Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn
ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis
Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.62 platen over, want ik zag ineens dat ik When The Sun Goes Down geen uitzwaai-alarm heb gegeven. Oeps. Bij dezen alsnog!
Nummers in de afgelopen 3 blokjes die ik hoger zou plaatsen:2016 John Legend - All of Me: Een van de aangenamere liefdesliedjes. Klinkt oprecht, niet zo gekunsteld of afgezaagd qua tekst. 'Perfect imperfections' is tekstueel gezien ook wel een pareltje en laat mooi zien hoe je op liefdevolle wijze tegen iemand aan kan kijken.
2015 Son Mieux - This Is The Moment: Niet hun meesterwerk, maar Son Mieux is in algemene zin wel een meesterlijke toevoeging aan de vaderlandse muziekcanon, als je het mij vraagt. Op elke braderie te checken, maar in die categorie kun je ze echt veel slechter treffen.
1993 Taylor Swift - We Are Never Ever Getting Back Together: Het grootste muziekicoon van deze eeuw, misschien wel. Of dat terecht is, daar kun je natuurlijk lang over twisten. Ik vind haar niet zó goed als de miljoenen 'swifties' in Nederland en ver daarbuiten, maar dat ze kan zingen en toffe liedjes kan maken, dat zal ik meteen erkennen. Het refrein is bij deze wat dissonant, maar dat draagt wat mij betreft juist bij aan de ervaring en zet het 'never ever' meer kracht bij.
1989 Mecano - Hijo de la luna: Ik heb ooit een blauwe maandag geprobeerd Spaans te leren en toen luisterde ik dit veel. Echt een succes werd dat niet, want ik heb niet bijzonder veel discipline om dat soort dingen lang vol te houden, en inmiddels ben ik bijna alles weer vergeten. Disculpe. Dit nummer ben ik wel altijd tof blijven vinden daarna, dat is dan wel weer de winst.
1986 Linkin Park - One Step Closer: Deze is bij mij eigenlijk relatief recent pas gevallen, namelijk toen die alsnog in de Top 2000 binnenkwam na de comeback. Geen idee waarom eigenlijk, het is echt een lekkere plaat, echt die typische oude Linkin Park-stijl.
1980 The White Stripes - Seven Nation Army: Ja, dit is wel echt een epische klassieker. Ongeacht welke geaardheid de Duitsers hebben. Hoort absoluut bij de bovenste 1000, misschien nog wel hoger.
1979 R.E.M. - The One I Love: Best een hoop toffe platen in dit blokje, maar deze krijgt als enige een uitzwaai-alarm (de Poolaapjes zaten eerder al zoals gezegd). R.E.M. is de laatste jaren wel meer op me gaan groeien, ook wel na wat ambassadeurswerk van Peaceman natuurlijk.
1977 The Beatles – Yesterday: Dit verrast me eigenlijk wel, dat deze nu al langs komt. Ik denk ook wel dat dit mijn favoriet van de Beatles is, en daarmee heeft Mex hem lager staan dan mijn minst favoriete van de Beatles... au.
1966 Metallica - Nothing Else Matters: Voor mijn gevoel hebben we echt al heel veel platen gehad die heel hoog in de Top 2000 staan. Als het aan Mex lag zou hij kennelijk meer wijzigingen doen bovenin dan ik zou doen. Ik kan de wat rustigere platen van metalbands vaak wel waarderen, hoewel ik ook prima ga op het stevigere werk.
Nummers in de afgelopen 3 blokjes die ik lager zou plaatsen:2025 Paolo Conte – Max: Het heeft wel iets artistieks, maar ik zou dit niet zo snel voor mijn lol aanzetten. Ik vermoed ook dat heel veel mensen hier alleen maar op stemmen omdat het ze doet denken aan die andere Max.
2017 Bruno Mars - 24K Magic: Er gebeurt wel een heleboel en het gaat allerlei kanten op, maar niet per se de juiste. Die vervormde stem werkt nogal op de zenuwen en het refrein trouwens ook.
2014 Eurythmics - Love Is a Stranger: Heeft wel aardige stukjes maar de samenzang heeft hier en daar iets valsigs, en de rest springt er wat mij betreft niet voldoende bovenuit om daarvoor te compenseren.
2011 Harry Styles - Adore You: Ik weet niet wat het is met Harry Styles. Zijn muziek schijnt ook onder wat serieuzere muziekkenners echt helemaal salonfähig te zijn geworden, maar ik vind het op een enkele uitzondering na (Sign Of The Times met name) nog net zo goedkoop als het werk van One Direction. Hij weet op zich nog wel slim invloeden vanuit diverse genres te verwerken in zijn muziek, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat daar ook gewoon een slimme commerciële marketingmachine achter zit. Ik noemde hem al eens eerder een discountversie van Ed Sheeran en daar blijf ik wel bij.
2009 The Rolling Stones - It's All Over Now: Die andere van de Stones in dit blokje vond ik nog wel aardig, maar deze is voor mij echt wel te saai voor deze regionen. Ik wil wel gezegd hebben dat ik maar weinig nummers van ze écht heel kut vind, maar ze staan me wel bijna structureel een stuk of 1000 plekjes te hoog. In de echte Top 2000 trouwens ook.
1996 Eddie Howell - The Man from Manhattan: Alsof Queen er zélf nog niet vaak genoeg in staat, mijn hemel. Niet slecht, wel overbodig en dus per definitie te hoog als-ie bij de bovenste 2000 staat.
1988 Charles Aznavour - The old fashioned way: Engels met een dik Frans accent kan ik nog tolereren als ik met een willekeurige Fransoos sta te kletsen op een congres of een festival ofzo, maar niet als een bekende Franstalige zanger het probeert. Bij She vind ik het accent veel minder opvallend en storend trouwens, alsof hij daar beter zijn best deed op de uitspraak.
1975 Rod McKuen - Soldiers Who Want to Be Heroes: Een aardig sentiment, en ook nog wel een prima tekst, maar geen erg imposante zanger als je het mij vraagt.
1972 Metejoor & Hannah Mae - Wat Wil Je Van Mij: Oh bah nee, dit vind ik echt vreselijk. Hadden we deze echt nog niet gehad rond plek 4400 ofzo? Echt van die typische moderne slappe Nederpop waar er minimaal 83 van in een dozijn gaan.