quote:
Wedden dat Rick die foto plaatst van die hond die aan tafel zit? Nou, dat doet Rick dus mooi niet. Wat denken jullie nou bij RTL? We maken even een mooie scène voor Rick? We knopen die hond een servet om en zetten hem aan tafel. Kan ie mooi gebruiken voor zijn column. Nou mooi niet. Jullie denken toch niet dat ik hier intrap? Kom op zeg.
Wel leuk dat er zo halverwege het seizoen een nieuwe kandidaat is bijgekomen. Het was natuurlijk óf dit óf nog zes weken naar een springende Nisha Tara op een trampoline kijken. Gelukkig hebben ze voor Mireille gekozen. Ze woont met hond Doortje in een Frans kasteel en zoekt een bourgondische man met wie ze in principe het château nooit hoeft te verlaten. Ook niet als de pleuris uitbreekt, want het noodpakket staat al in de kelder.
De komende weken gaan Ton, Casper, Huib en Dick haar om beurten irriteren en na 10 september zit ze weer lekker met Doortje aan tafel. Even doorbijten, Mireille. Het is voorbij voordat je er erg in hebt.
Verder heb ik ook te doen met Iris. De programmamakers brachten haar eerst het hoofd op hol met die stoere, knappe motorman en sturen nu een dichter op haar af. Zijn naam is Sjaak en woorden brengt hij lukraak. Ja, meneer kan zichzelf wel dichter noemen, maar er is geen kunst aan hoor. Ik heb zelf ook een gedicht gemaakt. Het heet ‘des sous-vêtements sales’. Kijk:
Het grote nadeel van een mug
Leer je in bed kennen
Het wolkje melk in je koffie
Doet je dikker maken dan je denkt
De kist met oude sigaren
Is het niet waard om te bewaren
En smoezelig ondergoed
Is een teken dat je onder de douche moet
Iris deed tegenover Sjaak net alsof ze zijn gezever hartstikke leuk vond, maar ik zag in haar ogen iets anders. Die vrouw kon wel janken. Tegenover haar vriendin liep ze leeg. ‘Ik trek dit niet meer hoor, eerst krijg ik een narcist die allemaal gekke spreuken verzint, daarna een lekker ding dat vergeet dat hij thuis nog een kind heeft en nu een schrielkip die continu onzin uitkraamt. Zul je zien dat er straks ook nog een ademcoach komt. Heb ik weer.’
Morgen gaat Iris aan Sjaak vertellen dat het klaar is. Ik hoop dat ze het fatsoen heeft om het op een passende manier te doen:
Je kwam hier om te verpozen
Maar ik heb besloten je te lozen
Voor jou geen vrouw aan de haak
Goeie reis, Sjaak Afhaak
Op Aruba heeft Elena nog altijd Menno over de vloer. Ze vindt hem fijn, maar ook vrij druk. Als je met Menno aan een tafeltje zit, moet je alles waar hij bij kan aan de kant schuiven. Dat is al zo sinds hij gestopt is met roken. Menno krijgt ieder jaar weer een compleet assortiment aan stressballetjes, squishies en dumplings op zijn verjaardag, maar het helpt allemaal niets.
Gelukkig kan Menno de kritiek op zijn drukke gedrag wel goed verdragen. Volgens Elena reageren de meeste mannen heel anders. Die zeggen dan: ‘Ja, maar jij doet altijd zus en zo.’ Terwijl je ook gewoon kunt zeggen: ‘Heb je gelijk in. Ik ga erop letten.’ Mijn vrouw heeft mij dit stukje zes keer laten zien. Ik weet ook niet precies waarom.
Of het uiteindelijk met Menno tot liefde leidt, weet Elena nog niet. Het kan effe duren, want op haar hand zit een tattoo met de tekst ‘slow love’.
Niet te verwarren met het levensmotto van Timothy, want dat is ‘slow life’.
Wandelen vindt Tim prima. Als het maar niet te snel gaat, niet te steil omhoog, niet te steil omlaag, geen hobbelige ondergrond, niet te ver, niet als het te warm is, niet als het te koud is, niet als het regent, niet als het waait, niet door mul zand, niet door modder, niet te vroeg, niet vlak na het eten, niet als hij moe is en niet als er veel mensen lopen.
Ondertussen blijft Wadie hoop houden dat the deep level connection between two souls comes together in one heart that will never fall apart. En om het lot een beetje te helpen, gaf hij Tim een geurloze paardenbloem. Lief bedoeld, maar Tim heeft liever diamanten. Of een Patek Philippe. Of een stukje maan. Een stukje maan zou hij nooit zomaar achteloos op de grond gooien. Vond Waddie niet leuk.
En wadie ook niet van houdt, is Nederlandstalige muziek. Hem nie bellen nie. En zo tel ik al met al toch net iets te veel minpuntjes voor onze communicatievriend. En dan komt Michaël morgen ook nog terug. Bye bye roze wolk, hello donderwolk.
Ik heb Paul voor het laatst bewaard. Vindt ie niet erg, want hij heeft nog een heel leven voor zich. Paul is potverdomme net zestig. Alleen die reuk hè, die komt niet meer terug. Wat dat betreft zou je Paul prima een geurloze paardenbloem kunnen geven. En af en toe een schaal frikandellen en bitterballen, want dat hoef je niet te ruiken. Dat schuif je zo naar binnen.
Het uitje met Marlies was ehhh… bijzonder. Haar overleden man Herm was namelijk nadrukkelijk aanwezig in alle gesprekken. Heel logisch vanuit het oogpunt van Marlies, maar Paul begon ondertussen steeds meer terug te verlangen naar de makelaar die thuis zit in zijn fraai aangelegde royale tuin waar het zowel ’s ochtends als ’s avonds goed toeven is.
Hij gaat er nog een nachtje over slapen om haar morgenvroeg te vertellen dat hij het ontzettend moeilijk vindt om te zeggen en dat ze echt een schat van een vrouw is en dat hij haar alle geluk van de wereld gunt, maar dat de liefde niet gaat komen en dat hij de boerenkaas lekker met Maillot op gaat eten onder het genot van een lekker Texels likeurtje.
Ja, dat wegsturen gaat Paulus met de dag beter af.
Tot morgen!