wat zijn ze dan van plan , weten ze daar ook niet meer hoe ze buiten de stad moeten bouwen??quote:Op maandag 21 september 2026 07:33 schreef Monolith het volgende:
[..]
Ik heb eerlijk gezegd het idee dat de kiezer wel wonderen verwacht. Kijk alleen al naar wat die Linke van plan is qua woningbeleid in Berlijn.
De opvolger van de SED is nou niet bepaald een geruststellend alternatief (ja ja, this time is different).quote:Op zondag 20 september 2026 22:17 schreef Harvest89 het volgende:
Wel mooi. Dat de jongeren niet veel moeten hebben van de AFD.
Oude schoolmeesters hadden meestal wél een goed karakter.quote:Op maandag 21 september 2026 07:36 schreef michaelmoore het volgende:
[..]
wat zijn ze dan van plan , weten ze daar ook niet meer hoe ze buiten de stad moeten bouwen??
Merz is trouwens een ouderwetse schoolmeester, stuur maar snel weg die vent
[ afbeelding ]
Maar welke (meer radicale) verandering zou het centrum na moeten gaan streven dan volgens jou?quote:Op maandag 21 september 2026 08:04 schreef Perrin het volgende:
Het politieke midden maakt zichzelf overbodig.
Een ondernemer die zijn bedrijf wil financieren, krijgt negentig pagina's aan contracten, is een dag kwijt aan de notaris en maakt tienduizenden euro's aan kosten. Tegelijkertijd ziet de burger zijn woon- en energielasten stijgen, terwijl de economie nauwelijks groeit. En als je vraagt waarom het allemaal zo ingewikkeld moet, volgt steevast dezelfde keurige uitleg: verandering is nu eenmaal complex.
En dan is men verbaasd dat mensen afhaken.
Populisten en radicaal-links winnen niet noodzakelijk omdat hun oplossingen werken. Ze profiteren ervan dat ze tenminste erkennen dat er iets mis is, een oorzaak aanwijzen en een richting beloven.
Het midden klinkt steeds vaker als een corporate HR-afdeling: zorgvuldig, procedureel en doodsbang om keuzes te maken.
Zolang het politieke midden banger is voor verandering dan voor stilstand, zullen kiezers de flanken blijven gebruiken als sloophamer.
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.quote:Op maandag 21 september 2026 08:23 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar welke (meer radicale) verandering zou het centrum na moeten gaan streven dan volgens jou?
Want het probleem van deze huidige complexe wereld is inderdaad gewoon dat het daadwerkelijk implementeren van veranderingen ontzettend lastig is.
maar erg saai , niet populair en niet in voor vernieuwingquote:Op maandag 21 september 2026 08:20 schreef Kottnauer het volgende:
[..]
Oude schoolmeesters hadden meestal wél een goed karakter.
Nederland leeft en vaart wel bij de hypotheekrente aftrek , niet op vernieuwing dat weet jequote:Op maandag 21 september 2026 08:46 schreef Perrin het volgende:
[..]
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.
We hebben zelf een systeem gebouwd waarin wetten, procedures, vergunningen en deelbelangen zich rond iedere verandering hebben gevouwen. Wat ooit bescherming moest bieden, is steeds vaker een rem geworden. Complexiteit is geen natuurwet. Een groot deel ervan hebben we zelf georganiseerd.
En vervolgens gebruiken we die complexiteit als alibi voor stilstand. Iedere hervorming wordt vermalen in deelbelangen, ieder deelbelang krijgt een veto, en uiteindelijk institutionaliseren we onze eigen achteruitgang.
De eerste vraag is daarom niet: welke radicale hervorming voeren we morgen in? Maar: hoe moet Duitsland, Nederland of Europa er over twintig jaar uitzien en wat staat die toekomst nu in de weg?
Wil je een groeiende economie? Maak oprichten, investeren, bouwen en opschalen weer eenvoudig: minder vergunningen, kortere procedures en een overheid die verandering mogelijk maakt in plaats van vertraagt.
Wil je goedkope, betrouwbare energie en een concurrerende industrie? Maak dát het doel en bouw productie, netten, opslag en interconnecties daarop. Niet eerst eindeloos onderhandelen over welke belangen allemaal moeten worden ontzien.
Wil je betaalbare woningen? Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Wil je strategische autonomie? Bepaal welke energie-, defensie-, digitale en industriële capaciteiten Duitsland en Europa zelf moeten kunnen leveren.
En ja, de uitvoering wordt moeilijk. Juist daarom zijn politieke prioriteiten nodig. Niet alles kan tegelijk even belangrijk zijn en niet iedere belangengroep kan een veto krijgen over de toekomst van het land.
Het midden hoeft niet extremer te worden. Het moet weer durven kiezen: een richting bepalen, obstakels wegnemen en verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties. Ook de consequenties van niks doen.
Eerst bepalen waar je heen wilt. Dan vaststellen wat je tegenhoudt. Dan de obstakels wegnemen.
Want een land kan zijn eigen complexiteit eindeloos blijven beheren. Maar als je nooit durft te kiezen, wordt het systeem uiteindelijk zo star dat niets meer beweegt.
Wie niet durft te buigen, zal uiteindelijk moeten breken.
dan zakt de woningwaardequote:Wil je betaalbare woningen?
Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
wat bejaardenhuizen bouwen ??quote:Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Maar hoe doe je dat als de verkiezingsuitslag je dwingt om coalities te vormen waarbij de deelnemende partijen fundamenteel andere antwoorden hebben op deze vragen? Waarbij je alleen nog tot samenwerking komt via waterige compromissen waar niemand helemaal mee tevreden is?quote:Op maandag 21 september 2026 08:46 schreef Perrin het volgende:
[..]
Juist daarom moet je eerst bepalen waar je naartoe wilt.
We hebben zelf een systeem gebouwd waarin wetten, procedures, vergunningen en deelbelangen zich rond iedere verandering hebben gevouwen. Wat ooit bescherming moest bieden, is steeds vaker een rem geworden. Complexiteit is geen natuurwet. Een groot deel ervan hebben we zelf georganiseerd.
En vervolgens gebruiken we die complexiteit als alibi voor stilstand. Iedere hervorming wordt vermalen in deelbelangen, ieder deelbelang krijgt een veto, en uiteindelijk institutionaliseren we onze eigen achteruitgang.
De eerste vraag is daarom niet: welke radicale hervorming voeren we morgen in? Maar: hoe moet Duitsland, Nederland of Europa er over twintig jaar uitzien en wat staat die toekomst nu in de weg?
Wil je een groeiende economie? Maak oprichten, investeren, bouwen en opschalen weer eenvoudig: minder vergunningen, kortere procedures en een overheid die verandering mogelijk maakt in plaats van vertraagt.
Wil je goedkope, betrouwbare energie en een concurrerende industrie? Maak dát het doel en bouw productie, netten, opslag en interconnecties daarop. Niet eerst eindeloos onderhandelen over welke belangen allemaal moeten worden ontzien.
Wil je betaalbare woningen? Maak bouwen eenvoudiger, standaardiseer waar het kan en voorkom dat ieder project jarenlang kan worden geblokkeerd.
Wil je een houdbare verzorgingsstaat? Neem de demografie serieus. Laat werken lonen, hervorm waar nodig en schuif de rekening niet steeds door naar de volgende generatie.
Wil je strategische autonomie? Bepaal welke energie-, defensie-, digitale en industriële capaciteiten Duitsland en Europa zelf moeten kunnen leveren.
En ja, de uitvoering wordt moeilijk. Juist daarom zijn politieke prioriteiten nodig. Niet alles kan tegelijk even belangrijk zijn en niet iedere belangengroep kan een veto krijgen over de toekomst van het land.
Het midden hoeft niet extremer te worden. Het moet weer durven kiezen: een richting bepalen, obstakels wegnemen en verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties. Ook de consequenties van niks doen.
Eerst bepalen waar je heen wilt. Dan vaststellen wat je tegenhoudt. Dan de obstakels wegnemen.
Want een land kan zijn eigen complexiteit eindeloos blijven beheren. Maar als je nooit durft te kiezen, wordt het systeem uiteindelijk zo star dat niets meer beweegt.
Wie niet durft te buigen, zal uiteindelijk moeten breken.
Je legt de vinger op de zere plek.. Als een versplinterd partijstelsel structureel geen meerderheid meer oplevert voor één coherent verhaal, kun je niet doen alsof die meerderheid er wél is. Dan krijg je het waterige compromis waarin iedereen iets binnenhaalt, maar niemand echt verantwoordelijkheid draagt voor het geheel.quote:Op maandag 21 september 2026 10:18 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar hoe doe je dat als de verkiezingsuitslag je dwingt om coalities te vormen waarbij de deelnemende partijen fundamenteel andere antwoorden hebben op deze vragen? Waarbij je alleen nog tot samenwerking komt via waterige compromissen waar niemand helemaal mee tevreden is?
Misschien zijn onze samenlevingen zo ver uiteen gevallen dat het simpelweg niet meer lukt om tot gezamenlijke visies te komen. En dan krijg je een kille technocratische uitruil waar geen verhaal meer in te ontdekken valt.
Ik vind dat je goede analyses maakt, heb je dit al eens besproken met een ambtenaar/kamerlid?quote:Op maandag 21 september 2026 10:44 schreef Perrin het volgende:
[..]
Je legt de vinger op de zere plek.. Als een versplinterd partijstelsel structureel geen meerderheid meer oplevert voor één coherent verhaal, kun je niet doen alsof die meerderheid er wél is. Dan krijg je het waterige compromis waarin iedereen iets binnenhaalt, maar niemand echt verantwoordelijkheid draagt voor het geheel.
Ik zou het regeerakkoord daarom veel dunner maken: een mandaatakkoord in plaats van een dichtgetimmerd compromis.
Maximaal vijf of zes strategische prioriteiten. Per prioriteit: een helder doel, de benodigde middelen, één politiek verantwoordelijke en een moment waarop de Kamer publiekelijk beoordeelt of er voldoende voortgang is. De rest blijft open voor de normale politieke strijd.
Daarmee scheid je doel en middel. Willen we meer woningen? Dan staat dát vast. Of dat vervolgens gebeurt via ruimtelijke ordening, standaardisering, marktwerking of publieke bouw, is een politieke keuze. Waarom zouden we die strijd maanden vóór het parlement al in een coalitieakkoord moeten beslechten?
Hetzelfde geldt voor energie, infrastructuur en defensie. Je kunt het eens zijn over de noodzaak en van mening verschillen over de uitvoering. Prima. Zoek daar dan zichtbaar meerderheden voor in de Kamer.
En waar partijen fundamenteel van mening verschillen, moeten we ophouden te doen alsof er altijd een middenpositie bestaat. Soms is er gewoon een politieke keuze nodig. Is daar geen meerderheid voor, dan is er geen mandaat. Dan moet je ook geen consensus fabriceren die de kiezer niet heeft gegeven.
Misschien krijgen we nooit meer één groot verhaal waarin een meerderheid van Nederland (of Duitsland, of Europa) zich herkent. Dat hoeft ook niet.
Ook zonder consensus over alles kunnen we het vermogen behouden om op een handvol cruciale punten gezamenlijk verantwoordelijkheid te nemen.
Dank je, dat is aardig. Eerlijk gezegd hoop ik ook een beetje dat ik hier niets schrijf wat zij zelf nog niet bedacht hebben.quote:Op maandag 21 september 2026 11:37 schreef QWARQTAARTJE het volgende:
[..]
Ik vind dat je goede analyses maakt, heb je dit al eens besproken met een ambtenaar/kamerlid?
Maar dat hebben we toch exact in Nederland gedaan? Een minderheidskabinet met een dun regeerakkoord. Om vervolgens in samenwerking met de oppositie dit verder uit te werken.quote:Op maandag 21 september 2026 10:44 schreef Perrin het volgende:
[..]
Je legt de vinger op de zere plek.. Als een versplinterd partijstelsel structureel geen meerderheid meer oplevert voor één coherent verhaal, kun je niet doen alsof die meerderheid er wél is. Dan krijg je het waterige compromis waarin iedereen iets binnenhaalt, maar niemand echt verantwoordelijkheid draagt voor het geheel.
Ik zou het regeerakkoord daarom veel dunner maken: een mandaatakkoord in plaats van een dichtgetimmerd compromis.
Maximaal vijf of zes strategische prioriteiten. Per prioriteit: een helder doel, de benodigde middelen, één politiek verantwoordelijke en een moment waarop de Kamer publiekelijk beoordeelt of er voldoende voortgang is. De rest blijft open voor de normale politieke strijd.
Daarmee scheid je doel en middel. Willen we meer woningen? Dan staat dát vast. Of dat vervolgens gebeurt via ruimtelijke ordening, standaardisering, marktwerking of publieke bouw, is een politieke keuze. Waarom zouden we die strijd maanden vóór het parlement al in een coalitieakkoord moeten beslechten?
Hetzelfde geldt voor energie, infrastructuur en defensie. Je kunt het eens zijn over de noodzaak en van mening verschillen over de uitvoering. Prima. Zoek daar dan zichtbaar meerderheden voor in de Kamer.
En waar partijen fundamenteel van mening verschillen, moeten we ophouden te doen alsof er altijd een middenpositie bestaat. Soms is er gewoon een politieke keuze nodig. Is daar geen meerderheid voor, dan is er geen mandaat. Dan moet je ook geen consensus fabriceren die de kiezer niet heeft gegeven.
Misschien krijgen we nooit meer één groot verhaal waarin een meerderheid van Nederland (of Duitsland, of Europa) zich herkent. Dat hoeft ook niet.
Ook zonder consensus over alles kunnen we het vermogen behouden om op een handvol cruciale punten gezamenlijk verantwoordelijkheid te nemen.
De vraag is vooral: waar en wanneer beslecht je die verschillen?quote:Op maandag 21 september 2026 12:22 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar dat hebben we toch exact in Nederland gedaan? Een minderheidskabinet met een dun regeerakkoord. Om vervolgens in samenwerking met de oppositie dit verder uit te werken.
Als voorbeeld:
Iedereen is het erover eens dat we een woningen probleem hebben. Links is van mening dat de overheid hier de regie in moet nemen en dat er vooral betaalbare woningen gebouwd moeten worden.
Rechts is van mening dat de overheid de woningmarkt te veel in de weg zit, en dat je moet zorgen dat de bouwsector voldoende kan verdienen om de bouw te stimuleren (ofwel, duurdere woningen bouwen).
Radicaal-rechts legt de oorzaak bij de asielzoekers die al onze woningen inpikken.
Ofwel, het doel kan hetzelfde zijn, in de oplossing loop je weer vast in meningsverschillen.
Was een verhaal aan het typen maar dat zou te veel off-topic worden. Wel een leuke discussiequote:Op maandag 21 september 2026 12:52 schreef Perrin het volgende:
[..]
De vraag is vooral: waar en wanneer beslecht je die verschillen?
We hebben inmiddels een minderheidskabinet, maar nog niet helemaal de werkwijze die daarbij hoort. Met 66 zetels is dit geen meerderheidscoalitie. Dan moet je ook niet proberen vooraf één pakket te construeren waarin zoveel mogelijk partijen zich kunnen vinden.
Leg liever in het coalitieakkoord een beperkt aantal doelen en hoofdlijnen vast, en laat de concrete politieke keuzes vervolgens aan de Kamer. Niet alle mogelijke meerderheden vooraf in één pakket proberen te vangen, maar per onderwerp openlijk steun zoeken.
Neem wonen. Meer woningen en betere betaalbaarheid kunnen gezamenlijke doelen zijn. Over publieke bouw, marktprikkels, regelgeving, grondbeleid en migratie verschillen partijen fundamenteel. Prima. Zoek daar in de Kamer een meerderheid voor.
Een minderheidskabinet moet dus niet proberen één fictieve meerderheid te construeren, maar voor zijn beleid steeds opnieuw echte meerderheden organiseren.
Het coalitieakkoord zet de grote lijnen uit. De Kamer bepaalt vervolgens gezamenlijk welke concrete koers daarvoor een meerderheid krijgt.
Het centrum, moet erkennen dat er problemen zijn. Als je kijkt naar de slagkracht die er gerealiseerd kan worden: Zie covid vacccines, zie steun oekraine, zie opbouw defensie in Eu landen etc.quote:Op maandag 21 september 2026 08:23 schreef Breekfast het volgende:
[..]
Maar welke (meer radicale) verandering zou het centrum na moeten gaan streven dan volgens jou?
Want het probleem van deze huidige complexe wereld is inderdaad gewoon dat het daadwerkelijk implementeren van veranderingen ontzettend lastig is.
Bedoel je dan rechts extremisme of ultra rechts?quote:Op maandag 21 september 2026 14:50 schreef Korenfok het volgende:
Zolang wij democratisch blijven, is het totaal niet onmogelijk dat precies het tegen overgestelde ideologie over 20 jaar het grootste onderwerp zal zijn.
Nee, ik bedoel welkom in mijn land zingende groepen (dus het aller andere uiterste van ultra rechts)quote:Op maandag 21 september 2026 18:59 schreef blomke het volgende:
[..]
Bedoel je dan rechts extremisme of ultra rechts?
Herr Savelberg, van de Telegraaf nota benequote:Op dinsdag 22 september 2026 13:58 schreef nostra het volgende:
Kritische Nederlandse journalisten, ze zijn er wel. In Duitsland.
[ x ]
Dat is waar die algemene vergadering deels voor bedoeld is. Maar aangezien het binnen twintig minuten werd afgerond lijkt het me eerder ijzig dan gezellig te zijn geweestquote:
Volgens het AD: Issa Remmo is het hoofd van een clan die geldt als een meedogenloze roversbende.quote:Op maandag 21 september 2026 17:56 schreef nostra het volgende:
https://www.morgenpost.de(...)iner-linken-auf.html
Issa Remmo op het Die Linke feestje.
Nou valt het hier wel meer mensen op dat je (geholpen door AI) doorgaans alleen maar afgeeft op alles wat uit het politieke midden komt - en begrip uitspreekt voor de ‘flankpartijen’ waar kiezers naartoe gaan - maar moeten we die mêlee aan posts soms in een ander perspectief gaan zetten nu je bereid bent dat punt te onderstrepen met propaganda van Lavrov of all people? Een hoefijzerperspectief wellicht?quote:Op zondag 27 september 2026 10:08 schreef Perrin het volgende:
Lavrov was niet onder de indruk van Wadephul.
Toen we elkaar ontmoetten, vroeg ik hem het doel van zijn bezoek uiteen te zetten. Hij haalde zijn aantekeningen tevoorschijn en las een tekst voor die woordelijk overeenkwam met wat Duitse leiders dagelijks officieel en in het openbaar verklaren.
Dat is in essentie wat de heer Wadephul mij vertelde. Ik hoorde er niets nieuws in. De ondertoon kwam hierop neer: "Ik ben naar u toe gekomen - ik heb me verwaardigd met u in gesprek te gaan - dus nu moet u, in ruil voor dit 'gebaar van goede wil' van mijn kant, concessies doen aan het Oekraïense front en zorgen voor een akkoord over de Zwarte Zee-regio, zodat tankers en drogeladingschepen er ongehinderd doorheen kunnen varen."
[ x ]
Ik post hier wat één kant van het verhaal meldt. Misschien kun jij daar iets inhoudelijks aan toevoegen? In plaats van die kinderachtige persoonlijke aanvalletjes.quote:Op zondag 27 september 2026 13:58 schreef Szura het volgende:
[..]
Nou valt het hier wel meer mensen op dat je (geholpen door AI) doorgaans alleen maar afgeeft op alles wat uit het politieke midden komt - en begrip uitspreekt voor de ‘flankpartijen’ waar kiezers naartoe gaan - maar moeten we die mêlee aan posts soms in een ander perspectief gaan zetten nu je bereid bent dat punt te onderstrepen met propaganda van Lavrov of all people? Een hoefijzerperspectief wellicht?
Wat is de meerwaarde van het posten van die drek?quote:Op zondag 27 september 2026 14:08 schreef Perrin het volgende:
[..]
Ik post hier wat één kant van het verhaal meldt. Misschien kun jij daar iets inhoudelijks aan toevoegen? In plaats van die kinderachtige persoonlijke aanvalletjes.
Er zijn weinig mensen die Poetin (en Lavrov) meer verachten dan ik, maar hoe doet dat terzake?
https://www.tagesschau.de(...)stag-kritik-100.htmlquote:Kopfschütteln, Wut, Empörung: Der Besuch von Altkanzler Schröder bei Putins Geburtstag in Moskau stößt in Berlin auf Unverständnis. Zum wiederholten Mal irritiert der 82-Jährige mit seiner Nähe zum Kremlchef.
Het gaat om dit bericht:quote:Op dinsdag 20 oktober 2026 08:59 schreef derLudolf het volgende:
In je bericht staat alleen een grijze balk...
https://nos.nl/artikel/26(...)-formatie-dwarsbomenquote:Linkse coalitie op komst in Berlijn, Merz wil formatie dwarsbomen
Berlijn krijgt zo goed als zeker een zeer links bestuur. Verkiezingswinnaar Die Linke sloten dit weekend een voorlopig akkoord met de Groenen en de SPD. De toppen van die partijen gaven gisteravond groen licht voor de plannen, waaronder het onteigenen van grote vastgoedbedrijven.
Daarmee ligt de weg vrij voor Elif Eralp om burgemeester van Berlijn te worden, als eerste vrouw met een migratieachtergrond en überhaupt de eerste Linke-politicus in die functie.
De weerstand tegen een links stadsbestuur is groot. Onder anderen bondskanselier Merz wil een links bestuur in Berlijn voorkomen.
Antisemitisme
Die Linke liggen namelijk zwaar onder vuur vanwege beschuldigingen van antisemitisme. Het gaat daarbij met name om kritiek op Israël, wat door veel Duitse partijen gelijk wordt gesteld aan Jodenhaat. "Joden zijn in Berlijn niet meer veilig als Eralp burgemeester wordt", zegt de in Nederland opgegroeide Joodse CDU-minister van Onderwijs, Karin Prien.
Eralp weet hoe schadelijk alleen al de verdenking van antisemitisme is. Ze herhaalt daarom keer op keer dat ze het leven van Joodse Berlijners zal beschermen. Radicale leden, zoals Hannah Bruns, die de aanslagen van Hamas op 7 oktober 2023 niet wil veroordelen en die het bestaansrecht van Israël ontkent, worden uit de partij gezet.
De formerende partijen in Berlijn hebben een verklaring ondertekend waarin het bestaansrecht van Israël wordt erkend. Dat heeft tot verdeeldheid binnen Die Linke geleid. "Staten hebben geen bestaansrecht, mensen hebben dat wel", zei parlementslid Vanessa Emde. De partijtop besluit vandaag of zij uit de partij gezet wordt.
Daarnaast worden Die Linke aangevallen om vermeende contacten met de georganiseerde criminaliteit in Berlijn. Leden van de beruchte Remmo-clan waren op het Linke-verkiezingsfeest in de wijk Neukölln, maar werden in de loop van de avond weggestuurd. Een Bondsdaglid uit die wijk stuurde vriendelijke chats naar een Remmo-lid. Ook deze politicus is op een zijspoor gezet.
Nie wieder ist jetzt
Het is koorddansen voor Eralp, want Die Linke hebben mede vanwege het pro-Palestijnse standpunt de verkiezingen gewonnen. De socialistische partij is echter bereid op dit punt in te binden, om het belangrijkste dossier binnen te halen: een radicale omslag in het woonbeleid.
Dat lijkt te lukken. De drie partijen hebben afgesproken de vijf grootste vastgoedbedrijven te onteigenen. Met een lening van maximaal 16 miljard euro moeten 160.000 woningen in handen van de deelstaat worden gebracht, om huurverhogingen te stoppen. Ook kleinere verhuurders krijgen strengere regels opgelegd.
De CDU/CSU, gesteund door rechtse media als Bild en Welt, zet alles op alles om een links bestuur te voorkomen. CSU-leider Söder spreekt van een terugkeer van het communisme en wil, net als andere deelstaatpremiers, de financiering van Berlijn stopzetten. De CDU-jongeren voeren campagne met 'Nie wieder ist jetzt', een leus die gewoonlijk tegen de AfD wordt gebruikt.
De partijen zetten vooral druk op de SPD en de Groenen om niet met Die Linke in zee te gaan. Bondskanselier Merz riep de SPD vorige week direct op tot inkeer te komen. "Stop hiermee", herhaalde hij dit weekend. Zulke inmenging met een lokale formatie door de kanselier wordt als een no go beschouwd, evenals de eigen coalitiepartner zo onder druk te zetten.
Binnen de landelijke SPD neemt de kritiek ook toe. Minstens twintig Bondsdagleden spreken zich in een verklaring uit tegen de Berlijnse formatie. Fractievoorzitter Miersch zegt "aanzienlijke twijfels" te hebben over Die Linke. Ook bij de Groenen keren enkele prominenten zich tegen samenwerking met de Berlijnse Linke.
Anderen hekelen juist dat de CDU zich hier zo stellig over uitspreekt, terwijl ze zelf steeds vaker op lokaal niveau met de rechts-radicale AfD samenwerkt. Zo stemden in Heidenau de CDU en AfD onlangs voor een verbod op Stolpersteine, herdenkingstekens aan de Holocaust. Ook stemden meerdere CDU'ers hoogstwaarschijnlijk voor een AfD'er als parlementsvoorzitter in Saksen-Anhalt.
Blauwdruk
Er speelt meer voor de CDU/CSU. Een succesvolle coalitie van Linke, Groenen en SPD kan een blauwdruk vormen voor een toekomstige landelijke regering. Door het inzakken van de CDU/CSU in de peilingen komt zo'n linkse optie steeds meer in beeld. In Mecklenburg-Voor-Pommeren formeert de populaire SPD'er Manuela Schwesig al zo'n linkse coalitie. Zij wordt als toekomstige SPD-leider en -kanselierskandidaat beschouwd.
Zo legt de Berlijnse formatie extra druk op de landelijke coalitie, die toch al met onderlinge spanningen en wantrouwen kampt. Tegelijk is er in Berlijn geen stabiel alternatief voor handen. Een coalitie van CDU, Groenen en SPD heeft weliswaar een kleine meerderheid, maar linkse Groenenpolitici sluiten deze optie uit.
Als de federale regering een links bestuur in de hoofdstad niet weet te voorkomen, kan ze actief het deelstaatbestuur traineren. Met federale wetgeving kan bijvoorbeeld het onteigeningsplan worden verboden, evenals voorgenomen royalere asielwetgeving. Jarenlang conflict tussen hoofdstad en regering ligt op de loer.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |