Moet ik blijven/vechten of scheiden

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 10:59 schreef sigme het volgende:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?

En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?

Wat is het uitgangspunt van een zakelijk huwelijk überhaupt?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:59 schreef bianconeri het volgende:

[..]
[..]
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.

Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.

En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.

Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.

Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:39 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.

En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:

[..]
En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?

Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.

quote:

De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.

quote:

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.

quote:

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 19:57 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom

Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:16 schreef rival het volgende:

[..]
Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?

Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.

Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:57 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.
[..]
Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.
[..]
En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.
[..]
Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.

Ik blijf er toch bij dat het allemaal heel simpel gezegd is over een mentale ziekte.
Gelukkig maar dat wij dat zelf niet hebben, maar als ik het hoor dan is dat gewoon heel zwaar en heel belemmerend. Voor bijna alles.

Mijn vrouw laat mij ook niet helpen met haar ziekte.
Dat is niet uit onwil, ze kan het gewoon niet.
De steun die ik kan geven is dan ook meer indirect, door even een bakje koffie te brengen. Door haar haar eigen tijd en ruimte te geven.

En ik zeg zeker niet dat het niet zwaar is, dat er veel nadelen aan zitten en dat je er niet voor zou moeten kiezen.

Iemand die er pas later mee te maken krijgt doordat partner later ziek wordt kan daar misschien inderdaad niet mee omgaan. Dat is echt niet voor iedereen. Die illusie heb ik ook niet.
Maar daar moet echt niet te licht over gedacht worden, van ik wil en kan niet, dus ik ben weg.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:31 schreef cinderloom het volgende:

[..]
Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.

Ja, maar ook nee.

Als iemand chronisch ziek is, bv beide benen zijn geamputeerd. Dan ga je ook niet zeggen: Hup, op je benen en door.
En nou is dat tegenwoordig met die nep benen nog makkelijker op te knappen dan geestelijk zieken.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:27 schreef Leandra het volgende:

[..]
Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.

Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.

Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:52 schreef Koettie het volgende:
Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.

Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.

Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.

Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 14:04 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.

Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.

Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

Precies dat, zo'n allesoverheersend zwaar gevoel was dat. Vreselijk. Had het vaker gehad hoor, maar dat moment was voor mij de druppel. Ben huilend de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen, was echt helemaal op.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 10:59 schreef sigme het volgende:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?

Whut?

Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:

[..]
En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

In goed en in kwaad is een prachtig begrip maar als het kwaad al jaren 1 kant op leunt
Er eigenlijk geen eigen ik meer kan zijn
Mag je een keus maken voor jezelf

En als er ook kinderen bij betrokken zijn, moet je altijd waakzaam zijn
Dat de kinderen niet de dupe worden

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 15:34 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Whut?

Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol

Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.

Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:57 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.

Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.

Dat ben ik met je eens, maar ik snap de gedachtengang en angst wel, en ik durf niet het risico te nemen om te roepen dat het wel los zal lopen.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 14:04 schreef Qarrad het volgende:
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:57 schreef maily het volgende:

[..]

Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 17:34 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

Ik herkende het ook.

Maar nu voor mij ook

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 17:34 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

Fijn

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:53 schreef sigme het volgende:

[..]
Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.

Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.

Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 24/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.

[ Bericht 0% gewijzigd door SemperLibertas op 05-03-2026 21:09:41 ]

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:03 schreef SemperLibertas het volgende:

[..]
Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 4/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.

Zodra er geweld in het spel is, ligt alles anders.

Dat geldt ook zeker voor de effecten van een scheiding op kinderen. Waar dat (in z'n algemeenheid, statistisch) een vrij negatief effect heeft op kinderen, is de uitzondering op die algemene regel ook dat geweld. Zodra er geweld is, is scheiden zeker voor de kinderen beter.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:10 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Lieve allemaal

Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen

Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.

Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…

Dat lijkt me na zo'n lange tijd heel menselijk...
Je zegt dat je verbetering ziet tijdens de goede dagen, maar worden de slechte dagen ook beter? Oftewel: onderaan de streep, is er daar overall verbetering?