Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn
ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis
Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.61 favorieten over.
Nummers (1900-1950) die ik hoger zou plaatsen:1940 Creedence Clearwater Revival - Have You Ever Seen the Rain?: Alweer zo’n mastodont uit de echte Top 2000 die bij Mex opmerkelijk laag eindigt. Ik ben wel benieuwd wat er bij hém opduikt rond de plekken 200-400. Misschien ontdek ik nog wel een wat obscuurder pareltje uit de beginjaren dat veel beter daar zou staan dan deze van CCR, maar voorlopig vind ik deze positie wel wat aan de magere kant.
1935 Muse – Starlight: Ik moest even tweemaal met mijn ogen knipperen, maar het klopt echt: dit is het enige uitzwaai-alarm voor Muse, en die komt al bij plek 1935. En dat terwijl Mex en ik die band allebei behoorlijk hoog hebben zitten. Het laat wel iets zien dat symptomatisch is voor Muse-fans: niemand is het erover eens wat nu hun beste nummers, hun beste album of zelfs in algemene zin hun beste sound is. Starlight is voor mij een nummer dat wel echt voelt als thuiskomen, een nummer waar ik al kippenvel van krijg als ik eraan denk. Zo fijn! En dan is het nog niet eens hun állerbeste als je ook niet-Top 2000-werk beschouwt…
1925 Culture Club - Karma Chameleon: Dit hoor je echt opmerkelijk vaak op de willekeurigste plekken voor mijn gevoel. Kennelijk op veel radiostations nog altijd een geliefde plaat, en naar mijn mening ook wel terecht. Een heerlijke meezinger met een fijne flow.
1922 Soundgarden - Black Hole Sun: Knap hoe zonder al te hard of te snel te gaan er tóch een ietwat duister, melancholisch sfeertje gecreëerd wordt dat perfect de tijdgeest uitademt. Het is inderdaad geen Nirvana, maar het is wel met recht een klassieker in het genre.
1919 Twarres - Wêr bisto: Kanttekening: niet alleen Friezen stemmen hierop. Ik heb hem ook weleens meegenomen als reddingsboeiplaat, al is het geen absolute topfavoriet bij mij, eerder een subtopper. Voor de rest kan ik betrekkelijk weinig met streektaalmuziek, maar die Friezen hebben het toch altijd wel goed bekeken (mits je de Hunekop buiten beschouwing laat dan…).
1915 Keane - This Is the Last Time: De beide favorieten van Keane zijn nog steeds niet langs geweest en dat juich ik van harte toe. Deze zou ik ook hoger plaatsen, maar ik offer hem graag op voor de twee in het lijstje hierboven.
1907 Eminem - Cleanin' Out My Closet: Leuk feitje: Eminem heeft zelf aangegeven wel wat spijt te hebben van dit nummer en kijkt tegenwoordig wat genuanceerder aan tegen de rol van zijn moeder in zijn opvoeding. Het nummer ‘Headlights’ met Nate Ruess, dat op
Marshall Mathers LP 2 staat, bezingt deze spijt in meer detail. Neemt niet weg dat dit misschien wel peak Eminem is als het gaat om flow; Stan is natuurlijk de grote epische klassieker en ook mijn favoriet, zeker vanwege de dramatische ironie in het lied, maar muzikaal en raptechnisch is deze zeker niet minder.
1903 Loreen – Euphoria: Zo, dit was een lekker blokje. Als dit de echte Top 2000 was zou het een doorwaakte nacht zijn geweest. Zelfs met mijn haat-liefde-verhouding met het moderne ESF moet ik toegeven dat dit gewoon echt uitmuntend is, niemand in Europa kon in 2012 om Loreen heen. Politiek speelt vaak een veel te grote rol, maar geen enkele bom op welk land dan ook had Loreen van de winst kunnen houden, vermoed ik.
Nummers (1900-1950) die ik lager zou plaatsen:1950 Prince & The Revolution - Raspberry Beret: Wel een originele titel, dat moet ik toegeven. Maar de muziek van Prince spreekt me toch maar heel zelden echt aan. Zo’n Raspberry Beret ook, het klinkt allemaal wel aardig, niet wanstaltig of vals of al te dodelijk saai, maar toch mis ik iets, lastig om mijn vinger erop te leggen.
1946 Typhoon - Hemel valt: Oh jee, hier hadden we afgelopen winter een zeldzaam klein onenigheidje over in de Top 2000-reeks. Ik probeer altijd wel muziek die een beetje buiten mijn gebruikelijke genres valt op waarde te schatten, maar dat gaat vaak mondjesmaat; veel hiphop luister ik niet, en als ik het al doe is het vaak wat meer hybride/cross-over, of het is Eminem (zie hierboven). Zo’n Typhoon vind ik toch vaak lastig doorheen te komen. Het helpt niet dat ik een beetje hoofdschuddend kijk naar de tekst; er zal vast een artistiek idee achter zitten, maar de manier waarop over ‘God’ en ‘Allah’ wordt gesproken vind ik nogal opmerkelijk. Ach ja, dichterlijke vrijheid hè.
1934 Willy Alberti - De glimlach van een kind: Dit is dan weer een genre waar ik nóg minder mee kan, de smartlap. Wel een van de betere binnen het genre, maar ja, soms werkt iets gewoon téveel op je allergieën om het goed te kunnen luisteren.
1929 The Beatles - Lady Madonna: Veel Beatles in dit blokje, en dit vind ik denk ik de minste, net wat aan de saaie kant. Zeker met zoveel om nog uit te kiezen zou ik deze beslist buiten het elitegroepje laten vallen van de bovenste 2000.
1901 The Rolling Stones - Star Star: Gaan we weer. Opnieuw, niet vreselijk slecht, doet geen pijn aan je oren, maar dat refrein vind ik wat aan de eentonige kant en muzikaal springt er niet echt iets uit om een plekje in deze regionen te kunnen rechtvaardigen als je het mij vraagt.