Ik had gisteren de verkeerde foto geplaatst. Sorry. Kan gebeuren. Vandaag wel de juiste foto bij de juiste aflevering. Ik heb de tekst in de foto gewoon hetzelfde gehouden. Kan prima.
Fred Tonijn heeft inmiddels twee vrouwen in zand lopen. Monique is 60 en heeft nog nooit gedate. Dan moet je wel lef in je donder hebben hoor. Om je eerste date met Fred te doen. De man die alle vrouwen langs de torenhoge lat van Fred legt. Als binnenkomer had ze een gedicht gemaakt. Nobody knows why it was in English, but Fred liked it.
Yvonne zit er natuurlijk ook nog steeds. Fred vindt haar een leuke vrouw, maar de onrust neemt toe. Het zit hem vooral in het benoemen van alles. ‘Fred, ik ga nu zitten. In een witte strandstoel. Deze. Zo, ik zit. Met mijn blote voeten in het zand. Mijn teennagels zijn gelakt. Kijk, nu speel ik met mijn teentjes in het zand waardoor er een beetje zand op mijn voeten wipt. Grappig hè?’
Fred wordt hier moe van. Gelukkig is er ’s avonds een Japanse barbecue. Dat leidt lekker af. Zelf heb ik ook een keer Japans gebarbecued, maar de sushi vloog steeds in de fik. Daarna probeerde ik spareribs met stokjes te eten, maar ook dat was geen succes. Ik heb dus liever gewoon de Hollandse barbecue. Wijn en bier pak ik altijd zelf, zonder het te vragen.
Donatella heeft er ook twee zitten. Arie Actief en Carolie Coma. Laatstgenoemde is een kok die graag danst en zingt. Hij heeft er alleen zo verrekte weinig tijd voor. Waar Arie per dag 10.000 stappen probeert te zetten, gaat Carolie voor 20 uur slaap per etmaal. Meestal heeft ie dat voor de lunch al gehaald.
Donatella ergert zich kapot aan Luie Leo, maar wil hem toch een kans geven door hem mee te nemen naar de hondenopvang. Dat is namelijk haar leven. Het is dat ze af en toe zelf moet eten en slapen, maar als het aan Donatella lag, was ze 24 uur bezig met het vetmesten van alle hondjes in heel Andalusië. ‘Ach wat zijn ze lief hè, kijk hier heb je nog een witte boterham en een stuk plofkip.’
Snel door het noorden van Spanje waar de wandelende Prodent-reclame nog altijd Naomi op bezoek heeft. Het smikkelbeertje voelt zich al helemaal thuis, maar heeft wel haar eigen ontbijt meegenomen. Anders wordt ze misschien te dik, net als vroeger. Thomas was vroeger ook te dik, maar dat was niet zijn schuld. Er zaten gewoon te veel shoarmazaken op de route naar huis.
In de sportschool doen ze beiden hun best om het ontbijt er snel weer af te trainen. Verstandig. Als je ergens een dikke kont van krijgt, is het wel van bosvruchtenyoghurt met onbesproeide aardbeien en smacks.
Paul maakt zich ondertussen druk over heel andere dingen. De wind heeft vannacht flink huisgehouden en de schutting heeft wat reparatiewerk nodig. Helaas is daar geen tijd voor, want wervelwind Mandy komt eraan. Ze houdt heel erg van spreuken. Je weet wel, die houten hartjes van Action met: Home is where the heart is. Of die plankjes onder elkaar: In onze tuin – genieten we van het zonnetje – barbecueën we graag – drinken we iets lekkers – doen we wat we willen.
Ik hield mijn hart vast toen ze met het cadeautje aankwam. Het zal toch niet zo’n bordje… Nee, gelukkig. Een pentekening van Pauls B&B. Godzijdank. En ondertussen kwam er nog eentje aan: Josseline. Die is vooral blij dat Paul geen achterlijke bocht heeft gekocht.
Of Annemiek voor Nisha Tara wel achterlijke bocht heeft gekocht zullen we nooit weten, want ze hebben de rosé niet meer samen kunnen opdrinken. Ik vond het persoonlijk niet zo netjes dat Nisha Tara haar met een etterende wond vergeleek, maar het zal wel een gebrek aan slaap zijn geweest.
En over slaap gesproken: het is mooi geweest. Deze paardenlul gaat naar bed. Tot morgen!
![FB-IMG-1785362637581.jpg]()
(Rick Evers)