quote:
TIMOTHY - Ibiza
Tot mijn stomme verbazing verheugde ik mij enorm op de terugkeer van Michaël. Hij heeft de uitstraling van chef-verpakte vleeswaren in een middelgrote supermarkt maar, en dat zei Timothy meerdere keren per uitzending, dat is precies wat hij nu nodig heeft. De concurrent van Michaël, Wadie, werd weggezet als iemand die al het verkeerde uit Timothy’s oude leven vertegenwoordigde. Wat dat dan precies was, werd niet helemaal duidelijk, al zal het wel iets te maken hebben met stomende seks in een bed vol zwarte zijde.
Ik moet wel eerlijk zijn: ik zou zelf ook helemaal gek van ellende worden wanneer ik langer dan een minuut met Wadie aan een cafétafeltje zou moeten zitten. Wadie over een kopje koffie met een wolkje melk erin: ‘Ik voel me kind of als this melk, de manier waarop die door de koffie dwarrelt, kind of sort like op zoek naar een soort shelter maar ook een soort of schreeuw om love of zoiets.
Wadie zat deze week sowieso niet erg lekker in de wedstrijd. Hij gaf Timothy een bloem die hij soort van kind of had geplukt en de rest van de dag vertelde Timothy schaterend aan al zijn vrienden dat hij de bloem meteen weer had weggegooid.
Wadie schrok van de gewoonheid van Michaël. Ik ook. Steeds als ik hem naast Timothy zie verschijnen, denk ik aan iemand die helemaal achter in een fanfareorkest trombone speelt.
Wadie kon vertrekken. Daar zat Timothy, de grote meevoelende vroegrijpe wijsgeer die ik een avond eerder nog half lam zingend door zijn café vol afgebakken friet zag slingeren. Ik voel mee met Michaël. Die kijkt nu, tegelijk met ons, iedere week naar dit programma en hoort Timothy steeds uitleggen dat hij met Michaël voor rust en veiligheid kiest.
PAUL- Spanje
Marlies, de nieuw aangekomen vrouw, liet Paul zien waar ze ooit met haar overleden man was geweest. Dat was lief, maar ook een beetje verdrietig. Het deed me denken aan de keer dat ik mijn buurvrouw ons nieuwe huisdier, een cavia, liet zien. Ze keek naar de kooi en zei: ‘Ach ja, wat lief. Ze sterven jong. Ik had er ook een. Karel heette hij. Hij ging op zijn achterpoten staan wanneer hij mij zag. Zes dagen plezier van gehad, toen hing hij met zijn bek aan een elektriciteitsdraad. Ik mis hem nog iedere dag. Kom, dan laat ik je de plek zien waar ik met hem speelde.’
Marlies ontroerde mij. Je hoorde haar vrienden en vriendinnen bij wijze van spreken tegen haar aan praten: ‘Geef je op voor B&B vol liefde, lieverd. Doe het. Je moet door. Je bent zo’n lieve vrouw en hij zou ook hebben gewild dat je gelukkig bent. Echt. Gun jezelf liefde.’ En daar stond ze dan, huilend naar een plek te kijken waar haar overleden man ooit een arm om haar schouder legde.
Bij Paul voel ik precies hetzelfde: iedereen om hem heen wil dat hij weer een gezellige, leuke vrouw om zich heen heeft, behalve Paul zelf. Hij wil zijn lieverd terug, die zei: ‘Geeft niks dat je niks kunt ruiken. Ik leg je uit wat voor luchtje ik op heb. Het ruikt naar hele lieve hertjes met een natte snuit in een heel mooi bos.’
Die lieve Paul met zijn dochters, al die langskomende vrouwen en als kijker steeds weten: dit wordt helemaal niets, lieve Paul. Ga rouwen. Huil maar. Geeft niks.
IRIS - Spanje
Zij kreeg, na het vertrek van een getroebleerde motorrijder, een dichter op bezoek. Ik ben zelf een dichter en ik durf hier wel te zeggen: dat gun je je ergste vijand niet. In iedere zin probeerde Sjaak iets poëtisch te zeggen. Midden in een kabbelend gesprekje kwam hij met de volgende zin: ‘Avontuur hoeft niet ver weg te zijn hè.’ Het zou zo fijn zijn geweest als Iris daarop het volgende had gezegd: ‘Zegt de dichter die helemaal voor mij naar Spanje is gereisd.’
Maar Iris is veel te lief en te omfloerst. Ze luisterde geduldig naar een gedicht dat uit mijn hoofd ongeveer als volgt ging:
De leegte van het staren
Als een bedje van zomerfruit op een wolk van verlangen
Hang je als een druiventros voor mijn lippen
Het gras juicht om liefde
Je rug op aarde
Mijn lippen om jouw gefluisterde woorden
Iris formuleerde haar afwijzing ook een soort van poëtisch:
De afstand zit hem
In het fysieke gedeelte
Ik voelde mee met Sjaak. Het had mij ook kunnen gebeuren. ‘Ja, Nico, prachtig gedicht, maar ik houd van mannen met haar op hun hoofd.’
Bijna meteen na Sjaaks vertrek kwam David aan, die vertelde dat hij een week lang in een verduisterde kamer had gezeten om zijn purpose helder te krijgen. Nu kon hij daar, naast het huis van Iris, in een gehuurde tent, lekker over doordenken.
MIREILLE - Frankrijk
Een splinternieuwe deelneemster, omdat Nisha Tara de rest van dit seizoen met een bonkend hart op haar trampoline ligt. Mireilles motivatie om mee te doen aan B&B vol liefde: ze wil HUPS mannen.
Zij is van het ene op het andere moment mijn lievelingsdeelneemster. Ze kreeg helaas een Limburger op bezoek, een zekere Ton, die drie uur zit te janken als je hem een vlaai laat zien. Dat eindeloze gedweep met Limburg, het is om gek van te worden. Ton stond vlak voor een kasteel om een nieuw leven op te bouwen en legde Mireille met tranen in zijn ogen uit dat mensen die niet in Limburg zijn geboren ook nooit de schoonheid van Limburg zullen gaan begrijpen. Houden zo, dacht ik.
Hij vertelde dit allemaal in een T-shirt met een Limburgs gedicht erop en met een Limburgse mond vol spaghetti. Zo eten Limburgers blijkbaar als het geen vlaai is.
Er kwam ook nog een stukje Limburgse humor voorbij. Ton kookte een studentenmaaltijd bij elkaar. Mireille zei dat het lekker rook en meteen kwam Ton met de enorme klapper: ‘Ja, ik heb me gedoucht.’
Ton kon meteen vertrekken. Juichend naar Sittard met een baard vol aangekoekte spaghetti.
CAROLINE - Spanje
Zij kreeg een nieuwe man op bezoek. Gilberto. Haar eerste reactie: eindelijk eens mooie tanden. Ik kromp ineen. Ik weet zelf, als de bezitter van een gebit waar je dus niet een grot mee kunt verlichten, hoe intimiderend het huidige tijdsgewricht kan zijn. Iedereen om mij heen loopt opeens met een lichtgevende rij ledlampen in zijn mond.
Ik voel mee met Arie, die ook iedere week naar het programma kijkt. Zijn gebit moet nu bijna voelen als iets wat hij het liefst met zijn blote handen uit zijn mond trekt.
Gilberto keek eens rond, zag de slaapkamer en stond een minuut later een hotel te regelen. Eerlijk is eerlijk: had ik ook gedaan. Hoe lief Arie ook is, je wil niet wakker worden en een andere man heel hard aan zijn dijen horen krabben.
FRED - Bonaire
Fred legde nog maar eens uit dat hij als B&B houder weigert de tweede B - breakfast - te regelen. De eerste B - bed - kan wel, maar dan bij voorkeur als een naakte, spartelende tonijn met borsten bij hem in bed.
De nieuwe vrouw, Ellen, maakte iets vreselijks los in het lichaam van Fred. Ze hield van dieren. Fred ook, maar alleen als ze van metaal zijn en hij er ¤12.000 per stuk voor kan vragen. Eventueel houdt Fred van geroosterde dieren die hij met zijn bezwete hoofd vlak voor een supermarkt verkoopt.
Walgend keek Fred naar Ellens liefde voor ezels. Hij zelf vond ezels stinken. Wanneer ik Fred zie, dank ik honderden goden dat geurtelevisie nooit iets is geworden. Fred in beeld en je kamer vult zich met een mengsel van oude sokken, ontstoken hoofdwonden, dampende oude Hawaïhemden en oorsmeer. Om het allemaal nog erger te maken, sijpelde er tijdens het eten een druppel uit Freds neus op het gebakken dierenvlees.
Freds belangrijkste vraag aan Ellen, die voor hem naar de andere kant van de aarde was gereisd: ‘Kan je een kettingzaag bedienen?’
De amateurpsycholoog in mij duidde Freds dierenhaat als volgt: alle liefde die niet naar hem toestroomt, moet kapot worden getrapt. Ik ben hem eeuwig dankbaar. De stukken tekst over hem schrijven zich vanzelf.
Volgende week donderdag meer!