R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Mijn man en ik zijn al heel wat jaren samen. Ook inmiddels 2 kinderen. Sinds de kinderen er zijn is hij depressief. Hij stond wel achter de keuze om kinderen te krijgen. Het zijn 2 kinderen onder de 10 jaar. (Ik wil niet teveel info geven ivm herkenning)
Hij is in therapie en slikt medicijnen, maar ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid. De goede dagen koester ik echt en heb ik aan hem een hele lieve partner. De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles. Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.
Morgen kan goed anders zijn, het is elke dag afwachten welke pet hij op heeft.
Laatst was hij smorgens heel vroeg de deur uit en ik kon hem niet bereiken. Ik dacht echt dat hij zelfmoord ging plegen. Dat was niet zo. Maar ik raakte echt in paniek. Dit betekent toch dat ik nog van hem hou toch?
Ik vind t lastig. De week is gevuld met 50% slechte dag en 50% goede dagen. Ik weet niet of ik dat genoeg vind. Dit is nu al zeker 6 jaar bezig.
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom
Iemand iets vergelijkbaars meegemaakt of kan iemand me opvrolijken?
Een collega vroeg me gister: t gaat vandaag beter met je of niet? Dus ik vroeg hoezo? Zegt ze: je zag er vorige week zo somber uit. 😥
Hij is in therapie en slikt medicijnen, maar ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid. De goede dagen koester ik echt en heb ik aan hem een hele lieve partner. De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles. Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.
Morgen kan goed anders zijn, het is elke dag afwachten welke pet hij op heeft.
Laatst was hij smorgens heel vroeg de deur uit en ik kon hem niet bereiken. Ik dacht echt dat hij zelfmoord ging plegen. Dat was niet zo. Maar ik raakte echt in paniek. Dit betekent toch dat ik nog van hem hou toch?
Ik vind t lastig. De week is gevuld met 50% slechte dag en 50% goede dagen. Ik weet niet of ik dat genoeg vind. Dit is nu al zeker 6 jaar bezig.
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom
Iemand iets vergelijkbaars meegemaakt of kan iemand me opvrolijken?
Een collega vroeg me gister: t gaat vandaag beter met je of niet? Dus ik vroeg hoezo? Zegt ze: je zag er vorige week zo somber uit. 😥
Samen in therapie wel gedaan? Of in ieder geval jij er bij.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
vraag 1
hoe beleven je kinderen niet
krijgen ze hulp ?
vraag 2
is er uitzicht op betere tijden
of is het wat het is en is dit je leven
en wil je dat jouw leven zo is en het leven van je kinderen ?
hoe beleven je kinderen niet
krijgen ze hulp ?
vraag 2
is er uitzicht op betere tijden
of is het wat het is en is dit je leven
en wil je dat jouw leven zo is en het leven van je kinderen ?
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Heb ik voorgesteld, maar hij wilt t niet. Hij geeft als argument dat hij al veel therapie volgt 😢quote:Op woensdag 4 maart 2026 20:04 schreef Discombobulate het volgende:
Samen in therapie wel gedaan? Of in ieder geval jij er bij.
Dat vind ik nogal wat…quote:
[..]
Heb ik voorgesteld, maar hij wilt t niet. Hij geeft als argument dat hij al veel therapie volgt 😢
1. Ze krijgen echt wel wat mee, maar weet niet in hoe verre ze er last van hebben. Ze doen t beide goed op school en sociaal. Ik doe extra mn best voor ze om het thuis leuk te makenquote:Op woensdag 4 maart 2026 20:07 schreef greysbones het volgende:
vraag 1
hoe beleven je kinderen niet
krijgen ze hulp ?
vraag 2
is er uitzicht op betere tijden
of is het wat het is en is dit je leven
en wil je dat jouw leven zo is en het leven van je kinderen ?
2. Hij gaat binnenkort starten met een nieuwe behandeling, dus hij wilt ook echt beter worden. Dus ik hou me eraan vast dat er betere tijden komen, maar weet dus niet of die komen
Is er iets aan te wijzen waardoor hij zo geworden is? Nu leest het een beetje alsof het komt omdat jullie kinderen hebben en een gezinsleven hebben gekregen. Misschien is dat ook gewoon zo, of is er iets anders?
Het is heel vervelend voor hem maar hij moet wel aardig tegen je blijven doen. Een depressie hebben betekent niet dat je vrouw opeens aan het gas kan, waarom kan hij zo onaardig naar je zijn?
Als je niet zeker weet of je nog van hem houdt durf ik wel te zeggen dat je in elk geval niet meer zo van hem houdt als dat je vroeger gedaan kan hebben. Als je jarenlang zo leeft met iemand dan koppel je wel een beetje af, lijkt me. Daar raakt iets beschadigd. Je hele leven samenzijn met een depressief iemand, ik zou het niet kunnen. Heb je het idee dat er perspectief in zit? Helpen de medicijnen? Wil hij zelf nog iets?
Het is heel vervelend voor hem maar hij moet wel aardig tegen je blijven doen. Een depressie hebben betekent niet dat je vrouw opeens aan het gas kan, waarom kan hij zo onaardig naar je zijn?
Als je niet zeker weet of je nog van hem houdt durf ik wel te zeggen dat je in elk geval niet meer zo van hem houdt als dat je vroeger gedaan kan hebben. Als je jarenlang zo leeft met iemand dan koppel je wel een beetje af, lijkt me. Daar raakt iets beschadigd. Je hele leven samenzijn met een depressief iemand, ik zou het niet kunnen. Heb je het idee dat er perspectief in zit? Helpen de medicijnen? Wil hij zelf nog iets?
-nee-
ik zou zeker voor je kinderen op zoek gaan naar een KOPP groepquote:
[..]
1. Ze krijgen echt wel wat mee, maar weet niet in hoe verre ze er last van hebben. Ze doen t beide goed op school en sociaal. Ik doe extra mn best voor ze om het thuis leuk te maken
2. Hij gaat binnenkort starten met een nieuwe behandeling, dus hij wilt ook echt beter worden. Dus ik hou me eraan vast dat er betere tijden komen, maar weet dus niet of die komen
dat je nu niet ziet of ze er last van hebben
betekent niet dat het niet zo is
ben jij ook betrokken bij het nieuwe traject? en gaan er dan ook gesprekken komen met jou?
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Lastig 
Hoe is het voor je kinderen denk je?
Als kind van gescheiden ouders die ongelukkig waren in de relatie kan ik wel zeggen: De beste keuze die mijn ouders voor ons hebben gemaakt, was scheiden. Want je zei als kind niks over de slechte sfeer in huis, en waarschijnlijk proberen alle ouders het ook zoveel mogelijk te verbergen/verbloemen, maar je voelde dat alsnog continu. Uiteindelijk zijn ook allebei m'n ouders er veel gelukkiger van geworden. Om maar te zeggen, soms is scheiden echt het beste voor iedereen.
Edit: zie dat iemand ondertussen al naar de kinderen gevraagd had.
Hoe is het voor je kinderen denk je?Als kind van gescheiden ouders die ongelukkig waren in de relatie kan ik wel zeggen: De beste keuze die mijn ouders voor ons hebben gemaakt, was scheiden. Want je zei als kind niks over de slechte sfeer in huis, en waarschijnlijk proberen alle ouders het ook zoveel mogelijk te verbergen/verbloemen, maar je voelde dat alsnog continu. Uiteindelijk zijn ook allebei m'n ouders er veel gelukkiger van geworden. Om maar te zeggen, soms is scheiden echt het beste voor iedereen.
Edit: zie dat iemand ondertussen al naar de kinderen gevraagd had.
Als je man zó negatief is is zwaar, maar hij is dus ook negatief naar jóu (en de kinderen?) en dan wordt het nog moeilijker.
Hou die nieuwe therapie even in de gaten ....quote:
[..]
1. Ze krijgen echt wel wat mee, maar weet niet in hoe verre ze er last van hebben. Ze doen t beide goed op school en sociaal. Ik doe extra mn best voor ze om het thuis leuk te maken
2. Hij gaat binnenkort starten met een nieuwe behandeling, dus hij wilt ook echt beter worden. Dus ik hou me eraan vast dat er betere tijden komen, maar weet dus niet of die komen
Stel voor jezelf een termijn in ...... (een paar weken, maanden, een half jaar ..... )
De kinderen krijgen het inderdaad mee ..... en eens je de knoop hebt doorgehakt (en dat kan kort of lang duren, jij bent de enige die dat bepaalt) zul je waarschijnlijk denken; had ik maar eerder ....
Ik wens jullie veel sterkte!
Hij zegt zelf dat het door corona komt en ADHD. Ik heb echt geen idee waarom hij dan zo onaardig doet 😢 hij wilt zeker nog geholpen wordenquote:Op woensdag 4 maart 2026 20:13 schreef Marsenal het volgende:
Is er iets aan te wijzen waardoor hij zo geworden is? Nu leest het een beetje alsof het komt omdat jullie kinderen hebben en een gezinsleven hebben gekregen. Misschien is dat ook gewoon zo, of is er iets anders?
Het is heel vervelend voor hem maar hij moet wel aardig tegen je blijven doen. Een depressie hebben betekent niet dat je vrouw opeens aan het gas kan, waarom kan hij zo onaardig naar je zijn?
Als je niet zeker weet of je nog van hem houdt durf ik wel te zeggen dat je in elk geval niet meer zo van hem houdt als dat je vroeger gedaan kan hebben. Als je jarenlang zo leeft met iemand dan koppel je wel een beetje af, lijkt me. Daar raakt iets beschadigd. Je hele leven samenzijn met een depressief iemand, ik zou het niet kunnen. Heb je het idee dat er perspectief in zit? Helpen de medicijnen? Wil hij zelf nog iets?
Ja daar zit wel iets in. Ik weet nog niet of ik betrokken word bij het nieuwe traject. Bij t huidige traject word ik niet betrokken. Ik heb zijn arts ook nog nooit gezien. Dat vond ik ook al heel raarquote:
[..]
ik zou zeker voor je kinderen op zoek gaan naar een KOPP groep
dat je nu niet ziet of ze er last van hebben
betekent niet dat het niet zo is
ben jij ook betrokken bij het nieuwe traject? en gaan er dan ook gesprekken komen met jou?
Hoe oud was jij? En hoe was dat voor jou?quote:Op woensdag 4 maart 2026 20:14 schreef kwiwi het volgende:
Lastig
Als kind van gescheiden ouders die ongelukkig waren in de relatie kan ik wel zeggen: De beste keuze die mijn ouders voor ons hebben gemaakt, was scheiden. Want je zei als kind niks over de slechte sfeer in huis, en waarschijnlijk proberen alle ouders het ook zoveel mogelijk te verbergen/verbloemen, maar je voelde dat alsnog continu. Uiteindelijk zijn ook allebei m'n ouders er veel gelukkiger van geworden. Om maar te zeggen, soms is scheiden echt het beste voor iedereen.
Edit: zie dat iemand ondertussen al naar de kinderen gevraagd had.
Nee tegen de kinderen valt erg mee.quote:
Als je man zó negatief is is zwaar, maar hij is dus ook negatief naar jóu (en de kinderen?) en dan wordt het nog moeilijker.
dat is erg vreemdquote:
[..]
Ja daar zit wel iets in. Ik weet nog niet of ik betrokken word bij het nieuwe traject. Bij t huidige traject word ik niet betrokken. Ik heb zijn arts ook nog nooit gezien. Dat vond ik ook al heel raar
zeker aangezien jij alles elke keer moet opvangen
heb je er al eens over nagedacht om zelf met iemand te gaan praten?
je kunt misschien heel laagdrempelig met de POH van de huisarts beginnen?
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Lief, dank je wel. Ik ga nadenken over het termijn en ik ga echt zeggen dat ik bij het nieuwe traject betrokken wil wordenquote:
[..]
Hou die nieuwe therapie even in de gaten ....
Stel voor jezelf een termijn in ...... (een paar weken, maanden, een half jaar ..... )
De kinderen krijgen het inderdaad mee ..... en eens je de knoop hebt doorgehakt (en dat kan kort of lang duren, jij bent de enige die dat bepaalt) zul je waarschijnlijk denken; had ik maar eerder ....
Ik wens jullie veel sterkte!
Heb ik jaren geleden gedaan en die kwam met tips die ik al deed. Dus voor mijn gevoel zat ik mijn tijd te verdoenquote:
[..]
dat is erg vreemd
zeker aangezien jij alles elke keer moet opvangen
heb je er al eens over nagedacht om zelf met iemand te gaan praten?
je kunt misschien heel laagdrempelig met de POH van de huisarts beginnen?
okquote:
[..]
Heb ik jaren geleden gedaan en die kwam met tips die ik al deed. Dus voor mijn gevoel zat ik mijn tijd te verdoen
een behandelaar moet weten(zou moeten weten) hoe het er thuis aan toegaat, en dit is het meest handig door bijvoorbeeld de vrouw te betrekken bij de therapie. zo krijgen ze een beter beeld. Kunnen ze jou misschien ook nog wat steun bieden.
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Ben ik het helemaal mee eens. Ik ga het meenemenquote:
[..]
ok
een behandelaar moet weten(zou moeten weten) hoe het er thuis aan toegaat, en dit is het meest handig door bijvoorbeeld de vrouw te betrekken bij de therapie. zo krijgen ze een beter beeld. Kunnen ze jou misschien ook nog wat steun bieden.
Teneerste, heel knap dat je hier je verhaal deelt.
Je twijfel is heel begrijpelijk en ook heel moeilijk.
Vanaf de zijlijn, en dat is makkelijk praten, zou ik zeggen:
"als je met elkaar trouwt heb je elkaar trouw in goede en in slechte dagen".
Maar je mag daarin wel eisen stellen en je hoeft niet over je heen te laten lopen.
Dus inderdaad behandeling. Samen betrokken zijn hierbij.
Je twijfel is heel begrijpelijk en ook heel moeilijk.
Vanaf de zijlijn, en dat is makkelijk praten, zou ik zeggen:
"als je met elkaar trouwt heb je elkaar trouw in goede en in slechte dagen".
Maar je mag daarin wel eisen stellen en je hoeft niet over je heen te laten lopen.
Dus inderdaad behandeling. Samen betrokken zijn hierbij.
Bekende van mij zeggen al dat ze t zo sterk vinden hoelang ik t al volhouquote:
Teneerste, heel knap dat je hier je verhaal deelt.
Je twijfel is heel begrijpelijk en ook heel moeilijk.
Vanaf de zijlijn, en dat is makkelijk praten, zou ik zeggen:
"als je met elkaar trouwt heb je elkaar trouw in goede en in slechte dagen".
Maar je mag daarin wel eisen stellen en je hoeft niet over je heen te laten lopen.
Dus inderdaad behandeling. Samen betrokken zijn hierbij.
Ik ga eisen dat ik betrokken word bij de nieuwe behandeling. Thnx
luister naar je eigen gevoelquote:
[..]
Bekende van mij zeggen al dat ze t zo sterk vinden hoelang ik t al volhou
Ik ga eisen dat ik betrokken word bij de nieuwe behandeling. Thnx
als het je allemaal boven je hoofd groeit
de zorgen voor je man
en daarnaast je gezin draaiende houden
kies voor jezelf
praat met een POH GGZ van de huisarts
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Ik vind t juist eng om voor mezelf te kiezen. De kinderen moeten als we scheiden ook naar hem…. Ik maak me dan echt grote zorgen denk ikquote:
[..]
luister naar je eigen gevoel
als het je allemaal boven je hoofd groeit
de zorgen voor je man
en daarnaast je gezin draaiende houden
kies voor jezelf
praat met een POH GGZ van de huisarts
en dat is heel erg begrijpelijkquote:
[..]
Ik vind t juist eng om voor mezelf te kiezen. De kinderen moeten als we scheiden ook naar hem…. Ik maak me dan echt grote zorgen denk ik
daarom praat zelf met iemand
alleen, zonder je man
niemand hier kan zeggen wat je het beste kunt doen
daar zijn echt goede hulpverleners voor en misschien in je buurt wel praatgroepen
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Dat mag je ook eisen. Ik denk dat het voor allebei goed is als je samen zo'n traject aan kunt gaan. Mogelijk geeft het je meer rust en krijg je tools. Maar jij bent ook belangrijk, misschien kan de gemeente iets betekenen voor jullie in de zin van respijtzorg. Of kan hij af en toe zelf even een weekendje weg gaan bijvoorbeeld (als hij geen gevaar is voor zichzelf ivm zijn mentale toestand).quote:
Ik ga eisen dat ik betrokken word bij de nieuwe behandeling. Thnx
Jouw gedachten, jouw beeld van de werkelijkheid, jouw perceptie.
Dit is zoals jij de wereld ziet:
En die depressie is van hem. Dat vind hij lastig. Wat voor jou lastig is, is de impact die het op jou heeft en hoe je er nu mee omgaat. Het raakt je nu blijkbaar en dat is wat het is.
En daarom heb jij nu support nodig, hulp, inzicht en tools om daar mee te dealen. Een weg te vinden hoe je je in je huidige situatie op een vermogende manier kunt verhouden. Want je leeg laten zuigen werkt natuurlijk niet en dat is begrijpelijk. En toch gebeurt het je.
Ga dus dieper graven waarom je zo leegloopt, waarom het je zo raakt en probeer toch dingen voor jezelf en vooral in jezelf, en in je gedachtegang op te lossen. En daar kun je ook hulp bij krijgen. Want jij vindt jouw situatie nu ook lastig en daarom mag ook jij hulp vragen. En dat hoeft niet perse met je parter samen te zijn dat je die hulp krijgt. Jouw situatie is heel anders dan die van jouw partner immers.
En als je die dingen helder hebt en mogelijk opgelost hebt, ben je ook beter in staat om een beslissing te maken hoe je verder wilt. In die situatie wordt je dan niet geleid door je emoties, want dat is nooit een verstandige basis om belangrijke besluiten te nemen. Los daarvan zou je als je er nu uitstapt nog steeds je moeite mee nemen om met dit soort situaties om te gaan.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
En blijf vooral van jezelf houden, want de eerstverantwoordelijke om dat te doen ben jij zelf lieve @Bloemetje0101
Dit is zoals jij de wereld ziet:
In een ander topic zei iemand het ook al. Er zijn maar weinig mensen die een perfect leven hebben. In ieder leven gaat wel iets mis en iedereen moet wel ergens mee dealen. In jouw geval is het dus je partner die depressief is.quote:ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid.
De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles.
Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.
Ik vind t lastig.
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan.
Kan iemand me opvrolijken?
Help!
En die depressie is van hem. Dat vind hij lastig. Wat voor jou lastig is, is de impact die het op jou heeft en hoe je er nu mee omgaat. Het raakt je nu blijkbaar en dat is wat het is.
En daarom heb jij nu support nodig, hulp, inzicht en tools om daar mee te dealen. Een weg te vinden hoe je je in je huidige situatie op een vermogende manier kunt verhouden. Want je leeg laten zuigen werkt natuurlijk niet en dat is begrijpelijk. En toch gebeurt het je.
Ga dus dieper graven waarom je zo leegloopt, waarom het je zo raakt en probeer toch dingen voor jezelf en vooral in jezelf, en in je gedachtegang op te lossen. En daar kun je ook hulp bij krijgen. Want jij vindt jouw situatie nu ook lastig en daarom mag ook jij hulp vragen. En dat hoeft niet perse met je parter samen te zijn dat je die hulp krijgt. Jouw situatie is heel anders dan die van jouw partner immers.
En als je die dingen helder hebt en mogelijk opgelost hebt, ben je ook beter in staat om een beslissing te maken hoe je verder wilt. In die situatie wordt je dan niet geleid door je emoties, want dat is nooit een verstandige basis om belangrijke besluiten te nemen. Los daarvan zou je als je er nu uitstapt nog steeds je moeite mee nemen om met dit soort situaties om te gaan.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
En blijf vooral van jezelf houden, want de eerstverantwoordelijke om dat te doen ben jij zelf lieve @Bloemetje0101
Ik was 11, wat blijkbaar precies een hele lastige leeftijd is voor zoiets, is me later verteld. In het begin (eerste paar dagen/weken o.i.d.) was ik natuurlijk verdrietig en wat van slag. Maar zodra m'n vader verhuisd was, was het eigenlijk ook wel een opluchtig want je hoefde niet meer altijd op eieren te lopen voor je gevoel.quote:
[..]
Hoe oud was jij? En hoe was dat voor jou?
Het ergste vond ik naar m'n vader gaan, want hij was de reden waarom we op eieren moesten lopen en dat was niet ineens anders toen hij verhuisd was.
Dus als ik je een tip mag geven, mocht je op onverhoopt scheiden: Luister naar je kinderen en kijk naar hoe ze reageren op weekendjes naar hun vader moeten gaan. Als ze niet willen, laat ze gewoon thuisblijven als het kan. Ga dat niet forceren.
Stomme vraag misschien, maar je weet wel zeker dat hij behandelingen heeft?quote:
[..]
Ja daar zit wel iets in. Ik weet nog niet of ik betrokken word bij het nieuwe traject. Bij t huidige traject word ik niet betrokken. Ik heb zijn arts ook nog nooit gezien. Dat vond ik ook al heel raar
Hoe lang zit hij al in therapie?
En maakt hij stapjes?
Vat het mssn niet te persoonlijk op. Een persoon die depressief is kan zich terugtrekken en kan bv. zonder het te beseffen onaardig tegen doen je..
Dat maakt jouw gevoel niet minder relevant he.. maar een depressie kan soms heel lang duren, ook met de juiste zorg, en jij moet je daarzelf niet in gaan verliezen.
Dus betrokken worden in zijn behandeling lijkt me meer dan logisch.
En maakt hij stapjes?
Vat het mssn niet te persoonlijk op. Een persoon die depressief is kan zich terugtrekken en kan bv. zonder het te beseffen onaardig tegen doen je..
Dat maakt jouw gevoel niet minder relevant he.. maar een depressie kan soms heel lang duren, ook met de juiste zorg, en jij moet je daarzelf niet in gaan verliezen.
Dus betrokken worden in zijn behandeling lijkt me meer dan logisch.
Hell To The Liars
Allereerst een dikke knuffel voor jouquote:
Mijn man en ik zijn al heel wat jaren samen. Ook inmiddels 2 kinderen. Sinds de kinderen er zijn is hij depressief. Hij stond wel achter de keuze om kinderen te krijgen. Het zijn 2 kinderen onder de 10 jaar. (Ik wil niet teveel info geven ivm herkenning)
Hij is in therapie en slikt medicijnen, maar ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid. De goede dagen koester ik echt en heb ik aan hem een hele lieve partner. De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles. Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.
Morgen kan goed anders zijn, het is elke dag afwachten welke pet hij op heeft.
Laatst was hij smorgens heel vroeg de deur uit en ik kon hem niet bereiken. Ik dacht echt dat hij zelfmoord ging plegen. Dat was niet zo. Maar ik raakte echt in paniek. Dit betekent toch dat ik nog van hem hou toch?
Ik vind t lastig. De week is gevuld met 50% slechte dag en 50% goede dagen. Ik weet niet of ik dat genoeg vind. Dit is nu al zeker 6 jaar bezig.
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom
Iemand iets vergelijkbaars meegemaakt of kan iemand me opvrolijken?
Een collega vroeg me gister: t gaat vandaag beter met je of niet? Dus ik vroeg hoezo? Zegt ze: je zag er vorige week zo somber uit. 😥
Vermoed dat je je vaak alleen voelt en vermoed en weet niet of je dit herkent dat je 'onder spanning staat'. Het altijd maar afwachten hoe zijn stemming is en zijn reactie gaat zijn. Maar misschien heb jij dat niet.
Helaas zelf vergelijkbaars meegemaakt.
En ook jaren bij mijn partner gebleven omwille van de kinderen en steeds de hoop gehad dat hij 'beter' zou worden of zou veranderen. Veel hulpverleners gezien maar hij veranderde niet veel.
6 jaar is ook al een hele tijd om in deze situatie te zitten.
Je vraagt hier of het houden van is omdat je je zorgen maakte dat hij wellicht suïcide gaat plegen.
Ik vermoed dat alleen jij kunt weten of voelen of je nog van hem houdt.
Die angst voor suïcide heb ik ook gehad maar dan meer omdat ik dacht aan de gevolgen daarvan op kinderen. Als een vader of moeder dat doet. Voelde al dat ik niet meer van hem hield.
En bleef bij hem uit angst voor het onbekende en wat op de kinderen en op mij af zou komen.
Al jaren voelde ik diep van binnen dat het klaar was. Misschien herken je dit?
En ja er waren zeker nog wel eens leuke of fijne momenten. Iemand is niet alleen maar depressief en of vervelend. Dat maakt het ook lastiger om weg te gaan.
Als jullie geen kinderen zouden hebben zou je dan nu nog bij hem zijn? Wellicht krijg je dan helderder of je nog om hem geeft of niet.
Zijn er hulpverleners die op de hoogte van hoe het bij jullie thuis gaat? Dan denk ik aan een huisarts of andere zorgverleners?
Of zijn er mensen om je heen die weten hoe jij hieronder gebukt gaat?
Ik vraag het omdat je sowieso als er zorgen zijn dat je ex niet goed voor je kinderen kan zorgen een traject opgestart kan worden via de rechtbank. Om te kijken wat het echt in het belang van de kinderen is. Dan gaat er echt goed gekeken worden.
En een mogelijke uitkomst kan zijn dat je kinderen hem alleen mogen zijn onder toezicht.
Het belang van de kinderen komt (in mijn ervaring) op 1 te staan.
Ik snap je angst om de stap te zetten om bij hem weg te gaan. Herken ik ook. Het is niet te overzien nu hoe het dan zal gaan. Dat is wat me wat me jarenlang heeft tegengehouden om de stap te zetten.
Zelf ben ik blij dat ik die stap gezet heb en voelde ik daarna pas hoeveel spanning dit gegeven heeft.
[ Bericht 3% gewijzigd door ZeeBriesje op 04-03-2026 21:31:29 ]
maak die zorgen nu al ook kenbaar aan de behandelaar(s).quote:
[..]
Ik vind t juist eng om voor mezelf te kiezen. De kinderen moeten als we scheiden ook naar hem…. Ik maak me dan echt grote zorgen denk ik
Ik sta sowieso echt absoluut niet achter scheiden, dat is gewoon een uitweg die alleen in zeer zeer erge situaties nodig is.
Zelf kom ik uit een gezin met gescheiden ouders, ik was iets van 8 of 9. Het heeft mij en ook mijn broertjes echt volledig kapot gemaakt. Emotioneel krijg je echt een gigantische knauw en elk vertrouwen word je afgenomen.
Ik heb mijzelf als het ware altijd opgesloten in fort Knox, en het heeft echt heel lang geduurd voordat ik af en toe mijn koppie naar buiten durfde te tonen emotioneel gezien.
Inmiddels door een aantal gelukkige levensomstandigheden in goede lieve kringen terecht gekomen waardoor ik begon te openen. Dat heeft mij geredt, anders was ik er niet meer.
Maar alsnog heeft het vele littekens achter gelaten.
Mijn ouders hadden gelukkig nog het normale leventje waarbij 1 thuis is en de ander werkt.
Maar daardoor vielen wij als gezin financieel compleet kapot toen het gebeurde.
Dus emotioneel, qua ontwikkeling en financieel volledig gesloopt.
Als ik het zo van jouw man hoor dan is hij gewoon mentaal ziek.
Daar kan hij niets tot weinig aan doen. Zou je het anders vinden als hij fysiek ziek was en de helft van de week niets kon? Mentale ziekten kunnen echt heel erg zwaar zijn, voor beide partijen. Mijn vrouw is ook mentaal vrij ernstig ziek en heeft hooguit 1 goede dag per week. Maar dat doe je voor elkaar, je bent er voor elkaar en je ziet door de mindere zaken van de ziekte heen.
Zelf kom ik uit een gezin met gescheiden ouders, ik was iets van 8 of 9. Het heeft mij en ook mijn broertjes echt volledig kapot gemaakt. Emotioneel krijg je echt een gigantische knauw en elk vertrouwen word je afgenomen.
Ik heb mijzelf als het ware altijd opgesloten in fort Knox, en het heeft echt heel lang geduurd voordat ik af en toe mijn koppie naar buiten durfde te tonen emotioneel gezien.
Inmiddels door een aantal gelukkige levensomstandigheden in goede lieve kringen terecht gekomen waardoor ik begon te openen. Dat heeft mij geredt, anders was ik er niet meer.
Maar alsnog heeft het vele littekens achter gelaten.
Mijn ouders hadden gelukkig nog het normale leventje waarbij 1 thuis is en de ander werkt.
Maar daardoor vielen wij als gezin financieel compleet kapot toen het gebeurde.
Dus emotioneel, qua ontwikkeling en financieel volledig gesloopt.
Als ik het zo van jouw man hoor dan is hij gewoon mentaal ziek.
Daar kan hij niets tot weinig aan doen. Zou je het anders vinden als hij fysiek ziek was en de helft van de week niets kon? Mentale ziekten kunnen echt heel erg zwaar zijn, voor beide partijen. Mijn vrouw is ook mentaal vrij ernstig ziek en heeft hooguit 1 goede dag per week. Maar dat doe je voor elkaar, je bent er voor elkaar en je ziet door de mindere zaken van de ziekte heen.
Dit kwam ook in me op.quote:
[..]
Stomme vraag misschien, maar je weet wel zeker dat hij behandelingen heeft?
Dat hij depressief is kan hij weinig aan doen en de onaardige reacties misschien ook niet altijd. Maar wat hij in ieder geval kan doen is jou betrekken bij de behandeling. Welke connectie blijft er anders nog over? In het geval van zo'n ingrijpende zaak zijn er twee partijen die ermee te dealen hebben. Een depressief iemand kan vaak al minder voor de ander betekenen, dus is het extra belangrijk dat hij jou niet afschermt in het herstel. Hij heeft daar ook wat aan want jij gaat hem beter begrijpen waarschijnlijk.
Ik zou inderdaad afdwingen dat je daarbij betrokken wordt. Succes en sterkte
Ik zou inderdaad afdwingen dat je daarbij betrokken wordt. Succes en sterkte
Denk dat samen naar therapie gaan de belangrijkste beginstap is.
A Robin Redbreast in a Cage Puts all Heaven in a Rage.
Leuk in theorie en in basis ben ik het met je eens.quote:
Dat hij depressief is kan hij weinig aan doen en de onaardige reacties misschien ook niet altijd. Maar wat hij in ieder geval kan doen is jou betrekken bij de behandeling. Welke connectie blijft er anders nog over? In het geval van zo'n ingrijpende zaak zijn er twee partijen die ermee te dealen hebben. Een depressief iemand kan vaak al minder voor de ander betekenen, dus is het extra belangrijk dat hij jou niet afschermt in het herstel. Hij heeft daar ook wat aan want jij gaat hem beter begrijpen waarschijnlijk.
Ik zou inderdaad afdwingen dat je daarbij betrokken wordt. Succes en sterkte
Samen werkt veel beter en maakt sterker.
Alleen je hebt het over iemand die mentaal ziek is.
Daar kunnen vele drempels in zijn voor iemand om dingen te delen.
Mijn vrouw zegt ook geregeld dat ze mentaal gewoon veel te moe is om over dingen te praten.
Buiten dat ze gewoon ook zelf niet weet wat er is, omdat ze mentaal ziek is.
Belangrijk is denk ik dat jullie beide kijken naar waar je gelukkig van wordt (of in ieder geval fijn vinden) en vanuit daar meer balans (in tijd en ruimte) kunnen ontwikkelen om die dingen te doen. Het klinkt namelijk ook wel als een combinatie van burnout en sleur, in ieder geval van zijn kant. Zijn er dingen die hij voorheen deed, maar nu niet meer (kan)?
Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.quote:
[..]
Leuk in theorie en in basis ben ik het met je eens.
Samen werkt veel beter en maakt sterker.
Alleen je hebt het over iemand die mentaal ziek is.
Daar kunnen vele drempels in zijn voor iemand om dingen te delen.
Mijn vrouw zegt ook geregeld dat ze mentaal gewoon veel te moe is om over dingen te praten.
Buiten dat ze gewoon ook zelf niet weet wat er is, omdat ze mentaal ziek is.
Dat is gewoon een eerlijke conclusie.quote:
[..]
Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.
Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..
Hell To The Liars
quote:
[..]
Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.quote:
[..]
Dat is gewoon een eerlijke conclusie.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.
Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..
Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.
En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.
Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.
Hierover zou ik rationeel een afweging maken...quote:
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom
in welke zin zou je je situatie (en die van de kinderen) beter kunnen maken, en wat zijn de praktische gevolgen en wat moet je dan regelen?
Bepaalde momentele problemen als het je zorgen maken zouden (misschien) wat minder zijn, maar de kans dat er juist een hoop 'nieuwe'' problemen erbij komen, is ook groot.
Echter, ik zou zeker niet stellen dat enkel een scheiding de enige optie is die je kunt doen....
Veel belangrijker is het volgens mij dat je over je eigen gevoelens en twijfels ook gaat praten en ook bepaalde "strategieen" ontwikkeld die je zelf enige ontlasting kunnen bieden...
Wat ik uit je post lees is hij op veel momenten sterk ontwijkend en afstotend naar jou en je gezin toe (het angeven géén tijd met elkaar te willen doorbrengen)...
Dat kan betekenen dat je daarin ook mogelijk meer ruimte zou moeten bieden en hem de ruimte geven wat meer afstand te scheppen en hem 'los te laten', maar ook daarover bepaalde afspraken te maken (om inderdaad jouw eventuele angsten als hij 'plots' onvindbaar is, te vermijden).
Praat daar alsjeblieft over en geef ook die ruimte, juist dan kan een 'nieuwe' nabijheid ook scheppen, zonder dat dat onder een 'plicht' valt.
"Whatever you feel like: Life’s not one color, nor are you my only reader" - Ausonius, Epigrammata 25
Dat is een keuze, mijn vader is ook 12 jaar mantelzorger geweest voor mijn moeder, hoewel ik niet vind dat je lichamelijke en geestelijke pijn met elkaar kan vergelijken.quote:
[..]
[..]
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.
Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.
En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.
Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.
Het is, in mijn beleving, wel een verschil of je zoals jij (hoe ik het lees) samen een ziekte draag of zoals TS het schrijft, je partner uitsluit van je ziekte en onaardig doet..
Ik heb trouwens grenzeloos respect voor mensen zoals mn vader en jou.
Je cijfert jezelf bijna helemaal weg en doet dat met alle liefde.
Of ik het zou kunnen, dat weet ik niet.. maar zoals me vader zei. Je accepteert de situatie en leeft van dag tot dag..
Samen genoten ze van de goede dagen en samen ondergingen ze de slechte dagen.
Hoe ik het bij TS lees. Is er geen samen in zijn ziekte.
En alles en iedereen heeft een grens, en die grens is voor iedereen persoonlijk en te respecteren
Hell To The Liars
Hoewel ik het echt met veel liefde doe en van mijn vrouw hou zou ik dat echt niemand aanraden.quote:
[..]
Dat is een keuze, mijn vader is ook 12 jaar mantelzorger geweest voor mijn moeder, hoewel ik niet vind dat je lichamelijke en geestelijke pijn met elkaar kan vergelijken.
Het is, in mijn beleving, wel een verschil of je zoals jij (hoe ik het lees) samen een ziekte draag of zoals TS het schrijft, je partner uitsluit van je ziekte en onaardig doet..
Ik heb trouwens grenzeloos respect voor mensen zoals mn vader en jou.
Je cijfert jezelf bijna helemaal weg en doet dat met alle liefde.
Of ik het zou kunnen, dat weet ik niet.. maar zoals me vader zei. Je accepteert de situatie en leeft van dag tot dag..
Samen genoten ze van de goede dagen en samen ondergingen ze de slechte dagen.
Hoe ik het bij TS lees. Is er geen samen in zijn ziekte.
En alles en iedereen heeft een grens, en die grens is voor iedereen persoonlijk en te respecteren
Maar als je in die situatie zit, zoals je vader, ik en TS, dan hou je vol en knok je ervoor samen.
Fysiek en mentaal maakt wel veel verschil, echt.
Mijn vrouw is hartstikke gezond verder, gelukkig ook maar, maar het mentale is zo veel zwaarder.
Als je lichamelijk iets niet kan dan ga je je aanpassen, mentaal kan dat nagenoeg niet.
Ik vind ook dat sommigen in dit topic echt veel te simpel praten over mentale ziektes.
Maar even samen praten, dingen delen en een therapie. Leuk verhaal als je het nooit meegemaakt hebt. Werkt niet (altijd) zo.
Ik zie overigens weinig verschil tussen hoe ik/wij er mee omgaan dan TS hoor.
Zij praat er ook niet over met mij, ze doet haar best hoor, maar kan ze gewoon niet.
En als ze slecht is, wat ze dus al gauw 6 dagen is, dan kun je gewoon weinig.
TS geniet ook van die mooie dagen geeft ze aan, net als wij. Enige verschil is dat de slechte dagen ze niet per se ondraaglijk is ofzo.
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?
En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?
En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Nou dat. Als er na jaren nog steeds geen delen is maar je wel alle misère ervaart, wat voor basis is er dan nog? De wereld wordt er niet beter van als we allemaal elkaars zwarte gaten overnemen zonder dat daar wat licht bijkomt.quote:
[..]
Dat is gewoon een eerlijke conclusie.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.
Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..
Wat is het uitgangspunt van een zakelijk huwelijk überhaupt?quote:Op donderdag 5 maart 2026 10:59 schreef sigme het volgende:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?
En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?
Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.quote:
[..]
[..]
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.
Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.
En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.
Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.
En dan?quote:
[..]
Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.
Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?
Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.
JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.
Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.
Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.
Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.quote:
[..]
En dan?
Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.quote:De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?
En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.quote:Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.
Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.quote:JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.
Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.
Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?quote:
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom
Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.quote:
[..]
Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?
Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.quote:
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.
Ik blijf er toch bij dat het allemaal heel simpel gezegd is over een mentale ziekte.quote:
[..]
Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.
[..]
Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.
[..]
En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.
[..]
Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.
Gelukkig maar dat wij dat zelf niet hebben, maar als ik het hoor dan is dat gewoon heel zwaar en heel belemmerend. Voor bijna alles.
Mijn vrouw laat mij ook niet helpen met haar ziekte.
Dat is niet uit onwil, ze kan het gewoon niet.
De steun die ik kan geven is dan ook meer indirect, door even een bakje koffie te brengen. Door haar haar eigen tijd en ruimte te geven.
En ik zeg zeker niet dat het niet zwaar is, dat er veel nadelen aan zitten en dat je er niet voor zou moeten kiezen.
Iemand die er pas later mee te maken krijgt doordat partner later ziek wordt kan daar misschien inderdaad niet mee omgaan. Dat is echt niet voor iedereen. Die illusie heb ik ook niet.
Maar daar moet echt niet te licht over gedacht worden, van ik wil en kan niet, dus ik ben weg.
Ja, maar ook nee.quote:
[..]
Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.
Als iemand chronisch ziek is, bv beide benen zijn geamputeerd. Dan ga je ook niet zeggen: Hup, op je benen en door.
En nou is dat tegenwoordig met die nep benen nog makkelijker op te knappen dan geestelijk zieken.
Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.quote:
[..]
Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.
Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.quote:
Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.
Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.
Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.
Precies dat, zo'n allesoverheersend zwaar gevoel was dat. Vreselijk. Had het vaker gehad hoor, maar dat moment was voor mij de druppel. Ben huilend de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen, was echt helemaal op.quote:
[..]
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.
Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.
Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.
Whut?quote:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?
Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol
In goed en in kwaad is een prachtig begrip maar als het kwaad al jaren 1 kant op leuntquote:
[..]
En dan?
Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?
Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.
JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.
Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.
Er eigenlijk geen eigen ik meer kan zijn
Mag je een keus maken voor jezelf
En als er ook kinderen bij betrokken zijn, moet je altijd waakzaam zijn
Dat de kinderen niet de dupe worden
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.quote:
[..]
Whut?
Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.
Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Dat ben ik met je eens, maar ik snap de gedachtengang en angst wel, en ik durf niet het risico te nemen om te roepen dat het wel los zal lopen.quote:
[..]
Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.
Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.
quote:
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.
Ik herkende het ook.quote:
[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen
Maar nu voor mij ook
Fijnquote:
[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen
Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 24/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.quote:
[..]
Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.
Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.
[ Bericht 0% gewijzigd door SemperLibertas op 05-03-2026 21:09:41 ]
Le Diable
Lieve allemaal
Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen
Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.
Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…
Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen
Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.
Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…
Zodra er geweld in het spel is, ligt alles anders.quote:
[..]
Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 4/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.
Dat geldt ook zeker voor de effecten van een scheiding op kinderen. Waar dat (in z'n algemeenheid, statistisch) een vrij negatief effect heeft op kinderen, is de uitzondering op die algemene regel ook dat geweld. Zodra er geweld is, is scheiden zeker voor de kinderen beter.
ik moet verrassend weinig
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Es ist heute schlecht und wird nun täglich schlechter werden, – bis das Schlimmste kommt
Dat lijkt me na zo'n lange tijd heel menselijk...quote:
Lieve allemaal
Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen
Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.
Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…
Je zegt dat je verbetering ziet tijdens de goede dagen, maar worden de slechte dagen ook beter? Oftewel: onderaan de streep, is er daar overall verbetering?
Als hij een slechte dag heeft en hij is onredelijk dan kan hij zich daarna sneller herpakken/verbeteren. Dus ik zie daar wel een vooruitgang in. Alleen op zo’n dag loop ik wel de hele dag op eierenquote:
[..]
Dat lijkt me na zo'n lange tijd heel menselijk...
Je zegt dat je verbetering ziet tijdens de goede dagen, maar worden de slechte dagen ook beter? Oftewel: onderaan de streep, is er daar overall verbetering?
Dat klinkt als iets waarbij jij nu hulp nodig hebt om daarmee aan de slag te gaan. Onderschat ook niet wat dergelijke conditionering met je doet.quote:
[..]
Als hij een slechte dag heeft en hij is onredelijk dan kan hij zich daarna sneller herpakken/verbeteren. Dus ik zie daar wel een vooruitgang in. Alleen op zo’n dag loop ik wel de hele dag op eieren
Heel hard gezegd: als jij ooit weer onbevangen in één huis met hem wilt kunnen verblijven zonder dat je in de stress schiet als zijn ene wenkbrauw te laag hangt, dan gaat dit heel hard werken worden voor hem om deze situatie te doorbreken en voor jou om hem weer voldoende te vertrouwen dat het leefbaar wordt.
|
|
