Moet ik blijven/vechten of scheiden

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 10:59 schreef sigme het volgende:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?

En heb je wel eens met hem de optie om te scheiden besproken?

Wat is het uitgangspunt van een zakelijk huwelijk überhaupt?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 09:59 schreef bianconeri het volgende:

[..]
[..]
Natuurlijk ben je als partners een team, je bent er voor elkaar. Steunt elkaar altijd.

Dat houdt natuurlijk niet in dat er geen baten zijn he. Wij hebben in elk geval prachtige tijden ook samen, en TS ook wel.

En het is voor mij ook pijnlijk om haar dan zo te zien, en ik wil graag er bij betrokken zijn.
Maar ik kan niet in haar brein kijken, ik ken haar ziekte niet (gelukkig) en ik/wij kunnen dan wel makkelijk zeggen van: Hup, kom op, praten en wat doen.
Maar zo werkt dat niet.

Een magische oplossing hiervoor heb ik ook nog niet gevonden, hou mij graag aanbevolen.
Maar haar in de steek laten is het allerlaatste wat ik zou doen, nooit. Laat staan als er kinderen in het spel waren, dan nog een miljoen keer meer nooit.

Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:39 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Dat is nobel van je en zolang je het kan dragen, prima. Maar uiteindelijk "it takes two to tango" en als jij geen flauw benul hebt van de danspasjes van de ander ga je zelf ook maar wat doen. Dat is niet eeuwig vol te houden.

En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:

[..]
En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?

Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.

quote:

De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.

quote:

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.

quote:

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 19:57 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Ik weet t even niet meer. Ergens ben ik ook bang om uitelkaar te gaan want dan moet hij alleen voor de kinderen zorgen op ‘zijn’ dagen en in deze huizenmarkt weet ik niet of ik aan een huis kom

Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:16 schreef rival het volgende:

[..]
Wil je samen blijven als dit het is? Als hij zo blijft?

Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.

Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:57 schreef Richestorags het volgende:

[..]
Nee, dat staat er niet. Maar als iemand niks deelt en het zwarte gat heel groot wordt, kan je niet van een ander verlangen dat de ander in dat zwarte gat wil blijven hangen. Je hebt daar namelijk zelf ook de nodige houvast bij nodig.
[..]
Je kan alleen steun geven aan iemand die zich laat steunen. Bovendien heb je ZELF ook steun nodig en onderdeel van die steun is dat iemand zich openstelt voor dat de ander ook een rol krijgt in het proces. Je vraagt immers ook van je partner dat die al je zwarte dagen ook draagt.
[..]
En uit liefde laat je ook je partner toe in zo'n proces.
[..]
Ik kan je uit ervaring vertellen dat het krampachtig samenblijven als het echt niet loopt een grote impact heeft op het kind.

Ik blijf er toch bij dat het allemaal heel simpel gezegd is over een mentale ziekte.
Gelukkig maar dat wij dat zelf niet hebben, maar als ik het hoor dan is dat gewoon heel zwaar en heel belemmerend. Voor bijna alles.

Mijn vrouw laat mij ook niet helpen met haar ziekte.
Dat is niet uit onwil, ze kan het gewoon niet.
De steun die ik kan geven is dan ook meer indirect, door even een bakje koffie te brengen. Door haar haar eigen tijd en ruimte te geven.

En ik zeg zeker niet dat het niet zwaar is, dat er veel nadelen aan zitten en dat je er niet voor zou moeten kiezen.

Iemand die er pas later mee te maken krijgt doordat partner later ziek wordt kan daar misschien inderdaad niet mee omgaan. Dat is echt niet voor iedereen. Die illusie heb ik ook niet.
Maar daar moet echt niet te licht over gedacht worden, van ik wil en kan niet, dus ik ben weg.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:31 schreef cinderloom het volgende:

[..]
Ik gleoof er ook in dat als je het samen doet er altijd weer een lichtpuntje gaat branden.
Belangrijk is dan wel dat de zieke partner hier ook voor open staat, en niet de plofkap op de zaklamp zet.

Ja, maar ook nee.

Als iemand chronisch ziek is, bv beide benen zijn geamputeerd. Dan ga je ook niet zeggen: Hup, op je benen en door.
En nou is dat tegenwoordig met die nep benen nog makkelijker op te knappen dan geestelijk zieken.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:27 schreef Leandra het volgende:

[..]
Nee, ze vertrouwt hem duidelijk niet alleen met de kinderen, en ze blijft dus liever in een situatie waarbij ze allemaal bij elkaar zijn, dan dat ze haar kinderen een aantal dagen/weken per maand bij een depressieve man alleen moet achterlaten.

Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.

Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:52 schreef Koettie het volgende:
Heel zwaar. Zelf ook in een relatie gezeten met iemand met een depressie. Eerste depressie kwamen we nog wel uit, de tweede ging samen met suicidaliteit en het onvermogen om hulp te zoeken/vragen/accepteren. Bleef maar vervallen in het het helpt toch niet.. Uiteindelijk via zijn psycholoog met spoed bij een psychiater terecht gekomen, medicatie erin maar echte behandeling is er nooit van gekomen. Cgt sloeg niet aan en het ging weer iets beter. Hij is nooit meer de oude geworden, alles werd eng, steeds minder draagkracht, sociaal was het weinig meer. Jarenlang samen niet perse heel ongelukkig geweest maar gelukkig was ik ook niet. Had het toen gewoon niet goed door door alle stress en het was zo normaal geworden. Tot hij op een dag 'ziek' thuis kwam, hij zou naar een vriendin gaan maar zag er zo tegenop dat hij weer thuis kwam. Ik kreeg een paniekaanval, wilde zo echt niet meer verder. Als een kop koffie bij een vriendin al niet meer lukte.. Ben de deur uit gerend en toen was het klaar. Was al opgelucht puur door het weglopen, weg uit die zwaarte en dat nooit iets goed of leuk genoeg is. Heb zn ouders gebeld als heads up en gezegd dat ik wilde scheiden. Zware tijd maar sindsdien wel weer echt gelukkig. Zelfs toen ik nog verdrietig was en geen huis had om heen te gaan. Heb lang op banken geslapen en oppashuizen gehad met alleen mn rugzak en laptop en toch blijer dan de jaren daarvoor. Heel veel sterkte en denk aan je kinderen! Die krijgen toch altijd wat mee.

Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.

Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.

Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 14:04 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, waarbij hij iemand zou gaan helpen klussen bij een verhuizing een paar dagen. Alles zou dan op mij neerkomen qua zorg voor de kinderen en huishouden, maar ik weet nog dat ik weken van tevoren ontzettend vrolijk was bij het vooruitzicht om vijf dagen niet geconfronteerd te worden met zijn buien en zwaarmoedigheid. Niet eens bewust denk ik.

Hij pakte zuchtend en steunend zijn tas en gereedschapskist, stapte in de auto, ik zette zingend de pizza's in de oven met de kinderen, tuindeur open, zonnetje erbij. Vijfentwintig minuten later belde hij vanaf het benzinestation. Hij kwam terug want "er was iets gebeurd". Alsof de zon onderging ineens voelde ik me. Zag de gezichtjes van de kinderen ook gaan hangen meteen. Er was helemaal niks gebeurd, hij had gewoon besloten dat hij het niet kon opbrengen, kwam zanikend binnen over dat er niet genoeg pizza over was en dat alles kut was.

Helaas niet het moment waarop ik de stekker eruit heb getrokken, maar wel zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

Precies dat, zo'n allesoverheersend zwaar gevoel was dat. Vreselijk. Had het vaker gehad hoor, maar dat moment was voor mij de druppel. Ben huilend de deur uitgegaan en nooit meer teruggekomen, was echt helemaal op.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 10:59 schreef sigme het volgende:
Misschien kan je het 'romantische' huwelijksidee wat loslaten en het 'zakelijke' huwelijk meer als uitgangspunt nemen?

Whut?

Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 12:51 schreef bianconeri het volgende:

[..]
En dan?

Je partner opzij zetten omdat hij of zij ziek is/is geworden?
De gelofte die je maakt om elkaar te steunen door goed en kwaad is alleen maar geldig als het goed gaat?

Ik kan absoluut niet voor anderen praten, ook al heb ik er meer ervaring mee dan 90% van de users hier.
Maar uit liefde ga je met elkaar door het vuur en kijk je voorbij ziektes.
En steun je de ander zoveel mogelijk.

JA, dat is heel erg moeilijk. Heel erg pijnlijk. Verschrikkelijk.
Ik kan dagelijks wel janken om hoe zij zich voelt en de mentale ellende die ze heeft.
Dat maakt het zeker niet ineens makkelijk voor mij ofzo, maar de zieke heeft het zo veel zwaarder.

Owh en ik ken ook de kant van gescheiden ouders, dat gun ik echt niemand.

In goed en in kwaad is een prachtig begrip maar als het kwaad al jaren 1 kant op leunt
Er eigenlijk geen eigen ik meer kan zijn
Mag je een keus maken voor jezelf

En als er ook kinderen bij betrokken zijn, moet je altijd waakzaam zijn
Dat de kinderen niet de dupe worden

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 15:34 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Whut?

Een huwelijk is niet iets zakelijks
Laat staan dat je een huwelijk als zoiets zou moeten bezien, dan kan je het wel vergeten lol

Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.

Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 13:57 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Zo gaat dat vaak wel ja, qua gedachtengang. Alleen is het denk ik veel waarschijnlijker dat hij helemaal niet zo veel omgang met de kinderen gaat trekken en dat hij dit vooral op zijn goede dagen gaat doen, dus niet op geregelde basis.

Ik ben echt niet van ga maar meteen scheiden, maar na 6 jaar zonder vooruitzicht op verbetering en uitspraken van zijn kant dat hij niet openstaat voor een andere/verdere aanpak zoals relatietherapie, dan moet je ergens toch keuzes gaan maken. Dat hoeft gelukkig niet meteen, maar je kunt wel op een rij gaan zetten onder welke voorwaarden je verder zou willen en ik denk dat reële kans op verbetering daar echt wel eentje van is.

Dat ben ik met je eens, maar ik snap de gedachtengang en angst wel, en ik durf niet het risico te nemen om te roepen dat het wel los zal lopen.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 14:04 schreef Qarrad het volgende:
Ik heb hier een flashback van mijn vorige relatie, zo'n moment waarop ik die steen in mijn maag van "daar komt hij weer..." kan terughalen bij het lezen van jouw post.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:57 schreef maily het volgende:

[..]

Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 17:34 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

Ik herkende het ook.

Maar nu voor mij ook

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 17:34 schreef Qarrad het volgende:

[..]
Heb nu het omgekeerde hoor. Iemand die ik soms moet afremmen met blij doen

Fijn

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:53 schreef sigme het volgende:

[..]
Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.

Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.

Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 24/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.

[ Bericht 0% gewijzigd door SemperLibertas op 05-03-2026 21:09:41 ]

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:03 schreef SemperLibertas het volgende:

[..]
Ik ben weg gegaan bij mijn vriendin omdat ze losse handjes had, en niet te weinig ook. Mijn grootste angst was, dat als ik het huis zou verlaten, ze haar onberekenbare woede en frustraties zou gaan botvieren op mijn oudste zoon. Dat bleek ook zo. In de jaren erna ben ik door een hel gegaan want als mijn kinderen bij haar waren, ik 4/7 onder hoogspanning stond omdat er iets ergs zou kunnen gebeuren. En dat gebeurde helaas ook niet te weinig, met ingrijpende gevolgen. Dus nee, bij iemand blijven die emotioneel niet voor zichzelf kan zorgen, is niet wenselijk. Tegelijkertijd gun je het je kinderen niet om bij een ouder te verblijven die onvoorspelbaar is en onder een deken van een depressie voor zijn kinderen moet proberen te zorgen. Een duivels dilemma is het.

Zodra er geweld in het spel is, ligt alles anders.

Dat geldt ook zeker voor de effecten van een scheiding op kinderen. Waar dat (in z'n algemeenheid, statistisch) een vrij negatief effect heeft op kinderen, is de uitzondering op die algemene regel ook dat geweld. Zodra er geweld is, is scheiden zeker voor de kinderen beter.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:10 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Lieve allemaal

Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen

Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.

Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…

Dat lijkt me na zo'n lange tijd heel menselijk...
Je zegt dat je verbetering ziet tijdens de goede dagen, maar worden de slechte dagen ook beter? Oftewel: onderaan de streep, is er daar overall verbetering?

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:50 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Als hij een slechte dag heeft en hij is onredelijk dan kan hij zich daarna sneller herpakken/verbeteren. Dus ik zie daar wel een vooruitgang in. Alleen op zo’n dag loop ik wel de hele dag op eieren

Dat klinkt als iets waarbij jij nu hulp nodig hebt om daarmee aan de slag te gaan. Onderschat ook niet wat dergelijke conditionering met je doet.

Heel hard gezegd: als jij ooit weer onbevangen in één huis met hem wilt kunnen verblijven zonder dat je in de stress schiet als zijn ene wenkbrauw te laag hangt, dan gaat dit heel hard werken worden voor hem om deze situatie te doorbreken en voor jou om hem weer voldoende te vertrouwen dat het leefbaar wordt.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 20:08 schreef Bloemetje0101 het volgende:

[..]
Heb ik voorgesteld, maar hij wilt t niet. Hij geeft als argument dat hij al veel therapie volgt 😢

Ehhhhh, maar jij denkt wel aan scheiden en bent niet gelukkig in je huwelijk.
Nee, hij is niet agressief maar het klinkt wel als emotionele mishandeling, je bent helemaal op je hoede wat voor dag hij zal hebben. Het klinkt voor jou alsof het super onveilig voelt. Logisch dat je dat veel energie kost.
De kinderen zullen er zeker ook wat van merken, want papa is niet alleen depressief maar mama ook nog ongelukkig.

Veel sterkte, denk ook aan jezelf. Als je je zorgen maakt over dat de kinderen niet veilig zijn bij hem als jullie uit elkaar zouden gaan: heeft hij een vangnet, ouders die kunnen bijspringen in de zorg?
Eventueel hulpverlening dan je zorgen uiten?

Je schrijft dat je een keer bang was dat hij zelfmoord zou plegen, dan kun je niet voor je kinderen zorgen. Als je zou gaan scheiden en hulpverlening inschakelt zullen die dit serieus nemen. In tegenstelling tot veel anderen heb ik wel goede ervaringen met hulpverlening voor de kinderen toen ik uit elkaar ging met m’n ex die psychische problemen had.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:53 schreef sigme het volgende:

[..]
Zeker is een huwelijk ook iets zakelijks.
En als de liefde even niet op de voorgrond staat, kan je kiezen voor 'bij elkaar blijven voor de kinderen' bijvoorbeeld. Bijvoorbeeld omdat het alternatief ("dan moet hij ook voor de kinderen zorgen") nog minder wenselijk is. Of omdat het financieel een te grote ramp is. Of omdat het praktisch onuitvoerbaar is qua huisvesting.

Dan kan je blijven vechten om liefde, maar je kan dat ook op een heeeeel laag pitje zetten en toch de rest voldoende waarderen om te behouden.

Je tekent samen een contract, dat is ´´zakelijk´´.
Maar de basis van een huwelijk is niets zakelijks, maar liefde.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 16:37 schreef greysbones het volgende:

[..]
In goed en in kwaad is een prachtig begrip maar als het kwaad al jaren 1 kant op leunt
Er eigenlijk geen eigen ik meer kan zijn
Mag je een keus maken voor jezelf

En als er ook kinderen bij betrokken zijn, moet je altijd waakzaam zijn
Dat de kinderen niet de dupe worden

Maar TS begon over dat het ongeveer 50/50 is. Dus het is niet alleen maar kwaad he.

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:10 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…

Dat is lastig.
Maar ja ziek is ziek. Wij (ook ik naar mijn vrouw toe) kan wel denken, hopen en zeggen van kop op. Doe iets.
Maar dat werkt niet. Als iemand zijn been verloren heeft ga je ook niet verwachten dat dat been ineens weer aan gaat groeien.

Helaas werkt dat niet zo. En helaas zijn mentale ziektes heel veeleisend.
Maar de steun, liefde en begrip is iets wat ze altijd nodig hebben.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 07:44 schreef MissButterflyy het volgende:

Ehhhhh, maar jij denkt wel aan scheiden en bent niet gelukkig in je huwelijk.
Nee, hij is niet agressief maar het klinkt wel als emotionele mishandeling, je bent helemaal op je hoede wat voor dag hij zal hebben. Het klinkt voor jou alsof het super onveilig voelt. Logisch dat je dat veel energie kost.
De kinderen zullen er zeker ook wat van merken, want papa is niet alleen depressief maar mama ook nog ongelukkig.

Je vult nu ook wel een aantal dingen in. Niet gelukkig blijkt niet uit TS, wel ups and downs.
Emotionele mishandeling? Blijkt ook nergens uit. Die man is ernstig ziek, mentaal. Dat hij dan swings heeft is heel erg, maar niet gericht op een ander. Laat staan dat je ziekte mishandeling gaat noemen.

Liefde moet gevoed worden. Niet onttrokken.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:39 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Je vult nu ook wel een aantal dingen in. Niet gelukkig blijkt niet uit TS, wel ups and downs.
Emotionele mishandeling? Blijkt ook nergens uit. Die man is ernstig ziek, mentaal. Dat hij dan swings heeft is heel erg, maar niet gericht op een ander. Laat staan dat je ziekte mishandeling gaat noemen.

Hij is de helft van de dagen heel boos en chagerijnig. Neem aan dat dit ook naar haar toe is, aangezien ze zich al helemaal aanpast naar hoe de vlag hangt thuis.
En nee, ze komt niet gelukkig op me over.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:56 schreef Boca_Raton het volgende:
Liefde moet gevoed worden. Niet onttrokken.

Dat zeg je heel mooi

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:39 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Je vult nu ook wel een aantal dingen in. Niet gelukkig blijkt niet uit TS, wel ups and downs.
Emotionele mishandeling? Blijkt ook nergens uit. Die man is ernstig ziek, mentaal. Dat hij dan swings heeft is heel erg, maar niet gericht op een ander. Laat staan dat je ziekte mishandeling gaat noemen.

Jij vult net zo goed in
Je weet niet of zijn moodswings gericht zijn op haar of niet

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:39 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Je vult nu ook wel een aantal dingen in. Niet gelukkig blijkt niet uit TS, wel ups and downs.
Emotionele mishandeling? Blijkt ook nergens uit. Die man is ernstig ziek, mentaal. Dat hij dan swings heeft is heel erg, maar niet gericht op een ander. Laat staan dat je ziekte mishandeling gaat noemen.

Ts schrijft letterlijk in de OP:
'Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan'
Mishandeling wil ik het niet noemen maar dit gaat wel wegen na verloop van tijd.

Weet zijn behandelaar ook dat hij ADHD heeft? Want een depressie bij een ADHD'er is anders dan voor iemand die het niet heeft. Hij geeft zelf toe dat het komt doordat kinderen erbij gekomen zijn. Dat lees ik dat er misschien teveel prikkels en andere routine bijgekomen is in zijn leven. Wat natuurlijk versterkt is door corona, veel levens verschoven uit hun routine.
Daarnaast kan kinderen in het leven natuurlijk ook misschien betekent hebben dat er minder alleen tijd was, tijd om te ontprikkelen etc. En dat er misschien meer en meer gemaskeerd moet worden.

Een ADHD meltdown zit er namelijk voor een buitenstaander uit als depressie, maar is geen depressie. En dat maakt een behandeling ook anders.

Voor de rest is het denk ik ook afhankelijk wat je man wilt met zijn leven en hoever jij daar bij betrokken wilt zijn. Hoe jij de toekomst ziet etc.

Misschien is het verstandig om hem even buiten het gezin te laten aarden en rusten? Kan hij zelf afstand nemen van de situatie.

Dat iemand mentale problemen heeft is een ding, dat je die hebt gekregen kan je niet echt wat aan doen. Maar zoals sommigen in dit topic beweren, dat dat het eindstation is, dat er verder niks meer aan te doen is, dat is natuurlijk niet waar. Het ligt er natuurlijk aan wat voor soort mentale problemen het zijn, dat is een paraplu begrip, de DSM is een zeer dik boek. Maar je kan altijd in ieder geval proberen eraan te werken, dat is soms heel moeilijk, maar dat is niet hetzelfde als onmogelijk. En therapie volgen opzichzelf is niet per se hetzelfde als eraan werken, je kan op een hele passieve manier therapie volgen, gewoon op komen draven en weer weggaan, of er echt actief mee aan de slag gaan, ik zeg niet dat je man het ene of het andere doet, maar iets om rekening mee te houden. En het lijden aan een depressie is nooit een excuus voor kutgedrag, je kan een depressie hebben, maar dan is het nog steeds je eigen keuze of je de mensen om je heen goed behandeld of als vuil. Het is onzin dat iemand met een depressie niet doorheeft dat die anderen slecht behandeld, dat weten ze namelijk echt wel, het is meer dat ze er gewoon apatisch tegenover staan.
je partner steunen is een groot goed, maar na 6 jaar als vuil behandelt worden en niet eens de intentie van je man zien om eraan te werken, dan is het geen schande om op een gegeven moment je conclusie te trekken. Het moet van twee kanten komen, ook als je een depressie hebt, dat is nooit een vrijbrief, en 6 jaar aan emotionele verwaarlozing is voor de meeste mensen wel de maximum wat ze aankunnen.

In voor en tegenspoed...

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 10:01 schreef greysbones het volgende:

[..]
Jij vult net zo goed in
Je weet niet of zijn moodswings gericht zijn op haar of niet

Ik hou het in elk geval meer neutraal ipv te zeggen dat er emotionele mishandeling zou zijn.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:56 schreef Boca_Raton het volgende:
Liefde moet gevoed worden. Niet onttrokken.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 10:00 schreef greysbones het volgende:

[..]
Dat zeg je heel mooi

Lekker simpel gezegd voor als er geen ziekte of dergelijke zou zijn.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 11:00 schreef bianconeri het volgende:

[..]
Ik hou het in elk geval meer neutraal ipv te zeggen dat er emotionele mishandeling zou zijn.
[..]
[..]
Lekker simpel gezegd voor als er geen ziekte of dergelijke zou zijn.

Ik snap echt
Dat het voor jou door je persoonlijke ervaring heel anders wordt ervaren
Maar zo zijn er tig mensen met een eigen ervaring

De 1 doet niet af aan de ander
En iedereen moet hierin zijn eigen pad kiezen

quote:

Op donderdag 5 maart 2026 21:10 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Lieve allemaal

Ik heb alles rustig gelezen en bedankt voor de moeite. Om even kort te reageren want het is echt veel wat er bij is gekomen

Ja, ik weet zeker dat hij nog onder behandeling is. Ik zie sowieso zijn medicijnen liggen met etiket. En ik zie hem bijna dagelijks zijn medicijnen innemen (ik ben er niet altijd bij) en ik kan aan parkeerkosten ziekenhuis zien dat hij er is geweest.

Ik ben het er echt mee eens dat je trouwt in goede en slechte tijden. Ik zie ook wel verbetering tijdens de goede dagen, alleen die slechte dagen zijn zwaar. Die uiten zich op 2 manieren. Of hij is extreem verdrietig of heel chagerijnig/boos/onaardig. Niet agressief. Het ene moment heb ik alle begrip, maar het andere moment zuigt het je echt leeg. En het punt van begrip is bij mij echt n beetje aant vervagen…

Stomme vraag, maar weet je of hij zijn medicatie consistent neemt? Ik heb ADD en vergat mijn medicatie regelmatig. Het was heel sneu dat het moest, maar mijn (inmiddels) man heeft daarom op een gegeven moment een pillendoosje gehaald (zo eentje met de dagen erop) en vulde die wekelijks voor mij aan, zodat het direct duidelijk was als ik iets vergat. Wereld van verschil, ik werd echt een ander mens, stuk gelukkiger en uiteindelijk ook zonder medicatie. Vooral omdat het per dag zo kan verschillen.

Verder geloof ik zelf niet in "bij elkaar blijven voor de kinderen". Mijn ouders hadden een heel slecht huwelijk (vreemdgaan, huiselijk geweld), maar waren toch allebei ergens verstandige mensen en hebben altijd het voornemen gehad om na een scheiding goed met elkaar om te blijven gaan en nooit een loyaliteitsconflict te veroorzaken. Dat was in eerste instantie duidelijk moeilijk, maar is wel gelukt. Zelfs toen de ene ouder wat rare afslagen maakte, heeft de andere ouder daar nooit iets van gezegd (en dat moet ongetwijfeld moeilijk geweest zijn...) of problemen geschopt waardoor wij nooit hebben hoeven kiezen en de scheiding niet heel veel meer inhield dan het praktische feit dat ze allebei in een ander huis woonde. Verjaardagen etc. vierden we gewoon met zijn allen (ook met nieuwe partners).

Van die "rare afslagen" van de ene ouder heb ik wel een knauw gehad, maar van de scheiding zelf niet. Typisch gevalletje van een relatie die beter werkte als (noodgedwongen) vrienden, dan als partners waarbij ze elkaar het bloed onder de nagels vandaan haalde.
Wij waren 5 en 8 toen ze scheidden.

Wij kunnen de situatie van je man niet beoordelen, en ik zou zeker op zijn minst flink betrokken willen worden bij de behandeling. Maar als er echt geen perspectief meer is zou ik wel een plan gaan maken over hoe je weg kunt, en wat de grootste kansen geeft om zo goed mogelijk uit elkaar te gaan. Ik denk dat je in deze situatie al genoeg gevochten hebt en al ruimschoots aan je plicht "om ervoor te vechten" gedaan hebt .

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 10:07 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Ts schrijft letterlijk in de OP:
'Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan'
Mishandeling wil ik het niet noemen maar dit gaat wel wegen na verloop van tijd.

Ik heb zelf ADHD en ik herken het "geen energie hebben om te helpen" bij mezelf. Ik zit dan echt in zo'n "gatverdamme-er-komt-geen-fuck-uit-mijn-handen "-modus.

Ik zou op den duur geneigd zijn zelf de relatie verbreken, omdat ik mij dan zo waardeloos en schuldig en beschaamd voel.

Ik heb geen relatie, maar ik herken hetgeen wat TS beschrijft bij iemand met ADHD waarover ik mij zorgen maak, waarin ik ook veel energie heb gestopt om haar te helpen en dat waardeert ze ook wel, echter het valt mij wel op dat ze nogal stellig kan zijn en zich niet echt realiseert wat de gevolgen zijn van haar gedrag op anderen. Om een voorbeeld te noemen: een paar maanden terug raakte ze in crisis en bleek ze een alcohol-verslaving te hebben, wat achteraf gezien al duidelijk was. Ze had ook nogal wat schulden opgebouwd, wat haar zoon voor het belangrijkste deel voor haar had betaald. Toen ik haar laatst sprak, vertelde ze dat ze de afkickkliniek waarvoor ze op de wachtlijst stond, had afgewezen en met ondersteuning van de POH 'op haar eigen manier' haar leven op orde wilde krijgen, want voorheen was haar dat ook altijd gelukt bla bla bla.

Ik persoonlijk ervaar dit ook als 'zuigend gedrag'. Ik vind het niet erg om iemand te helpen en kan en wil dan ook best wel wat incasseren.
Ik maak uit wat TS beschrijft over haar partner ongeveer dezelfde dynamiek op.

Klopt dat, TS? Is jouw partner wel duidelijk in hoe hij zijn leven met jou liever zou hebben gewild? Heeft hij bijvoorbeeld plannen bedacht of bepaalde wensen die hij met jou zou willen doen als hij geen last meer zou hebben van depressies? Merk je bijvoorbeeld ook dat hij wisselend over zijn depressies denkt, bijvoorbeeld als het wat beter gaat, dat hij dan zegt "Het komt vast wel goed! Dan hoef jij je ook geen zorgen te maken." Of is hij wat dat betreft juist stellig, zo van: "Ik ben depressief en daarom kan ik dit en dat niet en daarom is het niet anders dan dat jij dat moet doen!"?

Hoe zie jij jouw eigen leven eigenlijk voor je? Heb je een bepaald toekomstperspectief in vooruitzicht met jouw partner. Kan je alles wat je van hem te verduren krijgt, beschouwen als een investering die op langetermijn gaat opleveren dat jullie allebei gelukkiger gaan worden? Of ben je eigenlijk alleen maar loyaal: je twijfelt vooral omdat je bang bent dat jouw partner het niet zonder jou redt en je bent bang dat als je hem in de steek zou laten, schuldgevoelens aan jou gaan vreten?

Probeer daar eens goed over na te denken. Volgens mij weet je ergens het antwoord al. Uiteindelijk zijn we allemaal zelf voor ons eigen leven verantwoordelijk. In een goede relatie verrijken partners elkaars leven. Jij hoeft jezelf niet op te offeren voor een ander.

Deze post geëdit voor iets zinnigers:

Stel dat je uiteindelijk wel de beslissing moet nemen om van jouw partner te scheiden, hoeft dat niet persé te betekenen dat je hem helemaal in de steek zal laten. Een scheiding zal betekenen dat jullie besluiten niet meer met elkaar samen te leven.

[ Bericht 41% gewijzigd door PabstBlueRibbon op 12-03-2026 17:02:06 ]

Wat een heftige situatie waar je in zit. Dat je in paniek raakte toen hij onbereikbaar was, laat inderdaad zien dat de verbinding en de liefde er nog diep zitten maar het tekent ook de constante spanning waarin je leeft.

Zes jaar lang voor 50% op je tenen lopen is loodzwaar Je bent eigenlijk mantelzorger en alleenstaande ouder tegelijk op die slechte dagen. Het is heel begrijpelijk dat de pijnlijke opmerkingen die hij dan maakt je raken ook al weet je rationeel dat het de depressie is die praat. Dat je collega ziet dat je somber bent, is een teken dat je eigen 'glas' simpelweg leeg begint te raken door het constante geven. Kies vooral voor jezelf en de kinderen door hulptroepen in te schakelen, want je hoeft dit niet alleen te dragen. Misschien kun je eens praten met een praktijkondersteuner van de huisarts (POH-GGZ) specifiek voor jóúw proces? Onthoud dat 'houden van' niet betekent dat je jezelf volledig weg hoeft te cijferen in zijn ziekte. Je verdient het om ook op de slechte dagen van je partner zelf nog een beetje licht te ervaren.

quote:

Op woensdag 4 maart 2026 19:57 schreef Bloemetje0101 het volgende:
Hij is in therapie en slikt medicijnen, maar ik merk dat zijn slechte dagen echt mij leegzuigen kwa energie en vrolijkheid. De goede dagen koester ik echt en heb ik aan hem een hele lieve partner. De slechte dagen zijn gewoon vervelend. Dan voel ik me machteloos en wil ik eigenlijk heel hard wegrennen van alles. Hij heeft dan geen energie om me te helpen in het gezinsleven (snap ik, want depressie) maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn. Nu ik dit type huil ik ook.

Het is denk ik belangrijk om te realiseren dat het zijn ziekte is die jouw kwetst en niet zijn persoon. Verder raad ik aan om zelf een vertrouwenspersoon te zoeken (misschien doorgestuurd via de huisarts) en proberen om van daar een nieuwe situatie te creeeren. Samen in therapie gaan zou ik in dit stadium nog niet doen, dat kan denk ik pas als je er allebei 100% achter staat.

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:56 schreef Boca_Raton het volgende:
Liefde moet gevoed worden. Niet onttrokken.

Als je zegt dat liefde "gevoed moet worden", klinkt dat bijna als een taak die nooit af is. Dat kan best wel wat druk geven. In een goede relatie is het soms juist fijn dat de liefde er gewoon is, ook als een van de twee even helemaal niets te bieden heeft door stress of verdriet. Bovendien kan "onttrekken", oftewel even wat afstand nemen voor jezelf, soms juist heel gezond zijn om daarna weer met frisse energie bij elkaar te komen. Liefde is in mijn ogen niet zozeer een batterij die leegraakt maar eerder iets dat tegen een stootje kan en juist groeit door de moeilijke momenten heen. Als we het citaat iets meer ademruimte zouden geven, zouden we er dit van kunnen maken:

"Liefde mag groeien in de aandacht maar houdt stand in de rust."

quote:

Op vrijdag 6 maart 2026 08:56 schreef Boca_Raton het volgende:
Liefde moet gevoed worden. Niet onttrokken.

Ja dit , je kan het ook investeren noemen

quote:

maar ik krijg dan ook geen leuke dingen te horen als: ik vind samen met jou tv kijken niet leuk, ik vind jou ongezellig, ik vind hier thuis niks aan. Etc. Dat doet me heel veel pijn.

Zit er een kern van waarheid in van wat hij zegt? Bedoel ik kan zijn depressie wel begrijpen als hij niet echt een partner heeft waarmee hij leuke dingen kan doen. Om maar iets te noemen, een ex van me vond ook geen enkele film leuk om te kijken. Dus daar zit je dan, een kookprogramma te kijken. Je schuift het af op depressie maar misschien is hij depressief juist vanwege die dingen..

quote:

Op vrijdag 20 maart 2026 23:54 schreef Masberum het volgende:

[..]
Zit er een kern van waarheid in van wat hij zegt? Bedoel ik kan zijn depressie wel begrijpen als hij niet echt een partner heeft waarmee hij leuke dingen kan doen. Om maar iets te noemen, een ex van me vond ook geen enkele film leuk om te kijken. Dus daar zit je dan, een kookprogramma te kijken. Je schuift het af op depressie maar misschien is hij depressief juist vanwege die dingen..

Ja joh de depressie is de schuld van de vrouw
Maar natuurlijk
Dat niemand daar nu aan heeft gedacht

quote:

Op zaterdag 21 maart 2026 08:46 schreef greysbones het volgende:

[..]
Ja joh de depressie is de schuld van de vrouw
Maar natuurlijk
Dat niemand daar nu aan heeft gedacht

Ongelooflijk ja, kan ook alleen maar van hem afkomen natuurlijk