Ik persoonlijk beschouw een goede psycholoog als iemand die vanuit zijn vakgebied
met jou meedenkt over hoe jij jouw problemen kunt oplossen en vooral hoe het jou gaat lukken om het leven te kunnen leiden wat je wilt. Op die manier worden er geen valse verwachtingen gecreëerd bij beide partijen.
Goede communicatie is het allerbelangrijkst. Ik begrijp best dat het voor beide partijen een uitdaging is om naar elkaar te luisteren, elkaar serieus te nemen en regelmatig te checken of ze op dezelfde golflengte zitten, want het is nou eenmaal menselijk om te snel aannames te maken en te snel conclusies te trekken over elkaar. (We kunnen immers van de ander alleen maar het gedrag zien en niet wat de ander erbij denkt en voelt.) In het sociale contact is het onvermijdelijk dat het gebeurt dat mensen van elkaar van mening verschillen, elkaar niet begrijpen en met elkaar in conflict komen. Dat lijkt mij op zich helemaal niet erg, zolang je bereid blijft in ieder geval naar de ander te luisteren en wanneer nodig jouw eigen ideeen kunt corrigeren.
Dit soort psychologen bestaan wel, maar ze zijn helaas moeilijk te vinden en helaas binnen de GGZ heel zeldzaam.
Ik groeide zelf op als enig kind met enerzijds een moeder die wel oprecht van mij hield en haar best deed om een goede moeder te zijn, echter ze bleek autisme te hebben en ze begreep haar eigen emoties niet als situaties te complex werden, laat staan de emoties van een ander. Anderzijds een narcistische vader die zowel mij als mijn moeder emotioneel mishandelde + het allemaal zo wist te verdraaien dat hij overal mee weg kwam. Die vent heeft altijd zoveel overtuigingskracht gehad dat hij bij wijze van spreken mij kon doen geloven dat de maan vierkant is en als ik 's nachts omhoog kijk en ik zie een ronde maan, betekent het dus dat ik knettergek ben (en daarom dus niet op mijn eigen perceptie kan vertrouwen en moet doen en geloven wat hij zegt).
Wat betreft het narcisme begon het mij pas sinds een paar jaar op te vallen dat wat ik bij de GGZ heb meegemaakt opmerkelijk veel overeenkomsten heeft met mijn vader. Vooral ook omdat buitenstaanders het niet meemaken en er a priori van overtuigd zijn dat de GGZ het het beste weet van iedereen.
Als jij zegt dat jouw GGZ-psycholoog jou niet begrijpt en onaardig en respectloos tegen jou doet, gaat iedereen ervanuit dat het jouw interpretatie is, waar dus iets mis mee is, want je bent immers geestesziek want anders zou je de GGZ niet nodig hebben.
Bekijk deze YouTube-videoDe problemen met de GGZ is er al tientallen jaren; het enige wat verandert is dat het steeds erger wordt. Ik merk totaal geen verantwoordelijkheidsbesef vanuit de GGZ zelf: volgens hen is het allemaal de schuld van de overheid die hen te weinig subsidie geeft, de zorgverzekeraars die zogenaamd het heb zoveel moeilijker maken met allemaal regels en lastige patienten die niet mee willen werken. Oh oh, wat zijn zij zelf toch verschrikkelijk zielig!
En iedereen trapt erin. Die vrouw in dat filmpje praat als een lieve oma, waardoor iedereen denkt "Nou, dan moet ze wel de waarheid spreken!" Het komt buitenstaanders het beste uit om de GGZ het voordeel van de twijfel te geven, want anders is het denk ik te confronterend voor henzelf. Als je puur naar feiten gaat kijken, kan je er niet omheen hoeveel er binnen die branche niet klopt.