GGZ heeft mij gezond verklaard.

Oogcontact maken is voor onzekere mensen. Wij hebben dan wel een atypische en zeldzame vorm van het DSM-V, maar we schamen ons niet voor wie we zijn. De GGZ weet helemaal niet hoe ze ons moeten genezen, dat moeten we zelf doen.

Succes stryder.

Samenleving hebben hekel aan de afwijkers, dus je bent niet enige dat last van heeft. Leef gewoon zoals jezelf wilt leven. Alleen wanneer je doorslaat en jezelf pijnen, komen GGZ om hoek kijken.

quote:

Op maandag 20 juli 2026 08:17 schreef Hetekip het volgende:
Volgens mijn omgeving ben ik echter een gek die hulp nodig heeft.

Op deze manier kom ik nooit van het stigma af. Ik voel me niet goed. Ik zal altijd ongelukkig blijven, maar de ggz helpt je niet bij het vinden van geluk. Ze helpen je bij geen probleem zijn voor de maatschappij.

Dat is dan ook mijn klacht. De ggz zou moeten focussen op het geluk van patiënten, niet op het voeren van fatsoenlijke gesprekjes, oogcontact maken en normaal functioneren.

Hoe ervaar jezelf het stigma?
Zit er een kern van waarheid in dat je misschien niet bij de standaard mensen hoort.

Ps. Ik ben oprecht blij je weer te zien hier, je was even weekje weg

En dat ik me beetje zorgde om je maken is idd een stukje stigma, maar ook dat ik je een fijn persoon vind om hier rond te hebben lopen.

quote:

Op maandag 20 juli 2026 09:22 schreef Captain_Ghost het volgende:
Samenleving hebben hekel aan de afwijkers, dus je bent niet enige dat last van heeft.

Sja, so be it. Ik ben liever mezelf dan dat ik me aanpas aan wat 'de samenleving' van mij meent te mogen verwachten.

Het verschilt enorm per hulpverlener.
De één zegt inderdaad duidelijk dat het niet uitmaakt wat je beweegredenen zijn maar dat je acties het enige is wat telt, terwijl de ander juist je handvatten wil geven om anders te leren denken zodat je anders leert denken waardoor je je ook anders gaat voelen. Sommigen zeggen weer dat ongelukkig zijn juist je natuur is en dat je dat niet moet willen veranderen en sommigen zeggen dat hoe je omgeving je ziet automatisch betekent dat je dus ook bent zoals men zegt. Zeg maar dat als mensen je een nerd vinden, dat je dan dus ook er absoluut eentje bent.

Ik heb echt van alles meegemaakt op dit terrein. Zeer veel stagiaires gehad die je zo onder tafel lult, therapeuten die veel te snel conclusies trekken of je nauwelijks serieus nemen, maar gelukkig ook wel goede.
Niemand wil een labeltje, maar zodra je er eentje hebt kun je wel veel gerichter therapie krijgen.

quote:

Op maandag 20 juli 2026 12:33 schreef ToT het volgende:
Het verschilt enorm per hulpverlener.
De één zegt inderdaad duidelijk dat het niet uitmaakt wat je beweegredenen zijn maar dat je acties het enige is wat telt, terwijl de ander juist je handvatten wil geven om anders te leren denken zodat je anders leert denken waardoor je je ook anders gaat voelen. Sommigen zeggen weer dat ongelukkig zijn juist je natuur is en dat je dat niet moet willen veranderen en sommigen zeggen dat hoe je omgeving je ziet automatisch betekent dat je dus ook bent zoals men zegt. Zeg maar dat als mensen je een nerd vinden, dat je dan dus ook er absoluut eentje bent.

Ik heb echt van alles meegemaakt op dit terrein. Zeer veel stagiaires gehad die je zo onder tafel lult, therapeuten die veel te snel conclusies trekken of je nauwelijks serieus nemen, maar gelukkig ook wel goede.
Niemand wil een labeltje, maar zodra je er eentje hebt kun je wel veel gerichter therapie krijgen.

Het vervelende aan de hele zaak is dat psycholoog echt een ervarginsvak is. Eigenlijk heb je aan bijna alle psychologen die niet al een paar jaar ervaring hebben gewoon helemaal 0,0 niks noppes nada. Maar ze moeten wel met echte mensen die ervaring opdoen voordat ze daardwerkelijk wat kunnen, en als een van die clienten dan jij bent, dan ben je dus eigenlijk trainingsvoer voor groene psycholoogjes, maar ondertussen zit je wel gewoon met echte problemen waar je liefst toch wel per direct hulp voor wilt hebben

quote:

Op maandag 20 juli 2026 13:41 schreef MultiBanaan het volgende:

[..]
Het vervelende aan de hele zaak is dat psycholoog echt een ervarginsvak is. Eigenlijk heb je aan bijna alle psychologen die niet al een paar jaar ervaring hebben gewoon helemaal 0,0 niks noppes nada. Maar ze moeten wel met echte mensen die ervaring opdoen voordat ze daardwerkelijk wat kunnen, en als een van die clienten dan jij bent, dan ben je dus eigenlijk trainingsvoer voor groene psycholoogjes, maar ondertussen zit je wel gewoon met echte problemen waar je liefst toch wel per direct hulp voor wilt hebben

Juist!

Ik weet nog dat er een studentje boos op me werd omdat ze vond dat ik de vragen verkeerd ingevuld zou hebben: "Want als je bij vraag 23 een A invult, kun je bij vraag 45 onmogelijk een C invullen!"
In die vragen zat een nuanceverschil, dus geef ik er ook andere antwoorden op.
Zegt ze: "Ik kan BEWIJZEN dat je ze verkeerd hebt ingevuld, want als ik je antwoorden in een grafiek verwerk, krijg ik een figuur die ik in ALLEDRIE de jaren van mijn opleiding in GEEN ENKEL boek ben tegengekomen!"

Mevrouw was echt gepikeerd!

Vele jaren later bleek dat ik ADD met hyperactieve kenmerken en Asperger heb. (En ik weet dat je tegenwoordig om de oren geslagen wordt dat die aandoeningen niet meer bestaan volgens de nieuwe regeltjes, maar door die diagnoses heb ik na vele jaren aan ellende wel goede therapieën kunnen krijgen.)

Een andere keer heb ik zo'n studentje zelf juist zowat een depressie aangepraat. Ze wist geen stom woord meer te zeggen en zei uiteindelijk dat ze met de psychiater (hoofd van die instantie) in gesprek moest.
Als volwassen vent heb je echt niks aan zo'n groen kutje tegenover je.

quote:

Op maandag 20 juli 2026 13:41 schreef MultiBanaan het volgende:

[..]
Het vervelende aan de hele zaak is dat psycholoog echt een ervarginsvak is. Eigenlijk heb je aan bijna alle psychologen die niet al een paar jaar ervaring hebben gewoon helemaal 0,0 niks noppes nada. Maar ze moeten wel met echte mensen die ervaring opdoen voordat ze daardwerkelijk wat kunnen, en als een van die clienten dan jij bent, dan ben je dus eigenlijk trainingsvoer voor groene psycholoogjes, maar ondertussen zit je wel gewoon met echte problemen waar je liefst toch wel per direct hulp voor wilt hebben

Niet alleen dat. Er bestaan verschillende soorten psychologen, en het is belangrijk dat je iemand treft die goed bij jou past. Een goede samenwerking draait om prettig communiceren, elkaar begrijpen en je veilig voelen. Soms is er simpelweg geen goede klik of matchen mensen gewoon niet, zelfs als alles professioneel verloopt.

Een goede psych vinden is zo goed als onmogelijk.

quote:

Op maandag 20 juli 2026 15:49 schreef nostra het volgende:
Een goede psych vinden is zo goed als onmogelijk.

Heb er bij toeval eentje gevonden. Heb er zoveel gezien (ook tijdens groepsbehandelingen)
Enige (financiële) nadeel is dat ze voor zichzelf is begonnen en ik geen vergoeding van verzekering krijg. Ze is wel officieel en gediplomeerd hoor! Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat mijn familie kan bijspringen indien nodig.

Gezond verklaart of hebben ze gezegd dat je klaar bent met je behandelingen ?

quote:

Op maandag 20 juli 2026 21:08 schreef greysbones het volgende:
Gezond verklaart of hebben ze gezegd dat je klaar bent met je behandelingen ?

In de praktijk maakt dat eigenlijk geen zak uit.

quote:

Op dinsdag 21 juli 2026 10:03 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
In de praktijk maakt dat eigenlijk geen zak uit.

Vind daar nogal een verschil in zitten

Vaak wordt aangegeven dat je het vanaf nu zelf moet gaan doen, dat je alle tools hebt gekregen (dmv therapie en begeleiding) om zelf je leven te leiden.

Dat het voor jou voelt als geen zak uitmaken is een ander verhaal

Tja wat is geluk?

Ik persoonlijk beschouw een goede psycholoog als iemand die vanuit zijn vakgebied met jou meedenkt over hoe jij jouw problemen kunt oplossen en vooral hoe het jou gaat lukken om het leven te kunnen leiden wat je wilt. Op die manier worden er geen valse verwachtingen gecreëerd bij beide partijen.

Goede communicatie is het allerbelangrijkst. Ik begrijp best dat het voor beide partijen een uitdaging is om naar elkaar te luisteren, elkaar serieus te nemen en regelmatig te checken of ze op dezelfde golflengte zitten, want het is nou eenmaal menselijk om te snel aannames te maken en te snel conclusies te trekken over elkaar. (We kunnen immers van de ander alleen maar het gedrag zien en niet wat de ander erbij denkt en voelt.) In het sociale contact is het onvermijdelijk dat het gebeurt dat mensen van elkaar van mening verschillen, elkaar niet begrijpen en met elkaar in conflict komen. Dat lijkt mij op zich helemaal niet erg, zolang je bereid blijft in ieder geval naar de ander te luisteren en wanneer nodig jouw eigen ideeen kunt corrigeren.

Dit soort psychologen bestaan wel, maar ze zijn helaas moeilijk te vinden en helaas binnen de GGZ heel zeldzaam.

Ik groeide zelf op als enig kind met enerzijds een moeder die wel oprecht van mij hield en haar best deed om een goede moeder te zijn, echter ze bleek autisme te hebben en ze begreep haar eigen emoties niet als situaties te complex werden, laat staan de emoties van een ander. Anderzijds een narcistische vader die zowel mij als mijn moeder emotioneel mishandelde + het allemaal zo wist te verdraaien dat hij overal mee weg kwam. Die vent heeft altijd zoveel overtuigingskracht gehad dat hij bij wijze van spreken mij kon doen geloven dat de maan vierkant is en als ik 's nachts omhoog kijk en ik zie een ronde maan, betekent het dus dat ik knettergek ben (en daarom dus niet op mijn eigen perceptie kan vertrouwen en moet doen en geloven wat hij zegt).

Wat betreft het narcisme begon het mij pas sinds een paar jaar op te vallen dat wat ik bij de GGZ heb meegemaakt opmerkelijk veel overeenkomsten heeft met mijn vader. Vooral ook omdat buitenstaanders het niet meemaken en er a priori van overtuigd zijn dat de GGZ het het beste weet van iedereen.

Als jij zegt dat jouw GGZ-psycholoog jou niet begrijpt en onaardig en respectloos tegen jou doet, gaat iedereen ervanuit dat het jouw interpretatie is, waar dus iets mis mee is, want je bent immers geestesziek want anders zou je de GGZ niet nodig hebben.

Bekijk deze YouTube-video

De problemen met de GGZ is er al tientallen jaren; het enige wat verandert is dat het steeds erger wordt. Ik merk totaal geen verantwoordelijkheidsbesef vanuit de GGZ zelf: volgens hen is het allemaal de schuld van de overheid die hen te weinig subsidie geeft, de zorgverzekeraars die zogenaamd het heb zoveel moeilijker maken met allemaal regels en lastige patienten die niet mee willen werken. Oh oh, wat zijn zij zelf toch verschrikkelijk zielig!

En iedereen trapt erin. Die vrouw in dat filmpje praat als een lieve oma, waardoor iedereen denkt "Nou, dan moet ze wel de waarheid spreken!" Het komt buitenstaanders het beste uit om de GGZ het voordeel van de twijfel te geven, want anders is het denk ik te confronterend voor henzelf. Als je puur naar feiten gaat kijken, kan je er niet omheen hoeveel er binnen die branche niet klopt.

quote:

Op dinsdag 21 juli 2026 10:31 schreef greysbones het volgende:

[..]
Vind daar nogal een verschil in zitten

Vaak wordt aangegeven dat je het vanaf nu zelf moet gaan doen, dat je alle tools hebt gekregen (dmv therapie en begeleiding) om zelf je leven te leiden.

Dat het voor jou voelt als geen zak uitmaken is een ander verhaal

Je moet wel de goede tools krijgen.

Als ik aan het verdrinken ben en ik vraag om een reddingsvest, de ander neemt mij niet serieus en blijft zijn overtuigingen aan mij opdringen dat ikzelf aan mijn leven moet bouwen en werpt mij een hamer en een stel spijkers toe, heb ik daar geen ene zak aan.

quote:

Op dinsdag 21 juli 2026 11:05 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

[..]
Je moet wel de goede tools krijgen.

Als ik aan het verdrinken ben en ik vraag om een reddingsvest, de ander neemt mij niet serieus en blijft zijn overtuigingen aan mij opdringen dat ikzelf aan mijn leven moet bouwen en werpt mij een hamer en een stel spijkers toe, heb ik daar geen ene zak aan.

Uiteindelijk heb je ook een stukje zelfverantwoording.
Als je vindt dat je niet de juiste hulp krijgt moet je op zoek naar wat anders

quote:

Op maandag 20 juli 2026 15:49 schreef nostra het volgende:
Een goede psych vinden is zo goed als onmogelijk.

Of je hebt er eindelijk een die geweldig aansluit, je enorme stappen maakt, dingen doet die je al jaren niet meer kon.

... En dan besluiten ze ineens om in een andere praktijk dichter bij hun eigen huis te gaan werken

quote:

Op maandag 20 juli 2026 08:17 schreef Hetekip het volgende:
Volgens mijn omgeving ben ik echter een gek die hulp nodig heeft.

Op deze manier kom ik nooit van het stigma af. Ik voel me niet goed. Ik zal altijd ongelukkig blijven, maar de ggz helpt je niet bij het vinden van geluk. Ze helpen je bij geen probleem zijn voor de maatschappij.

Dat is dan ook mijn klacht. De ggz zou moeten focussen op het geluk van patiënten, niet op het voeren van fatsoenlijke gesprekjes, oogcontact maken en normaal functioneren.

Hetekip, de enige die je echt kan helpen, ben jezelf. Anderen kunnen je wat inzicht geven, een steuntje in de rug geven maar jij alleen kan jezelf "bevrijden".

Wie is jouw omgeving? Andere mensen op FOK!? Want iedereen is hier gemeen tegen elkaar daar zou ik niet teveel waarde aan hechten.

Dat lijkt me best pittig om te horen Ongelukkig zijn en dan toch gezond verklaard worden

Weet je wat je nodig hebt om gelukkig te worden? En als dat een te lastige vraag is: wat maakt je ongelukkig? Want als je dat weet kan je er wat mee. Je hebt niet invloed op alles, dat beweer ik niet, maar soms kan het helpen

Heel erg veel sterkte

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op maandag 20 juli 2026 08:17 schreef Hetekip het volgende:
Volgens mijn omgeving ben ik echter een gek die hulp nodig heeft.

Op deze manier kom ik nooit van het stigma af. Ik voel me niet goed. Ik zal altijd ongelukkig blijven, maar de ggz helpt je niet bij het vinden van geluk. Ze helpen je bij geen probleem zijn voor de maatschappij.

Dat is dan ook mijn klacht. De ggz zou moeten focussen op het geluk van patiënten, niet op het voeren van fatsoenlijke gesprekjes, oogcontact maken en normaal functioneren.

Tjah er zijn toch veel mensen ongelukkig op sommige momenten in hun leven (of soms hele lange periodes). Moeten daar dan ook maar instanties voor zijn om te proberen ze gelukkig te maken?

En als je nu gezond bent en gezonde acties doet dan zal je omgeving dat uiteindelijk ook wel inzien. Anders, je daar niks van aantrekken.

"Op deze manier kom ik nooit van het stigma af. Ik voel me niet goed. Ik zal altijd ongelukkig blijven"

Is dit niet een wat snelle conclusie als ze net hebben gezegd dat je gezond verklaard bent?

Ik neem de TT met een grote korrel zout.

Geluk moet je zelf vinden, daar is GGZ niet voor. Want nee de G staat niet voor Geluk. En wanneer ben jij gelukkig? Zonder GGZ?