wat zijn ze dan van plan , weten ze daar ook niet meer hoe ze buiten de stad moeten bouwen??quote:Op maandag 21 september 2026 07:33 schreef Monolith het volgende:
[..]
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat de kiezer wel wonderen verwacht. Kijk alleen al naar wat die Linke van plan is qua woningbeleid in Berlijn.
De opvolger van de SED is nou niet bepaald een geruststellend alternatief (ja ja, this time is different).quote:Op zondag 20 september 2026 22:17 schreef Harvest89 het volgende:
Wel mooi. Dat de jongeren niet veel moeten hebben van de AFD.
Oude schoolmeesters hadden meestal wél een goed karakter.quote:Op maandag 21 september 2026 07:36 schreef michaelmoore het volgende:
[..]
wat zijn ze dan van plan , weten ze daar ook niet meer hoe ze buiten de stad moeten bouwen??
Merz is trouwens een ouderwetse schoolmeester, stuur maar snel weg die vent
[ afbeelding ]
Maar welke (meer radicale) verandering zou het centrum na moeten gaan streven dan volgens jou?quote:Op maandag 21 september 2026 08:04 schreef Perrin het volgende:
Het politieke midden maakt zichzelf overbodig.
Een ondernemer die zijn bedrijf wil financieren, krijgt negentig pagina's aan contracten, is een dag kwijt aan de notaris en maakt tienduizenden euro's aan kosten. Tegelijkertijd ziet de burger zijn woon- en energielasten stijgen, terwijl de economie nauwelijks groeit. En als je vraagt waarom het allemaal zo ingewikkeld moet, volgt steevast dezelfde keurige uitleg: verandering is nu eenmaal complex.
En dan is men verbaasd dat mensen afhaken.
Populisten en radicaal-links winnen niet noodzakelijk omdat hun oplossingen werken. Ze profiteren ervan dat ze tenminste erkennen dat er iets mis is, een oorzaak aanwijzen en een richting beloven.
Het midden klinkt steeds vaker als een corporate HR-afdeling: zorgvuldig, procedureel en doodsbang om keuzes te maken.
Zolang het politieke midden banger is voor verandering dan voor stilstand, zullen kiezers de flanken blijven gebruiken als sloophamer.
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.quote:Op maandag 21 september 2026 08:23 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar welke (meer radicale) verandering zou het centrum na moeten gaan streven dan volgens jou?
Want het probleem van deze huidige complexe wereld is inderdaad gewoon dat het daadwerkelijk implementeren van veranderingen ontzettend lastig is.
maar erg saai , niet populair en niet in voor vernieuwingquote:Op maandag 21 september 2026 08:20 schreef Kottnauer het volgende:
[..]
Oude schoolmeesters hadden meestal wél een goed karakter.
Nederland leeft en vaart wel bij de hypotheekrente aftrek , niet op vernieuwing dat weet jequote:Op maandag 21 september 2026 08:46 schreef Perrin het volgende:
[..]
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.
We hebben zelf een systeem gebouwd waarin wetten, procedures, vergunningen en deelbelangen zich rond iedere verandering hebben gevouwen. Wat ooit bescherming moest bieden, is steeds vaker een rem geworden. Complexiteit is geen natuurwet. Een groot deel ervan hebben we zelf georganiseerd.
En vervolgens gebruiken we die complexiteit als alibi voor stilstand. Iedere hervorming wordt vermalen in deelbelangen, ieder deelbelang krijgt een veto, en uiteindelijk institutionaliseren we onze eigen achteruitgang.
De eerste vraag is daarom niet: welke radicale hervorming voeren we morgen in? Maar: hoe moet Duitsland, Nederland of Europa er over twintig jaar uitzien en wat staat die toekomst nu in de weg?
Wil je een groeiende economie? Maak oprichten, investeren, bouwen en opschalen weer eenvoudig: minder vergunningen, kortere procedures en een overheid die verandering mogelijk maakt in plaats van vertraagt.
Wil je goedkope, betrouwbare energie en een concurrerende industrie? Maak dát het doel en bouw productie, netten, opslag en interconnecties daarop. Niet eerst eindeloos onderhandelen over welke belangen allemaal moeten worden ontzien.
Wil je betaalbare woningen? Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Wil je strategische autonomie? Bepaal welke energie-, defensie-, digitale en industriële capaciteiten Duitsland en Europa zelf moeten kunnen leveren.
En ja, de uitvoering wordt moeilijk. Juist daarom zijn politieke prioriteiten nodig. Niet alles kan tegelijk even belangrijk zijn en niet iedere belangengroep kan een veto krijgen over de toekomst van het land.
Het midden hoeft niet extremer te worden. Het moet weer durven kiezen: een richting bepalen, obstakels wegnemen en verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties. Ook de consequenties van niks doen.
Eerst bepalen waar je heen wilt. Dan vaststellen wat je tegenhoudt. Dan de obstakels wegnemen.
Want een land kan zijn eigen complexiteit eindeloos blijven beheren. Maar als je nooit durft te kiezen, wordt het systeem uiteindelijk zo star dat niets meer beweegt.
Wie niet durft te buigen, zal uiteindelijk moeten breken.
dan zakt de woningwaardequote:Wil je betaalbare woningen?
Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
wat bejaardenhuizen bouwen ??quote:Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Maar hoe doe je dat als de verkiezingsuitslag je dwingt om coalities te vormen waarbij de deelnemende partijen fundamenteel andere antwoorden hebben op deze vragen? Waarbij je alleen nog tot samenwerking komt via waterige compromissen waar niemand helemaal mee tevreden is?quote:Op maandag 21 september 2026 08:46 schreef Perrin het volgende:
[..]
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.
We hebben zelf een systeem gebouwd waarin wetten, procedures, vergunningen en deelbelangen zich rond iedere verandering hebben gevouwen. Wat ooit bescherming moest bieden, is steeds vaker een rem geworden. Complexiteit is geen natuurwet. Een groot deel ervan hebben we zelf georganiseerd.
En vervolgens gebruiken we die complexiteit als alibi voor stilstand. Iedere hervorming wordt vermalen in deelbelangen, ieder deelbelang krijgt een veto, en uiteindelijk institutionaliseren we onze eigen achteruitgang.
De eerste vraag is daarom niet: welke radicale hervorming voeren we morgen in? Maar: hoe moet Duitsland, Nederland of Europa er over twintig jaar uitzien en wat staat die toekomst nu in de weg?
Wil je een groeiende economie? Maak oprichten, investeren, bouwen en opschalen weer eenvoudig: minder vergunningen, kortere procedures en een overheid die verandering mogelijk maakt in plaats van vertraagt.
Wil je goedkope, betrouwbare energie en een concurrerende industrie? Maak dát het doel en bouw productie, netten, opslag en interconnecties daarop. Niet eerst eindeloos onderhandelen over welke belangen allemaal moeten worden ontzien.
Wil je betaalbare woningen? Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Wil je strategische autonomie? Bepaal welke energie-, defensie-, digitale en industriële capaciteiten Duitsland en Europa zelf moeten kunnen leveren.
En ja, de uitvoering wordt moeilijk. Juist daarom zijn politieke prioriteiten nodig. Niet alles kan tegelijk even belangrijk zijn en niet iedere belangengroep kan een veto krijgen over de toekomst van het land.
Het midden hoeft niet extremer te worden. Het moet weer durven kiezen: een richting bepalen, obstakels wegnemen en verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties. Ook de consequenties van niks doen.
Eerst bepalen waar je heen wilt. Dan vaststellen wat je tegenhoudt. Dan de obstakels wegnemen.
Want een land kan zijn eigen complexiteit eindeloos blijven beheren. Maar als je nooit durft te kiezen, wordt het systeem uiteindelijk zo star dat niets meer beweegt.
Wie niet durft te buigen, zal uiteindelijk moeten breken.
Je legt de vinger op de zere plek.. Als een versplinterd partijstelsel structureel geen meerderheid meer oplevert voor één coherent verhaal, kun je niet doen alsof die meerderheid er wél is. Dan krijg je het waterige compromis waarin iedereen iets binnenhaalt, maar niemand echt verantwoordelijkheid draagt voor het geheel.quote:Op maandag 21 september 2026 10:18 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar hoe doe je dat als de verkiezingsuitslag je dwingt om coalities te vormen waarbij de deelnemende partijen fundamenteel andere antwoorden hebben op deze vragen? Waarbij je alleen nog tot samenwerking komt via waterige compromissen waar niemand helemaal mee tevreden is?
Misschien zijn onze samenlevingen zo ver uiteen gevallen dat het simpelweg niet meer lukt om tot gezamenlijke visies te komen. En dan krijg je een kille technocratische uitruil waar geen verhaal meer in te ontdekken valt.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |