Meisjequote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:08 schreef tong80 het volgende:
Zeg zo vaak mogelijk dat je van hem houdt seilram, hou z'n hand vast en knijp erin.
Praat tegen hem en nogmaals zeg tegen hem dat je van hem houdt.
Sterkte jongen.![]()
waarschijnlijk niet. Mijn vader vond zichzelf heel hip ofzo, hij was elke keer blij als je even weg was (naar de wc bijvoorbeeld) en terugkwam. Alsof je jaren bent weggeweest. Voor mij was het heel jammer dat ik niet gevraagd heb om te wachten met de morfine om zeker te weten dat je laatste wensen ook echt kon uitvoeren.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:
[..]
Meisje![]()
Bedankt, dat doe ik ook. Ga er vanacht ook slapen, want mijn broer is ook kapot van 3 nachten daar wakker zitten. En is voor mijn moeder ook fijn als er iemand is.
Het is zo vervelend dat mensen van die morfine helemaal van de wereld raken, soms zie ik hem zo kijken van: "ik wil wat zeggen".... en dan zakt hij gelijk weer weg. Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.
Geen ervaringsdeskundige, maar ik zou daar gewoon van uit gaan, met het advies van tong80 in m'n achterhoofd.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:12 schreef seilram het volgende:
Vraag me af of hij ons nog wel hoort praten door die morfine.
Naja, dat jouw vader uberhaupt nog reageerde als je van de wc af kwam. Die van mij ligt daar maar.... te staren naar het plafon..... Reageert bijna nergens op. Gelukkig hebben we alles al samen besproken met de familie.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:15 schreef Harry_Sack het volgende:
[..]
waarschijnlijk niet. Mijn vader vond zichzelf heel hip ofzo, hij was elke keer blij als je even weg was (naar de wc bijvoorbeeld) en terugkwam. Alsof je jaren bent weggeweest. Voor mij was het heel jammer dat ik niet gevraagd heb om te wachten met de morfine om zeker te weten dat je laatste wensen ook echt kon uitvoeren.
Aan de andere kant was ik blij dat hij rust vond in de morfine.
Als je maar bedenkt dat hij er in zijn eentje ligt en zich waarschijnlijk al buiten de familie waant. Ik denk dat hij het meest heeft aan persoonlijk contact. Dat bedoelde ik met er te zijn.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:17 schreef seilram het volgende:
[..]
Naja, dat jouw vader uberhaupt nog reageerde als je van de wc af kwam. Die van mij ligt daar maar.... te staren naar het plafon..... Reageert bijna nergens op. Gelukkig hebben we alles al samen besproken met de familie.
Dankjewel, lief...quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:17 schreef ArmaniMania het volgende:
Uiteraard kan ik je sterkte wensen, maar toch is dat niet genoeg, je zult de komende maanden nog heel wat te verwerken krijgen.
Toch namens heel fok neem ik aan, heel veel sterkte...
Ah, hier spreekt duidelijk iemand die niet weet hoe zo'n periode verloopt en hoe het is. Geeft niet hoor, maar je had het ook niet kunnen posten.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?![]()
Wat moet ze dan? Dagenlang constant naast zijn bed zitten met de hele familie? Kan me voorstellen dat TS hier wel steun uit haalt en dat lijkt me in deze fase niet onbelangrijk...quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?![]()
maarja, sterkte iig
Wat is dit nu voor een rare opmerking? Hou toch eens op om over een ander te oordelenquote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:39 schreef Molluck het volgende:
tsssk, je vader ligt op sterven en jij zit hier op het forum?![]()
maarja, sterkte iig
Klinkt misschien vreemd maar ik ben ook altijd heel benieuwd hoe iemand zelf naar zijn einde toeleeft... Wat je dan voelt enzo. Je moet het toch doorhebben, denk dat de meesten na zo'n lang ziekbed er echt naar toe leven... Misschien zelfs er naar uitkijken.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:51 schreef golfer het volgende:
Sterkte ermee.
Toen mijn moeder 13 jaar geleden ook aan die rotziekte overleed was ze op het laatst ook helemaal van de werelnd van de morfine, maar ik ben gewoon doorgegaan met tegen haar praten omdat ik het idee had dat ze mij toch wel ergens ver weg kon horen.
Laatste momenten van een mens zijn altijd indrukwekkend en ik hoop dat je het kunt opbrengen het hele proces mee te maken en je vader te begeleiden met zijn afscheid nemen.
Sterkte...quote:Op zaterdag 19 februari 2005 00:38 schreef _Nienna_ het volgende:
Helaas weet ik precies wat je voelt. Heeel heel heel veel sterkte!
Mijn moeder is ong 7 maanden geleden overleden aan kanker, we wisten nog geen week dat ze het had. En die laatste dagen zijn zwaar. Mijn moeders ziekteproces ging zo snel, we hebben het 'geluk' gehad dat ze maar anderhalve dag aan de morfine heeft gelegen, helemaal weg, en dat ze toen is gestorven. Zware dagen, moeilijk, maar je weet wat er komen gaat.
Een hele schrale troost, maar je kunt nu nog afscheid nemen. 5 maanden na mijn moeder is mijn vader overleden. Hartritmestoornis, op de fiets, verlaten fietspad, we waren met z'n 2. Je kan niets zeggen, niets doen, zomaar ineens was ie weg.
Je kan nooit helemaal afscheid nemen, je kan niet zomaar iemand loslaten, wetend dat je die persoon nooit meer zult spreken/zien. Maar probeer het toch. Probeer het te accepteren. Ga je niet afvragen waarom: daar krijg je nooit een antwoord op.
Nogmaals, ik wens jou en je familie heel erg veel sterkte de komende tijd.
Praat er over met iedereen waar je het maar aan kwijt wilt. Op de meest vreemde momenten, maar uit je verdriet en je frustatie.quote:Op zaterdag 19 februari 2005 01:21 schreef Jett het volgende:
sterkte met je vader. Zelf heb ik heel veel mensen verloren in een korte tijd voornamelijk aan AIDS, maar ook moorden, drugs, verkrachtingen etc...
de laatste dagen zijn het ergst, en ik heb zovaak te maken gehad met de dood, en het word er nooit makkelijker op
ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan, de ene keer wil ik er wel over praten de andere keer blijven ik maanden stil en krop ik alles op...
Ik heb er zo'n moeite mee als mensen dit cliche uit de kast halen. De tijd heelt namelijk helemaal niets. Het gaat erom hoe jij die tijd benut. De wonden zullen ook nooit helen, hooguit draaglijker wordenquote:Op zaterdag 19 februari 2005 00:07 schreef Dagblad_De_Limburger het volgende:
De tijd heelt alle wonden.
van praten word ik alleen maar onzeker, mn gevoelsn 'uiten'quote:Op zaterdag 19 februari 2005 01:37 schreef golfer het volgende:
[..]
Praat er over met iedereen waar je het maar aan kwijt wilt. Op de meest vreemde momenten, maar uit je verdriet en je frustatie.
Eerder in dit topic plaatste ik mijn herinnering aan het overlijden aan kanker met morfinepomp van mijn moeder, nu 13 jaar geleden.
Ik ben er momenteel ook nog niet zo aan toe om het recente plotseling overlijden van mijn vader, nu bijna 2 weken geleden, overal te posten, maar merk wel dat ik soms er over wil/moet praten als verwerkingsproces....
Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?quote:Op zaterdag 19 februari 2005 01:44 schreef Xennia het volgende:
[..]
Ik heb er zo'n moeite mee als mensen dit cliche uit de kast halen. De tijd heelt namelijk helemaal niets. Het gaat erom hoe jij die tijd benut. De wonden zullen ook nooit helen, hooguit draaglijker worden
scares will fade, but the pain still remains...quote:Op zaterdag 19 februari 2005 02:59 schreef Zzyzx het volgende:
[..]
Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?
De tijd heelt niets. Je kunt niet passief achterover leunen en verwachten dat de wonden vanzelf helen. Het is hoe jij zelf die tijd benutquote:Op zaterdag 19 februari 2005 02:59 schreef Zzyzx het volgende:
[..]
Ga nou niet zo zitten zeiken man, de tijd heelt gewoon alle wonden. Littekens zijn een geheelde wond, niet?
Ja....quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:02 schreef seilram het volgende:
Hoi.
Mijn vader heeft al een paar jaar kanker. Laatste 2 weken gaat het snel bergafwaarts.... Sinds gister kan hij absoluut niks meer, alleen liggen en naar het plafon kijken... Morfine is sinds vanmiddag ook verhoogt en voor de pijn en om het stervingsproces te versnellen zei de arts. De verpleegster zei ook dat hij al doodsvlekken vertoont.
Persoonlijk voel ik me gebroken, kost veel energie om sterk te zijn voor hem en mijn moeder en rest van de familie.
Heeft iemand ervaring met het stervingsproces? En hoe waren de laatste uren/dagen?
Bedankt, nu hoef ik mijn hele verhaal niet meer neer te typen. Jezusnogantoe, het is gewoon een copie hoe het bij ons thuis gegaan is...quote:Op zaterdag 19 februari 2005 16:37 schreef Sprookjesbos het volgende:
Ik ben zelf ook op soortgelijke wijze mijn vader verloren aan kanker. Ik hoop voor je vader en voor jullie dat het geen "slopend" proces wordt en dat hij bij wijze van spreken nu al "gegaan is". Iemand zien sterven is iets wat je nooit uit je gegeugen gewist krijgt. Aan de ene kant heel mooi, aan de ander kant heel naar.
De periode na het overlijden was voor mij, tot de begravenis zelf, heel "close". We waren in klein kringetje met m'n moeder, zus, en twee tantes bezig met inlichten van familie, uitzoeken van kist, etc etc, De begravenis zelf vond ik een hel, allemaal van die familieleden en (vage) vrienden en kennissen die je vertellen hoe vreselijk het allemaal is (m'n vader was vrij jong toen hij stierf).
In de periode daarna komt ineens het besef dattie er echt niet meer is. Ik heb nog regelmatig dat ik vragen aan hem zou willen stellen etc. Ik kon zelf pas na een jaar echt rouwen om het verlies van m'n vader.
Na ja, dat is mijn story, ik wens je in ieder geval heel veel sterkte de komende tijd. Hoop dat je de diverse processen die je mee zal maken op je eigen manier door kan gaan en kan verwerken.
Inderdaad, je word ook zo moe van daar de hele tijd zijn. Ben vannacht de hele nacht daar geweest. Hij wordt nu s'nachts ook opstandig. Hij wou vannacht allemaal uit bed en zat te schreeuwen tegen mijn moeder: "je bent een kwaad wijf, ik mag niks van je!" riep hij, maar dat is mijn vader niet, dat is die nare ziekte.....quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:41 schreef Zwansen het volgende:
[..]
Wat moet ze dan? Dagenlang constant naast zijn bed zitten met de hele familie? Kan me voorstellen dat TS hier wel steun uit haalt en dat lijkt me in deze fase niet onbelangrijk...
Kan ook een bijwerking zijn van een van de medicijnen die hij heeft.quote:Op zaterdag 19 februari 2005 20:25 schreef seilram het volgende:
Hij wordt nu s'nachts ook opstandig. Hij wou vannacht allemaal uit bed en zat te schreeuwen tegen mijn moeder: "je bent een kwaad wijf, ik mag niks van je!" riep hij, maar dat is mijn vader niet, dat is die nare ziekte.....
Hoi allemaal,quote:Op zondag 20 februari 2005 13:37 schreef Zwansen het volgende:
Hoe gaat het nu?
Bij mijn vader was het best apart, het ging een lange tijd goed en hij probeerde zichzelf op te knappen voor de chemokuur. Totdat ik 's ochtends om 6 uur een keer gewekt werd met de melding van onze nachtverpleegster dat het hard achteruit ging met hem.quote:Op vrijdag 18 februari 2005 21:02 schreef seilram het volgende:
Persoonlijk voel ik me gebroken, kost veel energie om sterk te zijn voor hem en mijn moeder en rest van de familie.
Heeft iemand ervaring met het stervingsproces? En hoe waren de laatste uren/dagen?
Dankjewel.quote:
Exact.quote:Op woensdag 23 februari 2005 01:28 schreef Xebrozius het volgende:
Meestal is met zo'n lange weg er sprake van een acceptatie van de dood.
Je hebt je voorbereid op het einde van je vader, het is geen plotselinge dood die je met vragen achterlaat en de verbittering van het ontbreken van afscheid.
Op een bizarre manier kun je je dan weer gelukkig prijzen dat je in de gelegenheid bent gesteld om afscheid te nemen, veel te praten en het te aanvaarden.
De lijdensweg is slopend, maar na het overlijden zul je zien dat het aanvaarden van het ontbreken van die persoon vrij snel gaat (alhoewel dat wel een beetje afhankelijk is van de persoon).
Toch is dit een betere manier dan afscheid van iemand moeten nemen die je al jaren niet gesproken heb, of met ruzie uit elkaar bent gegaan.
Je hebt de kans iig gehad om te zeggen wat er nog te zeggen viel, om te aanvaarden wat er te aanvaarden valt.
Gecondoleerd seilram.quote:Op woensdag 23 februari 2005 09:39 schreef seilram het volgende:
Bedankt allemaal!
Neemt niet weg dat er een stukje van je hart wordt afgebroken (zo voelt het tenminste), maar ik ben vrij nuchter, dus met mij gaat het goed komen. Mijn moeder doet het ook goed, zij komt er ook wel.
Zekers,quote:Op woensdag 23 februari 2005 09:40 schreef seilram het volgende:
[..]
Dankjewel.
Jij bedankt voor je steun. Ik zie je vrijdag en we gaan flink zuipen, om eens flink opgelucht adem te halen!
Ieder zijn eigen manier om troost, steun ect te vinden in dingen.quote:Op donderdag 24 februari 2005 18:18 schreef Xebrozius het volgende:
Met alle respect TS, maar ik kan niet inzien hoe "sterkte" van volslagen onbekenden op internet je kan steunen...
Hij is op 21 februari overleden, dus ik neem aan dat die uitvaart allang geweest is.quote:Op dinsdag 3 mei 2005 21:50 schreef M3THoD_MAN het volgende:
Laat em nog 1 keer stralen en geef em een prachtige uitvaart.
Wederom?quote:Op maandag 2 mei 2005 22:25 schreef oncrea het volgende:
werderom sterkte jeweetwel
Bij mijn vader begon het met darmkanker. Na een operatie dachten we even een maand lang dat hij genezen was, maar toen kwam het toch weer terug. Toen heeft hij een stoma gekregen en pas echt 3 maanden voor hij stierf was hij helemaal verkankerd: darmen, lever, longen en waarschijnlijk hersenen.quote:Op woensdag 4 mei 2005 00:59 schreef Ixnay het volgende:
Wat voor kanker had je vader eigenlijk als ik vragen mag?
Omat hij er nog 2 jaar mee geleefd heeft.
Mijn vader heeft het na de dag dat hij de horen kreeg dat hij niet meer te genezen was maar anderhalve maand volgehouden.
Achteraf gezien was het in zijn geval ook het beste dat het snel gebeurd was. Het was een actieve man, met altijd een doel. Hij was niet iemand die maanden lang in een bed zou willen liggen.
En nu herinner ik hem zoals hij altijd geweest is, niet zoals hij was toen hij die ziekte had. Als hij langer geleefd had met die ziekte zou ik dat niet kunnen zeggen en moest ik altijd terugdenken aan zijn minder mooie tijden. En hij heeft mij ook gezegd dat hij geen pijn wilde lijden. Dat is gelukkig ook niet gebeurd, misschien wel als we hem in leven hadden gehouden met van alles.
Ik lees het nu.quote:
Waarom zeg jij dan dat je kankerlekker bentquote:Op zaterdag 19 februari 2005 01:21 schreef Jett het volgende:
sterkte met je vader. Zelf heb ik heel veel mensen verloren in een korte tijd voornamelijk aan AIDS, maar ook moorden, drugs, verkrachtingen etc...
de laatste dagen zijn het ergst, en ik heb zovaak te maken gehad met de dood, en het word er nooit makkelijker op
ik weet nog steeds niet hoe ik ermee om moet gaan, de ene keer wil ik er wel over praten de andere keer blijven ik maanden stil en krop ik alles op...
iemand die verkracht is zal ook niet ophouden het woord fuck te gebruiken.quote:Op maandag 9 mei 2005 16:47 schreef Ayaxola het volgende:
[..]
Waarom zeg jij dan dat je kankerlekker bent
Dat lijkt me wel wat anders he met het woord fuck en verkrachten.quote:Op maandag 9 mei 2005 17:03 schreef P8 het volgende:
[..]
iemand die verkracht is zal ook niet ophouden het woord fuck te gebruiken.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |