FOK!?NachtLicht wedstrijdtopic week 16: Lentekriebels!

niemand zin?
ik heb nu geen tijd om een verhaal te schrijven, maar als ik dan toch meerdere malen mee mag doen, ga ik er binnenkort voor zitten!
nu niet, het weer is te lekker om lang achter de pc te hangen!

Zielsverwant

In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.


In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.
In de duisterheid achter mijn oogkleppen zie ik al mijn dagelijkse problemen panoramisch aan me voorbij trekken. Mijn constant in de clinch liggende en scheidende ouders stevig vertegenwoordigd in mijn waanbeelden. Mijn neus ophalend voel ik een traan van depressiviteit mijn oogkas verlaten en langzaam mijn wang afrollen. Je lijkt het niet op te merken, maar aan je omhelzende greep voel ik dat je wel degelijk merkt dat iets me dwars zit. Stokkend in mijn keel voel ik mijn adem mijn slikbeweging verstikken, iets dat gepaard gaat met een verstikkend geluid.
Mijn ogen openen zichzelf langzaam alwaar je gefixeerde blik jegens de televisie is veranderd in een tedere, liefdevolle en tegelijkertijd begrijpende blik die diep in mijn ogen doordringt. Je ogen stellen de vraag die je stem niet durft te stellen. Een tweede traan rolt mijn gezicht af om de eerste te ontmoeten; een ontmoeting die verloopt tot een verzoening waarna de twee tranen gezamenlijk hun weg naar de onderzijde van mijn gezicht vervolgen.
Je lippen kussen mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd op je schouder laat rusten. De ontsnapte tranen krijgen gezelschap van een veelvoud van tranen die grotendeels in je glanzende bruine haren blijven steken. In een poging een lopende neus te verhoeden haal ik wederom mijn neus stevig op, hoewel tevergeefs. De eindeloze stroming van tranen en mijn eindeloze huiluitingen zonder uitgelegde redenering schijnen je allen niet te storen. Ik voel hoe je zachte hand ferm over mijn rug streelt om me mijn geruststelling opnieuw te laten vinden. Roerloos liggen mijn armen stevig om je taille geklemd terwijl ik mezelf gelukkig prijs iemand gevonden te hebben die me begrijpt voor wie ik ben, een zielsverwant.

Is het weer te mooi? Het thema niet inspirerend genoeg of is er misschien een heel andere reden dat jullie deze week even geen zin hebben om een liefdesverhaal te schrijven? Kom op! Klim in die pen, laat je inspireren door de lentekriebels en schrijf jouw mooiste liefdesverhaal. Wie weet dingt ook straks jouw verhaal mee naar het beste liefdesverhaal van 2004.

Peter.

Lentekriebels

Ik loop door de stad, zonder jas. Het is heerlijk weer. Mijn huid tintelt bij het voelen van een frisse lentebries: ik moet nog wennen aan het alleen lopen. Maar ik hef vastbesloten mijn kin. Ik weet dat ik het kan. Het is tijd voor een nieuw begin.
Ik kijk om me heen en zie dat de wereld het met mij eens is: het is volop lente. Ik snuif de typische lentegeuren op.
Passerende mannen werpen mij bewonderende blikken toe, sommigen kijken zelfs om. Begrijpelijk, ik ben nog jong. Ik heb een leuke toet en een lekker lijf en ik ben er trots op. Het is geschapen voor lange nachten vol passie en hartstocht. Het is lang geleden, maar zeker niet te laat.
Zonnestralen zoeken een weg, maar daarvoor is het te vroeg: het is nog winter in mijn hart.

Ik sta bij een stoplicht en voel mij plotseling opgenomen in een magnetisch veld. Ik zie je staan, aan de overkant, tussen een groepje mensen, klaar om over te steken. Ik herken je, ik heb je misschien al honderd keer gezien, maar vandaag is er iets veranderd.
Mijn hart begint een opzwepend tromgeroffel. Het zal niet meer stoppen, er gaat iets gebeuren, ik voel het, net als de kriebels in mijn onderbuik.
Ik zie hoe de mensen om jou heen vervagen en jouw beeld steeds duidelijker wordt. Wanneer het groene poppetje oplicht, zijn wij de enigen die oversteken. We passeren elkaar in slow motion, maar in dat ene betoverende moment wisselen we een blik uit, vol verlangen. Ik snuif jouw geur op en voel een vluchtige aanraking. Dan is het voorbij en sta ik aan de overkant. Alleen.
Maar de zonnestralen komen naderbij: het begint te dooien in mijn hart.

Ik loop naar huis. Mijn tred is soepeler geworden, zelfbewuster nu. Ik weet dat ik je weer zal zien: morgen, zelfde plaats, zelfde tijd.
Ik ben geschapen voor passie en hartstocht en dat zal niet lang meer duren. Ik weet dat ik het kan. Jij hebt mij overgoten met jouw zonnestralen: het is weer lente in mijn hart.

[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 14-04-2004 23:28:26 (woordjes weggehaald, zin veranderd) ]

“Vind je me mooi?”

Ze stelt de vraag op het moment dat ik mijn voet parkeer in een, zo te zien, nog verse paardevijg. Ik doe een geslaagde poging haar vraag niet te horen en concentreer me op mijn schoen.

“Het valt er binnen no-time vanaf.”

Ook nu doe ik net of ik het niet hoor en loop richting water. Terwijl mijn schoenneus baantjes trekt in zee, trekt Helen een enorme sprint de duinen in.

Ik vergeet even waar ik mee bezig was. Dus ren ik met één natte schoen en soppende sok haar achterna. Mijn gsm bonkt tegen mijn heup en ik heb steken in m’n zij. Als er dan ook nog eens een snottebel uit mijn neus glijdt, voel ik me helemaal een oen.

Bovenop het duin is er van Helen geen spoor te bekennen. Ik vervloek mezelf om mijn slechte conditie. En dat ik geen antwoord gaf op haar vraag.

Het enige wat ik zie is zand, zand en nog eens zand. Geen strandtent, geen half vergane windschermen of strandstoelen. Niets waar ze in of achter gekropen kan zijn.

“Jaha, ik vind je mooi!”

Een troep meeuwen vliegt op en mijn keel voelt schor. Maar zij heeft het blijkbaar niet gehoord.

Ik laat me zakken op het zand. Ik begrijp er niets van. Weg lentekriebels, weg Helen, weg toekomst. Ik kan mijn tranen nauwelijks onderdrukken. Dramaqueen die ik ben.

Het schemert en ik heb het koud. Ik sjok door de zandheuvels tot ik bij een strandcafé beland. Ik voel me enorm zielig. Ik verdien een mok kinderkoffie met een glas sterke drank erbij.

Als ik binnen loop, voelt het alsof ik de set van een feel-good movie betreed. Een oud echtpaar dat achter de bar zit, heet me vriendelijk welkom.

“Heeft u voor mij een grote kop koffie met veel melk, veel suiker en een glas cognac?”

“Krijg ik niks?”

Die stem ken ik. Ik ga tegenover haar zitten aan de kleine tafel. Een vleugje parfum bereikt mijn neus. Ik buig mij langzaam naar voren. Even overweeg ik haar te bijten, maar zoenen is een prettiger bezigheid.

Zoals we naast elkaar in de trein zaten, zo kon ik wel uren blijven zitten. Het groene landschap denderde zonder te veranderen voorbij als één groene streep, razend door mijn op dat moment uit het hele kleurenspectrum bestaande bestaan.
Nou had ik sowieso altijd al een zwak voor treinreizen; ik vond het altijd heerlijk om tegen de ruit te zakken en wat weg te suffen. Sterker nog, trein rijden had voor mij bijna een poëtische lading , en uiteraard werd dit door haar aanwezigheid alleen maar versterkt. We zaten in een tweezitter, en zij zat met haar knieën opgetrokken tegen de rug van de stoel voor haar, en ik aan het raam. Een beetje verveeld zat ze met haar vingers kringetjes te draaien in de bekleding.
“Wanneer komt die restauratiekar nou eens langs…” merkte ze een beetje zeurderig op, en op het zelfde moment hoorde ik met een luide smak de deur aan de andere kant van de coupe opengaan.
“Daar zul je hem net hebben…”
Met twinkelende ogen beantwoorde ze mijn constatering , en ze begon vluchtig haar portemonnee te zoeken.
“Zeg het maar!”
We keken tegelijk op naar het verveelde gezicht van de verkoper, die direct al irritatie bij mij opwekte. Snel keek hij X even aan, en vervolgde daarna zijn onverschillige blik naar buiten. Wist hij godverdomme wel waarin hij zojuist keek? Geïrriteerd keek ook ik nu naar buiten. X leek zich nergens van bewust, of was waarschijnlijk minder snel geneigd zich van zoiets iets aan te trekken.
“Goedemiddag meneer, zou ik een van dié mogen, en twee daarvan?” zei ze uiterst beleefd en opgewekt. Zonder te antwoorden griste hij datgene wat X aanwees uit het karretje. Gretig pakte ze het aan.
“Drie vijftig!” zei de verkoper kordaat en monotoon. Dat je zoiets wonderlijks met zulke onverschilligheid kan behandelen, dacht ik bitter.
“Pff, wat een chagrijn zeg…”
Ze antwoordde niet eens, en was druk bezig met het openscheuren van de verpakking. Ze oogde ineens een stuk meer tevreden en kauwde voldaan.
“Hoe lang moeten we eigenlijk nog?”
“Nog vijf stations geloof ik” zei ik, en tegelijkertijd baalde ik dat het er nog maar zo weinig waren. Ze slaakte een tevreden zucht en keek dromerig uit het raam. Vaak als we in de trein zaten kwam het voor dat we niks tegen elkaar zeiden, niet zozeer uit gebrek aan gesprekstof, maar meer omdat we het gewoon wel prettig vonden om naar buiten te turen.

Nadat we Amersfoort waren gepasseerd waren er veel plaatsen vrij gekomen. Schuin tegenover ons zat nog een stel van middelbare leeftijd, wie ik nog geen woord tegen elkaar had horen zeggen, en de reden daarvan scheen mij minder vreedzaam toe dan de onze; geregeld keek de vrouw geïrriteerd op naar de man als deze zijn keel schraapte. Ergens achter in de coupe hoorden we uitgelaten gekwetter van kleine kinderen, en daarop weer een tot kalmte manende stem van de schijnbaar aanwezige moeder.
We reden langs een in het oog springende autosloperij en keker er allebei geïnteresseerd naar, waarna ze me schaapachtig toelachte. Ik glimlachte terug, en in mijn gedachten gaf ik haar een kus op haar voorhoofd.
Alsof ze mijn gedachten gelezen had, legde ze plotseling haar hoofd op mijn schouder. Ik voelde haar haar prettig in mijn nek kriebelen. Er ging een extatische schok door me heen, die weldra verdween en plaats maakte voor een heerlijk, ontspannen gevoel. Ik wist niet helemaal wat ik met de situatie aanmoest , en aaide haar maar eventjes. Ze sloot haar ogen en slaakte nogmaals een zucht, en ik meende, of hoopte, er iets van verlichting in te horen.

Lentemorgen

In alle vroegte wandel ik over het klinkerpad door de duinen. De eerste zonnestralen hebben de duisternis van de nacht verdreven en vangen het landschap in een sprookjesachtig licht. De geur van dauw en de ontwakende wereld prikkelen mijn neus. Vrolijk kwetteren enkele vogels. Ze zwijgen als ik langs de struik loop waarin zij zich bevinden, maar zodra ik ze gepasseerd ben, vervolgen zij hun gezang.

Het duurt niet lang voordat ik mijn bestemming bereik. Naast het klinkerpad staat een, op het oosten gericht, houten bankje, vochtig van de dauw. Ik ga zitten en zie de morgenzon die zich steeds meer bloot geeft aan de ontwakende wereld.

Tussen het gras aan de overkant van het pad huppelen speels een paar konijnen. Ze schieten weg als het geblaf van een hond de stilte doorbreekt. Ik zie een jonge herdershond aan komen rennen. Het beestje staat even stil, en kijkt me aandachtig aan. Dan loopt het door, en gaat met zijn voorpoten tegen mijn been staan. Ik glimlach en aai hem over zijn bol. Als in de verte zijn baasje fluit, blaft hij kort en rent weer weg.

Ik zucht diep en geniet van de aanblik van de ontwakende natuur. Mijn gedachten dwalen af naar een week eerder. Toen liep ik over hetzelfde klinkerpad, en zat ik op hetzelfde bankje. Maar toen passeerde de joggende dame in het groene trainingspak, die mij haar betoverende glimlach schonk. Sindsdien heb ik hier nog meerdere ochtenden gezeten, maar zij was er niet.

Aan de andere kant van het bankje is een roodborstje gaan zitten. Vrolijk zingt hij zijn lied. Dan vliegt hij weer weg, en landt in een struik aan de andere kant van het pad. Genietend van alles wat er gebeurt glimlach ik even. Ik kijk nog een keer om me heen en sta op. Tijd om naar huis te gaan. Maar morgen zal ik hier weer zijn, wachtend op de dame in het groene trainingspak. Maar ook al verschijnt zij weer niet, deze plek heeft iets speciaals. Je zou er zo verliefd worden op de natuur, verliefd op het leven.

De twinkeling

Wie had dat gedacht? Ineens sta jij voor m’n neus. Jij, de jongen die zei nooit meer terug te komen. Jij, de jongen die demonstratief zijn sleutels op tafel smeet en de deur dichtgooide. En diezelfde jongen staat tegen mijn pas geverfde deur geleund.
Je bent veranderd. Toen je drie jaar geleden met veel bombarie vertrok, was je ook veranderd. Nu zie ik weer die twinkeling in je ogen, eentje waarin ik verdrink als je me een zonnebloem geeft. Helemaal zelf geplukt. Bij de bloemenkraam. Zonder te betalen. Wat dat betreft ben je dus nog niets veranderd, maar ik vergeef het je gelijk. Want die twinkeling..
“Ehm, wil je koffie?” Deze woorden zijn het beste waar ik op kan komen. Dat krijg je als je erom bekend staat nooit met je mond vol tanden te staan. Bij jou val ik door de mand. Jij kent me als geen ander, dus je begrijpt wat ik bedoel. En je houdt het spannend. Zonder verder nog iets te zeggen, geef je me de gele bloem en draai je je om.
En ik ken jou net zo goed. ’s Avonds sta je zoals verwacht weer op mijn stoep, met diezelfde twinkeling in je ogen. Geen koffie ditmaal, maar een fles wijn. En niet binnen, maar zoals vanouds buiten. “Geen vragen vanavond”, dat is het enige wat je zegt over de drie jaar dat je bent weggeweest. Want vanavond telt alleen de twinkeling.
Als we met de fles wijn over onze hei lopen, weet ik weer waarom ik voor die twinkeling bezwijk. Ik kan nauwelijks stoppen met praten, tot je vanuit het niets opmerkt dat vannacht de lente begint. Diezelfde nacht dat ik je drie jaar geleden nariep dat ik genoeg van je had, voor wel minstens drie jaar.
De rest van de nacht zwijgen we en kijken zo nu en dan naar de heldere sterrenhemel. We zijn getuigen van een nieuwe lente. De twinkeling is terug. In jouw ogen, in mijn ogen en in onze liefde. Verbeeld ik het me nou of twinkelen zelfs de sterren ons toe?

Ik heb geen idee of je meer dan één verhaal mag plaatsen, maar ik voel nu eenmaal de inspiratie, dus vooruit maar. Als het niet in orde is, dan graag het eerst geplaatste verhaal aanhouden...

Inspiratie

Zojuist vroeg je het me, heel plotseling: waarom houd je eigenlijk van mij? Je maakte mij sprakeloos, want je vraag overrompelde mij volkomen.

Je ligt nu heel stil naast mij. Je bent in slaap gevallen. Terwijl ik jouw gezicht bestudeer, voel ik hoe mijn hart opzwelt, hoe het overloopt van liefde voor jou. Ik heb je zoveel te vertellen.

Ik houd van je om je jongensachtige lach, van de blauwdruk van het ringbaardje om je lippen waaraan jij je jarenlang ergerde, omdat het nooit een echte baard werd.
Ik houd van je, omdat je me keer op keer vertelt dat je doodmoe wordt van mijn sprankelende levenslust, maar nooit genoeg krijgt van mij.
Ik houd van jou om je ratio; het bezorgt me afwisselend een woedeaanval of een lachbui, maar in beide gevallen houd je dapper vol. Jij bent de enige naar wie ik wil luisteren.
Ik houd van jou, omdat je mij zo goed kent. Jij hoeft maar naar mijn gezicht te kijken om te weten hoe ik mij voel. Je weet hoe vreselijk ik het vind dat jij niet altijd bij mij kunt zijn, maar je blijft geduldig: waar ook ter wereld, ik zal nimmer uit jouw gedachten zijn.

Onze soort liefde bestaat eeuwenlang en kent vele namen: Cleopatra en Caesar, Romeo en Julia. Maar niemand kan tippen aan jou, want jij bent mijn held, mijn allerliefste. Ik heb jou lief, boven alles.
Het maakt mij zo trots om naast jou te mogen staan. Ik voel mij koningin van jouw hart. Ik koester het mooiste, meest waardevolle sieraad ter wereld. Ik sta het nooit meer af.

Onze liefde kent hoge toppen, maar ook diepe dalen. Heel soms knalt en knettert het behoorlijk tussen ons. Onze aluminium prullenbak vertoont een paar flinke deuken en wanneer ik daarmee bezig ben, vlucht jij naar je studeerkamer.
Maar zelfs wanneer je me doodongelukkig maakt, dan nog houd ik zielsveel van jou.

Word wakker, mijn liefste en overrompel mij nog eenmaal. Ik wil het je vertellen: jouw liefde maakt mij sprakeloos en daarom houd ik van jou!







[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 15-04-2004 16:50:03 ]

Als je inderdaad meerdere verhalen posten mag, van mij ook nog eentje.. Mag dat niet, dan deze graag als nooit gepost beschouwen...

Die geur!

We zien elkaar niet zovaak, maar die twee maal per week geeft me net genoeg om de andere dagen door te komen. ‘Wauw’, dat realiseer ik me elke keer weer als ik je mag omarmen, je een kusje in je hals geef. Mijn eerste liefde ben je niet geweest, maar vol overtuiging kan ik zeggen dat je wel mijn grote liefde bent geworden.
Vrienden zeggen dat ik maar niet over je ophoud, je bijna sta aan te prijzen. Maar je bent ook zo verschrikkelijk mooi. Het perfecte lichaam, een verleidelijke geur.. Die geur daar krijg je me helemaal gek mee. Je hals als het meest spannende plekje, maar die geur maakt me wild!

Soms heb ik wel het idee dat je verandert. Een andere blik dan vroeger, een andere geur. Wat jij niet weet, is dat ik je wel eens in de gaten heb gehouden. Ik keek wat anderen met je deden als je dacht dat ik er niet was. En wat jij met hun deed. Maar met niemand deed je wat je met mij doet. Gelukkig ook niet met mijn vrienden waar ik je zo heb aangeprezen.
Er is niemand die zo dol op je is als ik. Maar wat wil je met zo’n hals. Met zo’n heerlijke geur..

Het heeft even geduurd voordat ik het begreep, maar je bènt veranderd. Ongemerkt hebben zij je veranderd. Zij, de buitenwereld. Zonder vragen voegden ze zomaar een geur aan je toe. Als ik je vastpak, ruik ik even aan je hals. Niet langer citroen, maar nu 'met lentegeur' staat op je buitenkant. Maar ik val nog steeds op je binnenkant.. Ik krijg er kriebels van, je ruikt heerlijk!

Wanneer lezen we iets vd mensen v Nachtlicht?
Ik kan wederom niet wachten!
Ik wil opmerken dat ik het jammer en soms ook gewoon ergerlijk vind dat de uitslag niet bekend wordt gemaakt op donderdagmiddag. Misschien dat tijdstip wijzigen in vrijdagmiddag?

quote:

Op vrijdag 16 april 2004 09:13 schreef Nonna het volgende:
Wanneer lezen we iets vd mensen v Nachtlicht?
Ik kan wederom niet wachten!
Ik wil opmerken dat ik het jammer en soms ook gewoon ergerlijk vind dat de uitslag niet bekend wordt gemaakt op donderdagmiddag. Misschien dat tijdstip wijzigen in vrijdagmiddag?

mee eens!!

Wow. Dat is wel een verschil met woensdagochtend. Aangezien er toen nog maar een verhaal was geplaatst, lag het in de bedoeling het thema Lentekriebels een week langer te laten staan. Maar: de verhalen worden nu geprint en aan het einde van de middag wordt de winnaar gepubliceerd op www.NachtLicht.nl

Namens NachtLicht, Peter.

Op www.NachtLicht.nl staat de winnaar van het mooiste Liefdesverhaal van deze week. We hebben voor dit verhaal gekozen omdat iets onverwachts heeft. Je begint met lezen en weet niet waar het eindigt... Daarnaast heeft het humor en ondanks dat het verhaal in de ik-vorm is geschreven, bewaart het een zekere afstand. Complimenten voor de winnaar van deze week.

Namens de NachtLicht redactie, Peter.

Gefeliciteerd Nonna!

Ik ben erg blij met deze 'overwinning'! En met de feedback!

Dank voor de felicitatie Here2Stay!
Jij had vorige week een goed verhaal, al moet ik bekennen dat ik er nu nog over loop na te denken... (Het hoe&wat enzo). Maar daar hou ik wel van!

quote:

Op vrijdag 16 april 2004 17:12 schreef Nonna het volgende:
Ik ben erg blij met deze 'overwinning'! En met de feedback!

En een zeer terechte overwinning! Proficiat, Nonna!

Dank u, dank u!

Ik kan er een aantal maal overheen gelezen hebben, maarre.. komt er geen week 17?
Of ben ik gewoon te ongeduldig?

Beetje laat, maar nog gefeliciteerd Nonna