Moet ik blijven/vechten of scheiden

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:49 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Ik vind t juist eng om voor mezelf te kiezen. De kinderen moeten als we scheiden ook naar hem…. Ik maak me dan echt grote zorgen denk ik

en dat is heel erg begrijpelijk
daarom praat zelf met iemand
alleen, zonder je man
niemand hier kan zeggen wat je het beste kunt doen
daar zijn echt goede hulpverleners voor en misschien in je buurt wel praatgroepen

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:45 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Ik ga eisen dat ik betrokken word bij de nieuwe behandeling. Thnx

Dat mag je ook eisen. Ik denk dat het voor allebei goed is als je samen zo'n traject aan kunt gaan. Mogelijk geeft het je meer rust en krijg je tools. Maar jij bent ook belangrijk, misschien kan de gemeente iets betekenen voor jullie in de zin van respijtzorg. Of kan hij af en toe zelf even een weekendje weg gaan bijvoorbeeld (als hij geen gevaar is voor zichzelf ivm zijn mentale toestand).

Is dat niet een fiks dilemma dat de kinderen bij een scheiding naar je man zullen gaan?

Jouw gedachten, jouw beeld van de werkelijkheid, jouw perceptie.

Dit is zoals jij de wereld ziet:

quote:

ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid.
De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles.

Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.

Ik vind t lastig.
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan.

Kan iemand me opvrolijken?

Help!

In een ander topic zei iemand het ook al. Er zijn maar weinig mensen die een perfect leven hebben. In ieder leven gaat wel iets mis en iedereen moet wel ergens mee dealen. In jouw geval is het dus je partner die depressief is.

En die depressie is van hem. Dat vind hij lastig. Wat voor jou lastig is, is de impact die het op jou heeft en hoe je er nu mee omgaat. Het raakt je nu blijkbaar en dat is wat het is.

En daarom heb jij nu support nodig, hulp, inzicht en tools om daar mee te dealen. Een weg te vinden hoe je je in je huidige situatie op een vermogende manier kunt verhouden. Want je leeg laten zuigen werkt natuurlijk niet en dat is begrijpelijk. En toch gebeurt het je.

Ga dus dieper graven waarom je zo leegloopt, waarom het je zo raakt en probeer toch dingen voor jezelf en vooral in jezelf, en in je gedachtegang op te lossen. En daar kun je ook hulp bij krijgen. Want jij vindt jouw situatie nu ook lastig en daarom mag ook jij hulp vragen. En dat hoeft niet perse met je parter samen te zijn dat je die hulp krijgt. Jouw situatie is heel anders dan die van jouw partner immers.

En als je die dingen helder hebt en mogelijk opgelost hebt, ben je ook beter in staat om een beslissing te maken hoe je verder wilt. In die situatie wordt je dan niet geleid door je emoties, want dat is nooit een verstandige basis om belangrijke besluiten te nemen. Los daarvan zou je als je er nu uitstapt nog steeds je moeite mee nemen om met dit soort situaties om te gaan.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

En blijf vooral van jezelf houden, want de eerstverantwoordelijke om dat te doen ben jij zelf lieve @Bloemetje0101

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:30 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Hoe oud was jij? En hoe was dat voor jou?

Ik was 11, wat blijkbaar precies een hele lastige leeftijd is voor zoiets, is me later verteld. In het begin (eerste paar dagen/weken o.i.d.) was ik natuurlijk verdrietig en wat van slag. Maar zodra m'n vader verhuisd was, was het eigenlijk ook wel een opluchtig want je hoefde niet meer altijd op eieren te lopen voor je gevoel.
Het ergste vond ik naar m'n vader gaan, want hij was de reden waarom we op eieren moesten lopen en dat was niet ineens anders toen hij verhuisd was.
Dus als ik je een tip mag geven, mocht je op onverhoopt scheiden: Luister naar je kinderen en kijk naar hoe ze reageren op weekendjes naar hun vader moeten gaan. Als ze niet willen, laat ze gewoon thuisblijven als het kan. Ga dat niet forceren.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:30 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Ja daar zit wel iets in. Ik weet nog niet of ik betrokken word bij het nieuwe traject. Bij t huidige traject word ik niet betrokken. Ik heb zijn arts ook nog nooit gezien. Dat vond ik ook al heel raar

Stomme vraag misschien, maar je weet wel zeker dat hij behandelingen heeft?

Hoe lang zit hij al in therapie?
En maakt hij stapjes?

Vat het mssn niet te persoonlijk op. Een persoon die depressief is kan zich terugtrekken en kan bv. zonder het te beseffen onaardig tegen doen je..

Dat maakt jouw gevoel niet minder relevant he.. maar een depressie kan soms heel lang duren, ook met de juiste zorg, en jij moet je daarzelf niet in gaan verliezen.

Dus betrokken worden in zijn behandeling lijkt me meer dan logisch.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 19:57 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Mijn man en ik zijn al heel wat jaren samen. Ook inmiddels 2 kinderen. Sinds de kinderen er zijn is hij depressief. Hij stond wel achter de keuze om kinderen te krijgen. Het zijn 2 kinderen onder de 10 jaar. (Ik wil niet teveel info geven ivm herkenning)

Hij is in therapie en slikt medicijnen, maar ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid. De goede dagen koester ik echt en heb ik aan hem een hele lieve partner. De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles. Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.

Morgen kan goed anders zijn, het is elke dag afwachten welke pet hij op heeft.

Laatst was hij smorgens heel vroeg de deur uit en ik kon hem niet bereiken. Ik dacht echt dat hij zelfmoord ging plegen. Dat was niet zo. Maar ik raakte echt in paniek. Dit betekent toch dat ik nog van hem hou toch?

Ik vind t lastig. De week is gevuld met 50% slechte dag en 50% goede dagen. Ik weet niet of ik dat genoeg vind. Dit is nu al zeker 6 jaar bezig.

Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom

Iemand iets vergelijkbaars meegemaakt of kan iemand me opvrolijken?

Een collega vroeg me gister: t gaat vandaag beter met je of niet? Dus ik vroeg hoezo? Zegt ze: je zag er vorige week zo somber uit. 😥

Allereerst een dikke knuffel voor jou

Vermoed dat je je vaak alleen voelt en vermoed en weet niet of je dit herkent dat je 'onder spanning staat'. Het altijd maar afwachten hoe zijn stemming is en zijn reactie gaat zijn. Maar misschien heb jij dat niet.

Helaas zelf vergelijkbaars meegemaakt.
En ook jaren bij mijn partner gebleven omwille van de kinderen en steeds de hoop gehad dat hij 'beter' zou worden of zou veranderen. Veel hulpverleners gezien maar hij veranderde niet veel.
6 jaar is ook al een hele tijd om in deze situatie te zitten.

Je vraagt hier of het houden van is omdat je je zorgen maakte dat hij wellicht suïcide gaat plegen.
Ik vermoed dat alleen jij kunt weten of voelen of je nog van hem houdt.
Die angst voor suïcide heb ik ook gehad maar dan meer omdat ik dacht aan de gevolgen daarvan op kinderen. Als een vader of moeder dat doet. Voelde al dat ik niet meer van hem hield.
En bleef bij hem uit angst voor het onbekende en wat op de kinderen en op mij af zou komen.
Al jaren voelde ik diep van binnen dat het klaar was. Misschien herken je dit?
En ja er waren zeker nog wel eens leuke of fijne momenten. Iemand is niet alleen maar depressief en of vervelend. Dat maakt het ook lastiger om weg te gaan.

Als jullie geen kinderen zouden hebben zou je dan nu nog bij hem zijn? Wellicht krijg je dan helderder of je nog om hem geeft of niet.

Zijn er hulpverleners die op de hoogte van hoe het bij jullie thuis gaat? Dan denk ik aan een huisarts of andere zorgverleners?
Of zijn er mensen om je heen die weten hoe jij hieronder gebukt gaat?

Ik vraag het omdat je sowieso als er zorgen zijn dat je ex niet goed voor je kinderen kan zorgen een traject opgestart kan worden via de rechtbank. Om te kijken wat het echt in het belang van de kinderen is. Dan gaat er echt goed gekeken worden.
En een mogelijke uitkomst kan zijn dat je kinderen hem alleen mogen zijn onder toezicht.
Het belang van de kinderen komt (in mijn ervaring) op 1 te staan.

Ik snap je angst om de stap te zetten om bij hem weg te gaan. Herken ik ook. Het is niet te overzien nu hoe het dan zal gaan. Dat is wat me wat me jarenlang heeft tegengehouden om de stap te zetten.

Zelf ben ik blij dat ik die stap gezet heb en voelde ik daarna pas hoeveel spanning dit gegeven heeft.

[ Bericht 3% gewijzigd door ZeeBriesje op 04-03-2026 21:31:29 ]

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:49 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Ik vind t juist eng om voor mezelf te kiezen. De kinderen moeten als we scheiden ook naar hem…. Ik maak me dan echt grote zorgen denk ik

maak die zorgen nu al ook kenbaar aan de behandelaar(s).

Bekijk deze YouTube-video

Ik sta sowieso echt absoluut niet achter scheiden, dat is gewoon een uitweg die alleen in zeer zeer erge situaties nodig is.

Zelf kom ik uit een gezin met gescheiden ouders, ik was iets van 8 of 9. Het heeft mij en ook mijn broertjes echt volledig kapot gemaakt. Emotioneel krijg je echt een gigantische knauw en elk vertrouwen word je afgenomen.
Ik heb mijzelf als het ware altijd opgesloten in fort Knox, en het heeft echt heel lang geduurd voordat ik af en toe mijn koppie naar buiten durfde te tonen emotioneel gezien.

Inmiddels door een aantal gelukkige levensomstandigheden in goede lieve kringen terecht gekomen waardoor ik begon te openen. Dat heeft mij geredt, anders was ik er niet meer.
Maar alsnog heeft het vele littekens achter gelaten.

Mijn ouders hadden gelukkig nog het normale leventje waarbij 1 thuis is en de ander werkt.
Maar daardoor vielen wij als gezin financieel compleet kapot toen het gebeurde.

Dus emotioneel, qua ontwikkeling en financieel volledig gesloopt.

Als ik het zo van jouw man hoor dan is hij gewoon mentaal ziek.
Daar kan hij niets tot weinig aan doen. Zou je het anders vinden als hij fysiek ziek was en de helft van de week niets kon? Mentale ziekten kunnen echt heel erg zwaar zijn, voor beide partijen. Mijn vrouw is ook mentaal vrij ernstig ziek en heeft hooguit 1 goede dag per week. Maar dat doe je voor elkaar, je bent er voor elkaar en je ziet door de mindere zaken van de ziekte heen.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 21:03 schreef kwiwi het volgende:

[..]
Stomme vraag misschien, maar je weet wel zeker dat hij behandelingen heeft?

Dit kwam ook in me op.

Dat hij depressief is kan hij weinig aan doen en de onaardige reacties misschien ook niet altijd. Maar wat hij in ieder geval kan doen is jou betrekken bij de behandeling. Welke connectie blijft er anders nog over? In het geval van zo'n ingrijpende zaak zijn er twee partijen die ermee te dealen hebben. Een depressief iemand kan vaak al minder voor de ander betekenen, dus is het extra belangrijk dat hij jou niet afschermt in het herstel. Hij heeft daar ook wat aan want jij gaat hem beter begrijpen waarschijnlijk.

Ik zou inderdaad afdwingen dat je daarbij betrokken wordt. Succes en sterkte

Denk dat samen naar therapie gaan de belangrijkste beginstap is.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 08:25 schreef Richestorags het volgende:
Dat hij depressief is kan hij weinig aan doen en de onaardige reacties misschien ook niet altijd. Maar wat hij in ieder geval kan doen is jou betrekken bij de behandeling. Welke connectie blijft er anders nog over? In het geval van zo'n ingrijpende zaak zijn er twee partijen die ermee te dealen hebben. Een depressief iemand kan vaak al minder voor de ander betekenen, dus is het extra belangrijk dat hij jou niet afschermt in het herstel. Hij heeft daar ook wat aan want jij gaat hem beter begrijpen waarschijnlijk.

Ik zou inderdaad afdwingen dat je daarbij betrokken wordt. Succes en sterkte

Leuk in theorie en in basis ben ik het met je eens.
Samen werkt veel beter en maakt sterker.

Alleen je hebt het over iemand die mentaal ziek is.
Daar kunnen vele drempels in zijn voor iemand om dingen te delen.
Mijn vrouw zegt ook geregeld dat ze mentaal gewoon veel te moe is om over dingen te praten.
Buiten dat ze gewoon ook zelf niet weet wat er is, omdat ze mentaal ziek is.

Op het moment dat je jezelf die vraag moet stellen ben je al aan het vechten tegen de bierkaai.
De vraag stellen is hem beantwoorden.

Sterkte.

Belangrijk is denk ik dat jullie beide kijken naar waar je gelukkig van wordt (of in ieder geval fijn vinden) en vanuit daar meer balans (in tijd en ruimte) kunnen ontwikkelen om die dingen te doen. Het klinkt namelijk ook wel als een combinatie van burnout en sleur, in ieder geval van zijn kant. Zijn er dingen die hij voorheen deed, maar nu niet meer (kan)?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:24 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Leuk in theorie en in basis ben ik het met je eens.
Samen werkt veel beter en maakt sterker.

Alleen je hebt het over iemand die mentaal ziek is.
Daar kunnen vele drempels in zijn voor iemand om dingen te delen.
Mijn vrouw zegt ook geregeld dat ze mentaal gewoon veel te moe is om over dingen te praten.
Buiten dat ze gewoon ook zelf niet weet wat er is, omdat ze mentaal ziek is.

Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:29 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.

Dat is gewoon een eerlijke conclusie.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.

Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:29 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Dat klopt maar wat heeft het dan voor nut om samen te zijn als je alle lasten hebt en niet betrokken kan zijn bij het potentiële herstel? Dat klinkt bijna masochistisch.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:44 schreef Droopie het volgende:

[..]
Dat is gewoon een eerlijke conclusie.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.

Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..

Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.

Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.

En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.

Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 19:57 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom

Hierover zou ik rationeel een afweging maken...
in welke zin zou je je situatie (en die van de kinderen) beter kunnen maken, en wat zijn de praktische gevolgen en wat moet je dan regelen?

Bepaalde momentele problemen als het je zorgen maken zouden (misschien) wat minder zijn, maar de kans dat er juist een hoop 'nieuwe'' problemen erbij komen, is ook groot.

Echter, ik zou zeker niet stellen dat enkel een scheiding de enige optie is die je kunt doen....
Veel belangrijker is het volgens mij dat je over je eigen gevoelens en twijfels ook gaat praten en ook bepaalde "strategieen" ontwikkeld die je zelf enige ontlasting kunnen bieden...
Wat ik uit je post lees is hij op veel momenten sterk ontwijkend en afstotend naar jou en je gezin toe (het angeven géén tijd met elkaar te willen doorbrengen)...

Dat kan betekenen dat je daarin ook mogelijk meer ruimte zou moeten bieden en hem de ruimte geven wat meer afstand te scheppen en hem 'los te laten', maar ook daarover bepaalde afspraken te maken (om inderdaad jouw eventuele angsten als hij 'plots' onvindbaar is, te vermijden).
Praat daar alsjeblieft over en geef ook die ruimte, juist dan kan een 'nieuwe' nabijheid ook scheppen, zonder dat dat onder een 'plicht' valt.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:59 schreef bianconeri het volgende:

[..]
[..]
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.

Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.

En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.

Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.

Dat is een keuze, mijn vader is ook 12 jaar mantelzorger geweest voor mijn moeder, hoewel ik niet vind dat je lichamelijke en geestelijke pijn met elkaar kan vergelijken.

Het is, in mijn beleving, wel een verschil of je zoals jij (hoe ik het lees) samen een ziekte draag of zoals TS het schrijft, je partner uitsluit van je ziekte en onaardig doet..

Ik heb trouwens grenzeloos respect voor mensen zoals mn vader en jou.
Je cijfert jezelf bijna helemaal weg en doet dat met alle liefde.

Of ik het zou kunnen, dat weet ik niet.. maar zoals me vader zei. Je accepteert de situatie en leeft van dag tot dag..

Samen genoten ze van de goede dagen en samen ondergingen ze de slechte dagen.

Hoe ik het bij TS lees. Is er geen samen in zijn ziekte.

En alles en iedereen heeft een grens, en die grens is voor iedereen persoonlijk en te respecteren

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 10:06 schreef Droopie het volgende:

[..]
Dat is een keuze, mijn vader is ook 12 jaar mantelzorger geweest voor mijn moeder, hoewel ik niet vind dat je lichamelijke en geestelijke pijn met elkaar kan vergelijken.

Het is, in mijn beleving, wel een verschil of je zoals jij (hoe ik het lees) samen een ziekte draag of zoals TS het schrijft, je partner uitsluit van je ziekte en onaardig doet..

Ik heb trouwens grenzeloos respect voor mensen zoals mn vader en jou.
Je cijfert jezelf bijna helemaal weg en doet dat met alle liefde.

Of ik het zou kunnen, dat weet ik niet.. maar zoals me vader zei. Je accepteert de situatie en leeft van dag tot dag..

Samen genoten ze van de goede dagen en samen ondergingen ze de slechte dagen.

Hoe ik het bij TS lees. Is er geen samen in zijn ziekte.

En alles en iedereen heeft een grens, en die grens is voor iedereen persoonlijk en te respecteren

Hoewel ik het echt met veel liefde doe en van mijn vrouw hou zou ik dat echt niemand aanraden.
Maar als je in die situatie zit, zoals je vader, ik en TS, dan hou je vol en knok je ervoor samen.

Fysiek en mentaal maakt wel veel verschil, echt.
Mijn vrouw is hartstikke gezond verder, gelukkig ook maar, maar het mentale is zo veel zwaarder.
Als je lichamelijk iets niet kan dan ga je je aanpassen, mentaal kan dat nagenoeg niet.

Ik vind ook dat sommigen in dit topic echt veel te simpel praten over mentale ziektes.
Maar even samen praten, dingen delen en een therapie. Leuk verhaal als je het nooit meegemaakt hebt. Werkt niet (altijd) zo.

Ik zie overigens weinig verschil tussen hoe ik/wij er mee omgaan dan TS hoor.
Zij praat er ook niet over met mij, ze doet haar best hoor, maar kan ze gewoon niet.
En als ze slecht is, wat ze dus al gauw 6 dagen is, dan kun je gewoon weinig.
TS geniet ook van die mooie dagen geeft ze aan, net als wij. Enige verschil is dat de slechte dagen ze niet per se ondraaglijk is ofzo.

Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?

En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:44 schreef Droopie het volgende:

[..]
Dat is gewoon een eerlijke conclusie.
Een relatie heb je samen, een ziekte heb je "samen" en dat bij de eerste signalen je partner er niet bij wilt betrekken (schaamte enzo), kan ik me voorstellen.

Maar in het lange termijn plan om beter te worden of om met depressie om te gaan, hoort een partner ook gewoon bij. Zo niet, prima, maar dan hoeft je partner niet meegetrokken te worden in de misere die jezelf ondergaat..

Nou dat. Als er na jaren nog steeds geen delen is maar je wel alle misère ervaart, wat voor basis is er dan nog? De wereld wordt er niet beter van als we allemaal elkaars zwarte gaten overnemen zonder dat daar wat licht bijkomt.