MUZ Muziek
Het forum voor 's werelds enige universele hobby! Snaren of toetsen, vinyl of cd, eendagsvlieg of rasartiest, op de radio of op een festival! Hier kun je al je ongebreideld enthousiasme, maar ook je weldoordachte kritische noten kwijt over muziek
Bekijk deze YouTube-video
Bosbeetle:
Dagoducks' ouders:
En dagoduck zelf:
Gehenna:
Glad_Janus:
Pipster:
bazbo's cd's (pop/rock/jazz)
Kaasch (vriendin van BB)
Ben je ook van plan je gehele platenkast te draaien, post hier!
(hahaha platenkast gedraaid)
Het liefst alleen reageren op en over de gedraaide platen en algemene discussies over vinyl in het vinyl-topic voeren
En weer verder...
Bosbeetle:
BB:quote:Ik ben nogal van de projectjes zie: http://forum.fok.nl/topic/2100984
Dus wordt het tijd voor een nieuw projectje, dit keer ga ik mijn platen eens beluisteren. (ik hou het eerst bij vinyl alleen) Ik zal elke plaat hier melden en er een klein tekstje bij plaatsten. Dit kan even duren(heb ooit al mijn mp3s achter elkaar geluisterd en daar was ik meer dan een jaar mee bezig dus wie weet hoe lang dit gaat duren heb ook wat minder tijd dus het zal niet elke dag geupdate worden)
Maar zonder verder getreuzel mijn platenkast:
Dagoducks' ouders:
En dagoduck zelf:
Gehenna:
Glad_Janus:
Pipster:
bazbo's cd's (pop/rock/jazz)
Kaasch (vriendin van BB)
Ben je ook van plan je gehele platenkast te draaien, post hier!
(hahaha platenkast gedraaid)
Het liefst alleen reageren op en over de gedraaide platen en algemene discussies over vinyl in het vinyl-topic voeren
En weer verder...
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2749: Held By Trees - Hinterland
Held By Trees is het Britse collectief muzikanten onder aanvoering van componist David Joseph en Hinterland is het tweede studioalbum van het project. Net als voorganger Solace (uit 2021) is dit een instrumentaal album dat sterk verwijst naar de muziek van Talk Talk ten tijde van Spirit Of Eden en Laughing Stock. Enkele muzikanten van het collectief hebben destijds op die platen meegespeeld en dit keer is Charlie Hollis (zoon van) van de partij op piano. Wat de band maakt is een subtiel soort postrock: gitaar, sax, piano, bas, drums. Vaak atmosferisch en dan spelen omgevingsgeluiden een grote rol. Ik koop Hinterland zeer kort na het verschijnen op 28 april 2025 en het is sindsdien zeer vaak in mijn speler aan te treffen. Het is dan ook een bijna perfect album, met verstilde klanken, prachtige melodieën en soms indringende passages. Dit keer is het muzikale landschap afwisselender, er zitten wat lastiger begaanbare paden tussen en dan wordt het wat dissonanter, spannender en ongemakkelijker. Prachtplaat.
Haha, lekker (nog) niks van dit album op YT.
Held By Trees is het Britse collectief muzikanten onder aanvoering van componist David Joseph en Hinterland is het tweede studioalbum van het project. Net als voorganger Solace (uit 2021) is dit een instrumentaal album dat sterk verwijst naar de muziek van Talk Talk ten tijde van Spirit Of Eden en Laughing Stock. Enkele muzikanten van het collectief hebben destijds op die platen meegespeeld en dit keer is Charlie Hollis (zoon van) van de partij op piano. Wat de band maakt is een subtiel soort postrock: gitaar, sax, piano, bas, drums. Vaak atmosferisch en dan spelen omgevingsgeluiden een grote rol. Ik koop Hinterland zeer kort na het verschijnen op 28 april 2025 en het is sindsdien zeer vaak in mijn speler aan te treffen. Het is dan ook een bijna perfect album, met verstilde klanken, prachtige melodieën en soms indringende passages. Dit keer is het muzikale landschap afwisselender, er zitten wat lastiger begaanbare paden tussen en dan wordt het wat dissonanter, spannender en ongemakkelijker. Prachtplaat.
Haha, lekker (nog) niks van dit album op YT.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2750: Sparks - MAD!
Sparks brengt gewoon weer een nieuw album uit. De inmiddels al lang niet meer zo jonge broers Ron en Russell Mael hebben het opnieuw geflikt: twaalf aanstekelijke, orenschijnlijk toegankelijke maar toch onnavolgbare songs. Typisch Sparks. Het begint al gelijk heel fijn met de eerste single Do Things My Own Way en daarna blijft het niveau bijzonder hoog. De eerste helft is zeer uptempo, daarna lijkt het wat rustiger te worden, maar aan het eind is het weer net zo springerig. Ik koop de cd op 26 januari 2025 en sindsdien is het plaatje dagelijks in mijn speler te vinden. Aanrader!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Sparks brengt gewoon weer een nieuw album uit. De inmiddels al lang niet meer zo jonge broers Ron en Russell Mael hebben het opnieuw geflikt: twaalf aanstekelijke, orenschijnlijk toegankelijke maar toch onnavolgbare songs. Typisch Sparks. Het begint al gelijk heel fijn met de eerste single Do Things My Own Way en daarna blijft het niveau bijzonder hoog. De eerste helft is zeer uptempo, daarna lijkt het wat rustiger te worden, maar aan het eind is het weer net zo springerig. Ik koop de cd op 26 januari 2025 en sindsdien is het plaatje dagelijks in mijn speler te vinden. Aanrader!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2751: Rick Wakeman - She - Music From The Original Film Soundtrack
Rick Wakeman verleent in 1984 zijn muzikale medewerking aan de film She. Vraag me niet wat voor soort film het is, want ik heb er nog nooit van gehoord. Ik kom er pas achter op vrijdagavond 16 mei 2025 als ik aanwezig ben bij een soloconcert van Wakeman en dit cd'tje bij de merchandise zie liggen. Het is het enige uit de enorme stapels verschillende cd's en elpees dat ik nog niet heb. Wat blijkt? Niet alleen Wakeman was betrokken, ook Justin Hayward en Motörhead (op het hoesje foutief gespeld). Op de cd zijn Hayward en Motörhead overigens niet te horen. Wel te beluisteren zijn enkele korte composities van Wakemen en een heleboel van zijn geluidsfragmenten voor de film. In totaal staan er vierenvijftig stukjes op. Die paar korte composities zijn aardig doch niet sterk en die geluidsfragmenten zijn leuk om een keer te beluisteren. Ik ben dan ook bang dat dit plaatje in de kast gaat en er daarna sporadisch nog uit komt. Destijds (in 1984) is het niet formeel uitgebracht; pas in 2022 bracht Wakeman het uit via zijn Caped Crusader Collector Club. Vandaar dat het ook niet op zijn website bij de officiële discografie genoemd staat. Dat wat ik na afloop van het concert kocht is weer een heruitgave van de cd van die club, want afwijkend voorkantje. De film She is overigens gebaseerd op een boek van H. Rider Haggard, past in het genre fantasy en was een remake van eerdere films uit 1935 en 1965. Na twee maal beluisteren van deze soundtrack, voel ik geen enkele behoefte om de film te gaan bekijken. Dat soloconcert was overigens grandioos.
Niets van de soundtrack op YT te vinden, behalve:
Bekijk deze YouTube-video
Rick Wakeman verleent in 1984 zijn muzikale medewerking aan de film She. Vraag me niet wat voor soort film het is, want ik heb er nog nooit van gehoord. Ik kom er pas achter op vrijdagavond 16 mei 2025 als ik aanwezig ben bij een soloconcert van Wakeman en dit cd'tje bij de merchandise zie liggen. Het is het enige uit de enorme stapels verschillende cd's en elpees dat ik nog niet heb. Wat blijkt? Niet alleen Wakeman was betrokken, ook Justin Hayward en Motörhead (op het hoesje foutief gespeld). Op de cd zijn Hayward en Motörhead overigens niet te horen. Wel te beluisteren zijn enkele korte composities van Wakemen en een heleboel van zijn geluidsfragmenten voor de film. In totaal staan er vierenvijftig stukjes op. Die paar korte composities zijn aardig doch niet sterk en die geluidsfragmenten zijn leuk om een keer te beluisteren. Ik ben dan ook bang dat dit plaatje in de kast gaat en er daarna sporadisch nog uit komt. Destijds (in 1984) is het niet formeel uitgebracht; pas in 2022 bracht Wakeman het uit via zijn Caped Crusader Collector Club. Vandaar dat het ook niet op zijn website bij de officiële discografie genoemd staat. Dat wat ik na afloop van het concert kocht is weer een heruitgave van de cd van die club, want afwijkend voorkantje. De film She is overigens gebaseerd op een boek van H. Rider Haggard, past in het genre fantasy en was een remake van eerdere films uit 1935 en 1965. Na twee maal beluisteren van deze soundtrack, voel ik geen enkele behoefte om de film te gaan bekijken. Dat soloconcert was overigens grandioos.
Niets van de soundtrack op YT te vinden, behalve:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2752: White Willow - Ignis Fatuus
White Willow hoor ik voor het eerst in april 1997 als ik een cd koop met daarop een verslag van het ProgFest '95. Ik koop die dubbelcd vanwege de aanwezigheid van Ars Nova erop, maar ben ook benieuwd naar de andere vijf bandjes. Het tweede plaatje opent met twee stukken van een band die ik niet ken: White Willow. Ik ben zeer aangenaam verrast: het is een soort folkhorrorprog. De twee stukken beginnen akoestisch en hebben lieflijke dameszang, maar daarna barst er een soort onheilsdonder los met door merg en been denderend geweld om vervolgens weer even akoestisch en lieflijk te eindigen. Al snel weet ik uit te vogelen dat de groep in 1995 een debuutalbum Ignis Fatuus heeft uitgebracht, maar ik kan de plaat nergens vinden. Pas op 19 november 2023 heb ik 'm in huis, een remaster uit datzelfde jaar. De twee stukken Lord Of Night en Cryptomenysis zijn echt de hoogtepunten van het album, maar de rest mag er zeker ook zjin. Jacob Holm-Lupo is de componist, gitarist en bandleider en hij heeft een setje jonge Noorse muzikanten om hem heen verzameld. Zo horen we viool, piano, mellotron, synthesizers, clavinet, bas, drums en de twee zangstemmen van Eldrid Johansen en Sara Trondal. Deze bezetting blijkt geen heel lang leven beschoren; na de opnamen van het album valt de groep uit elkaar. Maar Ignis Fatuus blijft een prachtig, donker werk dat diepe indruk maakt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
White Willow hoor ik voor het eerst in april 1997 als ik een cd koop met daarop een verslag van het ProgFest '95. Ik koop die dubbelcd vanwege de aanwezigheid van Ars Nova erop, maar ben ook benieuwd naar de andere vijf bandjes. Het tweede plaatje opent met twee stukken van een band die ik niet ken: White Willow. Ik ben zeer aangenaam verrast: het is een soort folkhorrorprog. De twee stukken beginnen akoestisch en hebben lieflijke dameszang, maar daarna barst er een soort onheilsdonder los met door merg en been denderend geweld om vervolgens weer even akoestisch en lieflijk te eindigen. Al snel weet ik uit te vogelen dat de groep in 1995 een debuutalbum Ignis Fatuus heeft uitgebracht, maar ik kan de plaat nergens vinden. Pas op 19 november 2023 heb ik 'm in huis, een remaster uit datzelfde jaar. De twee stukken Lord Of Night en Cryptomenysis zijn echt de hoogtepunten van het album, maar de rest mag er zeker ook zjin. Jacob Holm-Lupo is de componist, gitarist en bandleider en hij heeft een setje jonge Noorse muzikanten om hem heen verzameld. Zo horen we viool, piano, mellotron, synthesizers, clavinet, bas, drums en de twee zangstemmen van Eldrid Johansen en Sara Trondal. Deze bezetting blijkt geen heel lang leven beschoren; na de opnamen van het album valt de groep uit elkaar. Maar Ignis Fatuus blijft een prachtig, donker werk dat diepe indruk maakt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2753: White Willow - Ex Tenebris
White Willow komt met de opvolger in 1998. Op Ex Tenebris is Jakob Holm-Lupo nog de enige die op de vorige plaat speelde; wat wil je ook, hij is de bandleider, componist en belangrijkste instrumentalist. Een jaar eerder heeft hij een compleet nieuwe band om zich heen geformeerd. Ex Tenebris borduurt duidelijk verder op het werk van de voorganger; progfolk met een onheilspellend karakter en grote dynamiek. Het ene moment is het zacht akoestisch, het volgende moment blaast de band je van de sokken. De verrassing is er wat af, maar toch is dit geen slechte plaat. Ik vind een remaster uit 2014 op 24 april 2017; daarop staan nog drie demo's en een liveversie van opener Leaving The House Of Thanatos. De drie langere stukken op het album zijn ook echt de hoogtepunten en dan vooral de afsluiter ... A Dance Of Shadows. Mooi werk wederom.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
White Willow komt met de opvolger in 1998. Op Ex Tenebris is Jakob Holm-Lupo nog de enige die op de vorige plaat speelde; wat wil je ook, hij is de bandleider, componist en belangrijkste instrumentalist. Een jaar eerder heeft hij een compleet nieuwe band om zich heen geformeerd. Ex Tenebris borduurt duidelijk verder op het werk van de voorganger; progfolk met een onheilspellend karakter en grote dynamiek. Het ene moment is het zacht akoestisch, het volgende moment blaast de band je van de sokken. De verrassing is er wat af, maar toch is dit geen slechte plaat. Ik vind een remaster uit 2014 op 24 april 2017; daarop staan nog drie demo's en een liveversie van opener Leaving The House Of Thanatos. De drie langere stukken op het album zijn ook echt de hoogtepunten en dan vooral de afsluiter ... A Dance Of Shadows. Mooi werk wederom.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2754: White Willow - Sacrament
White Willow brengt het derde album uit in 2000 en het is het eerste album dat ik koop, op 11 oktober 2001, welteverstaan. Opnieuw heeft Jakob Holm-Lupo een geheel nieuwe band om zich heen, maar de instrumentatie is nagenoeg hetzelfde: gitaren, bas, drums, synthesizer, zang en dit keer een fluit (in plaats van viool). Aan de opzet van de muziek is niet zo veel veranderd: veel dynamiek, zachte openingspassages gevolgd door bombastische erupties. Misschien dat dit album een tikkie meer folky inslag heeft, al is de sinistere atmosfeer nooit ver weg. De zang van Sylvia Erichsen is soms venijnig, dan weer lieflijk. Opener Anamnesis zet gelijk goed de toon en is in mijn oren het hoogtepunt van het album, maar het instrumentaaltje The Crucible mag er ook zijn. Eigenlijk geen enkel minder stuk op deze plaat. Mooi, heel mooi werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
White Willow brengt het derde album uit in 2000 en het is het eerste album dat ik koop, op 11 oktober 2001, welteverstaan. Opnieuw heeft Jakob Holm-Lupo een geheel nieuwe band om zich heen, maar de instrumentatie is nagenoeg hetzelfde: gitaren, bas, drums, synthesizer, zang en dit keer een fluit (in plaats van viool). Aan de opzet van de muziek is niet zo veel veranderd: veel dynamiek, zachte openingspassages gevolgd door bombastische erupties. Misschien dat dit album een tikkie meer folky inslag heeft, al is de sinistere atmosfeer nooit ver weg. De zang van Sylvia Erichsen is soms venijnig, dan weer lieflijk. Opener Anamnesis zet gelijk goed de toon en is in mijn oren het hoogtepunt van het album, maar het instrumentaaltje The Crucible mag er ook zijn. Eigenlijk geen enkel minder stuk op deze plaat. Mooi, heel mooi werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2755: White Willow - Future Hopes
White Willow - of beter gezegd: Jakob Holm-Lupo, want hij is White Willow - brengt in de jaren die volgen nog een paar albums uit. Drie om precies te zijn. Ik heb ze niet, want ik weet niet dat ze uitkomen en als ik het uiteindelijk wel weet, kan ze lastig vinden. Bovendien zit er veel jaren tussen. En dan wordt het 2016 en formeert Holm-Lupo na bijna zeven jaar stilte een zoveelste nieuwe bezetting van zijn band. Opmerkelijk zijn een paar namen. Zo is daar gitariste Hedvig Mollestadt en toetsenist Lars Fredrik Frøislie, beiden geen onbekenden in de Noorse (prog)muziekwereld. Venke Knutson is de zoveelste zangeres en ook deze heeft enerzijds dat lieflijke en anderzijds iets zeer venijnigs. Het album Future Hopes is gestoken in een hoes waarop schilderwerk van Roger Dean prijkt en goh waar kennen we die ook weer van? Ik koop de cd op 23 mei 2017 bij het uitkomen. Het reguliere album start met vier relatief korte composities die op mij niet zo heel veel indruk maken als ik ze vergelijk met Sacrament. Het is niet slecht, maar het wijkt in mijn oren sterk af van het voorgaande werk. Alleen In Dim Days kent iets van het oudere White Willow. Maar dan komt het plaatkantlange A Scarred View, dat laat horen dat het collectief wel degelijk iets kan maken wat enorm boeit. Verschillende delen vloeien in elkaar over en nemen de luisteraar mee in wisselende atmosferen. Zeer fraai. Daarna volgen nog twee korte bonusnummers, waarvan het tweede een instrumentaal solowerk is van voornoemde toetsenist Lars Fredrik Frøislie. Alles bij elkaar: dit album begint wat middelmatig, maar al snel grijpt het de luisteraar toch en blijkt Future Hopes een zeer fijn plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
White Willow - of beter gezegd: Jakob Holm-Lupo, want hij is White Willow - brengt in de jaren die volgen nog een paar albums uit. Drie om precies te zijn. Ik heb ze niet, want ik weet niet dat ze uitkomen en als ik het uiteindelijk wel weet, kan ze lastig vinden. Bovendien zit er veel jaren tussen. En dan wordt het 2016 en formeert Holm-Lupo na bijna zeven jaar stilte een zoveelste nieuwe bezetting van zijn band. Opmerkelijk zijn een paar namen. Zo is daar gitariste Hedvig Mollestadt en toetsenist Lars Fredrik Frøislie, beiden geen onbekenden in de Noorse (prog)muziekwereld. Venke Knutson is de zoveelste zangeres en ook deze heeft enerzijds dat lieflijke en anderzijds iets zeer venijnigs. Het album Future Hopes is gestoken in een hoes waarop schilderwerk van Roger Dean prijkt en goh waar kennen we die ook weer van? Ik koop de cd op 23 mei 2017 bij het uitkomen. Het reguliere album start met vier relatief korte composities die op mij niet zo heel veel indruk maken als ik ze vergelijk met Sacrament. Het is niet slecht, maar het wijkt in mijn oren sterk af van het voorgaande werk. Alleen In Dim Days kent iets van het oudere White Willow. Maar dan komt het plaatkantlange A Scarred View, dat laat horen dat het collectief wel degelijk iets kan maken wat enorm boeit. Verschillende delen vloeien in elkaar over en nemen de luisteraar mee in wisselende atmosferen. Zeer fraai. Daarna volgen nog twee korte bonusnummers, waarvan het tweede een instrumentaal solowerk is van voornoemde toetsenist Lars Fredrik Frøislie. Alles bij elkaar: dit album begint wat middelmatig, maar al snel grijpt het de luisteraar toch en blijkt Future Hopes een zeer fijn plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Even een paar weekjes vakantiepauze, hoor. 
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
D83: Gordon Lightfoot – Sundown
In april tijdens Record Store Day, waar ik altijd heen ga voor de instores en niet om platen te kopen
, uit de gratis-bak gevist die op straat voor Concerto stond.
Nu eindelijk maar eens opgezet.
In april tijdens Record Store Day, waar ik altijd heen ga voor de instores en niet om platen te kopen
, uit de gratis-bak gevist die op straat voor Concerto stond.Nu eindelijk maar eens opgezet.
|| FOK!Stok || tatatatatataatatatattaaaaapiediedieuwtididipieuwpidibididi She said I'll throw myself away pididididum They're just photos after all! || Den Helder || Winnaar VBL Wijndal-award 2020: beste AZ-user! || Mijn concertstatistieken ||
bazbo cd2756: The Who - My Generation
The Who hoor ik voor het eerst eind jaren zeventig. Mijn oudste broer is met school een midweek naar Londen geweest en heeft daar een theateruitvoering van Tommy meegemaakt. Al snel heeft hij de elpee in huis en niet veel later volgen nog een paar andere elpees van de band. Ik neem ze op een cassettebandje op en draai ze zo ongeveer stuk. De debuutplaat uit het goede jaar 1965 koop ik pas op 25 juli 2015. The begint enkele jaren eerder onder de verschillende namen waaronder The High Numbers en het is pas met het aantreden van de jonge drummer Keith Moon dat ze in en om Londen succesvol worden. De groep vindt management die gitarist Pete Townshend aanspoort om eigen nummers te gaan schrijven en begin 1965 wordt My Generation een enorme hit. De groep bruist van energie, zeker op het podium: de blonde zanger Roger Daltrey is de mooie frontman, bassist John Entwistle is met zijn onverstoorbare rust maar loeiharde bas zo ongeveer de basis, Townshend giert alle frustratie van zich af (en molesteert nogal eens zijn apparatuur aan het eind van een concert) en de maniakale Moon lijkt ieder nummer op te vullen als één lange drumsolo. Voor de elpee graait de groep de paar singles en B-kantjes bijeen en daarnaast zijn er zoals gebruikelijk nog wat opvullertjes: covers van nummers die in die tijd zo'n beetje iedereen speelt. Enkele sessiemuzikanten (waaronder ene Jimmy Page en The Ivy League) vullen de basic tracks van de groep aan en klaar zijn uw twaalf korte maar krachtige liedjes. Mijn Deluxe Edition uit 2012 heeft op twee cd's een boel extra's: mono- én stereomixen, nog wat meer covers en outtakes. Het geheel geeft een fraai tijdsbeeld van hoe de band in de studio klonk. Zelf vindt de groep het maar niets, want de ware Who staat op het podium. Als een huis.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who hoor ik voor het eerst eind jaren zeventig. Mijn oudste broer is met school een midweek naar Londen geweest en heeft daar een theateruitvoering van Tommy meegemaakt. Al snel heeft hij de elpee in huis en niet veel later volgen nog een paar andere elpees van de band. Ik neem ze op een cassettebandje op en draai ze zo ongeveer stuk. De debuutplaat uit het goede jaar 1965 koop ik pas op 25 juli 2015. The begint enkele jaren eerder onder de verschillende namen waaronder The High Numbers en het is pas met het aantreden van de jonge drummer Keith Moon dat ze in en om Londen succesvol worden. De groep vindt management die gitarist Pete Townshend aanspoort om eigen nummers te gaan schrijven en begin 1965 wordt My Generation een enorme hit. De groep bruist van energie, zeker op het podium: de blonde zanger Roger Daltrey is de mooie frontman, bassist John Entwistle is met zijn onverstoorbare rust maar loeiharde bas zo ongeveer de basis, Townshend giert alle frustratie van zich af (en molesteert nogal eens zijn apparatuur aan het eind van een concert) en de maniakale Moon lijkt ieder nummer op te vullen als één lange drumsolo. Voor de elpee graait de groep de paar singles en B-kantjes bijeen en daarnaast zijn er zoals gebruikelijk nog wat opvullertjes: covers van nummers die in die tijd zo'n beetje iedereen speelt. Enkele sessiemuzikanten (waaronder ene Jimmy Page en The Ivy League) vullen de basic tracks van de groep aan en klaar zijn uw twaalf korte maar krachtige liedjes. Mijn Deluxe Edition uit 2012 heeft op twee cd's een boel extra's: mono- én stereomixen, nog wat meer covers en outtakes. Het geheel geeft een fraai tijdsbeeld van hoe de band in de studio klonk. Zelf vindt de groep het maar niets, want de ware Who staat op het podium. Als een huis.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2757: The Who - A Quick One
The Who mag al snel een tweede album maken. Het verschijnt in 1966. Het management - dat niet alleen het imago van de band, maar ook inhoudelijk veel vingers in de pap heeft - wil liever niet dat de hits erop komen, maar dat er aandacht is voor de individuele muzikanten. Entwistle en Moon leveren ieder twee stukken aan, Daltrey komt slechts tot één. Townshend heeft wat meer. Eén enkele cover dit keer: Heatwave (klassiekertje van Dozier/Lamont). Aan het eind van de opnamesessies is er nog een tekort aan stukken en dus moedigt de manager Townshend aan om met iets van tien minuten te komen. Townshend plakt zes korte fragmenten aan elkaar, legt er een verhalende tekst overheen en weet op die manier zo'n beetje de eerste mini-rockopera aller tijden te maken. A Quick One, While He's Away is ook gelijk het absolute hoogtepunt van de plaat, al zijn Boris The Spider (een stuk van Entwistle) en So Sad About Us ook niet mis. Ik heb hier sinds 20 januari 2012 een remaster uit 1995 met daarop tien bonusjes, waaronder melige covers van Batman, Barbara Ann en Bucket T, maar ook puike stukken als Disguises (B-kantje van single) en een akoestische versie van hitsingle en meesterwerkje Happy Jack. Happy Jack staat overigens wel op de Amerikaanse versie van de elpee, die daar pas een jaar later uitkwam onder de titel Happy Jack. Tamelijk vergeten Who-album en nog een zeer amusante ook, niet in het minst vanwege het mallotige Cobwebs And Strange.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 07:24:53 ]
The Who mag al snel een tweede album maken. Het verschijnt in 1966. Het management - dat niet alleen het imago van de band, maar ook inhoudelijk veel vingers in de pap heeft - wil liever niet dat de hits erop komen, maar dat er aandacht is voor de individuele muzikanten. Entwistle en Moon leveren ieder twee stukken aan, Daltrey komt slechts tot één. Townshend heeft wat meer. Eén enkele cover dit keer: Heatwave (klassiekertje van Dozier/Lamont). Aan het eind van de opnamesessies is er nog een tekort aan stukken en dus moedigt de manager Townshend aan om met iets van tien minuten te komen. Townshend plakt zes korte fragmenten aan elkaar, legt er een verhalende tekst overheen en weet op die manier zo'n beetje de eerste mini-rockopera aller tijden te maken. A Quick One, While He's Away is ook gelijk het absolute hoogtepunt van de plaat, al zijn Boris The Spider (een stuk van Entwistle) en So Sad About Us ook niet mis. Ik heb hier sinds 20 januari 2012 een remaster uit 1995 met daarop tien bonusjes, waaronder melige covers van Batman, Barbara Ann en Bucket T, maar ook puike stukken als Disguises (B-kantje van single) en een akoestische versie van hitsingle en meesterwerkje Happy Jack. Happy Jack staat overigens wel op de Amerikaanse versie van de elpee, die daar pas een jaar later uitkwam onder de titel Happy Jack. Tamelijk vergeten Who-album en nog een zeer amusante ook, niet in het minst vanwege het mallotige Cobwebs And Strange.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 07:24:53 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2758: The Who - The Who Sell Out
The Who maakt in 1967 een bijzonder album. The Who Sell Out luistert als een radioprogramma, compleet met jingles en reclameadvertenties. Het is tegelijkertijd een eerbetoon én een parodie op de radio zoals die in die jaren in Groot-Brittannië te horen is. De eerste plaatkant is een meesterlijke aaneenschakeling van hoogtepunten. Ik hoor de plaat voor het eerst eind jaren zeventig op de slaapkamer van mijn oudste broer, neem hem op een cassettebandje op en draai dat bandje zo ongeveer tot gort. Naast de malle jingles en gekke (nep)reclamedeunen komen er eigenlijk alleen maar schitterende songs voorbij. Pete Townshend is duidelijk op het hoogtepunt van zijn compositorische kunnen. Mary Ann With The Shaky Hand, Odorono, Tattoo, Our Love Was, I Can See For Miles, Relax, Sunrise: waar haalt die man de pakkende deunen allemaal vandaan? Ook Entwistle brengt twee stukjes in, waaronder het bijzonder geestige Heinz Baked Beans. Afsluiter Rael is een duidelijke voorbode van wat gaat komen: Townshend is al bezig met een hele songsuite aan het schrijven, iets wat uiteindelijk een complete rockopera moet worden. Rael eindigt met een intrigerende passage die in die rockopera zal terugkomen in Sparks en Underture. Op mijn remaster uit 1995, die ik koop op 31 oktober 1996, staan tien extraatjes, waaronder schitterende stukken als Glittering Girl, Melancholia, Someone's Coming, een akoestische versie (met Al Kooper op orgel) van Mary Ann With The Shaky Hand en vooral Glow Girl dat bij nadere beluistering de oorsprong van die rockopera blijkt te zijn. Ik vind The Who Sell Out het allerbeste album van The Who.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 07:25:28 ]
The Who maakt in 1967 een bijzonder album. The Who Sell Out luistert als een radioprogramma, compleet met jingles en reclameadvertenties. Het is tegelijkertijd een eerbetoon én een parodie op de radio zoals die in die jaren in Groot-Brittannië te horen is. De eerste plaatkant is een meesterlijke aaneenschakeling van hoogtepunten. Ik hoor de plaat voor het eerst eind jaren zeventig op de slaapkamer van mijn oudste broer, neem hem op een cassettebandje op en draai dat bandje zo ongeveer tot gort. Naast de malle jingles en gekke (nep)reclamedeunen komen er eigenlijk alleen maar schitterende songs voorbij. Pete Townshend is duidelijk op het hoogtepunt van zijn compositorische kunnen. Mary Ann With The Shaky Hand, Odorono, Tattoo, Our Love Was, I Can See For Miles, Relax, Sunrise: waar haalt die man de pakkende deunen allemaal vandaan? Ook Entwistle brengt twee stukjes in, waaronder het bijzonder geestige Heinz Baked Beans. Afsluiter Rael is een duidelijke voorbode van wat gaat komen: Townshend is al bezig met een hele songsuite aan het schrijven, iets wat uiteindelijk een complete rockopera moet worden. Rael eindigt met een intrigerende passage die in die rockopera zal terugkomen in Sparks en Underture. Op mijn remaster uit 1995, die ik koop op 31 oktober 1996, staan tien extraatjes, waaronder schitterende stukken als Glittering Girl, Melancholia, Someone's Coming, een akoestische versie (met Al Kooper op orgel) van Mary Ann With The Shaky Hand en vooral Glow Girl dat bij nadere beluistering de oorsprong van die rockopera blijkt te zijn. Ik vind The Who Sell Out het allerbeste album van The Who.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 07:25:28 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2759: The Who - Tommy
The Who heeft even de tijd nodig voordat die genoemde rockopera verschijnt. Townshend heeft in de muziekpers er al uitgebreid over verteld en het eindresultaat roept in 1969 gemengde reacties en kritieken op. De fans vinden het geweldig en de band brengt het complete werk dik anderhalf jaar lang op de podia over de wereld. Toegegeven: het verhaal is te bizar voor woorden (een jongen is getuige van een crime passionel rondom zijn ouders en omdat die ouders hem zeggen dat hij er niet over mag praten, niets gehoord en gezien heeft, is hij doof, blind en doofstom; na een reeks traumatische ervaringen vindt hij een manier om zich te ontdoen van zijn beperkingen, maar dat loopt traumatisch af en uiteindelijk kiest hij voor de veiligheid van het doof, blind en stom zijn), maar de muzikale uitwerking is fenomenaal. Townshend (en af en toe Entwistle en Moon) weet een toegankelijke reeks rocksongs te produceren die de geschiedenis van de rockmuziek beïnvloedt en voorgoed verandert. Van de Overture (waarin we een vooruitblik krijgen op een boel muzikale thema's ) tot aan de cover van Eyesight To The Blind van Sonny Boy Williamson en van de hit Pinball Wizard tot aan het meebrulrefrein van het afsluitende We're Not Gonna Take It: dit album is niet voor niets legendarisch. Ken Russell zal later het verhaal verfilmen, maar het resultaat is - ondanks de inzet van vele groten uit de rockmuziekwereld - uitermate teleurstellend. Nee, dan het origineel (ik heb hier vanaf 21 januari 2011 een remaster uit 1996), dat staat dik vijfenvijftig jaar na dato nog ijzersterk overeind.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 16:38:35 ]
The Who heeft even de tijd nodig voordat die genoemde rockopera verschijnt. Townshend heeft in de muziekpers er al uitgebreid over verteld en het eindresultaat roept in 1969 gemengde reacties en kritieken op. De fans vinden het geweldig en de band brengt het complete werk dik anderhalf jaar lang op de podia over de wereld. Toegegeven: het verhaal is te bizar voor woorden (een jongen is getuige van een crime passionel rondom zijn ouders en omdat die ouders hem zeggen dat hij er niet over mag praten, niets gehoord en gezien heeft, is hij doof, blind en doofstom; na een reeks traumatische ervaringen vindt hij een manier om zich te ontdoen van zijn beperkingen, maar dat loopt traumatisch af en uiteindelijk kiest hij voor de veiligheid van het doof, blind en stom zijn), maar de muzikale uitwerking is fenomenaal. Townshend (en af en toe Entwistle en Moon) weet een toegankelijke reeks rocksongs te produceren die de geschiedenis van de rockmuziek beïnvloedt en voorgoed verandert. Van de Overture (waarin we een vooruitblik krijgen op een boel muzikale thema's ) tot aan de cover van Eyesight To The Blind van Sonny Boy Williamson en van de hit Pinball Wizard tot aan het meebrulrefrein van het afsluitende We're Not Gonna Take It: dit album is niet voor niets legendarisch. Ken Russell zal later het verhaal verfilmen, maar het resultaat is - ondanks de inzet van vele groten uit de rockmuziekwereld - uitermate teleurstellend. Nee, dan het origineel (ik heb hier vanaf 21 januari 2011 een remaster uit 1996), dat staat dik vijfenvijftig jaar na dato nog ijzersterk overeind.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2025 16:38:35 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2760: The Who - Live At Leeds
The Who sleurt in 1969 en 1970 rockopera Tommy de wereld over. Het stuk is onderdeel van een dik twee uur durend concert en daar moet een liveregistratie van komen. De taperecorder draait op 14 februari 1970 in de universiteit van Leeds en een dag later op 15 februari in Hull. Het concert in Hull is het beste van de twee, maar de tapes zijn onbruikbaar, dus gaat de groep voor de opnamen van Leeds. Van dat concert blijven voor de uiteindelijke elpee slechts vijfendertig minuten over. Op de eerste plaatkant horen we slechts één Who-origineel stuk (Substitute) en drie covers Mose Allison's Young Man Blues krijgt een grandioze vertolking en Shakin' All Over (van Johnny Kidd & The Pirates) is een fenomenale rocker waarin alles klopt: de fantastische stem van Roger Daltrey, het energieke drumwerk van Keith Moon, de razende gitaar van Pete Townshend en de donderende basakkoorden van John Entwistle. Op de tweede plaatkant voert My Generation de boventoon: na twee minuten gooit Townshend er allerlei improvisaties in, dan weer stopt hij plots om met een nieuwe riff de boel weer op te starten, ook lijkt hij te spelen met de echo van zijn eigen gitaartonen die weerkaatsen van achter uit de zaal. Een bijna net zo uitgesponnen (en beetje tegenvallende) Magic Bus vormt de afsluiting van de elpee. De twee stukken op de tweede plaatkant waren ook daadwerkelijk de laatste twee stukken van het concert; de overige vier komen uit de eerste helft van het optreden. Mijn oudste broer had eind jaren zeventig de elpee, dus die kende ik goed. Een cd-versie uit begin jaren negentig met daarop wat meer van het concert koop ik begin jaren negentig, maar die kan ver weg de kast in als ik op 7 januari 2010 de Deluxe Edition aanschaf. Het hele concert staat nu op een dubbelcd. De uitvoering van Tommy staat op het tweede plaatje. Beetje jammer dat de oorspronkelijke volgorde van het concert daarmee is onderbroken, maar ik begrijp de keuze wel: deze krap vijftig minuten durende versie (enkele stukken zijn eruit) is één geheel. Voor de rest krijgen we zo een heel mooi beeld van het complete optreden. Van opener Heaven And Hell via hits als I Can't Explain, Substitute, Happy Jack en I'm A Boy langs uitstekende versies van Tattoo en vooral A Quick One, While He's Away. Wat een energie. Live At Leeds staat bij velen bekend als de beste liveplaat ooit. En terecht.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who sleurt in 1969 en 1970 rockopera Tommy de wereld over. Het stuk is onderdeel van een dik twee uur durend concert en daar moet een liveregistratie van komen. De taperecorder draait op 14 februari 1970 in de universiteit van Leeds en een dag later op 15 februari in Hull. Het concert in Hull is het beste van de twee, maar de tapes zijn onbruikbaar, dus gaat de groep voor de opnamen van Leeds. Van dat concert blijven voor de uiteindelijke elpee slechts vijfendertig minuten over. Op de eerste plaatkant horen we slechts één Who-origineel stuk (Substitute) en drie covers Mose Allison's Young Man Blues krijgt een grandioze vertolking en Shakin' All Over (van Johnny Kidd & The Pirates) is een fenomenale rocker waarin alles klopt: de fantastische stem van Roger Daltrey, het energieke drumwerk van Keith Moon, de razende gitaar van Pete Townshend en de donderende basakkoorden van John Entwistle. Op de tweede plaatkant voert My Generation de boventoon: na twee minuten gooit Townshend er allerlei improvisaties in, dan weer stopt hij plots om met een nieuwe riff de boel weer op te starten, ook lijkt hij te spelen met de echo van zijn eigen gitaartonen die weerkaatsen van achter uit de zaal. Een bijna net zo uitgesponnen (en beetje tegenvallende) Magic Bus vormt de afsluiting van de elpee. De twee stukken op de tweede plaatkant waren ook daadwerkelijk de laatste twee stukken van het concert; de overige vier komen uit de eerste helft van het optreden. Mijn oudste broer had eind jaren zeventig de elpee, dus die kende ik goed. Een cd-versie uit begin jaren negentig met daarop wat meer van het concert koop ik begin jaren negentig, maar die kan ver weg de kast in als ik op 7 januari 2010 de Deluxe Edition aanschaf. Het hele concert staat nu op een dubbelcd. De uitvoering van Tommy staat op het tweede plaatje. Beetje jammer dat de oorspronkelijke volgorde van het concert daarmee is onderbroken, maar ik begrijp de keuze wel: deze krap vijftig minuten durende versie (enkele stukken zijn eruit) is één geheel. Voor de rest krijgen we zo een heel mooi beeld van het complete optreden. Van opener Heaven And Hell via hits als I Can't Explain, Substitute, Happy Jack en I'm A Boy langs uitstekende versies van Tattoo en vooral A Quick One, While He's Away. Wat een energie. Live At Leeds staat bij velen bekend als de beste liveplaat ooit. En terecht.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2761: The Who - Who's Next
The Who staat na het verschijnen van Tommy en Live At Leeds onder grote druk. De band toert voortdurend, speelt op de grote festivals en de platenmaatschappij verwacht nieuw materiaal en hits. Pete Townshend zint al tijden op een groots werk, een multimediaal project dat Tommy ver moet gaan overtreffen. Daar is die platenmaatschappij niet blij mee; die wil gewoon een enkele rockelpee. Veel van Townshends plannen blijven lang op de planken liggen. Van zijn Lifehouse-project zien in 1971 negen rockstukken het levenslicht en wel op de fantastische elpee Who's Next. Gelijk vanaf opener Baba O'Riley (een eerbetoon aan zowel zijn goeroe Maher Baba als Terry Riley) horen we dat The Who zichzelf een fris en modern geluid heeft aangemeten. Townshend heeft inmiddels een eigen studio waarin hij volop experimenteert met nieuwe geluiden (synthesizers!) en allerhande demo's kan opnemen. De band speelt op de toppen van het kunnen en de composities zijn geweldig, tot en met John Entwistle's bijdrage My Wife aan toe. Wat mij betreft bevat de plaat negen hoogtepunten, maar als ik er drie zou moeten noemen zijn het voornoemde Baba O'Riley, Behind Blue Eyes en het monumentale Won't Get Fooled Again. Hoe al deze klassenummers passen in dat totaalconcept van Lifehouse blijft jarenlang een raadsel. Ik het de elpee sinds eind jaren zeventig en koop op 11 november 2011 een versie op cd, een uitgave in een boekvorm uit 2011 met daarop een remaster uit 1995 met maar liefst zeven demo's, outtakes en een livestuk. Onmiskenbaar een hoogtepunt uit het oeuvre van The Who. Klassieker.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 08-07-2025 07:58:52 ]
The Who staat na het verschijnen van Tommy en Live At Leeds onder grote druk. De band toert voortdurend, speelt op de grote festivals en de platenmaatschappij verwacht nieuw materiaal en hits. Pete Townshend zint al tijden op een groots werk, een multimediaal project dat Tommy ver moet gaan overtreffen. Daar is die platenmaatschappij niet blij mee; die wil gewoon een enkele rockelpee. Veel van Townshends plannen blijven lang op de planken liggen. Van zijn Lifehouse-project zien in 1971 negen rockstukken het levenslicht en wel op de fantastische elpee Who's Next. Gelijk vanaf opener Baba O'Riley (een eerbetoon aan zowel zijn goeroe Maher Baba als Terry Riley) horen we dat The Who zichzelf een fris en modern geluid heeft aangemeten. Townshend heeft inmiddels een eigen studio waarin hij volop experimenteert met nieuwe geluiden (synthesizers!) en allerhande demo's kan opnemen. De band speelt op de toppen van het kunnen en de composities zijn geweldig, tot en met John Entwistle's bijdrage My Wife aan toe. Wat mij betreft bevat de plaat negen hoogtepunten, maar als ik er drie zou moeten noemen zijn het voornoemde Baba O'Riley, Behind Blue Eyes en het monumentale Won't Get Fooled Again. Hoe al deze klassenummers passen in dat totaalconcept van Lifehouse blijft jarenlang een raadsel. Ik het de elpee sinds eind jaren zeventig en koop op 11 november 2011 een versie op cd, een uitgave in een boekvorm uit 2011 met daarop een remaster uit 1995 met maar liefst zeven demo's, outtakes en een livestuk. Onmiskenbaar een hoogtepunt uit het oeuvre van The Who. Klassieker.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 08-07-2025 07:58:52 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2762: The Who - Quadrophenia
The Who weet in 1973 met een theatraal werkstuk te komen dat Tommy evenaart; Pete Townshend zelf vindt dat Quadrophenia Tommy overtreft. Na het afgewezen project Lifehouse is hij alweer bezig met nieuwe stukken en langzaam rijpen zijn ideeën en vormt een nieuw verhaal over een jongeman die zich aansluit bij een groep mods en die het aan de stok krijgt met rockers, maar meer nog met zichzelf. Quadrophenia is het verhaal over zelfontwikkeling, coming of age en het slingerende pad dat de mens in het leven begaat. Ondanks dat het is gesitueerd in de jaren zestig, blijkt dat het verhaal tijdloos is. Op dit moment in 2025 is Townshend betrokken bij een dansmusical die is gebaseerd op Quadrophenia en uiterst succesvol is in een theater in Londen. Op de oorspronkelijke elpee maakt Townshend het zichzelf niet gemakkelijk. Achtergrondgeluiden moeten de sfeer van het verhaal versterken, de stukken moeten op zichzelf kunnen staan en hij gebruikt voor die tijd moderne synthesizers en opnametechnieken. Het resultaat is een vijfenzeventig minuten meeslepende rockmuziek. Er staan uitstekende composities op en wat mij betreft zijn The Real Me, I'm One, Is It In My Head?, Drowned en de indrukwekkende afsluiter Love Reign O'er Me de hoogtepunten. In de tour die The Who erna over de wereld brengt, blijkt het bijna ondoenlijk om de muziek goed over te brengen: de voorbespeelde tapes blijken vaak niet te werken en zorgen voor veel frustratie op het podium. Zelf heb ik de elpee eigenlijk niet zo in beeld. Ergens rond 2005 krijg ik een tweedehands versie van de dubbelelpee in handen die ik een of twee keer beluister en uiteindelijk is het op 29 juli 2011 dat ik de Deluxe Edition, een remaster uit 2011, koop. Naast een mooie opgepoetste versie van de plaat staan er nog elf demo's op die samen met Townshends uitgebreide notities een goed beeld geven van hoe Quadrophenia tot stand is gekomen. De plaat heeft de tand des tijds zeker doorstaan. Mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who weet in 1973 met een theatraal werkstuk te komen dat Tommy evenaart; Pete Townshend zelf vindt dat Quadrophenia Tommy overtreft. Na het afgewezen project Lifehouse is hij alweer bezig met nieuwe stukken en langzaam rijpen zijn ideeën en vormt een nieuw verhaal over een jongeman die zich aansluit bij een groep mods en die het aan de stok krijgt met rockers, maar meer nog met zichzelf. Quadrophenia is het verhaal over zelfontwikkeling, coming of age en het slingerende pad dat de mens in het leven begaat. Ondanks dat het is gesitueerd in de jaren zestig, blijkt dat het verhaal tijdloos is. Op dit moment in 2025 is Townshend betrokken bij een dansmusical die is gebaseerd op Quadrophenia en uiterst succesvol is in een theater in Londen. Op de oorspronkelijke elpee maakt Townshend het zichzelf niet gemakkelijk. Achtergrondgeluiden moeten de sfeer van het verhaal versterken, de stukken moeten op zichzelf kunnen staan en hij gebruikt voor die tijd moderne synthesizers en opnametechnieken. Het resultaat is een vijfenzeventig minuten meeslepende rockmuziek. Er staan uitstekende composities op en wat mij betreft zijn The Real Me, I'm One, Is It In My Head?, Drowned en de indrukwekkende afsluiter Love Reign O'er Me de hoogtepunten. In de tour die The Who erna over de wereld brengt, blijkt het bijna ondoenlijk om de muziek goed over te brengen: de voorbespeelde tapes blijken vaak niet te werken en zorgen voor veel frustratie op het podium. Zelf heb ik de elpee eigenlijk niet zo in beeld. Ergens rond 2005 krijg ik een tweedehands versie van de dubbelelpee in handen die ik een of twee keer beluister en uiteindelijk is het op 29 juli 2011 dat ik de Deluxe Edition, een remaster uit 2011, koop. Naast een mooie opgepoetste versie van de plaat staan er nog elf demo's op die samen met Townshends uitgebreide notities een goed beeld geven van hoe Quadrophenia tot stand is gekomen. De plaat heeft de tand des tijds zeker doorstaan. Mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Heeft Pete wel een puntquote:Op dinsdag 8 juli 2025 08:17 schreef bazbo het volgende:
Pete Townshend zelf vindt dat Quadrophenia Tommy overtreft.
Robert Moog died for our synths
bazbo cd2763: The Who - Odds And Sods
The Who ligt na Quadrophonia niet echt stil. Er verschijnt weliswaar geen nieuw studioalbum, maar de band is volop aan het toeren, Townshend, Entwistle en Daltrey werken daarnaast aan soloplaten en Moon richt zich vooral op een extravagant en zelfdestructief leven. John Entwistle vindt ook tijd voor het samenstellen van een rariteitenplaat. Op Odds And Sods verzamelt hij heel vroege singles en opnamen (toen The Who nog niet The Who heette, maar The Detours of The High Numbers), relevante outtakes en een enkele demo. Het bekendste stuk van de plaat die in 1974 uitkomt is Long Live Rock, dat de groep tijdens veel concerten zal blijven spelen. Bovendien is het een single in 1974. 'Rock is dead; long live rock!' lijkt een nieuw motto voor de band. Maar we horen ook de allereerste opname I'm The Face (geschreven door manager Peter Meaden die toen nog grotendeels bepaalde wat en hoe de groep moest zijn en spelen), een vroege studioversie van Eddy Cochrans Summertime Blues (dat in 1970 een soort definitieve uitvoering krijgt op Live At Leeds), een bijzondere studiouitvoering (ten tijde van Tommy) van Mose Allisons Young Man Blues (dat eveneens befaamd werd op Live At Leeds) en enkele demo's voor het Lifehouse-project die uiteindelijk hun plek vonden op Who's Next (of niet). Sommige stukken zijn later ook te horen op de 4cdbox Thirty Years Of Maximum R&B (wacht maar), maar in 1974 gaat er voor de fans een schatkist open. Als Entwistle zijn selectie in 1974 voorlegt aan de andere bandleden, noemt Daltrey het 'odds and sods' en dat wordt de titel van de plaat. In 1998 overziet Pete Townshend de collectie opnieuw, hij voegt er nog wat meer spul aan toe en zet het geheel in chronologische volgorde, waardoor een schitterend, dik vijf kwartier durend overzicht ontstaat. Samen met enkele nieuwe notities over het gebodene is dit een mooie verzameling waaruit blijkt hoe de band zich heeft ontwikkeld in de loop der jaren en hoe zeer de band er toe deed en doet. Ik koop de cd op 20 januari 2012. Dit is een lekker plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who ligt na Quadrophonia niet echt stil. Er verschijnt weliswaar geen nieuw studioalbum, maar de band is volop aan het toeren, Townshend, Entwistle en Daltrey werken daarnaast aan soloplaten en Moon richt zich vooral op een extravagant en zelfdestructief leven. John Entwistle vindt ook tijd voor het samenstellen van een rariteitenplaat. Op Odds And Sods verzamelt hij heel vroege singles en opnamen (toen The Who nog niet The Who heette, maar The Detours of The High Numbers), relevante outtakes en een enkele demo. Het bekendste stuk van de plaat die in 1974 uitkomt is Long Live Rock, dat de groep tijdens veel concerten zal blijven spelen. Bovendien is het een single in 1974. 'Rock is dead; long live rock!' lijkt een nieuw motto voor de band. Maar we horen ook de allereerste opname I'm The Face (geschreven door manager Peter Meaden die toen nog grotendeels bepaalde wat en hoe de groep moest zijn en spelen), een vroege studioversie van Eddy Cochrans Summertime Blues (dat in 1970 een soort definitieve uitvoering krijgt op Live At Leeds), een bijzondere studiouitvoering (ten tijde van Tommy) van Mose Allisons Young Man Blues (dat eveneens befaamd werd op Live At Leeds) en enkele demo's voor het Lifehouse-project die uiteindelijk hun plek vonden op Who's Next (of niet). Sommige stukken zijn later ook te horen op de 4cdbox Thirty Years Of Maximum R&B (wacht maar), maar in 1974 gaat er voor de fans een schatkist open. Als Entwistle zijn selectie in 1974 voorlegt aan de andere bandleden, noemt Daltrey het 'odds and sods' en dat wordt de titel van de plaat. In 1998 overziet Pete Townshend de collectie opnieuw, hij voegt er nog wat meer spul aan toe en zet het geheel in chronologische volgorde, waardoor een schitterend, dik vijf kwartier durend overzicht ontstaat. Samen met enkele nieuwe notities over het gebodene is dit een mooie verzameling waaruit blijkt hoe de band zich heeft ontwikkeld in de loop der jaren en hoe zeer de band er toe deed en doet. Ik koop de cd op 20 januari 2012. Dit is een lekker plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2764: The Who + various artists - Quadrophenia - Music From The Soundtrack Of The Who Film
The Who maakt in de jaren zeventig nog twee studioplaten: The Who By Numers (1975) en Who Are You (1978), die ik allebei niet heb. De songs zijn redelijk, maar het is niet meer zo krachtig als alles tussen 1965 en 1973. De groep toert met grote regelmaat en steeds meer blijkt dat het destructieve leven van drummer Keith Moon zijn tol gaat eisen. Zijn drumwerk mist gewoon het energieke en avontuurlijke dat het eerder had. Op 7 september 1978 wordt hij gevonden, overleden na een mix van alcohol en medicatie om juist van die alcohol af te komen. Vooral Pete Townshend is er kapot van en hij stort zich nog meer op zijn werk dan voorheen. Zo werkt hij aan de verfilming van Quadrophenia. Voor de soundtrack speelt Kenny Jones de drumpartijen op het materiaal dat niet op de originele plaat stond. Die soundtrack verschijnt in 1979 en bevat stukken van Quadrophenia, aanvullend materiaal én een aantal klassieke hits uit de jaren zestig, denk aan James Brown, The Kingsmen, Booker T. & The MG's, The Ronettes en The Chrystals, maar ook Zoot Suit door The High Numbers (zoals The Who in 1964 heette). De film (met onder anderen Sting in een hoofdrol) heb ik nooit gezien en ik koop de soundtrack pas op 6 januari 2012, een remaster uit 2000. Leuk plaatje, wel een wat vreemde mengelmoes van goede Whostukken en vroege hits van anderen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who maakt in de jaren zeventig nog twee studioplaten: The Who By Numers (1975) en Who Are You (1978), die ik allebei niet heb. De songs zijn redelijk, maar het is niet meer zo krachtig als alles tussen 1965 en 1973. De groep toert met grote regelmaat en steeds meer blijkt dat het destructieve leven van drummer Keith Moon zijn tol gaat eisen. Zijn drumwerk mist gewoon het energieke en avontuurlijke dat het eerder had. Op 7 september 1978 wordt hij gevonden, overleden na een mix van alcohol en medicatie om juist van die alcohol af te komen. Vooral Pete Townshend is er kapot van en hij stort zich nog meer op zijn werk dan voorheen. Zo werkt hij aan de verfilming van Quadrophenia. Voor de soundtrack speelt Kenny Jones de drumpartijen op het materiaal dat niet op de originele plaat stond. Die soundtrack verschijnt in 1979 en bevat stukken van Quadrophenia, aanvullend materiaal én een aantal klassieke hits uit de jaren zestig, denk aan James Brown, The Kingsmen, Booker T. & The MG's, The Ronettes en The Chrystals, maar ook Zoot Suit door The High Numbers (zoals The Who in 1964 heette). De film (met onder anderen Sting in een hoofdrol) heb ik nooit gezien en ik koop de soundtrack pas op 6 januari 2012, een remaster uit 2000. Leuk plaatje, wel een wat vreemde mengelmoes van goede Whostukken en vroege hits van anderen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 2765: The Who - Who's Last
The Who is na het overlijden van Keith Moon vastberaden om door te gaan. Kenny Jones (bekend van The Faces en een vriend van Pete Townshend) neemt de plaats achter de drums in. De groep brengt in 1981 de elpee Face Dances uit (heb ik niet) en doet in het jaar daarop een uitgebreide wereldtournee, aangekondigd als de Farewell Tour omdat Townshend snapt dat het zonder Moon nooit meer zal worden als voorheen en hij er geen zin meer in heeft. Er verschijnen her en der concertopnamen. Zo is de band te zien op televisie in het programma Rockpalast; ik herinner me dat ik met mijn oudste broer de halve nacht opbleef en hij de cassetterecorder klaar had staan. Het cassettebandje klonk nergens naar. Gelukkig komt in 1984 Who's Last, een dubbelelpee met opnamen uit de VS en Canada uit 1982. Een cd-versie (een remaster uit 1991) koop ik op 31 januari 1991. Het meeste van de plaat is afkomstig van een concert in Cleveland op 14 december 1982. Het is een energieke show, die gelijk erin ragt met My Generation. Daarna volgt vijf kwartier hits en grote stukken. We horen vroege hits, er zit wat van Tommy in en Quadrophenia, Who's Next is ruim vertegenwoordigd en van het latere werk is er Long Live Rock, Who Are You en You Better You Bet (van Face Dances). Het concert eindigt met een bizarre toegift: een rauwe versie van Twist And Shout, gezongen door John Entwistle. Kortom: droomsetlist. Ook al had Townshend er geen zin meer in, dit concert klinkt als een grote berg plezier.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who is na het overlijden van Keith Moon vastberaden om door te gaan. Kenny Jones (bekend van The Faces en een vriend van Pete Townshend) neemt de plaats achter de drums in. De groep brengt in 1981 de elpee Face Dances uit (heb ik niet) en doet in het jaar daarop een uitgebreide wereldtournee, aangekondigd als de Farewell Tour omdat Townshend snapt dat het zonder Moon nooit meer zal worden als voorheen en hij er geen zin meer in heeft. Er verschijnen her en der concertopnamen. Zo is de band te zien op televisie in het programma Rockpalast; ik herinner me dat ik met mijn oudste broer de halve nacht opbleef en hij de cassetterecorder klaar had staan. Het cassettebandje klonk nergens naar. Gelukkig komt in 1984 Who's Last, een dubbelelpee met opnamen uit de VS en Canada uit 1982. Een cd-versie (een remaster uit 1991) koop ik op 31 januari 1991. Het meeste van de plaat is afkomstig van een concert in Cleveland op 14 december 1982. Het is een energieke show, die gelijk erin ragt met My Generation. Daarna volgt vijf kwartier hits en grote stukken. We horen vroege hits, er zit wat van Tommy in en Quadrophenia, Who's Next is ruim vertegenwoordigd en van het latere werk is er Long Live Rock, Who Are You en You Better You Bet (van Face Dances). Het concert eindigt met een bizarre toegift: een rauwe versie van Twist And Shout, gezongen door John Entwistle. Kortom: droomsetlist. Ook al had Townshend er geen zin meer in, dit concert klinkt als een grote berg plezier.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2766: The Who - Join Together
The Who besluit na de tour in 1982 te stoppen. De plaat It's Hard (die ik niet heb) is dan net uit. Townshend richt zich op solowerk en afkicken van nare middelen. In 1985 komt de groep bijeen voor een miniconcert tijdens Live Aid en in 1989 is er de eerste echte reünie. Tijdens de tour speelt The Who de complete Tommy met een uitgebreide band met Simon Phillips op drums en met blazers en achtergrondzangeressen en speciale gasten als Phil Collins, Billy Idol en Elton John. Tijdens de tour speelt Townshend alleen akoestische gitaar; zijn gehoor is in de loop der jaren naar de knoppen geholpen door het geluidsvolume op het tonee en hij heeft veel last van tinnitus. Er verschijnt in 1990 een dubbelcd van de tour (die ik niet heb) én een cd-single Join Together, die ik uit de uitverkoopbakken pluk voor een prikkie op 29 augustus 1991. Naast het titelnummer horen we I Can See For Miles en Behind Blue Eyes, plus Christmas uit Tommy. Het geluid profiteert duidelijk van de grote bezetting en alles klinkt gedreven. Leuke cd-single.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who besluit na de tour in 1982 te stoppen. De plaat It's Hard (die ik niet heb) is dan net uit. Townshend richt zich op solowerk en afkicken van nare middelen. In 1985 komt de groep bijeen voor een miniconcert tijdens Live Aid en in 1989 is er de eerste echte reünie. Tijdens de tour speelt The Who de complete Tommy met een uitgebreide band met Simon Phillips op drums en met blazers en achtergrondzangeressen en speciale gasten als Phil Collins, Billy Idol en Elton John. Tijdens de tour speelt Townshend alleen akoestische gitaar; zijn gehoor is in de loop der jaren naar de knoppen geholpen door het geluidsvolume op het tonee en hij heeft veel last van tinnitus. Er verschijnt in 1990 een dubbelcd van de tour (die ik niet heb) én een cd-single Join Together, die ik uit de uitverkoopbakken pluk voor een prikkie op 29 augustus 1991. Naast het titelnummer horen we I Can See For Miles en Behind Blue Eyes, plus Christmas uit Tommy. Het geluid profiteert duidelijk van de grote bezetting en alles klinkt gedreven. Leuke cd-single.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2767: The Who - Thirty Years Of Maximum R&B
The Who ligt na de reünie van 1989 geruime tijd stil. Het enige wapenfeit dat we van de groep horen is een bijdrage aan een Elton John-tributeplaat uit 1991. Saturday Night's Allright For Fighting komt uiteindelijk ook op Thirty Years Of Maximum R&B, de vier cd's tellende doos met een fraai overzicht van het oeuvre van The Who. Ik koop die doos op 24 mei 1995. Op de eerste cd aandacht voor de eerste singles en daarnaast albumtracks van de eerste twee elpees, het tweede en derde plaatje vormen het hart van de verzameling; erop horen we het allerbeste van de groep: stukken van The Who Sell Out, Tommy, Live At Leeds, Who's Next en Quadrophenia, plus allerlei singles en outtakes. Op het vierde plaatje het dan 'recente' werk: wat van The Who By Numbers en Who Are You, al dan niet in live-uitvoering en daarna slechts een enkel stuk van Face Dances en It's Hard. De Elton John-cover sluit de doos af. Voor wie niet zo heel bekend is met The Who en erin wil duiken, maar ook voor de liefhebber want rare versies en outtakes plus op dat moment nooit uitgebracht materiaal, is dit een grandioze box. Essentieel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who ligt na de reünie van 1989 geruime tijd stil. Het enige wapenfeit dat we van de groep horen is een bijdrage aan een Elton John-tributeplaat uit 1991. Saturday Night's Allright For Fighting komt uiteindelijk ook op Thirty Years Of Maximum R&B, de vier cd's tellende doos met een fraai overzicht van het oeuvre van The Who. Ik koop die doos op 24 mei 1995. Op de eerste cd aandacht voor de eerste singles en daarnaast albumtracks van de eerste twee elpees, het tweede en derde plaatje vormen het hart van de verzameling; erop horen we het allerbeste van de groep: stukken van The Who Sell Out, Tommy, Live At Leeds, Who's Next en Quadrophenia, plus allerlei singles en outtakes. Op het vierde plaatje het dan 'recente' werk: wat van The Who By Numbers en Who Are You, al dan niet in live-uitvoering en daarna slechts een enkel stuk van Face Dances en It's Hard. De Elton John-cover sluit de doos af. Voor wie niet zo heel bekend is met The Who en erin wil duiken, maar ook voor de liefhebber want rare versies en outtakes plus op dat moment nooit uitgebracht materiaal, is dit een grandioze box. Essentieel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2768: The Who - Live At The Isle Of Wight Festival 1970
The Who start op zondagmorgen 30 augustus 1970 om 02.00 uur een legendarisch concert. De groep heeft dan al anderhalf jaar de rockopera Tommy overal uitgevoerd en het materiaal zit tot diep in de botten van het kwartet. Met het optreden op Woodstock nog vers in het geheugen krijgt The Who de uitnodiging om ook op het Isle Of Wight Festival te komen spelen. Het speelschema van het festival loopt (door allerlei gedoe en omstandigheden) gruwelijk uit en pas diep in de nacht kan het beginnen. De setlijst is in de basis hetzelfde als die we kennen van Live At Leeds, met hier en daar een aanpassing. Zo is Townshend al bezig met zijn project Lifehouse en probeert de groep enkele composities daarvan tijdens het festival: I Don't Even Know Myself, Water en Naked Eye. De vroege hits kunnen natuurlijk niet uitblijven en de covers zijn feller dan ooit (Shakin' All Over is inmiddels een medley met Spoonful en Twist And Shout geworden. Tommy krijgt een energieke uitvoering, al lijkt het af en toe of The Who er zo snel mogelijk doorheen wil. Begrijpelijk, als je het stuk al zo vaak op het podium hebt moeten brengen. Alles bij elkaar is dit een prachtig document. Het verslag ervan verschijnt pas in 1996 op cd en in 2013 komt er een heruitgave, compleet met de filmbeelden van het concert op dvd. Die koop ik op 6 juli 2015. De film heb ik éénmaal bekeken; het is gaaf om de groep aan het werk te zien, maar de beelden zijn nogal donker en de volgorde van de stukken is voor mij volstrekt onlogisch: eerst het grootste deel van de losse stukken uit het concert inclusief de toegift, daarna pas de uitvoering van Tommy met Tommy Can You Hear Me? helemaal aan het eind en ten slotte nog twee losse stukken uit het concert. De cd's volgen wel de 'chronologische' volgorde van het optreden. Dat concert blijft grandioos. Legendarisch.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who start op zondagmorgen 30 augustus 1970 om 02.00 uur een legendarisch concert. De groep heeft dan al anderhalf jaar de rockopera Tommy overal uitgevoerd en het materiaal zit tot diep in de botten van het kwartet. Met het optreden op Woodstock nog vers in het geheugen krijgt The Who de uitnodiging om ook op het Isle Of Wight Festival te komen spelen. Het speelschema van het festival loopt (door allerlei gedoe en omstandigheden) gruwelijk uit en pas diep in de nacht kan het beginnen. De setlijst is in de basis hetzelfde als die we kennen van Live At Leeds, met hier en daar een aanpassing. Zo is Townshend al bezig met zijn project Lifehouse en probeert de groep enkele composities daarvan tijdens het festival: I Don't Even Know Myself, Water en Naked Eye. De vroege hits kunnen natuurlijk niet uitblijven en de covers zijn feller dan ooit (Shakin' All Over is inmiddels een medley met Spoonful en Twist And Shout geworden. Tommy krijgt een energieke uitvoering, al lijkt het af en toe of The Who er zo snel mogelijk doorheen wil. Begrijpelijk, als je het stuk al zo vaak op het podium hebt moeten brengen. Alles bij elkaar is dit een prachtig document. Het verslag ervan verschijnt pas in 1996 op cd en in 2013 komt er een heruitgave, compleet met de filmbeelden van het concert op dvd. Die koop ik op 6 juli 2015. De film heb ik éénmaal bekeken; het is gaaf om de groep aan het werk te zien, maar de beelden zijn nogal donker en de volgorde van de stukken is voor mij volstrekt onlogisch: eerst het grootste deel van de losse stukken uit het concert inclusief de toegift, daarna pas de uitvoering van Tommy met Tommy Can You Hear Me? helemaal aan het eind en ten slotte nog twee losse stukken uit het concert. De cd's volgen wel de 'chronologische' volgorde van het optreden. Dat concert blijft grandioos. Legendarisch.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2769: The Who - BBC Sessions
The Who is van begins af aan geliefd bij de radiostations. Voor de BBC heeft de groep dan ook allerlei opnamen gemaakt. Van de eerste sessies voor de omroep uit begin 1965 is helaas niets meer bewaard gebleven, maar vanaf mei 1965 tot en met 1973 is er een mooi archief. Veel van die opnamen verschijnen in 2000 op deze cd en ik koop een herdruk op 21 januari 2011. De opnamen staan grotendeels in chronologische volgorde en dat geeft dan een mooi overzicht van hoe de groep zich ontwikkelde. Aan het begin en eind van sommige stukken is de stem van de discjockey te horen en niet zelden is dat meneer John Peel. Ook krijgen we enkele jingles te horen die The Who speciaal voor de BBC opnam. Van Substitute tot Happy Jack en van The Seeker tot Long Live Rock; fraai dat dit spul nu op een cd verzameld staat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who is van begins af aan geliefd bij de radiostations. Voor de BBC heeft de groep dan ook allerlei opnamen gemaakt. Van de eerste sessies voor de omroep uit begin 1965 is helaas niets meer bewaard gebleven, maar vanaf mei 1965 tot en met 1973 is er een mooi archief. Veel van die opnamen verschijnen in 2000 op deze cd en ik koop een herdruk op 21 januari 2011. De opnamen staan grotendeels in chronologische volgorde en dat geeft dan een mooi overzicht van hoe de groep zich ontwikkelde. Aan het begin en eind van sommige stukken is de stem van de discjockey te horen en niet zelden is dat meneer John Peel. Ook krijgen we enkele jingles te horen die The Who speciaal voor de BBC opnam. Van Substitute tot Happy Jack en van The Seeker tot Long Live Rock; fraai dat dit spul nu op een cd verzameld staat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2770: The Who - Live At The Royal Albert Hall
The Who speelt op 27 november 2000 in de Royal Albert Hall in Londen. Zak Starkey speelt de drums, John Bundrick de toetsen (zoals hij sinds de jaren tachtig al doet) en er zijn een hele rits gastmuzikanten: Kelly Jones, Noel Gallagher, Bryan Adams, Eddie Vedder, Paul Weller en Nigel Kennedy. De boel klinkt goed en gedegen, maar we kennen het zo langzamerhand wel en dan zijn de stukken met de gastmuzikanten een welkome afwisseling. Vooral het duet tussen Pete Townshend en Paul Weller (So Sad About Us) vind ik fraai, maar de twee stukken waarop Eddie Vedder zingt mogen er ook zijn. En natuurlijk is de vioolsolo aan het eind van Baba O'Riley door Kennedy bijzonder amusant. De registratie verschijnt in 2003 op dubbelcd en ik koop een versie met een derde bonuscd op 2 september 2004. Op dat derde plaatje staan opnamen van 8 februari 2002, eveneens uit de Royal Albert Hall: slechts vier korte stukken, goed voor een kwartier extra muziek. Alles bij elkaar: leuke set voor de liefhebbers.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who speelt op 27 november 2000 in de Royal Albert Hall in Londen. Zak Starkey speelt de drums, John Bundrick de toetsen (zoals hij sinds de jaren tachtig al doet) en er zijn een hele rits gastmuzikanten: Kelly Jones, Noel Gallagher, Bryan Adams, Eddie Vedder, Paul Weller en Nigel Kennedy. De boel klinkt goed en gedegen, maar we kennen het zo langzamerhand wel en dan zijn de stukken met de gastmuzikanten een welkome afwisseling. Vooral het duet tussen Pete Townshend en Paul Weller (So Sad About Us) vind ik fraai, maar de twee stukken waarop Eddie Vedder zingt mogen er ook zijn. En natuurlijk is de vioolsolo aan het eind van Baba O'Riley door Kennedy bijzonder amusant. De registratie verschijnt in 2003 op dubbelcd en ik koop een versie met een derde bonuscd op 2 september 2004. Op dat derde plaatje staan opnamen van 8 februari 2002, eveneens uit de Royal Albert Hall: slechts vier korte stukken, goed voor een kwartier extra muziek. Alles bij elkaar: leuke set voor de liefhebbers.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2771: The Who - Live At Hull 1970
The Who speelt op 14 februari 1970 in Leeds University. Het is de eerste avond dat de opnameapparatuur meedraait voor een liveplaat. De avond erna staat de groep in de City Hall in Hull en ook daar zijn opnamen van. Bij het terugluisteren blijkt dat de opnamen in Hull onbruikbaar zijn: de bas is niet te horen in de eerste zes stukken en tijdens delen van Tommy, er blijken problemen met de snelheid van de tape en zo is er nog meer gedoe. Vandaar dat de groep de opnamen uit Lees moet gebruiken voor wat uiteindelijk de liveplaat Live At Leeds wordt. Kenners roepen jarenlang dat de groep in Hull veel beter en energieker speelde. Als er in 2010 een box verschijnt, bevat die ook de opnamen van Hull; de technische mogelijkheden zijn inmiddels dusdanig gevorderd, dat de technologische problemen overwonnen kunnen. In 2012 komt het concert uit Hull ook uit op een dubbelcd en die koop ik op 14 oktober 2015. Voor de 'verdwenen' bas is gebruik gemaakt van de baspartijen uit Leeds; een huzarenstukje van editing. En inderdaad, het resultaat is een energieke concertregistratie, al durf ik niet te zeggen dat het beter is dan Leeds. De setlijst is nagenoeg identiek, zij het dat The Who de tweede toegift Magic Bus in Hull niet speelt. De uitvoering van Tommy klinkt in mijn oren nog gedrevener. We horen een band op de toppen van het kunnen en dit is net als Live At Leeds niet alleen het beste van The Who, maar eveneens legendarisch en een ware klassieker.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who speelt op 14 februari 1970 in Leeds University. Het is de eerste avond dat de opnameapparatuur meedraait voor een liveplaat. De avond erna staat de groep in de City Hall in Hull en ook daar zijn opnamen van. Bij het terugluisteren blijkt dat de opnamen in Hull onbruikbaar zijn: de bas is niet te horen in de eerste zes stukken en tijdens delen van Tommy, er blijken problemen met de snelheid van de tape en zo is er nog meer gedoe. Vandaar dat de groep de opnamen uit Lees moet gebruiken voor wat uiteindelijk de liveplaat Live At Leeds wordt. Kenners roepen jarenlang dat de groep in Hull veel beter en energieker speelde. Als er in 2010 een box verschijnt, bevat die ook de opnamen van Hull; de technische mogelijkheden zijn inmiddels dusdanig gevorderd, dat de technologische problemen overwonnen kunnen. In 2012 komt het concert uit Hull ook uit op een dubbelcd en die koop ik op 14 oktober 2015. Voor de 'verdwenen' bas is gebruik gemaakt van de baspartijen uit Leeds; een huzarenstukje van editing. En inderdaad, het resultaat is een energieke concertregistratie, al durf ik niet te zeggen dat het beter is dan Leeds. De setlijst is nagenoeg identiek, zij het dat The Who de tweede toegift Magic Bus in Hull niet speelt. De uitvoering van Tommy klinkt in mijn oren nog gedrevener. We horen een band op de toppen van het kunnen en dit is net als Live At Leeds niet alleen het beste van The Who, maar eveneens legendarisch en een ware klassieker.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2772: various artists - The Many Faces Of The Who
The Who verdient een soort van eerbetoon, moeten ze bij het Mexicaanse label Music Brokers hebben gedacht. Het label heeft al eerder vergelijkbare cd-sets uitgebracht, waarop solowerk van bandleden, covers en orginelen van covers te beluisteren zijn. Zo heb ik er ook een over King Crimson (zie aldaar, een aantal jaren geleden). A Journey Through The Inner World Of The Who is de ondertitel van deze 3cd-compilatie. Op het eerste plaatje horen we onder andere John Entwistle die drie van zijn Whostukken vertolkt met een eigen band, iets van Arthur Brown van de elpee die Pete Townshend produceerde, een stuk van Mike Batt dat Roger Daltrey zong en veel originelen van stukken die The Who speelde. Zo is daar Shakin' All Over van Johnny Kidd & The Pirates, Summertime Blues van Eddie Cochran, de Young Man Blues van en door Mose Allison en Eyesight To The Blind van Sonny Boy Williamson (al gebruikte Townshend alleen de tekst voor The Hawker uit Tommy en speelde hij een dicht bij het origineel blijvende bluesversie pas tijdens zijn Deep End-concerten halverwege de jaren tachtig). Vreemde eenden in de bijt zijn er ook: wat dachten we van een liedje van broer Simon Townshend gezongen door Toyah? Op het derde plaatje staan stukken van The Who gespeeld door bands als Ocean Colour Scene, The Young Mods, Hyperhead en anderen. De meesten blijven dicht bij het origineel en dat maakt dat dit derde plaatje nogal overbodig aandoet. De parel is het tweede plaatje: Petra Haden (dochter van Charlie) brengt het gehele album The Who Sell Out. Ze heeft alle partijen ingezongen. Een compleet a capella versie van mijn favoriete Whoplaat dus en ik vind het compleet gesjeesd en briljant. Ik koop dit setje uit 2016 voor een prikkie (nog geen tientje, als ik het me goed herinner) op 29 december 2016. De vele originelen uit het begin van de jaren zestig en het album door Petra Haden maken dit tot een leuk hebbedingetje voor de liefhebber.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Who verdient een soort van eerbetoon, moeten ze bij het Mexicaanse label Music Brokers hebben gedacht. Het label heeft al eerder vergelijkbare cd-sets uitgebracht, waarop solowerk van bandleden, covers en orginelen van covers te beluisteren zijn. Zo heb ik er ook een over King Crimson (zie aldaar, een aantal jaren geleden). A Journey Through The Inner World Of The Who is de ondertitel van deze 3cd-compilatie. Op het eerste plaatje horen we onder andere John Entwistle die drie van zijn Whostukken vertolkt met een eigen band, iets van Arthur Brown van de elpee die Pete Townshend produceerde, een stuk van Mike Batt dat Roger Daltrey zong en veel originelen van stukken die The Who speelde. Zo is daar Shakin' All Over van Johnny Kidd & The Pirates, Summertime Blues van Eddie Cochran, de Young Man Blues van en door Mose Allison en Eyesight To The Blind van Sonny Boy Williamson (al gebruikte Townshend alleen de tekst voor The Hawker uit Tommy en speelde hij een dicht bij het origineel blijvende bluesversie pas tijdens zijn Deep End-concerten halverwege de jaren tachtig). Vreemde eenden in de bijt zijn er ook: wat dachten we van een liedje van broer Simon Townshend gezongen door Toyah? Op het derde plaatje staan stukken van The Who gespeeld door bands als Ocean Colour Scene, The Young Mods, Hyperhead en anderen. De meesten blijven dicht bij het origineel en dat maakt dat dit derde plaatje nogal overbodig aandoet. De parel is het tweede plaatje: Petra Haden (dochter van Charlie) brengt het gehele album The Who Sell Out. Ze heeft alle partijen ingezongen. Een compleet a capella versie van mijn favoriete Whoplaat dus en ik vind het compleet gesjeesd en briljant. Ik koop dit setje uit 2016 voor een prikkie (nog geen tientje, als ik het me goed herinner) op 29 december 2016. De vele originelen uit het begin van de jaren zestig en het album door Petra Haden maken dit tot een leuk hebbedingetje voor de liefhebber.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2773: Judy Dyble - Darkness To Light - The Recordings 2004-2006
Judy Dyble is lange tijd niet actief in de muziekwereld, maar in 2004 keert ze terug. En hoe. Liefhebbers kennen haar van de eerste opnamen van Fairport Convention, van Trader Horn en natuurlijk van duo dat ze met Ian McDonald vormde en dat zich aansloot bij Giles Giles & Fripp, waaruit later weer King Crimson ontstond. Ze speelt autoharp en zingt; haar stem is in al z'n breekbaarheid haar grote kracht. Begin jaren zeventig richt ze zich op andere zaken: kinderen opvoeden, een leven als bibliothecaresse en meer van dat. Sporadisch krijgt ze vragen om bij te dragen aan projecten in de folkwereld en daar gaat ze dan graag op in. Als ze in 2002 een gastoptreden doet bij Fairport Convention op het Cropedy-festival, krijgt ze de smaak te pakken. Ze komt in contact met Marc Swordfish, een eveneens Britse muzikant én componist, en die stelt voor om een plaat te gaan maken. Enchanted Garden verschijnt in 2004 en staat vol vervreemdende, bijna psychedelische klanken waaroverheen Dyble haar lieflijke zang en teksten brengt. Het album wordt goed ontvangen en moedigt het duo aan om verder te gaan. Op Spindle uit 2005 staat toegankelijker werk, prachtige songs waarvan de meest opvallende Shining (met gitaarsoundscapes van Robert Fripp) en See Emily Play (jawel, een Pink Floyd cover) zijn. Het album The Whorl verschijnt in 2006 en zet de lijn van Spindle voort; op deze plaat waagt Dyble zich aan een nieuwe versie van het stuk dat haar in progkringen wereldberoemd maakte: I Talk To The Wind (dat ze oorspronkelijk zong bij Giles Giles & Fripp en dat uiteindelijk - zonder haar - in 1969 terecht kwam op In The Court Of The Crimson King, de debuutplaat van King Crimson). De drie albums zijn destijds aan mijn aandacht ontsnapt en toen ik Judy Dyble rond 2010 weer op het spoor kwam, bleken de platen niet meer te krijgen. Een jaar of vijf later kwam ik haar tegen op sociale media. Ik zocht contact en kocht bij haar het oeuvre-overzicht Gathering The Threads waarop ook wat werk staat uit de periode 2004-2006. Sindsdien koop ik alles wat ze uitbrengt en ik ben blij dat ze zo af en toe nieuw werk opneemt, al dan niet samen met mensen als Tim Bowness, Andy Lewis en David Longdon. Op 12 juli 2020 komt het nieuws dat ze is overleden aan borstkanker en postuum verschijnt er gelukkig - zij het mondjesmaat - een en ander. Helemaal blij word ik in 2025: de drie albums zitten in een mooi doosje en zijn aangevuld met outtakes en remixen. Zo staat Shining van Spindle er meerdere keren op in allerlei versies. Ik koop Darkness To Light op 26 juni 2025 en geloof me: de muziek van Judy Dyble is sindsdien weer bijzonder veel in mijn huis te horen. Prachtig werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Judy Dyble is lange tijd niet actief in de muziekwereld, maar in 2004 keert ze terug. En hoe. Liefhebbers kennen haar van de eerste opnamen van Fairport Convention, van Trader Horn en natuurlijk van duo dat ze met Ian McDonald vormde en dat zich aansloot bij Giles Giles & Fripp, waaruit later weer King Crimson ontstond. Ze speelt autoharp en zingt; haar stem is in al z'n breekbaarheid haar grote kracht. Begin jaren zeventig richt ze zich op andere zaken: kinderen opvoeden, een leven als bibliothecaresse en meer van dat. Sporadisch krijgt ze vragen om bij te dragen aan projecten in de folkwereld en daar gaat ze dan graag op in. Als ze in 2002 een gastoptreden doet bij Fairport Convention op het Cropedy-festival, krijgt ze de smaak te pakken. Ze komt in contact met Marc Swordfish, een eveneens Britse muzikant én componist, en die stelt voor om een plaat te gaan maken. Enchanted Garden verschijnt in 2004 en staat vol vervreemdende, bijna psychedelische klanken waaroverheen Dyble haar lieflijke zang en teksten brengt. Het album wordt goed ontvangen en moedigt het duo aan om verder te gaan. Op Spindle uit 2005 staat toegankelijker werk, prachtige songs waarvan de meest opvallende Shining (met gitaarsoundscapes van Robert Fripp) en See Emily Play (jawel, een Pink Floyd cover) zijn. Het album The Whorl verschijnt in 2006 en zet de lijn van Spindle voort; op deze plaat waagt Dyble zich aan een nieuwe versie van het stuk dat haar in progkringen wereldberoemd maakte: I Talk To The Wind (dat ze oorspronkelijk zong bij Giles Giles & Fripp en dat uiteindelijk - zonder haar - in 1969 terecht kwam op In The Court Of The Crimson King, de debuutplaat van King Crimson). De drie albums zijn destijds aan mijn aandacht ontsnapt en toen ik Judy Dyble rond 2010 weer op het spoor kwam, bleken de platen niet meer te krijgen. Een jaar of vijf later kwam ik haar tegen op sociale media. Ik zocht contact en kocht bij haar het oeuvre-overzicht Gathering The Threads waarop ook wat werk staat uit de periode 2004-2006. Sindsdien koop ik alles wat ze uitbrengt en ik ben blij dat ze zo af en toe nieuw werk opneemt, al dan niet samen met mensen als Tim Bowness, Andy Lewis en David Longdon. Op 12 juli 2020 komt het nieuws dat ze is overleden aan borstkanker en postuum verschijnt er gelukkig - zij het mondjesmaat - een en ander. Helemaal blij word ik in 2025: de drie albums zitten in een mooi doosje en zijn aangevuld met outtakes en remixen. Zo staat Shining van Spindle er meerdere keren op in allerlei versies. Ik koop Darkness To Light op 26 juni 2025 en geloof me: de muziek van Judy Dyble is sindsdien weer bijzonder veel in mijn huis te horen. Prachtig werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2774: Brian Eno & Beatie Wolfe - Lateral
Brian Eno blijft niet alleen zichzelf vernieuwen, hij zoekt ook immer samenwerkingen met bekende en onbekende muzikanten, waardoor hij zich ook zelf weer verder ontwikkelt. In 2024 start de samenwerking met Beatie Wolfe, een kunstenares en muzikante uit Londen. Wolfe maakt conceptuele kunst en rocksongs. Eno en Wolfe produceren twee platen die in 2025 verschijnen. Luminal bevat songs (en die heb ik niet); op Lateral staat één ambient stuk, getiteld Big Empty Country. Ik koop Lateral op 31 juli 2025. Aanvankelijk lijkt het een typsiche Eno-aangelegenheid met pianoklanken die voorzien zijn van ijle elektronische bewerking, maar bij nadere beluistering heeft het stuk toch een ander karakter dan dat we van Eno solo gewend zijn, al is mij niet duidelijk wat de bijdragen van Wolfe en Eno precies zijn. Belangrijk is dat ook niet. Lateral is een schitterend rustgevend werkstuk dat dik zesenzestig minuten ontspanning en vermaak biedt.
Eno heeft voor YT Big Empty Country in stukken geknip:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Brian Eno blijft niet alleen zichzelf vernieuwen, hij zoekt ook immer samenwerkingen met bekende en onbekende muzikanten, waardoor hij zich ook zelf weer verder ontwikkelt. In 2024 start de samenwerking met Beatie Wolfe, een kunstenares en muzikante uit Londen. Wolfe maakt conceptuele kunst en rocksongs. Eno en Wolfe produceren twee platen die in 2025 verschijnen. Luminal bevat songs (en die heb ik niet); op Lateral staat één ambient stuk, getiteld Big Empty Country. Ik koop Lateral op 31 juli 2025. Aanvankelijk lijkt het een typsiche Eno-aangelegenheid met pianoklanken die voorzien zijn van ijle elektronische bewerking, maar bij nadere beluistering heeft het stuk toch een ander karakter dan dat we van Eno solo gewend zijn, al is mij niet duidelijk wat de bijdragen van Wolfe en Eno precies zijn. Belangrijk is dat ook niet. Lateral is een schitterend rustgevend werkstuk dat dik zesenzestig minuten ontspanning en vermaak biedt.
Eno heeft voor YT Big Empty Country in stukken geknip:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2775: Steve Hackett - The Lamb Stands Up Live At The Royal Albert Hall
Steve Hackett blijft onverdroten verder gaan met het maken en uitbrengen van soloplaten. Na iedere plaat gaat hij uitgebreid op tournee over de wereld en tijdens concerten speelt hij dan solomateriaal en de afgelopen twaalf jaar zet hij dan ook het werk van zijn oude band Genesis in de schijnwerpers. In 2024 stond de tournee in het teken van het soloalbum The Circus And The Nightwhale én het legendarische Genesiswerk The Lamb Lies Down On Broadway dat vijftig jaar geleden verscheen. Natuurlijk komt daar ook een liveverslag van in de vorm van opnames en ik koop de dubbelcd met een bluray op 14 juli 2025. Het complete concert is opgenomen in oktober 2024 in The Royal Albert Hall en we hebben wederom te maken met een band die bijzonder goed op dreef is. Op het eerste plaatje staat het spul van vóór de pauze: inderdaad spul van The Circus And The Nightwhale, maar ook soloklassiekers als Every Day, Camino Royale en Shadow Of The Hierophant. Amanda Lehmann en broeder John Hackett vervullen gastrollen in enkele songs. Aan het eind van het eerste plaatje krijgen we - ongetwijfeld vanwege de beperkte tijd op de schijfjes - ook de eerste toegift: Cinema Show (van Genesis). Op het tweede plaatje dan een mooi uittreksel van The Lamb. Opnieuw valt op hoe sterk de stem van NadSylvan is; hij kan de Gabrielpartijen schijnbaar moeiteloos aan. Ik vind de originele Lamb niet het sterkste werk van Genesis en bij vlagen zelfs saai, maar dit uittreksel boeit van voor naar achter. Daar dragen de gastbijdragen van Ray Wilson (die Carpet Crawlers zingt) en Steve Rothery (die een meesterlijk gitaarduel met Hackett aangaat in The Lamia) zeker aan bij. Aan het eind van het concert krijgen we nog een verrassing in de vorm van Dancing With The Moonlit Knight en daarna volgt natuurlijk het onvermijdelijke Firth Of Fifth. De tweede toegift is dan - zoals eveneens gebruikelijk - Los Endos. Dit is de zoveelste liveregistratie van Hackett en de zijnen van de afgelopen jaren en je kunt je afvragen: is dit allemaal nog relevant, moet dat nou? Het antwoord is na beluistering (ik heb het concert op de bluray nog niet bekeken) eenvoudig. Ja.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Hackett blijft onverdroten verder gaan met het maken en uitbrengen van soloplaten. Na iedere plaat gaat hij uitgebreid op tournee over de wereld en tijdens concerten speelt hij dan solomateriaal en de afgelopen twaalf jaar zet hij dan ook het werk van zijn oude band Genesis in de schijnwerpers. In 2024 stond de tournee in het teken van het soloalbum The Circus And The Nightwhale én het legendarische Genesiswerk The Lamb Lies Down On Broadway dat vijftig jaar geleden verscheen. Natuurlijk komt daar ook een liveverslag van in de vorm van opnames en ik koop de dubbelcd met een bluray op 14 juli 2025. Het complete concert is opgenomen in oktober 2024 in The Royal Albert Hall en we hebben wederom te maken met een band die bijzonder goed op dreef is. Op het eerste plaatje staat het spul van vóór de pauze: inderdaad spul van The Circus And The Nightwhale, maar ook soloklassiekers als Every Day, Camino Royale en Shadow Of The Hierophant. Amanda Lehmann en broeder John Hackett vervullen gastrollen in enkele songs. Aan het eind van het eerste plaatje krijgen we - ongetwijfeld vanwege de beperkte tijd op de schijfjes - ook de eerste toegift: Cinema Show (van Genesis). Op het tweede plaatje dan een mooi uittreksel van The Lamb. Opnieuw valt op hoe sterk de stem van NadSylvan is; hij kan de Gabrielpartijen schijnbaar moeiteloos aan. Ik vind de originele Lamb niet het sterkste werk van Genesis en bij vlagen zelfs saai, maar dit uittreksel boeit van voor naar achter. Daar dragen de gastbijdragen van Ray Wilson (die Carpet Crawlers zingt) en Steve Rothery (die een meesterlijk gitaarduel met Hackett aangaat in The Lamia) zeker aan bij. Aan het eind van het concert krijgen we nog een verrassing in de vorm van Dancing With The Moonlit Knight en daarna volgt natuurlijk het onvermijdelijke Firth Of Fifth. De tweede toegift is dan - zoals eveneens gebruikelijk - Los Endos. Dit is de zoveelste liveregistratie van Hackett en de zijnen van de afgelopen jaren en je kunt je afvragen: is dit allemaal nog relevant, moet dat nou? Het antwoord is na beluistering (ik heb het concert op de bluray nog niet bekeken) eenvoudig. Ja.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2776: Adam Holzman - Zombie Apocalypse
Adam Holzman is de jazztoetsenman die heeft bijgedragen aan werk van onder anderen Miles Davis en Steven Wilson. Af en toe brengt hij een soloplaat uit en daarop maakt hij een uiterst geraffineerde mix van jazz, fusion, rock en prog. Dat is op Zombie Apocalypse uit 2025 niet anders. Hij bespeelt de piano en synthesizers en zet dit keer vooral elektronische percussie in. Op veel stukken krijgt hij ondersteuning van percussionist Arjun Bruggeman en saxofonist Ofer Assaf. Zijn echtgenote Jane Getter speelt gitaar op twee stukken en zoon Russell Holzman verzorgt een drumloop in een ander. Ondanks de geprogrammeerde drums is dit een verre van kil album: de thema's en solo's zijn subtiel en melodieus. Opener Affirming The Consequent geeft wat dat betreft gelijk een goede indicatie. In mijn oren is Reptilian Survival Instinctive eveneens een hoogtepunt. Het meest opvallende stuk is echter afsluiter Here Comes The Flood; in deze cover van Peter Gabriel komt Randy McStine zingen en een gitaarpartij inspelen. Het is het enige vocale stuk op de plaat en een waardige afsluiter van wederom een sterk en avontuurlijk album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Adam Holzman is de jazztoetsenman die heeft bijgedragen aan werk van onder anderen Miles Davis en Steven Wilson. Af en toe brengt hij een soloplaat uit en daarop maakt hij een uiterst geraffineerde mix van jazz, fusion, rock en prog. Dat is op Zombie Apocalypse uit 2025 niet anders. Hij bespeelt de piano en synthesizers en zet dit keer vooral elektronische percussie in. Op veel stukken krijgt hij ondersteuning van percussionist Arjun Bruggeman en saxofonist Ofer Assaf. Zijn echtgenote Jane Getter speelt gitaar op twee stukken en zoon Russell Holzman verzorgt een drumloop in een ander. Ondanks de geprogrammeerde drums is dit een verre van kil album: de thema's en solo's zijn subtiel en melodieus. Opener Affirming The Consequent geeft wat dat betreft gelijk een goede indicatie. In mijn oren is Reptilian Survival Instinctive eveneens een hoogtepunt. Het meest opvallende stuk is echter afsluiter Here Comes The Flood; in deze cover van Peter Gabriel komt Randy McStine zingen en een gitaarpartij inspelen. Het is het enige vocale stuk op de plaat en een waardige afsluiter van wederom een sterk en avontuurlijk album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2777: Jakko M. Jakszyk - Son Of Glen
Jakko Jakszyk kijkt terug op een bijzonder persoonlijk leven. Als kind groeit hij op bij pleegouders en pas heel laat ontmoet hij zijn biologische moeder en vader. De Britse gitarist vindt als jochie zijn emotionele thuis in de muziek. Hij maakt al van jongs af aan eigen muziek, maar is vooral bekend vanwege zijn betrokkenheid bij de 21st Century Schizoid Band en vanaf 2013 bij King Crimson. Voor Jakszyk is het bijna niet te bevatten dat hij de muziek van zijn jeugdhelden op het podium mag spelen. Hij schrijft daarover in zijn in 2024 verschenen autobiografie Who's the boy with the lovely hair? en zijn laatste soloplaat Son Of Glen uit 2025 is daar een soort muzikaal vervolg op. Het is een ingetogen en persoonlijk album geworden, waarop de intensiteit van teksten en composities naar voren komen. Jakszyk speelt gitaren en toetsen en programmeert de drums. Daarnaast zet hij spaarzaam collega's in. Zo horen we Gavin Harrison, Zoltán Csörsz en Ian Mosley op drums, zoon Django Jakszyk op bas en Caroline Lavelle op cello. De plaat bevat drie korte instrumentaaltjes en vijf echte songs. Voor die songs neemt hij ruimschoots de tijd, met afsluiter Son Of Glen als hoogtepunt. Het verhaal over zijn biologische vader is een schitterend muzikaal eerbetoon geworden. Zeer mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Jakko Jakszyk kijkt terug op een bijzonder persoonlijk leven. Als kind groeit hij op bij pleegouders en pas heel laat ontmoet hij zijn biologische moeder en vader. De Britse gitarist vindt als jochie zijn emotionele thuis in de muziek. Hij maakt al van jongs af aan eigen muziek, maar is vooral bekend vanwege zijn betrokkenheid bij de 21st Century Schizoid Band en vanaf 2013 bij King Crimson. Voor Jakszyk is het bijna niet te bevatten dat hij de muziek van zijn jeugdhelden op het podium mag spelen. Hij schrijft daarover in zijn in 2024 verschenen autobiografie Who's the boy with the lovely hair? en zijn laatste soloplaat Son Of Glen uit 2025 is daar een soort muzikaal vervolg op. Het is een ingetogen en persoonlijk album geworden, waarop de intensiteit van teksten en composities naar voren komen. Jakszyk speelt gitaren en toetsen en programmeert de drums. Daarnaast zet hij spaarzaam collega's in. Zo horen we Gavin Harrison, Zoltán Csörsz en Ian Mosley op drums, zoon Django Jakszyk op bas en Caroline Lavelle op cello. De plaat bevat drie korte instrumentaaltjes en vijf echte songs. Voor die songs neemt hij ruimschoots de tijd, met afsluiter Son Of Glen als hoogtepunt. Het verhaal over zijn biologische vader is een schitterend muzikaal eerbetoon geworden. Zeer mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2778: Keith Jarrett - New Vienna - Musikverein, 2016
Keith Jarrett kan helaas geen nieuwe muziek meer maken en opnemen - hij werd in februari én mei 2018 getroffen door een herseninfarct waardoor hij linkszijdig verlamd raakte - maar gelukkig zijn er nog veel opnamen in het archief. Zo verschijnt in 2025 New Vienna, met daarop het concert dat Jarrett gaf in de Musikverein in Wenen op 9 juli 2016. Het begint zoals bijna al zijn soloconcerten: Jarrett zit achter de piano en begint te spelen wat er in hem op komt. Dat pakte op The Köln Concert schitterend uit: hij speelde de tonen van de bel die de toeschouwers het sein gaf dat ze naar de zaal moesten gaan en borduurde daarop voort. Hier in Wenen moet hij duidelijk op gang komen; het eerste stuk begint wat rommelig en geforceerd en het duurt een tijdje voordat hij de juiste inspiratie heeft gevonden en dan komen de melodieën als vanouds weer naar boven. Het lijkt een wat kort concert; het past op een enkele cd. Bijna gewoontegetrouw eindigt het optreden met een uitvoering van Somewhere Over The Rainbow. Ik koop de cd bij het verschijnen op 26 juni 2025. New Vienna is wederom een prachtige aanvulling op het indrukwekkende solopianoimprovisatieoeuvre van Keith Jarrett.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Keith Jarrett kan helaas geen nieuwe muziek meer maken en opnemen - hij werd in februari én mei 2018 getroffen door een herseninfarct waardoor hij linkszijdig verlamd raakte - maar gelukkig zijn er nog veel opnamen in het archief. Zo verschijnt in 2025 New Vienna, met daarop het concert dat Jarrett gaf in de Musikverein in Wenen op 9 juli 2016. Het begint zoals bijna al zijn soloconcerten: Jarrett zit achter de piano en begint te spelen wat er in hem op komt. Dat pakte op The Köln Concert schitterend uit: hij speelde de tonen van de bel die de toeschouwers het sein gaf dat ze naar de zaal moesten gaan en borduurde daarop voort. Hier in Wenen moet hij duidelijk op gang komen; het eerste stuk begint wat rommelig en geforceerd en het duurt een tijdje voordat hij de juiste inspiratie heeft gevonden en dan komen de melodieën als vanouds weer naar boven. Het lijkt een wat kort concert; het past op een enkele cd. Bijna gewoontegetrouw eindigt het optreden met een uitvoering van Somewhere Over The Rainbow. Ik koop de cd bij het verschijnen op 26 juni 2025. New Vienna is wederom een prachtige aanvulling op het indrukwekkende solopianoimprovisatieoeuvre van Keith Jarrett.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2779: Jethro Tull - Still Living In The Past
Jethro Tull brengt in juni 1972 Living In The Past uit. Het is een dubbelelpee met daarop een verzameling singles en b-kantjes, outtakes, de moeilijk te verkrijgen EP Life's A Long Song en een plaatkant live. Eerder dat jaar verscheen de ultieme progparodie Thick As A Brick, maar daarvan is niets te horen op Living In The Past. In 2025 is Living In The Past aan de beurt voor de grote oppoetsoperatie: Steven Wilson mag de dubbelaar onderhanden nemen, remixen en zich buigen over de vele andere stukken die her en der op de planken (zijn blijven) liggen. De boel past maar net op vijf cd's en een bluray. De eerste drie plaatjes volgen de oorspronkelijke dubbelaar en zijn aangevuld met allerlei spul dat we eerder al hoorden op die superdeluxe versies van This Was, Stand Up, Benefit en Aqualung. Op de laatste twee plaatjes is het complete concert te beluisteren waarvan op de originele dubbelelpee slechts een plaatkant van was opgenomen. Dat concert vond plaats op 4 november 1970 in de legendarische Carnegie Hall en in anderhalf uur tijd komen acht stukken voorbij waarin de band zich van allerlei kanten presenteert. En ja, daar horen lange fluit-, piano- en drumsolo's bij. De band is uitstekend in vorm en klinkt zeer gedreven. Op de meegeleverde bluray is alles in allerlei mixen te horen, waaronder in surround, en een paar videoclips te bekijken. Alles zit weer in een mooi boekwerk met een bulk aan informatie. Omdat we veel van het opgenomen materiaal al hadden op de eerdere uitgaven in deze Deluxereeks, ben ik zelf wat minder verrast door deze versie, maar het complete concert maakt de aanschaf dubbel en dwars waard.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Jethro Tull brengt in juni 1972 Living In The Past uit. Het is een dubbelelpee met daarop een verzameling singles en b-kantjes, outtakes, de moeilijk te verkrijgen EP Life's A Long Song en een plaatkant live. Eerder dat jaar verscheen de ultieme progparodie Thick As A Brick, maar daarvan is niets te horen op Living In The Past. In 2025 is Living In The Past aan de beurt voor de grote oppoetsoperatie: Steven Wilson mag de dubbelaar onderhanden nemen, remixen en zich buigen over de vele andere stukken die her en der op de planken (zijn blijven) liggen. De boel past maar net op vijf cd's en een bluray. De eerste drie plaatjes volgen de oorspronkelijke dubbelaar en zijn aangevuld met allerlei spul dat we eerder al hoorden op die superdeluxe versies van This Was, Stand Up, Benefit en Aqualung. Op de laatste twee plaatjes is het complete concert te beluisteren waarvan op de originele dubbelelpee slechts een plaatkant van was opgenomen. Dat concert vond plaats op 4 november 1970 in de legendarische Carnegie Hall en in anderhalf uur tijd komen acht stukken voorbij waarin de band zich van allerlei kanten presenteert. En ja, daar horen lange fluit-, piano- en drumsolo's bij. De band is uitstekend in vorm en klinkt zeer gedreven. Op de meegeleverde bluray is alles in allerlei mixen te horen, waaronder in surround, en een paar videoclips te bekijken. Alles zit weer in een mooi boekwerk met een bulk aan informatie. Omdat we veel van het opgenomen materiaal al hadden op de eerdere uitgaven in deze Deluxereeks, ben ik zelf wat minder verrast door deze versie, maar het complete concert maakt de aanschaf dubbel en dwars waard.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2780: Klaus Schulze - Live Audimax Hamburg 1981
Klaus Schulze begint vanaf de jaren tachtig digitale instrumenten te gebruiken in zijn muziek. Ter promotie van het album Trancefer doet hij in november 1981 een kleine tournee langs voornamelijk kerken (!), maar hij kan die digitale apparatuur echter nog niet op het podium inzetten, zodat er van dat album niets te horen is. Tijdens het concert op 25 november 1981 in Hamburg speelt ook gitarist en gitaarsynthesizerspeler Manuel Göttsching mee, bekend van Ashra Tempel. Ook is er een filmploeg die het concert opneemt. Pas in 2025 krijgen we de opnamen te horen en te zien en ik koop de versie met twee cd's en een dvd op 23 juni 2025. De dvd met de concertbeelden heb ik nog niet gezien, maar de geluidsopnamen van het concert zijn vaak in mijn huiskamer te horen. Want wat is het goed. Natuurlijk, wat Schulze hier brengt ligt nog overduidelijk in het verlengde van zijn dan vorige werkgever Tangerine Dream, maar hij weet er al heel veel eigens in te stoppen. Na een kort intro krijgen we gelijk al het dik een half uur durende Bon Temple voor de kiezen, waarin de sequencers en moogachtige synthsolo's voortrazen. Daarna wisselen uptempo en verstilde - al dan niet geïmproviseerde - stukken elkaar af. Het hele reguliere concert staat op het eerste plaatje; de kwartierdurende toegift is te beluisteren op het tweede. Ondanks dat de toen hypermoderne instrumenten vandaag de dag wat gedateerd klinken, is dit een waanzinnig fraai concert en nu moet ik maar snel die concertbeelden op de dvd ook eens zien.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Klaus Schulze begint vanaf de jaren tachtig digitale instrumenten te gebruiken in zijn muziek. Ter promotie van het album Trancefer doet hij in november 1981 een kleine tournee langs voornamelijk kerken (!), maar hij kan die digitale apparatuur echter nog niet op het podium inzetten, zodat er van dat album niets te horen is. Tijdens het concert op 25 november 1981 in Hamburg speelt ook gitarist en gitaarsynthesizerspeler Manuel Göttsching mee, bekend van Ashra Tempel. Ook is er een filmploeg die het concert opneemt. Pas in 2025 krijgen we de opnamen te horen en te zien en ik koop de versie met twee cd's en een dvd op 23 juni 2025. De dvd met de concertbeelden heb ik nog niet gezien, maar de geluidsopnamen van het concert zijn vaak in mijn huiskamer te horen. Want wat is het goed. Natuurlijk, wat Schulze hier brengt ligt nog overduidelijk in het verlengde van zijn dan vorige werkgever Tangerine Dream, maar hij weet er al heel veel eigens in te stoppen. Na een kort intro krijgen we gelijk al het dik een half uur durende Bon Temple voor de kiezen, waarin de sequencers en moogachtige synthsolo's voortrazen. Daarna wisselen uptempo en verstilde - al dan niet geïmproviseerde - stukken elkaar af. Het hele reguliere concert staat op het eerste plaatje; de kwartierdurende toegift is te beluisteren op het tweede. Ondanks dat de toen hypermoderne instrumenten vandaag de dag wat gedateerd klinken, is dit een waanzinnig fraai concert en nu moet ik maar snel die concertbeelden op de dvd ook eens zien.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2781: StipsGoulding - Love And Affection
Robert Jan Stips zit op z'n oude dag niet stil. Hij is ook eigenlijk nog helemaal niet zo oud. Vijfenzeventig als ik het wel heb en nog altijd actief met Nits en Supersister. Een aantal maanden geleden komt hij in contact met Jane Goulding, een zangeres van wie ik nog nooit had gehoord. Er is een muzikale klik en al snel ontstaan allerlei songs die ze samen opnemen. Het album Love And Affection verschijnt begin juni 2025 en ik koop de cd op 17 juli 2025. Op de plaat staan elf liedjes. Goulding zingt de teksten en dat doet ze fraai; Stips verzorgt achtergrondvocalen en speelt alle toetseninstrumenten. Het verrassende is: enerzijds klinkt dit fris en anders dan we van Stips gewend zijn, anderzijds hoor ik ook die typische tegendraadse melodietjes en geluiden zoals er maar een ze kan maken. Muzikaal gezien is het totaal anders dan wat Stips bij zijn twee bands doet; qua timbre is het onmiskenbaar Stips. En dat het ook nog eens elf prachtige luisterliedjes zijn, dat is mooi meegenomen. Fijn album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Robert Jan Stips zit op z'n oude dag niet stil. Hij is ook eigenlijk nog helemaal niet zo oud. Vijfenzeventig als ik het wel heb en nog altijd actief met Nits en Supersister. Een aantal maanden geleden komt hij in contact met Jane Goulding, een zangeres van wie ik nog nooit had gehoord. Er is een muzikale klik en al snel ontstaan allerlei songs die ze samen opnemen. Het album Love And Affection verschijnt begin juni 2025 en ik koop de cd op 17 juli 2025. Op de plaat staan elf liedjes. Goulding zingt de teksten en dat doet ze fraai; Stips verzorgt achtergrondvocalen en speelt alle toetseninstrumenten. Het verrassende is: enerzijds klinkt dit fris en anders dan we van Stips gewend zijn, anderzijds hoor ik ook die typische tegendraadse melodietjes en geluiden zoals er maar een ze kan maken. Muzikaal gezien is het totaal anders dan wat Stips bij zijn twee bands doet; qua timbre is het onmiskenbaar Stips. En dat het ook nog eens elf prachtige luisterliedjes zijn, dat is mooi meegenomen. Fijn album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2782: Nad Sylvan - Monumentata
Nad Sylvan gooit het in 2025 over een andere boeg. Geen ingewikkelde concepten meer, weg is zijn rollenspel en nu gaat het over niets anders dan hemzelf. Niet dat Sylvan genoeg heeft van karakters spelen; als vaste vocalist in de band van Steve Hackett re-creëert hij op het podium al bijna vijftien jaar de bizarre personages uit het oeuvre van het oude Genesis, maar zijn eigen verzonnen sprookjesachtige figuren als The Vampirate laat hij op zijn nieuwe album Monumentata ver achter zich. In plaats daarvan bezingt hij de zaken die hem vandaag de dag bezig houden. Het is dan ook zijn meest persoonlijke plaat tot nu toe. Het meeste doet hij zelf: hij heeft dit keer alles geschreven en geproduceerd, hij speelt toetsen, bas, gitaren en zingt natuurlijk alles in. Gastbijdragen zijn er van Jonas Reingold, Marko Minnemann, Randy McStine, Tony Levin, Mirko DeMaio, Nick Beggs, Felix Lehrmann en David Kollar, maar zij krijgen nergens een prominente rol. Sylvan bezingt zijn jeugd, zijn relatie met zijn ouders, met zijn seksualiteit en met cultuurbotsingen die hij heeft meegemaakt. Bij vlagen is hij venijnig, bij andere vlagen stelt hij zich uiterst kwetsbaar op. Dit alles weet hij te gieten in een jasje vol pakkende artrockachtige progpop. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten opener My Secret Lover, Make Somebody Proud en het bijzondere I'm Stepping Out. Ik koop de cd op 23 juni 2025 en vind Monumentata een heel sterk album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Nad Sylvan gooit het in 2025 over een andere boeg. Geen ingewikkelde concepten meer, weg is zijn rollenspel en nu gaat het over niets anders dan hemzelf. Niet dat Sylvan genoeg heeft van karakters spelen; als vaste vocalist in de band van Steve Hackett re-creëert hij op het podium al bijna vijftien jaar de bizarre personages uit het oeuvre van het oude Genesis, maar zijn eigen verzonnen sprookjesachtige figuren als The Vampirate laat hij op zijn nieuwe album Monumentata ver achter zich. In plaats daarvan bezingt hij de zaken die hem vandaag de dag bezig houden. Het is dan ook zijn meest persoonlijke plaat tot nu toe. Het meeste doet hij zelf: hij heeft dit keer alles geschreven en geproduceerd, hij speelt toetsen, bas, gitaren en zingt natuurlijk alles in. Gastbijdragen zijn er van Jonas Reingold, Marko Minnemann, Randy McStine, Tony Levin, Mirko DeMaio, Nick Beggs, Felix Lehrmann en David Kollar, maar zij krijgen nergens een prominente rol. Sylvan bezingt zijn jeugd, zijn relatie met zijn ouders, met zijn seksualiteit en met cultuurbotsingen die hij heeft meegemaakt. Bij vlagen is hij venijnig, bij andere vlagen stelt hij zich uiterst kwetsbaar op. Dit alles weet hij te gieten in een jasje vol pakkende artrockachtige progpop. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten opener My Secret Lover, Make Somebody Proud en het bijzondere I'm Stepping Out. Ik koop de cd op 23 juni 2025 en vind Monumentata een heel sterk album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2783: Melaine Dalibert & David Sylvian - Vermilion Hours
Melaine Dalibert is een Frans componist en pianist en ik heb nog nooit van hem gehoord, laat staan dat ik zijn muziek heb beluisterd. Dat verandert in 2025 als er bericht komt dat hij een album uitbrengt met twee van zijn composities en dat David Sylvian eraan bijdraagt. Ik koop Vermilion Hours op 7 juli 2025. Op de cd staan die twee plaatkantlange stukken en van ieder stuk een korte versie van ongeveer vier minuten. Dalibert speelt piano en de ruimte tussen de spaarzame tonen is net zo belangrijk als de klank van die tonen zelf. Sylvian heeft er ijle en langgerekte elektronicaklanken aan toegevoegd. Het resultaat doet me denken aan Eno's werk met Harold Budd; Eno bewerkte de pianotonen van Budd op een soortgelijke manier. Hierdoor klinkt Vermilion Hour eerder vertrouwd dan echt vernieuwend. Sylvian is dan ook bekend met dit soort atmosferische muziek; al vanaf het begin van zijn solocarrière maakt hij wat hij zelf 'environmental' noemt: muziek die niets opdringt, maar de luisteraar laat ontspannen en zich prettig voelen in de omgeving waarin zij of hij zich bevindt. De stemming op dit album met Dalibert is kalm en warm en rustgevend. Ideaal behang dus, maar als je met aandacht luistert gebeurt er toch ook voldoende. De korte versies van beide stukken voegen niets toe; ze zullen bedoeld zijn voor de sociale media en de streamingsdiensten, maar op de cd doen ze vooral overbodig aan. Klein smetje op een verder werkelijk schitterend album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Melaine Dalibert is een Frans componist en pianist en ik heb nog nooit van hem gehoord, laat staan dat ik zijn muziek heb beluisterd. Dat verandert in 2025 als er bericht komt dat hij een album uitbrengt met twee van zijn composities en dat David Sylvian eraan bijdraagt. Ik koop Vermilion Hours op 7 juli 2025. Op de cd staan die twee plaatkantlange stukken en van ieder stuk een korte versie van ongeveer vier minuten. Dalibert speelt piano en de ruimte tussen de spaarzame tonen is net zo belangrijk als de klank van die tonen zelf. Sylvian heeft er ijle en langgerekte elektronicaklanken aan toegevoegd. Het resultaat doet me denken aan Eno's werk met Harold Budd; Eno bewerkte de pianotonen van Budd op een soortgelijke manier. Hierdoor klinkt Vermilion Hour eerder vertrouwd dan echt vernieuwend. Sylvian is dan ook bekend met dit soort atmosferische muziek; al vanaf het begin van zijn solocarrière maakt hij wat hij zelf 'environmental' noemt: muziek die niets opdringt, maar de luisteraar laat ontspannen en zich prettig voelen in de omgeving waarin zij of hij zich bevindt. De stemming op dit album met Dalibert is kalm en warm en rustgevend. Ideaal behang dus, maar als je met aandacht luistert gebeurt er toch ook voldoende. De korte versies van beide stukken voegen niets toe; ze zullen bedoeld zijn voor de sociale media en de streamingsdiensten, maar op de cd doen ze vooral overbodig aan. Klein smetje op een verder werkelijk schitterend album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2784: Auri - III - Candles & Beginnings
Auri is het project van Tuomas Holopainen en zijn vrouw Johanna Kurkela, aangevuld met Troy Donockley. Alle drie hebben nauwe banden met Nightwish, maar de muziek van Auri heeft weinig raakvlakken met die grote progmetalband. Dit trio maakt een soort folkprog, denk aan de latere Clannad. Kurkela zingt als een engel en speelt viool, Holopainen is verantwoordelijk voor de toetsen en Donockley verzorgt gitaren, bouzouki, mandola, doedelzak, fluiten, toetsen en bodhrán. Verder is er inzet van een strijktrio, een bassist en een percussionist. Kurkela, Holopainen en Donockley verdelen de composities. Echt heel vernieuwend is het allemaal niet op dit derde album alweer, maar het ligt wel lekker in het gehoor en roept vijfenvijftig minuten lang een fijne Keltische sfeer op die zorgt voor warmte in deze barre tijden. Sprookjesachtig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Auri is het project van Tuomas Holopainen en zijn vrouw Johanna Kurkela, aangevuld met Troy Donockley. Alle drie hebben nauwe banden met Nightwish, maar de muziek van Auri heeft weinig raakvlakken met die grote progmetalband. Dit trio maakt een soort folkprog, denk aan de latere Clannad. Kurkela zingt als een engel en speelt viool, Holopainen is verantwoordelijk voor de toetsen en Donockley verzorgt gitaren, bouzouki, mandola, doedelzak, fluiten, toetsen en bodhrán. Verder is er inzet van een strijktrio, een bassist en een percussionist. Kurkela, Holopainen en Donockley verdelen de composities. Echt heel vernieuwend is het allemaal niet op dit derde album alweer, maar het ligt wel lekker in het gehoor en roept vijfenvijftig minuten lang een fijne Keltische sfeer op die zorgt voor warmte in deze barre tijden. Sprookjesachtig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2785: The New Tony Williams Lifetime - Believe It
Tony Williams maakt al op jonge leeftijd furore als jazzdrummer. Op zeventienjarige leeftijd speelt hij bij Miles Davis en in 1964 is hij onderdeel van het kwintet dat met Eric Dolphy het befaamde Out To Lunch! opneemt. In 1969 formeert hij The Tony Williams Lifetime, waarin John McLaughlin, Jack Bruce en Larry Young meespelen en met die groep is hij een van de pioniers van de jazzfusion. Na een paar platen en een heleboel tournees valt de groep uit elkaar en begint Williams zijn nieuwe project The New Tony Williams Lifetime, met daarin bassist Tony Newton, toetsenist Alan Pasqua en gitarist Allan Holdsworth. De elpee Believe It verschijnt in 1975. Omdat Holdsworth erop meespeelt is dit verplichte kost en ik koop een cd met een remaster uit 2014 op 22 mei 2017. Zes fenomenale stukken staan erop en opener Snake Oil zet gelijk goed de toon. Funky groove, rocking ritme, aanstekelijke melodie en onnavolgbare solo's. De composities zijn afwisselend van de vier bandleden. Holdsworth mag twee stukken aanleveren, waaronder zijn legendarisch geworden Fred, dat hij later tijdens zijn soloconcerten volop zal blijven spelen. Red Alert (dat Newton schreef)is ook al zo'n monster. De bandleden spelen op de toppen van hun kunnen: gedreven, energiek en retestrak. Believe It is een hoogtepunt in de jazzfusionrockmuziek en onontbeerlijk voor iedere liefhebber van dat genre. IJzersterk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Tony Williams maakt al op jonge leeftijd furore als jazzdrummer. Op zeventienjarige leeftijd speelt hij bij Miles Davis en in 1964 is hij onderdeel van het kwintet dat met Eric Dolphy het befaamde Out To Lunch! opneemt. In 1969 formeert hij The Tony Williams Lifetime, waarin John McLaughlin, Jack Bruce en Larry Young meespelen en met die groep is hij een van de pioniers van de jazzfusion. Na een paar platen en een heleboel tournees valt de groep uit elkaar en begint Williams zijn nieuwe project The New Tony Williams Lifetime, met daarin bassist Tony Newton, toetsenist Alan Pasqua en gitarist Allan Holdsworth. De elpee Believe It verschijnt in 1975. Omdat Holdsworth erop meespeelt is dit verplichte kost en ik koop een cd met een remaster uit 2014 op 22 mei 2017. Zes fenomenale stukken staan erop en opener Snake Oil zet gelijk goed de toon. Funky groove, rocking ritme, aanstekelijke melodie en onnavolgbare solo's. De composities zijn afwisselend van de vier bandleden. Holdsworth mag twee stukken aanleveren, waaronder zijn legendarisch geworden Fred, dat hij later tijdens zijn soloconcerten volop zal blijven spelen. Red Alert (dat Newton schreef)is ook al zo'n monster. De bandleden spelen op de toppen van hun kunnen: gedreven, energiek en retestrak. Believe It is een hoogtepunt in de jazzfusionrockmuziek en onontbeerlijk voor iedere liefhebber van dat genre. IJzersterk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2786: Ike Willis - Should'a Gone Before I Left
Ike Willis is de Amerikaanse zanger en gitarist die in 1978 uit een bandje werd getrokken om bij Frank Zappa in de band te gaan touren. Willis is vooral bekend vanwege zijn stem en zijn vermogen om iedereen aan het lachen te maken. De eerste studioplaat waarop hij te horen is, is Joe's Garage. In 1987, vlak voordat hij opnieuw bij Zappa in de band gaat, neemt hij zijn eerste soloplaat op. Ik zie de elpee begin jaren negentig in mijn plaatselijke platenwinkel in de Zappabak staan, maar schaf 'm niet aan. Dat doe ik wel op 21 oktober 1994, als de remaster op cd net is verschenen. Op Should'a Gone Before I Left staan tien niet echt heel slechte songs. Willis heeft een band van vrienden om zich heen geformeerd, waarin de enige bekende Ray White is, zijn maatje uit de band van Zappa, met wie hij in 1984 diens bizarre teksten mocht zingen. Hun samenzang geeft de plaat een vertrouwd gevoel, hetgeen het middelmatige karakter van het materiaal ietwat maskeert. We horen funk, rock, reggae, wat artpopachtige dingen en soms wil Willis iets te geforceerd de muzikale complexiteit van Zappa benaderen, maar het is het allemaal net niet. De songs, voornamelijk van de hand van Willis zelf, beklijven nauwelijks. Echt slecht wordt het gelukkig nergens. Op de heruitgave op het Muffin Records label (van The Muffin Men, de Zappa coverband die tijdens hun Europese tour begin jaren negentig Ike Willis meenam) staat nog een extra stuk: Resolution is mede geschreven door Arthur Barrow, de bassist die (goh) bij Zappa speelde eind jaren zeventig. Geen hoogvlieger, wel een leuk plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Ike Willis is de Amerikaanse zanger en gitarist die in 1978 uit een bandje werd getrokken om bij Frank Zappa in de band te gaan touren. Willis is vooral bekend vanwege zijn stem en zijn vermogen om iedereen aan het lachen te maken. De eerste studioplaat waarop hij te horen is, is Joe's Garage. In 1987, vlak voordat hij opnieuw bij Zappa in de band gaat, neemt hij zijn eerste soloplaat op. Ik zie de elpee begin jaren negentig in mijn plaatselijke platenwinkel in de Zappabak staan, maar schaf 'm niet aan. Dat doe ik wel op 21 oktober 1994, als de remaster op cd net is verschenen. Op Should'a Gone Before I Left staan tien niet echt heel slechte songs. Willis heeft een band van vrienden om zich heen geformeerd, waarin de enige bekende Ray White is, zijn maatje uit de band van Zappa, met wie hij in 1984 diens bizarre teksten mocht zingen. Hun samenzang geeft de plaat een vertrouwd gevoel, hetgeen het middelmatige karakter van het materiaal ietwat maskeert. We horen funk, rock, reggae, wat artpopachtige dingen en soms wil Willis iets te geforceerd de muzikale complexiteit van Zappa benaderen, maar het is het allemaal net niet. De songs, voornamelijk van de hand van Willis zelf, beklijven nauwelijks. Echt slecht wordt het gelukkig nergens. Op de heruitgave op het Muffin Records label (van The Muffin Men, de Zappa coverband die tijdens hun Europese tour begin jaren negentig Ike Willis meenam) staat nog een extra stuk: Resolution is mede geschreven door Arthur Barrow, de bassist die (goh) bij Zappa speelde eind jaren zeventig. Geen hoogvlieger, wel een leuk plaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2787: Ike Willis - Dirty Pictures
Ike Willis doet in 1988 nog mee in de grote tournee van Frank Zappa, maar Zappa ontbindt de band aan het eind van de Europese tournee, terwijl er nog een hele reeks concerten aan de westkust van de Verenigde Staten gepland stond. Als Zappa eind 1993 op zijn sterfbed ligt, vraagt hij Willis om zijn muziek te blijven spelen. Dat is wat Willis doet: hij speelt met verschillende groepen mee tijdens optredens en tournees: The Muffin Men, The Central Scrutinizer, Ossi Duri, Project/Object, Zappatika en noem alle eerbetoonbands maar op. In 1998 komt zijn tweede soloplaat uit. Op Dirty Pictures doet Willis heel erg zijn best om als Zappa te klinken. Soms pakkende melodieën, dan weer wat complexere maatsoorten, korte fragmenten die her en der terugkomen en vooral veel van Willis' gitaarwerk. Hij heeft een prima band om zich heen, met dit keer geen bekende namen erin, maar die kan niet verhullen dat het songmateriaal erg middelmatig is. De sterkste stukken staan aan het begin van de plaat. Op de helft van de bijna zeventig minuten speelduur van de plaat wordt het allemaal nogal eentonig en het gitaarwerk van Willis zelf nogal irritant. Willis klinkt niet als Zappa, hoe graag hij het ook wil. Later zal hij enkele van de nummers van deze plaat nog live spelen, tijdens kleine tournees in de VS en met begeleiding van de heel slechte Zappacoverband Zappatika op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Ik vind en koop de cd op 27 oktober 2001. Nee, vergeleken met voorganger Should'a Gone Before I Left (waarop een veel eigener geluid te horen is) is Dirty Pictures in mijn oren zeker geen aanrader.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Ike Willis doet in 1988 nog mee in de grote tournee van Frank Zappa, maar Zappa ontbindt de band aan het eind van de Europese tournee, terwijl er nog een hele reeks concerten aan de westkust van de Verenigde Staten gepland stond. Als Zappa eind 1993 op zijn sterfbed ligt, vraagt hij Willis om zijn muziek te blijven spelen. Dat is wat Willis doet: hij speelt met verschillende groepen mee tijdens optredens en tournees: The Muffin Men, The Central Scrutinizer, Ossi Duri, Project/Object, Zappatika en noem alle eerbetoonbands maar op. In 1998 komt zijn tweede soloplaat uit. Op Dirty Pictures doet Willis heel erg zijn best om als Zappa te klinken. Soms pakkende melodieën, dan weer wat complexere maatsoorten, korte fragmenten die her en der terugkomen en vooral veel van Willis' gitaarwerk. Hij heeft een prima band om zich heen, met dit keer geen bekende namen erin, maar die kan niet verhullen dat het songmateriaal erg middelmatig is. De sterkste stukken staan aan het begin van de plaat. Op de helft van de bijna zeventig minuten speelduur van de plaat wordt het allemaal nogal eentonig en het gitaarwerk van Willis zelf nogal irritant. Willis klinkt niet als Zappa, hoe graag hij het ook wil. Later zal hij enkele van de nummers van deze plaat nog live spelen, tijdens kleine tournees in de VS en met begeleiding van de heel slechte Zappacoverband Zappatika op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Ik vind en koop de cd op 27 oktober 2001. Nee, vergeleken met voorganger Should'a Gone Before I Left (waarop een veel eigener geluid te horen is) is Dirty Pictures in mijn oren zeker geen aanrader.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2788: Damian Wilson - Built For Fighting
Damian Wilson is vooral bekend vanwege zijn vocale bijdragen aan progmetalacts als Threshold, Ayreon en [Headspace]. Ook zong hij bij Rick Wakeman in de band en sinds 2015 vormt hij ook een akoestisch duo met Adam Wakeman, zoon van. Tegenwoordig is hij de frontman van Arena. Wat een strot heeft die vent. Daarnaast maakt hij ook soloplaten. Zo is daar Built For Fighting uit 2016. Ik koop de cd op 3 april 2019 in de kleine bovenzaal in Luxor Live in Arnhem, na afloop van het concert dat hij dan heeft gegeven met Adam Wakeman. Tijdens het concert zingt hij enkele stukken van de cd Built For Fighting en het zijn dan ook de sterkste nummers van de plaat. Verwacht geen progmetal; dit zijn gedegen rockliederen die met kop en schouders boven het gangbare uitsteken vanwege het krachtige stemgeluid. Adam Wakeman speelt Hammond, Lee Pomeroy (bij papa Wakeman in de band, bij [Headspace] en bij ELO) is de bassist, de toetsen zijn voor rekening van Andrew Holdsworth en zo zijn er nog enkele instrumentalisten. Wilson zelf speelt gitaar en heeft de muziek en teksten geschreven. Thrill Me, Written In Anger en I Won't Blame Life zijn de hoogtepunten van een album dat vooral handelt over de kracht hervinden in het leven na allerlei tegenslag. Het laatstgenoemde stuk zingt Wilson tijdens het concert op 3 april 2019 overigens volledig a-capella en het publiek staat ademloos te luisteren. Na afloop van dat concert staat hij trouwens bij de deur bij de uitgang en zwaait hij iedereen persoonlijk uit. Een half uur vóór het concert begon, liep hij de zaal rond, schudde iedere aanwezige de hand en heette iedereen persoonlijk welkom. Een zeer sympathieke man. Built For Fighting is een krachtige plaat vol zeer mooie songs.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 28-08-2025 19:05:42 ]
Damian Wilson is vooral bekend vanwege zijn vocale bijdragen aan progmetalacts als Threshold, Ayreon en [Headspace]. Ook zong hij bij Rick Wakeman in de band en sinds 2015 vormt hij ook een akoestisch duo met Adam Wakeman, zoon van. Tegenwoordig is hij de frontman van Arena. Wat een strot heeft die vent. Daarnaast maakt hij ook soloplaten. Zo is daar Built For Fighting uit 2016. Ik koop de cd op 3 april 2019 in de kleine bovenzaal in Luxor Live in Arnhem, na afloop van het concert dat hij dan heeft gegeven met Adam Wakeman. Tijdens het concert zingt hij enkele stukken van de cd Built For Fighting en het zijn dan ook de sterkste nummers van de plaat. Verwacht geen progmetal; dit zijn gedegen rockliederen die met kop en schouders boven het gangbare uitsteken vanwege het krachtige stemgeluid. Adam Wakeman speelt Hammond, Lee Pomeroy (bij papa Wakeman in de band, bij [Headspace] en bij ELO) is de bassist, de toetsen zijn voor rekening van Andrew Holdsworth en zo zijn er nog enkele instrumentalisten. Wilson zelf speelt gitaar en heeft de muziek en teksten geschreven. Thrill Me, Written In Anger en I Won't Blame Life zijn de hoogtepunten van een album dat vooral handelt over de kracht hervinden in het leven na allerlei tegenslag. Het laatstgenoemde stuk zingt Wilson tijdens het concert op 3 april 2019 overigens volledig a-capella en het publiek staat ademloos te luisteren. Na afloop van dat concert staat hij trouwens bij de deur bij de uitgang en zwaait hij iedereen persoonlijk uit. Een half uur vóór het concert begon, liep hij de zaal rond, schudde iedere aanwezige de hand en heette iedereen persoonlijk welkom. Een zeer sympathieke man. Built For Fighting is een krachtige plaat vol zeer mooie songs.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 28-08-2025 19:05:42 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2789: Damian Wilson - Built For Fighting
Damian Wilson zie ik op 2 november 2024 in een bovenzaal in Tivoli Vredenburg in Utrecht. Het is een akoestisch soloconcert, maar hij heeft twee van zijn broers meegenomen die hem ondersteunen op zang en gitaar. Tijdens het optreden zingt hij allerlei spul uit zijn inmiddels lange en indrukwekkende carrière, met de nadruk op liederen van Wilson&Wakeman en zijn soloplaat Built For Fighting. In de pauze van het concert koop ik een cd bij 'm. Thuis beluister ik 'm een paar keer en veel komt me bekend voor. Niet gek, want er staan stukken op die hij tijdens zijn soloconcert zong. Voor dit project trek ik 'm weer uit de kast en pas nu ontdek ik dat ik de cd al had. Ik heb Built For Fighting potdomme twee keer!
Damian Wilson zie ik op 2 november 2024 in een bovenzaal in Tivoli Vredenburg in Utrecht. Het is een akoestisch soloconcert, maar hij heeft twee van zijn broers meegenomen die hem ondersteunen op zang en gitaar. Tijdens het optreden zingt hij allerlei spul uit zijn inmiddels lange en indrukwekkende carrière, met de nadruk op liederen van Wilson&Wakeman en zijn soloplaat Built For Fighting. In de pauze van het concert koop ik een cd bij 'm. Thuis beluister ik 'm een paar keer en veel komt me bekend voor. Niet gek, want er staan stukken op die hij tijdens zijn soloconcert zong. Voor dit project trek ik 'm weer uit de kast en pas nu ontdek ik dat ik de cd al had. Ik heb Built For Fighting potdomme twee keer!
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2790: Damian Wilson & Adam Wakeman - Weir Keeper's Tale
Damian Wilson en Adam Wakeman kennen elkaar al heel lang. Wilson begon in de jaren negentig bij de vader van Wakeman in de band te zingen en daar speelde Wakeman zelf ook. In de loop van de jaren heeft zich een hechte vriendschap ontwikkeld. Wilson en Wakeman starten de progmetalband [Headspace] en schrijven in diezelfde loop van jaren veel songs samen. Begin 2016 komt vrij onverwacht dit album Weir Keeper's Tale uit, waarop de heren zich plots van hun akoestische, persoonlijke en kwetsbare kant laten zien: negen schitterende liedjes op piano en akoestische gitaar. Wilson zingt de sterren van de hemel en in twee songs horen we Wakeman zingen. Wakeman heeft een heel andere stem dan Wilson en dat zorgt voor een fijne afwisseling. Niet dat verveling op de loer ligt; verre van dat, want de songs zijn van uitzonderlijk hoog niveau. Ik ben op 1 februari 2016 in een plaatselijke platenwinkel en ontdek de cd in het bakje met nieuw uitgekomen spul. Meenemen! Weir Keeper's Tale is de start van een fijn reeksje schitterende albums vol wonderschone liederen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Damian Wilson en Adam Wakeman kennen elkaar al heel lang. Wilson begon in de jaren negentig bij de vader van Wakeman in de band te zingen en daar speelde Wakeman zelf ook. In de loop van de jaren heeft zich een hechte vriendschap ontwikkeld. Wilson en Wakeman starten de progmetalband [Headspace] en schrijven in diezelfde loop van jaren veel songs samen. Begin 2016 komt vrij onverwacht dit album Weir Keeper's Tale uit, waarop de heren zich plots van hun akoestische, persoonlijke en kwetsbare kant laten zien: negen schitterende liedjes op piano en akoestische gitaar. Wilson zingt de sterren van de hemel en in twee songs horen we Wakeman zingen. Wakeman heeft een heel andere stem dan Wilson en dat zorgt voor een fijne afwisseling. Niet dat verveling op de loer ligt; verre van dat, want de songs zijn van uitzonderlijk hoog niveau. Ik ben op 1 februari 2016 in een plaatselijke platenwinkel en ontdek de cd in het bakje met nieuw uitgekomen spul. Meenemen! Weir Keeper's Tale is de start van een fijn reeksje schitterende albums vol wonderschone liederen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2791: Damian Wilson & Adam Wakeman - The Sun Will Dance In Its Twilight Hour
Damian Wilson en Adam Wakeman gaan na hun duodebuutplaat ook op tournee. Eerst door het Verenigd Koninkrijk en later ook door delen van Europa. Ik mag ze zien en horen op 3 april 2019 in de kleine bovenzaal in De Melkweg in Amsterdam. Hun tweede album The Sun Will Dance In Its Twilight Hour is dan al dik een jaar verschenen en die koop ik (voor een prikkie) op 24 november 2018 in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen. Op het album doen beide heren het nog eens dunnetjes over: dit keer tien fraaie akoestische liedjes en dit keer ook wat (spaarzame) ondersteuning van buitenaf. Zo horen we veel cello, af en toe bas en in een stuk zelfs drums en elektrische gitaar. De liederen en melodieën zijn opnieuw zeer sterk en al geef ik de voorkeur aan de songs op het debuut, liedjes als The Last American Hero en het titelnummer zijn toch niet te versmaden. Het concert is overigens zeer indrukwekkend: naast stukken van de beide duoplaten tot dan toe krijgen we ook van alles uit hun solocarrière en net als op de platen is de zang en het spel perfect. Bovendien blijken de heren ook uiterst humoristisch; de hoeveelheid lol tussen de twee muzikale vrienden en de interactie met het publiek is niet alleen typisch Brits, maar vooral ook hoogst onderhoudend. Zeer mooi album weer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Damian Wilson en Adam Wakeman gaan na hun duodebuutplaat ook op tournee. Eerst door het Verenigd Koninkrijk en later ook door delen van Europa. Ik mag ze zien en horen op 3 april 2019 in de kleine bovenzaal in De Melkweg in Amsterdam. Hun tweede album The Sun Will Dance In Its Twilight Hour is dan al dik een jaar verschenen en die koop ik (voor een prikkie) op 24 november 2018 in een plaatselijke platenwinkel in Heerlen. Op het album doen beide heren het nog eens dunnetjes over: dit keer tien fraaie akoestische liedjes en dit keer ook wat (spaarzame) ondersteuning van buitenaf. Zo horen we veel cello, af en toe bas en in een stuk zelfs drums en elektrische gitaar. De liederen en melodieën zijn opnieuw zeer sterk en al geef ik de voorkeur aan de songs op het debuut, liedjes als The Last American Hero en het titelnummer zijn toch niet te versmaden. Het concert is overigens zeer indrukwekkend: naast stukken van de beide duoplaten tot dan toe krijgen we ook van alles uit hun solocarrière en net als op de platen is de zang en het spel perfect. Bovendien blijken de heren ook uiterst humoristisch; de hoeveelheid lol tussen de twee muzikale vrienden en de interactie met het publiek is niet alleen typisch Brits, maar vooral ook hoogst onderhoudend. Zeer mooi album weer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2792: Damian Wilson & Adam Wakeman - Stripped
Damian Wilson en Adam Wakeman boeken eind 2018 voor een paar uur een studio, omdat zij twee liedjes willen opnemen in een pure setting. De bedoeling is dat ze slechts met piano, akoestische gitaar en hun stemmen de twee stukken live inspelen. In de aanloop naar de studiotijd oefenen ze nog een paar andere songs; ze hebben ondertussen al zó vaak samen op het podium gestaan, dat het spelen en zingen zeer gemakkelijk gaat. In de studio blijkt dat de twee songs er in één take opstaan en dus nemen ze nog wat andere stukken op. Uiteindelijk is er materiaal genoeg voor een heel album. Stripped verschijnt in januari 2019 en ik koop het 4 februari 2019. Op het repertoire staan elf stukken. Enkele daarvan komen van hun twee duo-platen. Daarnaast wat solospul: zo is er wat van Wilsons Built For Fighting en het titelnummer van Tapestries, het album dat Adam Wakeman in 1996 samen met zijn vader uitbracht. Ook horen we een akoestische versie van Soldier, een stuk afkomstig van het album I Am Anonymous van hun progmetalgroep [Headspace]. Echter, de grote verrassing is een vertolking van Life On Mars, de hit van David Bowie en afkomstig van het album waarop Wakemans vader Rick de pianopartijen speelde. Rick Wakeman speelt al jaren tijdens concerten een akoestische pianoversie ervan en nu speelt zijn zoon Adam exact dezelfde partijen. Alles bij elkaar is dit een zeer intiem en uitermate fraai album geworden, te mooi om zomaar een tussendoortje te zijn.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Damian Wilson en Adam Wakeman boeken eind 2018 voor een paar uur een studio, omdat zij twee liedjes willen opnemen in een pure setting. De bedoeling is dat ze slechts met piano, akoestische gitaar en hun stemmen de twee stukken live inspelen. In de aanloop naar de studiotijd oefenen ze nog een paar andere songs; ze hebben ondertussen al zó vaak samen op het podium gestaan, dat het spelen en zingen zeer gemakkelijk gaat. In de studio blijkt dat de twee songs er in één take opstaan en dus nemen ze nog wat andere stukken op. Uiteindelijk is er materiaal genoeg voor een heel album. Stripped verschijnt in januari 2019 en ik koop het 4 februari 2019. Op het repertoire staan elf stukken. Enkele daarvan komen van hun twee duo-platen. Daarnaast wat solospul: zo is er wat van Wilsons Built For Fighting en het titelnummer van Tapestries, het album dat Adam Wakeman in 1996 samen met zijn vader uitbracht. Ook horen we een akoestische versie van Soldier, een stuk afkomstig van het album I Am Anonymous van hun progmetalgroep [Headspace]. Echter, de grote verrassing is een vertolking van Life On Mars, de hit van David Bowie en afkomstig van het album waarop Wakemans vader Rick de pianopartijen speelde. Rick Wakeman speelt al jaren tijdens concerten een akoestische pianoversie ervan en nu speelt zijn zoon Adam exact dezelfde partijen. Alles bij elkaar is dit een zeer intiem en uitermate fraai album geworden, te mooi om zomaar een tussendoortje te zijn.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2793: Damian Wilson & Adam Wakeman - Can We Leave The Light On Longer?
Damian Wilson en Adam Wakeman doen tussen hun vele andere muzikale activiteiten door samen veel korte tournees door het Verenigd Koninkrijk en Europa. Ik mag ze weer zien op 19 april 2022 in de kleine bovenzaal van Luxor Live in Arnhem en krijg wederom een traktatie van bloedmooie akoestische liedjes. Nog geen twee jaar later is daar het nieuwe album, dat ik koop bij het verschijnen op 25 februari 2024. Opnieuw tien schitterende songs en dit keer zoeken de heren wat afwisseling door een trompet in te zetten of subtiele drums (van Pete Riley) en bovendien is daar een heel achtergrondkoor. Wilson zingt zoals gebruikelijk de sterren van de hemel en Wakeman neemt de leadvocalen in twee stukken voor zijn rekening. Dit zorgt voor een breder geluidspalet, waardoor de verveling nimmer toeslaat. Er staan ook weer gruwelijk pakkende deunen op. Tekstueel gaat het over moderne ontwikkelingen én over persoonlijke ervaringen van de twee. Wat mij betreft zijn het titellied en de afsluiter Addlestone de hoogtepunten. Alles bij elkaar is dit weer een zeer mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Damian Wilson en Adam Wakeman doen tussen hun vele andere muzikale activiteiten door samen veel korte tournees door het Verenigd Koninkrijk en Europa. Ik mag ze weer zien op 19 april 2022 in de kleine bovenzaal van Luxor Live in Arnhem en krijg wederom een traktatie van bloedmooie akoestische liedjes. Nog geen twee jaar later is daar het nieuwe album, dat ik koop bij het verschijnen op 25 februari 2024. Opnieuw tien schitterende songs en dit keer zoeken de heren wat afwisseling door een trompet in te zetten of subtiele drums (van Pete Riley) en bovendien is daar een heel achtergrondkoor. Wilson zingt zoals gebruikelijk de sterren van de hemel en Wakeman neemt de leadvocalen in twee stukken voor zijn rekening. Dit zorgt voor een breder geluidspalet, waardoor de verveling nimmer toeslaat. Er staan ook weer gruwelijk pakkende deunen op. Tekstueel gaat het over moderne ontwikkelingen én over persoonlijke ervaringen van de twee. Wat mij betreft zijn het titellied en de afsluiter Addlestone de hoogtepunten. Alles bij elkaar is dit weer een zeer mooi album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
0933: Emerson Lake & Palmer - Emerson Lake & Palmer
Emerson Lake & Palmer brengen hun debuutplaat uit in 1970. Het trio is dan net een paar maanden bij elkaar. Keith Emerson heeft de jaren ervoor zijn groep The Nice een enorme livereputatie bezorgd, Greg Lake mocht in 1969 bijdragen aan de debuutplaat van King Crimson en succesvolle tournees voordat die groep uiteenviel en Carl Palmer is de jonge wonderdrummer bij Arthur Brown en Atomic Rooster. De drie jongemannen repeteren de eerste helft van 1970 als bezetenen, maken hun officiële debuut op het Isle Of Wight Festival die zomer en gaan dan de studio in om een eerste plaat op te nemen. De eerste plaatkant laat goed horen waartoe het trio in staat is: invloeden uit klassiek, jazz en rock vermengen zij tot een technocratisch en toch levendig geheel. Dat vooral Emerson daarbij letterlijke citaten van klassieke werken gebruikt, draagt alleen maar bij aan het pompeuze karakter van de muziek. The Barbarian (van Bartok!) is een ongenadig heavy stuk met een folkloristisch jazzpiano-intermezzo halverwege, Take A Pebble is Lake's pianoballad met daarin schitterende jazzy pianosolo's en een folkwending op akoestische gitaar en Knife-Edge is een onheilspellende rocker met allerlei citaten van klassiekers (Janacek en anderen) erin. Op de tweede plaatkant is aandacht voor het individuele talent van de bandleden. In The Three Fates laat Emerson horen dat hij de meester is op kerkorgel en piano, Tank is een progjazzbeest met een drumsolo van Palmer en Moogtierelantijnen van Emerson en Lucky Man de akoestische hit van Lake met aan het eind de legendarische Moogsolo. Ik koop deze vinylversie op 17 juni 2025. Het is de zoveelste versie die ik aanschaf, want ik heb 'm natuurlijk al lang, op vinyl en meerdere keren op cd. Ik zal 'm dan ook slechts één keer afspelen en dan gaat hij de kast in. Wat wil het geval? Ik ben op zaterdag 14 juni 2025 in een platenwinkel aan de Amor de Dios in Sevilla. Niet om iets te kopen, want ik kan weinig meenemen in de kleine koffers die we tijdens de vakantie gebruiken. Gewoon leuk snuffelen. Tot ik op deze elpee stuit. Wat is dit? Ja, een versie van het ELP-debuutalbum, maar deze heb ik nog nooit gezien. Het is een Spaanse uitgave uit 1971 en uit enkele Spaanse regels op de achterkant van de hoes begrijp ik dat deze elpee speciaal ter beschikking stond voor abonnees op een Spaans muziektijdschrift. Ik zet 'm terug in de bak en we verlaten Records Sevilla. Die avond zoek ik online naar deze versie en ik kom 'm nergens tegen. Op Discogs is hij niet te vinden. Dat maakt 'm dan wel uniek, lijkt me. Dinsdagmorgen 17 juni ben ik terug in de winkel en schaf ik 'm aan. Ik vraag de man achter de toonbank of het klopt wat ik op de achterzijde van de hoes lees en hij bevestigt mijn vermoeden. Aha. Kopen, dus. Leuk hebbeding, deze versie van de legendarische debuutplaat van Emerson Lake & Palmer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Emerson Lake & Palmer brengen hun debuutplaat uit in 1970. Het trio is dan net een paar maanden bij elkaar. Keith Emerson heeft de jaren ervoor zijn groep The Nice een enorme livereputatie bezorgd, Greg Lake mocht in 1969 bijdragen aan de debuutplaat van King Crimson en succesvolle tournees voordat die groep uiteenviel en Carl Palmer is de jonge wonderdrummer bij Arthur Brown en Atomic Rooster. De drie jongemannen repeteren de eerste helft van 1970 als bezetenen, maken hun officiële debuut op het Isle Of Wight Festival die zomer en gaan dan de studio in om een eerste plaat op te nemen. De eerste plaatkant laat goed horen waartoe het trio in staat is: invloeden uit klassiek, jazz en rock vermengen zij tot een technocratisch en toch levendig geheel. Dat vooral Emerson daarbij letterlijke citaten van klassieke werken gebruikt, draagt alleen maar bij aan het pompeuze karakter van de muziek. The Barbarian (van Bartok!) is een ongenadig heavy stuk met een folkloristisch jazzpiano-intermezzo halverwege, Take A Pebble is Lake's pianoballad met daarin schitterende jazzy pianosolo's en een folkwending op akoestische gitaar en Knife-Edge is een onheilspellende rocker met allerlei citaten van klassiekers (Janacek en anderen) erin. Op de tweede plaatkant is aandacht voor het individuele talent van de bandleden. In The Three Fates laat Emerson horen dat hij de meester is op kerkorgel en piano, Tank is een progjazzbeest met een drumsolo van Palmer en Moogtierelantijnen van Emerson en Lucky Man de akoestische hit van Lake met aan het eind de legendarische Moogsolo. Ik koop deze vinylversie op 17 juni 2025. Het is de zoveelste versie die ik aanschaf, want ik heb 'm natuurlijk al lang, op vinyl en meerdere keren op cd. Ik zal 'm dan ook slechts één keer afspelen en dan gaat hij de kast in. Wat wil het geval? Ik ben op zaterdag 14 juni 2025 in een platenwinkel aan de Amor de Dios in Sevilla. Niet om iets te kopen, want ik kan weinig meenemen in de kleine koffers die we tijdens de vakantie gebruiken. Gewoon leuk snuffelen. Tot ik op deze elpee stuit. Wat is dit? Ja, een versie van het ELP-debuutalbum, maar deze heb ik nog nooit gezien. Het is een Spaanse uitgave uit 1971 en uit enkele Spaanse regels op de achterkant van de hoes begrijp ik dat deze elpee speciaal ter beschikking stond voor abonnees op een Spaans muziektijdschrift. Ik zet 'm terug in de bak en we verlaten Records Sevilla. Die avond zoek ik online naar deze versie en ik kom 'm nergens tegen. Op Discogs is hij niet te vinden. Dat maakt 'm dan wel uniek, lijkt me. Dinsdagmorgen 17 juni ben ik terug in de winkel en schaf ik 'm aan. Ik vraag de man achter de toonbank of het klopt wat ik op de achterzijde van de hoes lees en hij bevestigt mijn vermoeden. Aha. Kopen, dus. Leuk hebbeding, deze versie van de legendarische debuutplaat van Emerson Lake & Palmer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2794: Steven Wilson - Insurgentes
Steven Wilson is de man van wie ik de muziek ontdek in 1995. Ik schaf de cd The Sky Moves Sideways van zijn project Porcupine Tree aan en bij nadere bestudering blijkt dat ik al iets van hem in de kast heb staan: het eerste album van dat andere project No-Man. De eerste reeks platen van Porcupine Tree vind ik schitterend: vooral dat psychedelische en proggy spreekt me zeer aan en daarnaast kan Wilson ook nog eens pakkende songmelodieën schrijven. Vanaf 2003 wordt de muziek in mijn oren plots veel harder: Wilson heeft platen geproduceerd voor Opeth en Orphaned Land en neemt de metalinvloeden mee naar zijn eigen band. Het duurt lang voordat ik de steviger koers kan waarderen. In 2009 komt zijn eerste soloalbum uit en verwachtingsvol schaf ik hem aan. De lijst met gastmuzikanten maakt me nog nieuwsgieriger: onder anderen Gavin Harrison, Tony Levin, Sand Snowman, Theo Travis, Dirk Serries en Jordan Rudess dragen muzikaal bij. Ik hoop op melodieuze psychedelische liedjes. Oei. Op Insurgentes staat verontrustende muziek, die eerder de snoeiharde shoegaze-kant opzoekt dan de harmonische songsmederij. Als ik 'm bij het verschijnen koop op 5 maart 2009 is mijn teleurstelling groot. Ik beluister 'm een paar keer, maar het pakt me niet. Nog niet. In de loop van de jaren trek ik 'm vaker uit de kast en zeker nadat ik Wilson meerdere stukken van het album heb zien en horen spelen in 2012, ben ik om. Ja, vrolijk worden we er allemaal niet van, maar de subtiele zaken en de geluidserupties maken dit tot een zeer spannend album: van openers Harmony Korine en Abandoner tot het naargeestige Get All You Deserve en van de ongecontroleerde jazzrockimprov No Twiglight Within The Courts Of The Sun tot aan het afsluitende titelnumer. Ik heb trouwens de limited edition met een dvd erbij: Daarop staat een surround mix van het album (heb ik die ooit beluisterd?) en een trailer van de dvd Insurgentes, de documentaire die Steven Wilson maakte over zijn bezoek aan Mexico dat hem inspireerde tot het schrijven van veel stukken van dit album. Dit album zelf sleept je mee naar duistere oorden en is een intense luisterervaring.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 05-09-2025 12:50:18 ]
Steven Wilson is de man van wie ik de muziek ontdek in 1995. Ik schaf de cd The Sky Moves Sideways van zijn project Porcupine Tree aan en bij nadere bestudering blijkt dat ik al iets van hem in de kast heb staan: het eerste album van dat andere project No-Man. De eerste reeks platen van Porcupine Tree vind ik schitterend: vooral dat psychedelische en proggy spreekt me zeer aan en daarnaast kan Wilson ook nog eens pakkende songmelodieën schrijven. Vanaf 2003 wordt de muziek in mijn oren plots veel harder: Wilson heeft platen geproduceerd voor Opeth en Orphaned Land en neemt de metalinvloeden mee naar zijn eigen band. Het duurt lang voordat ik de steviger koers kan waarderen. In 2009 komt zijn eerste soloalbum uit en verwachtingsvol schaf ik hem aan. De lijst met gastmuzikanten maakt me nog nieuwsgieriger: onder anderen Gavin Harrison, Tony Levin, Sand Snowman, Theo Travis, Dirk Serries en Jordan Rudess dragen muzikaal bij. Ik hoop op melodieuze psychedelische liedjes. Oei. Op Insurgentes staat verontrustende muziek, die eerder de snoeiharde shoegaze-kant opzoekt dan de harmonische songsmederij. Als ik 'm bij het verschijnen koop op 5 maart 2009 is mijn teleurstelling groot. Ik beluister 'm een paar keer, maar het pakt me niet. Nog niet. In de loop van de jaren trek ik 'm vaker uit de kast en zeker nadat ik Wilson meerdere stukken van het album heb zien en horen spelen in 2012, ben ik om. Ja, vrolijk worden we er allemaal niet van, maar de subtiele zaken en de geluidserupties maken dit tot een zeer spannend album: van openers Harmony Korine en Abandoner tot het naargeestige Get All You Deserve en van de ongecontroleerde jazzrockimprov No Twiglight Within The Courts Of The Sun tot aan het afsluitende titelnumer. Ik heb trouwens de limited edition met een dvd erbij: Daarop staat een surround mix van het album (heb ik die ooit beluisterd?) en een trailer van de dvd Insurgentes, de documentaire die Steven Wilson maakte over zijn bezoek aan Mexico dat hem inspireerde tot het schrijven van veel stukken van dit album. Dit album zelf sleept je mee naar duistere oorden en is een intense luisterervaring.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 05-09-2025 12:50:18 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2795: Steven Wilson - NSRGNTS Remixes
Steven Wilson laat een paar van zijn songs opnieuw mixen door externen. Denk aan Jnero Jarel, Dälek, Engineers, Lukas Langa, Dirk Serries en Pat Mastelotto. NSRGNTS Remixes verschijnt eind juni 2009 en ik koop dit minialbum op 31 augustus 2009. Ik ben niet zo van de remixplaten en vind ook in dit geval dat ze weinig toevoegen aan de originelen, al klinkt een enkeling als iets heel nieuws. Er staan zes stukken op: nieuwe versies van Harmony Korine en Salvaging, daarnaast krijgen Abandanor en Get All You Deserve ieder twee bewerkingen. Geinig plaatje. Gelukkig niet duur. Voor de Steven Wilson freaks.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson laat een paar van zijn songs opnieuw mixen door externen. Denk aan Jnero Jarel, Dälek, Engineers, Lukas Langa, Dirk Serries en Pat Mastelotto. NSRGNTS Remixes verschijnt eind juni 2009 en ik koop dit minialbum op 31 augustus 2009. Ik ben niet zo van de remixplaten en vind ook in dit geval dat ze weinig toevoegen aan de originelen, al klinkt een enkeling als iets heel nieuws. Er staan zes stukken op: nieuwe versies van Harmony Korine en Salvaging, daarnaast krijgen Abandanor en Get All You Deserve ieder twee bewerkingen. Geinig plaatje. Gelukkig niet duur. Voor de Steven Wilson freaks.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2796: Steven Wilson - Grace For Drowning
Steven Wilson zet in 2010 zijn band Porcupine Tree op pauze. Hij heeft het idee dat de band niet veel verder komt en de lol is er wat van af. Daarnaast heeft hij aanvragen van allerlei kanten om oudere rockplaten opnieuw te mixen en van surroundmixen te voorzien: onder andere klassiekers van Jethro Tull en King Crimson krijgen de Wilsonremix. Bovendien wil hij zich concentreren op zijn solocarrière. In 2011 verschijnt het dubbelalbum Grace For Drowning. Ik hoor het eerste plaatje door de plaatselijke winkel op 27 september 2011 en koop gelijk de Limited Deluxe Edition: een fraai boekwerk met drie cd's en een bluray. Alles wat Steven Wilson ooit heeft gedaan horen we terug op dit magnifieke muziekdocument: prog, psychedelica, metal, pop, jazz, experimenteel, avant garde, ambient, noem het allemaal maar op. Het lijkt erop dat hij zijn ervaringen met het remixen van de klassiekers heeft gebruikt in de productie van dit schitterende album. Veel stukken zijn duister, op het sinistere af, maar er is ook plaats voor melancholie. Onderliggend thema blijkt een fascinatie voor seriemoorden(aars). Het album opent atmosferisch met een stemmig pianostukje (gespeeld door Jordan Rudess), waarna de instrumentale opener Sectarian erin beukt. Deform To Form A Star is samen met Postcard misschien wel het mooiste van de plaat, al is Remainder The Black Dog ook niet te versmaden, zij het van een geheel andere orde. Op het tweede plaatje valt Index op, al is het meest in het oor springende stuk het megalange Raider II, waarin Wilson vooral de invloeden van het album Lizard (King Crimson) laat horen. Op het derde plaatje staan demo's en outtakes en de bluray is gevuld met video's van enkele stukken van de plaat, met mixen van de demo's en natuurlijk een indrukwekkende surroundmix van het album. Grace For Drowning is wat mij betreft het grote meesterwerk van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson zet in 2010 zijn band Porcupine Tree op pauze. Hij heeft het idee dat de band niet veel verder komt en de lol is er wat van af. Daarnaast heeft hij aanvragen van allerlei kanten om oudere rockplaten opnieuw te mixen en van surroundmixen te voorzien: onder andere klassiekers van Jethro Tull en King Crimson krijgen de Wilsonremix. Bovendien wil hij zich concentreren op zijn solocarrière. In 2011 verschijnt het dubbelalbum Grace For Drowning. Ik hoor het eerste plaatje door de plaatselijke winkel op 27 september 2011 en koop gelijk de Limited Deluxe Edition: een fraai boekwerk met drie cd's en een bluray. Alles wat Steven Wilson ooit heeft gedaan horen we terug op dit magnifieke muziekdocument: prog, psychedelica, metal, pop, jazz, experimenteel, avant garde, ambient, noem het allemaal maar op. Het lijkt erop dat hij zijn ervaringen met het remixen van de klassiekers heeft gebruikt in de productie van dit schitterende album. Veel stukken zijn duister, op het sinistere af, maar er is ook plaats voor melancholie. Onderliggend thema blijkt een fascinatie voor seriemoorden(aars). Het album opent atmosferisch met een stemmig pianostukje (gespeeld door Jordan Rudess), waarna de instrumentale opener Sectarian erin beukt. Deform To Form A Star is samen met Postcard misschien wel het mooiste van de plaat, al is Remainder The Black Dog ook niet te versmaden, zij het van een geheel andere orde. Op het tweede plaatje valt Index op, al is het meest in het oor springende stuk het megalange Raider II, waarin Wilson vooral de invloeden van het album Lizard (King Crimson) laat horen. Op het derde plaatje staan demo's en outtakes en de bluray is gevuld met video's van enkele stukken van de plaat, met mixen van de demo's en natuurlijk een indrukwekkende surroundmix van het album. Grace For Drowning is wat mij betreft het grote meesterwerk van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2797: Steven Wilson - Catalogue | Preserve | Amass
Steven Wilson doet zijn eerste solotournee in 2011. Om een of andere reden mis ik die. Gelukkig is er een herkansing en zie ik hem op 2 mei 2012 in 013 in Tilburg. Mijn hoge verwachtingen maakt hij helemaal waar. Hij heeft dan ook een band om zich heen om je vingers bij af te likken. Marco Minnemann op drums, Nick Beggs op bas en stick, gitarist Niko Tsunev, toetsenist Adam Holzman en Theo Travis op saxen en fluit. Waanzinnig concert. Tijdens de inloop in de zaal zijn er projecties op een gaas/scherm dat vóór het podium hangt en donkere drones (Cenotaph door Bass Communion, dat andere project van Steven Wilson). Dat gaas blijft tijdens de eerste stukken van het concert hangen, zodat we een schimmig beeld krijgen van de band. Pas halverwege Sectarian valt het doek (letterlijk). De setlijst is eveneens fenomenaal. Na afloop koop ik dit cd'tje: zeventig minuten livewerk, opgenomen in oktober 2011 tijdens die eerste tournee. We horen de eerste vier stukken van het concert en de laatste drie van de reguliere setlijst (vóór de toegift). Het geluid is dik oké, de uitvoeringen zijn sterk en dit is een fijn hebbeding, behalve dan dat het niet compleet is. Ik zie dat de cd op Discogs voor veel geld van eigenaar wisselt. Leuke voor de liefhebber, mooi souvenir.
Bijna niks van dit album te vinden op YT, behalve
Bekijk deze YouTube-video
en het complete plaatje:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 09-09-2025 08:21:12 ]
Steven Wilson doet zijn eerste solotournee in 2011. Om een of andere reden mis ik die. Gelukkig is er een herkansing en zie ik hem op 2 mei 2012 in 013 in Tilburg. Mijn hoge verwachtingen maakt hij helemaal waar. Hij heeft dan ook een band om zich heen om je vingers bij af te likken. Marco Minnemann op drums, Nick Beggs op bas en stick, gitarist Niko Tsunev, toetsenist Adam Holzman en Theo Travis op saxen en fluit. Waanzinnig concert. Tijdens de inloop in de zaal zijn er projecties op een gaas/scherm dat vóór het podium hangt en donkere drones (Cenotaph door Bass Communion, dat andere project van Steven Wilson). Dat gaas blijft tijdens de eerste stukken van het concert hangen, zodat we een schimmig beeld krijgen van de band. Pas halverwege Sectarian valt het doek (letterlijk). De setlijst is eveneens fenomenaal. Na afloop koop ik dit cd'tje: zeventig minuten livewerk, opgenomen in oktober 2011 tijdens die eerste tournee. We horen de eerste vier stukken van het concert en de laatste drie van de reguliere setlijst (vóór de toegift). Het geluid is dik oké, de uitvoeringen zijn sterk en dit is een fijn hebbeding, behalve dan dat het niet compleet is. Ik zie dat de cd op Discogs voor veel geld van eigenaar wisselt. Leuke voor de liefhebber, mooi souvenir.
Bijna niks van dit album te vinden op YT, behalve
Bekijk deze YouTube-video
en het complete plaatje:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 09-09-2025 08:21:12 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2798: Steven Wilson - Get All You Deserver
Steven Wilson speelt op 13 april 2012 in het Teatro Metropolitan in Mexico City. Er is een complete filmploeg aanwezig en de opnamen verschijnen in september 2012. Ik koop de Limited Edition op de dag van verschijnen: 24 september 2012. Het complete concert is te beluisteren op twee cd's en te bekijken op dvd en bluray. De setlijst is precies die ik mocht meemaken op 2 mei 2012 in 013 in Tilburg. Fenomenaal concert, met de nadruk op stukken van zijn dan meest recente album Grace For Drowning en ook aandacht voor wat werk van Insurgentes. Opvallende uitschieter is Luminol, een ingenieus progwerkstuk dat een jaar later te vinden is op het derde soloalbum van Wilson. Op de dvd en bluray is ook nog een fotogalerij en een korte tourfilm (door Adam Holzman) te zien. De donkere setting, het mysterieuze gaasgordijn dat het eerste deel van het concert voor het podium hangt, de schitterende songs, de sinistere achtergrondbeelden, het indrukwekkende Raider II, de waanzinnige band en de naargeestige afsluiter Get All You Deserve: dit is een gruwelijk goed livedocument van een eigenzinnig artiest.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, een van mijn foto's van het concert op 2 mei 2012:
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-09-2025 10:04:34 ]
Steven Wilson speelt op 13 april 2012 in het Teatro Metropolitan in Mexico City. Er is een complete filmploeg aanwezig en de opnamen verschijnen in september 2012. Ik koop de Limited Edition op de dag van verschijnen: 24 september 2012. Het complete concert is te beluisteren op twee cd's en te bekijken op dvd en bluray. De setlijst is precies die ik mocht meemaken op 2 mei 2012 in 013 in Tilburg. Fenomenaal concert, met de nadruk op stukken van zijn dan meest recente album Grace For Drowning en ook aandacht voor wat werk van Insurgentes. Opvallende uitschieter is Luminol, een ingenieus progwerkstuk dat een jaar later te vinden is op het derde soloalbum van Wilson. Op de dvd en bluray is ook nog een fotogalerij en een korte tourfilm (door Adam Holzman) te zien. De donkere setting, het mysterieuze gaasgordijn dat het eerste deel van het concert voor het podium hangt, de schitterende songs, de sinistere achtergrondbeelden, het indrukwekkende Raider II, de waanzinnige band en de naargeestige afsluiter Get All You Deserve: dit is een gruwelijk goed livedocument van een eigenzinnig artiest.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, een van mijn foto's van het concert op 2 mei 2012:
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 10-09-2025 10:04:34 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2799: Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing And Other Stories
Steven Wilson maakt met de tourband van 2012 demo's voor een nieuw album. Na de demo's vertrekt Niko Tsunev en voor hem in de plaats komt gitarist Guthrie Govan. Zijn spel is een van de vele hoogtepunten op het derde studioalbum van Steven Wilson. The Raven That Refused To Sing And Other Stories en ik heb de Deluxe Limited Edition in handen op 22 februari 2013, de dag van verschijnen. Met zes songs in progstijl zet hij de lijn van voorganger Grace For Drowning voort. Dit keer zijn 'ghost stories' het onderliggende thema. De plaat opent sterk met Luminol, het stuk dat Wilson en band al tijdens de tour van 2012 speelden. Drive Home is een korte melancholieke song met een sublieme gitaarsolo van Govan. The Holy Drinker is een complexe progrocker en The Pin Drop een angstaanjagende vertelling. Eveneens complex en gelaagd is The Watchmaker, dat met z'n uitgesponnen akoestische intro en daarop verschillende delen veel wegheeft van Genesis begin jaren zeventig. Het spookachtige album sluit af met het indrukwekkende titelnummer The Raven That Refused To Sing; zelden zo'n triest én wonderschoon lied gehoord. Naast Nick Beggs, Marco Minnemann, Adam Holzman en Theo Travis zijn er gastbijdragen van Alan Parsons en Jakko Jakszyk, bovendien is er in sommige stukken een orkest te horen. Op de tweede cd van de Limited Deluxe Edition staan demo's van alle zes stukken, plus Clock Song, een ongebruikt idee. De dvd en bluray bevatten verschillende mixen van het album, waaronder een fraaie surround (laat dat maar aan meneer Wilson over), een fotogalerij en een uitgebreide studiodocumentaire. Op de bluray staan nog instrumentale versies van alle zes stukken plus een 'lounge version' van Drive Home. De prachtige video's die Jess Cope maakte van Drive Home en het titelnummer zijn dan weer niet te vinden, maar dat weet Wilson later gelukkig nog goed te maken. Na het almachtige Grace For Drowning kan dit album in mijn oren alleen maar tegenvallen, ook al staat er ontiegelijk sterk spul op. The Raven That Refused To Sing And Other Stories is een bijzonder goed album en een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson maakt met de tourband van 2012 demo's voor een nieuw album. Na de demo's vertrekt Niko Tsunev en voor hem in de plaats komt gitarist Guthrie Govan. Zijn spel is een van de vele hoogtepunten op het derde studioalbum van Steven Wilson. The Raven That Refused To Sing And Other Stories en ik heb de Deluxe Limited Edition in handen op 22 februari 2013, de dag van verschijnen. Met zes songs in progstijl zet hij de lijn van voorganger Grace For Drowning voort. Dit keer zijn 'ghost stories' het onderliggende thema. De plaat opent sterk met Luminol, het stuk dat Wilson en band al tijdens de tour van 2012 speelden. Drive Home is een korte melancholieke song met een sublieme gitaarsolo van Govan. The Holy Drinker is een complexe progrocker en The Pin Drop een angstaanjagende vertelling. Eveneens complex en gelaagd is The Watchmaker, dat met z'n uitgesponnen akoestische intro en daarop verschillende delen veel wegheeft van Genesis begin jaren zeventig. Het spookachtige album sluit af met het indrukwekkende titelnummer The Raven That Refused To Sing; zelden zo'n triest én wonderschoon lied gehoord. Naast Nick Beggs, Marco Minnemann, Adam Holzman en Theo Travis zijn er gastbijdragen van Alan Parsons en Jakko Jakszyk, bovendien is er in sommige stukken een orkest te horen. Op de tweede cd van de Limited Deluxe Edition staan demo's van alle zes stukken, plus Clock Song, een ongebruikt idee. De dvd en bluray bevatten verschillende mixen van het album, waaronder een fraaie surround (laat dat maar aan meneer Wilson over), een fotogalerij en een uitgebreide studiodocumentaire. Op de bluray staan nog instrumentale versies van alle zes stukken plus een 'lounge version' van Drive Home. De prachtige video's die Jess Cope maakte van Drive Home en het titelnummer zijn dan weer niet te vinden, maar dat weet Wilson later gelukkig nog goed te maken. Na het almachtige Grace For Drowning kan dit album in mijn oren alleen maar tegenvallen, ook al staat er ontiegelijk sterk spul op. The Raven That Refused To Sing And Other Stories is een bijzonder goed album en een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2800: Steven Wilson - Drive Home
Steven Wilson heeft behalve een uitzonderlijk gehoor ook een bijzonder goed visueel inzicht. Hij begrijpt dat geluid en beelden elkaar versterken. Tijdens zijn concerten is het visuele aspect van groot belang en bij veel van zijn muziek laat hij opmerkelijke video's maken. Voor Drive Home van het album The Raven That Refused To Sing And Other Stories maakte Jess Cope een werkelijk adembenemend mooie video. Die verschijnt eind oktober 2013 op een speciale uitgave (een bluray met een cd) en die koop ik op 29 oktober 2013. Op de bluray niet alleen de video van Drive Home, maar ook die van The Raven That Refused To Sing, eveneens van Jess Cope, plus vier concertopnamen uit Frankfurt van dat jaar en alles nog eens in audioformaat in verschillende mixen. Op de bijbehorende cd staat de singleversie van Drive Home, een orkestrale The Raven That Refused To Sing en diezelfde vier concertopnamen (The Holy Drinker, Insurgentes, The Watchmaker en The Raven That Refused To Sing), plus The Birthday Party, een studio outtake. Dat maakt deze uitgave tot een verplichte aanschaf. Ik ben in 2013 niet naar de concerten gegaan en heb daar na het bekijken en beluisteren van dit materiaal nogal spijt van. Want hoe belachelijk goed zijn stukken als The Holy Drinker en The Watchmaker. Bijzonder mooi document.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson heeft behalve een uitzonderlijk gehoor ook een bijzonder goed visueel inzicht. Hij begrijpt dat geluid en beelden elkaar versterken. Tijdens zijn concerten is het visuele aspect van groot belang en bij veel van zijn muziek laat hij opmerkelijke video's maken. Voor Drive Home van het album The Raven That Refused To Sing And Other Stories maakte Jess Cope een werkelijk adembenemend mooie video. Die verschijnt eind oktober 2013 op een speciale uitgave (een bluray met een cd) en die koop ik op 29 oktober 2013. Op de bluray niet alleen de video van Drive Home, maar ook die van The Raven That Refused To Sing, eveneens van Jess Cope, plus vier concertopnamen uit Frankfurt van dat jaar en alles nog eens in audioformaat in verschillende mixen. Op de bijbehorende cd staat de singleversie van Drive Home, een orkestrale The Raven That Refused To Sing en diezelfde vier concertopnamen (The Holy Drinker, Insurgentes, The Watchmaker en The Raven That Refused To Sing), plus The Birthday Party, een studio outtake. Dat maakt deze uitgave tot een verplichte aanschaf. Ik ben in 2013 niet naar de concerten gegaan en heb daar na het bekijken en beluisteren van dit materiaal nogal spijt van. Want hoe belachelijk goed zijn stukken als The Holy Drinker en The Watchmaker. Bijzonder mooi document.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2801: Steven Wilson - Cover Version
Steven Wilson brengt tussen 2003 en 2010 zes vinyl singles uit. Op de A-kant staat een coverversie van een al dan niet bekend nummer; op de B-zijde vinden we een eigen compositie. De stukken neemt hij in korte tijd en in zijn eentje op en de singles verschijnen in zeer kleine oplage van een paar honderd exemplaren. Gelukkig voor de liefhebber verschijnt in juni 2014 een cd met daarop die zes singles en hun B-kantjes en die cd koop ik op 1 juli 2014. Wilsons keuze voor covers zijn op z'n minst verrassend te noemen en zijn vertolkingen wijken volledig af van de originelen, hetgeen resulteert in een intiem klinkende plaatje. Van Thank You (van Alanis Morissette), The Day Before You Came (ABBA), A Forest (The Cure), The Gutiar Lesson (Momus), Sign O'The Times (Prince) en Lord Of The Reedy River (Donovan) vind ik alleen het ABBA-liedje wat tegenvallen, maar daar staan enkele uitschieters bij zijn eigen stukken tegenover. Please Come Home is werkelijk schitterend net als The Unquiet Grave (een traditional en daarmee de enige uitzondering). Mooie aanvulling op het toch al zo rijk diverse oeuvre van Steven Wilson.
Veel covers van dit album zijn niet te vinden op YT.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson brengt tussen 2003 en 2010 zes vinyl singles uit. Op de A-kant staat een coverversie van een al dan niet bekend nummer; op de B-zijde vinden we een eigen compositie. De stukken neemt hij in korte tijd en in zijn eentje op en de singles verschijnen in zeer kleine oplage van een paar honderd exemplaren. Gelukkig voor de liefhebber verschijnt in juni 2014 een cd met daarop die zes singles en hun B-kantjes en die cd koop ik op 1 juli 2014. Wilsons keuze voor covers zijn op z'n minst verrassend te noemen en zijn vertolkingen wijken volledig af van de originelen, hetgeen resulteert in een intiem klinkende plaatje. Van Thank You (van Alanis Morissette), The Day Before You Came (ABBA), A Forest (The Cure), The Gutiar Lesson (Momus), Sign O'The Times (Prince) en Lord Of The Reedy River (Donovan) vind ik alleen het ABBA-liedje wat tegenvallen, maar daar staan enkele uitschieters bij zijn eigen stukken tegenover. Please Come Home is werkelijk schitterend net als The Unquiet Grave (een traditional en daarmee de enige uitzondering). Mooie aanvulling op het toch al zo rijk diverse oeuvre van Steven Wilson.
Veel covers van dit album zijn niet te vinden op YT.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2802: Steven Wilson - Hand.Cannot.Erase.
Steven Wilson zoekt voortdurend naar interessante thema's en nieuwe vormen om zijn creativiteit te uiten. Hij ziet een documentaire over een jonge vrouw die een onopvallend leven leidt, zich afzondert in haar huis en jarenlang voor haar omgeving onzichtbaar blijft, tot ze in haar huis gevonden wordt en al lange tijd is overleden. Dit trieste verhaal inspireert Wilson tot het maken van het album Hand.Cannot.Erase. dat in 2015 verschijnt. Op de plaat ontwikkelt hij zijn muziekstijl verder. Van absolute prog verschuift het karakter naar een melodieuze mix van pop, metal en prog. In elf stukken vertelt Wilson zijn verhaal. Na een stemmig instrumentaal stukje (First Regret) barst het los met 3 Years Older waarin alles voorbijkomt. Titelnummer Hand.Cannot.Erase. raatk aan de pure pop en Perfect Life bevat dan weer elementen uit de triphop. Routine hoort bij de allertriestste én allermooiste songs die Steven Wilson ooit heeft gemaakt; de video die Jess Cope erbij maakte, versterkt het gevoel van verdriet en wanhoop. Het venijnige Home Invasion is de opmaat naar Regret #9 waarin Adam Holzman een machtige Moogsolo mag improviseren. Transcience is een kort en bijna akoestisch liedje en daarna blaast het brute Ancestral je van de sokken - het begint nog wat atmosferisch maar bouwt op naar kamerbrede gitaarakkoorderupties. In Happy Returns zingt de hoofdpersoon uit het verhaal een melancholieke tekst en het album besluit verstild met een atmosferisch piano- en koorstukje. Ik koop de Limited Deluxe Edition op 5 maart 2013 met daarin twee cd's, een dvd en een bluray, alles weer prachtig verpakt in een dik boekwerk. Dit keer overtreffen Carl Glover, Lasse Hoile en Wilson zichzelf. Het boek bladert als de levensbeschrijving van de jonge vrouw: we komen songteksten en dagboekfragmenten tegen, maar ook losse briefjes, kaarten, boekjes en zelfs de inlay van een mixtape, die inderdaad los in het boekwerk zitten. Werkelijk schitterend. Op de tweede cd staan demo's die Steven Wilson opnam in 2013 en 2014; de dvd en de bluray bevatten meerdere mixen van het album, een fotogalerij en een studiodocumentaire. Op de bluray nog een extraatje: instrumentale versies en allerlei alternatieve versies en mixen van de stukken van de plaat, plus een medley Piano Themes From Hand.Cannot.Erase.. Vrij snel na het verschijnen van de plaat gaat Wilson op tournee, met dezelfde band die het album en de voorganger opnam: Beggs, Minnemann, Govan en Holzman. Op donderdag 23 april zie ik het concert in Hedon Zwolle, waarin Wilson de plaat van voor naar achter laat horen, af en toe onderbroken door Index, Lazarus en Harmony Korine. Filmbeelden uit het leven van de hoofdpersoon én de prachtige animaties van Jess Cope zorgen voor een indrukwekkend visueel aspect. Toegiften zijn er in de vorm van The Watchmaker en Sleep Together en een tweede toegift van Sectarian en natuurlijk The Raven That Refused To Sing. Debiel goed concert, niet in het minst vanwege de vertolking van het recente album, dat behoort tot de absolute hoogtepunten van de solocarrière van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit: een plaatje van het concert op 23 april 2015 in Hedon Zwolle:
Steven Wilson zoekt voortdurend naar interessante thema's en nieuwe vormen om zijn creativiteit te uiten. Hij ziet een documentaire over een jonge vrouw die een onopvallend leven leidt, zich afzondert in haar huis en jarenlang voor haar omgeving onzichtbaar blijft, tot ze in haar huis gevonden wordt en al lange tijd is overleden. Dit trieste verhaal inspireert Wilson tot het maken van het album Hand.Cannot.Erase. dat in 2015 verschijnt. Op de plaat ontwikkelt hij zijn muziekstijl verder. Van absolute prog verschuift het karakter naar een melodieuze mix van pop, metal en prog. In elf stukken vertelt Wilson zijn verhaal. Na een stemmig instrumentaal stukje (First Regret) barst het los met 3 Years Older waarin alles voorbijkomt. Titelnummer Hand.Cannot.Erase. raatk aan de pure pop en Perfect Life bevat dan weer elementen uit de triphop. Routine hoort bij de allertriestste én allermooiste songs die Steven Wilson ooit heeft gemaakt; de video die Jess Cope erbij maakte, versterkt het gevoel van verdriet en wanhoop. Het venijnige Home Invasion is de opmaat naar Regret #9 waarin Adam Holzman een machtige Moogsolo mag improviseren. Transcience is een kort en bijna akoestisch liedje en daarna blaast het brute Ancestral je van de sokken - het begint nog wat atmosferisch maar bouwt op naar kamerbrede gitaarakkoorderupties. In Happy Returns zingt de hoofdpersoon uit het verhaal een melancholieke tekst en het album besluit verstild met een atmosferisch piano- en koorstukje. Ik koop de Limited Deluxe Edition op 5 maart 2013 met daarin twee cd's, een dvd en een bluray, alles weer prachtig verpakt in een dik boekwerk. Dit keer overtreffen Carl Glover, Lasse Hoile en Wilson zichzelf. Het boek bladert als de levensbeschrijving van de jonge vrouw: we komen songteksten en dagboekfragmenten tegen, maar ook losse briefjes, kaarten, boekjes en zelfs de inlay van een mixtape, die inderdaad los in het boekwerk zitten. Werkelijk schitterend. Op de tweede cd staan demo's die Steven Wilson opnam in 2013 en 2014; de dvd en de bluray bevatten meerdere mixen van het album, een fotogalerij en een studiodocumentaire. Op de bluray nog een extraatje: instrumentale versies en allerlei alternatieve versies en mixen van de stukken van de plaat, plus een medley Piano Themes From Hand.Cannot.Erase.. Vrij snel na het verschijnen van de plaat gaat Wilson op tournee, met dezelfde band die het album en de voorganger opnam: Beggs, Minnemann, Govan en Holzman. Op donderdag 23 april zie ik het concert in Hedon Zwolle, waarin Wilson de plaat van voor naar achter laat horen, af en toe onderbroken door Index, Lazarus en Harmony Korine. Filmbeelden uit het leven van de hoofdpersoon én de prachtige animaties van Jess Cope zorgen voor een indrukwekkend visueel aspect. Toegiften zijn er in de vorm van The Watchmaker en Sleep Together en een tweede toegift van Sectarian en natuurlijk The Raven That Refused To Sing. Debiel goed concert, niet in het minst vanwege de vertolking van het recente album, dat behoort tot de absolute hoogtepunten van de solocarrière van Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit: een plaatje van het concert op 23 april 2015 in Hedon Zwolle:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Overigens: plankje 41 gedraaid en op naar plankje 42.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2803: Steven Wilson - Hand.Cannot.Erase
Steven Wilson zie ik vervolgens nog een paar keer spelen. Op 28 en 29 september maken we de shows in The Royal Albert Hall mee. De eerste avond speelt hij de complete Hand.Cannot.Erase. van voor na achteren in de eerste set met na de pauze een mooie greep uit eerder solowerk, plus Drag Rope (van Storm Corrosion) en een enkel Porcupine Tree-stuk. Tijdens de inloop van het publiek zit de actrice die model heeft gestaan voor de hoofdpersoon uit het verhaal van Hand.Cannot.Erase. op het podium aan een bureautje te werken en het we hebben zodoende een bevreemdend kijkje in een stukje van haar leven. Later verschijnt zij uitgebreid in de videobeelden op het grote scherm. Voor The Watchmaker komt zelfs het gaas-projectiescherm voor het podium te hangen. Tijdens de tweede avond horen we obscuurder materiaal uit de solo- en PT-catalogus, waaronder een ingekorte versie van Raider II. Guthrie Govan is al een tijdje vervangen door Dave Kilminster, maar Govan is speciale gast en speelt de gitaarsolo's in Home Invasion en Drive Home. Theo Travis speelt de tweede helft van het concert mee en tijdens de toegift komt Gavin Harrison Lazarus en The Sound Of Muzak drummen. Waanzinnige avonden. We vinden het zó goed, dat we op 23 januari 2016 in Ancienne Belgique in Brussel staan. De eerste set is opnieuw de gehele Hand.Cannot.Erase. en na de pauze weer een mooie selectie uit het solo- en PT-oeuvre. Tijdens alle concerten is het licht- en beeldwerk zeer indrukwekkend. Als ik op 10 juli 2018 in een lokale boekwinkel ben, ontdek ik dat die het hoekje 'muziek' aan het opdoeken is en alle overgebleven cd's gaan eruit voor drie voor een tientje. Zowaar, ik vind de Limited Edition van Hand.Cannot.Erase. en die koop ik. Naast de cd zit de dvd toegevoegd. Ik heb alles natuurlijk al, maar voor het gebruiksgemak is dit fijn om naast de schitterende Deluxe Edition te hebben. Bovendien: meesterwerk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, een plaatje uit de RAH:
Steven Wilson zie ik vervolgens nog een paar keer spelen. Op 28 en 29 september maken we de shows in The Royal Albert Hall mee. De eerste avond speelt hij de complete Hand.Cannot.Erase. van voor na achteren in de eerste set met na de pauze een mooie greep uit eerder solowerk, plus Drag Rope (van Storm Corrosion) en een enkel Porcupine Tree-stuk. Tijdens de inloop van het publiek zit de actrice die model heeft gestaan voor de hoofdpersoon uit het verhaal van Hand.Cannot.Erase. op het podium aan een bureautje te werken en het we hebben zodoende een bevreemdend kijkje in een stukje van haar leven. Later verschijnt zij uitgebreid in de videobeelden op het grote scherm. Voor The Watchmaker komt zelfs het gaas-projectiescherm voor het podium te hangen. Tijdens de tweede avond horen we obscuurder materiaal uit de solo- en PT-catalogus, waaronder een ingekorte versie van Raider II. Guthrie Govan is al een tijdje vervangen door Dave Kilminster, maar Govan is speciale gast en speelt de gitaarsolo's in Home Invasion en Drive Home. Theo Travis speelt de tweede helft van het concert mee en tijdens de toegift komt Gavin Harrison Lazarus en The Sound Of Muzak drummen. Waanzinnige avonden. We vinden het zó goed, dat we op 23 januari 2016 in Ancienne Belgique in Brussel staan. De eerste set is opnieuw de gehele Hand.Cannot.Erase. en na de pauze weer een mooie selectie uit het solo- en PT-oeuvre. Tijdens alle concerten is het licht- en beeldwerk zeer indrukwekkend. Als ik op 10 juli 2018 in een lokale boekwinkel ben, ontdek ik dat die het hoekje 'muziek' aan het opdoeken is en alle overgebleven cd's gaan eruit voor drie voor een tientje. Zowaar, ik vind de Limited Edition van Hand.Cannot.Erase. en die koop ik. Naast de cd zit de dvd toegevoegd. Ik heb alles natuurlijk al, maar voor het gebruiksgemak is dit fijn om naast de schitterende Deluxe Edition te hebben. Bovendien: meesterwerk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, een plaatje uit de RAH:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2804: Steven Wilson - 4½
Steven Wilson is een kiene gast. Hij weet hoe hij zijn publiek aan zich moet blijven binden. Naast regelmatige berichten op de sociale media brengt hij ook enkele keren per jaar iets nieuws uit. Zo verschijnt in januari 2016 dit minialbum. Het zit tussen zijn vierde en vijfde soloalbum in, vandaar de titel. In net geen veertig minuten (hoezo: minialbum?) komen zes stukken voorbij. Sommig spul lijkt op outtakes van eerdere projecten, ander is bijzonder materiaal dat speciaal voor deze uitgave is afgerond. Van opener My Book Of Regrets is de basis live opgenomen tijdens een concert in Montreal in juni 2015 en later aangevuld met overdubs in de studio. Happiness III komt van de sessies voor Hand.Cannot.Erase. in 2014, maar blijkt niet goed in het concept te passen; het verschijnt ook als vinylsingle. De eerste flarden van het instrumentale Vermillioncore schrijft Wilson in 2013, maar hij maakt het pas af in 2015 en een maand of vier later neemt hij het pas op. Nóg bijzonderder is de afsluiter Don't Hate Me. Dit stuk komt van Stupid Dream van Porcupine Tree uit 1998; de basis van deze opnamen komen van een concert ergens in Europa in september 2015, met aanvullende studio-opnamen, waaronder de stem van Ninet Tayeb (die overigens ook op het album Hand.Cannot.Erase. is te horen). Onder de instrumentalisten vinden we leden van Wilsons bands (Nick Beggs, Marco Minnemann, Craig Blundell, Adam Holzman, Dave Kilminster, Guthrie Govan, Theo Travis), maar ook anderen, waaronder Chad Wackerman. Ik koop dit kleine album bij het verschijnen op 25 januari 2016. Vermillioncore en de nieuwe versie van Don't Hate Me heb ik twee dagen ervoor tijdens het concert in Ancienne Belgique al mogen horen. Fraai tussendoortje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson is een kiene gast. Hij weet hoe hij zijn publiek aan zich moet blijven binden. Naast regelmatige berichten op de sociale media brengt hij ook enkele keren per jaar iets nieuws uit. Zo verschijnt in januari 2016 dit minialbum. Het zit tussen zijn vierde en vijfde soloalbum in, vandaar de titel. In net geen veertig minuten (hoezo: minialbum?) komen zes stukken voorbij. Sommig spul lijkt op outtakes van eerdere projecten, ander is bijzonder materiaal dat speciaal voor deze uitgave is afgerond. Van opener My Book Of Regrets is de basis live opgenomen tijdens een concert in Montreal in juni 2015 en later aangevuld met overdubs in de studio. Happiness III komt van de sessies voor Hand.Cannot.Erase. in 2014, maar blijkt niet goed in het concept te passen; het verschijnt ook als vinylsingle. De eerste flarden van het instrumentale Vermillioncore schrijft Wilson in 2013, maar hij maakt het pas af in 2015 en een maand of vier later neemt hij het pas op. Nóg bijzonderder is de afsluiter Don't Hate Me. Dit stuk komt van Stupid Dream van Porcupine Tree uit 1998; de basis van deze opnamen komen van een concert ergens in Europa in september 2015, met aanvullende studio-opnamen, waaronder de stem van Ninet Tayeb (die overigens ook op het album Hand.Cannot.Erase. is te horen). Onder de instrumentalisten vinden we leden van Wilsons bands (Nick Beggs, Marco Minnemann, Craig Blundell, Adam Holzman, Dave Kilminster, Guthrie Govan, Theo Travis), maar ook anderen, waaronder Chad Wackerman. Ik koop dit kleine album bij het verschijnen op 25 januari 2016. Vermillioncore en de nieuwe versie van Don't Hate Me heb ik twee dagen ervoor tijdens het concert in Ancienne Belgique al mogen horen. Fraai tussendoortje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2805: Steven Wilson - Transcience
Steven Wilson is in 2016 volop bezig met de opnamen voor een nieuw soloalbum. Toch is hij niet uit beeld. Eerder in het jaar verscheen het minialbum 4½, later komt Transcience, een verzameling van zijn toegankelijke werk. Omdat er wat mixen en iets andere versies op staan die niet te vinden zijn op de studioplaten en omdat ik zijn reguliere oeuvre compleet wil hebben, koop ik de cd op 19 september 2016. Van alle vier de grote studioalbums staan er meerdere stukken op en de verzamelaar is aangevuld met Happiness III van 4½ en Thank You van Cover Version. Wat er dan anders is? Van het stuk Transcience is de singleversie te horen en van Happy Returns en Deform To Form A Star een edit. De grote verrassing is een geheel nieuw opgenomen versie van Porcupine Tree's Lazarus. Daar staat tegenover dat een van de allermooiste Wilsonsongs ontbreekt (The Raven That Refused To Sing), maar zo zal iedereen zijn voorkeuren hebben. Toch een fijn plaatje voor een genoeglijk uur Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson is in 2016 volop bezig met de opnamen voor een nieuw soloalbum. Toch is hij niet uit beeld. Eerder in het jaar verscheen het minialbum 4½, later komt Transcience, een verzameling van zijn toegankelijke werk. Omdat er wat mixen en iets andere versies op staan die niet te vinden zijn op de studioplaten en omdat ik zijn reguliere oeuvre compleet wil hebben, koop ik de cd op 19 september 2016. Van alle vier de grote studioalbums staan er meerdere stukken op en de verzamelaar is aangevuld met Happiness III van 4½ en Thank You van Cover Version. Wat er dan anders is? Van het stuk Transcience is de singleversie te horen en van Happy Returns en Deform To Form A Star een edit. De grote verrassing is een geheel nieuw opgenomen versie van Porcupine Tree's Lazarus. Daar staat tegenover dat een van de allermooiste Wilsonsongs ontbreekt (The Raven That Refused To Sing), maar zo zal iedereen zijn voorkeuren hebben. Toch een fijn plaatje voor een genoeglijk uur Steven Wilson.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2806: Steven Wilson - To The Bone
Steven Wilson brengt zijn vijfde studioalbum To The Bone uit in augustus 2017. Ik heb hem zo ongeveer op de dag van verschijnen (22 augustus 2017) in handen. Wilson heeft dan al vaak aangekondigd dat hij met ieder album iets anders wil doen, iets wat zelfs zijn trouwste fans niet van hem verwachten. Op To The Bone maakt hij de stap naar een toegankelijk soort artrock met een vleugje prog. Samen met Paul Stacey (broer van Jeremy) produceert hij een redelijk gemakkelijk in het gehoor liggend album. Veel speelt hij zelf in, maar de lijst aan gasten is toch ook lang en indrukwekkend. Zo zijn vaste bandleden als Nick Beggs, Adam Holzman en Dave Kilminster te horen, maar ook anderen: Craig Blundell, Ninet Tayeb, David Kollar, Dave Stewart en Jeremy Stacey (broer van Paul). Een opvallende gastbijdrage horen we in het album openende titelnummer: Mark Feltham speelt harmonica, zoals hij dat ook deed bij Rory Gallagher, Talk Talk, Godley & Creme, Oasis en al die honderden anderen. Het nummer To The Bone krijgt daarmee een soort bluesrockvibe mee. Ook indrukwekkend is Pariah, het duet de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. In mijn oren zijn Nowhere Now, Same Asylum As Before en People Who Eat Darkness wat 'platte' poprocksongs. Helemaal bont maakt Wilson het in Permanating, een voor zijn doen te vrolijk popdeuntje dat eerder doet denken aan de latere ELO dan aan dat van een rockicoon. Daar staan dan weer prachtig verstilde stukken als Refuge en de wonderschone Song Of Unborn tegenover. Een bijzonder gaaf werk vind ik Detonation, dat start als een ballad en uitmondt in een lange uptempo jam met allerlei solo's. Ik heb wederom de Limited Deluxe Edition, een fraai boekwerk met een extra cd met daarop (demo's en outtakes), een dvd (met het album in allerlei mixen, plus video's voor Song Of I en Pariah), een bluray (met alles van de dvd, aangevuld met een making-of-documentaire) en een 7" singel met daarop slechts het liedje (een outtake) Antisocial, uitgevoerd door Wilson samen met drummer Blundell. Aanvankelijk vind ik de plaat wat tegenvallen; het is niet zoals het overweldigende Grace For Drowning of het briljante conceptverhaal van Hand.Cannot.Erase., maar na een boel luisterbeurten (en enkele concerten die ik mag meemaken - wacht maar), ontpopt To The Bone zich tot een puik werk dat zich kan meten met andere grote platen van lui als Gabriel, Bush, Bowie enzovoorts. Kortom: geen min album, dit.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson brengt zijn vijfde studioalbum To The Bone uit in augustus 2017. Ik heb hem zo ongeveer op de dag van verschijnen (22 augustus 2017) in handen. Wilson heeft dan al vaak aangekondigd dat hij met ieder album iets anders wil doen, iets wat zelfs zijn trouwste fans niet van hem verwachten. Op To The Bone maakt hij de stap naar een toegankelijk soort artrock met een vleugje prog. Samen met Paul Stacey (broer van Jeremy) produceert hij een redelijk gemakkelijk in het gehoor liggend album. Veel speelt hij zelf in, maar de lijst aan gasten is toch ook lang en indrukwekkend. Zo zijn vaste bandleden als Nick Beggs, Adam Holzman en Dave Kilminster te horen, maar ook anderen: Craig Blundell, Ninet Tayeb, David Kollar, Dave Stewart en Jeremy Stacey (broer van Paul). Een opvallende gastbijdrage horen we in het album openende titelnummer: Mark Feltham speelt harmonica, zoals hij dat ook deed bij Rory Gallagher, Talk Talk, Godley & Creme, Oasis en al die honderden anderen. Het nummer To The Bone krijgt daarmee een soort bluesrockvibe mee. Ook indrukwekkend is Pariah, het duet de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. In mijn oren zijn Nowhere Now, Same Asylum As Before en People Who Eat Darkness wat 'platte' poprocksongs. Helemaal bont maakt Wilson het in Permanating, een voor zijn doen te vrolijk popdeuntje dat eerder doet denken aan de latere ELO dan aan dat van een rockicoon. Daar staan dan weer prachtig verstilde stukken als Refuge en de wonderschone Song Of Unborn tegenover. Een bijzonder gaaf werk vind ik Detonation, dat start als een ballad en uitmondt in een lange uptempo jam met allerlei solo's. Ik heb wederom de Limited Deluxe Edition, een fraai boekwerk met een extra cd met daarop (demo's en outtakes), een dvd (met het album in allerlei mixen, plus video's voor Song Of I en Pariah), een bluray (met alles van de dvd, aangevuld met een making-of-documentaire) en een 7" singel met daarop slechts het liedje (een outtake) Antisocial, uitgevoerd door Wilson samen met drummer Blundell. Aanvankelijk vind ik de plaat wat tegenvallen; het is niet zoals het overweldigende Grace For Drowning of het briljante conceptverhaal van Hand.Cannot.Erase., maar na een boel luisterbeurten (en enkele concerten die ik mag meemaken - wacht maar), ontpopt To The Bone zich tot een puik werk dat zich kan meten met andere grote platen van lui als Gabriel, Bush, Bowie enzovoorts. Kortom: geen min album, dit.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2807: Steven Wilson - Home Invasion (In Concert At The Royal Albert Hall)
Steven Wilson zie ik op 27 en 29 maart 2018 in The Royal Albert Hall in Londen. Op 28 maart speelt hij ook, maar het lukte niet om daar kaarten voor te bemachtigen. Op de twee avonden speelt hij veel werk van To The Bone en een uitgebreide selectie van stukken uit zijn solo- en Porcupine Tree-catalogus. Wat wil het geval? Op 29 maart is er opnameapparatuur aanwezig die het concert vastlegt voor een mooie uitgave op cd en bluray. Ik koop het pakketje bij het verschijnen op 5 november 2018. Het concert op 29 maart heeft een voorprogramma: niemand minder dan Richard Barbieri komt wat eigen werk spelen van zijn eigen net verschenen album Planets+Persona en sluit af met Buying New Soul (van de Porcupine Tree-plaat Recordings) en zowaar, daar is Steven Wilson die met hem meespeelt. De reguliere setlijst van Wilson is op 27 en 29 maart identiek, maar dat maakt geen bal uit; het is mooi om terug te zien op de bluray. Van de introductiefilm Truth zien en horen we maar een fragment, maar daarna is het concert compleet. Wilson heeft weer zijn fabuleuze band om zich heen: Nick Beggs, Craig Blundell, Adam Holzman en dit keer gitarist Alex Hutchings. Ninet Tayeb komt zingen in Pariah, People Who Eat Darkness en eerste toegift Blank Tapes. De stukken van zijn recente album To The Bone zijn bijzonder krachtig. Voor mij zijn Home Invasion / Regret #9 en Ancestral de hoogtepunten van het concert, maar ook een nieuweling als Song Of Unborn (met adembenemend mooie achtergrondfilm) is zeer indrukwekkend. Tijdens de avond zelf is Wilson bijzonder spraakzaam; zijn introducties zijn op de cd en bluray weggeknipt of ingekort. Tijdens het opwekkende Permanating krijgt hij ondersteuning van de danseressen van The Bollywood Co., hetgeen resulteert in een welkome onderbreking van de veelal sombere en zware muzikale kost. De reguliere setlijst eindigt met Vermillioncore en Sleep Togetther, de eerste toegift bestaat uit lofi uitvoeringen van Even Less en Blank Tapes, plus de meebruller The Sound Of Muzak, maar Wilson kan het niet laten en stuurt iedereen naar huis met misschien wel zijn somberste song ooit (The Raven That Refused To Sing). De bluray kan natuurlijk nooit de atmosfeer en de intense beleving van de concertavond weergeven, maar is wel een fantastisch souvenir. Ik baal vreselijk dat ik die tweede avond 28 maart er niet bij kan zijn, want dan speelt hij drie lange sets met een waanzinnige doorsnede van zijn oeuvre: van Porcupine Tree klassiekers als The Sky Moves Sideways, Trains en Even Less tot Blackfield (allemaal solo en akoestisch) tot aan een lange reis door zijn solorepertoire (waaronder een uitvoering van Routine. Gelukkig staan er filmbeelden van de repetities (onder andere van Routine) als extraatje op de bluray. Na de twee optredens in The Royal Albert Hall heb ik nog niet genoeg gehad; op 18 februari zien we hem nogmaals, dit keer in het Cirque Royal in Brussel. De setlijst is ietsie anders, enkele stukken van To The Bone hebben plaatsgemaakt voor een klassieker als Lazarus, Get All You Deserve, Blackfield en Sentimental, en dat zorgt voor de nodige aangename verrassingen. De liveset Home Invasion knettert nog geregeld door de woonkamer en is een fraai livedocument dat Steven Wilson en zijn band laat zien en horen op de toppen van hun kunnen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, twee plaatjes van het concert op 29 maart 2018:
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-09-2025 13:28:10 ]
Steven Wilson zie ik op 27 en 29 maart 2018 in The Royal Albert Hall in Londen. Op 28 maart speelt hij ook, maar het lukte niet om daar kaarten voor te bemachtigen. Op de twee avonden speelt hij veel werk van To The Bone en een uitgebreide selectie van stukken uit zijn solo- en Porcupine Tree-catalogus. Wat wil het geval? Op 29 maart is er opnameapparatuur aanwezig die het concert vastlegt voor een mooie uitgave op cd en bluray. Ik koop het pakketje bij het verschijnen op 5 november 2018. Het concert op 29 maart heeft een voorprogramma: niemand minder dan Richard Barbieri komt wat eigen werk spelen van zijn eigen net verschenen album Planets+Persona en sluit af met Buying New Soul (van de Porcupine Tree-plaat Recordings) en zowaar, daar is Steven Wilson die met hem meespeelt. De reguliere setlijst van Wilson is op 27 en 29 maart identiek, maar dat maakt geen bal uit; het is mooi om terug te zien op de bluray. Van de introductiefilm Truth zien en horen we maar een fragment, maar daarna is het concert compleet. Wilson heeft weer zijn fabuleuze band om zich heen: Nick Beggs, Craig Blundell, Adam Holzman en dit keer gitarist Alex Hutchings. Ninet Tayeb komt zingen in Pariah, People Who Eat Darkness en eerste toegift Blank Tapes. De stukken van zijn recente album To The Bone zijn bijzonder krachtig. Voor mij zijn Home Invasion / Regret #9 en Ancestral de hoogtepunten van het concert, maar ook een nieuweling als Song Of Unborn (met adembenemend mooie achtergrondfilm) is zeer indrukwekkend. Tijdens de avond zelf is Wilson bijzonder spraakzaam; zijn introducties zijn op de cd en bluray weggeknipt of ingekort. Tijdens het opwekkende Permanating krijgt hij ondersteuning van de danseressen van The Bollywood Co., hetgeen resulteert in een welkome onderbreking van de veelal sombere en zware muzikale kost. De reguliere setlijst eindigt met Vermillioncore en Sleep Togetther, de eerste toegift bestaat uit lofi uitvoeringen van Even Less en Blank Tapes, plus de meebruller The Sound Of Muzak, maar Wilson kan het niet laten en stuurt iedereen naar huis met misschien wel zijn somberste song ooit (The Raven That Refused To Sing). De bluray kan natuurlijk nooit de atmosfeer en de intense beleving van de concertavond weergeven, maar is wel een fantastisch souvenir. Ik baal vreselijk dat ik die tweede avond 28 maart er niet bij kan zijn, want dan speelt hij drie lange sets met een waanzinnige doorsnede van zijn oeuvre: van Porcupine Tree klassiekers als The Sky Moves Sideways, Trains en Even Less tot Blackfield (allemaal solo en akoestisch) tot aan een lange reis door zijn solorepertoire (waaronder een uitvoering van Routine. Gelukkig staan er filmbeelden van de repetities (onder andere van Routine) als extraatje op de bluray. Na de twee optredens in The Royal Albert Hall heb ik nog niet genoeg gehad; op 18 februari zien we hem nogmaals, dit keer in het Cirque Royal in Brussel. De setlijst is ietsie anders, enkele stukken van To The Bone hebben plaatsgemaakt voor een klassieker als Lazarus, Get All You Deserve, Blackfield en Sentimental, en dat zorgt voor de nodige aangename verrassingen. De liveset Home Invasion knettert nog geregeld door de woonkamer en is een fraai livedocument dat Steven Wilson en zijn band laat zien en horen op de toppen van hun kunnen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, twee plaatjes van het concert op 29 maart 2018:
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-09-2025 13:28:10 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2808: Steven Wilson - The Future Bites
Steven Wilson gebruikt het jaar 2018 vooral ook om een nieuw album op te nemen. Vooral in de tweede helft van dat jaar laat hij zijn volgers weten dat het een plaat gaat zijn over consumeren en hoe bedrijven en fabrikanten hun product(en) in de markt zetten en zelfs markten creëren en hoe klanten daar zo goed als blindelings in mee gaan. Wilson belooft dat de nieuwe plaat weer totaal anders zal zijn als zijn voorgangers. Van de singles en clips die er in de tweede helft van 2018 te horen en te zien zijn wil ik zo min mogelijk mee krijgen, zodat ik bij het verschijnen van de plaat alles in één keer tot mij kan nemen en mij totaal kan onderdompelen in het nieuwe werkstuk. (Zo doe ik dat bij alle nieuw werk van de muzikanten die ik volg.) Ook van het album The Future Bites komt er een Limited Deluxe Edition en die grote box komt op 8 februari 2019, een week na het officiële verschijnen, via de internationale post mijn huis binnen. Bij het openen van de dikke doos weet ik: dit is een bijna geniaal concept. In de dikke doos vier cd's, een bluray en een cassette (plus een dik boek en nog wat reclamedingen). Bij het beluisteren van het reguliere album denk ik: ik vind het niks. De plaat klinkt steriel, vlak, bijna ongeïnspireerd. Wilson zingt in mijn oren vaak met een hoge piepstem; de muziek is veelal elektronisch en blijft nauwelijks hangen in mijn hoofd. Enige positieve uitschieter is wat mij betreft 12 Things I Forgot, een bijna akoestisch liedje met een mooie melodie en warme samenzang, maar dat hebben we al zo vaak van hem gehoord (op zijn soloplaten, bij Porcupine Tree, bij Blackfield). Ja, het opzwepende ritme in Eminent Sleaze is goorgeilgoed, maar verder is er niets waar ik opgewonden van word. Op de tweede cd staat de gehele plaat nog eens instrumentaal, dat voegt weinig tot niets toe. De derde cd kent remixen (een twintig minuten durende discoversie van Personal Shopper, iemand?) en een paar outtakes en op de vierde cd staat veertig minuten stilte, dan een heel kort stukje muziek van twee minuten en vervolgens weer twintig minuten niks. De bluray is gevuld met verschillende mixen van het album (waaronder natuurlijk ook weer een surround en Atmos) en de drie videoclips van King Ghost, Eminent Sleaze en Personal Shopper. Op de cassette staan vier demo's die niet op de bluray te vinden zijn. Ik beluister het reguliere album een keer of drie en al het extra materiaal slechts een enkele keer en daarna zet ik de dikke doos in de kast. Ik haal hem er niet meer uit. Steven Wilson kondigt voor 2020 een grootse tour aan langs zeer grote zalen en hij zal een enorm visueel spektakel meenemen. Ik wil niet naar een grote zaal, maar koop toch kaarten voor de Arena in Oberhausen. Als dan de covid uitbreekt en Wilson de gehele tour moet annuleren, ben ik niet eens teleurgesteld. Nu, bij het herbeluisteren van de dikke doos vind ik het allemaal niet zo slecht als aanvankelijk; het klinkt minder kil dan in mijn herinnering. Het bonusmateriaal blijft wat mij betreft - met uitzondering van de outtakes - volledig overbodig. Ik blijf het concept briljant vinden en realiseer me ten volle dat ik met de aanschaf ervan volledig voldoe aan dat waar dit concept nu precies over gaat. En al is het reguliere album bij nadere beschouwing zeker de moeite van het beluisteren waard, toch zal ik de dikke doos nooit veel uit de kast trekken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-09-2025 21:25:01 ]
Steven Wilson gebruikt het jaar 2018 vooral ook om een nieuw album op te nemen. Vooral in de tweede helft van dat jaar laat hij zijn volgers weten dat het een plaat gaat zijn over consumeren en hoe bedrijven en fabrikanten hun product(en) in de markt zetten en zelfs markten creëren en hoe klanten daar zo goed als blindelings in mee gaan. Wilson belooft dat de nieuwe plaat weer totaal anders zal zijn als zijn voorgangers. Van de singles en clips die er in de tweede helft van 2018 te horen en te zien zijn wil ik zo min mogelijk mee krijgen, zodat ik bij het verschijnen van de plaat alles in één keer tot mij kan nemen en mij totaal kan onderdompelen in het nieuwe werkstuk. (Zo doe ik dat bij alle nieuw werk van de muzikanten die ik volg.) Ook van het album The Future Bites komt er een Limited Deluxe Edition en die grote box komt op 8 februari 2019, een week na het officiële verschijnen, via de internationale post mijn huis binnen. Bij het openen van de dikke doos weet ik: dit is een bijna geniaal concept. In de dikke doos vier cd's, een bluray en een cassette (plus een dik boek en nog wat reclamedingen). Bij het beluisteren van het reguliere album denk ik: ik vind het niks. De plaat klinkt steriel, vlak, bijna ongeïnspireerd. Wilson zingt in mijn oren vaak met een hoge piepstem; de muziek is veelal elektronisch en blijft nauwelijks hangen in mijn hoofd. Enige positieve uitschieter is wat mij betreft 12 Things I Forgot, een bijna akoestisch liedje met een mooie melodie en warme samenzang, maar dat hebben we al zo vaak van hem gehoord (op zijn soloplaten, bij Porcupine Tree, bij Blackfield). Ja, het opzwepende ritme in Eminent Sleaze is goorgeilgoed, maar verder is er niets waar ik opgewonden van word. Op de tweede cd staat de gehele plaat nog eens instrumentaal, dat voegt weinig tot niets toe. De derde cd kent remixen (een twintig minuten durende discoversie van Personal Shopper, iemand?) en een paar outtakes en op de vierde cd staat veertig minuten stilte, dan een heel kort stukje muziek van twee minuten en vervolgens weer twintig minuten niks. De bluray is gevuld met verschillende mixen van het album (waaronder natuurlijk ook weer een surround en Atmos) en de drie videoclips van King Ghost, Eminent Sleaze en Personal Shopper. Op de cassette staan vier demo's die niet op de bluray te vinden zijn. Ik beluister het reguliere album een keer of drie en al het extra materiaal slechts een enkele keer en daarna zet ik de dikke doos in de kast. Ik haal hem er niet meer uit. Steven Wilson kondigt voor 2020 een grootse tour aan langs zeer grote zalen en hij zal een enorm visueel spektakel meenemen. Ik wil niet naar een grote zaal, maar koop toch kaarten voor de Arena in Oberhausen. Als dan de covid uitbreekt en Wilson de gehele tour moet annuleren, ben ik niet eens teleurgesteld. Nu, bij het herbeluisteren van de dikke doos vind ik het allemaal niet zo slecht als aanvankelijk; het klinkt minder kil dan in mijn herinnering. Het bonusmateriaal blijft wat mij betreft - met uitzondering van de outtakes - volledig overbodig. Ik blijf het concept briljant vinden en realiseer me ten volle dat ik met de aanschaf ervan volledig voldoe aan dat waar dit concept nu precies over gaat. En al is het reguliere album bij nadere beschouwing zeker de moeite van het beluisteren waard, toch zal ik de dikke doos nooit veel uit de kast trekken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 26-09-2025 21:25:01 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2809: Steven Wilson - The Harmony Codex
Steven Wilson gebruikt de tijd die hij heeft als de The Future Bites tour uitvalt om een ander lopend project af te ronden. Met Gavin Harrison en Richard Barbieri maakt hij - na een pauze van dertien jaar - een nieuw Porcupine Tree-album. Tegelijkertijd gaat hij aan de slag met een verse soloplaat. The Harmony Codex verschijnt op 29 september 2023 en een dag eerder al heb ik 'm in huis. Ik heb wederom niets van tevoren willen beluisteren, maar om een teleurstelling van een dure Deluxe Doos te voorkomen, kies ik dit keer voor de 'gewone' cd-versie (en de losse bluray-versie met daarop naast surroundmixen ook de drie video's die hij uitbrengt), maar die komt later). Wat is The Harmony Codex voor een album? Na twee volle jaren weet ik het nog altijd niet. Er staan tien stukken op in tien verschillende stijlen en ze klinken allemaal om door een ringetje te halen. Qua audio-techniek is dit het summum. Veel speelt Wilson zelf, vooral toetsen dit keer, maar toch laat hij ook weer een indrukwekkende lijst gastmuzikanten opdraven: Nick Beggs, Adam Holzman, Pat Mastellotto, David Kollar, Niko Tsonev, Theo Travis, Nils Petter Molvaer, Guy Pratt, Craig Blundell, Ben Coleman, plus de stemmen van Ninet Tayeb en Wilsons vrouw Rotem. Op papier is het schitterend en nogmaals: het klinkt allemaal super. Toch blijft er bij mij geen enkel stuk of song hangen; om een of andere reden beklijft er niet veel. De opener Inclination en het langere Impossible Tightrope zijn voor mij de twee positieve uitschieters. De negatieve uitschieter is wat mij betreft het titelnummer, en soort soundscape met een wazige tekst, voorgedragen door Rotem. De titel is ook de titel van een verhaal dat Steven Wilson schrijft en is opgenomen in zijn overigens zeer aardige biografische boek Edition Of One. Ik beluister de cd een keer of wat, stop de bluray één maal in de speler en daarna gaan beide schijfjes de kast in. Nu haal ik ze er weer uit. Nee, slecht is het zeker niet; meneer Wilson trakteert ons immer op kwaliteit, en bij herbeluistering is dit een fraai werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson gebruikt de tijd die hij heeft als de The Future Bites tour uitvalt om een ander lopend project af te ronden. Met Gavin Harrison en Richard Barbieri maakt hij - na een pauze van dertien jaar - een nieuw Porcupine Tree-album. Tegelijkertijd gaat hij aan de slag met een verse soloplaat. The Harmony Codex verschijnt op 29 september 2023 en een dag eerder al heb ik 'm in huis. Ik heb wederom niets van tevoren willen beluisteren, maar om een teleurstelling van een dure Deluxe Doos te voorkomen, kies ik dit keer voor de 'gewone' cd-versie (en de losse bluray-versie met daarop naast surroundmixen ook de drie video's die hij uitbrengt), maar die komt later). Wat is The Harmony Codex voor een album? Na twee volle jaren weet ik het nog altijd niet. Er staan tien stukken op in tien verschillende stijlen en ze klinken allemaal om door een ringetje te halen. Qua audio-techniek is dit het summum. Veel speelt Wilson zelf, vooral toetsen dit keer, maar toch laat hij ook weer een indrukwekkende lijst gastmuzikanten opdraven: Nick Beggs, Adam Holzman, Pat Mastellotto, David Kollar, Niko Tsonev, Theo Travis, Nils Petter Molvaer, Guy Pratt, Craig Blundell, Ben Coleman, plus de stemmen van Ninet Tayeb en Wilsons vrouw Rotem. Op papier is het schitterend en nogmaals: het klinkt allemaal super. Toch blijft er bij mij geen enkel stuk of song hangen; om een of andere reden beklijft er niet veel. De opener Inclination en het langere Impossible Tightrope zijn voor mij de twee positieve uitschieters. De negatieve uitschieter is wat mij betreft het titelnummer, en soort soundscape met een wazige tekst, voorgedragen door Rotem. De titel is ook de titel van een verhaal dat Steven Wilson schrijft en is opgenomen in zijn overigens zeer aardige biografische boek Edition Of One. Ik beluister de cd een keer of wat, stop de bluray één maal in de speler en daarna gaan beide schijfjes de kast in. Nu haal ik ze er weer uit. Nee, slecht is het zeker niet; meneer Wilson trakteert ons immer op kwaliteit, en bij herbeluistering is dit een fraai werk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2810: Steven Wilson - December Skies
Steven Wilson krijgt van een vriend de vraag waarom hij nog nooit een kerstlied heeft geschreven en opgenomen. Wilson zegt dat het thema niet goed bij hem past, bovendien vindt hij dat hij niet in staat is om een typische tekst in kerststijl te schrijven. De vriend daagt hem uit: 'Maar dan laten we ChatGPT de tekst toch schrijven?' Wilson is een fel tegenstander van het gebruik van AI in de kunst, maar gaat de uitdaging aan. Hij is geschokt over hoe eenvoudig het allemaal gaat en maakt de digitale opdracht complexer (noem het woord 'kerstmis' niet, maak het somberder, enzovoorts). Als er dan uiteindelijk een tekst uitrolt waar Wilson tevreden over is, schrijft hij er muziek bij, want om die door AI te laten maken, dat gaat hem echt te ver. December Skies is hoe dan ook een typisch Steven Wilsonnummer. Hij brengt het uit op 6 december 2024 en die dag koop ik hem ook. Ik kies voor de Deluxe editie: de cd-single zit in een mooi boekachtig hoesje en er zitten ook drie kerstkaarten met enveloppen bijgevoegd, ontworpen door Hajo Müller met wie Wilson al veel heeft samengewerkt. Het 'b-kantje' van de single is hetzelfde stuk, maar dan instrumentaal. Geinig hebbedingetje en nog een mooi liedje van Steven Wilson ook.
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson krijgt van een vriend de vraag waarom hij nog nooit een kerstlied heeft geschreven en opgenomen. Wilson zegt dat het thema niet goed bij hem past, bovendien vindt hij dat hij niet in staat is om een typische tekst in kerststijl te schrijven. De vriend daagt hem uit: 'Maar dan laten we ChatGPT de tekst toch schrijven?' Wilson is een fel tegenstander van het gebruik van AI in de kunst, maar gaat de uitdaging aan. Hij is geschokt over hoe eenvoudig het allemaal gaat en maakt de digitale opdracht complexer (noem het woord 'kerstmis' niet, maak het somberder, enzovoorts). Als er dan uiteindelijk een tekst uitrolt waar Wilson tevreden over is, schrijft hij er muziek bij, want om die door AI te laten maken, dat gaat hem echt te ver. December Skies is hoe dan ook een typisch Steven Wilsonnummer. Hij brengt het uit op 6 december 2024 en die dag koop ik hem ook. Ik kies voor de Deluxe editie: de cd-single zit in een mooi boekachtig hoesje en er zitten ook drie kerstkaarten met enveloppen bijgevoegd, ontworpen door Hajo Müller met wie Wilson al veel heeft samengewerkt. Het 'b-kantje' van de single is hetzelfde stuk, maar dan instrumentaal. Geinig hebbedingetje en nog een mooi liedje van Steven Wilson ook.
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2811: Steven Wilson - The Overview
Steven Wilson toert niet na het uitbrengen van The Harmony Codex. Hij is alweer bezig met een volgend album en dat kondigt hij aan als een terugkeer naar de progressive rock. Op The Overview presenteert hij ons twee plaatkantlange composities, gebaseerd op het thema van wat de mens ervaart als hij de aarde aanschouwt vanuit de ruimte. Ik ben benieuwd en dit keer bestel ik wel degelijk de Limited Deluxe Edition. Via de plaatselijke platenwinkel is hij niet te krijgen, dus laat ik hem uit Groot Brittannië komen. Het duurt nogal voordat ik hem in huis heb. De muziekwebwinkel moet hem wel twee keer verzenden voordat het pakketje daadwerkelijk geleverd is. De box verschijnt op 14 maart 2025 en ik ontvang hem dik twee maanden later pas, op 23 mei. Het blijkt het wachten meer dan waard. Steven Wilson is ouderwets goed in vorm: de composities zijn goed tot zeer goed en alles klinkt natuurlijk weer waanzinnig. De twee lange stukken zijn onder te verdelen in kortere delen; we kunnen dus eerder spreken van twee songsuites. Veel speelt hij zelf in en daarnaast maakt hij ook ruim gebruik van de talenten van anderen. Zo zijn Randy McStine, Adam Holzman, Theo Travis, Niko Tsonev, Craig Blundell en Willow Beggs (dochter van) te horen. Een andere naam valt op: voor de tekst van één deel uit de eerste suite vraagt Wilson niemand minder dan Andy Partridge. Die eerste songsuite Objects Outlive Us is wat mij betreft het sterkst. Van het ambient aandoende intro vliegen we langs bombastische progrock en subtiele songmelodieën met bijna hemelse koortjes zoals we die van Wilson kennen. In het tweede stuk The Overview is het bij vlagen wat vager; vooral het deel waarin Steven Wilsons vrouw Rotem de namen van allerlei sterren opsomt. De Deluxe Edition heeft een tweede cd getiteld The Alterview, met daarop een meer georkestreerde versie van Object Outlive Us (prachtig), eerdere en alternatieve versies van delen uit de hele suite en Unused Objects, dat niet op het album terecht is gekomen. Op de bluray staat het album en het materiaal van de tweede cd in meerdere mixen (laat dat maar aan Wilson over). Wilson kondigt ook een wereldtournee aan, maar die sla ik dit keer over. Ik heb geen zin in enorme stadions, maar de beelden en foto's van de concerten die ik voorbij zie komen zijn wel heel indrukwekkend. Het album is absoluut de moeite waard; Wilson is niet zozeer terug in vorm (want was hij ooit uit vorm, dan?), maar eerder terug bij de stijl waarin ik hem graag zie werken. The Overview is zijn beste album van de laatste zeven jaar.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steven Wilson toert niet na het uitbrengen van The Harmony Codex. Hij is alweer bezig met een volgend album en dat kondigt hij aan als een terugkeer naar de progressive rock. Op The Overview presenteert hij ons twee plaatkantlange composities, gebaseerd op het thema van wat de mens ervaart als hij de aarde aanschouwt vanuit de ruimte. Ik ben benieuwd en dit keer bestel ik wel degelijk de Limited Deluxe Edition. Via de plaatselijke platenwinkel is hij niet te krijgen, dus laat ik hem uit Groot Brittannië komen. Het duurt nogal voordat ik hem in huis heb. De muziekwebwinkel moet hem wel twee keer verzenden voordat het pakketje daadwerkelijk geleverd is. De box verschijnt op 14 maart 2025 en ik ontvang hem dik twee maanden later pas, op 23 mei. Het blijkt het wachten meer dan waard. Steven Wilson is ouderwets goed in vorm: de composities zijn goed tot zeer goed en alles klinkt natuurlijk weer waanzinnig. De twee lange stukken zijn onder te verdelen in kortere delen; we kunnen dus eerder spreken van twee songsuites. Veel speelt hij zelf in en daarnaast maakt hij ook ruim gebruik van de talenten van anderen. Zo zijn Randy McStine, Adam Holzman, Theo Travis, Niko Tsonev, Craig Blundell en Willow Beggs (dochter van) te horen. Een andere naam valt op: voor de tekst van één deel uit de eerste suite vraagt Wilson niemand minder dan Andy Partridge. Die eerste songsuite Objects Outlive Us is wat mij betreft het sterkst. Van het ambient aandoende intro vliegen we langs bombastische progrock en subtiele songmelodieën met bijna hemelse koortjes zoals we die van Wilson kennen. In het tweede stuk The Overview is het bij vlagen wat vager; vooral het deel waarin Steven Wilsons vrouw Rotem de namen van allerlei sterren opsomt. De Deluxe Edition heeft een tweede cd getiteld The Alterview, met daarop een meer georkestreerde versie van Object Outlive Us (prachtig), eerdere en alternatieve versies van delen uit de hele suite en Unused Objects, dat niet op het album terecht is gekomen. Op de bluray staat het album en het materiaal van de tweede cd in meerdere mixen (laat dat maar aan Wilson over). Wilson kondigt ook een wereldtournee aan, maar die sla ik dit keer over. Ik heb geen zin in enorme stadions, maar de beelden en foto's van de concerten die ik voorbij zie komen zijn wel heel indrukwekkend. Het album is absoluut de moeite waard; Wilson is niet zozeer terug in vorm (want was hij ooit uit vorm, dan?), maar eerder terug bij de stijl waarin ik hem graag zie werken. The Overview is zijn beste album van de laatste zeven jaar.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2812: Steve Winwood - Arc Of A Diver
Steve Winwood heeft in 1980 al een hele carrière achter zich. Hij komt uit een muzikaal gezin en als kind leert hij piano en later ook gitaar spelen. Hij is twaalf als hij samen met zijn oudere broer Muff af en toe bij zijn vader in de jazzbigband mag spelen. Gitarist Spencer Davis ziet zijn talent en lijft de vijftien jaar oude Winwood (en zijn broef) in bij The Spencer Davis Group. Aanvankelijk scoort die groep hits met allerlei covers, maar in de loop van de drie jaar dat hij lid is, krijgt Winwood wat meer zelfvertrouwen en begint hij zelf songs te schrijven. Rond zijn achttiende ziet ook Eric Clapton het talent en mag Winwood met zijn soulvolle stem drie liedjes komen zingen in het project The Powerhouse. De drie studioelpees van The Spencer Davis Group zijn succesvol, maar de drie grote hits zijn de singles Keep On Running en de twee mede door Winwood geschreven I'm A Man en Gimme Some Lovin'. Winwood wil zijn horizon verbreden en begint in 1967 - als hij nog steeds pas achttien is - de groep Traffic, samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason. Na drie elpees lijkt Traffic voorbij en zit Winwood plots met Eric Clapton en Ginger Baker in een groep die Blind Faith heet en de gelijknamige plaat uit 1969 krijgt legendarische status. Het avontuur is van korte duur. De opnamen voor een geplande solo-elpee leiden tot een nieuw Trafficalbum. De intieme John Barleycorn Must Die en de opvolger Low Spark Of High-Heeled Boys (in veel uitgebreidere bezetting) behoren tot het beste wat Winwood ooit heeft opgenomen. Er volgen nog een paar Trafficplaten en dan moet Winwood wegens gezondheidsproblemen het rock 'n roll-leven met het uitgebreide touren stoppen. Pas in 1977 komt het tot een echt eerste soloalbum, het landelijke (en schitterende) Steve Winwood, waaraan diverse gastmuzikanten bijdragen. Half tevreden met het solodebuut sluit Winwood zich op in zijn studio en werkt bijna drie jaar aan de opvolger. Arc Of A Diver komt uit in 1980. Winwood heeft alles in z'n eentje geschreven, ingespeeld en ingezongen, opgenomen en geproduceerd. Alleen bij de teksten krijgt hij hulp van Will Jennings en (voor het titelnummer) Vivian Stanshall. Ondanks dat hij veelal gebruik maakt van de synthesizergeluiden van die tijd, is het resultaat toch een intiem en warm klinkend album. De zeven songs zijn parels, van de opener (en hitsingle) While You See A Chance tot het complexe titelnummer en van het uptempo Night Train tot aan de contemplatieve afsluiter Dust. Ik koop de elpee (en al het voorgaande solo- en Trafficwerk) in de tweede helft van de jaren tachtig, als ik in 1986 ben gegrepen door zijn plaat Back In The High Life uit dat jaar. Nogal wat werk van de elpee Arc Of A Diver staat op de box The Finer Things die ik in 1995 koop, maar als er in 2012 een Deluxe Edition verschijnt, dan schaf ik die aan (op 24 oktober 2012). De plaat klinkt nog altijd bijzonder fris en avontuurlijk én intiem. Op een tweede cd staan een singleversie van het titelnummer, een instrumentale versie van Night Train en een hermix van Spanish Dancer (hét nummer dat ik altijd heel irritant saai heb gevonden, maar dat ik nu beluister als een van zijn beste en meest verslavende songs), plus de bijna een uur durende radiodocumentaire Arc Of A Diver: The Steve Winwood Story. Dit album blijkt in 1980 de doorbraak naar een succesvolle solocarrière en is misschien wel het meesterwerk in het oeuvre van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood heeft in 1980 al een hele carrière achter zich. Hij komt uit een muzikaal gezin en als kind leert hij piano en later ook gitaar spelen. Hij is twaalf als hij samen met zijn oudere broer Muff af en toe bij zijn vader in de jazzbigband mag spelen. Gitarist Spencer Davis ziet zijn talent en lijft de vijftien jaar oude Winwood (en zijn broef) in bij The Spencer Davis Group. Aanvankelijk scoort die groep hits met allerlei covers, maar in de loop van de drie jaar dat hij lid is, krijgt Winwood wat meer zelfvertrouwen en begint hij zelf songs te schrijven. Rond zijn achttiende ziet ook Eric Clapton het talent en mag Winwood met zijn soulvolle stem drie liedjes komen zingen in het project The Powerhouse. De drie studioelpees van The Spencer Davis Group zijn succesvol, maar de drie grote hits zijn de singles Keep On Running en de twee mede door Winwood geschreven I'm A Man en Gimme Some Lovin'. Winwood wil zijn horizon verbreden en begint in 1967 - als hij nog steeds pas achttien is - de groep Traffic, samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason. Na drie elpees lijkt Traffic voorbij en zit Winwood plots met Eric Clapton en Ginger Baker in een groep die Blind Faith heet en de gelijknamige plaat uit 1969 krijgt legendarische status. Het avontuur is van korte duur. De opnamen voor een geplande solo-elpee leiden tot een nieuw Trafficalbum. De intieme John Barleycorn Must Die en de opvolger Low Spark Of High-Heeled Boys (in veel uitgebreidere bezetting) behoren tot het beste wat Winwood ooit heeft opgenomen. Er volgen nog een paar Trafficplaten en dan moet Winwood wegens gezondheidsproblemen het rock 'n roll-leven met het uitgebreide touren stoppen. Pas in 1977 komt het tot een echt eerste soloalbum, het landelijke (en schitterende) Steve Winwood, waaraan diverse gastmuzikanten bijdragen. Half tevreden met het solodebuut sluit Winwood zich op in zijn studio en werkt bijna drie jaar aan de opvolger. Arc Of A Diver komt uit in 1980. Winwood heeft alles in z'n eentje geschreven, ingespeeld en ingezongen, opgenomen en geproduceerd. Alleen bij de teksten krijgt hij hulp van Will Jennings en (voor het titelnummer) Vivian Stanshall. Ondanks dat hij veelal gebruik maakt van de synthesizergeluiden van die tijd, is het resultaat toch een intiem en warm klinkend album. De zeven songs zijn parels, van de opener (en hitsingle) While You See A Chance tot het complexe titelnummer en van het uptempo Night Train tot aan de contemplatieve afsluiter Dust. Ik koop de elpee (en al het voorgaande solo- en Trafficwerk) in de tweede helft van de jaren tachtig, als ik in 1986 ben gegrepen door zijn plaat Back In The High Life uit dat jaar. Nogal wat werk van de elpee Arc Of A Diver staat op de box The Finer Things die ik in 1995 koop, maar als er in 2012 een Deluxe Edition verschijnt, dan schaf ik die aan (op 24 oktober 2012). De plaat klinkt nog altijd bijzonder fris en avontuurlijk én intiem. Op een tweede cd staan een singleversie van het titelnummer, een instrumentale versie van Night Train en een hermix van Spanish Dancer (hét nummer dat ik altijd heel irritant saai heb gevonden, maar dat ik nu beluister als een van zijn beste en meest verslavende songs), plus de bijna een uur durende radiodocumentaire Arc Of A Diver: The Steve Winwood Story. Dit album blijkt in 1980 de doorbraak naar een succesvolle solocarrière en is misschien wel het meesterwerk in het oeuvre van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2813: Steve Winwood - Refugees Of The Heart
Steve Winwood doet in 1982 met Talking Back To The Night het kunstje nog een keer overnieuw: acht songs schrijft hij, speelt hij in en produceert hij. Mooie plaat ook weer, misschien dat de songs op Arc Of A Diver nét iets sterker zijn. In 1986 komt hij met Back In The High Life, een album dat totaal het tegenovergestelde is: een grote, bijna Amerikaanse productie en veel gastmuzikanten, plus nieuwe hits. Op Roll With It uit 1988 keert hij terug naar een soort jaren-zestig-Motown-tetterdetet geluid, ook niet verkeerd. Ik koop al deze drie albums in de vinylversie, maar heb ze niet op cd. Nog weer twee jaar later komt Refugees Of The Heart, een intiem album met de terugkeer van Jim Capaldi, die drumt en teksten schrijft. Daarnaast zijn er andere muzikanten, waaronder Russ Kunkel. Het songmateriaal is ouderwets van zeer hoog niveau, wat mij betreft zijn de opener You'll Keep On Searching, het bluesy Another Deal Goes Down en de schitterende afsluiter In The Light Of Day de hoogtepunten. One And Only Man is de hitsingle. Ik koop de cd bij het verschijnen op 28 februari 1991.. Met Refugees Of The Heart laat Winwood horen dat hij nog altijd een sterke plaat kan maken en lieve help, wat is hij nog immer goed bij stem. Mooi. Heel mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood doet in 1982 met Talking Back To The Night het kunstje nog een keer overnieuw: acht songs schrijft hij, speelt hij in en produceert hij. Mooie plaat ook weer, misschien dat de songs op Arc Of A Diver nét iets sterker zijn. In 1986 komt hij met Back In The High Life, een album dat totaal het tegenovergestelde is: een grote, bijna Amerikaanse productie en veel gastmuzikanten, plus nieuwe hits. Op Roll With It uit 1988 keert hij terug naar een soort jaren-zestig-Motown-tetterdetet geluid, ook niet verkeerd. Ik koop al deze drie albums in de vinylversie, maar heb ze niet op cd. Nog weer twee jaar later komt Refugees Of The Heart, een intiem album met de terugkeer van Jim Capaldi, die drumt en teksten schrijft. Daarnaast zijn er andere muzikanten, waaronder Russ Kunkel. Het songmateriaal is ouderwets van zeer hoog niveau, wat mij betreft zijn de opener You'll Keep On Searching, het bluesy Another Deal Goes Down en de schitterende afsluiter In The Light Of Day de hoogtepunten. One And Only Man is de hitsingle. Ik koop de cd bij het verschijnen op 28 februari 1991.. Met Refugees Of The Heart laat Winwood horen dat hij nog altijd een sterke plaat kan maken en lieve help, wat is hij nog immer goed bij stem. Mooi. Heel mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2814: Steve Winwood - One And Only Man
Steve Winwood haalt One And Only Man als eerste single van het album Refugees Of The Heart. Het is een lichtvoetige en aanstekelijke meebruldeun, dat Winwood schrijft met zijn oude Trafficmaatje Jim Capaldi. Ik koop de cd-single op 28 februari 1991, tegelijk met het album. Er staat namelijk een stuk op, dat weer niet op de elpee te horen is (gék word je ervan). Het instrumentale Always is een mooie aanvulling op die plaat. De 12"-versie van One And Only Man doet dan weer nogal overbodig aan. Tijdens de opnamen van Refugees Of The Heart stellen Winwood en Capaldi vast dat de hernieuwde samenwerking een succes is en besluiten zij een nieuw album op te nemen en uit te brengen onder de naam Traffic. Far From Home ligt qua geluid en songs echter duidelijk in het verlengde van Refugees Of The Heart, maar we klagen niet. Hoe mee Winwood, hoe beter, in welke vorm of onder welke naam dan ook.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood haalt One And Only Man als eerste single van het album Refugees Of The Heart. Het is een lichtvoetige en aanstekelijke meebruldeun, dat Winwood schrijft met zijn oude Trafficmaatje Jim Capaldi. Ik koop de cd-single op 28 februari 1991, tegelijk met het album. Er staat namelijk een stuk op, dat weer niet op de elpee te horen is (gék word je ervan). Het instrumentale Always is een mooie aanvulling op die plaat. De 12"-versie van One And Only Man doet dan weer nogal overbodig aan. Tijdens de opnamen van Refugees Of The Heart stellen Winwood en Capaldi vast dat de hernieuwde samenwerking een succes is en besluiten zij een nieuw album op te nemen en uit te brengen onder de naam Traffic. Far From Home ligt qua geluid en songs echter duidelijk in het verlengde van Refugees Of The Heart, maar we klagen niet. Hoe mee Winwood, hoe beter, in welke vorm of onder welke naam dan ook.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2815: Steve Winwood - The Finer Things
Steve Winwood heeft dus een indrukwekkende carrière. Van The Spencer Davis Group halverwege de jaren zestig naar Traffic eind jaren zestig, van Eric Clapton and The Powerhouse tot Blind Faith, van Traffic in de eerste helft van de jaren zeventig tot de soloplaten van eind jaren zeventig tot nu. Een werkelijk fenomenaal carrièreoverzicht verschijnt in maart 1995 en ik koop de box The Finer Things zo gauw hij uit is op 25 maart 1995. Op vier cd's krijgen we een goede indruk van wat de man allemaal heeft gedaan. Het eerste plaatje beslaat de jaren zestig. Hits van The Spencer Davis Group, twee stukken van Claptons The Powerhouse en een mooie doorsnede van de eerste drie Trafficplaten. Op het tweede schijfje gaat het verder met het avontuur dat Blind Faith heet; naast twee stukken van het legendarische album ook een outtake (een elektrische versie van Can't Find My Way Home) en twee covers opgenomen tijdens het concert in Hyde Park in 1969. Daarna volgt werk van de twee beste Trafficplaten John Barleycorn Must Die en Low Spark Of High-Heeled Boys. Het derde plaatje pakt de laatste twee Trafficplaten uit de begin jaren zeventig mee en daarna volgen enkele bijzondere opnamen: een stuk van het unieke Afrikaanse project van Winwood met Remi Kabaka en Abdul Lasisi Amao (Happy Vibes) en werk van zijn bijdragen aan het project Go van Stomu Yamashta met Michael Schrieve, Klaus Schulze en Pat Thrall (Winner/Loser en het live opgenomen Crossing The Line). Het derde plaatje eindigt met drie stukken van Winwood's schitterende solodebuutplaat Steve Winwood. Op de laatste cd dan het solowerk vanaf 1980: veel van Arc Of A Diver en Back In The Highlife, maar ook Your Silence Is Your Song, een bijdrage aan de soundtrack van de film They Call It An Accident. Voorwaar, geen minne kost allemaal. Jarenlang is dit het enige van Winwood dat ik op cd heb en ik heb de vier schijfjes uit deze prachtbox dan ook bijzonder vaak door de kamer gejaagd. Wat een schitterend mooi overzicht van het werk van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood heeft dus een indrukwekkende carrière. Van The Spencer Davis Group halverwege de jaren zestig naar Traffic eind jaren zestig, van Eric Clapton and The Powerhouse tot Blind Faith, van Traffic in de eerste helft van de jaren zeventig tot de soloplaten van eind jaren zeventig tot nu. Een werkelijk fenomenaal carrièreoverzicht verschijnt in maart 1995 en ik koop de box The Finer Things zo gauw hij uit is op 25 maart 1995. Op vier cd's krijgen we een goede indruk van wat de man allemaal heeft gedaan. Het eerste plaatje beslaat de jaren zestig. Hits van The Spencer Davis Group, twee stukken van Claptons The Powerhouse en een mooie doorsnede van de eerste drie Trafficplaten. Op het tweede schijfje gaat het verder met het avontuur dat Blind Faith heet; naast twee stukken van het legendarische album ook een outtake (een elektrische versie van Can't Find My Way Home) en twee covers opgenomen tijdens het concert in Hyde Park in 1969. Daarna volgt werk van de twee beste Trafficplaten John Barleycorn Must Die en Low Spark Of High-Heeled Boys. Het derde plaatje pakt de laatste twee Trafficplaten uit de begin jaren zeventig mee en daarna volgen enkele bijzondere opnamen: een stuk van het unieke Afrikaanse project van Winwood met Remi Kabaka en Abdul Lasisi Amao (Happy Vibes) en werk van zijn bijdragen aan het project Go van Stomu Yamashta met Michael Schrieve, Klaus Schulze en Pat Thrall (Winner/Loser en het live opgenomen Crossing The Line). Het derde plaatje eindigt met drie stukken van Winwood's schitterende solodebuutplaat Steve Winwood. Op de laatste cd dan het solowerk vanaf 1980: veel van Arc Of A Diver en Back In The Highlife, maar ook Your Silence Is Your Song, een bijdrage aan de soundtrack van de film They Call It An Accident. Voorwaar, geen minne kost allemaal. Jarenlang is dit het enige van Winwood dat ik op cd heb en ik heb de vier schijfjes uit deze prachtbox dan ook bijzonder vaak door de kamer gejaagd. Wat een schitterend mooi overzicht van het werk van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2816: Steve Winwood - Junction Seven
Steve Winwood grijpt op dit album uit 1997 terug naar de grote vette Amerikaans klinkende productie zoals die ook te horen was op Back In The High Life (uit 1986). Niemand minder dan Narada Michael Walden heeft hij ingeschakeld om te produceren, zodat hij zich voornamelijk kan richten op zingen en spelen. Walden schrijft ook mee aan bijna de helft van de elf stukken. Jim Capaldi en Winwoods vrouw Eugenia dragen ook bij aan de teksten. Daarnaast is er een keur aan gastmuzikanten te horen: veel sessiemuzikanten, maar ook Des'ree en gitaristen Nile Rodgers en Lenny Kravitz. Op papier zijn dit ingrediënten voor een sterk album. De songs zijn uitstekend, maar het is juist dat grootse en Amerikaanse in de productie dat ik niet zo bij Winwood vind passen; het maakt het allemaal erg kil, afstandelijk en emotieloos en meer gericht op een commercieel succes. Toch staan er wel degelijk lichtpunten op, zoals opener Spy In The House Of Love, het luchtiger Fill Me Up of het complexer klinkende Gotta Get Back To My Baby. De eerst- en laatstgenoemde songs zijn ook de twee singles van het album. Ik koop de cd pas op 10 mei 2024 in een tweedehandszaakje in Münster. Junction 7 is overigens is overigens een verkeersknooppunt, gelegen bij Great Barr in Birmingham, de geboortegrond van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood grijpt op dit album uit 1997 terug naar de grote vette Amerikaans klinkende productie zoals die ook te horen was op Back In The High Life (uit 1986). Niemand minder dan Narada Michael Walden heeft hij ingeschakeld om te produceren, zodat hij zich voornamelijk kan richten op zingen en spelen. Walden schrijft ook mee aan bijna de helft van de elf stukken. Jim Capaldi en Winwoods vrouw Eugenia dragen ook bij aan de teksten. Daarnaast is er een keur aan gastmuzikanten te horen: veel sessiemuzikanten, maar ook Des'ree en gitaristen Nile Rodgers en Lenny Kravitz. Op papier zijn dit ingrediënten voor een sterk album. De songs zijn uitstekend, maar het is juist dat grootse en Amerikaanse in de productie dat ik niet zo bij Winwood vind passen; het maakt het allemaal erg kil, afstandelijk en emotieloos en meer gericht op een commercieel succes. Toch staan er wel degelijk lichtpunten op, zoals opener Spy In The House Of Love, het luchtiger Fill Me Up of het complexer klinkende Gotta Get Back To My Baby. De eerst- en laatstgenoemde songs zijn ook de twee singles van het album. Ik koop de cd pas op 10 mei 2024 in een tweedehandszaakje in Münster. Junction 7 is overigens is overigens een verkeersknooppunt, gelegen bij Great Barr in Birmingham, de geboortegrond van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2817: Steve Winwood - About Time
Steve Winwood neemt een studiopauze van dik twee jaar. Dan komt hij in 2003 met About Time. Na de megaproductie van Junction Seven kiest hij voor een intiemer geluid door een kleine bezetting. Hij heeft Walfredo Reyes Jr op drums en Jose Piresde Almeida Neto op gitaar gevraagd; zelf speelt hij Hammond. Dit trio bepaalt het bijna huiselijke geluid van dit album. Voor de afwisseling zijn er gastoptredens van saxofoon en percussie, waardoor het allemaal zeer aan Traffic doet denken. Ik klaag niet. Daarnaast is het songmateriaal weer subliem en Winwood heeft er duidelijk veel plezier in. Dat hóór je. Opvallend is de enige cover op de plaat: Why Can't We Live Together (van Timmy Thomas), een stuk dat gruwelijk goed bij Winwood past. Andere hoogtepunten zijn opener Different Light, Bully en de uitgesponnen afsluiter Sylvia (Who Is She?). Een jaar later komt er een 'expanded version' van het album, met een tweede cd, waarop live versies van Dear Mr. Fantasy (Traffic), Why Can't We Live Together en Little Wing (Hendrix). Die dubbelcd koop ik op 13 december 2008 (voor een prikkie) in Concerto in Amsterdam. About Time is weer een schitterend en sfeervol album in de toch al niet misse catalogus van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood neemt een studiopauze van dik twee jaar. Dan komt hij in 2003 met About Time. Na de megaproductie van Junction Seven kiest hij voor een intiemer geluid door een kleine bezetting. Hij heeft Walfredo Reyes Jr op drums en Jose Piresde Almeida Neto op gitaar gevraagd; zelf speelt hij Hammond. Dit trio bepaalt het bijna huiselijke geluid van dit album. Voor de afwisseling zijn er gastoptredens van saxofoon en percussie, waardoor het allemaal zeer aan Traffic doet denken. Ik klaag niet. Daarnaast is het songmateriaal weer subliem en Winwood heeft er duidelijk veel plezier in. Dat hóór je. Opvallend is de enige cover op de plaat: Why Can't We Live Together (van Timmy Thomas), een stuk dat gruwelijk goed bij Winwood past. Andere hoogtepunten zijn opener Different Light, Bully en de uitgesponnen afsluiter Sylvia (Who Is She?). Een jaar later komt er een 'expanded version' van het album, met een tweede cd, waarop live versies van Dear Mr. Fantasy (Traffic), Why Can't We Live Together en Little Wing (Hendrix). Die dubbelcd koop ik op 13 december 2008 (voor een prikkie) in Concerto in Amsterdam. About Time is weer een schitterend en sfeervol album in de toch al niet misse catalogus van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2818: Steve Winwood - Nine Lives
Steve Winwood laat ons vervolgens vijf jaar wachten op nieuw studiomateriaal. Nine Lives is zijn negende soloplaat en hierop vormt hij met een gitarist, drummer, percussionist en fluit/saxspeler een vaste band die de negen stukken vertolkt. Alleen op single Dirty City is een gastmuzikant te horen en dat is niemand minder dan zijn oude maatje Eric Clapton. Zelf speelt Winwood het orgel en de gitaar; hij heeft alle stukken geschreven samen met gitarist José Pires de Almeida Neto. De nieuwe nummers doen bluesy, landelijk en tamelijk loom aan. Het is gewoon een verzameling van mooi werk zoals we dat van Winwood zijn gewend; de kwaliteit van songmateriaal en geluid is vertrouwd hoog en eigenlijk is er niets wat er opvallend bovenuit steekt, of het moet genoemde single Dirty City of natuurlijk zijn ongekend karakteristieke stemgeluid zijn, dat nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. Ik koop een limited edition van het album bij het verschijnen op 26 mei 2008. Op een bijgeleverde dvd staan een aantal van de stukken live in de studio gespeeld, de video van Dirty City en een korte documentaire/interview over de totstandkoming van de plaat. Heerlijk om de inmiddels oudere Winwood door de modder van zijn Britse landgoed te zien struinen. Nine Lives is tot nu toe het laatste studioalbum van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood laat ons vervolgens vijf jaar wachten op nieuw studiomateriaal. Nine Lives is zijn negende soloplaat en hierop vormt hij met een gitarist, drummer, percussionist en fluit/saxspeler een vaste band die de negen stukken vertolkt. Alleen op single Dirty City is een gastmuzikant te horen en dat is niemand minder dan zijn oude maatje Eric Clapton. Zelf speelt Winwood het orgel en de gitaar; hij heeft alle stukken geschreven samen met gitarist José Pires de Almeida Neto. De nieuwe nummers doen bluesy, landelijk en tamelijk loom aan. Het is gewoon een verzameling van mooi werk zoals we dat van Winwood zijn gewend; de kwaliteit van songmateriaal en geluid is vertrouwd hoog en eigenlijk is er niets wat er opvallend bovenuit steekt, of het moet genoemde single Dirty City of natuurlijk zijn ongekend karakteristieke stemgeluid zijn, dat nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. Ik koop een limited edition van het album bij het verschijnen op 26 mei 2008. Op een bijgeleverde dvd staan een aantal van de stukken live in de studio gespeeld, de video van Dirty City en een korte documentaire/interview over de totstandkoming van de plaat. Heerlijk om de inmiddels oudere Winwood door de modder van zijn Britse landgoed te zien struinen. Nine Lives is tot nu toe het laatste studioalbum van Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2819: Steve Winwood - Greatest Hits Live
Steve Winwood toert sinds de jaren tachtig regelmatig en dan brengt hij niet alleen zijn solowerk ten gehore, maar put hij ook graag uit zijn rijke verleden. Ook in de jaren 10 is hij veelvuldig op het podium te zien, zij het vooral in de Verenigde Staten. In 2017 verschijnt dit dubbelalbum Greatest Hits Live. Genoemde bandleden gitarist Jose Neto, drummer Richard Bailey, percussionist Edson da Silva en fluitist/saxofonist/toetsenist Paul Booth. Totaal onduidelijk is wanneer en waar het allemaal is opgenomen, waarschijnlijk dus in de jaren 10, maar een viertal stukken blijken ook te horen en te zien op de dvd The Last Great Traffic Jam, opgenomen tijdens Woodstock 1994 (!). Ondank de wazige (afwezigheid van) informatie is het gebodene op dit livealbum van grandioze kwaliteit. Winwood laat het beste van het beste horen, zo komt werk van The Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith en natuurlijk zijn solospul voorbij. Zelf is hij de ware meester op Hammond en is hij uitzonderlijk goed bij stem. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten I'm A Man, een zeer fraaie Rainmaker en Had To Cry Today, maar ook Pearly Queen en Medicated Goo mogen er zijn en ach, eigenlijk is alles retegaaf. Ik koop deze Greatest Hits Live bij het verschijnen op 4 september 2017. Dit is het laatste album dat we tot nu toe van de man hebben gekregen. Vandaag de dag tourt hij nog altijd en als er iemand is die ik ooit nog eens in levenden lijve wil meemaken, dan is het Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Steve Winwood toert sinds de jaren tachtig regelmatig en dan brengt hij niet alleen zijn solowerk ten gehore, maar put hij ook graag uit zijn rijke verleden. Ook in de jaren 10 is hij veelvuldig op het podium te zien, zij het vooral in de Verenigde Staten. In 2017 verschijnt dit dubbelalbum Greatest Hits Live. Genoemde bandleden gitarist Jose Neto, drummer Richard Bailey, percussionist Edson da Silva en fluitist/saxofonist/toetsenist Paul Booth. Totaal onduidelijk is wanneer en waar het allemaal is opgenomen, waarschijnlijk dus in de jaren 10, maar een viertal stukken blijken ook te horen en te zien op de dvd The Last Great Traffic Jam, opgenomen tijdens Woodstock 1994 (!). Ondank de wazige (afwezigheid van) informatie is het gebodene op dit livealbum van grandioze kwaliteit. Winwood laat het beste van het beste horen, zo komt werk van The Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith en natuurlijk zijn solospul voorbij. Zelf is hij de ware meester op Hammond en is hij uitzonderlijk goed bij stem. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten I'm A Man, een zeer fraaie Rainmaker en Had To Cry Today, maar ook Pearly Queen en Medicated Goo mogen er zijn en ach, eigenlijk is alles retegaaf. Ik koop deze Greatest Hits Live bij het verschijnen op 4 september 2017. Dit is het laatste album dat we tot nu toe van de man hebben gekregen. Vandaag de dag tourt hij nog altijd en als er iemand is die ik ooit nog eens in levenden lijve wil meemaken, dan is het Steve Winwood.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2820: BEAT - Neon Heat Disease - Live In Los Angeles
BEAT is een project dat meer dan vijf jaar voorbereiding heeft gevraagd. In 2018 of 2019 komt Adrian Belew op het idee om te vieren dat het bijna veertig jaar geleden is dat de drie King Crimson albums Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair uitkwamen. Drie albums die grensverleggend, innovatief en ontregelend waren in de muziekgeschiedenis en Belew ziet een grootse livetour voor zich. Puzzelend op hoe hij het project gaat aanpakken, vraagt hij eerst Robert Fripp (dé man achter King Crimson); die is erg bezig met zijn eigen zaken, maar geeft Belew zijn zegen. Belew vraagt Tony Levin, de bassist/stickspeler uit die tijd; die is dan weer druk met Peter Gabriel en andere projecten. Bill Bruford, de drummer van weleer, is gepensioneerd als actief muzikant en voor hem in de plaats komt Danny Carey (van Tool). En wie gaat de partijen van Fripp spelen? Fripp zelf dus niet en dan is er maar eentje die het zou kunnen: Steve Vai. Vai is gelijk enthousiast, maar heeft ook een onmogelijke agenda. Op het moment dat iedereen lijkt te kunnen (voor de repetities), breekt de covid uit. Pas in 2024 is het zover: onder de naam BEAT spelen Belew, Levin, Vai en Carey een reeks concerten in de Verenigde Staten. Deze dubbelcd met bluray is er het verslag van. Vóór in de setlijst zitten de stukken van Beat, daarna volgt werk van Three Of A Perfect Pair en uiteindelijk komen we bij Discipline. Van alle drie de albums horen we zo'n vijf tot zes stukken en wat opvalt is dat het kwartet zich het oeuvre volledig eigen heeft gemaakt, maar er toch ook een eigen draai aan heeft gegeven. Dat maakt dit livealbum tot een schitterende aanvulling op de toch al niet misse King Crimsoncatalogus. Het concert is op genomen in The United Theatre On Broadway in Los Angeles op 10 november 2024 en er is ook een filmploeg aanwezig, dat de boel vakkundig en stijlvol vastlegt. Wat mij betreft horen en zien we de hoogtepunten van het concert in de tweede helft: een waanzinnig mooie versie van The Sheltering Sky, waarin Vai de solomelodie de zo kenmerkende Vaiaanse stijl meegeeft, én Frame By Frame, dat laat zien wat een onmogelijk te spelen stuk dit toch is. Ik koop de set bij het verschijnen op 26 september 2025 en hoop dat BEAT naar Europa komt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
BEAT is een project dat meer dan vijf jaar voorbereiding heeft gevraagd. In 2018 of 2019 komt Adrian Belew op het idee om te vieren dat het bijna veertig jaar geleden is dat de drie King Crimson albums Discipline, Beat en Three Of A Perfect Pair uitkwamen. Drie albums die grensverleggend, innovatief en ontregelend waren in de muziekgeschiedenis en Belew ziet een grootse livetour voor zich. Puzzelend op hoe hij het project gaat aanpakken, vraagt hij eerst Robert Fripp (dé man achter King Crimson); die is erg bezig met zijn eigen zaken, maar geeft Belew zijn zegen. Belew vraagt Tony Levin, de bassist/stickspeler uit die tijd; die is dan weer druk met Peter Gabriel en andere projecten. Bill Bruford, de drummer van weleer, is gepensioneerd als actief muzikant en voor hem in de plaats komt Danny Carey (van Tool). En wie gaat de partijen van Fripp spelen? Fripp zelf dus niet en dan is er maar eentje die het zou kunnen: Steve Vai. Vai is gelijk enthousiast, maar heeft ook een onmogelijke agenda. Op het moment dat iedereen lijkt te kunnen (voor de repetities), breekt de covid uit. Pas in 2024 is het zover: onder de naam BEAT spelen Belew, Levin, Vai en Carey een reeks concerten in de Verenigde Staten. Deze dubbelcd met bluray is er het verslag van. Vóór in de setlijst zitten de stukken van Beat, daarna volgt werk van Three Of A Perfect Pair en uiteindelijk komen we bij Discipline. Van alle drie de albums horen we zo'n vijf tot zes stukken en wat opvalt is dat het kwartet zich het oeuvre volledig eigen heeft gemaakt, maar er toch ook een eigen draai aan heeft gegeven. Dat maakt dit livealbum tot een schitterende aanvulling op de toch al niet misse King Crimsoncatalogus. Het concert is op genomen in The United Theatre On Broadway in Los Angeles op 10 november 2024 en er is ook een filmploeg aanwezig, dat de boel vakkundig en stijlvol vastlegt. Wat mij betreft horen en zien we de hoogtepunten van het concert in de tweede helft: een waanzinnig mooie versie van The Sheltering Sky, waarin Vai de solomelodie de zo kenmerkende Vaiaanse stijl meegeeft, én Frame By Frame, dat laat zien wat een onmogelijk te spelen stuk dit toch is. Ik koop de set bij het verschijnen op 26 september 2025 en hoop dat BEAT naar Europa komt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2821: Big Big Train - Are We Nearly There Yet? - Live Around The World
Big Big Train lijkt de moeilijke tijd - na het overlijden van frontman David Longdon en het vertrek van gitarist Dave Gregory en toetsenist Danny Manners - achter zich te hebben gelaten. Met de inlijving van zanger Alberto Bravin en toetsenist Oskar Holldorff lijkt de groep in 2024 weer stabiel en volgt er een uitgebreide tournee. Het gebruikelijke koperblazerskwintet is er helaas niet bij - dat lijkt mij ook financieel ondoenlijk -, maar gelukkig is trompettist Paul Mitchell wel van de partij. Opnamen die zijn gemaakt tussen maart 2024 en mei 2025 verschijnen in 2025 op een dubbelcd en die koop ik op 9 oktober 2025 als hij uitkomt. Het sextet/septet klinkt mooi ingespeeld en de vertolkingen klinken uiterst gedreven. Op de eerste cd horen we de stukken van het meest recente studioalbum The Likes Of Us en op het tweede plaatje staan de werken afkomstig van voorgaande platen, waarbij de band kiest voor minder voor de hand liggend materiaal. Wat mij betreft is en blijft A Meadhall In Winter een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Big Big Train. Ja, je kunt je afvragen of het slim is om na ieder album een liveplaat uit te brengen, maar zo lang het allemaal van dit hoge niveau is, blijf ik de uitgaven omarmen en aanschaffen. Mooie aanvulling weer.
Nog niet veel van dit livealbum op YT:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Big Big Train lijkt de moeilijke tijd - na het overlijden van frontman David Longdon en het vertrek van gitarist Dave Gregory en toetsenist Danny Manners - achter zich te hebben gelaten. Met de inlijving van zanger Alberto Bravin en toetsenist Oskar Holldorff lijkt de groep in 2024 weer stabiel en volgt er een uitgebreide tournee. Het gebruikelijke koperblazerskwintet is er helaas niet bij - dat lijkt mij ook financieel ondoenlijk -, maar gelukkig is trompettist Paul Mitchell wel van de partij. Opnamen die zijn gemaakt tussen maart 2024 en mei 2025 verschijnen in 2025 op een dubbelcd en die koop ik op 9 oktober 2025 als hij uitkomt. Het sextet/septet klinkt mooi ingespeeld en de vertolkingen klinken uiterst gedreven. Op de eerste cd horen we de stukken van het meest recente studioalbum The Likes Of Us en op het tweede plaatje staan de werken afkomstig van voorgaande platen, waarbij de band kiest voor minder voor de hand liggend materiaal. Wat mij betreft is en blijft A Meadhall In Winter een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Big Big Train. Ja, je kunt je afvragen of het slim is om na ieder album een liveplaat uit te brengen, maar zo lang het allemaal van dit hoge niveau is, blijf ik de uitgaven omarmen en aanschaffen. Mooie aanvulling weer.
Nog niet veel van dit livealbum op YT:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2822: Bioscope - Gentō
Bioscope is een project van Thorsten Quaetschning (wie?) en Steve Rothery. Rothery kennen we als de gitarist van Marillion en Quaetschning is componist, toetsenist en elektronicaspecialist in Tangerine Dream. De twee trekken al een paar jaar op en het resultaat van hun samenwerking komt uiteindelijk tot uiting op dit album dat verschijnt op 22 augustus 2025. Wat we hier voorgeschoteld krijgen zijn vijf instrumentale werken, die het houden tussen ambient, prog- en filmmuziek. Dat is op zich niet verrassend, gezien de staat van dienst van beide muzikanten, maar de twee begaan alles behalve de gebaande paden. Dit is avontuurlijk, verrassend en voortdurend boeiend. Nergens oeverloze solo's of uitgebreid gepiel; alles staat ten dienste van de composities en de atmosfeer en die zijn intrigerend. Er zitten drie wat langere stukken bij die ieder in meerdere delen uiteen vallen, zodat we op de cd uiteindelijk tien tracks in vijfenzestig minuten voorbij horen komen. Voor de ritmiek gebruikt Quaetschning natuurlijk allerlei hedendaagse sequencing, maar voor de afwisseling in het geluid is ook drummer Alex Reeves aanwezig en zijn bijdragen zorgen mede voor de akoestieke warmte. Hoogtepunten te over en omdat alles in elkaar over lijkt te vloeien zijn die hoogtepunten nauwelijks te benoemen. Wat mij betreft is de bijna twintig minuten durende openingssuite Vanishing Point een knaller van jewelste en gelijk een uitstekende indicatie van de gehele plaat. Ik heb het album op 11 september 2025 in handen. Naast de al voortreffelijk klinkende cd zit er een tweede schijf bij. Op deze bluray staan meerdere mixen van het album, waaronder een surround en een Atmos en alles is voorzien van 'visuals', die ik overigens nog niet heb gezien. Ik ben nog te zeer overweldigd door het geluid alleen al. Zeer fraaie plaat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bioscope is een project van Thorsten Quaetschning (wie?) en Steve Rothery. Rothery kennen we als de gitarist van Marillion en Quaetschning is componist, toetsenist en elektronicaspecialist in Tangerine Dream. De twee trekken al een paar jaar op en het resultaat van hun samenwerking komt uiteindelijk tot uiting op dit album dat verschijnt op 22 augustus 2025. Wat we hier voorgeschoteld krijgen zijn vijf instrumentale werken, die het houden tussen ambient, prog- en filmmuziek. Dat is op zich niet verrassend, gezien de staat van dienst van beide muzikanten, maar de twee begaan alles behalve de gebaande paden. Dit is avontuurlijk, verrassend en voortdurend boeiend. Nergens oeverloze solo's of uitgebreid gepiel; alles staat ten dienste van de composities en de atmosfeer en die zijn intrigerend. Er zitten drie wat langere stukken bij die ieder in meerdere delen uiteen vallen, zodat we op de cd uiteindelijk tien tracks in vijfenzestig minuten voorbij horen komen. Voor de ritmiek gebruikt Quaetschning natuurlijk allerlei hedendaagse sequencing, maar voor de afwisseling in het geluid is ook drummer Alex Reeves aanwezig en zijn bijdragen zorgen mede voor de akoestieke warmte. Hoogtepunten te over en omdat alles in elkaar over lijkt te vloeien zijn die hoogtepunten nauwelijks te benoemen. Wat mij betreft is de bijna twintig minuten durende openingssuite Vanishing Point een knaller van jewelste en gelijk een uitstekende indicatie van de gehele plaat. Ik heb het album op 11 september 2025 in handen. Naast de al voortreffelijk klinkende cd zit er een tweede schijf bij. Op deze bluray staan meerdere mixen van het album, waaronder een surround en een Atmos en alles is voorzien van 'visuals', die ik overigens nog niet heb gezien. Ik ben nog te zeer overweldigd door het geluid alleen al. Zeer fraaie plaat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2823: David Byrne - Who Is The Sky?
David Byrne hoorde om zich heen iemand een vraag stellen, wijzend op hem. Byrne verstond: 'Who is the sky?' en was verward. Wat volgde was een ontregelende ontmoeting waarin beide gesprekspartners totaal verward raakten. Uiteindelijk kwamen ze eruit toen Byrne ontdekte dat de ander had gevraagd: 'Who is this guy?' Aanleiding voor de muziekmaker om het als titel voor zijn nieuwe album te gebruiken. Op de plaat staan twaalf puntige songs waarin de positieve kijk op het leven en de samenleving van Byrne centraal staan. Natuurlijk is er veel mis in de wereld, maar als je de ogen opent, dan ontdek je ook veel moois en de hoop voor de toekomst ligt in de mensheid en hoe de mensen met elkaar omgaan. Byrne staat daarin niet alleen; hij krijgt ondersteuning van zijn Ghost Train Orchestra en allerlei gastmuzikanten en samen maken ze Who Is The Sky? tot een aanstekelijk en blij vlagen zelfs uitzinnig feest. Talking Heads zijn nooit ver weg en dat versterkt de herkenbaarheid in het geluid en de thematiek. Van opener en single Everybody Laughs tot aan afsluiter The Truth weet Byrne me te boeien. Ik koop de cd op 4 september 2025 als hij verschijnt en dit pretplaatje weet z'n weg met grote regelmaat naar mijn speler te vinden. Byrne is met een bont gezelschap ook weer de concertzalen in en wat ik er van gezien heb is de show weer net zo bijzonder en verrassend als zijn voorganger American Utopia. Zou hij nog naar een kleinere zaal in Nederland komen? Ik hoop het, want wat een fijne wereld maakt David Byrne.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
David Byrne hoorde om zich heen iemand een vraag stellen, wijzend op hem. Byrne verstond: 'Who is the sky?' en was verward. Wat volgde was een ontregelende ontmoeting waarin beide gesprekspartners totaal verward raakten. Uiteindelijk kwamen ze eruit toen Byrne ontdekte dat de ander had gevraagd: 'Who is this guy?' Aanleiding voor de muziekmaker om het als titel voor zijn nieuwe album te gebruiken. Op de plaat staan twaalf puntige songs waarin de positieve kijk op het leven en de samenleving van Byrne centraal staan. Natuurlijk is er veel mis in de wereld, maar als je de ogen opent, dan ontdek je ook veel moois en de hoop voor de toekomst ligt in de mensheid en hoe de mensen met elkaar omgaan. Byrne staat daarin niet alleen; hij krijgt ondersteuning van zijn Ghost Train Orchestra en allerlei gastmuzikanten en samen maken ze Who Is The Sky? tot een aanstekelijk en blij vlagen zelfs uitzinnig feest. Talking Heads zijn nooit ver weg en dat versterkt de herkenbaarheid in het geluid en de thematiek. Van opener en single Everybody Laughs tot aan afsluiter The Truth weet Byrne me te boeien. Ik koop de cd op 4 september 2025 als hij verschijnt en dit pretplaatje weet z'n weg met grote regelmaat naar mijn speler te vinden. Byrne is met een bont gezelschap ook weer de concertzalen in en wat ik er van gezien heb is de show weer net zo bijzonder en verrassend als zijn voorganger American Utopia. Zou hij nog naar een kleinere zaal in Nederland komen? Ik hoop het, want wat een fijne wereld maakt David Byrne.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2824: Brian Eno & Beatie Wolfe - Liminal
Brian Eno en Beatie Wolfe brengen het derde product van hun samenwerking uit op 10 oktober 2025 en ik heb de cd al op 9 oktober 2025 in huis. Luminol en Lateral kwamen in juni 2025 uit, waarbij de eerste een verzameling ambient pop songs is en de tweede een uur lange soundscape. Liminal zit daar tussenin. Eno en Wolfe maken elf stukken die tussen song en non-song in zitten en Eno gebruikt daarom het woord 'nong'. Het zijn melodieuze, rustgevende en soms wat melancholieke stukjes die enerzijds te zijn gebruiken als muzikaal behang en anderzijds voortdurend aandacht vragen omdat er toch van alles in gebeurt. In enkele gevallen zijn er zelfs teksten. Hoe dan ook, weer een pareltje in de bijzondere samenwerking tussen de jonge componiste/kunstenares en het oude genie dat Brian Eno nog altijd is.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Brian Eno en Beatie Wolfe brengen het derde product van hun samenwerking uit op 10 oktober 2025 en ik heb de cd al op 9 oktober 2025 in huis. Luminol en Lateral kwamen in juni 2025 uit, waarbij de eerste een verzameling ambient pop songs is en de tweede een uur lange soundscape. Liminal zit daar tussenin. Eno en Wolfe maken elf stukken die tussen song en non-song in zitten en Eno gebruikt daarom het woord 'nong'. Het zijn melodieuze, rustgevende en soms wat melancholieke stukjes die enerzijds te zijn gebruiken als muzikaal behang en anderzijds voortdurend aandacht vragen omdat er toch van alles in gebeurt. In enkele gevallen zijn er zelfs teksten. Hoe dan ook, weer een pareltje in de bijzondere samenwerking tussen de jonge componiste/kunstenares en het oude genie dat Brian Eno nog altijd is.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2825: Sparks - MADDER!
Sparks komt een paar maanden na het uitbrengen van MAD! gewoon met een EP met daarop nog vier liedjes die zo op dat album hadden kunnen staan. Waarom ze er dan eenvoudigweg niet op staan want daar was best ruimte voor, lijkt me een commercieel trucje, maar daar moet het nu niet over gaan. Het moet gaan over hoe pakkend en typisch Sparks die vier liedjes weer zijn. Porcupine is de single en het is weer zo'n kenmerkend deuntje dat vrolijk stuitert op z'n Sparks. Ik koop de EP bij het verschijnen op 9 oktober 2025 en ja, ook deze komt regelmatig de speler in. De twee broers zijn inmiddels oud, maar ze doen het nog altijd uitstekend. Meer, graag!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Sparks komt een paar maanden na het uitbrengen van MAD! gewoon met een EP met daarop nog vier liedjes die zo op dat album hadden kunnen staan. Waarom ze er dan eenvoudigweg niet op staan want daar was best ruimte voor, lijkt me een commercieel trucje, maar daar moet het nu niet over gaan. Het moet gaan over hoe pakkend en typisch Sparks die vier liedjes weer zijn. Porcupine is de single en het is weer zo'n kenmerkend deuntje dat vrolijk stuitert op z'n Sparks. Ik koop de EP bij het verschijnen op 9 oktober 2025 en ja, ook deze komt regelmatig de speler in. De twee broers zijn inmiddels oud, maar ze doen het nog altijd uitstekend. Meer, graag!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2826: Wishbone Ash - Argus
Wishbone Ash is het roemruchte Britse kwartet dat vooral begin jaren zeventig furore maakt. Het zijn vooral de gitaarlijnen van de twee gitaristen Andy Powell en Ted Turner die elkaar fraai aanvullen en het typische Ashgeluid bepalen. Na een onopvallend debuutalbum zijn het vooral Pilgrim en Argus die succesvol zijn en daarna zakt de groep wat weg in de vergetelheid, al blijft de groep actief. Het is Argus, waarop de mix van folk, rock en prog het beste is uitgewerkt, waar Wishbone Ash het meest bekend om is. Het album verschijnt in 1972 en is een soort conceptalbum; in ieder van de zeven songs komt het thema Middeleeuwen of Griekse mythologie terug. Songs als Blowin' Free, The King Will Come en Warrior staan nog altijd als een huis. Ik koop de Deluxe Edition (uit 2007) op 27 juni 2017. Naast het reguliere album in een mooi klinkende versie is er een hoop bonusmateriaal: wat livewerk (waarvan het uitgesponnen Phoenix een absolute kraker is) en op een tweede cd een heleboel concertopnamen voor de BBC. Op 19 april 2024 zie ik de band zelf, in de popzaal van Gigant, in ons zo majestueuze Apeldoorn. Van de originele bezetting is alleen Andy Powell nog van de partij, maar allemensen wat heeft hij de gitaartechniek nog onder de knie. Zo'n beetje de gehele Argusplaat komt voorbij en dat is terecht, want het is een van de hoogtepunten van de rockmuziek uit de jaren zeventig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, één plaatje van het concert van 19 april 2024, met Andy Powell in het midden:
Wishbone Ash is het roemruchte Britse kwartet dat vooral begin jaren zeventig furore maakt. Het zijn vooral de gitaarlijnen van de twee gitaristen Andy Powell en Ted Turner die elkaar fraai aanvullen en het typische Ashgeluid bepalen. Na een onopvallend debuutalbum zijn het vooral Pilgrim en Argus die succesvol zijn en daarna zakt de groep wat weg in de vergetelheid, al blijft de groep actief. Het is Argus, waarop de mix van folk, rock en prog het beste is uitgewerkt, waar Wishbone Ash het meest bekend om is. Het album verschijnt in 1972 en is een soort conceptalbum; in ieder van de zeven songs komt het thema Middeleeuwen of Griekse mythologie terug. Songs als Blowin' Free, The King Will Come en Warrior staan nog altijd als een huis. Ik koop de Deluxe Edition (uit 2007) op 27 juni 2017. Naast het reguliere album in een mooi klinkende versie is er een hoop bonusmateriaal: wat livewerk (waarvan het uitgesponnen Phoenix een absolute kraker is) en op een tweede cd een heleboel concertopnamen voor de BBC. Op 19 april 2024 zie ik de band zelf, in de popzaal van Gigant, in ons zo majestueuze Apeldoorn. Van de originele bezetting is alleen Andy Powell nog van de partij, maar allemensen wat heeft hij de gitaartechniek nog onder de knie. Zo'n beetje de gehele Argusplaat komt voorbij en dat is terecht, want het is een van de hoogtepunten van de rockmuziek uit de jaren zeventig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, één plaatje van het concert van 19 april 2024, met Andy Powell in het midden:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2827: Within Temptation - Acoustic - The Artone Sessions
Within Temptation brengt een EP uit op 20 april 2024. Het is dan Record Store Day en iedereen die die dag iets in een plaatselijke platenwinkel koopt, krijgt de vinyl- of cd-versie cadeau. Ik kies voor de cd-versie. Dan heb je tenminste kans dat ik hem ooit nog uit de kast haal. Nu dus. Ik heb niet veel met de band, vind het niet slecht, maar ook niet super, het is leuk om een keer te horen, de stem van Sharon den Adel is fraai. Op dit EP'tje vier stukken, geen idee of die bekend zijn. Alles is in akoestische setting opgenomen op 29 januari 2024 in de Artone Studio in Haarlem. Het klinkt fijn, leuk, niet slecht. De vraag is: ga ik het ooit nog uit de kast halen?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Within Temptation brengt een EP uit op 20 april 2024. Het is dan Record Store Day en iedereen die die dag iets in een plaatselijke platenwinkel koopt, krijgt de vinyl- of cd-versie cadeau. Ik kies voor de cd-versie. Dan heb je tenminste kans dat ik hem ooit nog uit de kast haal. Nu dus. Ik heb niet veel met de band, vind het niet slecht, maar ook niet super, het is leuk om een keer te horen, de stem van Sharon den Adel is fraai. Op dit EP'tje vier stukken, geen idee of die bekend zijn. Alles is in akoestische setting opgenomen op 29 januari 2024 in de Artone Studio in Haarlem. Het klinkt fijn, leuk, niet slecht. De vraag is: ga ik het ooit nog uit de kast halen?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2828: Wizards Of Ooze - Bambee!
Wizards Of Ooze is een Belgisch gezeldschap waarmee ik in 1997 kennis maak. Het tweede album Bambee! is dan net uit en ik ga er na het lezen van een enthousiaste recensie op 1 juli 1997 in de plaatselijke platenwinkel iets van luisteren. Halverwege het tweede liedje weet ik: inpakken, afrekenen, hebben. Op Bambee! staat een intrigerende mix van acid jazz, rock, pop, funk, elektronica en lompe prog die in mijn oren nogal Zappaiaans aandoet en toch geheel eigen is. Het begint al gelijk goed met opener Buttgrabba en daarna vliegen de stijlen je om de oren en stuitert de muziek werkelijk alle kanten op. Spicy is een jazzy werkje, Bright Day een soulvol rustpunt, Hifi een funky dansnummer en zo gaat het maar door. Er zijn wat gastoptredens (vooral damesachtergrondzang) en de Moogsolo's gieren je om de oren. Kern van het sextet zijn Peter Revalk en Wim Tops die de meeste stukken schrijven, alle toetsen, gitaren en inspelen, de meeste leadzang doen en de boel produceren, maar je hoort duidelijk ook de inbreng van de ritme- en blazerssectie. De lol spat ervan af. Ik heb het een tijdje niet gehoord en na het herbeluisteren zit ik met een grote grijns op mijn smoel. Wat een bizar fijne plaat is dit!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Wizards Of Ooze is een Belgisch gezeldschap waarmee ik in 1997 kennis maak. Het tweede album Bambee! is dan net uit en ik ga er na het lezen van een enthousiaste recensie op 1 juli 1997 in de plaatselijke platenwinkel iets van luisteren. Halverwege het tweede liedje weet ik: inpakken, afrekenen, hebben. Op Bambee! staat een intrigerende mix van acid jazz, rock, pop, funk, elektronica en lompe prog die in mijn oren nogal Zappaiaans aandoet en toch geheel eigen is. Het begint al gelijk goed met opener Buttgrabba en daarna vliegen de stijlen je om de oren en stuitert de muziek werkelijk alle kanten op. Spicy is een jazzy werkje, Bright Day een soulvol rustpunt, Hifi een funky dansnummer en zo gaat het maar door. Er zijn wat gastoptredens (vooral damesachtergrondzang) en de Moogsolo's gieren je om de oren. Kern van het sextet zijn Peter Revalk en Wim Tops die de meeste stukken schrijven, alle toetsen, gitaren en inspelen, de meeste leadzang doen en de boel produceren, maar je hoort duidelijk ook de inbreng van de ritme- en blazerssectie. De lol spat ervan af. Ik heb het een tijdje niet gehoord en na het herbeluisteren zit ik met een grote grijns op mijn smoel. Wat een bizar fijne plaat is dit!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2829: Wizards Of Ooze - Almost... Bikini
Wizards Of Ooze brengt het derde album uit in 1999 en zo gauw ik verneem dat de plaat eraan komt, koop ik 'm. Op 2 oktober 1999 is dat. Op Almost... Bikini zet het Belgische sextet de lijn van de voortganger voort, maar in mijn oren is dit album wat minder afwisselend. Je kunt ook zeggen dat het wat consistenter is en meer bij een geluid blijft: een nog altijd aanstekelijk soort alternatieve funky acid-jazzrock. De twaalf stukken zijn compact en rocken er lekker op los. Zelf vind ik de opende rocker Big Red Balloon, het daarop volgende Bubbles en het wazige Lumbago het lekkerst. Toch mist het allemaal net dat verrassende en feestelijke van Bambee! en dat maakt dat de groep van mijn radar verdwijnt. Bij het herluisteren ben ik toch weer enthousiast en dus moet ik maar eens op zoek naar het debuutalbum uit 1994 en de vierde plaat die in 2017 (!) uitkomt. Lekker plaatje!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Wizards Of Ooze brengt het derde album uit in 1999 en zo gauw ik verneem dat de plaat eraan komt, koop ik 'm. Op 2 oktober 1999 is dat. Op Almost... Bikini zet het Belgische sextet de lijn van de voortganger voort, maar in mijn oren is dit album wat minder afwisselend. Je kunt ook zeggen dat het wat consistenter is en meer bij een geluid blijft: een nog altijd aanstekelijk soort alternatieve funky acid-jazzrock. De twaalf stukken zijn compact en rocken er lekker op los. Zelf vind ik de opende rocker Big Red Balloon, het daarop volgende Bubbles en het wazige Lumbago het lekkerst. Toch mist het allemaal net dat verrassende en feestelijke van Bambee! en dat maakt dat de groep van mijn radar verdwijnt. Bij het herluisteren ben ik toch weer enthousiast en dus moet ik maar eens op zoek naar het debuutalbum uit 1994 en de vierde plaat die in 2017 (!) uitkomt. Lekker plaatje!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2830: Jah Wobble & Bill Laswell - Radioaxiom - A Dub Transmission
Jah Wobble en Bill Laswell zijn meesters in de dub. In de jaren negentig en nul heb ik een bijzondere relatie met een plaatselijke platenwinkel hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Als ik er binnen loop, ligt er vaak een stapeltje cd's achter de toonbank; 'Hier, moet je dit eens luisteren, volgens ons ga jij dit wel leuk vinden,' is de boodschap van de medewerkers. Vaak klopt het. Zo is het ook op 8 december 2001 als ik dit album aanschaf. De wereld hoort voor het eerst van Jah Wobble als hij de bassist is van PIL en later van zijn solowerk, zijn 12.354 muziekprojecten en zijn samenwerkingen met Holger Czukay en Eno; Bill Laswell is dan al tijden bezig met het uitbrengen van zijn dubmuziek. De samenwerking tussen de twee bassisten levert in 2001 een bijzondere plaat op. Hun basspel staat centraal, maar minstens zo in het oor springend zijn de bijdragen van gitarist Nicky Skopelitis, toetseniste Amina Claudina Meyers, tablaspelers Hamid Drake en Karsh Kale, drummer Sly Dunbar (!) en vooral die van trompettist Nils Petter Molvaer. Vooral Molvaer heeft een prominente rol. De muziek is duister, onheilspellend, dreigend, en sloom swingend. Ik vind het nog altijd fantastisch en zou eigenlijk veel meer muziek in huis moeten hebben in deze jazzy werelddubstijl.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Jah Wobble en Bill Laswell zijn meesters in de dub. In de jaren negentig en nul heb ik een bijzondere relatie met een plaatselijke platenwinkel hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Als ik er binnen loop, ligt er vaak een stapeltje cd's achter de toonbank; 'Hier, moet je dit eens luisteren, volgens ons ga jij dit wel leuk vinden,' is de boodschap van de medewerkers. Vaak klopt het. Zo is het ook op 8 december 2001 als ik dit album aanschaf. De wereld hoort voor het eerst van Jah Wobble als hij de bassist is van PIL en later van zijn solowerk, zijn 12.354 muziekprojecten en zijn samenwerkingen met Holger Czukay en Eno; Bill Laswell is dan al tijden bezig met het uitbrengen van zijn dubmuziek. De samenwerking tussen de twee bassisten levert in 2001 een bijzondere plaat op. Hun basspel staat centraal, maar minstens zo in het oor springend zijn de bijdragen van gitarist Nicky Skopelitis, toetseniste Amina Claudina Meyers, tablaspelers Hamid Drake en Karsh Kale, drummer Sly Dunbar (!) en vooral die van trompettist Nils Petter Molvaer. Vooral Molvaer heeft een prominente rol. De muziek is duister, onheilspellend, dreigend, en sloom swingend. Ik vind het nog altijd fantastisch en zou eigenlijk veel meer muziek in huis moeten hebben in deze jazzy werelddubstijl.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2831: Jah Wobble - I Could Have Been A Contender - Anthology
Jah Wobble heeft in 2004 al zó'n enorme staat van dienst, dat een carrièreoverzicht meer dan op zijn plaats is. Ik koop deze verzameling op drie cd's bij het verschijnen op 29 september 2004. We horen de ontwikkeling in zijn werk, vanaf zijn bijdragen voor Public Image Ltd, via zijn eigen bands Invaders Of The Heart, Solaris en Temple Of Sound langs allerlei samenwerkingen (met Yulduz Uzmanova, Evan Parker, Holger Czukay en Brian Eno. Mij valt vooral de verscheidenheid in stijlen op, van springerige punkpop tot de diepe dub, en hoezeer John Joseph Wardle zijn stempel drukt op het geluid van welke opname dan ook. Op deze prachtige verzamelaar staan veel hoogtepunten uit zijn muzikale loopbaan en voor mij springen Visions Of You en Josey Walsh (allebei met Sinéad O'Connor) en Invaders Of The Heart Mix 2 (alle drie van zijn band Invaders Of The Heart), Spinner (van zijn gelijkgetitelde album met Eno), Passage To Hades (een schitterend duet met Evan Parker) en The Mystery Of Twilight (met zijn band Solaris) er nog eens bovenuit. Jah Wobble is eind 2025 opnieuw op tournee met zijn Invaders Of The Heart. Die groep krijgt veel aandacht op deze bijna perfecte anthologie; mijn enige probleem ermee is dat hij niet chronologisch is. De wereld heeft meer dub nodig en dan vooral de dub van Jah Wobble.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Jah Wobble heeft in 2004 al zó'n enorme staat van dienst, dat een carrièreoverzicht meer dan op zijn plaats is. Ik koop deze verzameling op drie cd's bij het verschijnen op 29 september 2004. We horen de ontwikkeling in zijn werk, vanaf zijn bijdragen voor Public Image Ltd, via zijn eigen bands Invaders Of The Heart, Solaris en Temple Of Sound langs allerlei samenwerkingen (met Yulduz Uzmanova, Evan Parker, Holger Czukay en Brian Eno. Mij valt vooral de verscheidenheid in stijlen op, van springerige punkpop tot de diepe dub, en hoezeer John Joseph Wardle zijn stempel drukt op het geluid van welke opname dan ook. Op deze prachtige verzamelaar staan veel hoogtepunten uit zijn muzikale loopbaan en voor mij springen Visions Of You en Josey Walsh (allebei met Sinéad O'Connor) en Invaders Of The Heart Mix 2 (alle drie van zijn band Invaders Of The Heart), Spinner (van zijn gelijkgetitelde album met Eno), Passage To Hades (een schitterend duet met Evan Parker) en The Mystery Of Twilight (met zijn band Solaris) er nog eens bovenuit. Jah Wobble is eind 2025 opnieuw op tournee met zijn Invaders Of The Heart. Die groep krijgt veel aandacht op deze bijna perfecte anthologie; mijn enige probleem ermee is dat hij niet chronologisch is. De wereld heeft meer dub nodig en dan vooral de dub van Jah Wobble.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2832: Wobbler - From Silence To Somewhere
Wobbler is - voor wie het nog niet weet - een Noorse band die sinds 1999 timmert aan de weg van de progressieve rock, meer bepaald de 'klassiek' klinkende prog zoals die begin jaren zeventig veel is gemaakt. In het najaar van 2017 komt het vierde album uit. Ik lees goede recensies over From Silence To Somewhere, heb kennelijk de drie voorgangers gemist en schaf het pas verschenen album aan op 30 oktober 2017. Onmiddellijk valt mij het heerlijk vintage geluid op, dat grotendeels wordt bepaald door de analoge toetsenapparaten van Lars Fredrik Frøislie. Ook de gitaarpartijen mogen er zijn en het bas- en drumwerk eveneens. De zang van Andreas Wettergreen Strømman Prestmo vind ik bij vlagen na verloop van tijd wat irritant, maar gelukkig zijn er veel instrumentale passages. Slechts vier stukken op de plaat. De opener en het titelnummer is grammofoonplaatkantlang en geeft een goede indicatie van hoe Wobbler is en klinkt. Dan volgt een zeer kort instrumentaal intermezzo en het album sluit alf met twee stukken van dik tien minuten waarin ook weer van alles gebeurt wat de aandacht vasthoudt. Mooi album, uitstekende composities en puik spel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Wobbler is - voor wie het nog niet weet - een Noorse band die sinds 1999 timmert aan de weg van de progressieve rock, meer bepaald de 'klassiek' klinkende prog zoals die begin jaren zeventig veel is gemaakt. In het najaar van 2017 komt het vierde album uit. Ik lees goede recensies over From Silence To Somewhere, heb kennelijk de drie voorgangers gemist en schaf het pas verschenen album aan op 30 oktober 2017. Onmiddellijk valt mij het heerlijk vintage geluid op, dat grotendeels wordt bepaald door de analoge toetsenapparaten van Lars Fredrik Frøislie. Ook de gitaarpartijen mogen er zijn en het bas- en drumwerk eveneens. De zang van Andreas Wettergreen Strømman Prestmo vind ik bij vlagen na verloop van tijd wat irritant, maar gelukkig zijn er veel instrumentale passages. Slechts vier stukken op de plaat. De opener en het titelnummer is grammofoonplaatkantlang en geeft een goede indicatie van hoe Wobbler is en klinkt. Dan volgt een zeer kort instrumentaal intermezzo en het album sluit alf met twee stukken van dik tien minuten waarin ook weer van alles gebeurt wat de aandacht vasthoudt. Mooi album, uitstekende composities en puik spel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2833: Wobbler - Dwellers Of The Deep
Wobbler neemt de tijd om een vijfde album te maken. Dwellers Of The Deep verschijnt eind oktober 2020 (en ik koop het op 12 november 2020) en is het wachten meer dan waard. Qua geluid is er niet zo veel veranderd; de bandleden klinken vooral nog beter op elkaar ingespeeld en de composities zijn zo mogelijk nog ietsie sterker. Het gaat gelijk al fijn vintage prog van start met By The Banks, waarin de mooie melodieën door toetsen en gitaar ruim baan krijgen. Ook Five Rooms (ook uitgebracht als een soort van single met video) en het relatief vrij korte Naiad Dreams mogen er zijn, maar het meest in het gehoor springend is het plaatkantlange Merry Macabre. Van de zangstem moet je houden en ik kan er langzaam een beetje aan wennen. Dwellers Of The Deep blijkt - volgens de échte kenners - het hoogtepunt uit het oeuvre van de groep tot dan toe te zijn en daarom moet ik nog altijd eens op zoek naar die eerste drie platen van Wobbler.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Wobbler neemt de tijd om een vijfde album te maken. Dwellers Of The Deep verschijnt eind oktober 2020 (en ik koop het op 12 november 2020) en is het wachten meer dan waard. Qua geluid is er niet zo veel veranderd; de bandleden klinken vooral nog beter op elkaar ingespeeld en de composities zijn zo mogelijk nog ietsie sterker. Het gaat gelijk al fijn vintage prog van start met By The Banks, waarin de mooie melodieën door toetsen en gitaar ruim baan krijgen. Ook Five Rooms (ook uitgebracht als een soort van single met video) en het relatief vrij korte Naiad Dreams mogen er zijn, maar het meest in het gehoor springend is het plaatkantlange Merry Macabre. Van de zangstem moet je houden en ik kan er langzaam een beetje aan wennen. Dwellers Of The Deep blijkt - volgens de échte kenners - het hoogtepunt uit het oeuvre van de groep tot dan toe te zijn en daarom moet ik nog altijd eens op zoek naar die eerste drie platen van Wobbler.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2834: Wolverine - Machina Viva
Wolverine ken ik niet als ik in september 2016 een recensie lees over wat hun zesde album al is. Ik beluister iets op een streamingsdienst en op 26 september 2016 schaf ik dit album aan. Wolverine is een Zweedse kwintet dat muziek maakt in de wat steviger progstijl, maar ik hoor ook veel invloeden van Marillion. Opener The Bedlam Overture is een prima en indrukwekkend voorbeeld van hun stijl. Het is een wat uitgesponnen stuk, waarin zang en melodieuze gitaarlijnen elkaar afwisselen. Zeer fraai. Ook het daarop volgende Machina is zeer de moeite waard. Nadat ik het album een keer of wat thuis door de kamer heb gespeeld, verdwijnt het in de kast en ik haal het er bijna nooit uit. Niet alles beklijft, namelijk. Ook bij het herbeluisteren nu vind ik het bij vlagen zeer mooi, maar er zijn ook wat momenten dat het me wat minder zegt. Geen slecht album en ik ben blij dat ik er iets van heb, maar heel vaak zal ik het niet meer uit die kast halen. Overigens Machina Viva is op dit moment van schrijven nog steeds het meest recente album van Wolverine.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Wolverine ken ik niet als ik in september 2016 een recensie lees over wat hun zesde album al is. Ik beluister iets op een streamingsdienst en op 26 september 2016 schaf ik dit album aan. Wolverine is een Zweedse kwintet dat muziek maakt in de wat steviger progstijl, maar ik hoor ook veel invloeden van Marillion. Opener The Bedlam Overture is een prima en indrukwekkend voorbeeld van hun stijl. Het is een wat uitgesponnen stuk, waarin zang en melodieuze gitaarlijnen elkaar afwisselen. Zeer fraai. Ook het daarop volgende Machina is zeer de moeite waard. Nadat ik het album een keer of wat thuis door de kamer heb gespeeld, verdwijnt het in de kast en ik haal het er bijna nooit uit. Niet alles beklijft, namelijk. Ook bij het herbeluisteren nu vind ik het bij vlagen zeer mooi, maar er zijn ook wat momenten dat het me wat minder zegt. Geen slecht album en ik ben blij dat ik er iets van heb, maar heel vaak zal ik het niet meer uit die kast halen. Overigens Machina Viva is op dit moment van schrijven nog steeds het meest recente album van Wolverine.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2835: The Word - The Word
The Word is een project van John Medeski - u weet wel, van het trio Medeski Martin & Wood -, bassist Chris Chew, drummer Cody Dickinson, gitarist Luther Dickinson en pedal steelgitarist Robert Randolph. Dit kwintet komt in 2001 met het album The Word en daarop staan elf meesterlijke, instrumentale gospel-, funk-, soul-, jazz- en rockwerkjes. Gelijk bij opener Joyful Sounds gaat het loos: dit doet me bij vlagen denken aan stukken van Jazz van Ry Cooder, maar dit is geheel eigen. Verderop gaat het tempo afwisselend omlaag en omhoog. I'll Fly Away is zo'n uptempo funkstuk: de steelgitaar giert de bocht uit en het heerlijke Hammond van Medeski swingt een pan uit. Ik koop dit aanstekelijke album bij het verschijnen op 16 november 2001 en mag het nog graag door de kamer knallen. Het smaakt vooral naar heel veel meer. Jarenlang blijft het alleen bij dit album van de groep, maar ik ontdek nu dat er in 2015 nóg een plaat is verschenen. Die moet ik hebben. De wereld kan niet zonder The Word.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Word is een project van John Medeski - u weet wel, van het trio Medeski Martin & Wood -, bassist Chris Chew, drummer Cody Dickinson, gitarist Luther Dickinson en pedal steelgitarist Robert Randolph. Dit kwintet komt in 2001 met het album The Word en daarop staan elf meesterlijke, instrumentale gospel-, funk-, soul-, jazz- en rockwerkjes. Gelijk bij opener Joyful Sounds gaat het loos: dit doet me bij vlagen denken aan stukken van Jazz van Ry Cooder, maar dit is geheel eigen. Verderop gaat het tempo afwisselend omlaag en omhoog. I'll Fly Away is zo'n uptempo funkstuk: de steelgitaar giert de bocht uit en het heerlijke Hammond van Medeski swingt een pan uit. Ik koop dit aanstekelijke album bij het verschijnen op 16 november 2001 en mag het nog graag door de kamer knallen. Het smaakt vooral naar heel veel meer. Jarenlang blijft het alleen bij dit album van de groep, maar ik ontdek nu dat er in 2015 nóg een plaat is verschenen. Die moet ik hebben. De wereld kan niet zonder The Word.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 2836: World Trade - World Trade
Billy Sherwood is een Amerikaanse multi-instrumentalist (zie ook bij de S, anderhalf of twee jaar geleden of weet ik ook veel) die op z'n vierentwintigste al in tal van bandjes heeft gespeeld, waaronder zijn eigen groep Lodgic (met zijn broer Michael en gitarist Jimmy Haun), als hij in 1989 een nieuwe band formeert en een debuutplaat opneemt. World Trade is een kleine sensatie: de band weet pakkende deunen te verpakken in complexe arrangementen. Het blijft overal zeer toegankelijk. In die zin doet het denken aan de eerste twee platen van Asia, maar Sherwood heeft vooral een geheel eigen stijl. Ik hoor voor het eerst van de groep eind jaren negentig en schaf de debuutplaat aan op 19 januari 2001. Ik vind het nog altijd een schitterende plaat. Na een kort instrumentaal intro volgen tien pakkende composties van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Sherwood is verantwoordelijk voor de leadzang, de koortjes en de baspartijen. Wat opvalt is dat die koortjes al veel kenmerken bevatten van waar hij later (onder andere op al zijn tributeplaten en bij Yes) zo beroemd om is geworden: ze klinken alsof ze door een zoete dipsaus zijn gehaald en dus superlekker. Vanaf het eerste stuk The Moment Is Here tot aan het afsluitende Open The Door: er staat geen enkel minder nummer op en na vijftig minuten herbeluisteren kom ik wederom tot de conclusie: dit is werkelijk een prachtalbum van World Trade.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Billy Sherwood is een Amerikaanse multi-instrumentalist (zie ook bij de S, anderhalf of twee jaar geleden of weet ik ook veel) die op z'n vierentwintigste al in tal van bandjes heeft gespeeld, waaronder zijn eigen groep Lodgic (met zijn broer Michael en gitarist Jimmy Haun), als hij in 1989 een nieuwe band formeert en een debuutplaat opneemt. World Trade is een kleine sensatie: de band weet pakkende deunen te verpakken in complexe arrangementen. Het blijft overal zeer toegankelijk. In die zin doet het denken aan de eerste twee platen van Asia, maar Sherwood heeft vooral een geheel eigen stijl. Ik hoor voor het eerst van de groep eind jaren negentig en schaf de debuutplaat aan op 19 januari 2001. Ik vind het nog altijd een schitterende plaat. Na een kort instrumentaal intro volgen tien pakkende composties van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Sherwood is verantwoordelijk voor de leadzang, de koortjes en de baspartijen. Wat opvalt is dat die koortjes al veel kenmerken bevatten van waar hij later (onder andere op al zijn tributeplaten en bij Yes) zo beroemd om is geworden: ze klinken alsof ze door een zoete dipsaus zijn gehaald en dus superlekker. Vanaf het eerste stuk The Moment Is Here tot aan het afsluitende Open The Door: er staat geen enkel minder nummer op en na vijftig minuten herbeluisteren kom ik wederom tot de conclusie: dit is werkelijk een prachtalbum van World Trade.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2837: World Trade - Unify
World Trade maakt zes jaar later een tweede album Euphoria, dit keer op het befaamde label Magna Carta. Ik heb hem eind jaren negentig eens geleend van een collega en op een cassettebandje opgenomen. Ik herinner me het als een mooie warme plaat die in het verlengde van het debuut ligt, maar het cassettebandje is ergens een keer verloren gegaan (waarschijnlijk bij de laatste verhuizing). Pas in 2017 komt dan het derde album. Billy Sherwood heeft inmiddels een fikse carrière in de muziekwereld opgebouwd. Naast veelgevraagd producer en muzikant is hij vooral bekend vanwege de eindeloze reeks tributeplaten die hij maakt en vooral als lid van de groep Yes (1993-2001 en 2016-heden). Op Unify heeft World Trade nog dezelfde bezetting en alle tien de Asia-achtige stukken zijn van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Ze zijn best aardig, maar het hele album gaat gebukt om die propvolle productie die zo kenmerkend is voor Sherwood. Vergelijk het met Open Your Eyes van Yes (die begon als een duoplaat van Sherwood met bassist Chris Squire, maar later voegden gitarist Steve Howe en zanger Jon Anderson daar hun partijen aan toe) en dat verklaart waarom ik de plaat sinds de aanschaf op 14 augustus 2017 nauwelijks heb afgespeeld. Het is niet slecht, maar het is overweldigend zo veel als er gebeurt, overal riedeltjes en koortjes, alsof iedere open ruimte gevuld moet. Het titelnummer is dan misschien een uitzondering: hierin lijkt de rust van de voorgaande twee albums terug; daarnaast is het gewoon een mooi prognummer. Na Unify heeft Sherwood geen tijd meer voor World Trade: hij volgt eind 2016 Chris Squire (na diens overlijden) op in Yes en nog weer wat later John Wetton (na diens overlijden) in Asia.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
World Trade maakt zes jaar later een tweede album Euphoria, dit keer op het befaamde label Magna Carta. Ik heb hem eind jaren negentig eens geleend van een collega en op een cassettebandje opgenomen. Ik herinner me het als een mooie warme plaat die in het verlengde van het debuut ligt, maar het cassettebandje is ergens een keer verloren gegaan (waarschijnlijk bij de laatste verhuizing). Pas in 2017 komt dan het derde album. Billy Sherwood heeft inmiddels een fikse carrière in de muziekwereld opgebouwd. Naast veelgevraagd producer en muzikant is hij vooral bekend vanwege de eindeloze reeks tributeplaten die hij maakt en vooral als lid van de groep Yes (1993-2001 en 2016-heden). Op Unify heeft World Trade nog dezelfde bezetting en alle tien de Asia-achtige stukken zijn van de hand van Sherwood en gitarist Bruce Gowdy. Ze zijn best aardig, maar het hele album gaat gebukt om die propvolle productie die zo kenmerkend is voor Sherwood. Vergelijk het met Open Your Eyes van Yes (die begon als een duoplaat van Sherwood met bassist Chris Squire, maar later voegden gitarist Steve Howe en zanger Jon Anderson daar hun partijen aan toe) en dat verklaart waarom ik de plaat sinds de aanschaf op 14 augustus 2017 nauwelijks heb afgespeeld. Het is niet slecht, maar het is overweldigend zo veel als er gebeurt, overal riedeltjes en koortjes, alsof iedere open ruimte gevuld moet. Het titelnummer is dan misschien een uitzondering: hierin lijkt de rust van de voorgaande twee albums terug; daarnaast is het gewoon een mooi prognummer. Na Unify heeft Sherwood geen tijd meer voor World Trade: hij volgt eind 2016 Chris Squire (na diens overlijden) op in Yes en nog weer wat later John Wetton (na diens overlijden) in Asia.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2838: Betty Wright - Betty Wright Live
Betty Wright komt uit een muzikaal gezin. Haar broers en zusters zijn lid van een gospelgroep en als Betty twee jaar is gaat ze meedoen; in 1956 zingt ze op het eerste album van de groep. Ze is drie jaar oud. Op haar elfde verlaat ze de groep, omdat ze zich meer wil richten op rhythm and blues en op haar twaalfde brengt ze twee singles uit. In 1971 is ze zeventien en scoort ze een enorme hit met Clean Up Woman. Daarna volgen een paar albums die redelijk succesvol zijn. Een liveplaat verschijnt in 1978 en het is het lied Tonight Is The Night dat wereldwijd bekend wordt. Halverwege de jaren tachtig bezoek ik een wat alternatieve muziek- en danstent in ons zo majestueuze Apeldoorn en ik herinner me twee liederen van liveplaten die men daar veelvuldig draaide: Endi Ou Hida van Sapho en het stuk van Wright. Als ik niet veel later De Vrouw ontmoet, draaien we Sapho vaak door de huiskamer. Het album van Betty Wright koop ik voor haar verjaardag op 6 maart 1991. De cd, een versie uit begin 1991, spelen we dan enige tijd met grote regelmaat en daarna verdwijnt het in de kast. Nu komt het er weer uit en begeven we ons in een nostalgische bui. In het intro van Tonight is The Night vertelt Wright dat de tekst is gebaseerd op haar eigen eerste seksuele ervaringen. Op de tweede plaatkant van de originele elpee staat een lang medley van allerlei soul- en r&b-stukken, opgehangen aan haar eigen hit Clean Up Woman. Het concert eindigt met die andere grote hit van haar: Where Is The Love. Na 1978 verdwijnt Wright enigszins uit beeld, al brengt ze wel wat platen uit. Op 10 mei 2020, op zesenzestigjarige leeftijd, overlijdt ze aan kanker. Ze had een mooie soulstem en het livealbum zal af en toe weer te horen zijn in de huiskamer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Betty Wright komt uit een muzikaal gezin. Haar broers en zusters zijn lid van een gospelgroep en als Betty twee jaar is gaat ze meedoen; in 1956 zingt ze op het eerste album van de groep. Ze is drie jaar oud. Op haar elfde verlaat ze de groep, omdat ze zich meer wil richten op rhythm and blues en op haar twaalfde brengt ze twee singles uit. In 1971 is ze zeventien en scoort ze een enorme hit met Clean Up Woman. Daarna volgen een paar albums die redelijk succesvol zijn. Een liveplaat verschijnt in 1978 en het is het lied Tonight Is The Night dat wereldwijd bekend wordt. Halverwege de jaren tachtig bezoek ik een wat alternatieve muziek- en danstent in ons zo majestueuze Apeldoorn en ik herinner me twee liederen van liveplaten die men daar veelvuldig draaide: Endi Ou Hida van Sapho en het stuk van Wright. Als ik niet veel later De Vrouw ontmoet, draaien we Sapho vaak door de huiskamer. Het album van Betty Wright koop ik voor haar verjaardag op 6 maart 1991. De cd, een versie uit begin 1991, spelen we dan enige tijd met grote regelmaat en daarna verdwijnt het in de kast. Nu komt het er weer uit en begeven we ons in een nostalgische bui. In het intro van Tonight is The Night vertelt Wright dat de tekst is gebaseerd op haar eigen eerste seksuele ervaringen. Op de tweede plaatkant van de originele elpee staat een lang medley van allerlei soul- en r&b-stukken, opgehangen aan haar eigen hit Clean Up Woman. Het concert eindigt met die andere grote hit van haar: Where Is The Love. Na 1978 verdwijnt Wright enigszins uit beeld, al brengt ze wel wat platen uit. Op 10 mei 2020, op zesenzestigjarige leeftijd, overlijdt ze aan kanker. Ze had een mooie soulstem en het livealbum zal af en toe weer te horen zijn in de huiskamer.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2839: Richard Wright - Wet Dream
Richard Wright neemt begin 1978 even pauze van zijn werkgever Pink Floyd. Na de enorme Animalstour sluit hij zich op in een studio en daar komt hij enige tijd later uit met zijn eerste soloalbum. Wright componeerde al het materiaal en zijn vrouw draagt één tekst bij. Voor de uitvoering heeft hij Mel Collins (sax), Snowy White (gitaar), Larry Steele (bas) en Reg Isidore (drums). Wright zelf speelt vanzelfsprekend de toetsen en hij zingt. Het merendeel van de tien stukken is instrumentaal. Het album is opgenomen in een studio aan de Côte d'Azur en luistert als een soort lome vakantie. Dat moet het zijn geweest voor Wright; het is een zeer ontspannen plaat. Als hij in 1978 uitkomt, merkt bijna niemand hem op en het zijn alleen de Floydfans die ermee weglopen. Niet raar, want bij vlagen lijkt het of we naar PF luisteren: er zitten dan ook weer veel open ademende ruimtes in de muziek en het merendeel van de stukken is midtempo. In 2023 verschijnt er een mooie remix door niemand minder dan Steven Wilson. Ik koop die gelijk op 27 juli 2023. Nu ken ik de originele mix niet, maar dit klinkt echt zeer fraai en ruimtelijk. De ongedwongen vakantieklanken brengen de luisteraar in een soortgelijke stemming. Voor de gelegenheid is het hoesontwerp en de fotografie ook aangepast, nu met foto's die Wright zelf maakte ten tijde van de opnamen. Geen hoogvlieger, maar zeker een fraaie sfeerplaat van Richard Wright.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Richard Wright neemt begin 1978 even pauze van zijn werkgever Pink Floyd. Na de enorme Animalstour sluit hij zich op in een studio en daar komt hij enige tijd later uit met zijn eerste soloalbum. Wright componeerde al het materiaal en zijn vrouw draagt één tekst bij. Voor de uitvoering heeft hij Mel Collins (sax), Snowy White (gitaar), Larry Steele (bas) en Reg Isidore (drums). Wright zelf speelt vanzelfsprekend de toetsen en hij zingt. Het merendeel van de tien stukken is instrumentaal. Het album is opgenomen in een studio aan de Côte d'Azur en luistert als een soort lome vakantie. Dat moet het zijn geweest voor Wright; het is een zeer ontspannen plaat. Als hij in 1978 uitkomt, merkt bijna niemand hem op en het zijn alleen de Floydfans die ermee weglopen. Niet raar, want bij vlagen lijkt het of we naar PF luisteren: er zitten dan ook weer veel open ademende ruimtes in de muziek en het merendeel van de stukken is midtempo. In 2023 verschijnt er een mooie remix door niemand minder dan Steven Wilson. Ik koop die gelijk op 27 juli 2023. Nu ken ik de originele mix niet, maar dit klinkt echt zeer fraai en ruimtelijk. De ongedwongen vakantieklanken brengen de luisteraar in een soortgelijke stemming. Voor de gelegenheid is het hoesontwerp en de fotografie ook aangepast, nu met foto's die Wright zelf maakte ten tijde van de opnamen. Geen hoogvlieger, maar zeker een fraaie sfeerplaat van Richard Wright.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
D84: Rabauw – Rabauw
Dit bandje uit Zaanstad zag ik vorig jaar op Haltpop in Koog aan de Zaan, afgelopen december in mijn stamkroeg in Den Helder en vorig weekend weer in Den Helder. En toen ving ik hun elpee die in mei uit is gekomen. Even draaien dan maar.
Bekijk deze YouTube-video
Dit bandje uit Zaanstad zag ik vorig jaar op Haltpop in Koog aan de Zaan, afgelopen december in mijn stamkroeg in Den Helder en vorig weekend weer in Den Helder. En toen ving ik hun elpee die in mei uit is gekomen. Even draaien dan maar.
Bekijk deze YouTube-video
|| FOK!Stok || tatatatatataatatatattaaaaapiediedieuwtididipieuwpidibididi She said I'll throw myself away pididididum They're just photos after all! || Den Helder || Winnaar VBL Wijndal-award 2020: beste AZ-user! || Mijn concertstatistieken ||
bazbo cd2840: The Wrong Object featuring Annie Whitehead & Harry Beckett - Platform One
The Wrong Object is een Waals muziekcollectief onder aanvoering van wetenschapper, componist en gitarist Michel Delville. De man woont in Luik en start zijn project in 2002. Ik hoor voor het eerst van The Wrong Object in 2004, als ze op 24 juli van dat jaar spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Naast hun mix van moderne jazz, rock en elektronica staan er ook enkele Zappacomposities op het menu. Vooral hoe het intro van Eat That Question overgaat in hun eigen Honeypump Riff is fenomenaal. In de vrijere stukken blijkt vooral drummer Laurent Delchambre een sensatie. Daarnaast spelen een bas, een sax en een trompet. In 2007 verschijnt hun eerste formele album. Michel Delville heeft contacten met legendarische tromboniste Annie Whitehead (ook bekend van Penguin Cafe Orchestra en John Etheridge's Zappatistas) en eveneens legendarische tompettist Harry Beckett (bekend van zijn werk bij Mingus, Ian Carr's Nucleus, John Serman, Jack Bruce en 12.354 anderen) en weet deze voor het album te strikken. Nadat de groep en de twee gasten via het internet allerlei ideeën en demo's hebben uitgewisseld, zien ze elkaar voor het eerst tijdens de twee opnamedagen en spelen ze het album live in. Na een kort atmosferisch intro knalt dan eerder genoemde Honeypump Riff door de speakers. Vervolgens een dik uur aan debiel goede en complexe nu-jazz. Zowel Whitehead als Beckett leveren materiaal aan. Daarnaast zijn twee Zappacomposities te horen, waarvan ik Filthy Habits het lekkerst vind. Het spelplezier is enorm, de composities zijn sterk en het gehele werk is overweldigend. Ik koop Platform One overigens pas op 18 juli 2017, in de kraam bij Uli tijdens hetzelfde grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit ijzersterke debuut hebben Michel en de zijnen eigenlijk nauwelijks kunnen overtreffen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Wrong Object is een Waals muziekcollectief onder aanvoering van wetenschapper, componist en gitarist Michel Delville. De man woont in Luik en start zijn project in 2002. Ik hoor voor het eerst van The Wrong Object in 2004, als ze op 24 juli van dat jaar spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Naast hun mix van moderne jazz, rock en elektronica staan er ook enkele Zappacomposities op het menu. Vooral hoe het intro van Eat That Question overgaat in hun eigen Honeypump Riff is fenomenaal. In de vrijere stukken blijkt vooral drummer Laurent Delchambre een sensatie. Daarnaast spelen een bas, een sax en een trompet. In 2007 verschijnt hun eerste formele album. Michel Delville heeft contacten met legendarische tromboniste Annie Whitehead (ook bekend van Penguin Cafe Orchestra en John Etheridge's Zappatistas) en eveneens legendarische tompettist Harry Beckett (bekend van zijn werk bij Mingus, Ian Carr's Nucleus, John Serman, Jack Bruce en 12.354 anderen) en weet deze voor het album te strikken. Nadat de groep en de twee gasten via het internet allerlei ideeën en demo's hebben uitgewisseld, zien ze elkaar voor het eerst tijdens de twee opnamedagen en spelen ze het album live in. Na een kort atmosferisch intro knalt dan eerder genoemde Honeypump Riff door de speakers. Vervolgens een dik uur aan debiel goede en complexe nu-jazz. Zowel Whitehead als Beckett leveren materiaal aan. Daarnaast zijn twee Zappacomposities te horen, waarvan ik Filthy Habits het lekkerst vind. Het spelplezier is enorm, de composities zijn sterk en het gehele werk is overweldigend. Ik koop Platform One overigens pas op 18 juli 2017, in de kraam bij Uli tijdens hetzelfde grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit ijzersterke debuut hebben Michel en de zijnen eigenlijk nauwelijks kunnen overtreffen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2841: The Wrong Object - Stories From The Shed
The Wrong Object neemt in 2007 nóg een album op, ook live ingespeeld, dit keer in de studio. Stories From The Shed bevat veertien (ietwat kortere) stukken met wederom die mix van jazz en rock, met een hoofdrol voor de scheurgitaar van Michel Delville. Het spelniveau is weer dusdanig hoog dat er nauwelijks hoogtepunten op de plaat zijn aan te wijzen; alles is gewoon dikke prima. Dat maakt het in vergelijking met voorganger Platform One misschien wat vlak, mede door het ontbreken van gastmuzikanten. Veel composities van de hand van Delville, maar er staat ook werk van de anderen op en een paar stukken die klinken als jams. Het album komt uit op het befaamde Moonjune label, een thuis voor obscure muziek en daar hoort The Wrong Object zeker. Ik koop de cd pas op 25 november 2023 tijdens het Mosae Zappa festival in De Oefenbunker in Landgraaf (kort daarna fikte het af), alwaar Delville en de zijnen al voor de derde keer optraden. Overigens, in maart 2008 organiseerde ik samen met een vriendin een Zappafestival in Overasselt en naast The FoolZ, Cucurillo Brullo Brillo, The Musquitos en Uncle Meat was daar The Wrong Object ook van de partij. De band speelde daar - naast wat Zappawerk - nogal wat stukken van Stories From The Shed: een mooie verzameling rockjazzstukken, weer.
Niets van dit album te vinden op YT, wél de gehele plaat:
Bekijk deze YouTube-video
The Wrong Object neemt in 2007 nóg een album op, ook live ingespeeld, dit keer in de studio. Stories From The Shed bevat veertien (ietwat kortere) stukken met wederom die mix van jazz en rock, met een hoofdrol voor de scheurgitaar van Michel Delville. Het spelniveau is weer dusdanig hoog dat er nauwelijks hoogtepunten op de plaat zijn aan te wijzen; alles is gewoon dikke prima. Dat maakt het in vergelijking met voorganger Platform One misschien wat vlak, mede door het ontbreken van gastmuzikanten. Veel composities van de hand van Delville, maar er staat ook werk van de anderen op en een paar stukken die klinken als jams. Het album komt uit op het befaamde Moonjune label, een thuis voor obscure muziek en daar hoort The Wrong Object zeker. Ik koop de cd pas op 25 november 2023 tijdens het Mosae Zappa festival in De Oefenbunker in Landgraaf (kort daarna fikte het af), alwaar Delville en de zijnen al voor de derde keer optraden. Overigens, in maart 2008 organiseerde ik samen met een vriendin een Zappafestival in Overasselt en naast The FoolZ, Cucurillo Brullo Brillo, The Musquitos en Uncle Meat was daar The Wrong Object ook van de partij. De band speelde daar - naast wat Zappawerk - nogal wat stukken van Stories From The Shed: een mooie verzameling rockjazzstukken, weer.
Niets van dit album te vinden op YT, wél de gehele plaat:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2842: The Wrong Object - After The Exhibition
The Wrong Object staat in de zomer van 2008 opnieuw op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en dit keer is er een muzikale gast: saxofonist Stanley Jason Zappa, neefje van. Opnamen daarvan verschijnen een jaar later, maar die cd ontbreekt in mijn verzameling. Dan duurt het acht jaar voor er nieuw werk uitkomt. In de tussentijd heb ik de groep nog een paar maal op verschillende Zappafestivals zien optreden. Sinds 2013 of zo is de bezetting wat veranderd: alleen gitarist/componist Michel Delville en drummer Laurent Delchambre zijn overgebleven. Ernaast zijn drie wat jongere muzikanten gekomen, die zorgen voor een fris én nog avontuurlijker geluid. After The Exhibition uit 2013 (en opnieuw op het Moonjune label) koop ik op 26 november 2017 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, als The Wrong Object daar voor een zoveelste keer present is. Michel Delville is een paar dagen ervoor bij een ernstig auto-ongeluk betrokken geraakt en moet vanwege hevige pijn het concert zittend op een stoel spelen. Het doet niet af aan een weergaloos concert en vooral zijn gitaarsolo's zitten die avond vol venijn. Op het album staat zeer sterk materiaal. Delville heeft dik de helft van de stukken geschreven; nieuwe toetsenist Antoine Guenet draagt ook veel spul bij. Naast het verse kwintet horen we in vier van de elf stukken Benoît Moerlen, jongere broer van, op vibrafoon en marimba. Veel schitterend werk op dit album: van openers Detox Gruel en Spanish Fly tot aan de gruwelijk goede suite Jungle Cow. Heerlijke freakjazzplaat.
Weinig van dit album op YT, behalve:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Wrong Object staat in de zomer van 2008 opnieuw op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en dit keer is er een muzikale gast: saxofonist Stanley Jason Zappa, neefje van. Opnamen daarvan verschijnen een jaar later, maar die cd ontbreekt in mijn verzameling. Dan duurt het acht jaar voor er nieuw werk uitkomt. In de tussentijd heb ik de groep nog een paar maal op verschillende Zappafestivals zien optreden. Sinds 2013 of zo is de bezetting wat veranderd: alleen gitarist/componist Michel Delville en drummer Laurent Delchambre zijn overgebleven. Ernaast zijn drie wat jongere muzikanten gekomen, die zorgen voor een fris én nog avontuurlijker geluid. After The Exhibition uit 2013 (en opnieuw op het Moonjune label) koop ik op 26 november 2017 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, als The Wrong Object daar voor een zoveelste keer present is. Michel Delville is een paar dagen ervoor bij een ernstig auto-ongeluk betrokken geraakt en moet vanwege hevige pijn het concert zittend op een stoel spelen. Het doet niet af aan een weergaloos concert en vooral zijn gitaarsolo's zitten die avond vol venijn. Op het album staat zeer sterk materiaal. Delville heeft dik de helft van de stukken geschreven; nieuwe toetsenist Antoine Guenet draagt ook veel spul bij. Naast het verse kwintet horen we in vier van de elf stukken Benoît Moerlen, jongere broer van, op vibrafoon en marimba. Veel schitterend werk op dit album: van openers Detox Gruel en Spanish Fly tot aan de gruwelijk goede suite Jungle Cow. Heerlijke freakjazzplaat.
Weinig van dit album op YT, behalve:
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2843: The Wrong Object - Zappa Jawaka
The Wrong Object heeft tijdens concerten altijd wat stukken van Frank Zappa gespeeld en in 2018 is het zover: een album vol met het werk van de grote inspirator. Bandleider en gitarist Michel Delville begrijpt dat de markt voor een dergelijk product beperkt is, dus het gaat hier om een limited uitgave van driehonderd stuks. Ik koop mijn exemplaar op 24 november 2018 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, alwaar Michel met zijn rockjazzkwintet optreedt. De plaat begint en eindigt met twee vocale rockstukken (Wonderful Wino en I'm The Slime) en zowaar: Delville blijkt niet onverdienstelijk te zingen. Daartussen zit het avontuurlijker materiaal, waaronder Big Swifty dat al sinds jaar en dag op de setlijst van The Wrong Object staat, Apostrophe dat is gekoppeld aan Chunga's Revenge, maar het absolute hoogtepunt vind ik het medley van This Town Is A Sealed Tuna Sandwich en The Sealed Tuna Bolero, twee stukken van 200 Motels die je niet vaak hoort. Kortom: dit is een fijn Zappaplaatje van The Wrong Object. Sinds 2019 geen nieuw werk meer, al speelt de band nog altijd af en toe.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
The Wrong Object heeft tijdens concerten altijd wat stukken van Frank Zappa gespeeld en in 2018 is het zover: een album vol met het werk van de grote inspirator. Bandleider en gitarist Michel Delville begrijpt dat de markt voor een dergelijk product beperkt is, dus het gaat hier om een limited uitgave van driehonderd stuks. Ik koop mijn exemplaar op 24 november 2018 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, alwaar Michel met zijn rockjazzkwintet optreedt. De plaat begint en eindigt met twee vocale rockstukken (Wonderful Wino en I'm The Slime) en zowaar: Delville blijkt niet onverdienstelijk te zingen. Daartussen zit het avontuurlijker materiaal, waaronder Big Swifty dat al sinds jaar en dag op de setlijst van The Wrong Object staat, Apostrophe dat is gekoppeld aan Chunga's Revenge, maar het absolute hoogtepunt vind ik het medley van This Town Is A Sealed Tuna Sandwich en The Sealed Tuna Bolero, twee stukken van 200 Motels die je niet vaak hoort. Kortom: dit is een fijn Zappaplaatje van The Wrong Object. Sinds 2019 geen nieuw werk meer, al speelt de band nog altijd af en toe.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2844: Robert Wyatt - Different Every Time
Robert Wyatt is het legendarische muziekgenie dat al bijna zestig jaar in de muziek zit. De eerste grote bekendheid verwierf hij als drummer en af en toe zanger bij Soft Machine. Begin jaren zeventig ontpopte hij zich als de frontman en slagwerker van Matching Mole tot hij verlamd raakte en niet meer kon drummen. Bij de pakken neerzitten deed hij niet en al snel werkte hij gestaag aan een imposante solocarrière, waarin hij zich richt op zijn ijle maar intense zang. Different Every Time is een verzameling muziek waarop hij een hoofdrol vertolkt. Ik koop de dubbelcd op 24 november 2014 als hij verschijnt. Op het eerste plaatje horen we een stuk van Soft Machine (Moon In June van de befaamde Third-plaat), daarna twee werken van Matching Mole en vervolgens liederen van zijn soloplaten. Het is geen 'Best Of', maar Wyatt heeft zelf de stukken gekozen waarvan hij vindt dat ze in deze collectie passen. Op de tweede cd horen we zijn gastbijdragen aan het werk van anderen. Ware parels hiertussen. In bijna tweeënhalf uur komt er zo veel fraais voorbij, dat hoogtepunten benomen onmogelijk is. Wat mij betreft zijn solostukken als Team Spirit en zijn vertolkingen van Yesterday Man en At Last I Am Free en zijn bijdragen aan The Diver (Anja Garbarek), Sinking Spell (Michael Mantler) en Experiences No. 2 (John Cage) het meest bijzonder, maar al het andere doet er niet voor onder. Different Every Time is inderdaad steeds anders en een prachtig overzicht dat me doet snakken naar meer van Robert Wyatt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Robert Wyatt is het legendarische muziekgenie dat al bijna zestig jaar in de muziek zit. De eerste grote bekendheid verwierf hij als drummer en af en toe zanger bij Soft Machine. Begin jaren zeventig ontpopte hij zich als de frontman en slagwerker van Matching Mole tot hij verlamd raakte en niet meer kon drummen. Bij de pakken neerzitten deed hij niet en al snel werkte hij gestaag aan een imposante solocarrière, waarin hij zich richt op zijn ijle maar intense zang. Different Every Time is een verzameling muziek waarop hij een hoofdrol vertolkt. Ik koop de dubbelcd op 24 november 2014 als hij verschijnt. Op het eerste plaatje horen we een stuk van Soft Machine (Moon In June van de befaamde Third-plaat), daarna twee werken van Matching Mole en vervolgens liederen van zijn soloplaten. Het is geen 'Best Of', maar Wyatt heeft zelf de stukken gekozen waarvan hij vindt dat ze in deze collectie passen. Op de tweede cd horen we zijn gastbijdragen aan het werk van anderen. Ware parels hiertussen. In bijna tweeënhalf uur komt er zo veel fraais voorbij, dat hoogtepunten benomen onmogelijk is. Wat mij betreft zijn solostukken als Team Spirit en zijn vertolkingen van Yesterday Man en At Last I Am Free en zijn bijdragen aan The Diver (Anja Garbarek), Sinking Spell (Michael Mantler) en Experiences No. 2 (John Cage) het meest bijzonder, maar al het andere doet er niet voor onder. Different Every Time is inderdaad steeds anders en een prachtig overzicht dat me doet snakken naar meer van Robert Wyatt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
D85: Nena – 99 Luftballons / Ich Bleib' Im Bett
7" Gisteren gescoord bij de lokale platenzaak. Ik dacht ah joh, waarom niet.
7" Gisteren gescoord bij de lokale platenzaak. Ik dacht ah joh, waarom niet.
|| FOK!Stok || tatatatatataatatatattaaaaapiediedieuwtididipieuwpidibididi She said I'll throw myself away pididididum They're just photos after all! || Den Helder || Winnaar VBL Wijndal-award 2020: beste AZ-user! || Mijn concertstatistieken ||
bazbo cd2845: Ed Wynne - Shimmer Into Nature
Ed Wynne kennen we als de man achter Ozric Tentacles. Hij leidt die band vanaf het begin, componeert alle stukken en speelt gitaar, synthesizers en verdere elektronica. Dat doet hij al vanaf 1983 en de reeks opnamen, cassettes, elpees en cd's van de groep lijkt eindeloos. In 2018 meent hij een soloplaat op te moeten nemen en als die uitkomt koop ik 'm maar wat graag op 18 januari 2019. Slechts vijf stukken op dit album en Wynne doet daarin alles zelf, met uitzondering van wat 'atmospherics' (door zoon Silas) en een enkele gast op synth of conga's of drums in een enkel nummer. We krijgen de bekende elektronische sequences, de zweverige synthesizers, de onregelmatige ritmes en de gierende gitaarsolo's te horen. Dit solowerk ligt dus overduidelijk in het verlengde van de Ozrics en Ed had 'm net zo goed onder de groepsnaam kunnen uitbrengen: hij is de Ozrics en op de groepsplaten doet hij toch ook het meeste. Ik klaag niet, want dit is gewoon weer de typische en zeer lekkere etnospaceprogdubrock.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Ed Wynne kennen we als de man achter Ozric Tentacles. Hij leidt die band vanaf het begin, componeert alle stukken en speelt gitaar, synthesizers en verdere elektronica. Dat doet hij al vanaf 1983 en de reeks opnamen, cassettes, elpees en cd's van de groep lijkt eindeloos. In 2018 meent hij een soloplaat op te moeten nemen en als die uitkomt koop ik 'm maar wat graag op 18 januari 2019. Slechts vijf stukken op dit album en Wynne doet daarin alles zelf, met uitzondering van wat 'atmospherics' (door zoon Silas) en een enkele gast op synth of conga's of drums in een enkel nummer. We krijgen de bekende elektronische sequences, de zweverige synthesizers, de onregelmatige ritmes en de gierende gitaarsolo's te horen. Dit solowerk ligt dus overduidelijk in het verlengde van de Ozrics en Ed had 'm net zo goed onder de groepsnaam kunnen uitbrengen: hij is de Ozrics en op de groepsplaten doet hij toch ook het meeste. Ik klaag niet, want dit is gewoon weer de typische en zeer lekkere etnospaceprogdubrock.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2846: Ed Wynne & Gre Vanderloo - Tumbling Through The Floativerse
Ed Wynne schakelt voor zijn tweede soloplaat de hulp in van Gre Vanderloo. Deze Nederlandse mulit-instrumentalist is vooral bekend onder zijn artiestennaam Gracerooms (maar ik heb daar nog nooit iets van gehoord) en Vanderloo heeft in het recente verleden vaker bijgedragen aan platen van Ozric Tentacles. Op Tumbling Through The Floativerse klinken Wynne en Vanderloo gewoon weer als Ozric Tentacles. Het album komt uit in augustus 2022 en ik schaf 'm gelijk aan ,op 8 augustus 2022, welteverstaan. De twee doen alles zelf en krijgen alleen in twee stukken ondersteuning van een bassist en zoon Silas komt in één enkel nummer 'modular bubbles' bijdragen. Ik vind het een fijn album, kan eigenlijk niet genoeg krijgen van deze etnospaceprogdubrock.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Ed Wynne schakelt voor zijn tweede soloplaat de hulp in van Gre Vanderloo. Deze Nederlandse mulit-instrumentalist is vooral bekend onder zijn artiestennaam Gracerooms (maar ik heb daar nog nooit iets van gehoord) en Vanderloo heeft in het recente verleden vaker bijgedragen aan platen van Ozric Tentacles. Op Tumbling Through The Floativerse klinken Wynne en Vanderloo gewoon weer als Ozric Tentacles. Het album komt uit in augustus 2022 en ik schaf 'm gelijk aan ,op 8 augustus 2022, welteverstaan. De twee doen alles zelf en krijgen alleen in twee stukken ondersteuning van een bassist en zoon Silas komt in één enkel nummer 'modular bubbles' bijdragen. Ik vind het een fijn album, kan eigenlijk niet genoeg krijgen van deze etnospaceprogdubrock.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2847: XTC - Drums And Wires
XTC is het briljante Britse bandje dat vanaf 1975 vanuit Swindon en onder leiding van Andy Partridge de wereld verovert. In 1979 ontstaat de 'klassieke' bezetting van Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory en Terry Chambers. Het eerste album in deze formatie is Drums And Wires, eveneens uit 1979. De plaat is bekend vanwege de nadruk op de gitaren (Gregory is met bij de band gekomen en vervangt de toetsenist) en de drumpartijen. De songs zijn kort, puntig en poppy en dwalen af van de punkerige rock waarmee de groep ooit startte. Drums And Wires is de eerste plaat die ik van XTC koop en het blijkt een eerste uitgave op cd te zijn (uit 1985). Voorheen heb ik niets met de groep, maar mijn aandacht raakt gevangen doordat er twee stukken van XTC staan op albums van Primus die ik eind jaren negentig aanschaf. Scissor Man en Making Plans For Nigel staan allebei op deze plaat, dus die koop ik dan (op 29 augustus 1998) voor een prikkie. Making Plans For Nigel is een bekende hit en ook Ten Feet Tall is een single. Zelf vind ik Helicopter en Life Begins At The Hop heel fijn. Gaaf album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
XTC is het briljante Britse bandje dat vanaf 1975 vanuit Swindon en onder leiding van Andy Partridge de wereld verovert. In 1979 ontstaat de 'klassieke' bezetting van Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory en Terry Chambers. Het eerste album in deze formatie is Drums And Wires, eveneens uit 1979. De plaat is bekend vanwege de nadruk op de gitaren (Gregory is met bij de band gekomen en vervangt de toetsenist) en de drumpartijen. De songs zijn kort, puntig en poppy en dwalen af van de punkerige rock waarmee de groep ooit startte. Drums And Wires is de eerste plaat die ik van XTC koop en het blijkt een eerste uitgave op cd te zijn (uit 1985). Voorheen heb ik niets met de groep, maar mijn aandacht raakt gevangen doordat er twee stukken van XTC staan op albums van Primus die ik eind jaren negentig aanschaf. Scissor Man en Making Plans For Nigel staan allebei op deze plaat, dus die koop ik dan (op 29 augustus 1998) voor een prikkie. Making Plans For Nigel is een bekende hit en ook Ten Feet Tall is een single. Zelf vind ik Helicopter en Life Begins At The Hop heel fijn. Gaaf album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Uitgebracht precies veertien jaar voor mijn geboorte. De hoes doet me een beetje denken aan schilderijen van Herman Brood.quote:
bazbo cd2847: XTC - Drums And Wires
[ afbeelding ]
XTC is het briljante Britse bandje dat vanaf 1975 vanuit Swindon en onder leiding van Andy Partridge de wereld verovert. In 1979 ontstaat de 'klassieke' bezetting van Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory en Terry Chambers. Het eerste album in deze formatie is Drums And Wires, eveneens uit 1979. De plaat is bekend vanwege de nadruk op de gitaren (Gregory is met bij de band gekomen en vervangt de toetsenist) en de drumpartijen. De songs zijn kort, puntig en poppy en dwalen af van de punkerige rock waarmee de groep ooit startte. Drums And Wires is de eerste plaat die ik van XTC koop en het blijkt een eerste uitgave op cd te zijn (uit 1985). Voorheen heb ik niets met de groep, maar mijn aandacht raakt gevangen doordat er twee stukken van XTC staan op albums van Primus die ik eind jaren negentig aanschaf. Scissor Man en Making Plans For Nigel staan allebei op deze plaat, dus die koop ik dan (op 29 augustus 1998) voor een prikkie. Making Plans For Nigel is een bekende hit en ook Ten Feet Tall is een single. Zelf vind ik Helicopter en Life Begins At The Hop heel fijn. Gaaf album.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
|| FOK!Stok || tatatatatataatatatattaaaaapiediedieuwtididipieuwpidibididi She said I'll throw myself away pididididum They're just photos after all! || Den Helder || Winnaar VBL Wijndal-award 2020: beste AZ-user! || Mijn concertstatistieken ||
bazbo cd2848: XTC - Black Sea
XTC zet de lijn van Drums And Wires (lekkere gitaarpoprock met fikse drums) voort op de opvolger. Aanvankelijk moet het album Work Under Pressure heten, naar het algehele gevoel dat Andy Partridge heeft over zijn activiteiten in de muziekbusiness. De manager klaagt echter, want mogelijk komt hijzelf er dan niet zo goed op te staan; echter, de hoesfoto's zijn al gemaakt en die kosten nogal wat. Na goed overleg wordt het Black Sea. Veel liedjes van de plaat zijn al opgenomen met Steve Lillywhite als producer, maar de groep is ontevreden en verlangt terug naar Hugh Padgham (die Drums And Wires produceerde). Padgham verschijnt weer ten tonele en alle opnamen beginnen weer van voren af aan. Het resultaat is weer een fijne verzameling met puntige elf poprockliedjes. Maar liefst vijf singles verschijnen ervan. Ik heb de plaat helemaal niet in beeld als hij in 1980 uitkomt. Pas in 2017 komt hij bij mij op de radar en wel omdat Steven Wilson het album remixt. Ik koop 'm bij het verschijnen op 18 december 2017. Naast de cd met de elf liedjes (en nog eens acht outtakes) is er een bluray met daarop een debiele hoeveelheid materiaal: de plaat en de outtakes in verschillende mixen plus nog veel meer demo's, backing tracks en overgebleven spul en drie videoclips. Alleen de instrumental mix doet wat overbodig aan, maar voor de rest is dit een puike set. Heeft u even?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
XTC zet de lijn van Drums And Wires (lekkere gitaarpoprock met fikse drums) voort op de opvolger. Aanvankelijk moet het album Work Under Pressure heten, naar het algehele gevoel dat Andy Partridge heeft over zijn activiteiten in de muziekbusiness. De manager klaagt echter, want mogelijk komt hijzelf er dan niet zo goed op te staan; echter, de hoesfoto's zijn al gemaakt en die kosten nogal wat. Na goed overleg wordt het Black Sea. Veel liedjes van de plaat zijn al opgenomen met Steve Lillywhite als producer, maar de groep is ontevreden en verlangt terug naar Hugh Padgham (die Drums And Wires produceerde). Padgham verschijnt weer ten tonele en alle opnamen beginnen weer van voren af aan. Het resultaat is weer een fijne verzameling met puntige elf poprockliedjes. Maar liefst vijf singles verschijnen ervan. Ik heb de plaat helemaal niet in beeld als hij in 1980 uitkomt. Pas in 2017 komt hij bij mij op de radar en wel omdat Steven Wilson het album remixt. Ik koop 'm bij het verschijnen op 18 december 2017. Naast de cd met de elf liedjes (en nog eens acht outtakes) is er een bluray met daarop een debiele hoeveelheid materiaal: de plaat en de outtakes in verschillende mixen plus nog veel meer demo's, backing tracks en overgebleven spul en drie videoclips. Alleen de instrumental mix doet wat overbodig aan, maar voor de rest is dit een puike set. Heeft u even?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2849: XTC - Skylarking
XTC maakt begin jaren tachtig nog een tigtal platen waarvan er een paar zeer succesvol zijn. Ik heb ze niet en ken ze nauwelijks. In 1986 verschijnt Skylarking. XTC is ondertussen zo ongeveer een trio (Andy Partridge, Colin Moulding en Dave Gregory) en weet Todd Rundgren te strikken voor de productie. Rundgren bepaalt veel: van allerlei strijkersarrangementen tot aan de mix. Het moet heel ingewikkeld zijn voor Partridge - die het meeste materiaal aanlevert - om zo veel uit handen te geven. Het resultaat is echter grandioos: een verzameling warm klinkende songs, toegankelijk en met fraaie melodieën. Op het eerste oor lijkt het lichtvoetig, maar schijn bedriegt. De arrangementen zijn complex en de songs zitten technisch knap in elkaar. Vier singles verschijnen er maar liefst. Wat mij betreft zijn songs als Summer's Gaulden, That's Really Super Supergirl, Earn Enough For Us en Dear God de parels, maar er staat eigenlijk geen minder nummer op. Ik koop het album pas op 24 oktober 2016, als er een mooie remix door Steven Wilson uitkomt. Naast de ruimtelijk klinkende mix horen we op de cd nog een paar outtakes en de bijgevoegde bluray bevat een wagonlading aan materiaal: meerdere mixen waaronder weer een fraaie surround, het hele album in ; demo- en werktape'-vorm, een forse dosis aan Andy's demo's voor stukken die uiteindelijk niet op de plaat terecht kwamen, plus twee videoclips. Waardige heruitgave van een van de mooiste albums van XTC.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
XTC maakt begin jaren tachtig nog een tigtal platen waarvan er een paar zeer succesvol zijn. Ik heb ze niet en ken ze nauwelijks. In 1986 verschijnt Skylarking. XTC is ondertussen zo ongeveer een trio (Andy Partridge, Colin Moulding en Dave Gregory) en weet Todd Rundgren te strikken voor de productie. Rundgren bepaalt veel: van allerlei strijkersarrangementen tot aan de mix. Het moet heel ingewikkeld zijn voor Partridge - die het meeste materiaal aanlevert - om zo veel uit handen te geven. Het resultaat is echter grandioos: een verzameling warm klinkende songs, toegankelijk en met fraaie melodieën. Op het eerste oor lijkt het lichtvoetig, maar schijn bedriegt. De arrangementen zijn complex en de songs zitten technisch knap in elkaar. Vier singles verschijnen er maar liefst. Wat mij betreft zijn songs als Summer's Gaulden, That's Really Super Supergirl, Earn Enough For Us en Dear God de parels, maar er staat eigenlijk geen minder nummer op. Ik koop het album pas op 24 oktober 2016, als er een mooie remix door Steven Wilson uitkomt. Naast de ruimtelijk klinkende mix horen we op de cd nog een paar outtakes en de bijgevoegde bluray bevat een wagonlading aan materiaal: meerdere mixen waaronder weer een fraaie surround, het hele album in ; demo- en werktape'-vorm, een forse dosis aan Andy's demo's voor stukken die uiteindelijk niet op de plaat terecht kwamen, plus twee videoclips. Waardige heruitgave van een van de mooiste albums van XTC.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2850: Cardiacs - LSD
Cardiacs is de band van de Britse briljante Tim Smith. Hij timmert sinds 1977 aan de weg en in 1980 heet zijn groep definitief Cardiacs. Daarmee tourt hij door Groot-Brittannië en bouwt hij een grote schare volgers op. De eerste twee albums verschijnen in 1980 en 1981 (op cassette), maar de grote doorbraak komt in 1984 met The Seaside. Daarna volgt nog een hele reeks platen vol met die typisch Britse en briljante en onnavolgbare punkprogsongs zoals alleen Cardiacs ze kan maken. In de loop van de jaren verandert de bezetting flink, maar Tim blijkt de constante factor en de componist van zo goed als alle materiaal. Ik heb niet veel van de band, alleen het album A Little House And A Man And The Whole Wide Window (een heruitgave van hun debuutplaat op cd en een waanzinnig gave plaat met veel blazers en toetsenpartijen), maar mocht ze in gitaarkwartetvorm in 1998 live meemaken in Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. (Het was het luidste concert dat ik ooit meemaakte en na een kwartier stond ik al buiten aan de achterzijde van het gebouw bij de artiesteningang, alwaar ik alles prima kon horen.) Eind 2008, als Tim Smith bezig is met een nieuw album, wordt hij getroffen door een hartaanval, waardoor hij zijn werk moet stoppen. Er verschijnen nog wat liveplaten en spul van de planken en daarnaast blijft Smith werken aan nieuwe muziek. Zijn gezondheid gaat echter verder achteruit en op 21 juli 2020, na een tweede hartaanval, overlijdt hij. Zijn bevriende muzikanten maken vanaf 2021 de opnamen voor de plaat waar hij mee bezig was af en LSD verschijnt in 2025. Ik koop de dubbelcd op 27 oktober 2025. Hij staat vol met die onnavolgbare muziek zoals we die van Cardiacs kennen. Er staat heerlijk overthetop en debiel spul op zoals Woodeneye, Volob en Made All Up, maar eigenlijk zijn alle zeventien werken de moeite van het beluisteren waard. Het instrumentarium is breed en de lijst met bijdragende musici is lang: naast Tim Smith horen we (zijn broer) Jim Smith, Kavus Torabi, Mike Vennart en vele, vele anderen. Ook een grote strijkers- en blazerssectie is aanwezig, hetgeen het kaleidoscopische karakter van het album nog verder versterkt. LSD is een waardig afscheid van de unieke persoonlijkheid Tim Smith en een uitstekende plaat van Cardiacs.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Cardiacs is de band van de Britse briljante Tim Smith. Hij timmert sinds 1977 aan de weg en in 1980 heet zijn groep definitief Cardiacs. Daarmee tourt hij door Groot-Brittannië en bouwt hij een grote schare volgers op. De eerste twee albums verschijnen in 1980 en 1981 (op cassette), maar de grote doorbraak komt in 1984 met The Seaside. Daarna volgt nog een hele reeks platen vol met die typisch Britse en briljante en onnavolgbare punkprogsongs zoals alleen Cardiacs ze kan maken. In de loop van de jaren verandert de bezetting flink, maar Tim blijkt de constante factor en de componist van zo goed als alle materiaal. Ik heb niet veel van de band, alleen het album A Little House And A Man And The Whole Wide Window (een heruitgave van hun debuutplaat op cd en een waanzinnig gave plaat met veel blazers en toetsenpartijen), maar mocht ze in gitaarkwartetvorm in 1998 live meemaken in Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. (Het was het luidste concert dat ik ooit meemaakte en na een kwartier stond ik al buiten aan de achterzijde van het gebouw bij de artiesteningang, alwaar ik alles prima kon horen.) Eind 2008, als Tim Smith bezig is met een nieuw album, wordt hij getroffen door een hartaanval, waardoor hij zijn werk moet stoppen. Er verschijnen nog wat liveplaten en spul van de planken en daarnaast blijft Smith werken aan nieuwe muziek. Zijn gezondheid gaat echter verder achteruit en op 21 juli 2020, na een tweede hartaanval, overlijdt hij. Zijn bevriende muzikanten maken vanaf 2021 de opnamen voor de plaat waar hij mee bezig was af en LSD verschijnt in 2025. Ik koop de dubbelcd op 27 oktober 2025. Hij staat vol met die onnavolgbare muziek zoals we die van Cardiacs kennen. Er staat heerlijk overthetop en debiel spul op zoals Woodeneye, Volob en Made All Up, maar eigenlijk zijn alle zeventien werken de moeite van het beluisteren waard. Het instrumentarium is breed en de lijst met bijdragende musici is lang: naast Tim Smith horen we (zijn broer) Jim Smith, Kavus Torabi, Mike Vennart en vele, vele anderen. Ook een grote strijkers- en blazerssectie is aanwezig, hetgeen het kaleidoscopische karakter van het album nog verder versterkt. LSD is een waardig afscheid van de unieke persoonlijkheid Tim Smith en een uitstekende plaat van Cardiacs.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2851: Lucrecia Dalt - A Danger To Ourselves
Lucrecia Dalt wordt geboren in 1980 in Colombia onder de naam María Lucrecia Pérez López. Vanaf 2010 gebruikt ze haar artiestennaam Lucrecia Dalt en maakt ze soloalbums. Ik krijg pas wat van haar mee sinds 2024, als ik begrijp dat ze samenwerkt met David Sylvian. Sterker: ze is mevrouw Sylvian. Op A Danger To Ourselves (september 2025) draagt Sylvian bij: hij doet het artwork, speelt gitaar en zingt in opener en single Cosa Rara en produceert samen met Lucrecia het hele album. Dat maakt dat ik de cd moet kopen en sinds 27 oktober 2025 is hij nauwelijks uit de speler te krijgen. Want wat ik hier hoor, bevalt mij uitstekend: een bijzondere mix van latin, artpop en elektronica. Vreemd, maar lekker. Dalt schrijft samen met Alex Lazaro alle stukken, ze speelt zo'n beetje alle instrumenten en zingt. Hier en daar krijgt ze hulp van een strijjkensemble, wat achtergrondzang en incidenteel een gitarist, bassist en percussionist. Naast Sylvian horen we nog twee stemmen: die van Juana Molina (in The Common Reader) en Camille Mandoki (in de single Caes). Een bevreemdend album dus, maar intrigerend genoeg om verder op zoek te gaan naar werk van deze dame Lucrecia Dalt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Lucrecia Dalt wordt geboren in 1980 in Colombia onder de naam María Lucrecia Pérez López. Vanaf 2010 gebruikt ze haar artiestennaam Lucrecia Dalt en maakt ze soloalbums. Ik krijg pas wat van haar mee sinds 2024, als ik begrijp dat ze samenwerkt met David Sylvian. Sterker: ze is mevrouw Sylvian. Op A Danger To Ourselves (september 2025) draagt Sylvian bij: hij doet het artwork, speelt gitaar en zingt in opener en single Cosa Rara en produceert samen met Lucrecia het hele album. Dat maakt dat ik de cd moet kopen en sinds 27 oktober 2025 is hij nauwelijks uit de speler te krijgen. Want wat ik hier hoor, bevalt mij uitstekend: een bijzondere mix van latin, artpop en elektronica. Vreemd, maar lekker. Dalt schrijft samen met Alex Lazaro alle stukken, ze speelt zo'n beetje alle instrumenten en zingt. Hier en daar krijgt ze hulp van een strijjkensemble, wat achtergrondzang en incidenteel een gitarist, bassist en percussionist. Naast Sylvian horen we nog twee stemmen: die van Juana Molina (in The Common Reader) en Camille Mandoki (in de single Caes). Een bevreemdend album dus, maar intrigerend genoeg om verder op zoek te gaan naar werk van deze dame Lucrecia Dalt.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2852: Lunatic Soul - The World Under Unsun
Lunatic Soul is - zoals bekend - het soloproject van Mariusz Duda, de frontman van Riverside. Met dit achtste album The World Under Unsun sluit hij een reeks uitstekende albums af; de acht platen vertellen het verhaal over een man en zijn tocht waarin hij zich probeert te ontdoen van duisternis en psychisch ongemak. Geen lichte kost, maar de muziek is fantastisch. Op dit afsluitende deel (dat ergens midden in het verhaal valt) komen alle stijlen en instrumenten van de voorgaande afleveringen terug: instrumentaal, vocaal, akoestisch, elektronisch, atmosferisch, rock, prog en noem het allemaal maar op. Opener en titelnummer The World Under Unsun (over leven tijdens een zonsverduistering) zet gelijk de toon: meeslepend, donker, mysterieus. De eerste helft - het eerste plaatje van dit dubbelalbum - is wat atmosferischer; op het tweede plaatje komen de proginvloeden meer naar voren. Naast akoestische en elektrische gitaren en een batterij aan synthesizers is de spaarzame saxofoon een welkome afwisseling. Ik koop de dubbelcd bij het verschijnen op 3 november 2025 en na één enkele luisterbeurt weet ik het al: The World Under Unsun is misschien wel het sterkste deel van de gehele serie van Lunatic Soul.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Lunatic Soul is - zoals bekend - het soloproject van Mariusz Duda, de frontman van Riverside. Met dit achtste album The World Under Unsun sluit hij een reeks uitstekende albums af; de acht platen vertellen het verhaal over een man en zijn tocht waarin hij zich probeert te ontdoen van duisternis en psychisch ongemak. Geen lichte kost, maar de muziek is fantastisch. Op dit afsluitende deel (dat ergens midden in het verhaal valt) komen alle stijlen en instrumenten van de voorgaande afleveringen terug: instrumentaal, vocaal, akoestisch, elektronisch, atmosferisch, rock, prog en noem het allemaal maar op. Opener en titelnummer The World Under Unsun (over leven tijdens een zonsverduistering) zet gelijk de toon: meeslepend, donker, mysterieus. De eerste helft - het eerste plaatje van dit dubbelalbum - is wat atmosferischer; op het tweede plaatje komen de proginvloeden meer naar voren. Naast akoestische en elektrische gitaren en een batterij aan synthesizers is de spaarzame saxofoon een welkome afwisseling. Ik koop de dubbelcd bij het verschijnen op 3 november 2025 en na één enkele luisterbeurt weet ik het al: The World Under Unsun is misschien wel het sterkste deel van de gehele serie van Lunatic Soul.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2853: Hannah Peel - Mary Casio: Journey To Cassiopeia
Hannah Peel is een Ierse componiste en muzikante, die sinds 2010 haar eigenzinnige solowerk uitbrengt. In 2017 werd ze plots bekend doordat ze de muziek schreef (en uitvoerde) voor de serie Game Of Thrones. Dit album Mary Casio: Journey To Cassiopeia dateert eveneens uit 2017. Ze brengt het in eigen beheer uit via haar label My Own Pleasure. In zeven stukken horen we haar duetten tussen het blazersensemble Tubular Brass en haar analoge synthesizer(s). Het levert veertig minuten spannende, uitdagende, ontroerende en beeldende muziek op, die me volledig omver blaast. Acht jaar later krijgt het album een tweede kans als het roemruchte Real World Records het opnieuw uitbrengt. Ik koop het bij het verschijnen op 3 november 2025. Schitterend, schitterend. En nu verder op zoek naar werk van deze talentvolle Hannah Peel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Hannah Peel is een Ierse componiste en muzikante, die sinds 2010 haar eigenzinnige solowerk uitbrengt. In 2017 werd ze plots bekend doordat ze de muziek schreef (en uitvoerde) voor de serie Game Of Thrones. Dit album Mary Casio: Journey To Cassiopeia dateert eveneens uit 2017. Ze brengt het in eigen beheer uit via haar label My Own Pleasure. In zeven stukken horen we haar duetten tussen het blazersensemble Tubular Brass en haar analoge synthesizer(s). Het levert veertig minuten spannende, uitdagende, ontroerende en beeldende muziek op, die me volledig omver blaast. Acht jaar later krijgt het album een tweede kans als het roemruchte Real World Records het opnieuw uitbrengt. Ik koop het bij het verschijnen op 3 november 2025. Schitterend, schitterend. En nu verder op zoek naar werk van deze talentvolle Hannah Peel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2854: Tortoise - Touch
Tortoise is het collectief postrockmuzikanten uit Chicago, dat sinds 1990 actief is. Ik geloof dat ik - met uitzondering van de debuutplaat - alle albums in huis heb. Na 2016 ligt het kwintet stil. Voor mij nogal onverwacht lees ik dat er in 2025 weer concerten zijn en in oktober 2025 verschijnt er zelfs een nieuw album. Ik koop Touch kort na het uitkomen op 27 oktober 2025. Op het eerste gehoor is er niets nieuws onder de zon. In nog geen veertig minuten komen tien korte instrumentale werkstukken voorbij. Het begint vaak met een groove, waarna we allerlei paden inslaan en niet zelden zijn dat verrassende wendingen. Doordat de multi-instrumentalisten een heel arsenaal aan instrumentarium tot hun beschikking hebben, is het geluid weer zeer divers. Heel fijn allemaal. Het mag dan meer van hetzelfde zijn, juist die vertrouwdheid met de onverwachte verschuivingen in patronen maakt dit wederom tot een interessant luisteravontuur.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Tortoise is het collectief postrockmuzikanten uit Chicago, dat sinds 1990 actief is. Ik geloof dat ik - met uitzondering van de debuutplaat - alle albums in huis heb. Na 2016 ligt het kwintet stil. Voor mij nogal onverwacht lees ik dat er in 2025 weer concerten zijn en in oktober 2025 verschijnt er zelfs een nieuw album. Ik koop Touch kort na het uitkomen op 27 oktober 2025. Op het eerste gehoor is er niets nieuws onder de zon. In nog geen veertig minuten komen tien korte instrumentale werkstukken voorbij. Het begint vaak met een groove, waarna we allerlei paden inslaan en niet zelden zijn dat verrassende wendingen. Doordat de multi-instrumentalisten een heel arsenaal aan instrumentarium tot hun beschikking hebben, is het geluid weer zeer divers. Heel fijn allemaal. Het mag dan meer van hetzelfde zijn, juist die vertrouwdheid met de onverwachte verschuivingen in patronen maakt dit wederom tot een interessant luisteravontuur.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2855: Rick Wakeman - Melancholia
Rick Wakeman maakt op zijn ouwe dag en ondanks allerlei medisch gedoe (hij is dit jaar twee keer geopereerd) gewoon nog een solotour, een tour met een rockband en zowaar een nieuw album. Dit keer weer een solopianoplaat. Daar zijn er al veel van, maar deze is toch weer anders. In verloren momenten zit Wakeman nogal eens thuis in zijn gedachten achter zijn piano wat melodieën te maken en tijdens een van die momenten komt zijn (vijfde) vrouw binnen en zegt dat ze het een bijzonder werkstuk vindt. Het is melancholiek, maar toch opbeurend. Kan hij niet een hele plaat met dit soort melodieën maken? Wakeman hoeft er niet lang over na te denken. Melancholie is in zijn visie geen negatief begrip; het kan troost brengen en hoop voor de toekomst. Op Melancholia staan twaalf korte pianowerkjes, die stuk voor stuk enige weemoed opwekken en tegelijkertijd troostrijk werken. Hij neemt ze op in zijn geliefde studio-concertzaal The Granary Studio in Norfolk en laat zijn Steinway Concert D ernaartoe slepen. Opener Sitting At The Window zet prachtig de toon, Garo is de melodie die de aanzet vormde voor het complete album en het titelnummer is de waardige afsluiter. Ik noem er slechts drie, maar er staat geen enkel minder stuk op de plaat. Ik koop Melancholia bij het verschijnen op 3 november 2025. Naast de cd is er een dvd bijgevoegd met daarop een surround mix, een korte documentaire over de totstandkoming van het album en de videoclip van het titelnummer; ik heb deze dvd nog niet in de speler gehad, dus weet nog niet of-ie de moeite waard is. Wat ik wel weet: dit is een van de allerbeste en allermooiste pianoplaten van Rick Wakeman.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Rick Wakeman maakt op zijn ouwe dag en ondanks allerlei medisch gedoe (hij is dit jaar twee keer geopereerd) gewoon nog een solotour, een tour met een rockband en zowaar een nieuw album. Dit keer weer een solopianoplaat. Daar zijn er al veel van, maar deze is toch weer anders. In verloren momenten zit Wakeman nogal eens thuis in zijn gedachten achter zijn piano wat melodieën te maken en tijdens een van die momenten komt zijn (vijfde) vrouw binnen en zegt dat ze het een bijzonder werkstuk vindt. Het is melancholiek, maar toch opbeurend. Kan hij niet een hele plaat met dit soort melodieën maken? Wakeman hoeft er niet lang over na te denken. Melancholie is in zijn visie geen negatief begrip; het kan troost brengen en hoop voor de toekomst. Op Melancholia staan twaalf korte pianowerkjes, die stuk voor stuk enige weemoed opwekken en tegelijkertijd troostrijk werken. Hij neemt ze op in zijn geliefde studio-concertzaal The Granary Studio in Norfolk en laat zijn Steinway Concert D ernaartoe slepen. Opener Sitting At The Window zet prachtig de toon, Garo is de melodie die de aanzet vormde voor het complete album en het titelnummer is de waardige afsluiter. Ik noem er slechts drie, maar er staat geen enkel minder stuk op de plaat. Ik koop Melancholia bij het verschijnen op 3 november 2025. Naast de cd is er een dvd bijgevoegd met daarop een surround mix, een korte documentaire over de totstandkoming van het album en de videoclip van het titelnummer; ik heb deze dvd nog niet in de speler gehad, dus weet nog niet of-ie de moeite waard is. Wat ik wel weet: dit is een van de allerbeste en allermooiste pianoplaten van Rick Wakeman.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2856: Yak - Alas Salvation
Yak? Yak! Deze Britse band speelt luide en lompe psychespacerock en gaat daarmee in de garagerockrichting. Geen idee wat me bezielde om deze cd bij het verschijnen op 7 februari 2017 aan te schaffen. Het zal een recensie geweest zijn die ik ergens las. Ik moet bekennen dat ik hem zelden uit de kast haal. Slecht is het zeker niet. Denk aan Hawkwind en een tandje luidruchtiger. Naarmate de plaat vordert, wen ik weer aan het metaalgeluid en vind ik het niet onaardig. Yak? Yak.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yak? Yak! Deze Britse band speelt luide en lompe psychespacerock en gaat daarmee in de garagerockrichting. Geen idee wat me bezielde om deze cd bij het verschijnen op 7 februari 2017 aan te schaffen. Het zal een recensie geweest zijn die ik ergens las. Ik moet bekennen dat ik hem zelden uit de kast haal. Slecht is het zeker niet. Denk aan Hawkwind en een tandje luidruchtiger. Naarmate de plaat vordert, wen ik weer aan het metaalgeluid en vind ik het niet onaardig. Yak? Yak.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2857: Stomu Yamashta - Go
Stomu Yamashta (ook: Stomu Yamash'ta) is een Japans percussionist, toetsenist en componist, die na zijn studie aan het conservatorium in Kyoto begin jaren zestig verhuist naar de Verenigde Staten en daar verder studeert én samen werkt met allerlei componisten en muzikanten in diverse stijlen, meestentijds jazz, klassiek, avant garde en geïmproviseerde muziek. Begin jaren zeventig maakt hij al een paar soloplaten, maar pas echt interessant wordt het als hij bij Island Records de gelegenheid krijgt om zijn muziek uit te brengen. Na wat experimentele platen vormt hij in 1976 een supergroep: hij weet niemand minder dan Steve Winwood (zang, piano, Hammond), Michael Shrieve (drums), Al di Meola (gitaar) en Klaus Schulze (synthesizers) zo ver te krijgen om niet alleen een plaat op te nemen maar ook daarna met het materiaal op tournee te gaan. Er zijn overigens nog meer muzikanten die bijdragen aan Go: Pat Thrall, Rosko Gee, Paul Buckmaster en nog veel anderen. Go vertelt een kosmisch verhaal, dat vreemd genoeg start op de tweede plaatkant en eindigt aan het slot van de eerste. Muzikaal gezien gebeurt er van alles: rock, prog, ambient, elektronisch, orkestraal. Er is ruimte voor instrumentale sfeerpassages en uitgebreide gitaarsolo's en de absolute blikvanger is de uit duizenden herkenbare stem van Winwood. Ik hoor voor het eerst iets van dit album als ik de verzamelbox van Winwood koop in 1995. Op 29 juli 2014 vind ik een fraaie remaster uit 2008 op het Esoteric label. Het geluid is mooi opgepoetst zodat de toch al schitterende muziek nóg beter uit de verf komt. Meesterwerk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Stomu Yamashta (ook: Stomu Yamash'ta) is een Japans percussionist, toetsenist en componist, die na zijn studie aan het conservatorium in Kyoto begin jaren zestig verhuist naar de Verenigde Staten en daar verder studeert én samen werkt met allerlei componisten en muzikanten in diverse stijlen, meestentijds jazz, klassiek, avant garde en geïmproviseerde muziek. Begin jaren zeventig maakt hij al een paar soloplaten, maar pas echt interessant wordt het als hij bij Island Records de gelegenheid krijgt om zijn muziek uit te brengen. Na wat experimentele platen vormt hij in 1976 een supergroep: hij weet niemand minder dan Steve Winwood (zang, piano, Hammond), Michael Shrieve (drums), Al di Meola (gitaar) en Klaus Schulze (synthesizers) zo ver te krijgen om niet alleen een plaat op te nemen maar ook daarna met het materiaal op tournee te gaan. Er zijn overigens nog meer muzikanten die bijdragen aan Go: Pat Thrall, Rosko Gee, Paul Buckmaster en nog veel anderen. Go vertelt een kosmisch verhaal, dat vreemd genoeg start op de tweede plaatkant en eindigt aan het slot van de eerste. Muzikaal gezien gebeurt er van alles: rock, prog, ambient, elektronisch, orkestraal. Er is ruimte voor instrumentale sfeerpassages en uitgebreide gitaarsolo's en de absolute blikvanger is de uit duizenden herkenbare stem van Winwood. Ik hoor voor het eerst iets van dit album als ik de verzamelbox van Winwood koop in 1995. Op 29 juli 2014 vind ik een fraaie remaster uit 2008 op het Esoteric label. Het geluid is mooi opgepoetst zodat de toch al schitterende muziek nóg beter uit de verf komt. Meesterwerk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2858: Stomu Yamashta - Seasons - The Islands Albums 1972-1976
Stomu Yamashta brengt tussen 1972 en 1977 zeven albums uit op het Islands Records label. Deze platen kenmerken zich door een mooie mix van rock, prog, jazzrock, avant garde en klassiek. Verschillende grote namen zijn er naast de Japanse percussionist, toetsenist en componist te horen, denk aan mensen als Hugh Hopper en Morris Pert. Er zit schitterend avontuurlijk spul tussen. Floating Music uit 1972 bijvoorbeeld, telt slechts vier lange composities, maar die vliegen dan ook alle kanten op. The Man From The East en Freedom is Frightening (beiden uit 1973 en uitgebracht onder groepsnamen Red Buddha Theatre en East Wind) zijn wat minder opvallend, maar de ingenieuze jazzrock blijft indrukwekkend. One By One van Yamashta's East Wind uit 1974 kent dan weer de wat langere en abstractere stukken, terwijl Raindog uit 1975 weer bol staat van de orkestralere prog. Het zesde plaatje is Go (1976), het legendarische album met Steve Winwood, Michael Shrieve, Al DiMeola en Klaus Schulze, en dat had ik al (lees hierboven). De zevende cd bevat Go ... Live In Paris, waarop Yamashta met Winwood, Schrieve, DiMeola en Schulze met Pat Thrall en nogal wat anderen het complete album Go vertolken. Dit keer staan de stukken van het verhaal wél in de goede volgorde; bovendien krijgen ze ruimte doordat er plaats is voor langere solo's. Het laat goed horen wat een meesterwerk dit is en vooral Crossing The Line, met een gierende solo van DiMeola is een absoluut hoogtepunt. De zeven prachtplaten krijgen een mooie heruitgave in 2022, als ze samen in een mooi boxje verschijnen. Ik koop het gelijk (op 15 augustus 2022). Na 1976 brengt Yamashta nog een aantal platen uit, voordat hij zich in 1980 terugtrekt in een boeddhistisch klooster. Sinds de jaren negentig verschijnt er weer nieuw werk, maar dat blijft wat onder de radar. De zeven platen van het Islands label blijken het beste werk uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van Stomu Yamashta.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Stomu Yamashta brengt tussen 1972 en 1977 zeven albums uit op het Islands Records label. Deze platen kenmerken zich door een mooie mix van rock, prog, jazzrock, avant garde en klassiek. Verschillende grote namen zijn er naast de Japanse percussionist, toetsenist en componist te horen, denk aan mensen als Hugh Hopper en Morris Pert. Er zit schitterend avontuurlijk spul tussen. Floating Music uit 1972 bijvoorbeeld, telt slechts vier lange composities, maar die vliegen dan ook alle kanten op. The Man From The East en Freedom is Frightening (beiden uit 1973 en uitgebracht onder groepsnamen Red Buddha Theatre en East Wind) zijn wat minder opvallend, maar de ingenieuze jazzrock blijft indrukwekkend. One By One van Yamashta's East Wind uit 1974 kent dan weer de wat langere en abstractere stukken, terwijl Raindog uit 1975 weer bol staat van de orkestralere prog. Het zesde plaatje is Go (1976), het legendarische album met Steve Winwood, Michael Shrieve, Al DiMeola en Klaus Schulze, en dat had ik al (lees hierboven). De zevende cd bevat Go ... Live In Paris, waarop Yamashta met Winwood, Schrieve, DiMeola en Schulze met Pat Thrall en nogal wat anderen het complete album Go vertolken. Dit keer staan de stukken van het verhaal wél in de goede volgorde; bovendien krijgen ze ruimte doordat er plaats is voor langere solo's. Het laat goed horen wat een meesterwerk dit is en vooral Crossing The Line, met een gierende solo van DiMeola is een absoluut hoogtepunt. De zeven prachtplaten krijgen een mooie heruitgave in 2022, als ze samen in een mooi boxje verschijnen. Ik koop het gelijk (op 15 augustus 2022). Na 1976 brengt Yamashta nog een aantal platen uit, voordat hij zich in 1980 terugtrekt in een boeddhistisch klooster. Sinds de jaren negentig verschijnt er weer nieuw werk, maar dat blijft wat onder de radar. De zeven platen van het Islands label blijken het beste werk uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van Stomu Yamashta.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2859: Akiko Yano - Ai Ga Nakucha Ne
Akiko Yano is in haar eigen land al een gevierd muzikant, als ze in 1981 naar Londen gaat om daar een nieuw album op te nemen. Haar muziek kenmerkt zich door een mix van traditionele Japanse klanken en westerse invloeden. Ze neemt haar landgenoot (en latere echtgenoot) Ryuichi Sakamoto mee voor de opnamen en in de studio naast hen zit een groep die Sakamoto al goed kent: Japan. Japan is volop in de ontwikkeling van het legendarische album Tin Drum en Steve Nye produceert de nieuwe platen van beide acts. Al snel zijn de connecties gemaakt en zo komt het dat bassist Mick Karn en drummer Steve Jansen prominent zijn te horen op Ai Ga Nakucha Ne, dat later in 1981 verschijnt. Daarnaast zijn er bijdragen van gitarist David Rhodes en natuurlijk van Sakamoto en diens Yellow Magic Orchestra-maten Haruomi Hosono en Yoshihiro Takahashi. Ook zanger David Sylvian doet een kleine duit in het zakje: hij zingt samen met Yano in het afsluitende korte melancholieke lied Good Night. De rest van het album is van vrolijker toon. Yano brengt inderdaad die typisch lichte Japanse popmuziek en het kenmerkende geluid van de ritmesecties is uit duizenden herkenbaar. De songtitels zijn ook leuk, want wat dachten we van Onnatachiyo Otokotachiyo? In 2021 komt er een mooi klinkende remaster uit en die koop ik als hij ook in Nederland verkrijgbaar is op 31 mei 2022. Leuk plaatje!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Akiko Yano is in haar eigen land al een gevierd muzikant, als ze in 1981 naar Londen gaat om daar een nieuw album op te nemen. Haar muziek kenmerkt zich door een mix van traditionele Japanse klanken en westerse invloeden. Ze neemt haar landgenoot (en latere echtgenoot) Ryuichi Sakamoto mee voor de opnamen en in de studio naast hen zit een groep die Sakamoto al goed kent: Japan. Japan is volop in de ontwikkeling van het legendarische album Tin Drum en Steve Nye produceert de nieuwe platen van beide acts. Al snel zijn de connecties gemaakt en zo komt het dat bassist Mick Karn en drummer Steve Jansen prominent zijn te horen op Ai Ga Nakucha Ne, dat later in 1981 verschijnt. Daarnaast zijn er bijdragen van gitarist David Rhodes en natuurlijk van Sakamoto en diens Yellow Magic Orchestra-maten Haruomi Hosono en Yoshihiro Takahashi. Ook zanger David Sylvian doet een kleine duit in het zakje: hij zingt samen met Yano in het afsluitende korte melancholieke lied Good Night. De rest van het album is van vrolijker toon. Yano brengt inderdaad die typisch lichte Japanse popmuziek en het kenmerkende geluid van de ritmesecties is uit duizenden herkenbaar. De songtitels zijn ook leuk, want wat dachten we van Onnatachiyo Otokotachiyo? In 2021 komt er een mooi klinkende remaster uit en die koop ik als hij ook in Nederland verkrijgbaar is op 31 mei 2022. Leuk plaatje!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo 2860: YMO - BGM
Yellow Magic Orchestra (vaak afgekort tot YMO) is de band die Ryuichi Sakamoto in 1978 start, samen met bassist Haruomi Hosono en drummer Yoshihiro Takahashi. Vanaf het begin is het trio een hit in thuisland Japan. De mix van pakkende deuntjes, opzwepende ritmes en moderne elektronica is opzienbarend en baanbrekend voor die tijd. Ik hoor de groep voor het eerst ergens begin jaren tachtig; een vriendje heeft de eerste en tweede elpee en ik mag ze op een cassettebandje knallen. Hoog tijd dat ik die elpees nog eens op cd koop. Wel vind ik het album BGM ('BackGround Music') uit 1981 op cd ergens in een uitverkoopbak op 10 juli 2018. Het is een heruitgave uit 2008 van een remaster uit 1999. Op het album veel nadruk op de Roland TR-808 drumcomputer, die dan net beschikbaar is. De elektronische ritmes knallen je om je oren. Een opvallende compositie is 1000 Knives, een elektronische bewerking van het stuk dat eerder verscheen op een soloalbum van Sakamoto (onder de titel Thousand Knives in 1978. Sakamoto lag overigens tijdens de opnamen van het album creatief overhoop met bassist Hosono en beiden weigerden samen in één ruimte te werken. Ondanks dat de pakkende deunen niet echt te vinden zijn, is deze plaat toch bijzonder aardig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yellow Magic Orchestra (vaak afgekort tot YMO) is de band die Ryuichi Sakamoto in 1978 start, samen met bassist Haruomi Hosono en drummer Yoshihiro Takahashi. Vanaf het begin is het trio een hit in thuisland Japan. De mix van pakkende deuntjes, opzwepende ritmes en moderne elektronica is opzienbarend en baanbrekend voor die tijd. Ik hoor de groep voor het eerst ergens begin jaren tachtig; een vriendje heeft de eerste en tweede elpee en ik mag ze op een cassettebandje knallen. Hoog tijd dat ik die elpees nog eens op cd koop. Wel vind ik het album BGM ('BackGround Music') uit 1981 op cd ergens in een uitverkoopbak op 10 juli 2018. Het is een heruitgave uit 2008 van een remaster uit 1999. Op het album veel nadruk op de Roland TR-808 drumcomputer, die dan net beschikbaar is. De elektronische ritmes knallen je om je oren. Een opvallende compositie is 1000 Knives, een elektronische bewerking van het stuk dat eerder verscheen op een soloalbum van Sakamoto (onder de titel Thousand Knives in 1978. Sakamoto lag overigens tijdens de opnamen van het album creatief overhoop met bassist Hosono en beiden weigerden samen in één ruimte te werken. Ondanks dat de pakkende deunen niet echt te vinden zijn, is deze plaat toch bijzonder aardig.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2861: YMO - Faker Holic - YMO World Tour Live
Yellow Magic Orchestra wist hun bijzondere elektronische geluid ook live goed weer te geven. Op Faker Holic staan opnamen uit 1979: op het eerste plaatje horen we songs uit Londen en Parijs, het tweede plaatje bevat een compleet concert uit New York. Zangeres en toetseniste Akiko Yano en gitarist Kazumi Watanabe zorgen ervoor dat er wat afwisseling in het geluid is en leveren belangrijke bijdragen in de vorm van gitaarsolo's en Yano's compositie Kang Tong Boy. De setlijsten van het eerste en tweede plaatje overlappen elkaar grotendeels en de verschillen in zowel geluid als spel zijn miniem. Alllerlei 'hits' komen voorbij: Firecracker, Cosmik Surfin', Rydeen, Solid State Survivor, Tong Poo, 1000 Knives, La Femme Chinoise en zelfs een cover van Daytripper. Faker Holic verschijnt (pas) in 1991 en ik vind een heruitgave uit 1992 op 17 juli 1997. Deze komt nog geregeld uit de kast, want het is een fantastisch livedocument van Yellow Magic Orchestra.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yellow Magic Orchestra wist hun bijzondere elektronische geluid ook live goed weer te geven. Op Faker Holic staan opnamen uit 1979: op het eerste plaatje horen we songs uit Londen en Parijs, het tweede plaatje bevat een compleet concert uit New York. Zangeres en toetseniste Akiko Yano en gitarist Kazumi Watanabe zorgen ervoor dat er wat afwisseling in het geluid is en leveren belangrijke bijdragen in de vorm van gitaarsolo's en Yano's compositie Kang Tong Boy. De setlijsten van het eerste en tweede plaatje overlappen elkaar grotendeels en de verschillen in zowel geluid als spel zijn miniem. Alllerlei 'hits' komen voorbij: Firecracker, Cosmik Surfin', Rydeen, Solid State Survivor, Tong Poo, 1000 Knives, La Femme Chinoise en zelfs een cover van Daytripper. Faker Holic verschijnt (pas) in 1991 en ik vind een heruitgave uit 1992 op 17 juli 1997. Deze komt nog geregeld uit de kast, want het is een fantastisch livedocument van Yellow Magic Orchestra.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2862: Yellow Snow Crystals - Zappn'
Yellow Snow Crystals zie ik voor het eerst op 7 mei 2011 tijdens het Mosae Zappa festival in de Muziekgieterij in Maastricht. Vriendje Tim organiseert daar voor het eerst zijn Zappa-festival. Enkele maanden ervoor kwam hij op straat de trombonist Paul Hubweber tegen, die hem vertelde in een band te spelen die het werk van Zappa uitvoert. Altijtd interessant. Yellow Snow Crystals bestaat naast trombonist Hubweber uit contrabassist/tubaspeler Alex Morsey, drummer Simon Camatta en dichter/performer Gerhard Horriar. Horriar heeft de teksten van bekende Zappastukken vertaald naar het Duits en het resultaat is - in combinatie met de sobere begeleiding van drums-bas/tuba-trombone - cabaretesque en uitermate amusant. In hetzelfde jaar brengt het kwartet een album uit en dat koop ik op 19 augustus 2011, als ik de band voor de tweede maal zie spelen, dit keer tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Daar is het kwartet op het laatste nippertje naar binnen gesleept, omdat een andere act op dat laatste nippertje moest afzeggen. Het plaatje is maar half zo leuk als de (vele) concerten van het viertal die ik sindsdien heb mogen meemaken en toch is het gebodene onderhoudend genoeg. Van Schleim (I'm The Slime) tot aan Tourmädels (Road Ladies) en van Schnee (Don't Eat The Yellow Snow) tot aan Die Tuba Will Deine Mama Töten (My Guitar Wants To Kill Your Mama); bij vlagen is het hilarisch. Minder hilarisch is dat voorman Gerhard Horriar op 5 november 2021 op negenvijftigjarige leeftijd onverwacht overlijdt, hetgeen het einde betekent van de Yellow Snow Crystals.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, een filmpje van 7 mei 2011:
Bekijk deze YouTube-video
Yellow Snow Crystals zie ik voor het eerst op 7 mei 2011 tijdens het Mosae Zappa festival in de Muziekgieterij in Maastricht. Vriendje Tim organiseert daar voor het eerst zijn Zappa-festival. Enkele maanden ervoor kwam hij op straat de trombonist Paul Hubweber tegen, die hem vertelde in een band te spelen die het werk van Zappa uitvoert. Altijtd interessant. Yellow Snow Crystals bestaat naast trombonist Hubweber uit contrabassist/tubaspeler Alex Morsey, drummer Simon Camatta en dichter/performer Gerhard Horriar. Horriar heeft de teksten van bekende Zappastukken vertaald naar het Duits en het resultaat is - in combinatie met de sobere begeleiding van drums-bas/tuba-trombone - cabaretesque en uitermate amusant. In hetzelfde jaar brengt het kwartet een album uit en dat koop ik op 19 augustus 2011, als ik de band voor de tweede maal zie spelen, dit keer tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Daar is het kwartet op het laatste nippertje naar binnen gesleept, omdat een andere act op dat laatste nippertje moest afzeggen. Het plaatje is maar half zo leuk als de (vele) concerten van het viertal die ik sindsdien heb mogen meemaken en toch is het gebodene onderhoudend genoeg. Van Schleim (I'm The Slime) tot aan Tourmädels (Road Ladies) en van Schnee (Don't Eat The Yellow Snow) tot aan Die Tuba Will Deine Mama Töten (My Guitar Wants To Kill Your Mama); bij vlagen is het hilarisch. Minder hilarisch is dat voorman Gerhard Horriar op 5 november 2021 op negenvijftigjarige leeftijd onverwacht overlijdt, hetgeen het einde betekent van de Yellow Snow Crystals.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, een filmpje van 7 mei 2011:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2863: Yellow String Quartet - Yellow String Quartet
Yellow String Quartet is het geesteskind van Fried Dähn. Hij speelde in 1992 in het Ensemble Moderne en mocht met het orkest naar het huis van meneer Zappa om daar de reeks concerten The Yellow Shark te repeteren. Eind jaren negentig gaat hij zijn eigen weg. De Duitsche cellist bedenkt het ene project na het andere en altijd is het grensverleggend én interessant. Vaak mag hij zijn capriolen met zijn elektronische cello presenteren op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en daar zie ik hem dus veel. Met The Yellow String Quartet speelt hij 'traditionelere' klassieke werken in kwartetbezetting: twee violen, altviool en cello. Ik zie het spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012. Twee jaar later maakt het kwartet opnamen in Dähns studio in Tübbingen en die verschijnen in kleine oplage op cd. Op het repertoire natuurlijk iets van Zappa (Uncle Meat), maar ook Stravinsky, Shostakovich en Terry Riley. Ik vind het plaatje op 15 juli 2016 in een kraam op alweer dat grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit is het enige van het kwartet wat is verschenen en ik weet ook eigenlijk niet of het Quartet vandaag de dag nog actief is.
Helaas niks van het plaatje te vinden op YT, wel een en ander van het optreden tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012:
Bekijk deze YouTube-video
Of dit tijdens het festival ZappaUnion in Noorwegen in november 2014:
Bekijk deze YouTube-video
Yellow String Quartet is het geesteskind van Fried Dähn. Hij speelde in 1992 in het Ensemble Moderne en mocht met het orkest naar het huis van meneer Zappa om daar de reeks concerten The Yellow Shark te repeteren. Eind jaren negentig gaat hij zijn eigen weg. De Duitsche cellist bedenkt het ene project na het andere en altijd is het grensverleggend én interessant. Vaak mag hij zijn capriolen met zijn elektronische cello presenteren op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en daar zie ik hem dus veel. Met The Yellow String Quartet speelt hij 'traditionelere' klassieke werken in kwartetbezetting: twee violen, altviool en cello. Ik zie het spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012. Twee jaar later maakt het kwartet opnamen in Dähns studio in Tübbingen en die verschijnen in kleine oplage op cd. Op het repertoire natuurlijk iets van Zappa (Uncle Meat), maar ook Stravinsky, Shostakovich en Terry Riley. Ik vind het plaatje op 15 juli 2016 in een kraam op alweer dat grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit is het enige van het kwartet wat is verschenen en ik weet ook eigenlijk niet of het Quartet vandaag de dag nog actief is.
Helaas niks van het plaatje te vinden op YT, wel een en ander van het optreden tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012:
Bekijk deze YouTube-video
Of dit tijdens het festival ZappaUnion in Noorwegen in november 2014:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2864: Yes - Yes
Yes! Jon Anderson en Chris Squire ontmoeten elkaar begin 1969 in club La Chasse in Londen. Anderson heeft de jaren ervoor met The Warriors gespeeld en getourd en na het uiteenvallen van de band verblijft hij een tijdje in Hamburg en Tilburg, om uiteindelijk naar Londen te gaan om daar zijn muzikale geluk te gaan beproeven. Hij speelt geen instrument, maar beschikt over een bijzondere stem én heeft muzikale ideeën in zijn hoofd die hij wil gaan realiseren. Daar komt het voorlopig niet van: in La Chasse verdient hij een paar centen door de glazen te verzamelen. Squire is een kerkkoorknaap die in zijn tienerjaren gefascineerd raakt door de basgitaar. Via gospel- en bluesbandjes komt hij in The Syn waarmee hij wat opnames en singles maakt. Begin 1969 zit hij in Mabel Greer's Toy Shop, waarin ook gitarist Peter Banks te horen is. Anderson en Squire ontmoeten elkaar aan de bar en na sluitingstijd schrijven ze in Squires appartement het liedje Sweetness (dat een plaats zou krijgen op de debuutelpee). Beiden hebben ideeën over hoe de ideale band zou moeten klinken: meerstemmige zang en daaronder complexe en grensverleggende instrumentale begeleiding. Squire vraagt Banks om mee te doen, ook pianist/organist Tony Kaye sluit zich aan en Squire reageert op een advertentie van drummer Bill Bruford. Banks komt met de naam Yes (iets positiefs en waarschijnlijk ontleend aan een kunstwerk van Yoko Ono) en Bruford is in de veronderstelling dat de nieuwe groep zich gaat richten op jazz. Het aanvankelijke repertoire bestaat uit covers (Something's Coming van Leonard Bernstein uit de West Side Story, Beatlesnummers en stukken van The Byrds en Buffalo Springfield), maar dan sterk bewerkt. De groep begint op te treden in en om Londen en al snel is het een veelgevraagde act in het voorprogramma van de roemruchte zaal Marquee in Londen. Er verschijnen lovende recensies en als de supportact van het afscheidsconcert van Cream op het laatste nippertje afzegt, weet de manager Yes naar voren te schuiven. Dat concert is een groot succes en voor de band het weet is er een platencontract. Op Yes staan zes eigen stukken en twee covers (The Byrds en The Beatles). Opener Beyond And Before is overgebleven van Mabel Greer's Toy Shop, het bijna funky Looking Around is de pakkende single en het afsluitende Survival heeft iets van dat later zo kenmerkende progwerk van de groep. Heel succesvol is de elpee niet, maar de concerten des te meer. Ik koop de debuutplaat aan het eind van 1983 en een mooie remaster verschijnt twintig jaar later. Die schaf ik dan gelijk aan op 6 mei 2003. Zes bonustracks maar liefst: de single- en een vroege versie van Something's Coming (waarin ook citaten van America te horen zijn), de single- en vroege versies van I See You (het Steven Stillsnummer van The Buffalo Springfield, dat ook op de elpee is te horen, heerlijk jazzy) én twee vroege versies van Dear Father, dat in georkestreerde versie gepland was voor de tweede elpee, maar uiteindelijk pas een plek kreeg op de verzamelaar Yesterdays in 1975. Na al die jaren nog altijd een feest om dit debuut te beluisteren; ik weet wat er allemaal nog zal volgen en denk met een blij hart: Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-12-2025 20:32:47 ]
Yes! Jon Anderson en Chris Squire ontmoeten elkaar begin 1969 in club La Chasse in Londen. Anderson heeft de jaren ervoor met The Warriors gespeeld en getourd en na het uiteenvallen van de band verblijft hij een tijdje in Hamburg en Tilburg, om uiteindelijk naar Londen te gaan om daar zijn muzikale geluk te gaan beproeven. Hij speelt geen instrument, maar beschikt over een bijzondere stem én heeft muzikale ideeën in zijn hoofd die hij wil gaan realiseren. Daar komt het voorlopig niet van: in La Chasse verdient hij een paar centen door de glazen te verzamelen. Squire is een kerkkoorknaap die in zijn tienerjaren gefascineerd raakt door de basgitaar. Via gospel- en bluesbandjes komt hij in The Syn waarmee hij wat opnames en singles maakt. Begin 1969 zit hij in Mabel Greer's Toy Shop, waarin ook gitarist Peter Banks te horen is. Anderson en Squire ontmoeten elkaar aan de bar en na sluitingstijd schrijven ze in Squires appartement het liedje Sweetness (dat een plaats zou krijgen op de debuutelpee). Beiden hebben ideeën over hoe de ideale band zou moeten klinken: meerstemmige zang en daaronder complexe en grensverleggende instrumentale begeleiding. Squire vraagt Banks om mee te doen, ook pianist/organist Tony Kaye sluit zich aan en Squire reageert op een advertentie van drummer Bill Bruford. Banks komt met de naam Yes (iets positiefs en waarschijnlijk ontleend aan een kunstwerk van Yoko Ono) en Bruford is in de veronderstelling dat de nieuwe groep zich gaat richten op jazz. Het aanvankelijke repertoire bestaat uit covers (Something's Coming van Leonard Bernstein uit de West Side Story, Beatlesnummers en stukken van The Byrds en Buffalo Springfield), maar dan sterk bewerkt. De groep begint op te treden in en om Londen en al snel is het een veelgevraagde act in het voorprogramma van de roemruchte zaal Marquee in Londen. Er verschijnen lovende recensies en als de supportact van het afscheidsconcert van Cream op het laatste nippertje afzegt, weet de manager Yes naar voren te schuiven. Dat concert is een groot succes en voor de band het weet is er een platencontract. Op Yes staan zes eigen stukken en twee covers (The Byrds en The Beatles). Opener Beyond And Before is overgebleven van Mabel Greer's Toy Shop, het bijna funky Looking Around is de pakkende single en het afsluitende Survival heeft iets van dat later zo kenmerkende progwerk van de groep. Heel succesvol is de elpee niet, maar de concerten des te meer. Ik koop de debuutplaat aan het eind van 1983 en een mooie remaster verschijnt twintig jaar later. Die schaf ik dan gelijk aan op 6 mei 2003. Zes bonustracks maar liefst: de single- en een vroege versie van Something's Coming (waarin ook citaten van America te horen zijn), de single- en vroege versies van I See You (het Steven Stillsnummer van The Buffalo Springfield, dat ook op de elpee is te horen, heerlijk jazzy) én twee vroege versies van Dear Father, dat in georkestreerde versie gepland was voor de tweede elpee, maar uiteindelijk pas een plek kreeg op de verzamelaar Yesterdays in 1975. Na al die jaren nog altijd een feest om dit debuut te beluisteren; ik weet wat er allemaal nog zal volgen en denk met een blij hart: Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-12-2025 20:32:47 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2865: Yes - Time And A Word
Yes! Niet helemaal tevreden met het resultaat van de debuutplaat, wil Jon Anderson op de opvolger een wat breder en orkestraler geluid realiseren. Hij raakt geïnspireerd door groepen als Moody Blues, The Nice en Deep Purple en stelt voor om een orkest in te gaan zetten. Gitarist Peter Banks is wat huiverig; toetsenist Tony Kaye is blij dat hij niet aan de synthesizer hoeft. Time And A Word verschijnt in 1970 in het Verenigd Koninkrijk en er staan weer zes originele composities en twee covers op. Hoe de band klinkt samen met een orkest, wordt gelijk al duidelijk in het openingsnummer No Opportunity Necessary, No Experience Needed (van Ritchie Havens). Ik vind Then - mede door het orkestarrangement - het hoogtepunt van de plaat. Everydays is de jazzy cover van Steven Stills' stuk uit zijn Buffalo Springfieldtijd. Sweet Dreams en Astral Traveller zijn de enige twee stukken zonder orkestDe tweede plaatkant opent met het proggy The Prophet, Clear Days is een lief piano-orkestliedje en het titelnummer is de monumentale afsluiter. Onder het orkest horen we een gedreven groep en gek genoeg is het vooral de bas van Chris Squire die prominent in het geluidspalet staat. Later vertelde hij dat producer Tony Colton geen hoofdtelefoon gebruikte tijdens de opnamen en op basis van wat door de glazen wand doorlekte beoordeelde dat de bas luider in de mix moest. Ik koop de elpee eind 1983 en in 2003 verschijnt deze goede remaster. Naast prima geluid zijn er vier extra tracks: Dear Father, opgenomen tijdens dezelfde sessies van de elpee werd de b-kant van een single en kwam in 1975 terecht op de rare verzamelaar Yesterdays, originele mixen van No Opportunity en Sweet Dreams, plus de singleversie van The Prophet. Ik koop de remaster bij het verschijnen op 6 mei 2003. Tijdens het mixen van Time And A Word besluit de groep dat Peter Banks niet meer bij hen past: hij is zeer ontevreden over de inzet van het orkest en wil graag terug naar een oorspronkelijker rockgeluid. Jon Anderson en de anderen willen juist vóóruit en gaan op zoek naar een gitarist die een wijder geluidspalet heeft. De oud-gitarist van Tomorrow en Bodast, Steve Howe, dient zich snel aan. Als Time And A Word later in 1970 in Amerika verschijnt, krijgt de elpee een andere hoes met een groepsfoto met Howe terwijl hij niet op de elpee speelt. Time And A Word is een wat onderbelicht maar gezien de ontwikkeling van de groep toch belangrijk album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Niet helemaal tevreden met het resultaat van de debuutplaat, wil Jon Anderson op de opvolger een wat breder en orkestraler geluid realiseren. Hij raakt geïnspireerd door groepen als Moody Blues, The Nice en Deep Purple en stelt voor om een orkest in te gaan zetten. Gitarist Peter Banks is wat huiverig; toetsenist Tony Kaye is blij dat hij niet aan de synthesizer hoeft. Time And A Word verschijnt in 1970 in het Verenigd Koninkrijk en er staan weer zes originele composities en twee covers op. Hoe de band klinkt samen met een orkest, wordt gelijk al duidelijk in het openingsnummer No Opportunity Necessary, No Experience Needed (van Ritchie Havens). Ik vind Then - mede door het orkestarrangement - het hoogtepunt van de plaat. Everydays is de jazzy cover van Steven Stills' stuk uit zijn Buffalo Springfieldtijd. Sweet Dreams en Astral Traveller zijn de enige twee stukken zonder orkestDe tweede plaatkant opent met het proggy The Prophet, Clear Days is een lief piano-orkestliedje en het titelnummer is de monumentale afsluiter. Onder het orkest horen we een gedreven groep en gek genoeg is het vooral de bas van Chris Squire die prominent in het geluidspalet staat. Later vertelde hij dat producer Tony Colton geen hoofdtelefoon gebruikte tijdens de opnamen en op basis van wat door de glazen wand doorlekte beoordeelde dat de bas luider in de mix moest. Ik koop de elpee eind 1983 en in 2003 verschijnt deze goede remaster. Naast prima geluid zijn er vier extra tracks: Dear Father, opgenomen tijdens dezelfde sessies van de elpee werd de b-kant van een single en kwam in 1975 terecht op de rare verzamelaar Yesterdays, originele mixen van No Opportunity en Sweet Dreams, plus de singleversie van The Prophet. Ik koop de remaster bij het verschijnen op 6 mei 2003. Tijdens het mixen van Time And A Word besluit de groep dat Peter Banks niet meer bij hen past: hij is zeer ontevreden over de inzet van het orkest en wil graag terug naar een oorspronkelijker rockgeluid. Jon Anderson en de anderen willen juist vóóruit en gaan op zoek naar een gitarist die een wijder geluidspalet heeft. De oud-gitarist van Tomorrow en Bodast, Steve Howe, dient zich snel aan. Als Time And A Word later in 1970 in Amerika verschijnt, krijgt de elpee een andere hoes met een groepsfoto met Howe terwijl hij niet op de elpee speelt. Time And A Word is een wat onderbelicht maar gezien de ontwikkeling van de groep toch belangrijk album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2866: Yes - The Yes Album
Yes! Na het min of meer gedwongen vertrek van gitarist Peter Banks en de komst van Steve Howe sluit de groep zich op in een cottage in Devon om daar te werken aan stukken voor het derde album. (Howe koopt het huis en schijnt er tot op de dag van vandaag te wonen.) Wat de band op dat moment niet weet, is dat de platenmaatschappij op het punt staat om Yes te dumpen, maar geeft de groep nog één kans. Dat is maar goed ook, want waar Yes mee op de proppen komt, behoort tot het allerbeste wat de band ooit heeft gemaakt. The Yes Album is een van mijn meest favoriete albums van de groep. Ik hoor het voor het eerst ergens in 1981. Vriendje Ruurd zegt: 'Kom mee naar de slaapkamer van mijn broer, dan laat ik je iets horen dat nóg veel beter is dan Emerson Lake & Palmer.' Hij legt een elpee op de draaitafel en ik hoor de pakkende deunen van ELO en Supertramp, de complexiteit en virtuositeit van ELP en de helderhoge stem van Supertramp en weet: hier moet ik meer van horen. Opener Yours Is No Disgrace laat gelijk goed horen waar Steve Howe toe in staat is en welke enorme aanwinst hij is: meerdere lagen gitaren (zonder dat het een zootje wordt), afwisselend akoestisch en elektrisch spel en enkele waanzinnige solo's. Zijn solostukje Clap, live opgenomen tijdens een concert, is voer voor de gitaarstudenten. Starship Trooper is een drieluik; de drie korte stukjes van Anderson, Squire en Howe blijken uiteindelijk zeer fraai bij elkaar te passen. I've Seen All Good People is ook een combinatie van twee losstaande stukjes die uitzonderlijk goed werkt. A Venture is het vergeten pareltje waarin Tony Kaye mag laten horen hoe subtiel hij piano kan spelen. Afsluiter Perpetual Change is misschien wel het sterkste stuk van de elpee: alle elementen van de progband komen erin terug: mooie melodieën, complexe instrumentale passages (het stereo-effect in het middendeel verbijstert me iedere keer weer), geraffineerd arrangement en het klinkt allemaal alsof het supersimpel is. Ik koop de elpee zelf ergens in 1981 of 1982 en in 2003 komt er een mooie remaster, die ik gelijk koop op 26 maart 2003. De extraatjes op de cd stellen dit keer niet zo heel veel voor: de singleversies van Your Move (het Andersondeel van I've Seen All Good People) en Starship Trooper (ook het Andersondeel Life Seeker) en een studioversie van Clap (waarin ook al fragmenten zitten die later terugkomen in Mood For A Day dat te horen is op de volgende Yeselpee). Als de plaat uit is, wil Anderson wéér verder. Hij heeft en hoort van alles in zijn hoofd, dat alleen gerealiseerd kan als de groep mee gaat in de moderne technieken. Het is nodig dat Tony Kaye ook de synthesizer gaat hanteren, maar die weigert dat en wil het bij orgel en piano houden. En dus is halverwege 1971 het moment aangekomen dat ook Kaye vertrekt; een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 15-12-2025 10:00:55 ]
Yes! Na het min of meer gedwongen vertrek van gitarist Peter Banks en de komst van Steve Howe sluit de groep zich op in een cottage in Devon om daar te werken aan stukken voor het derde album. (Howe koopt het huis en schijnt er tot op de dag van vandaag te wonen.) Wat de band op dat moment niet weet, is dat de platenmaatschappij op het punt staat om Yes te dumpen, maar geeft de groep nog één kans. Dat is maar goed ook, want waar Yes mee op de proppen komt, behoort tot het allerbeste wat de band ooit heeft gemaakt. The Yes Album is een van mijn meest favoriete albums van de groep. Ik hoor het voor het eerst ergens in 1981. Vriendje Ruurd zegt: 'Kom mee naar de slaapkamer van mijn broer, dan laat ik je iets horen dat nóg veel beter is dan Emerson Lake & Palmer.' Hij legt een elpee op de draaitafel en ik hoor de pakkende deunen van ELO en Supertramp, de complexiteit en virtuositeit van ELP en de helderhoge stem van Supertramp en weet: hier moet ik meer van horen. Opener Yours Is No Disgrace laat gelijk goed horen waar Steve Howe toe in staat is en welke enorme aanwinst hij is: meerdere lagen gitaren (zonder dat het een zootje wordt), afwisselend akoestisch en elektrisch spel en enkele waanzinnige solo's. Zijn solostukje Clap, live opgenomen tijdens een concert, is voer voor de gitaarstudenten. Starship Trooper is een drieluik; de drie korte stukjes van Anderson, Squire en Howe blijken uiteindelijk zeer fraai bij elkaar te passen. I've Seen All Good People is ook een combinatie van twee losstaande stukjes die uitzonderlijk goed werkt. A Venture is het vergeten pareltje waarin Tony Kaye mag laten horen hoe subtiel hij piano kan spelen. Afsluiter Perpetual Change is misschien wel het sterkste stuk van de elpee: alle elementen van de progband komen erin terug: mooie melodieën, complexe instrumentale passages (het stereo-effect in het middendeel verbijstert me iedere keer weer), geraffineerd arrangement en het klinkt allemaal alsof het supersimpel is. Ik koop de elpee zelf ergens in 1981 of 1982 en in 2003 komt er een mooie remaster, die ik gelijk koop op 26 maart 2003. De extraatjes op de cd stellen dit keer niet zo heel veel voor: de singleversies van Your Move (het Andersondeel van I've Seen All Good People) en Starship Trooper (ook het Andersondeel Life Seeker) en een studioversie van Clap (waarin ook al fragmenten zitten die later terugkomen in Mood For A Day dat te horen is op de volgende Yeselpee). Als de plaat uit is, wil Anderson wéér verder. Hij heeft en hoort van alles in zijn hoofd, dat alleen gerealiseerd kan als de groep mee gaat in de moderne technieken. Het is nodig dat Tony Kaye ook de synthesizer gaat hanteren, maar die weigert dat en wil het bij orgel en piano houden. En dus is halverwege 1971 het moment aangekomen dat ook Kaye vertrekt; een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 15-12-2025 10:00:55 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2867: Yes - Fragile
Yes! Toetsenist Rick Wakeman is in 1971 een ware sensatie in de rockwereld. Hij speelt bij Strawbs en is daarnaast volop in beeld als sessiemuzikant. Na een lange sessie voor David Bowie ligt hij eindelijk rond drie uur in bed als de telefoon gaat. Het is Chris Squire die hem uitnodigt bij Yes te komen spelen. 'No!' is het resolute antwoord. Een dag later spreekt hij Squire opnieuw en hij besluit een dag later aan te sluiten bij een repetitie. Tijdens die repetitie is de groep bezig om nieuwe stukken uit te werken en Wakeman draagt gelijk bij met arrangementen en om bepaalde losse fragmenten melodisch aan elkaar te verbinden. Voor hij het weet is hij onderdeel van Yes. Wezenlijk onderdeel. Stukken als Heart Of The Sunrise, Roundabout en South Side Of The Sky krijgen snel vorm dankzij zijn muzikale inbreng en expertise. De band moet op korte termijn een plaat aanleveren, maar realiseert zich dat met deze drie stukken en Long Distance Runaroud er niet genoeg materiaal is voor een hele elpee. Dan komt drummer Bill Bruford met een idee. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid een solostukje aan te leveren mét een arrangement voor de gehele groep. Zelf heeft hij Five Percent For Nothing, een minicompositie dat de groep uiteindelijk twee keer achter elkaar inspeelt en dik vijfendertig seconden duurt. Squire heeft The Fish (Schindleria Praematurus), een instrumentaaltje waarin hij zelf allerlei baspartijen overdubt, en Anderson komt met het malle We Have Heaven waarin de band de instrumentale basis legt voor de 12.354 zangpartijen. Howe heeft Mood For A Day, maar staat erop dat het een akoestisch gitaarsolostukje blijft, een compositie die hij tot in lengte van dagen tijdens concerten zal blijven vertolken. Wakeman heeft een probleem: hij staat nog onder contract bij een andere platenmaatschappij en kan dus onder zijn eigen naam niets aanleveren. Vandaar dat Cans And Brahms, een bewerking van het derde deel uit Brahms' vierde symfonie; de andere bandleden kunnen er niets in doen en Wakeman speelt alle partijen zelf in op zijn batterij aan toetsenapparaten. Fragile verschijnt eind 1971 en slaat in als een bom, alleen al vanwege het hoesontwerp van kunstenaar Roger Dean, die vanaf dan onlosmakelijk verbonden zal zijn met Yes. De elpee opent met Roundabout, misschien wel het bekendste Yesnummer ooit en de groep zal het tot in den treure live moeten spelen. Na het intro op akoestische gitaar horen we vooral die ronkende Rickenbackerbas van Squire en de koorknapenstem van Anderson. Het Hammond-gitaar-duet halverwege is net zo legandarisch als het stuk zelf. South Side Of The Sky start als harde rocker, maar kent een bijna pastoraal middendeel op piano met lalala-koortjes, om uiteindelijk weer hardrockend te eindigen. Long Distance Runaround is het catchy liedje en het absolute hoogtepunt vind ik de afsluiter Heart Of The Sunrise, waarin de groep alles uit de kast trekt. Als je me vraagt hoe Yes klinkt, dan laat ik je deze tien minuten horen. Ik koop de elpee ergens in 1982 of 1983. Een cd-versie schaf ik ergens begin jaren negentig aan, maar die maakt plaats op 26 maart 2002 voor een mooie remaster die dan verschijnt. Naast prima geluid een paar extraatjes: een vroege mix van Roundabout en daarnaast de versie die Yes opneemt van America (van Paul Simon); geen gewone cover, maar geheel naar de hand van de band gezet. Ik vind Fragile een wat gespleten plaat: de vier groepscomposities zijn sterk en de vijf solostukjes zijn leuk, maar als geheel vind ik het niet zo goed werken. Toch staat er topspul op en behoort het tot de beste platen uit de discografie van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Toetsenist Rick Wakeman is in 1971 een ware sensatie in de rockwereld. Hij speelt bij Strawbs en is daarnaast volop in beeld als sessiemuzikant. Na een lange sessie voor David Bowie ligt hij eindelijk rond drie uur in bed als de telefoon gaat. Het is Chris Squire die hem uitnodigt bij Yes te komen spelen. 'No!' is het resolute antwoord. Een dag later spreekt hij Squire opnieuw en hij besluit een dag later aan te sluiten bij een repetitie. Tijdens die repetitie is de groep bezig om nieuwe stukken uit te werken en Wakeman draagt gelijk bij met arrangementen en om bepaalde losse fragmenten melodisch aan elkaar te verbinden. Voor hij het weet is hij onderdeel van Yes. Wezenlijk onderdeel. Stukken als Heart Of The Sunrise, Roundabout en South Side Of The Sky krijgen snel vorm dankzij zijn muzikale inbreng en expertise. De band moet op korte termijn een plaat aanleveren, maar realiseert zich dat met deze drie stukken en Long Distance Runaroud er niet genoeg materiaal is voor een hele elpee. Dan komt drummer Bill Bruford met een idee. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid een solostukje aan te leveren mét een arrangement voor de gehele groep. Zelf heeft hij Five Percent For Nothing, een minicompositie dat de groep uiteindelijk twee keer achter elkaar inspeelt en dik vijfendertig seconden duurt. Squire heeft The Fish (Schindleria Praematurus), een instrumentaaltje waarin hij zelf allerlei baspartijen overdubt, en Anderson komt met het malle We Have Heaven waarin de band de instrumentale basis legt voor de 12.354 zangpartijen. Howe heeft Mood For A Day, maar staat erop dat het een akoestisch gitaarsolostukje blijft, een compositie die hij tot in lengte van dagen tijdens concerten zal blijven vertolken. Wakeman heeft een probleem: hij staat nog onder contract bij een andere platenmaatschappij en kan dus onder zijn eigen naam niets aanleveren. Vandaar dat Cans And Brahms, een bewerking van het derde deel uit Brahms' vierde symfonie; de andere bandleden kunnen er niets in doen en Wakeman speelt alle partijen zelf in op zijn batterij aan toetsenapparaten. Fragile verschijnt eind 1971 en slaat in als een bom, alleen al vanwege het hoesontwerp van kunstenaar Roger Dean, die vanaf dan onlosmakelijk verbonden zal zijn met Yes. De elpee opent met Roundabout, misschien wel het bekendste Yesnummer ooit en de groep zal het tot in den treure live moeten spelen. Na het intro op akoestische gitaar horen we vooral die ronkende Rickenbackerbas van Squire en de koorknapenstem van Anderson. Het Hammond-gitaar-duet halverwege is net zo legandarisch als het stuk zelf. South Side Of The Sky start als harde rocker, maar kent een bijna pastoraal middendeel op piano met lalala-koortjes, om uiteindelijk weer hardrockend te eindigen. Long Distance Runaround is het catchy liedje en het absolute hoogtepunt vind ik de afsluiter Heart Of The Sunrise, waarin de groep alles uit de kast trekt. Als je me vraagt hoe Yes klinkt, dan laat ik je deze tien minuten horen. Ik koop de elpee ergens in 1982 of 1983. Een cd-versie schaf ik ergens begin jaren negentig aan, maar die maakt plaats op 26 maart 2002 voor een mooie remaster die dan verschijnt. Naast prima geluid een paar extraatjes: een vroege mix van Roundabout en daarnaast de versie die Yes opneemt van America (van Paul Simon); geen gewone cover, maar geheel naar de hand van de band gezet. Ik vind Fragile een wat gespleten plaat: de vier groepscomposities zijn sterk en de vijf solostukjes zijn leuk, maar als geheel vind ik het niet zo goed werken. Toch staat er topspul op en behoort het tot de beste platen uit de discografie van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2868: Yes - Fragile
Yes! In 2015 komt er een nóg mooiere heruitgave van Fragile. Dit keer heeft Steven Wilson de originele mastertapes mogen mixen. Het klinkt werkelijk fantastisch. Ik hoor dingen die ik daarvoor nooit gehoord had, het klinkt allemaal veel ruimtelijker en alles met groot respect voor het origineel. Op de cd nogal wat extra's: een vroege mix van een repetitieopname van Roundabout, een iets uitgebreidere versie van We Have Heaven én een acapella versie ervan, een vroege versie van South Side Of The Sky en een alternatieve take van Mood For A Day, maar de allergrootste verrassing is All Fighters Past. Tijdens zijn speurtocht naar de juiste opnamen stuit Wilson op een tape van de opnamesessies waarop het restant staat van iets wat kennelijk niet meer nodig was. Vroeger ging dat zo; om tape te besparen, nam een groep over 'oude' opnamen heen. All Fighters Past blijkt een vroege versie van een deel van The Revealing Science Of God te zijn, dat uiteindelijk een plek zal gaan vinden op Tales From Topographic Oceans. We vallen er midden in en het is maar tweeënhalve minuut, maar toch de parel van de extraatjes. Ik koop de versie met de bluray erbij (bij het verschijnen op 27 november 2015) en daarop staan meerdere mixen (de nieuwe stereo, 5.1 surround, instrumentaal, de oorspronkelijke stereomix, ook van de extraatjes, plus het extra spul van de heruitgave uit 2003. Fragile is dan niet het meest samenhangende album, maar toch een uiterst belangrijk en interessant album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 2015 komt er een nóg mooiere heruitgave van Fragile. Dit keer heeft Steven Wilson de originele mastertapes mogen mixen. Het klinkt werkelijk fantastisch. Ik hoor dingen die ik daarvoor nooit gehoord had, het klinkt allemaal veel ruimtelijker en alles met groot respect voor het origineel. Op de cd nogal wat extra's: een vroege mix van een repetitieopname van Roundabout, een iets uitgebreidere versie van We Have Heaven én een acapella versie ervan, een vroege versie van South Side Of The Sky en een alternatieve take van Mood For A Day, maar de allergrootste verrassing is All Fighters Past. Tijdens zijn speurtocht naar de juiste opnamen stuit Wilson op een tape van de opnamesessies waarop het restant staat van iets wat kennelijk niet meer nodig was. Vroeger ging dat zo; om tape te besparen, nam een groep over 'oude' opnamen heen. All Fighters Past blijkt een vroege versie van een deel van The Revealing Science Of God te zijn, dat uiteindelijk een plek zal gaan vinden op Tales From Topographic Oceans. We vallen er midden in en het is maar tweeënhalve minuut, maar toch de parel van de extraatjes. Ik koop de versie met de bluray erbij (bij het verschijnen op 27 november 2015) en daarop staan meerdere mixen (de nieuwe stereo, 5.1 surround, instrumentaal, de oorspronkelijke stereomix, ook van de extraatjes, plus het extra spul van de heruitgave uit 2003. Fragile is dan niet het meest samenhangende album, maar toch een uiterst belangrijk en interessant album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2869: Yes - Close To The Edge
Yes! Met Rick Wakeman nu goed geïntegreerd in de groep, is Yes in staat om grote grenzen te verleggen. Was Heart Of The Sunrise al een voorbode; op de nieuwe elpee uit 1972 laat de groep horen hoe je ideeën kunt ontwikkelen en die laten uitmonden in drie vernuftig in elkaar gesmede muziekstukken, die raken aan rock, jazz, klassiek en prog. Anderson zegt in die tijd dat ze onder de indruk zijn van hetgeen Mahavishnu Orchestra op het podium bracht, maar er niet direct door beïnvloed zijn; die eer gunt Anderson meer aan de vijfde symfonie van Sibelius: een complexe opening, dan een stabiel ordelijker deel, gevolgd door een bijna verstilde passage en een majestueus indrukwekkende afsluiting. Ook het werk van auteur Herman Hesse blijkt een inspiratiebron: waar Anderson over zingt is mij nog altijd grotendeels een raadsel; het lijkt er meer op dat hij woordklanken gebruikt in het muzikale palet en dan maakt het ook eigenlijk geen bal uit of het iets betekent of niet. De symfonische opbouw van een stuk, de bijna abstracte en vrije vorm van de jazzpielrock, de zweverige teksten en de sublieme opnametechniek van techneut Eddie Offord: het komt allemaal samen in het plaatkantlange titelstuk dat de elpee opent. Op de tweede kant is er dan eerst wat rust in de vorm van het net zo klassiek-symfonisch opgebouwde And You And I en de afsluitende rocker Siberian Khatru. Wat zal ik er meer over zeggen? Het is een van de meest kenmerkende én grensverleggende platen in de progressive rock en uiteindelijk ook een van de meest succesvolle. Bijna onvoorstelbaar dat het gelukt is om een zo consistent geheel te maken in een periode dat de groep ook toernees door het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigsde Staten deed; het opnemen moest dus tussen alle optredens door. Ik koop de elpee Close To The Edge ergens in 1984; ik ken alle stukken al goed (van het livealbum Yessongs, wacht maar even) en ik weet dan gelijk dat dit voor mij een van de beste platen ooit is. Een eerdere cd-versie verdwijnt achter in een kast als in 2003 een mooie remaster verschijnt; die koop ik op 5 september 2003. Er zijn een paar aardige extraatjes: de singleversie van America (een jaar eerder opgenomen tijdens de sessies voor Fragile), een singleversie van Close To The Edge (ja echt, het deel Total Mass Retain is in mijn oren totaal uit z'n verband geknipt en ik vind het niet gek dat de single geen hoge ogen gooide), een alternatieve versie van And You And I én Siberian Khatru live opgenomen in de studio. De plaat klinkt natuurlijk als een klok en achteraf heb ik eigenlijk maar één bezwaar: de stukken staan in de verkeerde volgorde. Was je begonnen met de rocker en had je daarna de de rustige minisymfonie die And You And I is, dan was je uiteindelijk helemaal omvergeblazen door het monumentale titelstuk. Nu lijken de twee 'korte' stukken er maar wat bij te hangen en dat verdienen ze niet. Hoe dan ook: wil je weten hoe progressive rock klinkt, beluister dan dit klassieke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Rick Wakeman nu goed geïntegreerd in de groep, is Yes in staat om grote grenzen te verleggen. Was Heart Of The Sunrise al een voorbode; op de nieuwe elpee uit 1972 laat de groep horen hoe je ideeën kunt ontwikkelen en die laten uitmonden in drie vernuftig in elkaar gesmede muziekstukken, die raken aan rock, jazz, klassiek en prog. Anderson zegt in die tijd dat ze onder de indruk zijn van hetgeen Mahavishnu Orchestra op het podium bracht, maar er niet direct door beïnvloed zijn; die eer gunt Anderson meer aan de vijfde symfonie van Sibelius: een complexe opening, dan een stabiel ordelijker deel, gevolgd door een bijna verstilde passage en een majestueus indrukwekkende afsluiting. Ook het werk van auteur Herman Hesse blijkt een inspiratiebron: waar Anderson over zingt is mij nog altijd grotendeels een raadsel; het lijkt er meer op dat hij woordklanken gebruikt in het muzikale palet en dan maakt het ook eigenlijk geen bal uit of het iets betekent of niet. De symfonische opbouw van een stuk, de bijna abstracte en vrije vorm van de jazzpielrock, de zweverige teksten en de sublieme opnametechniek van techneut Eddie Offord: het komt allemaal samen in het plaatkantlange titelstuk dat de elpee opent. Op de tweede kant is er dan eerst wat rust in de vorm van het net zo klassiek-symfonisch opgebouwde And You And I en de afsluitende rocker Siberian Khatru. Wat zal ik er meer over zeggen? Het is een van de meest kenmerkende én grensverleggende platen in de progressive rock en uiteindelijk ook een van de meest succesvolle. Bijna onvoorstelbaar dat het gelukt is om een zo consistent geheel te maken in een periode dat de groep ook toernees door het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigsde Staten deed; het opnemen moest dus tussen alle optredens door. Ik koop de elpee Close To The Edge ergens in 1984; ik ken alle stukken al goed (van het livealbum Yessongs, wacht maar even) en ik weet dan gelijk dat dit voor mij een van de beste platen ooit is. Een eerdere cd-versie verdwijnt achter in een kast als in 2003 een mooie remaster verschijnt; die koop ik op 5 september 2003. Er zijn een paar aardige extraatjes: de singleversie van America (een jaar eerder opgenomen tijdens de sessies voor Fragile), een singleversie van Close To The Edge (ja echt, het deel Total Mass Retain is in mijn oren totaal uit z'n verband geknipt en ik vind het niet gek dat de single geen hoge ogen gooide), een alternatieve versie van And You And I én Siberian Khatru live opgenomen in de studio. De plaat klinkt natuurlijk als een klok en achteraf heb ik eigenlijk maar één bezwaar: de stukken staan in de verkeerde volgorde. Was je begonnen met de rocker en had je daarna de de rustige minisymfonie die And You And I is, dan was je uiteindelijk helemaal omvergeblazen door het monumentale titelstuk. Nu lijken de twee 'korte' stukken er maar wat bij te hangen en dat verdienen ze niet. Hoe dan ook: wil je weten hoe progressive rock klinkt, beluister dan dit klassieke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2870: Yes - Close To The Edge
Yes! Ook het absolute meesterwerk krijgt in 2013 een remix door Steven Wilson. Ik koop de versie met een dvd erbij (die met de bluray was al niet meer leverbaar) op 20 december 2013. Het geluid klinkt nóg beter en ruimtelijker dan de al fraai opgepoetste versie uit 2003; bovendien is er weer een boel extra's. Op de cd horen we de volledige versie van Paul Simons America (eveneens in een schitterende remix van Wilson) plus een eerste ruwe mix van het titelnummer (dat totaal anders klinkt dan de uiteindelijke versie op de elpee - zeer interessant). Op de bijgeleverde dvd diverse nieuwe mixen van het album en America (waaronder een fraaie surround) en al het bonusmateriaal (waaronder alle singleversies), ook van de 2003-editie. Kortom: fraaie uitgave van de allerbeste plaat van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ook het absolute meesterwerk krijgt in 2013 een remix door Steven Wilson. Ik koop de versie met een dvd erbij (die met de bluray was al niet meer leverbaar) op 20 december 2013. Het geluid klinkt nóg beter en ruimtelijker dan de al fraai opgepoetste versie uit 2003; bovendien is er weer een boel extra's. Op de cd horen we de volledige versie van Paul Simons America (eveneens in een schitterende remix van Wilson) plus een eerste ruwe mix van het titelnummer (dat totaal anders klinkt dan de uiteindelijke versie op de elpee - zeer interessant). Op de bijgeleverde dvd diverse nieuwe mixen van het album en America (waaronder een fraaie surround) en al het bonusmateriaal (waaronder alle singleversies), ook van de 2003-editie. Kortom: fraaie uitgave van de allerbeste plaat van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2871: Yes - Yessongs
Yes! Tijdens het afmixen van Close To The Edge vertelt drummer Bill Bruford dat hij de groep verlaat om bij King Crimson te gaan spelen. Menigeen verklaart hem voor gek, want Yes staat op het punt om groots door te breken, echter: Bruford gaat niet voor het geld maar voor de creatieve ontwikkeling. Er moet rap een nieuwe drummer gevonden en dat blijkt al snel Alan White te zijn. Met zijn geschiedenis bij John Lennon en de Plastic Ono Band is hij veel meer een rockdrummer dan het jazzbeest Bruford. In een paar dagen tijd leert White het materiaal. Van de grote tour die Yes in 1972 doet verschijnt het liveverslag Yessongs. Ik koop de legendarische driedubbelelpee eind 1983. Liefhebbers zien de plaat als een icoon, ondanks dat er ook veel kritiek is op de geluidskwaliteit van de opnamen. De remaster uit 1994 op twee cd's klinkt al heel veel beter en die koop ik op 8 juni 1996. Het allerbeste van de drie allerbeste Yeselpees komt voorbij. Concertopener Siberian Khatru wordt voorafgegaan door het laatste deel uit Stravinsky's Firebird Suite. Van het dan net verschenen Close To The Edge horen we een elektrischer versie van And You And I en het titelnummer. Van Fragile komt Roundabout, Mood For A Day, een schitterende Heart Of The Sunrise en het duo Long Distance Runaround / The Fish aan bod, met in het laatste stuk een grandioze basgitaarsolo van Chris Squire. The Yes Album is vertegenwoordigd door Yours Is No Disgrace (met spetterende gitaarsolo van Steve Howe), Starship Trooper (met gierende Moogsolo van Rick Wakeman), I've Seen All Good People en Perpetual Change (met drumsolo van Bill Bruford). Bruford is daarnaast alleen nog te horen op Long Distance Runaround en The Fish; op de overige stukken drumt Alan White. En dan is er nog die ene toetsensolo die Excerpts from The Six Wives Of Henry VII heet. Wakeman heeft net zijn eerste soloplaat uit en mag in zesenhalve minuut laten horen wat een grandioos muzikant hij is; naast fragmenten van die plaat horen we stukjes die Wakeman nog geen anderhalf jaar ervoor ook speelde op de liveplaat van Strawbs. Twee jaar na het verschijnen van het driedubbelalbum komt er ook een (veel te korte) concertfilm die enkele stukken van de Yessongs-tour bevat en in 2015 komt er een box met zeven complete concerten van de tour. De liefhebbers weten het: dit livealbum is een van de grote hoogtepunten uit het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tijdens het afmixen van Close To The Edge vertelt drummer Bill Bruford dat hij de groep verlaat om bij King Crimson te gaan spelen. Menigeen verklaart hem voor gek, want Yes staat op het punt om groots door te breken, echter: Bruford gaat niet voor het geld maar voor de creatieve ontwikkeling. Er moet rap een nieuwe drummer gevonden en dat blijkt al snel Alan White te zijn. Met zijn geschiedenis bij John Lennon en de Plastic Ono Band is hij veel meer een rockdrummer dan het jazzbeest Bruford. In een paar dagen tijd leert White het materiaal. Van de grote tour die Yes in 1972 doet verschijnt het liveverslag Yessongs. Ik koop de legendarische driedubbelelpee eind 1983. Liefhebbers zien de plaat als een icoon, ondanks dat er ook veel kritiek is op de geluidskwaliteit van de opnamen. De remaster uit 1994 op twee cd's klinkt al heel veel beter en die koop ik op 8 juni 1996. Het allerbeste van de drie allerbeste Yeselpees komt voorbij. Concertopener Siberian Khatru wordt voorafgegaan door het laatste deel uit Stravinsky's Firebird Suite. Van het dan net verschenen Close To The Edge horen we een elektrischer versie van And You And I en het titelnummer. Van Fragile komt Roundabout, Mood For A Day, een schitterende Heart Of The Sunrise en het duo Long Distance Runaround / The Fish aan bod, met in het laatste stuk een grandioze basgitaarsolo van Chris Squire. The Yes Album is vertegenwoordigd door Yours Is No Disgrace (met spetterende gitaarsolo van Steve Howe), Starship Trooper (met gierende Moogsolo van Rick Wakeman), I've Seen All Good People en Perpetual Change (met drumsolo van Bill Bruford). Bruford is daarnaast alleen nog te horen op Long Distance Runaround en The Fish; op de overige stukken drumt Alan White. En dan is er nog die ene toetsensolo die Excerpts from The Six Wives Of Henry VII heet. Wakeman heeft net zijn eerste soloplaat uit en mag in zesenhalve minuut laten horen wat een grandioos muzikant hij is; naast fragmenten van die plaat horen we stukjes die Wakeman nog geen anderhalf jaar ervoor ook speelde op de liveplaat van Strawbs. Twee jaar na het verschijnen van het driedubbelalbum komt er ook een (veel te korte) concertfilm die enkele stukken van de Yessongs-tour bevat en in 2015 komt er een box met zeven complete concerten van de tour. De liefhebbers weten het: dit livealbum is een van de grote hoogtepunten uit het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2782: Yes - Tales From Topographic Oceans
Yes! Tijdens de tour van 1972 zint Jon Anderson op een nieuw groots project. Het moet een werkstuk worden dat uit vier plaatkantlange stukken bestaat, iets wat nog niet in de rockmuziek is gedaan. Hij heeft al allerlei melodieën in zijn hoofd, maar kan een groot verbindend lyrisch thema nog niet vinden. En dan trouwt Bill Bruford (die net de groep verlaten heeft) en op de bruiloft ontmoet Anderson de maniakale percussionist Jamie Muir (met wie Bruford in King Crimson speelt). Muir geeft hem zijn exemplaar van het boek Autobiography Of A Yogi van Paramahansa Yogananda te leen. Anderson is geraakt door de memoires van deze Indiase monnik, maar zijn aandacht is werkelijk gegrepen als hij in een voetnoot leest over de Shastra's geschriften, een soort goddelijke leidraad voor filosofie, kunst, geschiedenis, religie en wat allemaal nog meer. Razend enthousiast legt Anderson het idee voor aan Steve Howe en tijdens de toernee werken de twee na afloop van concerten het concept uit. Het duo presenteert de basisopzet aan de rest van de band. Niet iedereen is even enthousiast - vooral Rick Wakeman heeft zijn bedenkingen en wil gewoon goede progrock maken zoals op de twee voorgaande studioplaten - maar uiteindelijk gaat iedereen akkoord. Er valt muzikaal nog veel verder uit te werken en daarvoor wil de groep een studio huren. Vraag is echter of dit in een grote stad of op het platteland moet zijn. Daar komt het vijftal ook niet uit en het compromis is een studio in een buitenwijk van Londen en die is aangekleed met houten figuren van koeien en kippen en met kartonnen bomen en struiken, om het landelijke gevoel maar te benaderen. Tales From Topographic Oceans is op z'n zachtst gezegd een ambitieus werkstuk. De vier plaatkantlange monstercomposities sluiten fraai bij elkaar aan; muzikale en tekstuele thema's komen her en der al dan niet herkenbaar terug, zonder dat er sprake is van herhaling. Ik vind het nog altijd één groot luisteravontuur. De eerste plaatkant The Revealing Science Of God lijkt het meest consistent: een schitterende compositie met fraaie melodieën en de gierende synthesizersolo van Wakeman als hoogtepunt. Het tweede deel The Remembering is melancholieker, akoestische fragmenten en golven van mellotron wisselen elkaar af. The Ancient is een complex werk met de giertaar van Steve Howe in de hoofdrol en sluit af met een prachtig lied op akoestische gitaar. In Ritual krijgt de ritmesectie alle aandacht in een duet tussen bas en drums en eindigt met een fraaie reflecterende ballade. Tijdens de uitgebreide tournee presenteert de groep de nieuwe muziek en het publiek krijgt anderhalf uur aan stukken die het nog niet kent. Als de plaat dan eindelijk verschijnt in 1973, zijn de fans razend enthousiast, maar de pers kraakt de boel genadig: langdradig, pretentieus, enzovoorts. Ook Rick Wakeman is niet tevreden; hij vindt dat er te veel gepiel op de plaat staat en heeft tijdens de opnamen ervoor gezorgd dat hij zo min mogelijk hoeft bij te dragen. Tijdens de tournee verveelt hij zich dan ook al snel en omdat zijn soloplaat het goed doet, besluit hij de groep te verlaten. Tot op de dag van vandaag is er veel controverse rondom deze dubbelelpee. De ene fan vindt het niets, voor de ander is het een hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik koop de plaat ergens in 1982, volgens mij zelfs tweedehands in Concerto in Amsterdam. In 2003 komt er dan eindelijk een mooi klinkende remaster en die koop ik op 11 september van dat jaar. Het hele album past niet op een enkele cd, dus horen we de eerste drie delen op het eerste en het vierde deel op het tweede plaatje. Daarnaast zijn er vroege oefenversies van het eerste en derde deel en die zijn interessant, want nog niet alles is helemaal uitgekristalliseerd en sommige fragmenten staan nog niet op de uiteindelijke plaats. Voor het eerste deel is de versie gebruikt met het atmosferische intro dat niet op de originele elpee paste/stond, maar later voor het eerst te horen is op de box In A Word. Het album is een hele zit, maar er gebeurt voortdurend van alles. Tales From Topographic Oceans is een overweldigend album waarop de groep alle grenzen verlegt en ontegenzeglijk een van de belangrijkste platen in de progressive rock. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tijdens de tour van 1972 zint Jon Anderson op een nieuw groots project. Het moet een werkstuk worden dat uit vier plaatkantlange stukken bestaat, iets wat nog niet in de rockmuziek is gedaan. Hij heeft al allerlei melodieën in zijn hoofd, maar kan een groot verbindend lyrisch thema nog niet vinden. En dan trouwt Bill Bruford (die net de groep verlaten heeft) en op de bruiloft ontmoet Anderson de maniakale percussionist Jamie Muir (met wie Bruford in King Crimson speelt). Muir geeft hem zijn exemplaar van het boek Autobiography Of A Yogi van Paramahansa Yogananda te leen. Anderson is geraakt door de memoires van deze Indiase monnik, maar zijn aandacht is werkelijk gegrepen als hij in een voetnoot leest over de Shastra's geschriften, een soort goddelijke leidraad voor filosofie, kunst, geschiedenis, religie en wat allemaal nog meer. Razend enthousiast legt Anderson het idee voor aan Steve Howe en tijdens de toernee werken de twee na afloop van concerten het concept uit. Het duo presenteert de basisopzet aan de rest van de band. Niet iedereen is even enthousiast - vooral Rick Wakeman heeft zijn bedenkingen en wil gewoon goede progrock maken zoals op de twee voorgaande studioplaten - maar uiteindelijk gaat iedereen akkoord. Er valt muzikaal nog veel verder uit te werken en daarvoor wil de groep een studio huren. Vraag is echter of dit in een grote stad of op het platteland moet zijn. Daar komt het vijftal ook niet uit en het compromis is een studio in een buitenwijk van Londen en die is aangekleed met houten figuren van koeien en kippen en met kartonnen bomen en struiken, om het landelijke gevoel maar te benaderen. Tales From Topographic Oceans is op z'n zachtst gezegd een ambitieus werkstuk. De vier plaatkantlange monstercomposities sluiten fraai bij elkaar aan; muzikale en tekstuele thema's komen her en der al dan niet herkenbaar terug, zonder dat er sprake is van herhaling. Ik vind het nog altijd één groot luisteravontuur. De eerste plaatkant The Revealing Science Of God lijkt het meest consistent: een schitterende compositie met fraaie melodieën en de gierende synthesizersolo van Wakeman als hoogtepunt. Het tweede deel The Remembering is melancholieker, akoestische fragmenten en golven van mellotron wisselen elkaar af. The Ancient is een complex werk met de giertaar van Steve Howe in de hoofdrol en sluit af met een prachtig lied op akoestische gitaar. In Ritual krijgt de ritmesectie alle aandacht in een duet tussen bas en drums en eindigt met een fraaie reflecterende ballade. Tijdens de uitgebreide tournee presenteert de groep de nieuwe muziek en het publiek krijgt anderhalf uur aan stukken die het nog niet kent. Als de plaat dan eindelijk verschijnt in 1973, zijn de fans razend enthousiast, maar de pers kraakt de boel genadig: langdradig, pretentieus, enzovoorts. Ook Rick Wakeman is niet tevreden; hij vindt dat er te veel gepiel op de plaat staat en heeft tijdens de opnamen ervoor gezorgd dat hij zo min mogelijk hoeft bij te dragen. Tijdens de tournee verveelt hij zich dan ook al snel en omdat zijn soloplaat het goed doet, besluit hij de groep te verlaten. Tot op de dag van vandaag is er veel controverse rondom deze dubbelelpee. De ene fan vindt het niets, voor de ander is het een hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik koop de plaat ergens in 1982, volgens mij zelfs tweedehands in Concerto in Amsterdam. In 2003 komt er dan eindelijk een mooi klinkende remaster en die koop ik op 11 september van dat jaar. Het hele album past niet op een enkele cd, dus horen we de eerste drie delen op het eerste en het vierde deel op het tweede plaatje. Daarnaast zijn er vroege oefenversies van het eerste en derde deel en die zijn interessant, want nog niet alles is helemaal uitgekristalliseerd en sommige fragmenten staan nog niet op de uiteindelijke plaats. Voor het eerste deel is de versie gebruikt met het atmosferische intro dat niet op de originele elpee paste/stond, maar later voor het eerst te horen is op de box In A Word. Het album is een hele zit, maar er gebeurt voortdurend van alles. Tales From Topographic Oceans is een overweldigend album waarop de groep alle grenzen verlegt en ontegenzeglijk een van de belangrijkste platen in de progressive rock. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2873: Yes - Tales From Topographic Oceans
Yes! In zijn serie 'remix de grote progplaten der aarde' maakt Steven Wilson in 2016 een nieuwe mix van Tales From Topographic Oceans. Die koop ik bij het verschijnen op 10 oktober 2016. Mooie versie van een boxje met daarin drie cd's en een bluray. Het geluid is werkelijk fenomenaal; Wilson weet met respect voor het origineel de muziek te laten klinken of je erbij bent in de studio. Dit keer opent het eerste deel als het origineel zonder de atmosferische opening. Die versie is als bonus toegevoegd op het tweede schijfje. Op de rest van dat tweede én het derde plaatje horen we een alternatieve versie van de dubbelelpee: vroege versies van de eerste drie plaatkanten (waarmee mijn cd-versie van 2003 overbodig is geworden) en Ritual in een live-uitvoering opgenomen in Zwitserland. Daarnaast 'singleversies' van de vier stukken, al is er officieel nooit iets van de plaat op single verschenen; deze mixen zullen gemaakt zijn voor de radiostations (die het toch niet draaiden). Op de bluray allerlei mixen waaronder een grandioze surround, een wat overbodige instrumentale versie van de plaat en natuurlijk alle extraatjes die ook op de cd's zijn te vinden. Zeer mooie heruitgave van dit legendarische album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In zijn serie 'remix de grote progplaten der aarde' maakt Steven Wilson in 2016 een nieuwe mix van Tales From Topographic Oceans. Die koop ik bij het verschijnen op 10 oktober 2016. Mooie versie van een boxje met daarin drie cd's en een bluray. Het geluid is werkelijk fenomenaal; Wilson weet met respect voor het origineel de muziek te laten klinken of je erbij bent in de studio. Dit keer opent het eerste deel als het origineel zonder de atmosferische opening. Die versie is als bonus toegevoegd op het tweede schijfje. Op de rest van dat tweede én het derde plaatje horen we een alternatieve versie van de dubbelelpee: vroege versies van de eerste drie plaatkanten (waarmee mijn cd-versie van 2003 overbodig is geworden) en Ritual in een live-uitvoering opgenomen in Zwitserland. Daarnaast 'singleversies' van de vier stukken, al is er officieel nooit iets van de plaat op single verschenen; deze mixen zullen gemaakt zijn voor de radiostations (die het toch niet draaiden). Op de bluray allerlei mixen waaronder een grandioze surround, een wat overbodige instrumentale versie van de plaat en natuurlijk alle extraatjes die ook op de cd's zijn te vinden. Zeer mooie heruitgave van dit legendarische album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2874: Yes - Relayer
Yes! Met het vertrek van Rick Wakeman na de tour van Tales From Topographic Oceans heeft Yes een probleem. Jon Anderson zit met een nieuw concept en allerlei muziek in zijn hoofd en wil graag vooruit. Even is Vangelis kandidaat toetsenist, maar die laat na een paar dagen repeteren weten dat het toch niets voor hem is. Dan komt Patrick Moraz in beeld. Deze van origine Zwitserse toetsenspeler komt naar een auditie in de studio en is onder de indruk van wat er al aan materiaal is. Hij krijgt de vraag of hij een piano-introotje wil improviseren voor een nieuw stuk en dat doet hij. Zijn twee pogingen gebruikt de groep - zonder het opnieuw op te nemen - in Sound Chaser. Moraz begrijpt: hij zit in de band en dus laat zijn vorige band Refugee weten per onmiddellijk te stoppen. (Daar balen Lee Jackson en Brian Davison erg van, want hetzelfde is ze al eens gebeurd toen vier jaar daarvoor Keith Emerson hun groep The Nice ophief om een nieuw trio te vormen dat Emerson Lake & Palmer zou gaan heten.) Met het album Relayer gaat Yes nog wat verder in het experiment dan op de vorige plaat. Het gitaargeluid van Steve Howe is zeer venijnig, zeker in voornoemd stuk Sound Chaser. De mix van jazzrock en rauwe (prog)rock knalt menigeen omver. Daar staat een lieflijk en elegant jazzy werkstuk tegenover: Howe heeft het bijna helemaal klaar als hij het de band voorlegt; Anderson hoeft alleen op tekstueel vlak wat te wijzigen en hij voegt er nog een paar onbeschrijflijk schone zangmelodieën aan toe: To Be Over sluit het album af en is in mijn oren een van de mooiste Yesstukken ooit. Jon Anderson heeft nog iets in zijn hoofd en zijn idee presenteert hij aan de groep door de contouren op de piano te beuken. Aanvankelijk denken de anderen dat hij niet goed bij zijn hoofd is geworden, maar Anderson weet hen ondanks zijn tekortkomingen als pianist te overtuigen. Het stuk is globaal gebaseerd op Tolstojs War And Peace; het begint met een rocksongachtig deel, waarna een grandioze muzikale oorlog is te horen. Anderson en drummer Alan White halen auto-onderdelen van de sloop om te gebruiken als percussiemateriaal. Het duel tussen de felle gitaar en de gierende synthesizer mondt uit in een majestueus deel dat de overwinning symboliseert. Daarna rest een macaber slagveld waar we de vele doden bijna horen liggen en toch is er dan uiteindelijk de hoop: het laatste deel, ook bekend als Soon, is de grandioze apotheose van het plaatkantlange stuk The Gates Of Delirium. Ik koop de elpee Relayer eind 1983. Het is een van mijn favoriete Yesplaten, al vind ik dat de songvolgorde - net als op Close To The Edge - veel beter had gekund. Als de plaat had begonnen met Sound Chaser en daarna To Be Over, dan was er nog slechts The Gates Of Delirium en was de opbouw grandioos. In 2003 komt er een mooie remaster uit en die koop ik gelijk op 5 september 2003. De elpee klinkt zeer goed en bovendien zijn er drie extraatjes: de singleversies van Soon en Sound Chaser plus een vroege studio-opname van hoe de band in een vroeg stadium de complete The Gates Of Delirium speelt. Relayer is een uitzonderlijk album waarop de invloeden van de jazzrock de boventoon voeren en de interactie tussen melodieën (zang, gitaar, piano, synthesizer) en de waanzinnige ritmesectie leiden tot grootse avonturen. Met deze plaat weet Yes nogmaals de grenzen van de rock te verleggen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met het vertrek van Rick Wakeman na de tour van Tales From Topographic Oceans heeft Yes een probleem. Jon Anderson zit met een nieuw concept en allerlei muziek in zijn hoofd en wil graag vooruit. Even is Vangelis kandidaat toetsenist, maar die laat na een paar dagen repeteren weten dat het toch niets voor hem is. Dan komt Patrick Moraz in beeld. Deze van origine Zwitserse toetsenspeler komt naar een auditie in de studio en is onder de indruk van wat er al aan materiaal is. Hij krijgt de vraag of hij een piano-introotje wil improviseren voor een nieuw stuk en dat doet hij. Zijn twee pogingen gebruikt de groep - zonder het opnieuw op te nemen - in Sound Chaser. Moraz begrijpt: hij zit in de band en dus laat zijn vorige band Refugee weten per onmiddellijk te stoppen. (Daar balen Lee Jackson en Brian Davison erg van, want hetzelfde is ze al eens gebeurd toen vier jaar daarvoor Keith Emerson hun groep The Nice ophief om een nieuw trio te vormen dat Emerson Lake & Palmer zou gaan heten.) Met het album Relayer gaat Yes nog wat verder in het experiment dan op de vorige plaat. Het gitaargeluid van Steve Howe is zeer venijnig, zeker in voornoemd stuk Sound Chaser. De mix van jazzrock en rauwe (prog)rock knalt menigeen omver. Daar staat een lieflijk en elegant jazzy werkstuk tegenover: Howe heeft het bijna helemaal klaar als hij het de band voorlegt; Anderson hoeft alleen op tekstueel vlak wat te wijzigen en hij voegt er nog een paar onbeschrijflijk schone zangmelodieën aan toe: To Be Over sluit het album af en is in mijn oren een van de mooiste Yesstukken ooit. Jon Anderson heeft nog iets in zijn hoofd en zijn idee presenteert hij aan de groep door de contouren op de piano te beuken. Aanvankelijk denken de anderen dat hij niet goed bij zijn hoofd is geworden, maar Anderson weet hen ondanks zijn tekortkomingen als pianist te overtuigen. Het stuk is globaal gebaseerd op Tolstojs War And Peace; het begint met een rocksongachtig deel, waarna een grandioze muzikale oorlog is te horen. Anderson en drummer Alan White halen auto-onderdelen van de sloop om te gebruiken als percussiemateriaal. Het duel tussen de felle gitaar en de gierende synthesizer mondt uit in een majestueus deel dat de overwinning symboliseert. Daarna rest een macaber slagveld waar we de vele doden bijna horen liggen en toch is er dan uiteindelijk de hoop: het laatste deel, ook bekend als Soon, is de grandioze apotheose van het plaatkantlange stuk The Gates Of Delirium. Ik koop de elpee Relayer eind 1983. Het is een van mijn favoriete Yesplaten, al vind ik dat de songvolgorde - net als op Close To The Edge - veel beter had gekund. Als de plaat had begonnen met Sound Chaser en daarna To Be Over, dan was er nog slechts The Gates Of Delirium en was de opbouw grandioos. In 2003 komt er een mooie remaster uit en die koop ik gelijk op 5 september 2003. De elpee klinkt zeer goed en bovendien zijn er drie extraatjes: de singleversies van Soon en Sound Chaser plus een vroege studio-opname van hoe de band in een vroeg stadium de complete The Gates Of Delirium speelt. Relayer is een uitzonderlijk album waarop de invloeden van de jazzrock de boventoon voeren en de interactie tussen melodieën (zang, gitaar, piano, synthesizer) en de waanzinnige ritmesectie leiden tot grootse avonturen. Met deze plaat weet Yes nogmaals de grenzen van de rock te verleggen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2875: Yes - Relayer
Yes! Met Moraz in de band gaat de band ook weer uitgebreid op tournee. De Relayer-tour is zo ongeveer de meest extravagante tot dan toe, met een indrukwekkend decorontwerp van Roger en zijn broer Martyn Dean. Live blijkt het materiaal van Relayer bijzonder goed uit de verf te komen. Anderson is nooit echt tevreden geweest over hoe The Gates Of Delirum in de studio klonk, maar live werkt het supergoed. Nieuw werk laat wel op zich wachten. Voor het eerst voelt de groep druk van de platenmaatschappij; voorheen mocht de band doen wat ze wilde, al dan niet afgedwongen door 'Napoleon' Anderson, die heilig overtuigd was van het kunnen van de groep. Yes heeft niet zo veel inspiratie voor nieuw werk, liever gaan de bandleden ieder een eigen plaat opnemen. Dat gebeurt, ondanks de bedenkingen van de platenmaatschappij. De soloplaten van drummer Alan White en gitarist Steve Howe blijken net boven de middelmaat uit te komen, die van toetsenist Patrick Moraz is verrassend sterk en de platen van bassist Chris Squire en zanger Jon Anderson behoren definitief tot mijn top tien van mooiste albums aller tijden. Rond de opnamen van de soloplaten blijft Yes touren in 1975 en 1976. Eind '76 is ook wel duidelijk dat Moraz toch niet echt de juiste aanvulling voor de groep en hij vertrekt. Van Relayer verschijnt in 2015 nóg een heruitgave: Steven Wilson wil ook dit album opnieuw mixen. Tijdens zijn speurtocht naar de originele mastertapes blijken die met de oorlogsgeluiden van The Gates Of Delirium onvindbaar en dus ontbreken die in de mix. Enerzijds jammer, anderzijds krijgt nu de instrumentatie de volle aandacht en valt maar weer eens op hoe uitmuntend deze muzikanten zijn. Ik heb de uitgave met een bijgevoegde bluray. Op de cd staan naast de werkelijk gigantisch goed klinkende elpee ook de twee singleversies van Soon en Sound Chaser, maar daar blijft het bij. Op de bijgevoegde bluray weer veel verschillende mixen, inclusief een indrukwekkende surround (ook weer zonder de oorloggeluiden) en daarnaast allerlei extra materiaal, waaronder twee 'studio run-through' versies van Gates en ook eentje van de andere twee stukken, een demo én een liveversie van Sound Chaser. Schitterende uitgave die ik koop bij het verschijnen ervan op 29 juli 2015. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Moraz in de band gaat de band ook weer uitgebreid op tournee. De Relayer-tour is zo ongeveer de meest extravagante tot dan toe, met een indrukwekkend decorontwerp van Roger en zijn broer Martyn Dean. Live blijkt het materiaal van Relayer bijzonder goed uit de verf te komen. Anderson is nooit echt tevreden geweest over hoe The Gates Of Delirum in de studio klonk, maar live werkt het supergoed. Nieuw werk laat wel op zich wachten. Voor het eerst voelt de groep druk van de platenmaatschappij; voorheen mocht de band doen wat ze wilde, al dan niet afgedwongen door 'Napoleon' Anderson, die heilig overtuigd was van het kunnen van de groep. Yes heeft niet zo veel inspiratie voor nieuw werk, liever gaan de bandleden ieder een eigen plaat opnemen. Dat gebeurt, ondanks de bedenkingen van de platenmaatschappij. De soloplaten van drummer Alan White en gitarist Steve Howe blijken net boven de middelmaat uit te komen, die van toetsenist Patrick Moraz is verrassend sterk en de platen van bassist Chris Squire en zanger Jon Anderson behoren definitief tot mijn top tien van mooiste albums aller tijden. Rond de opnamen van de soloplaten blijft Yes touren in 1975 en 1976. Eind '76 is ook wel duidelijk dat Moraz toch niet echt de juiste aanvulling voor de groep en hij vertrekt. Van Relayer verschijnt in 2015 nóg een heruitgave: Steven Wilson wil ook dit album opnieuw mixen. Tijdens zijn speurtocht naar de originele mastertapes blijken die met de oorlogsgeluiden van The Gates Of Delirium onvindbaar en dus ontbreken die in de mix. Enerzijds jammer, anderzijds krijgt nu de instrumentatie de volle aandacht en valt maar weer eens op hoe uitmuntend deze muzikanten zijn. Ik heb de uitgave met een bijgevoegde bluray. Op de cd staan naast de werkelijk gigantisch goed klinkende elpee ook de twee singleversies van Soon en Sound Chaser, maar daar blijft het bij. Op de bijgevoegde bluray weer veel verschillende mixen, inclusief een indrukwekkende surround (ook weer zonder de oorloggeluiden) en daarnaast allerlei extra materiaal, waaronder twee 'studio run-through' versies van Gates en ook eentje van de andere twee stukken, een demo én een liveversie van Sound Chaser. Schitterende uitgave die ik koop bij het verschijnen ervan op 29 juli 2015. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2876: Yes - Going For The One
Yes! In 1976 heeft Jon Anderson alweer veel ideeën voor nieuwe muziek en hij komt met een paar demo's. Ondertussen is duidelijk dat toetsenist Patrick Moraz niet goed in de band past. Hij vertrekt en dus zit de groep zonder toetsenist. Manager Brian Lane heeft al wel een idee. Nog voordat hij Rick Wakeman heeft gepolst geeft hij een persbericht uit dat Wakeman weer terug is in de band. Wakeman hoort de paar demo's en is geïnteresseerd. Hij nodigt de bandleden uit om naar Zwitserland te komen, waar hij op dat moment woont (vanwege de klus om de muziek te maken bij de officiële film van de Olympische Spelen). Dat doet de band graag, want Groot-Brittannië is op dat moment qua belasting niet aantrekkelijk om te verblijven en te werken. De excellente opnametechnicus Eddie Offord komt helaas niet mee en dat maakt dat de nieuwe elpee geheel anders klinkt dan zijn voorgangers. De opnamen vinden veelal in de middag en avond in de studio in Montreux plaats. Wakeman zit 's morgens al te wachten en maakt van de gelegenheid gebruik om werk voor te bereiden of pianocomposities op te nemen. Als Anderson dan halverwege de ochtend terug komt van skieën, zijn ze veel samen in de studio te vinden. Going For The One opent met het titelnummer, een rauwe rocker met gierende steelgitaar van Howe. Turn Of The Century is dan weer een bijna pastoraal klinkend werkstuk met een klassiek verhaal over kunst en liefde. Chris Squire levert Parallells aan, een rocksong met een kerkorgel erin! De tweede plaatkant is een van de mooiste uit de Yescatalogus. Wonderous Stories is Andersons baroksong en Awaken een groots episch stuk met een koor en (opnieuw) kerkorgel én Anderson op harp. De plaat verschijnt in 1977 en is gestoken in een hoes met een opmerkelijke afbeelding van zeer moderne gebouwen. De naakte man op de voorgrond vertelt wellicht iets over de tijdsgeest: inmiddels heeft in de muziekindustrie de punkstroming een aanvang genomen en de 'klassieke' rockmuziek staat in schril contrast hiermee. Geen ontwerp van Roger Dean dus, alleen zijn Yeslogo is gehandhaafd. Aan de binnenzijde van de hoes een natuurfoto en portretten van de bandleden in een landelijke omgeving. Ik koop Going For The One ergens in 1984 en in 2003 komt er een mooie remaster die ik aanschaf op 11 september van dat jaar. Naast de goed klinkende plaat zijn er nogal wat extraatjes. Zo is daar Montreux's Theme, een instrumentale en kalme jazzy jam, en Squire's bassolo Amazing Grace, die beide ook op de box Yesyears (uit 1991) te vinden zijn. Ook horen we iets van de stukjes die Anderson en Wakeman samen opnemen; een prachtig duet tussen harp en (kerk)orgel. Dan volgen er drie repetitie-opnamen van Going For The One, Parallells en Turn Of The Century; leuk om een keer te horen, maar ze klinken ruw en verder wat overbodig. Ten slotte is er Eastern Numbers, een vroege versie van Awaken, nog zeer ongepolijst en zonder de atmosferische intro en outro en het fraaie pastorale instrumentale middendeel. Met Going For The One laat de groep in 1977 horen dat ze er wel degelijk nog toe doet; het is een zeer geliefde plaat in de wereld die Yes heet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-01-2026 11:40:32 ]
Yes! In 1976 heeft Jon Anderson alweer veel ideeën voor nieuwe muziek en hij komt met een paar demo's. Ondertussen is duidelijk dat toetsenist Patrick Moraz niet goed in de band past. Hij vertrekt en dus zit de groep zonder toetsenist. Manager Brian Lane heeft al wel een idee. Nog voordat hij Rick Wakeman heeft gepolst geeft hij een persbericht uit dat Wakeman weer terug is in de band. Wakeman hoort de paar demo's en is geïnteresseerd. Hij nodigt de bandleden uit om naar Zwitserland te komen, waar hij op dat moment woont (vanwege de klus om de muziek te maken bij de officiële film van de Olympische Spelen). Dat doet de band graag, want Groot-Brittannië is op dat moment qua belasting niet aantrekkelijk om te verblijven en te werken. De excellente opnametechnicus Eddie Offord komt helaas niet mee en dat maakt dat de nieuwe elpee geheel anders klinkt dan zijn voorgangers. De opnamen vinden veelal in de middag en avond in de studio in Montreux plaats. Wakeman zit 's morgens al te wachten en maakt van de gelegenheid gebruik om werk voor te bereiden of pianocomposities op te nemen. Als Anderson dan halverwege de ochtend terug komt van skieën, zijn ze veel samen in de studio te vinden. Going For The One opent met het titelnummer, een rauwe rocker met gierende steelgitaar van Howe. Turn Of The Century is dan weer een bijna pastoraal klinkend werkstuk met een klassiek verhaal over kunst en liefde. Chris Squire levert Parallells aan, een rocksong met een kerkorgel erin! De tweede plaatkant is een van de mooiste uit de Yescatalogus. Wonderous Stories is Andersons baroksong en Awaken een groots episch stuk met een koor en (opnieuw) kerkorgel én Anderson op harp. De plaat verschijnt in 1977 en is gestoken in een hoes met een opmerkelijke afbeelding van zeer moderne gebouwen. De naakte man op de voorgrond vertelt wellicht iets over de tijdsgeest: inmiddels heeft in de muziekindustrie de punkstroming een aanvang genomen en de 'klassieke' rockmuziek staat in schril contrast hiermee. Geen ontwerp van Roger Dean dus, alleen zijn Yeslogo is gehandhaafd. Aan de binnenzijde van de hoes een natuurfoto en portretten van de bandleden in een landelijke omgeving. Ik koop Going For The One ergens in 1984 en in 2003 komt er een mooie remaster die ik aanschaf op 11 september van dat jaar. Naast de goed klinkende plaat zijn er nogal wat extraatjes. Zo is daar Montreux's Theme, een instrumentale en kalme jazzy jam, en Squire's bassolo Amazing Grace, die beide ook op de box Yesyears (uit 1991) te vinden zijn. Ook horen we iets van de stukjes die Anderson en Wakeman samen opnemen; een prachtig duet tussen harp en (kerk)orgel. Dan volgen er drie repetitie-opnamen van Going For The One, Parallells en Turn Of The Century; leuk om een keer te horen, maar ze klinken ruw en verder wat overbodig. Ten slotte is er Eastern Numbers, een vroege versie van Awaken, nog zeer ongepolijst en zonder de atmosferische intro en outro en het fraaie pastorale instrumentale middendeel. Met Going For The One laat de groep in 1977 horen dat ze er wel degelijk nog toe doet; het is een zeer geliefde plaat in de wereld die Yes heet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-01-2026 11:40:32 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2877: Yes - Tormato
Yes! Met Rick Wakeman terug aan boord tourt de groep als een debiel om de elpee Going For The One te promoten. De druk van de platenmaatschappij is groot en er moet redelijk snel een opvolger komen. Van 1972 tot 1975 had Yes het voor het zeggen en kon de band doen en maken en uitbrengen wat ze wil; de muziekwereld is echter sterk veranderd. Korte nummers moeten er komen, geschikt voor op de radio. En dus gaat Yes de studio weer in. Wakeman en Anderson willen graag weer in Montreux opnemen, maar de anderen blijven liever bij huis. Er is ook geen overeenstemming over een producer, dus besluit de band dat ze de productie dan maar zelf gaan doen. Er ligt fraai materiaal, maar doordat met name Howe en Wakeman een verschillende kijk hebben op hoe het moet klinken, komt de plaat moeizaam tot stand. Howe ontdekt bij toeval dat er vlakbij zijn woonplaats een heuvel is die Yes Tor heet en aanvankelijk is het plan om de plaat daarnaar te vernomen. Hipgnosis is betrokken bij het hoesontwerp en uiteindelijk kiest de groep voor de titel Tormato. De plaat verschijnt in 1978 en er staan inderdaad kortere stukken op, maar of ze geschikt zijn voor de radio? De openingssequence van Future Times en Rejoice laten horen dat het geluid van Yes anders klinkt: strakker en compacter, bovendien maakt Wakeman gebruik van de op dat moment hypermoderne synthesizers als de Birotron en Polymoog en nauwelijks zijn piano of Hammond inzet. Don't Kill The Whale is de singlekandidaat, een pakkende protestsong van Chris Squire. Madrigal is een klassiek barok aandoend prachtstukje van Anderson en Wakeman. De eerste plaatkant sluit af met Release, Release, een soort stadionrocker met een heuse drumsolo van Alan White erin. Op de tweede plaatkant horen we waar het misgaat: Arriving UFO had volgens Wakeman het meesterwerk van de plaat kunnen worden, maar door zijn onenigheid met Howe klinkt het ongeïnspireerd en vlak. Circus Of Heaven is een zweverig lied van Anderson waarop hij zelfs zijn zoontje laat opdraven om tekst op te zeggen; het is geen slecht liedje, maar het had veel beter gepast op een soloplaat van hem. Onward is dan een wel weer fraaie lieflijke ballad met ondersteuning van een orkest. De afsluiter On The Silent Wings Of Freedom is een sterke progcompositie, maar klinkt wat metalig onpersoonlijk. Alles bij elkaar is het een prima elpee die laat horen dat Yes ook op de korte afstanden nog altijd goed uit de voeten kan, maar geluidstechnisch hapert er nogal wat aan. Ik koop de elpee in 1983 en in 2003 komt er een remaster die sinds 11 september 2003 in de kast staat. Ook hier veel extraatjes. Abilene is de b-kant van de Don't Kill The Whale single en is samen met Money (een rommelige rocker met een hilarische commentaarstem van Wakeman erdoorheen) ook al te horen op de Yesyears (de box uit 1991). Als verborgen nummer een instrumentale en orkestrale versie van Onward. Na het verschijnen van Tormato gaat Yes opnieuw op tournee met het legendarische ronddraaiende podium in het midden van de zaal. Ondertussen voert de platenmaatschappij de druk nog wat extra op en er moet snel een opvolger komen. De band heeft al een hele zwik demo's en reist in 1979 af naar Parijs om daar met Roy-Thomas Baker opnamen te maken. Het gaat fout. Anderson en Wakeman hebben niet alleen heel veel materiaal aangedragen, zij hebben ook een geheel andere kijk op hoe de plaat moet klinken dan Baker en de andere drie bandleden. Het lukt niet om tot overeenstemming te komen en Anderson en Wakeman besluiten uit de groep te stappen. Oei. Op deze heruitgave van Tormato zijn zeven van de demo's uit 1979 te horen. De twee Andersoncomposities Days en Some Are Born zullen uiteindelijk terecht komen op Andersons soloplaat Song Of Seven (uit 1980), vier blijven tot nu toe ongebruikt. Bijzonder is het zevende stuk Everybody's Song, geschreven door Anderson, Howe, Squire en White, dat onder de titel Does It Really Happen sterk bewerkt een plek gaat krijgen op de volgende Yeselpee. Mooie heruitgave van dit toch belangrijke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Rick Wakeman terug aan boord tourt de groep als een debiel om de elpee Going For The One te promoten. De druk van de platenmaatschappij is groot en er moet redelijk snel een opvolger komen. Van 1972 tot 1975 had Yes het voor het zeggen en kon de band doen en maken en uitbrengen wat ze wil; de muziekwereld is echter sterk veranderd. Korte nummers moeten er komen, geschikt voor op de radio. En dus gaat Yes de studio weer in. Wakeman en Anderson willen graag weer in Montreux opnemen, maar de anderen blijven liever bij huis. Er is ook geen overeenstemming over een producer, dus besluit de band dat ze de productie dan maar zelf gaan doen. Er ligt fraai materiaal, maar doordat met name Howe en Wakeman een verschillende kijk hebben op hoe het moet klinken, komt de plaat moeizaam tot stand. Howe ontdekt bij toeval dat er vlakbij zijn woonplaats een heuvel is die Yes Tor heet en aanvankelijk is het plan om de plaat daarnaar te vernomen. Hipgnosis is betrokken bij het hoesontwerp en uiteindelijk kiest de groep voor de titel Tormato. De plaat verschijnt in 1978 en er staan inderdaad kortere stukken op, maar of ze geschikt zijn voor de radio? De openingssequence van Future Times en Rejoice laten horen dat het geluid van Yes anders klinkt: strakker en compacter, bovendien maakt Wakeman gebruik van de op dat moment hypermoderne synthesizers als de Birotron en Polymoog en nauwelijks zijn piano of Hammond inzet. Don't Kill The Whale is de singlekandidaat, een pakkende protestsong van Chris Squire. Madrigal is een klassiek barok aandoend prachtstukje van Anderson en Wakeman. De eerste plaatkant sluit af met Release, Release, een soort stadionrocker met een heuse drumsolo van Alan White erin. Op de tweede plaatkant horen we waar het misgaat: Arriving UFO had volgens Wakeman het meesterwerk van de plaat kunnen worden, maar door zijn onenigheid met Howe klinkt het ongeïnspireerd en vlak. Circus Of Heaven is een zweverig lied van Anderson waarop hij zelfs zijn zoontje laat opdraven om tekst op te zeggen; het is geen slecht liedje, maar het had veel beter gepast op een soloplaat van hem. Onward is dan een wel weer fraaie lieflijke ballad met ondersteuning van een orkest. De afsluiter On The Silent Wings Of Freedom is een sterke progcompositie, maar klinkt wat metalig onpersoonlijk. Alles bij elkaar is het een prima elpee die laat horen dat Yes ook op de korte afstanden nog altijd goed uit de voeten kan, maar geluidstechnisch hapert er nogal wat aan. Ik koop de elpee in 1983 en in 2003 komt er een remaster die sinds 11 september 2003 in de kast staat. Ook hier veel extraatjes. Abilene is de b-kant van de Don't Kill The Whale single en is samen met Money (een rommelige rocker met een hilarische commentaarstem van Wakeman erdoorheen) ook al te horen op de Yesyears (de box uit 1991). Als verborgen nummer een instrumentale en orkestrale versie van Onward. Na het verschijnen van Tormato gaat Yes opnieuw op tournee met het legendarische ronddraaiende podium in het midden van de zaal. Ondertussen voert de platenmaatschappij de druk nog wat extra op en er moet snel een opvolger komen. De band heeft al een hele zwik demo's en reist in 1979 af naar Parijs om daar met Roy-Thomas Baker opnamen te maken. Het gaat fout. Anderson en Wakeman hebben niet alleen heel veel materiaal aangedragen, zij hebben ook een geheel andere kijk op hoe de plaat moet klinken dan Baker en de andere drie bandleden. Het lukt niet om tot overeenstemming te komen en Anderson en Wakeman besluiten uit de groep te stappen. Oei. Op deze heruitgave van Tormato zijn zeven van de demo's uit 1979 te horen. De twee Andersoncomposities Days en Some Are Born zullen uiteindelijk terecht komen op Andersons soloplaat Song Of Seven (uit 1980), vier blijven tot nu toe ongebruikt. Bijzonder is het zevende stuk Everybody's Song, geschreven door Anderson, Howe, Squire en White, dat onder de titel Does It Really Happen sterk bewerkt een plek gaat krijgen op de volgende Yeselpee. Mooie heruitgave van dit toch belangrijke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Plankje 42 gedraaid; op naar plankje 43.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2878: Yes - Drama
Yes! Wat nu?, moeten gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire en drummer Alan White hebben gedacht eind 1979, toen toetsenist Rick Wakeman en zanger Jon Anderson de groep hadden verlaten. Wakeman was al eens eerder vertrokken (in 1973) en weer teruggekeerd (in 1977), maar het gemis van de belangrijkste componist/conceptbedenker/ideeënman, zanger, frontman en hét gezicht van de groep, dat is toch andere koek. Het achtergebleven trio gaat toch de studio in om wat oude ideeën uit te werken. Manager Brian Lane brengt hen in contact met twee jonge muzikanten die ook bij hem onder contract staan en die toevallig in de naastgelegen studio aan het werk zijn. Toetsenist Geoffrey Downes en zanger Trevor Horn hebben onder de naam The Buggles net een elpee afgeleverd en hun liedje Video Killed The Radio Star is nogal een hit. De twee partijen zijn onder de indruk van elkaars werk en voor ze het alle vijf weten, werken ze samen aan nieuwe muziek. Drama verschijnt in 1980. De elpee begint met Machine Messiah, een ijzersterk stuk dat tamelijk stevig start met zware gitaren. Als dan de zang erin komt, is er de verrassing: Horn heeft iets weg van Anderson! Zo sterk als het openingsstuk wordt het nergens meer op de plaat, maar er staat goed werk op. Does It Really Happen is een bijna funky nummer, duidelijk uit de koker van Squire. Into The Lens is een liedje van The Buggles (het is ook te vinden als I Am A Camera op de latere tweede elpee van het duo, zie aldaar, bijna zes jaar geleden), maar dan in Yesstijl. Run Through The Light is een overblijfsel van de demo's voor de elpee die de groep in Parijs wilde opnemen en Tempus Fugit de waardige rockafsluiter. Yes gaat uitgebreid op tournee met de plaat op zak. Dan blijkt dat Trevor Horn toch niet aan de torenhoge verwachtingen kan voldoen; hij kan de Andersonstukken niet goed vertolken. Het publiek is verdeeld en de pers is unaniem: zonder Anderson geen Yes. Na de tournee valt de groep uit elkaar. Howe en Downes stappen in een nieuw avontuur: zij beginnen een groep met John Wetton (ex-UK, Roxy Music, King Crimson, noem maar op) en Carl Palmer (van het net uit elkaar gespatte trio Emerson Lake & Palmer). Trevor Horn gaat zich richten op productiewerk. Chris Squire en Alan White blijven achter. Ik hoor de plaat in 1981 als een goede vriend een voorbespeelde cassette aan mij uitleent en ik koop de elpee twee of drie jaar later zelf. In 2004 komt de mooie remaster en ik koop die bij het verschijnen op 1 maart 2004. Naast de uitstekend klinkende plaat is er weer een boel bonusmateriaal. Eerst twee singleversies (van Into The Lens en Run Through The Light), vervolgens twee interessante instrumentale stukken Have We Really Got To Go Through This en Song no. 4, geschreven door de drie achtergebleven muzikanten Howe, Squire en White en opgenomen met Downes en Horn erbij. Er zijn 'tracking sessions' van Tempus Fugit en White Car en tot slot nog vier demo's van de sessies uit 1979 met Anderson en Wakeman nog in de groep, waaronder Dancing Through Light dat later dus Run Through The Light zal worden. Interessante kost. Ik kende al veel van die demo's van een obscure bootleg die ik in 1986 of zo vond; Wakeman had gelijk: ook dit materiaal is erg sterk en het is eeuwig zonde dat het nooit met de juiste productie is vastgelegd. Jarenlang is Drama een ondergeschoven kindje - velen vinden dat hij klinkt als de titel ervan -, maar in de loop van de tijd groeit de waardering ervoor. Ik vind niet alles even sterk en het album niet te vergelijken met het werk uit de jaren zeventig, maar er staat zeker goed spul op en vooral Machine Messiah mag bij de topstukken van Yes horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Wat nu?, moeten gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire en drummer Alan White hebben gedacht eind 1979, toen toetsenist Rick Wakeman en zanger Jon Anderson de groep hadden verlaten. Wakeman was al eens eerder vertrokken (in 1973) en weer teruggekeerd (in 1977), maar het gemis van de belangrijkste componist/conceptbedenker/ideeënman, zanger, frontman en hét gezicht van de groep, dat is toch andere koek. Het achtergebleven trio gaat toch de studio in om wat oude ideeën uit te werken. Manager Brian Lane brengt hen in contact met twee jonge muzikanten die ook bij hem onder contract staan en die toevallig in de naastgelegen studio aan het werk zijn. Toetsenist Geoffrey Downes en zanger Trevor Horn hebben onder de naam The Buggles net een elpee afgeleverd en hun liedje Video Killed The Radio Star is nogal een hit. De twee partijen zijn onder de indruk van elkaars werk en voor ze het alle vijf weten, werken ze samen aan nieuwe muziek. Drama verschijnt in 1980. De elpee begint met Machine Messiah, een ijzersterk stuk dat tamelijk stevig start met zware gitaren. Als dan de zang erin komt, is er de verrassing: Horn heeft iets weg van Anderson! Zo sterk als het openingsstuk wordt het nergens meer op de plaat, maar er staat goed werk op. Does It Really Happen is een bijna funky nummer, duidelijk uit de koker van Squire. Into The Lens is een liedje van The Buggles (het is ook te vinden als I Am A Camera op de latere tweede elpee van het duo, zie aldaar, bijna zes jaar geleden), maar dan in Yesstijl. Run Through The Light is een overblijfsel van de demo's voor de elpee die de groep in Parijs wilde opnemen en Tempus Fugit de waardige rockafsluiter. Yes gaat uitgebreid op tournee met de plaat op zak. Dan blijkt dat Trevor Horn toch niet aan de torenhoge verwachtingen kan voldoen; hij kan de Andersonstukken niet goed vertolken. Het publiek is verdeeld en de pers is unaniem: zonder Anderson geen Yes. Na de tournee valt de groep uit elkaar. Howe en Downes stappen in een nieuw avontuur: zij beginnen een groep met John Wetton (ex-UK, Roxy Music, King Crimson, noem maar op) en Carl Palmer (van het net uit elkaar gespatte trio Emerson Lake & Palmer). Trevor Horn gaat zich richten op productiewerk. Chris Squire en Alan White blijven achter. Ik hoor de plaat in 1981 als een goede vriend een voorbespeelde cassette aan mij uitleent en ik koop de elpee twee of drie jaar later zelf. In 2004 komt de mooie remaster en ik koop die bij het verschijnen op 1 maart 2004. Naast de uitstekend klinkende plaat is er weer een boel bonusmateriaal. Eerst twee singleversies (van Into The Lens en Run Through The Light), vervolgens twee interessante instrumentale stukken Have We Really Got To Go Through This en Song no. 4, geschreven door de drie achtergebleven muzikanten Howe, Squire en White en opgenomen met Downes en Horn erbij. Er zijn 'tracking sessions' van Tempus Fugit en White Car en tot slot nog vier demo's van de sessies uit 1979 met Anderson en Wakeman nog in de groep, waaronder Dancing Through Light dat later dus Run Through The Light zal worden. Interessante kost. Ik kende al veel van die demo's van een obscure bootleg die ik in 1986 of zo vond; Wakeman had gelijk: ook dit materiaal is erg sterk en het is eeuwig zonde dat het nooit met de juiste productie is vastgelegd. Jarenlang is Drama een ondergeschoven kindje - velen vinden dat hij klinkt als de titel ervan -, maar in de loop van de tijd groeit de waardering ervoor. Ik vind niet alles even sterk en het album niet te vergelijken met het werk uit de jaren zeventig, maar er staat zeker goed spul op en vooral Machine Messiah mag bij de topstukken van Yes horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2879: Yes - Yesshows
Yes! Met een plaat die commercieel een flop is, een tour die niet aanslaat en een groep die uiteenvalt, moet er iets gebeuren waardoor Yes in de aandacht blijft. Achtergebleven bassist Chris Squire gaat in de archieven en mixt enkele liveopnamen van de afgelopen jaren tot een dubbelelpee die eind 1980 verschijnt. Op Yesshows staat een allegaartje aan opnamen. De plaat opent met Parallells (Squires eigen compositie), opgenomen in de Ahoyhal in Rotterdam op 24 november in 1977. Daarna volgen Time And A Word (uit 1978, dat tijdens het concert het begin is van wat bekend staat als het half uur durende The Big Medley) met daaraan vastgeplakt Going For The One (uit 1977). De tweede plaatkant bevat The Gates Of Delirium, opgenomen in 1976 met Patrick Moraz in de band. Het is een rauwe en in mijn oren de allerbeste versie van het megastuk die ik ken, een absoluut hoogtepunt in het gehele oeuvre van de band. Plaatkant drie start met Don't Kill The Whale (ook al een Squirestuk) in een catchy versie (opgenomen in 1978). Dan volgt een uitvoering van Ritual (uit 1976, van hetzelfde concert als Gates met Moraz) met daarin de befaamde bassolo. Het past niet op een enkele plaatkant, dus na tien minuten is er een fade-out, om op de vierde plaatkant weer erin te knallen. Wonderous Stories (ook van de Ahoyhal in november 1977) besluit het dubbelalbum. Ik koop de dubbelelpee in de zomer van 1982 (tweedehands in Boudisque in Amsterdam, in uitzonderlijk goede staat, de vorige eigenaar moet 'm slechts een of twee keer beluisterd hebben) en vind een Japanse versie van een remaster uit 1989 op 7 maart 2015 in een of ander prutplatenwinkeltje in Rotterdam (toeval). Deze remaster klinkt redelijk, maar niet heel veel beter dan mijn grammofoonplaat. Daarnaast vind ik het bijzonder dat Ritual ook hier uit twee delen bestaat net als op de elpee, inclusief fade-out halverwege; dat zou toch niet moeten hoeven. Hoe dan ook: Yesshows is een fraai livedocument met enkele zeer interessante uitvoeringen van gave stukken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met een plaat die commercieel een flop is, een tour die niet aanslaat en een groep die uiteenvalt, moet er iets gebeuren waardoor Yes in de aandacht blijft. Achtergebleven bassist Chris Squire gaat in de archieven en mixt enkele liveopnamen van de afgelopen jaren tot een dubbelelpee die eind 1980 verschijnt. Op Yesshows staat een allegaartje aan opnamen. De plaat opent met Parallells (Squires eigen compositie), opgenomen in de Ahoyhal in Rotterdam op 24 november in 1977. Daarna volgen Time And A Word (uit 1978, dat tijdens het concert het begin is van wat bekend staat als het half uur durende The Big Medley) met daaraan vastgeplakt Going For The One (uit 1977). De tweede plaatkant bevat The Gates Of Delirium, opgenomen in 1976 met Patrick Moraz in de band. Het is een rauwe en in mijn oren de allerbeste versie van het megastuk die ik ken, een absoluut hoogtepunt in het gehele oeuvre van de band. Plaatkant drie start met Don't Kill The Whale (ook al een Squirestuk) in een catchy versie (opgenomen in 1978). Dan volgt een uitvoering van Ritual (uit 1976, van hetzelfde concert als Gates met Moraz) met daarin de befaamde bassolo. Het past niet op een enkele plaatkant, dus na tien minuten is er een fade-out, om op de vierde plaatkant weer erin te knallen. Wonderous Stories (ook van de Ahoyhal in november 1977) besluit het dubbelalbum. Ik koop de dubbelelpee in de zomer van 1982 (tweedehands in Boudisque in Amsterdam, in uitzonderlijk goede staat, de vorige eigenaar moet 'm slechts een of twee keer beluisterd hebben) en vind een Japanse versie van een remaster uit 1989 op 7 maart 2015 in een of ander prutplatenwinkeltje in Rotterdam (toeval). Deze remaster klinkt redelijk, maar niet heel veel beter dan mijn grammofoonplaat. Daarnaast vind ik het bijzonder dat Ritual ook hier uit twee delen bestaat net als op de elpee, inclusief fade-out halverwege; dat zou toch niet moeten hoeven. Hoe dan ook: Yesshows is een fraai livedocument met enkele zeer interessante uitvoeringen van gave stukken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2880: Yes - Yesshows
Yes! Op 11 juni 2018 vind ik een latere remaster (uit 1994) van dit livealbum. Op het hoesje staat dat de versie van Ritual vermeld als één stuk van dik achtentwintig minuten. Ik koop het dubbelcd'tje voor een prikkie. Thuis ontdek ik dat het veel beter klinkt dan mijn eerdere Japanse versie, maar ook dat Ritual nog steeds geïndexeerd is als twee delen, zij het dat de fade-out eruit is. Toch mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Op 11 juni 2018 vind ik een latere remaster (uit 1994) van dit livealbum. Op het hoesje staat dat de versie van Ritual vermeld als één stuk van dik achtentwintig minuten. Ik koop het dubbelcd'tje voor een prikkie. Thuis ontdek ik dat het veel beter klinkt dan mijn eerdere Japanse versie, maar ook dat Ritual nog steeds geïndexeerd is als twee delen, zij het dat de fade-out eruit is. Toch mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2881: Yes - Classic Yes
Yes! De band spat uit elkaar eind 1980. Downes, Horn en Howe vertrekken om andere dingen te gaan doen en Chris Squire en Alan White blijven achter. Het duo brengt in 1981 nog een kerstsingle uit (Run With The Fox). De ritmesectie voelt de hete adem van de platenmaatschappij in de nek. Op een of andere wijze komen Squire en White in contact met ene Jimmy Page en gedrieën werken zij aan nieuw materiaal, dat moet gaan uitkomen onder de naam XYZ (eX-Yes-Zeppelin. Helaas, het mag niet zo zijn; na een paar weken is Page weer vertrokken. Squire houdt de druk van de platenmaatschappij op afstand door een verzamelalbum samen te stellen. Op Classic Yes staan stukken van The Yes Album, Fragile, Close To The Edge en Going For The One. Squire weet wat de essentiële stukken van Yes zijn. Zo begint de elpee gelijk met Heart Of The Sunrise. Zoals ik al eerder zei: als je wilt weten hoe Yes klinkt, beluister dan deze tien minuten. Het is een uitstekende compilatie; de enige echte misser is dat Roundabout er niet op staat (en er geen ruimte is voor het titelnummer van Close To The Edge). Echter, bij de elpee in zit ook nog een single, met daarop live-uitvoeringen uit 1978 van Roundabout en I've Seen All Good People, de laatste opgenomen tijdens hetzelfde concert als Don't Kill The Whale op Yesshows. Dat maakt dat fans de elpee moeten kopen om hun verzameling compleet te houden. Als in 1990 de plaat op cd verschijnt, staan de twee livenummers als bonus erbij op. Ik vind zo'n cd uit 1990 op 13 juli 1991. Van de reguliere elpee heb ik natuurlijk alles al, maar het gaat me om de liveopnamen. Roundabout vind ik niet spectaculair, maar I've Seen All Good People is fijn energiek en rockt er uiteindelijk lekker op los. Fijne aanvulling in de verzameling platen van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! De band spat uit elkaar eind 1980. Downes, Horn en Howe vertrekken om andere dingen te gaan doen en Chris Squire en Alan White blijven achter. Het duo brengt in 1981 nog een kerstsingle uit (Run With The Fox). De ritmesectie voelt de hete adem van de platenmaatschappij in de nek. Op een of andere wijze komen Squire en White in contact met ene Jimmy Page en gedrieën werken zij aan nieuw materiaal, dat moet gaan uitkomen onder de naam XYZ (eX-Yes-Zeppelin. Helaas, het mag niet zo zijn; na een paar weken is Page weer vertrokken. Squire houdt de druk van de platenmaatschappij op afstand door een verzamelalbum samen te stellen. Op Classic Yes staan stukken van The Yes Album, Fragile, Close To The Edge en Going For The One. Squire weet wat de essentiële stukken van Yes zijn. Zo begint de elpee gelijk met Heart Of The Sunrise. Zoals ik al eerder zei: als je wilt weten hoe Yes klinkt, beluister dan deze tien minuten. Het is een uitstekende compilatie; de enige echte misser is dat Roundabout er niet op staat (en er geen ruimte is voor het titelnummer van Close To The Edge). Echter, bij de elpee in zit ook nog een single, met daarop live-uitvoeringen uit 1978 van Roundabout en I've Seen All Good People, de laatste opgenomen tijdens hetzelfde concert als Don't Kill The Whale op Yesshows. Dat maakt dat fans de elpee moeten kopen om hun verzameling compleet te houden. Als in 1990 de plaat op cd verschijnt, staan de twee livenummers als bonus erbij op. Ik vind zo'n cd uit 1990 op 13 juli 1991. Van de reguliere elpee heb ik natuurlijk alles al, maar het gaat me om de liveopnamen. Roundabout vind ik niet spectaculair, maar I've Seen All Good People is fijn energiek en rockt er uiteindelijk lekker op los. Fijne aanvulling in de verzameling platen van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2882: Yes - 90125
Yes! Dat is niet mijn eerste gedachte als ik in de herfst van 1983 op de radio een single hoor met een catchy riff, een bizarre gitaarsolo, maffe samples en onmiskenbaar de stem van Jon Anderson. Wat is dit? Aan het eind zegt de discjockey wat de naam van de groep is. Yes! Yes? Weer bij elkaar? Maar dit klinkt heel anders. Twee dagen later koop ik de elpee en na twee keer draaien ben ik overtuigd. Dit is Yes. Wat wil het geval? Na de poging tot een nieuwe supergroep met Jimmy Page in 1981 gaan bassist Chris Squire en drummer Alan White verder met materiaal schrijven. De manager laat een cassettebandje horen met daarop drie demo's van een gitarist die op zoek is naar een band om de nummers mee uit te brengen. Zo komen Squire en White in contact met Trevor Rabin en het klikt. De drie werken de demo's van Rabin en het materiaal van Squire en White verder uit. Als Squire op een dag de oud-Yestoetsenist Tony Kaye ontmoet, vindt hij dat deze een nieuwe kans moet krijgen en voor hij het weet is Kaye lid van de nieuwe groep, die inmiddels de naam Cinema draagt. Rabin is minder enthousiast; hij zag het nieuwe project als een trio en verwachtte daarin de gitarist-toetsenist-zanger te zijn. Het kwartet neemt een complete plaat op, maar de platenmaatschappij is nog niet overtuigd. Dan verschijnt ene Jon Anderson weer. Squire laat het materiaal van Cinema aan Anderson horen en Anderson besluit dat hij op deze nieuwe muziek wil zingen. De enige die nog mist is een producer en daarvoor komt Trevor Horn op de proppen. Al snel is duidelijk dat Anderson wil dat de bandnaam verandert; het is Yes of niet. Rabin bijt op zijn lip; veel van zijn verwachtingen komen niet uit. Als de plaat bijna klaar is, vertrekt Kaye om onduidelijke redenen. Ene Eddie Jobson neemt zijn plaats in en zijn enige bijdrage aan de geschiedenis van Yes zijn enkele fotosessies en de clip voor de eerste single van de elpee. Dan is Kaye weer terug. De eerste single is een stuk dat op de democassette van Rabin stond. Owner Of A Lonely Heart is de enige wereldhit die Yes ooit heeft gescoord. Het opent de elpee 90125 (vernoemd naar het catalogusnummer), die Yes weer helemaal op de kaart zet. Het geluid met Rabin is echt anders: meer toegankelijke rock en toch zijn de proginvloeden nog altijd duidelijk aanwezig. Hold On is een sterke rocker, net als (tweede single in Amerika) It Can Happen. Changes kent een strak intro in een vreemde maatsoort, maar is al snel weer helemaal moderne Yes. De tweede plaatkant opent met Cinema, een kort instrumentaaltje dat werkt als een soort introductie voor Leave It, dat een bescheiden hit zal zijn. Our Song is een aardige rocker en Rabins City Of Love heeft meer van metal weg. Met afsluiter Hearts komt de groep nog even met een bijzonder sterke compositie, wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Ik koop een cd-uitgave (uit 1984) op 16 september 1988, ver voordat ik zelf een cd-speler heb. Velen zien 90125 als de comebackplaat van de groep, maar eigenlijk is Yes in de drie tussenliggende jaren niet weggeweest. Het album markeert wel een verandering in stijl in zowel de muziek als de uiterlijke uitstraling en dankzij Trevor Rabin is Yes weer helemaal in beeld in de muziekwereld. Gave plaat wel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dat is niet mijn eerste gedachte als ik in de herfst van 1983 op de radio een single hoor met een catchy riff, een bizarre gitaarsolo, maffe samples en onmiskenbaar de stem van Jon Anderson. Wat is dit? Aan het eind zegt de discjockey wat de naam van de groep is. Yes! Yes? Weer bij elkaar? Maar dit klinkt heel anders. Twee dagen later koop ik de elpee en na twee keer draaien ben ik overtuigd. Dit is Yes. Wat wil het geval? Na de poging tot een nieuwe supergroep met Jimmy Page in 1981 gaan bassist Chris Squire en drummer Alan White verder met materiaal schrijven. De manager laat een cassettebandje horen met daarop drie demo's van een gitarist die op zoek is naar een band om de nummers mee uit te brengen. Zo komen Squire en White in contact met Trevor Rabin en het klikt. De drie werken de demo's van Rabin en het materiaal van Squire en White verder uit. Als Squire op een dag de oud-Yestoetsenist Tony Kaye ontmoet, vindt hij dat deze een nieuwe kans moet krijgen en voor hij het weet is Kaye lid van de nieuwe groep, die inmiddels de naam Cinema draagt. Rabin is minder enthousiast; hij zag het nieuwe project als een trio en verwachtte daarin de gitarist-toetsenist-zanger te zijn. Het kwartet neemt een complete plaat op, maar de platenmaatschappij is nog niet overtuigd. Dan verschijnt ene Jon Anderson weer. Squire laat het materiaal van Cinema aan Anderson horen en Anderson besluit dat hij op deze nieuwe muziek wil zingen. De enige die nog mist is een producer en daarvoor komt Trevor Horn op de proppen. Al snel is duidelijk dat Anderson wil dat de bandnaam verandert; het is Yes of niet. Rabin bijt op zijn lip; veel van zijn verwachtingen komen niet uit. Als de plaat bijna klaar is, vertrekt Kaye om onduidelijke redenen. Ene Eddie Jobson neemt zijn plaats in en zijn enige bijdrage aan de geschiedenis van Yes zijn enkele fotosessies en de clip voor de eerste single van de elpee. Dan is Kaye weer terug. De eerste single is een stuk dat op de democassette van Rabin stond. Owner Of A Lonely Heart is de enige wereldhit die Yes ooit heeft gescoord. Het opent de elpee 90125 (vernoemd naar het catalogusnummer), die Yes weer helemaal op de kaart zet. Het geluid met Rabin is echt anders: meer toegankelijke rock en toch zijn de proginvloeden nog altijd duidelijk aanwezig. Hold On is een sterke rocker, net als (tweede single in Amerika) It Can Happen. Changes kent een strak intro in een vreemde maatsoort, maar is al snel weer helemaal moderne Yes. De tweede plaatkant opent met Cinema, een kort instrumentaaltje dat werkt als een soort introductie voor Leave It, dat een bescheiden hit zal zijn. Our Song is een aardige rocker en Rabins City Of Love heeft meer van metal weg. Met afsluiter Hearts komt de groep nog even met een bijzonder sterke compositie, wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Ik koop een cd-uitgave (uit 1984) op 16 september 1988, ver voordat ik zelf een cd-speler heb. Velen zien 90125 als de comebackplaat van de groep, maar eigenlijk is Yes in de drie tussenliggende jaren niet weggeweest. Het album markeert wel een verandering in stijl in zowel de muziek als de uiterlijke uitstraling en dankzij Trevor Rabin is Yes weer helemaal in beeld in de muziekwereld. Gave plaat wel.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2883: Yes - 90125
Yes! In 2004 verschijnt een mooie remaster van de plaat en die koop ik gelijk, op 1 maart 2004. Op deze cd-versie klinkt hij nóg beter dan dat hij al deed. Bovendien is er weer een fikse boel aan bonusmateriaal toegevoegd. Zo is daar de uitgebreide remix van Owner Of A Lonely Heart, zoals die ook te horen was op een maxisingel die ik in huis heb. Het is een tamelijk overbodige remix die weinig om het lijf heeft, alleen de riff is gebruikt en daaroverheen hoor je allerlei samples. Interessanter zijn de single- én een acapellaversie van Leave It. Maar het mooiste zijn de drie stukken die Rabin, Kaye, Squire en White opnamen onder de naam Cinema, dus nog vóórdat Jon Anderson in beeld was om te komen zingen. Make It Easy en de oerversie van It Can Happen zijn ook te horen op de box Yesyears (uit 1991), maar It's Over is echt uniek voor deze mooie heruitgave van een inmiddels legendarisch album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 2004 verschijnt een mooie remaster van de plaat en die koop ik gelijk, op 1 maart 2004. Op deze cd-versie klinkt hij nóg beter dan dat hij al deed. Bovendien is er weer een fikse boel aan bonusmateriaal toegevoegd. Zo is daar de uitgebreide remix van Owner Of A Lonely Heart, zoals die ook te horen was op een maxisingel die ik in huis heb. Het is een tamelijk overbodige remix die weinig om het lijf heeft, alleen de riff is gebruikt en daaroverheen hoor je allerlei samples. Interessanter zijn de single- én een acapellaversie van Leave It. Maar het mooiste zijn de drie stukken die Rabin, Kaye, Squire en White opnamen onder de naam Cinema, dus nog vóórdat Jon Anderson in beeld was om te komen zingen. Make It Easy en de oerversie van It Can Happen zijn ook te horen op de box Yesyears (uit 1991), maar It's Over is echt uniek voor deze mooie heruitgave van een inmiddels legendarisch album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2884: Yes - Big Generator
Yes! De groep in 1983 en 1984 toert de hele wereld over. Er verschijnt een live-videofilm 9012Live, helaas geen complete liveplaat maar wel een mini-album 9012Live - The Solos met daarop slechts twee stukken en vijf solospots: leuk, maar onbevredigend. Ik lees in de muziekbladen dat de band werkt aan een opvolger van 90125 en tijden lang sta ik iedere week in de plaatselijke platenwinkel met de vraag of er al een verschijningsdatum bekend is. Niet, dus. En dus vraag ik er niet meer naar. Als dan in 1987 Big Generator eindelijk in de winkel ligt, is het een heuse verrassing. De elpee zelf valt me een beetje tegen. De composities halen het niet bij die van de voorganger en de productie klinkt me grotesk, kil en over the top in de oren. Toch staan er mooie dingen op. De plaat opent met de hit Rhythm Of Love, duidelijk een Rabinnummer. Daarna het titelnummer dat vreemd rocky en bijna on-Yes aandoet. Shoot High Aim Low is fraai, maar verzuipt in delay die er volgens mij niet moet zijn. Almost Like Love is een mij nietszeggend rocknummer. De tweede plaatkant begint met Love Will Find A Way, dat klinkt als een solonummer van Rabin; het is nog de tweede single ook. Daarna wordt het interessant. Final Eyes is een sterk stuk dat zich kan meten met het beste van 90125. I'm Running komt duidelijk uit de Rabinkoker, maar kent voldoende proggy elementen om toch helemaal Yes te zijn. Holy Lamb is de afsluiter, een mooi melodieus en bijna akoestisch liedje van Anderson dat net zo goed op een van zijn soloplaten had kunnen staan. Achteraf blijkt dat de elpee moeizaam tot stand is gekomen. Rabin eist zijn plek op, wil veel toetsenpartijen zelf spelen, duwt Trevor Horn bij de productie opzij en botst regelmatig met Anderson. Zijn invloed is groot. De koortjes zijn echt lekker; het lijkt wel of hij ze door een dipsaus heeft gehaald. Ik koop de elpee natuurlijk gelijk in 1987 en schaf anderhalf jaar later een cd aan op 23 februari 1989 (ik heb dan nog altijd geen cd-speler). Ik vind veel mis met Big Generator, als geheel overtuigt het me niet en toch is het zeker niet verkeerd. De groep gaat opnieuw op tournee en daarna meldt Anderson zich af. Hij heeft er geen lol meer in. De achtergebleven vier (gitarist Trevor Rabin, toetsenist Tony Kaye, bassist Chris Squire en drummer Alan White) blijven muziek schrijven en opnemen, maar brengen niets uit. Bijzonder is dan de volgende stap van Jon Anderson. Hij schrijft veel nieuw materiaal en vraagt drie andere oud-Yesleden om met hem samen te werken. In 1989 verschijnt plots het album Anderson Bruford Wakeman & Howe (zie daar, bijna zes jaar geleden) dat klinkt als Yes in de jaren zeventig, maar dan met een iets moderner geluid. Ik koop die cd, bezoek het concert in Nederland op 3 november 1989 en wacht dan vol verwachting op een beloofde opvolger. En wat dan gebeurt, is een van de meest bizarre wendingen in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! De groep in 1983 en 1984 toert de hele wereld over. Er verschijnt een live-videofilm 9012Live, helaas geen complete liveplaat maar wel een mini-album 9012Live - The Solos met daarop slechts twee stukken en vijf solospots: leuk, maar onbevredigend. Ik lees in de muziekbladen dat de band werkt aan een opvolger van 90125 en tijden lang sta ik iedere week in de plaatselijke platenwinkel met de vraag of er al een verschijningsdatum bekend is. Niet, dus. En dus vraag ik er niet meer naar. Als dan in 1987 Big Generator eindelijk in de winkel ligt, is het een heuse verrassing. De elpee zelf valt me een beetje tegen. De composities halen het niet bij die van de voorganger en de productie klinkt me grotesk, kil en over the top in de oren. Toch staan er mooie dingen op. De plaat opent met de hit Rhythm Of Love, duidelijk een Rabinnummer. Daarna het titelnummer dat vreemd rocky en bijna on-Yes aandoet. Shoot High Aim Low is fraai, maar verzuipt in delay die er volgens mij niet moet zijn. Almost Like Love is een mij nietszeggend rocknummer. De tweede plaatkant begint met Love Will Find A Way, dat klinkt als een solonummer van Rabin; het is nog de tweede single ook. Daarna wordt het interessant. Final Eyes is een sterk stuk dat zich kan meten met het beste van 90125. I'm Running komt duidelijk uit de Rabinkoker, maar kent voldoende proggy elementen om toch helemaal Yes te zijn. Holy Lamb is de afsluiter, een mooi melodieus en bijna akoestisch liedje van Anderson dat net zo goed op een van zijn soloplaten had kunnen staan. Achteraf blijkt dat de elpee moeizaam tot stand is gekomen. Rabin eist zijn plek op, wil veel toetsenpartijen zelf spelen, duwt Trevor Horn bij de productie opzij en botst regelmatig met Anderson. Zijn invloed is groot. De koortjes zijn echt lekker; het lijkt wel of hij ze door een dipsaus heeft gehaald. Ik koop de elpee natuurlijk gelijk in 1987 en schaf anderhalf jaar later een cd aan op 23 februari 1989 (ik heb dan nog altijd geen cd-speler). Ik vind veel mis met Big Generator, als geheel overtuigt het me niet en toch is het zeker niet verkeerd. De groep gaat opnieuw op tournee en daarna meldt Anderson zich af. Hij heeft er geen lol meer in. De achtergebleven vier (gitarist Trevor Rabin, toetsenist Tony Kaye, bassist Chris Squire en drummer Alan White) blijven muziek schrijven en opnemen, maar brengen niets uit. Bijzonder is dan de volgende stap van Jon Anderson. Hij schrijft veel nieuw materiaal en vraagt drie andere oud-Yesleden om met hem samen te werken. In 1989 verschijnt plots het album Anderson Bruford Wakeman & Howe (zie daar, bijna zes jaar geleden) dat klinkt als Yes in de jaren zeventig, maar dan met een iets moderner geluid. Ik koop die cd, bezoek het concert in Nederland op 3 november 1989 en wacht dan vol verwachting op een beloofde opvolger. En wat dan gebeurt, is een van de meest bizarre wendingen in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2885: Yes - Union
Yes! In 1990 zijn zowel Yes (Kaye, Rabin, Squire en White) als Anderson Bruford Wakeman & Howe bezig met opnamen voor een volgend album. In beide gevallen wil het niet vlotten. Dan ontmoet Squire weer eens Anderson en Anderson besluit om te gaan zingen op de stukken die Yes al klaar heeft; omgekeerd vraagt Anderson aan Squire of hij bas wil spelen op de stukken waar AWB&H mee bezig zijn. De managers en de platenmaatschappij zien een mooie kans. Producer Jonathan Elias krijgt de taak om de twee groepen met elkaar te verbinden tot één groot Yes. Eigenlijk ziet alleen Jon Anderson en Bill Bruford het zitten; Bruford schaamt zich niet om in interviews te zeggen dat hij het uiteindelijk vooral om de poen doet: 'Heerlijk, kan ik weer een jaar mijn eigen jazzband Earthworks betalen.' Alle overige bandleden hebben zo hun twijfels. Elias hoort wat er tot dan aan materiaal is en hij huurt 12.354 studiomuzikanten in om partijen opnieuw in te spelen. Het resultaat is Union, een album dat nogal gespleten is en klinkt en een album dat Rick Wakeman steevast 'Onion' noemt, omdat de herinnering eraan hem doet janken. De gespletenheid komt duidelijk naar voren; de elf stukken van ABWH klinken totaal anders dan de vier van het Yeskwartet. Er is heel veel mooi materiaal van beide kampen, maar het werkt niet. Howe heeft veel ideeën ingebracht op het ABWH-spul; sommige fragmenten zijn later ook te horen in stukken op zijn soloplaten. Daarnaast heeft hij met Masquerade op akoestische gitaar het enige solostukje op de plaat. Shock To The System vind ik een sterk nummer, Angkor Wat had heel mooi kunnen zijn als het beter uitgewerkt was en Dangerous klinkt fris, maar het is allemaal erg fragmentarische en het haalt het allemaal nergens bij dat wat we op de eerste ABWH-plaat hoorden. De Rabin-Yes komt met gedegen en typische Rabin-stukken als single Lift Me Up, Saving My Heart en Miracle Of Life. The More We Live is geschreven en gezongen door Squire en hij heeft het opgenomen en geproduceerd samen met ene Billy Sherwood (een multi-instrumentalist die later een belangrijke rol zal gaan spelen in de Yesgeschiedenis) en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Ik koop Union bij het verschijnen op 26 april 1991, heb natuurlijk torenhoge verwachtingen en dan is de kans op teleurstelling enorm en inderdaad. Hoe groots ook bedacht; het is een rommeltje. Maar dan moet de band ook nog op tournee en die tournee is een ware triomf. Op 23 juni 1991 zie ik Yes in Ahoy in Rotterdam. In het midden van de hal is het ronddraaiende podium en daarop spelen de twee drummers, de twee toetsenisten, de twee gitaristen, de bassist en bovenop de verhoging in het midden de man die zijn droom van het Yesorkest ziet uitkomen. In bijna drie uur tijd komt er een schat aan klassiek Yesmateriaal voorbij, er is ruimte voor solo's van iedereen en van de laatste plaat slechts twee stukken. Er is vreselijk veel niet goed aan dit album Union, maar er staan zeker aardige stukjes op.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 1990 zijn zowel Yes (Kaye, Rabin, Squire en White) als Anderson Bruford Wakeman & Howe bezig met opnamen voor een volgend album. In beide gevallen wil het niet vlotten. Dan ontmoet Squire weer eens Anderson en Anderson besluit om te gaan zingen op de stukken die Yes al klaar heeft; omgekeerd vraagt Anderson aan Squire of hij bas wil spelen op de stukken waar AWB&H mee bezig zijn. De managers en de platenmaatschappij zien een mooie kans. Producer Jonathan Elias krijgt de taak om de twee groepen met elkaar te verbinden tot één groot Yes. Eigenlijk ziet alleen Jon Anderson en Bill Bruford het zitten; Bruford schaamt zich niet om in interviews te zeggen dat hij het uiteindelijk vooral om de poen doet: 'Heerlijk, kan ik weer een jaar mijn eigen jazzband Earthworks betalen.' Alle overige bandleden hebben zo hun twijfels. Elias hoort wat er tot dan aan materiaal is en hij huurt 12.354 studiomuzikanten in om partijen opnieuw in te spelen. Het resultaat is Union, een album dat nogal gespleten is en klinkt en een album dat Rick Wakeman steevast 'Onion' noemt, omdat de herinnering eraan hem doet janken. De gespletenheid komt duidelijk naar voren; de elf stukken van ABWH klinken totaal anders dan de vier van het Yeskwartet. Er is heel veel mooi materiaal van beide kampen, maar het werkt niet. Howe heeft veel ideeën ingebracht op het ABWH-spul; sommige fragmenten zijn later ook te horen in stukken op zijn soloplaten. Daarnaast heeft hij met Masquerade op akoestische gitaar het enige solostukje op de plaat. Shock To The System vind ik een sterk nummer, Angkor Wat had heel mooi kunnen zijn als het beter uitgewerkt was en Dangerous klinkt fris, maar het is allemaal erg fragmentarische en het haalt het allemaal nergens bij dat wat we op de eerste ABWH-plaat hoorden. De Rabin-Yes komt met gedegen en typische Rabin-stukken als single Lift Me Up, Saving My Heart en Miracle Of Life. The More We Live is geschreven en gezongen door Squire en hij heeft het opgenomen en geproduceerd samen met ene Billy Sherwood (een multi-instrumentalist die later een belangrijke rol zal gaan spelen in de Yesgeschiedenis) en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Ik koop Union bij het verschijnen op 26 april 1991, heb natuurlijk torenhoge verwachtingen en dan is de kans op teleurstelling enorm en inderdaad. Hoe groots ook bedacht; het is een rommeltje. Maar dan moet de band ook nog op tournee en die tournee is een ware triomf. Op 23 juni 1991 zie ik Yes in Ahoy in Rotterdam. In het midden van de hal is het ronddraaiende podium en daarop spelen de twee drummers, de twee toetsenisten, de twee gitaristen, de bassist en bovenop de verhoging in het midden de man die zijn droom van het Yesorkest ziet uitkomen. In bijna drie uur tijd komt er een schat aan klassiek Yesmateriaal voorbij, er is ruimte voor solo's van iedereen en van de laatste plaat slechts twee stukken. Er is vreselijk veel niet goed aan dit album Union, maar er staan zeker aardige stukjes op.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2886: Yes - Lift Me Up
Yes! Lift Me Up is de single van Union. Ik koop de cd single bij het verschijnen op 25 mei 1991 en ik vraag me nog altijd af waarom eigenlijk. De single-edit is dan wel tweeënhalve minuut korter dan de albumversie die ook op deze singel staat, maar lijkt letterlijk niets toe te voegen. In de videoclip zien we de acht bandleden spelen en zingen, terwijl toch echt alleen Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White te horen zijn. Als extraatje staat dan ook een edit-versie van Take The Water To The Mountain erop en ook die is tamelijk overbodig in vergelijking met de albumversie. Nou ja, ik kan zeggen dat ik hem heb.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Lift Me Up is de single van Union. Ik koop de cd single bij het verschijnen op 25 mei 1991 en ik vraag me nog altijd af waarom eigenlijk. De single-edit is dan wel tweeënhalve minuut korter dan de albumversie die ook op deze singel staat, maar lijkt letterlijk niets toe te voegen. In de videoclip zien we de acht bandleden spelen en zingen, terwijl toch echt alleen Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White te horen zijn. Als extraatje staat dan ook een edit-versie van Take The Water To The Mountain erop en ook die is tamelijk overbodig in vergelijking met de albumversie. Nou ja, ik kan zeggen dat ik hem heb.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2887: Yes - Yesyears
Yes! Terwijl de achtkoppige Yes uitgebreid op tournee is in 1991, verschijnt deze uiterst fraaie box met vier cd's en een mooi boekwerk met daarin een beknopte geschiedenis van de band en een opsomming van singles en albums. Ik koop de box als hij uitkomt op 8 augustus 1991. Ik heb dan veel werk nog niet op cd. Niet dat de gehele discografie te horen is op de box, maar het is wel een zeer goed uittreksel en er zijn een paar bijzondere opnamen te beluisteren. Het eerste plaatje bevat veel uit het begin, inclusief een paar (op dat moment) niet uitgegeven BBC-opnamen uit 1969 en 1970. Natuurlijk veel aandacht voor The Yes Album. Het tweede plaatje start met Roundabout en Heart Of The Sunrise van Fragile, gevolgd door de singleversie van America (op dat moment nog niet op cd verkrijgbaar). Van Close To The Edge is er het plaatkantlange titelnummer en van Tales From Topographic Oceans het vierde plaatkantlange stuk Ritual. Sound Chaser (van Relayer) besluit het cd'tje. De derde cd is zeer interessant. Na de singleversie van Soon (uit The Gates Of Delirum van Relayer) volgt spul van de sessies voor Going Tor The One. Amazing Grace is een basgitaarsolo van Chris Squire, Vevey is een duet tussen Rick Wakeman (kerkorgel) en Jon Anderson (harp) in twee delen en Montreux Theme een landelijk aandoende jam door de vier muzikanten. Natuurlijk zijn er Wonderrous Stories, het monumentale Awaken en uiteindelijk ook het titelnummer van Going For The One. Van het album Tormato slechts twee stukken en de single b-kant Abilene en de mallotige rocker Money van de opnamesessies voor het album. Drama is vertegenwoordigd met Does It Really Happen? en Tempus Fugit. Het derde schijfje eindigt met een rauwe versie van I'm Down (van The Beatles), opgenomen in een enorm stadion in 1976. De vierde cd begint met twee stukken uitgevoerd door Cinema in 1982 nog voordat Jon Anderson weer terug was in de groep. Make It Easy is een typisch Rabinnummer en It Can Happen horen we in de oerversie, gezongen door Chris Squire. Van het album 90125 krijgen we slechts twee nummers: natuurlijk Owner Of A Lonely Heart en daarnaast Hold On. Van Big Generator dan weer drie stukken. Dan volgen drie liveopnames uit 1988 (Changes, And You And I en Heart Of The Sunrise) en vreemd genoeg klinken die niet alt te best. Beter hadden we nog wat van 90125 kunnen krijgen of iets van de liveplaten Yessongs of Yesshows. De box eindigt met Love Conquers All, een studio outtake van een nummer uit 1991 van Chris Squire en Billy Sherwood, uitgevoerd door Rabin-Kaye-Squire-White en dat heel veel later in een andere versie terecht zou komen als verborgen bonusnummer op de Squire-Sherwood-plaat Conspiracy. Kortom: leuke doos met veel (in die tijd) niet eerder uitgebracht spul, wat slechte en niet-representatieve liveopnames en bovenal veel van het allerbeste werk van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Terwijl de achtkoppige Yes uitgebreid op tournee is in 1991, verschijnt deze uiterst fraaie box met vier cd's en een mooi boekwerk met daarin een beknopte geschiedenis van de band en een opsomming van singles en albums. Ik koop de box als hij uitkomt op 8 augustus 1991. Ik heb dan veel werk nog niet op cd. Niet dat de gehele discografie te horen is op de box, maar het is wel een zeer goed uittreksel en er zijn een paar bijzondere opnamen te beluisteren. Het eerste plaatje bevat veel uit het begin, inclusief een paar (op dat moment) niet uitgegeven BBC-opnamen uit 1969 en 1970. Natuurlijk veel aandacht voor The Yes Album. Het tweede plaatje start met Roundabout en Heart Of The Sunrise van Fragile, gevolgd door de singleversie van America (op dat moment nog niet op cd verkrijgbaar). Van Close To The Edge is er het plaatkantlange titelnummer en van Tales From Topographic Oceans het vierde plaatkantlange stuk Ritual. Sound Chaser (van Relayer) besluit het cd'tje. De derde cd is zeer interessant. Na de singleversie van Soon (uit The Gates Of Delirum van Relayer) volgt spul van de sessies voor Going Tor The One. Amazing Grace is een basgitaarsolo van Chris Squire, Vevey is een duet tussen Rick Wakeman (kerkorgel) en Jon Anderson (harp) in twee delen en Montreux Theme een landelijk aandoende jam door de vier muzikanten. Natuurlijk zijn er Wonderrous Stories, het monumentale Awaken en uiteindelijk ook het titelnummer van Going For The One. Van het album Tormato slechts twee stukken en de single b-kant Abilene en de mallotige rocker Money van de opnamesessies voor het album. Drama is vertegenwoordigd met Does It Really Happen? en Tempus Fugit. Het derde schijfje eindigt met een rauwe versie van I'm Down (van The Beatles), opgenomen in een enorm stadion in 1976. De vierde cd begint met twee stukken uitgevoerd door Cinema in 1982 nog voordat Jon Anderson weer terug was in de groep. Make It Easy is een typisch Rabinnummer en It Can Happen horen we in de oerversie, gezongen door Chris Squire. Van het album 90125 krijgen we slechts twee nummers: natuurlijk Owner Of A Lonely Heart en daarnaast Hold On. Van Big Generator dan weer drie stukken. Dan volgen drie liveopnames uit 1988 (Changes, And You And I en Heart Of The Sunrise) en vreemd genoeg klinken die niet alt te best. Beter hadden we nog wat van 90125 kunnen krijgen of iets van de liveplaten Yessongs of Yesshows. De box eindigt met Love Conquers All, een studio outtake van een nummer uit 1991 van Chris Squire en Billy Sherwood, uitgevoerd door Rabin-Kaye-Squire-White en dat heel veel later in een andere versie terecht zou komen als verborgen bonusnummer op de Squire-Sherwood-plaat Conspiracy. Kortom: leuke doos met veel (in die tijd) niet eerder uitgebracht spul, wat slechte en niet-representatieve liveopnames en bovenal veel van het allerbeste werk van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2888: Yes - Owner Of A Lonely Heart
Yes! Ter gelegenheid en promotie van de Yesyears-box verschijnt in 1991 ook deze cd-single. Het titelnummer is afkomstig van het album 90125 uit 1983 en het is de grootste hit van de band ooit. Ik koop de cd-single op 14 november 1991 en waarom eigenlijk? Naast het titelnummer klinken drie remixen die eigenlijk weinig tot niets toevoegen: van een atmosferische Wonderous-mix tot aan twee hermixen door 808 State waarin de elektronische ritmes wat nadrukkelijker aanwezig zijn. Aardig hebbedingetje. Overigens verschijnt er ook een videofilm die Yesyears heet; aan de hand van interviews met alle acht Union-bandleden en archiefbeelden wordt de geschiedenis van de band tot dan toe zichtbaar.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ter gelegenheid en promotie van de Yesyears-box verschijnt in 1991 ook deze cd-single. Het titelnummer is afkomstig van het album 90125 uit 1983 en het is de grootste hit van de band ooit. Ik koop de cd-single op 14 november 1991 en waarom eigenlijk? Naast het titelnummer klinken drie remixen die eigenlijk weinig tot niets toevoegen: van een atmosferische Wonderous-mix tot aan twee hermixen door 808 State waarin de elektronische ritmes wat nadrukkelijker aanwezig zijn. Aardig hebbedingetje. Overigens verschijnt er ook een videofilm die Yesyears heet; aan de hand van interviews met alle acht Union-bandleden en archiefbeelden wordt de geschiedenis van de band tot dan toe zichtbaar.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2889: The London Philharmonic Orchestra, Steve Howe, Bill Bruford, Jon Anderson, Tim Harries, David Palmer - Symphonic Music Of Yes
Yes! In 1993 verschijnt plots dit album en ik koop het gelijk op 3 december 1993. In die tijd komen er wel meer albums uit waarop orkesten het werk van 'grote' namen vertolken. Nu is de muziek van Yes tamelijk groots en bombastisch te noemen, dus zouden orkestrale versies van veel stukken helemaal niet gek moeten klinken. David Palmer (tegenwoordig Dee Palmer) kennen we als lid van Jethro Tull halverwege de jaren zeventig; later legde hij zich toe op het arrangeren van rockmuziek voor orkesten en hij bracht dan ook meerdere tribute-albums in die stijl uit. Naast het London Philharmonic Orchestra zet hij ook The English Chamber Orchestra en The London Community Gospel Choir in. En dan zijn er nog de muzikale gasten. Zo zijn daar Steve Howe (die ook medeproduceert), Bill Bruford en Jon Anderson van Yes zelf, Tim Harries speelt bas en Julian Colbeck, al speelt die laatste slechts de Hammond solo in openingsnummer Roundabout. Eerlijk gezegd vind ik slechts de helft van de stukken geslaagd. Op veel momenten doet het allemaal erg kitsch aan, maar er zijn positieve uitschieters. Zo is Close To The Edge wat mij betreft goed te pruimen, Wonderous Stories klinkt lief, het georkestreerde akoestische gitaarstuk Mood For A Day zeer fraai en wat mij betreft is Soon het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar staan nogal wat draken tegenover en wat mij betreft spant Owner Of A Lonely Heart de kroon. Alles bij elkaar een leuk plaatje om af en toe eens te beluisteren, maar een hoogtepunt in het oeuvre van Yes (het is geeneens Yes) is het zeker niet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 1993 verschijnt plots dit album en ik koop het gelijk op 3 december 1993. In die tijd komen er wel meer albums uit waarop orkesten het werk van 'grote' namen vertolken. Nu is de muziek van Yes tamelijk groots en bombastisch te noemen, dus zouden orkestrale versies van veel stukken helemaal niet gek moeten klinken. David Palmer (tegenwoordig Dee Palmer) kennen we als lid van Jethro Tull halverwege de jaren zeventig; later legde hij zich toe op het arrangeren van rockmuziek voor orkesten en hij bracht dan ook meerdere tribute-albums in die stijl uit. Naast het London Philharmonic Orchestra zet hij ook The English Chamber Orchestra en The London Community Gospel Choir in. En dan zijn er nog de muzikale gasten. Zo zijn daar Steve Howe (die ook medeproduceert), Bill Bruford en Jon Anderson van Yes zelf, Tim Harries speelt bas en Julian Colbeck, al speelt die laatste slechts de Hammond solo in openingsnummer Roundabout. Eerlijk gezegd vind ik slechts de helft van de stukken geslaagd. Op veel momenten doet het allemaal erg kitsch aan, maar er zijn positieve uitschieters. Zo is Close To The Edge wat mij betreft goed te pruimen, Wonderous Stories klinkt lief, het georkestreerde akoestische gitaarstuk Mood For A Day zeer fraai en wat mij betreft is Soon het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar staan nogal wat draken tegenover en wat mij betreft spant Owner Of A Lonely Heart de kroon. Alles bij elkaar een leuk plaatje om af en toe eens te beluisteren, maar een hoogtepunt in het oeuvre van Yes (het is geeneens Yes) is het zeker niet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2890: various artists - Affirmative: The Yes Solo Family Album
Yes! Ook in 1993 komt dit zeer geinige plaatje uit, waarop solowerk van de leden van de groep. De cd is chronologisch geordend. Het begint met een (niet op de hoes vermeld) fragment van het openingsnummer van de debuutplaat van Flash, de band van Peter Banks toen die in 1970 Yes had verlaten. Daarna volgt Catharine Howard van Rick Wakeman en Winds Of Change door Badger, de band van Tony Kaye toen die in 1971 het veld moest ruimen (het stuk komt van de debuutplaat die live in concert is opgenomen en is geproduceerd door Jon Anderson). Vervolgens werk van de vijf soloplaten die de vijf leden van de groep uitbrachten in 1975/1976. Van Bruford horen we het heerlijke titelnummer van zijn eerste sologroepsplaat Feels Good To Me en dan is Anderson ruim aan bod met I Hear You Now (met Vangelis uit 1979) en All In A Matter Of Time (van zijn derde soloplaat uit 1982). Ik koop de cd op 28 februari 1994 als ik 'm in de plaatselijke platenwinkel tegenkom. Op dit moment heb ik alles ook op reguliere albums op cd, met uitzondering van de laatste twee stukken. Etoile Noir / Eyes Of Love komt van Trevor Rabins soloalbum Can't Look Away uit 1989 dat hij opnam na de Big Generator tour van Yes. Dominating Factor is de ware parel van dit cd'tje, afkomstig van het eerste soloalbum van Peter Banks Instinct uit 1993.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ook in 1993 komt dit zeer geinige plaatje uit, waarop solowerk van de leden van de groep. De cd is chronologisch geordend. Het begint met een (niet op de hoes vermeld) fragment van het openingsnummer van de debuutplaat van Flash, de band van Peter Banks toen die in 1970 Yes had verlaten. Daarna volgt Catharine Howard van Rick Wakeman en Winds Of Change door Badger, de band van Tony Kaye toen die in 1971 het veld moest ruimen (het stuk komt van de debuutplaat die live in concert is opgenomen en is geproduceerd door Jon Anderson). Vervolgens werk van de vijf soloplaten die de vijf leden van de groep uitbrachten in 1975/1976. Van Bruford horen we het heerlijke titelnummer van zijn eerste sologroepsplaat Feels Good To Me en dan is Anderson ruim aan bod met I Hear You Now (met Vangelis uit 1979) en All In A Matter Of Time (van zijn derde soloplaat uit 1982). Ik koop de cd op 28 februari 1994 als ik 'm in de plaatselijke platenwinkel tegenkom. Op dit moment heb ik alles ook op reguliere albums op cd, met uitzondering van de laatste twee stukken. Etoile Noir / Eyes Of Love komt van Trevor Rabins soloalbum Can't Look Away uit 1989 dat hij opnam na de Big Generator tour van Yes. Dominating Factor is de ware parel van dit cd'tje, afkomstig van het eerste soloalbum van Peter Banks Instinct uit 1993.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2891: Yes - Talk
Yes! Op 25 maart 1994 ben ik in de plaatselijke platenwinkel en tot mijn grote verrassing is daar een nieuwe Yesplaat. Ik koop hem natuurlijk gelijk. De nog grotere verrassing is dat het een album is met de 90125-bezetting, dus Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White. Dat het achtkoppige orkest na de tour in 1991 uiteen zou vallen, was dan weer geen verrassing, maar ik had verwacht dat Anderson verder zou gaan met Howe en Wakeman. Dus niet. Ook op Talk is de invloed van Trevor Rabin groot. Heel groot. Hij heeft de plaat geproduceerd, het merendeel van de stukken geschreven, zijn stem is veelvuldig te horen en naast gitaar speelt hij ook alle toetsenpartijen met uitzondering van het Hammondorgel (die zijn voor rekening van Tony Kaye). Anderson zorgt voor de teksten en de vocale melodieën. Opvallend is het liedje Walls, waarvan Rabin de basis schreef met Roger Hodgson (ex-Supertramp) en het is met z'n luchtigheid een beetje vreemde eend in de Yesbijt. Het materiaal op het album is sterk en voor mij is Real Love het hoogtepunt, maar ook I Am Waiting en het grootse Endless Dream gooien hoge ogen. Qua productie vind ik er wel wat op aan te merken, zo vind ik het drumgeluid echt stadion-afgrijselijk. Met Talk op zak gaat Yes weer touren. Volgens mij slaan ze Europa over. In de tourband is op de achtergrond een zesde bandlid aanwezig: multi-instrumentalist Billy Sherwood speelt ondersteunende toetsen- en gitaarpartijen. Tijdens die tournee gaat het weer wringen in de band en dit keer zijn het Tony Kaye en Trevor Rabin die vertrekken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-01-2026 08:27:38 ]
Yes! Op 25 maart 1994 ben ik in de plaatselijke platenwinkel en tot mijn grote verrassing is daar een nieuwe Yesplaat. Ik koop hem natuurlijk gelijk. De nog grotere verrassing is dat het een album is met de 90125-bezetting, dus Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White. Dat het achtkoppige orkest na de tour in 1991 uiteen zou vallen, was dan weer geen verrassing, maar ik had verwacht dat Anderson verder zou gaan met Howe en Wakeman. Dus niet. Ook op Talk is de invloed van Trevor Rabin groot. Heel groot. Hij heeft de plaat geproduceerd, het merendeel van de stukken geschreven, zijn stem is veelvuldig te horen en naast gitaar speelt hij ook alle toetsenpartijen met uitzondering van het Hammondorgel (die zijn voor rekening van Tony Kaye). Anderson zorgt voor de teksten en de vocale melodieën. Opvallend is het liedje Walls, waarvan Rabin de basis schreef met Roger Hodgson (ex-Supertramp) en het is met z'n luchtigheid een beetje vreemde eend in de Yesbijt. Het materiaal op het album is sterk en voor mij is Real Love het hoogtepunt, maar ook I Am Waiting en het grootse Endless Dream gooien hoge ogen. Qua productie vind ik er wel wat op aan te merken, zo vind ik het drumgeluid echt stadion-afgrijselijk. Met Talk op zak gaat Yes weer touren. Volgens mij slaan ze Europa over. In de tourband is op de achtergrond een zesde bandlid aanwezig: multi-instrumentalist Billy Sherwood speelt ondersteunende toetsen- en gitaarpartijen. Tijdens die tournee gaat het weer wringen in de band en dit keer zijn het Tony Kaye en Trevor Rabin die vertrekken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-01-2026 08:27:38 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2892: Yes - Keys To Ascension
Yes! Een nog grotere verrassing verschijnt in 1996. Ik ben Yes wat uit het oog verloren (let wel: dit is pre-internettijd). Na de Talk-tour zijn Rabin en Kaye uit de groep gestapt. Jon Anderson is begin jaren negentig verhuisd naar San Luis Obispo aan de Amerikaanse westkust. Hij werkt er aan solomateriaal dat hij soms uitvoert in een lokale club én hij zoekt weer contact met Steve Howe en Rick Wakeman. Eind 1995 komt de band bij elkaar om nieuw materiaal op te nemen en om de terugkeer van de 'klassieke' Yesformatie (Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White) te vieren met drie concerten die 4, 5 en 6 maart 1996 plaatsvinden in de Fremont Theater in SLO (en die ook gefilmd worden, maar dat weet ik dan nog niet). Ik koop Keys To Ascension op 7 november 1996. Enerzijds vind ik het een fijne verrassing, anderzijds ben ik wat teleurgesteld in het materiaal dat we op deze dubbelcd voorgeschoteld krijgen. Er staan veel liveopnames op van de drie concerten en daarnaast is er nieuw studiomateriaal te horen. De liveopnames klinken goed en de in de keuze van het repertoire zitten een paar aardige verrassingen. Na opener Siberian Khatru krijgen we gelijk het plaatkantlange The Revealing Science Of God voor onze kiezen en het is fantastisch. Ook de Yesversie van Paul Simons America is opmerkelijk en de mooie uitvoering van Onward ook. Het eerste plaatje eindigt met een wonderschoon Awaken; gaaf dat dit weer op de setlijst staat. Het tweede plaatje start met de twee toegiften van de concerten en dat zijn (hoe kan het ook anders) Roundabout en Starship Trooper. Minder verrassend, dus. En dan het studiomateriaal. De twee lange stukken bevatten mooie fragmenten, maar het klinkt niet goed. Ik weet ook niet goed wat er mis is met de productie, maar het lijkt wat plat en blikkerig en alles bij elkaar overtuigt het me (nog) niet. Kortom: leuke uitgave, maar ik mis nog het een en ander. Waar is de rest van de concerten? Is er nog meer studiospul? Wanneer krijgen we dat dan?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Een nog grotere verrassing verschijnt in 1996. Ik ben Yes wat uit het oog verloren (let wel: dit is pre-internettijd). Na de Talk-tour zijn Rabin en Kaye uit de groep gestapt. Jon Anderson is begin jaren negentig verhuisd naar San Luis Obispo aan de Amerikaanse westkust. Hij werkt er aan solomateriaal dat hij soms uitvoert in een lokale club én hij zoekt weer contact met Steve Howe en Rick Wakeman. Eind 1995 komt de band bij elkaar om nieuw materiaal op te nemen en om de terugkeer van de 'klassieke' Yesformatie (Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White) te vieren met drie concerten die 4, 5 en 6 maart 1996 plaatsvinden in de Fremont Theater in SLO (en die ook gefilmd worden, maar dat weet ik dan nog niet). Ik koop Keys To Ascension op 7 november 1996. Enerzijds vind ik het een fijne verrassing, anderzijds ben ik wat teleurgesteld in het materiaal dat we op deze dubbelcd voorgeschoteld krijgen. Er staan veel liveopnames op van de drie concerten en daarnaast is er nieuw studiomateriaal te horen. De liveopnames klinken goed en de in de keuze van het repertoire zitten een paar aardige verrassingen. Na opener Siberian Khatru krijgen we gelijk het plaatkantlange The Revealing Science Of God voor onze kiezen en het is fantastisch. Ook de Yesversie van Paul Simons America is opmerkelijk en de mooie uitvoering van Onward ook. Het eerste plaatje eindigt met een wonderschoon Awaken; gaaf dat dit weer op de setlijst staat. Het tweede plaatje start met de twee toegiften van de concerten en dat zijn (hoe kan het ook anders) Roundabout en Starship Trooper. Minder verrassend, dus. En dan het studiomateriaal. De twee lange stukken bevatten mooie fragmenten, maar het klinkt niet goed. Ik weet ook niet goed wat er mis is met de productie, maar het lijkt wat plat en blikkerig en alles bij elkaar overtuigt het me (nog) niet. Kortom: leuke uitgave, maar ik mis nog het een en ander. Waar is de rest van de concerten? Is er nog meer studiospul? Wanneer krijgen we dat dan?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2894: Yes - Keys To Ascension 2
Yes! Waarom we de opnamen van de reünieconcerten zo versnipperd tot ons krijgen, is me een raadsel als een jaar later het tweede deel uitkomt. Ik koop de dubbelcd op 13 november 1997. Op het eerste plaatje staat het restant van die liveopnamen, te beginnen met I've Seen All Good People, altijd fijn. Daarna een gedreven versie van Going For The One, een lieflijke Time And A Word en een fraaie Close To The Edge. Een even zo mooie Turn Of The Century en And You And I besluiten de verzameling livespul. Hoewel alles zeer goed klinkt en lekker is gespeeld, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel zitten, omdat alles door elkaar is gehusseld. Op het tweede schijfje dan het resterende studiomateriaal. Mind Drive is de grote, grote verrassing: anno 1996 weet de band nog altijd een zeer sterk plaatkantlang werkstuk te maken, waarin we van de grootse introductie langs prachtige melodieën en fraaie intermezzi buitelen. Ook de resterende vier kortere stukken zijn uitstekend. Footprints, Bring To The Power, Children Of Light (dat een overblijfsel van ABWH uit 1989 blijkt te zijn) en het afsluitende instrumentaaltje Sign Language: het zijn prima moderne Yesstukken. Van het concert verschijnt overigens ook een video en later ook nog een dvd. Wakeman is uiteindelijk niet tevreden over hoe het studiomateriaal is uitgebracht en andermaal vertrekt hij: de productie is in zijn ogen niet goed en de opnamen die nu op KTA 1 en 2 staan, hadden gewoon op één enkel album moeten komen. Ik ben dat laatste met hem eens; dan hadden de liveopnamen op een dubbelcd gepast én in de oorspronkelijke concertvolgorde. Gemiste kans, hoe goed het allemaal ook is.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Waarom we de opnamen van de reünieconcerten zo versnipperd tot ons krijgen, is me een raadsel als een jaar later het tweede deel uitkomt. Ik koop de dubbelcd op 13 november 1997. Op het eerste plaatje staat het restant van die liveopnamen, te beginnen met I've Seen All Good People, altijd fijn. Daarna een gedreven versie van Going For The One, een lieflijke Time And A Word en een fraaie Close To The Edge. Een even zo mooie Turn Of The Century en And You And I besluiten de verzameling livespul. Hoewel alles zeer goed klinkt en lekker is gespeeld, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel zitten, omdat alles door elkaar is gehusseld. Op het tweede schijfje dan het resterende studiomateriaal. Mind Drive is de grote, grote verrassing: anno 1996 weet de band nog altijd een zeer sterk plaatkantlang werkstuk te maken, waarin we van de grootse introductie langs prachtige melodieën en fraaie intermezzi buitelen. Ook de resterende vier kortere stukken zijn uitstekend. Footprints, Bring To The Power, Children Of Light (dat een overblijfsel van ABWH uit 1989 blijkt te zijn) en het afsluitende instrumentaaltje Sign Language: het zijn prima moderne Yesstukken. Van het concert verschijnt overigens ook een video en later ook nog een dvd. Wakeman is uiteindelijk niet tevreden over hoe het studiomateriaal is uitgebracht en andermaal vertrekt hij: de productie is in zijn ogen niet goed en de opnamen die nu op KTA 1 en 2 staan, hadden gewoon op één enkel album moeten komen. Ik ben dat laatste met hem eens; dan hadden de liveopnamen op een dubbelcd gepast én in de oorspronkelijke concertvolgorde. Gemiste kans, hoe goed het allemaal ook is.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2894: Yes - Open Your Eyes
Yes! Weer een verrassing. Eind 1997 verschijnt er doodleuk een nieuw studioalbum en ik koop dat op 15 november 1997. Bij de eerste beluistering ben ik verward. Wakeman weg en nu is de multi-instrumentalist Billy Sherwood lid van de band. Bassist Chris Squire is met Sherwood (die hij kent sinds de 1994 Talk-tour) songs aan het schrijven en het duo komt bij de rest van de groep met zo goed als een afgerond album. Alan White speelt drumpartijen in, Anderson zingt zijn teksten eroverheen en Steve Howe vult iedere open ruimte op met zijn kenmerkende gitaarfriemelarij. Zelden zo'n drukke plaat van de band gehoord; ik word er bijna nerveus van. Op zich zijn de songs prima te pruimen en er staat veel fraais op. Het enige rustpuntje is From The Balcony, een akoestisch liedje van Anderson met Howe op gitaar. In het voorlaatste stuk Somehow...Someday hoor ik plots Anderson fragmenten zingen van zijn eigen compositie Boundaries, afkomstig van zijn soloplaat Animation uit 1982(!). Bijzonder. Ook bijzonder: als de elf songs voorbij zijn, klinken er na twee minuten stilte allerlei zachte vogelgeluiden, alsof we in een bos staan, en daaruit doemen af en toe fragmenten van de koortjes van de songs op. Dit gaat dik een kwartier door. Op de hoes staat dat alle songs zijn geschreven door de vijf bandleden en daarmee doen we Squire en Sherwood echt tekort. Vreemd. Ook vreemd is de tour die in 1998 start; voor de toetsenpartijen is ene Igor Koroshev aangetrokken, een van oorsprong Russische muzikant, zodat Yes uit zes personen bestaat. Er is een concert in Nederland, maar ik schrik van de prijs van een kaartje; tachtig gulden is me te veel. Achteraf spijt van: de band speelt nauwelijks iets van het nieuwe album en het blijkt zeer goed te zijn (geweest). Bij nadere beluistering vind ik het album best oké, al blijft de manier waarop het tot stand is gekomen opmerkelijk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-01-2026 08:19:08 ]
Yes! Weer een verrassing. Eind 1997 verschijnt er doodleuk een nieuw studioalbum en ik koop dat op 15 november 1997. Bij de eerste beluistering ben ik verward. Wakeman weg en nu is de multi-instrumentalist Billy Sherwood lid van de band. Bassist Chris Squire is met Sherwood (die hij kent sinds de 1994 Talk-tour) songs aan het schrijven en het duo komt bij de rest van de groep met zo goed als een afgerond album. Alan White speelt drumpartijen in, Anderson zingt zijn teksten eroverheen en Steve Howe vult iedere open ruimte op met zijn kenmerkende gitaarfriemelarij. Zelden zo'n drukke plaat van de band gehoord; ik word er bijna nerveus van. Op zich zijn de songs prima te pruimen en er staat veel fraais op. Het enige rustpuntje is From The Balcony, een akoestisch liedje van Anderson met Howe op gitaar. In het voorlaatste stuk Somehow...Someday hoor ik plots Anderson fragmenten zingen van zijn eigen compositie Boundaries, afkomstig van zijn soloplaat Animation uit 1982(!). Bijzonder. Ook bijzonder: als de elf songs voorbij zijn, klinken er na twee minuten stilte allerlei zachte vogelgeluiden, alsof we in een bos staan, en daaruit doemen af en toe fragmenten van de koortjes van de songs op. Dit gaat dik een kwartier door. Op de hoes staat dat alle songs zijn geschreven door de vijf bandleden en daarmee doen we Squire en Sherwood echt tekort. Vreemd. Ook vreemd is de tour die in 1998 start; voor de toetsenpartijen is ene Igor Koroshev aangetrokken, een van oorsprong Russische muzikant, zodat Yes uit zes personen bestaat. Er is een concert in Nederland, maar ik schrik van de prijs van een kaartje; tachtig gulden is me te veel. Achteraf spijt van: de band speelt nauwelijks iets van het nieuwe album en het blijkt zeer goed te zijn (geweest). Bij nadere beluistering vind ik het album best oké, al blijft de manier waarop het tot stand is gekomen opmerkelijk.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-01-2026 08:19:08 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2895: Yes - Something's Coming - The BBC Recordings 1969-1970
Yes! Eind 1997 / begin 1998 is er wéér een verrassing als deze dubbelcd verschijnt. Ik koop 'm gelijk op 13 februari 1998. Oud-gitarist Peter Banks is de archieven in gedoken en komt met een verzameling opnamen die Yes maakte voor de BBC tussen januari 1969 en half maart 1970. Het geluid is niet overal even goed, maar het geeft een schitterend beeld van hoe innovatief de groep te werk ging. Yes startte - net als zo veel bandjes in die tijd - met het spelen van materiaal van anderen, maar het vijftal Anderson, Banks, Bruford, Kaye en Squire gaf er een geheel eigen draai aan, sterker nog: ze maakte het zich compleet eigen. Dat is vooral goed te horen in een stuk als Something's Coming (van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim uit de West Side Story). Everydays (van Stephen Stills) en Every Little Thing (The Beatles). Maar ook hun eigen songs zijn origineel en vernieuwend. Then en Astral Traveller vind ik hoogtepunten uit hun vroege oeuvre. Omdat we hier opnamen horen van zes verschillende sessies, zitten er wat doublures in, maar omdat de geluidskwaliteit ook verschillend is, is dat geen ramp. Er is één uniek stuk: For Everyone is in deze vorm nooit op een studioplaat verschenen, maar een deel ervan - door Squire geschreven - kwam in 1971 terecht in het driedelige stuk Starship Trooper op The Yes Album. Aanvullend zijn er aan het eind van iedere cd opnamen voor respectievelijk Duitse en Franse radio te horen. Alles bij elkaar: mooi stuk geschiedenis en samen met de interessante notities van Peter Banks een uitstekende aanvulling op de verzameling.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Eind 1997 / begin 1998 is er wéér een verrassing als deze dubbelcd verschijnt. Ik koop 'm gelijk op 13 februari 1998. Oud-gitarist Peter Banks is de archieven in gedoken en komt met een verzameling opnamen die Yes maakte voor de BBC tussen januari 1969 en half maart 1970. Het geluid is niet overal even goed, maar het geeft een schitterend beeld van hoe innovatief de groep te werk ging. Yes startte - net als zo veel bandjes in die tijd - met het spelen van materiaal van anderen, maar het vijftal Anderson, Banks, Bruford, Kaye en Squire gaf er een geheel eigen draai aan, sterker nog: ze maakte het zich compleet eigen. Dat is vooral goed te horen in een stuk als Something's Coming (van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim uit de West Side Story). Everydays (van Stephen Stills) en Every Little Thing (The Beatles). Maar ook hun eigen songs zijn origineel en vernieuwend. Then en Astral Traveller vind ik hoogtepunten uit hun vroege oeuvre. Omdat we hier opnamen horen van zes verschillende sessies, zitten er wat doublures in, maar omdat de geluidskwaliteit ook verschillend is, is dat geen ramp. Er is één uniek stuk: For Everyone is in deze vorm nooit op een studioplaat verschenen, maar een deel ervan - door Squire geschreven - kwam in 1971 terecht in het driedelige stuk Starship Trooper op The Yes Album. Aanvullend zijn er aan het eind van iedere cd opnamen voor respectievelijk Duitse en Franse radio te horen. Alles bij elkaar: mooi stuk geschiedenis en samen met de interessante notities van Peter Banks een uitstekende aanvulling op de verzameling.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2896: various artists - Yes, Friends And Relatives
Yes! In 1998 zie ik deze dubbelcd in de winkel liggen. Een paar keer pak ik 'm uit de bak, bekijk wat erop staat en dan zet ik 'm weer terug. Op 21 augustus 1998 neem ik 'm toch mee. Het is een verzameling stukken van allerlei solo- en projectplaten van de leden van Yes. Zo horen we Jon Anderson, Bill Bruford's Earthworks, Steve Howe, Chris Squire's vrouw Nikki's project Esquire en Rick Wakeman (al dan niet samen met zijn zoon Adam). Iedere cd eindigt met een groot stuk van Yes zelf: America en Close To The Edge, afkomstig van de beide Keys To Ascension albums. Er staan een paar unieke liedjes op. Zo is daar een remake van Owner Of A Lonely Heart, onder de naam van Jon Anderson. Van Anderson trouwens nog drie liedjes van zijn dan recente soloalbum The More You Know, plus 10 Million, nóg een liedje van de sessies voor dat album, maar dat niet op dat album staat. Op het moment dat ik de dubbelcd koop, ken ik de twee stukken van Esquire niet; later zal ik de vinylversie van de elpee kopen. Van Rick Wakemans soloplaat Live At Hammersmith Odeon staan twee erg lange stukken erop; de elpee heb ik, maar ik heb het nog niet op cd. Al het andere heb ik in 1998 al wel op cd. Maar goed dat dit rare verzamelplaatje voor een prikkie in de winkel ligt. Ik meen overigens dat er een paar jaar later nog een tweede deel verschijnt, maar dat weet ik niet zeker en hoe dan ook: ik heb het niet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 1998 zie ik deze dubbelcd in de winkel liggen. Een paar keer pak ik 'm uit de bak, bekijk wat erop staat en dan zet ik 'm weer terug. Op 21 augustus 1998 neem ik 'm toch mee. Het is een verzameling stukken van allerlei solo- en projectplaten van de leden van Yes. Zo horen we Jon Anderson, Bill Bruford's Earthworks, Steve Howe, Chris Squire's vrouw Nikki's project Esquire en Rick Wakeman (al dan niet samen met zijn zoon Adam). Iedere cd eindigt met een groot stuk van Yes zelf: America en Close To The Edge, afkomstig van de beide Keys To Ascension albums. Er staan een paar unieke liedjes op. Zo is daar een remake van Owner Of A Lonely Heart, onder de naam van Jon Anderson. Van Anderson trouwens nog drie liedjes van zijn dan recente soloalbum The More You Know, plus 10 Million, nóg een liedje van de sessies voor dat album, maar dat niet op dat album staat. Op het moment dat ik de dubbelcd koop, ken ik de twee stukken van Esquire niet; later zal ik de vinylversie van de elpee kopen. Van Rick Wakemans soloplaat Live At Hammersmith Odeon staan twee erg lange stukken erop; de elpee heb ik, maar ik heb het nog niet op cd. Al het andere heb ik in 1998 al wel op cd. Maar goed dat dit rare verzamelplaatje voor een prikkie in de winkel ligt. Ik meen overigens dat er een paar jaar later nog een tweede deel verschijnt, maar dat weet ik niet zeker en hoe dan ook: ik heb het niet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2896: Yes - The Ladder
Yes! Eind september 1999 verschijnt wéér een nieuw studioalbum van Yes. Ik koop 'm gelijk als hij verschijnt, een gelimiteerde en genummerde editie (ik heb nummer 04062), gestoken in een kartonnen slipcase waarin ook een poster te vinden is. Wat een verrassing is deze plaat, want er staat ouderwets goed spul op. Zo opent de plaat met het bijna tien minuten durende Homeworld, dat zich kan meten met het grote werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Het is fris, avontuurlijk en ijzersterk. Daarna volgt een reeks toegankelijke en aanstekelijke stukken, waarvan Lightning Strikes, Face To Face en The Messenger (een ode aan Bob Marley!) het meest in het oor springen. Aan het eind klinkt dan New Language, ook al zo'n gedegen progwerkstuk en het album sluit af met het akoestische Nine Voices. Toetsenist Igor Khoroshev is nu vast lid van de band, waardoor Yes een sextet is geworden. Bruce Fairbarn produceert het album en het plan is dat hij de boel ook mixt, maar nog voordat hij daaraan kan beginnen overlijdt hij plots. Het zestal Anderson-Howe-Khoroshev-Sherwood-Squire-White gaat ook op tournee en ter gelegenheid daarvan komt er een speciale Tour Edition van The Ladder op dubbelcd uit. Die koop ik op 7 februari 2000. Het eerste plaatje bevat het album en als je 'm in je pc stopt is er een screensaver, een interview met de band én een demo van Homeworld, het pc-spel dat dan verschijnt. Het grandioze stuk van Yes is gebruikt als achtergrondmuziek. Op de bonusdisc staan twee stukken live opgenomen (Homeworld en The Messenger) en zullen later verschijnen op een officieel livealbum, plús een video-opname van I've Seen All Good People van hetzelfde concert. Ik geef mijn oorspronkelijke versie van The Ladder aan een belangstellende collega (of ik verkoop 'm aan 'm, weet ik veel), maar behoud de slipcase en daar huist de toureditie samen met de poster in. The Ladder is een sterke plaat en in mijn oren de beste sinds 1983.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Eind september 1999 verschijnt wéér een nieuw studioalbum van Yes. Ik koop 'm gelijk als hij verschijnt, een gelimiteerde en genummerde editie (ik heb nummer 04062), gestoken in een kartonnen slipcase waarin ook een poster te vinden is. Wat een verrassing is deze plaat, want er staat ouderwets goed spul op. Zo opent de plaat met het bijna tien minuten durende Homeworld, dat zich kan meten met het grote werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Het is fris, avontuurlijk en ijzersterk. Daarna volgt een reeks toegankelijke en aanstekelijke stukken, waarvan Lightning Strikes, Face To Face en The Messenger (een ode aan Bob Marley!) het meest in het oor springen. Aan het eind klinkt dan New Language, ook al zo'n gedegen progwerkstuk en het album sluit af met het akoestische Nine Voices. Toetsenist Igor Khoroshev is nu vast lid van de band, waardoor Yes een sextet is geworden. Bruce Fairbarn produceert het album en het plan is dat hij de boel ook mixt, maar nog voordat hij daaraan kan beginnen overlijdt hij plots. Het zestal Anderson-Howe-Khoroshev-Sherwood-Squire-White gaat ook op tournee en ter gelegenheid daarvan komt er een speciale Tour Edition van The Ladder op dubbelcd uit. Die koop ik op 7 februari 2000. Het eerste plaatje bevat het album en als je 'm in je pc stopt is er een screensaver, een interview met de band én een demo van Homeworld, het pc-spel dat dan verschijnt. Het grandioze stuk van Yes is gebruikt als achtergrondmuziek. Op de bonusdisc staan twee stukken live opgenomen (Homeworld en The Messenger) en zullen later verschijnen op een officieel livealbum, plús een video-opname van I've Seen All Good People van hetzelfde concert. Ik geef mijn oorspronkelijke versie van The Ladder aan een belangstellende collega (of ik verkoop 'm aan 'm, weet ik veel), maar behoud de slipcase en daar huist de toureditie samen met de poster in. The Ladder is een sterke plaat en in mijn oren de beste sinds 1983.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2898: Yes - House Of Yes - Live From House Of Blues
Yes! Ik zie het zestal optreden in Vredenburg in Utrecht op 1 maart 2000. Schitterend concert, waarin het nieuwe album volop in de schijnwerpers staat, maar waarin ook ruim aandacht voor de geschiedenis. Yours Is No Disgrace is de opener en daarna gelijk het prachtstuk Homeworld van The Ladder. Het daarop volgende Perpetual Change is echt een verrassing, maar het is Awaken dat mij met open mond doet zitten luisteren. Tussendoor dan inderdaad veel van The Ladder, maar ook And You And I en zelfs Hearts (van 90125, met Billy Sherwood in de hoofdrol). I've Seen All Good People sluit de reguliere set af. Howe speelt in z'n uppie Clap. Daarna komt de band (minus Howe) terug op het podium en vertolkt Cinema en Owner Of A Lonely Heart. Ten slotte krijgen we - hoe kan het ook anders - Roundabout (met Howe weer terug op het podium). Mooi concert; de band heeft er duidelijk plezier in en klinkt gedreven. Zowaar, er verschijnt een dubbelcd met daarop het concert in House Of Blues, maar op de hoes is nergens vermeld in welke stad in de VS en op welke datum het is opgenomen. De setlist komt overeen met wat ik heb gezien in Utrecht, al ontbreken hier Hearts en Clap. Het concert is ook gefilmd en niet veel later komt er ook een dvd De drie stukken die op de toureditie van The Ladder stonden, komen van dit concert. Mooi souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ik zie het zestal optreden in Vredenburg in Utrecht op 1 maart 2000. Schitterend concert, waarin het nieuwe album volop in de schijnwerpers staat, maar waarin ook ruim aandacht voor de geschiedenis. Yours Is No Disgrace is de opener en daarna gelijk het prachtstuk Homeworld van The Ladder. Het daarop volgende Perpetual Change is echt een verrassing, maar het is Awaken dat mij met open mond doet zitten luisteren. Tussendoor dan inderdaad veel van The Ladder, maar ook And You And I en zelfs Hearts (van 90125, met Billy Sherwood in de hoofdrol). I've Seen All Good People sluit de reguliere set af. Howe speelt in z'n uppie Clap. Daarna komt de band (minus Howe) terug op het podium en vertolkt Cinema en Owner Of A Lonely Heart. Ten slotte krijgen we - hoe kan het ook anders - Roundabout (met Howe weer terug op het podium). Mooi concert; de band heeft er duidelijk plezier in en klinkt gedreven. Zowaar, er verschijnt een dubbelcd met daarop het concert in House Of Blues, maar op de hoes is nergens vermeld in welke stad in de VS en op welke datum het is opgenomen. De setlist komt overeen met wat ik heb gezien in Utrecht, al ontbreken hier Hearts en Clap. Het concert is ook gefilmd en niet veel later komt er ook een dvd De drie stukken die op de toureditie van The Ladder stonden, komen van dit concert. Mooi souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo ce2899: Yes - Magnification
Yes! Tijdens de tour in 2000 schijnt de jonge Russische toetsenist Igor Khoroshev zich nogal als een superster te (mis)dragen en dat past niet goed bij de andere bandleden. Eind van de tour is hij dan ook niet langer onderdeel van Yes. Zonder toetsenist besluit de groep (zonder Billy Sherwood) om een album op te nemen met een orkest. Ik koop Magnification op 7 september 2001, zo ongeveer de dag van verschijnen, en ben tot op de dag van vandaag zeer onder de indruk. De composities zijn sterk, het klinkt allemaal zeer fraai en dit orkestrale geluid past goed bij de toch al bombastische muziek van de groep. Niet dat het allemaal bombast is; integendeel. Het orkest vult het monumentale geluid mooi aan. Van opener en titelnummer Magnification via rocker Spirit Of Survival (duidelijk een Squire-stuk) en lieflijke liedjes als Give Love Each Day en Dreamtime tot aan het monumentale vierdelige In The Presence Of: dit is gewoon puike Yes met een nieuw geluid. Aanvankelijk wil Squire voor de orkestraties zijn oude maatje Trevor Rabin vragen, maar omdat die niet beschikbaar is, valt de keuze op Larry Groupé. Die maakt niet alleen mooie arrangementen, maar componeert ook hele instrumentale orkestrale delen op het album. Uiteindelijk is het het San Diego Symphony Orchestra dat de orkestpartijen inspeelt. Toch zijn er ook wat pianopartijen en het is drummer Alan White die deze vertolkt. Niet vreemd; als jonge knaap begon hij zijn muzikale carrière met pianolessen. Alles bij elkaar is Magnification een schitterend album en in mijn oren is het een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tijdens de tour in 2000 schijnt de jonge Russische toetsenist Igor Khoroshev zich nogal als een superster te (mis)dragen en dat past niet goed bij de andere bandleden. Eind van de tour is hij dan ook niet langer onderdeel van Yes. Zonder toetsenist besluit de groep (zonder Billy Sherwood) om een album op te nemen met een orkest. Ik koop Magnification op 7 september 2001, zo ongeveer de dag van verschijnen, en ben tot op de dag van vandaag zeer onder de indruk. De composities zijn sterk, het klinkt allemaal zeer fraai en dit orkestrale geluid past goed bij de toch al bombastische muziek van de groep. Niet dat het allemaal bombast is; integendeel. Het orkest vult het monumentale geluid mooi aan. Van opener en titelnummer Magnification via rocker Spirit Of Survival (duidelijk een Squire-stuk) en lieflijke liedjes als Give Love Each Day en Dreamtime tot aan het monumentale vierdelige In The Presence Of: dit is gewoon puike Yes met een nieuw geluid. Aanvankelijk wil Squire voor de orkestraties zijn oude maatje Trevor Rabin vragen, maar omdat die niet beschikbaar is, valt de keuze op Larry Groupé. Die maakt niet alleen mooie arrangementen, maar componeert ook hele instrumentale orkestrale delen op het album. Uiteindelijk is het het San Diego Symphony Orchestra dat de orkestpartijen inspeelt. Toch zijn er ook wat pianopartijen en het is drummer Alan White die deze vertolkt. Niet vreemd; als jonge knaap begon hij zijn muzikale carrière met pianolessen. Alles bij elkaar is Magnification een schitterend album en in mijn oren is het een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2900: Yes - Keystudio
Yes! De groep blijft me verbazen. In 2001 komt er een cd met daarop al het studiomateriaal dat Yes opnam in 1996 en dat zo verspreid verscheen op de twee Keys To Ascension-dubbelcd's. Twee stukken - die op de eerste KTA te horen waren - zijn geschreven en opgenomen in de aanloop naar de drie reünieconcerten van de 'klassieke' bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman en White). De overige vijf stammen van iets later, toen de eerste KTA uit was gekomen. Wakeman heeft zich in mijn oren terecht heel boos gemaakt; dit had gewoon een aparte studioplaat moeten zijn. Be The One en That, That Is stonden op KTA1 en zijn gedegen progstukken van respectievelijk tien en twintig minuten. Ik vind het goed werk, maar ze klinken wat blikkerig. De vijf stukken die oorspronkelijk op KTA2 terecht kwamen zijn echt fantastisch, vooral het plaatkantlange Mind Drive doet niet onder voor de meeste nummers van Yes uit de eerste helft van de jaren zeventig, al is het geluid veel moderner. Het cd'tje Keystudio lijkt wat gemakkelijk in elkaar geflanst. Ik vind het een fluthoesontwerp en over de volgorde van de stukken had beter nagedacht gekund. Mind Drive heeft echt een ongekend goed intro, dat bijna atmosferisch begint en langzaam opbouwt naar die stuwende orkestrale riff, waarop de band in al z'n hevigheid losbarst. Dat had toch de opener van de plaat moeten zijn. Footprints dat we nu als eerste horen, is ook ijzersterk, maar ik vind het een verkeken kans. En had het subtiele instrumentaaltje Sign Language als afsluiter gezet; nu staat het ergens middenin, nogal verloren, en eindigen we met het aardige, maar niet zo heel schokkende Children Of Light. Nou ja, een Yesfiel heeft altijd wat te klagen. Ik ben blij dat ik de afspeelvolgorde op mijn cd-speler kan programmeren én dat dit studiomateriaal op één schijfje is uitgebracht. Voor het geld hoef ik het niet te laten: ik koop Keystudio voor nog geen tientje op 14 september 2001.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! De groep blijft me verbazen. In 2001 komt er een cd met daarop al het studiomateriaal dat Yes opnam in 1996 en dat zo verspreid verscheen op de twee Keys To Ascension-dubbelcd's. Twee stukken - die op de eerste KTA te horen waren - zijn geschreven en opgenomen in de aanloop naar de drie reünieconcerten van de 'klassieke' bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman en White). De overige vijf stammen van iets later, toen de eerste KTA uit was gekomen. Wakeman heeft zich in mijn oren terecht heel boos gemaakt; dit had gewoon een aparte studioplaat moeten zijn. Be The One en That, That Is stonden op KTA1 en zijn gedegen progstukken van respectievelijk tien en twintig minuten. Ik vind het goed werk, maar ze klinken wat blikkerig. De vijf stukken die oorspronkelijk op KTA2 terecht kwamen zijn echt fantastisch, vooral het plaatkantlange Mind Drive doet niet onder voor de meeste nummers van Yes uit de eerste helft van de jaren zeventig, al is het geluid veel moderner. Het cd'tje Keystudio lijkt wat gemakkelijk in elkaar geflanst. Ik vind het een fluthoesontwerp en over de volgorde van de stukken had beter nagedacht gekund. Mind Drive heeft echt een ongekend goed intro, dat bijna atmosferisch begint en langzaam opbouwt naar die stuwende orkestrale riff, waarop de band in al z'n hevigheid losbarst. Dat had toch de opener van de plaat moeten zijn. Footprints dat we nu als eerste horen, is ook ijzersterk, maar ik vind het een verkeken kans. En had het subtiele instrumentaaltje Sign Language als afsluiter gezet; nu staat het ergens middenin, nogal verloren, en eindigen we met het aardige, maar niet zo heel schokkende Children Of Light. Nou ja, een Yesfiel heeft altijd wat te klagen. Ik ben blij dat ik de afspeelvolgorde op mijn cd-speler kan programmeren én dat dit studiomateriaal op één schijfje is uitgebracht. Voor het geld hoef ik het niet te laten: ik koop Keystudio voor nog geen tientje op 14 september 2001.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2901: Yes - Symphonic Live
Yes! Ik ben heel enthousiast over het schitterende album Magnification dat in 2001 uitkomt en als dan het bericht komt dat Yes rondtourt met een orkest, wil ik het meemaken. Op 22 november 2001 zit ik in de Heineken Music Hall en wat zich voor mijn ogen en oren afspeelt, vind ik geweldig. Het begint gelijk goed met Close To The Edge. Niet overal hoor ik de meerwaarde van het European Festival Orchestra (voor het Amerikaanse deel van de tour is een ander orkest ingehuurd), maar in dit stuk is het wel degelijk een fraaie toevoeging. Dat geldt natuurlijk ook voor de drie stukken van Magnificiation, die plaat was al opgenomen zonder toetsenist maar met orkestpartijen. Dirigent is overigens Wilhelm Keitel. In enkele andere werken is er wel een toetsenist nodig en dus is Tom Brislin erbij om bijvoorbeeld de synthsolo in Starship Trooper te vertolken. Alan White speelt het pianointro van In The Presence Of, zoals hij ook op de studioplaat deed. Jon Anderson is in zijn hobbezakhobbitkledij heerlijk zweverig in zijn aankondigingen. Steve Howe mag zijn solo op akoestische gitaar doen en na I've Seen All Good People is Roundabout uiteraard de toegift. In die beide laatste liedjes is het orkest nauwelijks te horen, maar de jongedames blijken ook te kunnen dansen. Echter, de grote verrassingen en klappers van de avond zijn werkelijk uitstekende uitvoeringen van The Gates Of Delirium en Ritual. Ik zit met kippenvel op mijn stoel en met open mond ademloos te luisteren. Prachtig. Wat blijkt? Vanavond wordt ook gefilmd en in juni 2002 komt er een fraaie concertregistratie uit op dvd. Die koop ik natuurlijk gelijk. Er schijnt ook een cd-versie te zijn en ik vind een heruitgave uit 2009 pas op 9 oktober 2014. Het is een enkele cd, dus nogal wat stukken hebben het veld moeten ruimen. Zo ontbreken helaas Magnification, In The Presence Of, de gitaarsolo en de toppers The Gates Of Delirium en Ritual. Toch fijn om weer terug te horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ik ben heel enthousiast over het schitterende album Magnification dat in 2001 uitkomt en als dan het bericht komt dat Yes rondtourt met een orkest, wil ik het meemaken. Op 22 november 2001 zit ik in de Heineken Music Hall en wat zich voor mijn ogen en oren afspeelt, vind ik geweldig. Het begint gelijk goed met Close To The Edge. Niet overal hoor ik de meerwaarde van het European Festival Orchestra (voor het Amerikaanse deel van de tour is een ander orkest ingehuurd), maar in dit stuk is het wel degelijk een fraaie toevoeging. Dat geldt natuurlijk ook voor de drie stukken van Magnificiation, die plaat was al opgenomen zonder toetsenist maar met orkestpartijen. Dirigent is overigens Wilhelm Keitel. In enkele andere werken is er wel een toetsenist nodig en dus is Tom Brislin erbij om bijvoorbeeld de synthsolo in Starship Trooper te vertolken. Alan White speelt het pianointro van In The Presence Of, zoals hij ook op de studioplaat deed. Jon Anderson is in zijn hobbezakhobbitkledij heerlijk zweverig in zijn aankondigingen. Steve Howe mag zijn solo op akoestische gitaar doen en na I've Seen All Good People is Roundabout uiteraard de toegift. In die beide laatste liedjes is het orkest nauwelijks te horen, maar de jongedames blijken ook te kunnen dansen. Echter, de grote verrassingen en klappers van de avond zijn werkelijk uitstekende uitvoeringen van The Gates Of Delirium en Ritual. Ik zit met kippenvel op mijn stoel en met open mond ademloos te luisteren. Prachtig. Wat blijkt? Vanavond wordt ook gefilmd en in juni 2002 komt er een fraaie concertregistratie uit op dvd. Die koop ik natuurlijk gelijk. Er schijnt ook een cd-versie te zijn en ik vind een heruitgave uit 2009 pas op 9 oktober 2014. Het is een enkele cd, dus nogal wat stukken hebben het veld moeten ruimen. Zo ontbreken helaas Magnification, In The Presence Of, de gitaarsolo en de toppers The Gates Of Delirium en Ritual. Toch fijn om weer terug te horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2902: Yes - Symphonic Live
Yes! O wat ben ik blij als in januari 2026 dit doosje uitkomt, met daarop het complete concert op cd én op bluray. Vanaf 22 januari 2026 heb ik het op de plank staan en dan kan mijn oude enkele-cd-versie ergens ver weg achter op een plank gezet. Alles klinkt supergoed op deze geremasterde cd's, misschien hoor ik het orkest nu zelfs beter, de bluray moet ik nog bekijken en jongejonge wat een feest om The Gates Of Delirium door de kamer heen te knallen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! O wat ben ik blij als in januari 2026 dit doosje uitkomt, met daarop het complete concert op cd én op bluray. Vanaf 22 januari 2026 heb ik het op de plank staan en dan kan mijn oude enkele-cd-versie ergens ver weg achter op een plank gezet. Alles klinkt supergoed op deze geremasterde cd's, misschien hoor ik het orkest nu zelfs beter, de bluray moet ik nog bekijken en jongejonge wat een feest om The Gates Of Delirium door de kamer heen te knallen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Ik heb deze clip denk ik al 100x bekeken. Ik ben echt gefascineerd. Er is trouwens ook een clip waar hij 40 jaar later dit nog een keer zingt. Geweldig. Adriano Celentano!!
Bekijk deze YouTube-video
De vrouw die hij aanwijst halverwege de clip is trouwens zijn toekomstige vrouw.
En de tekst is een niet bestaande taal!
Bekijk deze YouTube-video
De vrouw die hij aanwijst halverwege de clip is trouwens zijn toekomstige vrouw.
En de tekst is een niet bestaande taal!
bazbo cd2903: Yes - In A Word: Yes (1969-...)
Yes! Deze box met vijf cd's verschijnt in 2002. Ik ben niet van plan hem te kopen, want op het eerste gezicht heb ik alles al wat erop staat. Maar dan ben ik twaalfenhalf jaar in dienst bij mijn werkgever en mag ik een cadeau uitzoeken. Ik vier mijn feestje op 26 september 2022 en krijg 'm dan in handen. In A Word: Yes is een heel fraai overzicht van het Yeswerk van 1969 tot en met 2001. Op het eerste plaatje aandacht voor de eerste drie elpees. Van Yes en Time And A Word staan er respectievelijk drie en vier nummers op. Veel mensen weten niet dat ook Yes begon als coverband, al gaven ze aan de liedjes van anderen een geheel eigen draai. De box begint dan ook met Every Little Thing (The Beatles). The Yes Album staat er bijna helemaal op. Op het tweede plaatje veel werk van Fragile (die vier groepsstukken) en Close To The Edge en van Tales From Topographic Oceans horen we voor het eerst de uitgebreide versie van The Revealing Science Of God met het atmosferische intro dat op de originele elpee ontbreekt. Het derde plaatje gaat verder met de elpees Relayer (de hele The Gates Of Delirium staat erop!), Going For The One en Tormato. Aan het eind plots iets wat nooit eerder verscheen: Richard is een demo voor de opnamen van het album uit 1979 dat nooit uitkwam. Op het vierde plaatje nog twee van die demo's: Tango (niet compleet) en Never Done Before. Voor mij zijn deze demo's niet nieuw; ik heb ze op een obscure bootlegelpee. Er bestaan nog meer demo's en die zijn terechtgekomen als bonustracks op de remasterde versies van de Tormato- en Drama-cd's. Het vierde plaatje gaat verder met stukken van Drama (fijn: Machine Messiah is te horen), 90125, Big Generator en zowaar: het pronkwerk van het Anderson Bruford Wakeman & Howe-album: Brother Of Mine. De vijfde cd belicht het recentere werk van de albums Union, Talk, Open Your Eyes en The Ladder. Tussendoor komt de volledige Mind Drive voorbij. En dan is er een nooit uitgebracht stukje: Last Train, maar het is een soort korte jam en het stelt niet zo heel veel voor. De box besluit gepast met het mooie In The Presence Of van Magnification. Deze box is een fijne aanvulling op Yesyears. Nog altijd heb ik wat te zeuren: zo vind ik de hoeveelheid nooit verschenen spul wat tegenvallen en staat Awaken er niet op. Maar alles bij elkaar: puike box en mooi om alles weer eens achter elkaar tot me te nemen. Zo hoor je in dik zesenhalf uur de ontwikkeling, de hoogtijdagen en de soms wat wiebelige voortgang van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-02-2026 19:07:59 ]
Yes! Deze box met vijf cd's verschijnt in 2002. Ik ben niet van plan hem te kopen, want op het eerste gezicht heb ik alles al wat erop staat. Maar dan ben ik twaalfenhalf jaar in dienst bij mijn werkgever en mag ik een cadeau uitzoeken. Ik vier mijn feestje op 26 september 2022 en krijg 'm dan in handen. In A Word: Yes is een heel fraai overzicht van het Yeswerk van 1969 tot en met 2001. Op het eerste plaatje aandacht voor de eerste drie elpees. Van Yes en Time And A Word staan er respectievelijk drie en vier nummers op. Veel mensen weten niet dat ook Yes begon als coverband, al gaven ze aan de liedjes van anderen een geheel eigen draai. De box begint dan ook met Every Little Thing (The Beatles). The Yes Album staat er bijna helemaal op. Op het tweede plaatje veel werk van Fragile (die vier groepsstukken) en Close To The Edge en van Tales From Topographic Oceans horen we voor het eerst de uitgebreide versie van The Revealing Science Of God met het atmosferische intro dat op de originele elpee ontbreekt. Het derde plaatje gaat verder met de elpees Relayer (de hele The Gates Of Delirium staat erop!), Going For The One en Tormato. Aan het eind plots iets wat nooit eerder verscheen: Richard is een demo voor de opnamen van het album uit 1979 dat nooit uitkwam. Op het vierde plaatje nog twee van die demo's: Tango (niet compleet) en Never Done Before. Voor mij zijn deze demo's niet nieuw; ik heb ze op een obscure bootlegelpee. Er bestaan nog meer demo's en die zijn terechtgekomen als bonustracks op de remasterde versies van de Tormato- en Drama-cd's. Het vierde plaatje gaat verder met stukken van Drama (fijn: Machine Messiah is te horen), 90125, Big Generator en zowaar: het pronkwerk van het Anderson Bruford Wakeman & Howe-album: Brother Of Mine. De vijfde cd belicht het recentere werk van de albums Union, Talk, Open Your Eyes en The Ladder. Tussendoor komt de volledige Mind Drive voorbij. En dan is er een nooit uitgebracht stukje: Last Train, maar het is een soort korte jam en het stelt niet zo heel veel voor. De box besluit gepast met het mooie In The Presence Of van Magnification. Deze box is een fijne aanvulling op Yesyears. Nog altijd heb ik wat te zeuren: zo vind ik de hoeveelheid nooit verschenen spul wat tegenvallen en staat Awaken er niet op. Maar alles bij elkaar: puike box en mooi om alles weer eens achter elkaar tot me te nemen. Zo hoor je in dik zesenhalf uur de ontwikkeling, de hoogtijdagen en de soms wat wiebelige voortgang van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-02-2026 19:07:59 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2904: Yes - Yes-today
Yes! Op 18 januari 2025 ontvang ik een pakketje van Chris, een online vriend uit Wales. Hij is zijn huis aan het opruimen in verband met een naderende verhuizing en had allerlei cd's in de verkoop en weggeef. Ik koos er twee uit en als een soort extraatje stopt hij er deze dubbelcd van Yes bij. Het is een beetje vreemde compilatie uit 2002, met daarop materiaal van Open Your Eyes (zes stuks), The Ladder (zeven) en House Of Yes - Live From House Of Blues (vier). Niets wat ik nog niet had, dus. Rond deze tijd komen er wel meer van dit soort goedkope verzamelcd'tjes van de groep op de markt. Ik vraag me af of ze wel door de band zijn geautoriseerd. Ik had het plaatje nog niet beluisterd; dit is (na dik een jaar) dus de eerste keer. En de laatste, want nu verhuist hij naar een plekje heel ver weg achter op een plank. Niet dat het slecht is; integendeel. Maar ik heb alles al, hè?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Op 18 januari 2025 ontvang ik een pakketje van Chris, een online vriend uit Wales. Hij is zijn huis aan het opruimen in verband met een naderende verhuizing en had allerlei cd's in de verkoop en weggeef. Ik koos er twee uit en als een soort extraatje stopt hij er deze dubbelcd van Yes bij. Het is een beetje vreemde compilatie uit 2002, met daarop materiaal van Open Your Eyes (zes stuks), The Ladder (zeven) en House Of Yes - Live From House Of Blues (vier). Niets wat ik nog niet had, dus. Rond deze tijd komen er wel meer van dit soort goedkope verzamelcd'tjes van de groep op de markt. Ik vraag me af of ze wel door de band zijn geautoriseerd. Ik had het plaatje nog niet beluisterd; dit is (na dik een jaar) dus de eerste keer. En de laatste, want nu verhuist hij naar een plekje heel ver weg achter op een plank. Niet dat het slecht is; integendeel. Maar ik heb alles al, hè?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2905: Yes - The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection
Yes! Ik ben echt niet zo'n debiel die alles koopt wat er maar uitkomt. Er zijn nogal wat verzamelplaten van Yes en de meesten sla ik over. In 2004 komt er echter eentje, waarvan versies zijn die wel degelijk interessant zijn. De reguliere Amerikaanse versie betreft een dubbelcd met daarop een compact maar zeer gedegen overzicht van wat de band tot dan toe heeft gepresteerd. Na opener Time And A Word van de gelijknamige tweede elpee volgen drie stukken van The Yes Album en de vier groepsnummers van Fragile. Het album Close To The Edge is vertegenwoordigd door And You And I en Siberian Khatru. Ook de singleversie van America staat op het eerste plaatje. Daarna gaat het in sneltreinvaart door de rest van de jaren zeventig en de volgende twee decennia: Soon, twee korte stukken van Going For The One en eentje van Tormato en Drama. Van 90125 staan er dan weer drie nummers op: de hits Owner Of A Lonely Heart, Leave it en It Can Happen (de laatste in de single edit). Van Big Generator de hit Rhythm Of Love en een remix van het titelnummer. Ten slotte horen we van de albums Union, Talk, Open Your Eyes, The Ladder en Magnification ieder een liedje en Homeworld is ingekort tot een soort radio edit, heel stom. Voor mij is deze verzamlaar dus niet zo interessant, alleen de remix van Big Generator is écht anders. (De Britse versie van de dubbelcd kent een totaal andere setlijst met daarop zelfs de volledige Ritual en Awaken. Vraag me niet waarom.) Echter, op 18 april 2009 - volgens mij ben ik op de grote platenbeurs in Utrecht - vind ik een Canadese uitgave met een bonusplaatje. In twintig minuten komen vijf grotendeels akoestische stukken voorbij die de band in 2003 heeft opgenomen in de bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White. Jazeker, Rick Wakeman is weer terug in de band voor een grootse tournee door de Verenigde Staten en later in 2004 ook in Europa. De akoestische Roundabout is leuk, maar niet echt wereldschokkend. Show Me is een nieuw liedje van Jon Anderson, waarop hij zichzelf begeleidt op midigitaar. De akoestische South Side Of The Sky is aardig en vooral het pianointerlude van Wakeman is fraai. Steve Howe presenteert een nieuwe (instrumentale en akoestische) versie van zijn Australia en krijgt daarbij hulp van Oliver Wakeman. Ten slotte speelt Chris Squire op zijn basgitaar een deel uit New World Symphony van Dvorák. Kijk, hier doen we het voor. Ik neem de waarschijnlijk tweedehands driedubbelcd mee voor maar liefst zeven euro. Leuk!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ik ben echt niet zo'n debiel die alles koopt wat er maar uitkomt. Er zijn nogal wat verzamelplaten van Yes en de meesten sla ik over. In 2004 komt er echter eentje, waarvan versies zijn die wel degelijk interessant zijn. De reguliere Amerikaanse versie betreft een dubbelcd met daarop een compact maar zeer gedegen overzicht van wat de band tot dan toe heeft gepresteerd. Na opener Time And A Word van de gelijknamige tweede elpee volgen drie stukken van The Yes Album en de vier groepsnummers van Fragile. Het album Close To The Edge is vertegenwoordigd door And You And I en Siberian Khatru. Ook de singleversie van America staat op het eerste plaatje. Daarna gaat het in sneltreinvaart door de rest van de jaren zeventig en de volgende twee decennia: Soon, twee korte stukken van Going For The One en eentje van Tormato en Drama. Van 90125 staan er dan weer drie nummers op: de hits Owner Of A Lonely Heart, Leave it en It Can Happen (de laatste in de single edit). Van Big Generator de hit Rhythm Of Love en een remix van het titelnummer. Ten slotte horen we van de albums Union, Talk, Open Your Eyes, The Ladder en Magnification ieder een liedje en Homeworld is ingekort tot een soort radio edit, heel stom. Voor mij is deze verzamlaar dus niet zo interessant, alleen de remix van Big Generator is écht anders. (De Britse versie van de dubbelcd kent een totaal andere setlijst met daarop zelfs de volledige Ritual en Awaken. Vraag me niet waarom.) Echter, op 18 april 2009 - volgens mij ben ik op de grote platenbeurs in Utrecht - vind ik een Canadese uitgave met een bonusplaatje. In twintig minuten komen vijf grotendeels akoestische stukken voorbij die de band in 2003 heeft opgenomen in de bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White. Jazeker, Rick Wakeman is weer terug in de band voor een grootse tournee door de Verenigde Staten en later in 2004 ook in Europa. De akoestische Roundabout is leuk, maar niet echt wereldschokkend. Show Me is een nieuw liedje van Jon Anderson, waarop hij zichzelf begeleidt op midigitaar. De akoestische South Side Of The Sky is aardig en vooral het pianointerlude van Wakeman is fraai. Steve Howe presenteert een nieuwe (instrumentale en akoestische) versie van zijn Australia en krijgt daarbij hulp van Oliver Wakeman. Ten slotte speelt Chris Squire op zijn basgitaar een deel uit New World Symphony van Dvorák. Kijk, hier doen we het voor. Ik neem de waarschijnlijk tweedehands driedubbelcd mee voor maar liefst zeven euro. Leuk!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2906: Yes - Remixes
Yes! Voor dit project gooide ene The Verge allerlei Yes-tracks door elkaar en op een hoop. De cd ervan verschijnt in 2003 en - nieuwsgierig als ik ben - koop 'm op 5 september 2003. Als ik 'm thuis in de cd-speler stop en beluister, weet ik niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet het nog niet. Enerzijds is het leuk om alle licks en loopjes en melodieën en zangstukjes te herkennen; anderzijds lijkt het bij vlagen helemaal nergens naar. Voor wie of wat is dit remixalbum eigenlijk gemaakt? Geen idee. Later ontdek ik dat achter de naam The Verge een redelijk bekende naam schuil gaat: Virgil Howe is de zoon van Steve en hij heeft op latere platen van zijn vader de toetseninstrumenten beroerd. Wil je stukken als Heart Of The Sunrise, Awaken, Siberian Khatru, Five Percent For Nothing (bijna vijf minuten in plaats van vijfenveertig seconden), No Opportunity Necessary, No Experience Needed of Circus Of Heaven (hier met een nieuwe titel No Clowns) eens totaal vernaggeld tot je nemen, dan is dit een leuk plaatje. Ik draai het bijna nooit. Virgil Howe overlijdt plotseling op 11 september 2017/
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 16-02-2026 09:34:48 ]
Yes! Voor dit project gooide ene The Verge allerlei Yes-tracks door elkaar en op een hoop. De cd ervan verschijnt in 2003 en - nieuwsgierig als ik ben - koop 'm op 5 september 2003. Als ik 'm thuis in de cd-speler stop en beluister, weet ik niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet het nog niet. Enerzijds is het leuk om alle licks en loopjes en melodieën en zangstukjes te herkennen; anderzijds lijkt het bij vlagen helemaal nergens naar. Voor wie of wat is dit remixalbum eigenlijk gemaakt? Geen idee. Later ontdek ik dat achter de naam The Verge een redelijk bekende naam schuil gaat: Virgil Howe is de zoon van Steve en hij heeft op latere platen van zijn vader de toetseninstrumenten beroerd. Wil je stukken als Heart Of The Sunrise, Awaken, Siberian Khatru, Five Percent For Nothing (bijna vijf minuten in plaats van vijfenveertig seconden), No Opportunity Necessary, No Experience Needed of Circus Of Heaven (hier met een nieuwe titel No Clowns) eens totaal vernaggeld tot je nemen, dan is dit een leuk plaatje. Ik draai het bijna nooit. Virgil Howe overlijdt plotseling op 11 september 2017/
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 16-02-2026 09:34:48 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2907: Yes - The Word Is Live
Yes! Nee, dan deze cd-box met drie plaatjes erin, waarop bijna vier uur liveopnamen van de groep, vastgelegd van 1970 tot 1988. Het eerste schijfje opent met twee opnamen van de BBC, die ook al op Something's Coming stonden. Daarna wordt het zeer interessant. Astral Traveller en Everydays zijn opgenomen in Gothenburg in januari 1971, als Steve Howe net in de groep zit. Daarna opnamen uit juli 1971 in Londen en je hoort dat de gitarist nu stevig in het zadel zit; de versies van America en de cover van It's Love zijn fenomenaal. Op het tweede plaatje eerst werk uit 1976 met Patrick Moraz in de band; Sound Chaser klinkt als een compleet gestoorde band aan het werk. Ook interessant zijn de opnamen uit 1978; was het album Tormato nogal tegenvallend, de tournee met het ronddraaiende podium in het midden van de hal was een geniale vondst en het materiaal grandioos. Het hoogtepunt is The Big Medley, waarin Time And A Word, Long Distance Runaround, The Fish, Survival, Perpetual Change en de tweede helft van The Gates Of Delirium zijn opgenomen. Op de derde cd staat nog wat spul uit 1979 en vervolgens wat werk van de 1980-Yes met The Buggles erin. Zo horen we naast Tempus Fugit ook twee stukken die niet op Drama staan: Go Through This en We Can Fly From Here (dat later in de Yesgeschiedenis nog een rol zal spelen). De doos eindigt met drie stukken afkomstig uit 1988 met Trevor Rabin in de band en het zijn weinig verrassende stukken. Het geluid is niet overal even goed, maar dat dondert me niet. De grotendeels hoogst amusante box schaf ik aan (als hij verschijnt) op 3 september 2005 en ik mag 'm graag beluisteren.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Nee, dan deze cd-box met drie plaatjes erin, waarop bijna vier uur liveopnamen van de groep, vastgelegd van 1970 tot 1988. Het eerste schijfje opent met twee opnamen van de BBC, die ook al op Something's Coming stonden. Daarna wordt het zeer interessant. Astral Traveller en Everydays zijn opgenomen in Gothenburg in januari 1971, als Steve Howe net in de groep zit. Daarna opnamen uit juli 1971 in Londen en je hoort dat de gitarist nu stevig in het zadel zit; de versies van America en de cover van It's Love zijn fenomenaal. Op het tweede plaatje eerst werk uit 1976 met Patrick Moraz in de band; Sound Chaser klinkt als een compleet gestoorde band aan het werk. Ook interessant zijn de opnamen uit 1978; was het album Tormato nogal tegenvallend, de tournee met het ronddraaiende podium in het midden van de hal was een geniale vondst en het materiaal grandioos. Het hoogtepunt is The Big Medley, waarin Time And A Word, Long Distance Runaround, The Fish, Survival, Perpetual Change en de tweede helft van The Gates Of Delirium zijn opgenomen. Op de derde cd staat nog wat spul uit 1979 en vervolgens wat werk van de 1980-Yes met The Buggles erin. Zo horen we naast Tempus Fugit ook twee stukken die niet op Drama staan: Go Through This en We Can Fly From Here (dat later in de Yesgeschiedenis nog een rol zal spelen). De doos eindigt met drie stukken afkomstig uit 1988 met Trevor Rabin in de band en het zijn weinig verrassende stukken. Het geluid is niet overal even goed, maar dat dondert me niet. De grotendeels hoogst amusante box schaf ik aan (als hij verschijnt) op 3 september 2005 en ik mag 'm graag beluisteren.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Hoeveel YES-platen heb je nog? 
|| FOK!Stok || tatatatatataatatatattaaaaapiediedieuwtididipieuwpidibididi She said I'll throw myself away pididididum They're just photos after all! || Den Helder || Winnaar VBL Wijndal-award 2020: beste AZ-user! || Mijn concertstatistieken ||
Nogal wat, vrees ik.quote:
Op 
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Maar gelukkig:
Want dan waren we nog langer bezigquote:
Ik ben echt niet zo'n debiel die alles koopt wat er maar uitkomt.
Robert Moog died for our synths
Precies: ik ben wel een debiel, maar niet zó'n debiel.quote:
Maar gelukkig:
[..]
Want dan waren we nog langer bezig
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2907: Yes - Live At Montreux 2003
Yes! Rick Wakeman heeft in 2002 weer zin en tijd om zich bij de groep aan te sluiten en de grote bezetting van Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White toert twee jaar lang volop over de gehele wereld. Op 14 juli 2003 staat de band op het Montreux Jazz festival. Het concert wordt gefilmd en verschijnt op dvd (en die heb ik natuurlijk), maar in 2007 komt het concert ook op dubbelcd beschikbaar en die koop ik op 19 september 2007. Het geluid is uitermate fraai, het spel gedreven en de setlijst fijn. Natuurlijk starten we met Siberian Khatru en vervolgens komen Magnification en In The Presence Of van het dan meest recente album Magnification voorbij. Wakeman vult de orkestrale partijen schijnbaar moeiteloos in. Leuk zijn de aanwezigheid van Don't Kill The Whale, We Have Heaven en South Side Of The Sky. And You And I is zo'n vaste waarde in een Yesconcert en altijd gedegen. In zijn solohoekje speelt Steve Howe natuurlijk Clap, maar verrassender vind ik zijn mooie versie van To Be Over. Het tweede plaatje gaat akoestisch verder met Show Me, het liedje dat Jon Anderson begin van het decennium schreef. Vervolgens mag Wakeman zijn medley van stukken uit The Six Wives Of Henry VIII spelen en na Heart Of The Sunrise en een energieke Long Distance Runaround gaat Squire tekeer op zijn basgitaar in The Fish. En dan is het zover: een wonderschone Awaken is - niet geheel onverwacht - het hoogtepunt van het concert. Het reguliere optreden eindigt opgewekt met I've Seen All Good People en dan is Roundabout de uitgekauwde toegift. Alles bij elkaar: prima liveregistratie van deze oude knakkers, die toch nog opvallend vitaal ogen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Rick Wakeman heeft in 2002 weer zin en tijd om zich bij de groep aan te sluiten en de grote bezetting van Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White toert twee jaar lang volop over de gehele wereld. Op 14 juli 2003 staat de band op het Montreux Jazz festival. Het concert wordt gefilmd en verschijnt op dvd (en die heb ik natuurlijk), maar in 2007 komt het concert ook op dubbelcd beschikbaar en die koop ik op 19 september 2007. Het geluid is uitermate fraai, het spel gedreven en de setlijst fijn. Natuurlijk starten we met Siberian Khatru en vervolgens komen Magnification en In The Presence Of van het dan meest recente album Magnification voorbij. Wakeman vult de orkestrale partijen schijnbaar moeiteloos in. Leuk zijn de aanwezigheid van Don't Kill The Whale, We Have Heaven en South Side Of The Sky. And You And I is zo'n vaste waarde in een Yesconcert en altijd gedegen. In zijn solohoekje speelt Steve Howe natuurlijk Clap, maar verrassender vind ik zijn mooie versie van To Be Over. Het tweede plaatje gaat akoestisch verder met Show Me, het liedje dat Jon Anderson begin van het decennium schreef. Vervolgens mag Wakeman zijn medley van stukken uit The Six Wives Of Henry VIII spelen en na Heart Of The Sunrise en een energieke Long Distance Runaround gaat Squire tekeer op zijn basgitaar in The Fish. En dan is het zover: een wonderschone Awaken is - niet geheel onverwacht - het hoogtepunt van het concert. Het reguliere optreden eindigt opgewekt met I've Seen All Good People en dan is Roundabout de uitgekauwde toegift. Alles bij elkaar: prima liveregistratie van deze oude knakkers, die toch nog opvallend vitaal ogen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2908: Yes - Union Live
Yes! Het lijkt stil rond de band na 2004, maar intern gebeurt er van alles. Daarover ietsie later. Begin 2011 brengt het label Gonzomedia deze superset uit. Het is een terugblik naar 1991, toen het achtkoppige monster Yes toerde door de Verenigde Staten en Europa. De box met twee cd's en twee dvd's is in eerste instantie alleen via postorder te verkrijgen. Ik heb 'm vanaf 2 februari 2011. Centraal staat een concert dat Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White in 1991 geven in het Shoreline Amphitheatre in Californië en het is te zien én te beluisteren op een dvd en de twee cd's. Helaas is dit niet een concert met het ronddraaiende podium in het midden van de zaal en dat maakt deze concertfilm wat minder dynamisch en interessant. Ook de setlijst is anders en vooral ook korter. Het blijkt niet het gehele concert te zijn. In plaats van Shock To The System, And You And I, Changes, Long Distance Runaround en Lift Me Up krijgen we wel het poppy Saving My Heart For You (het enige stuk van de Union-plaat). Desondanks toch een fijne concertregistratie. Op de tweede dvd treffen we nog twee bootleg-video's van complete concerten in Denver en Pensacola met een iets andere en langere setlijst en nog wat extra geluidsopnamen: de ontbrekende stukken van het concert in Californië en wat van concerten uit Londen en Burgesttown. Ik kan me niet herinneren die tweede dvd ooit te in de speler te hebben gehad. Leuk hebbeding wel. Sinds enige tijd zie ik in een plaatselijke platenwinkel materiaal van deze boxset apart op dubbelcd's in de bak staan.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Het lijkt stil rond de band na 2004, maar intern gebeurt er van alles. Daarover ietsie later. Begin 2011 brengt het label Gonzomedia deze superset uit. Het is een terugblik naar 1991, toen het achtkoppige monster Yes toerde door de Verenigde Staten en Europa. De box met twee cd's en twee dvd's is in eerste instantie alleen via postorder te verkrijgen. Ik heb 'm vanaf 2 februari 2011. Centraal staat een concert dat Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White in 1991 geven in het Shoreline Amphitheatre in Californië en het is te zien én te beluisteren op een dvd en de twee cd's. Helaas is dit niet een concert met het ronddraaiende podium in het midden van de zaal en dat maakt deze concertfilm wat minder dynamisch en interessant. Ook de setlijst is anders en vooral ook korter. Het blijkt niet het gehele concert te zijn. In plaats van Shock To The System, And You And I, Changes, Long Distance Runaround en Lift Me Up krijgen we wel het poppy Saving My Heart For You (het enige stuk van de Union-plaat). Desondanks toch een fijne concertregistratie. Op de tweede dvd treffen we nog twee bootleg-video's van complete concerten in Denver en Pensacola met een iets andere en langere setlijst en nog wat extra geluidsopnamen: de ontbrekende stukken van het concert in Californië en wat van concerten uit Londen en Burgesttown. Ik kan me niet herinneren die tweede dvd ooit te in de speler te hebben gehad. Leuk hebbeding wel. Sinds enige tijd zie ik in een plaatselijke platenwinkel materiaal van deze boxset apart op dubbelcd's in de bak staan.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2909: Yes - Fly From Here
Yes! Ik zie de band in 2004 op het Arrow Rock Festival. De bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White levert er een puik concert af, zij het dat het slechts anderhalf uur duurt en niet zo uitgebreid is als de andere concerten van de tour; zo ontbreekt de gehele akoestische set, maar gelukkig krijgen we wel het medley rondom Mind Drive. Na de tour neemt de band even rust, er zijn pas weer tourplannen in 2008. Tegen die tijd heeft Rick Wakeman gezondheidsproblemen; hij kan niet meedoen maar stelt voor dat zijn oudste zoon en bijna net zo begenadigd toetsenvirtuoos Oliver hem vervangt. En dan wordt ook Jon Anderson ziek. Hij heeft ernstige ademhalingsproblemen, heeft een bijna-dood-ervaring en moet het lang rustig aan doen. Het is Chris Squire die opkomt voor het bedrijf dat Yes heet en voorstelt om toch op tournee te gaan. Hij heeft van iemand de tip gekregen eens te gaan luisteren naar ene Benoit David, zanger bij een Canadese Yes-coverband. David doet mee en Yes toert de wereld over. Ik zie de band in 2009 in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. Gaaf concert wel, al is de stem van David wennen, hoe veel ook van het timbre van Anderson weg heeft. In deze bezetting gaat Yes de studio in. Oliver Wakeman stelt voor om Trevor Horn als producer te betrekken en als die eenmaal bezig is, komt die met het idee om Fly From Here uit de mottenballen te halen. Het liedje stond op de setlijst in 1980, toen Horn zelf de zangpartijen vertolkte in afwezigheid van Anderson. Horn staat erop dat de groep het stuk uitbreidt, maar wil ook dat Geoffrey Downes (toetsenist bij Yes in 1980) betrokken wordt. Voor hij het weet ligt Oliver Wakeman uit de band; als Fly From Here in 2011 uitkomt, zijn al zijn partijen vervangen door die van Downes en zijn compositorische bijdragen grotendeels geskipt. Ik weet niet wat ik er precies van moet vinden, maar het woord schandalig komt wel in me op. Ik koop Fly From Here als hij uitkomt, op 6 november 2011. Het album opent met het plaatkantlange Fly From Here en toegegeven: het is een aardig zesdelig werkstuk geworden. The Man You Always Wanted Me To Be is een compositie van Chris Squire en hij zingt het ook; Benoit David vindt dat het qua stijl niet bij hem past. Life On A Filmset komt nog van de sessies die Downes in de jaren tachtig met Greg Lake doet tijdens hun project Ride The Tiger, al krijgt Lake geen credit, maar Horn wel. Hour Of Need is geschreven door Steve Howe en is een wat vlak nummer. Daarna een kort akoestisch gitaarintermezzo in de vorm van Solitaire. Afsluiter Into The Storm lijkt dan weer wat op te krabbelen na een voortkabbelende rij mindere stukken; het is het enige werk waarin Oliver Wakeman een schrijverscredit krijgt. Zijn toetsenspel is onder de noemer 'keyboards (additional)' (jaja) op drie stukken te horen; kennelijk kan Downes hem toch niet evenaren. Hoe dan ook: ik vind het geen slecht album, maar het mist vuur en avontuur. Mijn versie kent een bijgevoegde dvd waarop een korte documentaire staat over het maken van de plaat. Geen woord over hoe Wakeman werd gewipt. Op YT is niets te vinden van het album, althans geplaatst door het officiële Yes-account.. In 2018 zingt Trevor Horn de zangpartijen opnieuw in en komt er een heruitgave onder de naam Fly From Here - Return Trip en die is wel te vinden. Het zegt iets over de vreemde gang van zaken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ik zie de band in 2004 op het Arrow Rock Festival. De bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White levert er een puik concert af, zij het dat het slechts anderhalf uur duurt en niet zo uitgebreid is als de andere concerten van de tour; zo ontbreekt de gehele akoestische set, maar gelukkig krijgen we wel het medley rondom Mind Drive. Na de tour neemt de band even rust, er zijn pas weer tourplannen in 2008. Tegen die tijd heeft Rick Wakeman gezondheidsproblemen; hij kan niet meedoen maar stelt voor dat zijn oudste zoon en bijna net zo begenadigd toetsenvirtuoos Oliver hem vervangt. En dan wordt ook Jon Anderson ziek. Hij heeft ernstige ademhalingsproblemen, heeft een bijna-dood-ervaring en moet het lang rustig aan doen. Het is Chris Squire die opkomt voor het bedrijf dat Yes heet en voorstelt om toch op tournee te gaan. Hij heeft van iemand de tip gekregen eens te gaan luisteren naar ene Benoit David, zanger bij een Canadese Yes-coverband. David doet mee en Yes toert de wereld over. Ik zie de band in 2009 in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. Gaaf concert wel, al is de stem van David wennen, hoe veel ook van het timbre van Anderson weg heeft. In deze bezetting gaat Yes de studio in. Oliver Wakeman stelt voor om Trevor Horn als producer te betrekken en als die eenmaal bezig is, komt die met het idee om Fly From Here uit de mottenballen te halen. Het liedje stond op de setlijst in 1980, toen Horn zelf de zangpartijen vertolkte in afwezigheid van Anderson. Horn staat erop dat de groep het stuk uitbreidt, maar wil ook dat Geoffrey Downes (toetsenist bij Yes in 1980) betrokken wordt. Voor hij het weet ligt Oliver Wakeman uit de band; als Fly From Here in 2011 uitkomt, zijn al zijn partijen vervangen door die van Downes en zijn compositorische bijdragen grotendeels geskipt. Ik weet niet wat ik er precies van moet vinden, maar het woord schandalig komt wel in me op. Ik koop Fly From Here als hij uitkomt, op 6 november 2011. Het album opent met het plaatkantlange Fly From Here en toegegeven: het is een aardig zesdelig werkstuk geworden. The Man You Always Wanted Me To Be is een compositie van Chris Squire en hij zingt het ook; Benoit David vindt dat het qua stijl niet bij hem past. Life On A Filmset komt nog van de sessies die Downes in de jaren tachtig met Greg Lake doet tijdens hun project Ride The Tiger, al krijgt Lake geen credit, maar Horn wel. Hour Of Need is geschreven door Steve Howe en is een wat vlak nummer. Daarna een kort akoestisch gitaarintermezzo in de vorm van Solitaire. Afsluiter Into The Storm lijkt dan weer wat op te krabbelen na een voortkabbelende rij mindere stukken; het is het enige werk waarin Oliver Wakeman een schrijverscredit krijgt. Zijn toetsenspel is onder de noemer 'keyboards (additional)' (jaja) op drie stukken te horen; kennelijk kan Downes hem toch niet evenaren. Hoe dan ook: ik vind het geen slecht album, maar het mist vuur en avontuur. Mijn versie kent een bijgevoegde dvd waarop een korte documentaire staat over het maken van de plaat. Geen woord over hoe Wakeman werd gewipt. Op YT is niets te vinden van het album, althans geplaatst door het officiële Yes-account.. In 2018 zingt Trevor Horn de zangpartijen opnieuw in en komt er een heruitgave onder de naam Fly From Here - Return Trip en die is wel te vinden. Het zegt iets over de vreemde gang van zaken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2910: Yes - We Can Fly
Yes! Ik zie de band opnieuw op 21 november 2011, dit keer in de Vereeniging in Nijmegen. Ik vind het geen goed concert. De vaart is er volledig uit en Benoit David is niet bij stem. Na afloop ontmoet ik de band (minus Howe) en van de organisatie van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) krijg ik een promosingle in mijn handen geduwd. Op We Can Fly staat slechts dat ene deel uit de suite Fly From Here. Ik laat het door de vier bandleden signeren. Leuk aandenken, dus. Er is zelfs een officiële video van de single (met daarin op 0:55 alleen producer Trevor Horn te zien). Op Discogs doet dit promoplaatje dat ik voor niets kreeg het leuk: het is verkocht tussen de 30 en 45 euro en als je wilt kun je het bij iemand kopen voor ¤50,00.
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, een (slecht) plaatje van het concert op 21 november 2011:
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 23-02-2026 21:08:15 ]
Yes! Ik zie de band opnieuw op 21 november 2011, dit keer in de Vereeniging in Nijmegen. Ik vind het geen goed concert. De vaart is er volledig uit en Benoit David is niet bij stem. Na afloop ontmoet ik de band (minus Howe) en van de organisatie van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) krijg ik een promosingle in mijn handen geduwd. Op We Can Fly staat slechts dat ene deel uit de suite Fly From Here. Ik laat het door de vier bandleden signeren. Leuk aandenken, dus. Er is zelfs een officiële video van de single (met daarin op 0:55 alleen producer Trevor Horn te zien). Op Discogs doet dit promoplaatje dat ik voor niets kreeg het leuk: het is verkocht tussen de 30 en 45 euro en als je wilt kun je het bij iemand kopen voor ¤50,00.
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, een (slecht) plaatje van het concert op 21 november 2011:
[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 23-02-2026 21:08:15 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2911: Yes - In The Present - Live From Lyon
Yes! Eind 2011 verschijnt dit verslag van de tour van 2009. Benoit David zingt niet onverdienstelijk (Anderson was ziek), de toetsenpartijen zijn uitermate sterk verzorgd door Oliver Wakeman (papa was ziek) en de rest van de band klinkt net zo gedreven en energiek. Het concert is opgenomen op 1 december 2009 in de Bourse du Travail in Lyon. Ik zie de band twee weken ervóór, op 14 november in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard en ben dus blij dat dit document er is; ik koop de set met twee cd's en een dvd op 8 december 2011. Het gebodene is dezelfde setlijst als ik mocht meemaken en er zitten wat leuke verrassingen in: Onward, Astral Traveller en twee stukken van Drama: Tempus Fugit en het monumentale en ijzersterke Machine Messiah. Natuurlijk ook een boel 'klassiekers', zoals opener Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Yours Is No Disgrace, And You And I, South Side Of The Sky en Heart Of The Sunrise, met als afsluiters natuurlijk Roundabout en Starship Trooper. Op de dvd staat een tour-documentaire met interviews en twee complete stukken: Roundabout en Machine Messiah. Opvallend is hoe groot de rol van Wakeman in de groep is. Ik mocht - omdat ik lid ben van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) - na afloop van het concert op 14 november de band (minus Howe) ontmoeten en vooral mijn korte gesprek met de sympathieke Oliver Wakeman en de uiterst coole Chris Squire zal me bijblijven. Kort na de tour gaat Yes de studio in om te werken aan Fly From Here en tijdens die opnamen zal Wakeman het veld moeten ruimen. Het livealbum zal later nogmaals uitgebracht worden met als bonus enkele stukken die Oliver Wakeman aanleverde voor het album Fly From Here en later zelf voltooide, onder de titel From A Page; ik heb hem (nog altijd) niet. Deze concertregistratie vind ik zeker de moeite van het beluisteren waard.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bewijsmateriaal:
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-02-2026 08:57:59 ]
Yes! Eind 2011 verschijnt dit verslag van de tour van 2009. Benoit David zingt niet onverdienstelijk (Anderson was ziek), de toetsenpartijen zijn uitermate sterk verzorgd door Oliver Wakeman (papa was ziek) en de rest van de band klinkt net zo gedreven en energiek. Het concert is opgenomen op 1 december 2009 in de Bourse du Travail in Lyon. Ik zie de band twee weken ervóór, op 14 november in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard en ben dus blij dat dit document er is; ik koop de set met twee cd's en een dvd op 8 december 2011. Het gebodene is dezelfde setlijst als ik mocht meemaken en er zitten wat leuke verrassingen in: Onward, Astral Traveller en twee stukken van Drama: Tempus Fugit en het monumentale en ijzersterke Machine Messiah. Natuurlijk ook een boel 'klassiekers', zoals opener Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Yours Is No Disgrace, And You And I, South Side Of The Sky en Heart Of The Sunrise, met als afsluiters natuurlijk Roundabout en Starship Trooper. Op de dvd staat een tour-documentaire met interviews en twee complete stukken: Roundabout en Machine Messiah. Opvallend is hoe groot de rol van Wakeman in de groep is. Ik mocht - omdat ik lid ben van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) - na afloop van het concert op 14 november de band (minus Howe) ontmoeten en vooral mijn korte gesprek met de sympathieke Oliver Wakeman en de uiterst coole Chris Squire zal me bijblijven. Kort na de tour gaat Yes de studio in om te werken aan Fly From Here en tijdens die opnamen zal Wakeman het veld moeten ruimen. Het livealbum zal later nogmaals uitgebracht worden met als bonus enkele stukken die Oliver Wakeman aanleverde voor het album Fly From Here en later zelf voltooide, onder de titel From A Page; ik heb hem (nog altijd) niet. Deze concertregistratie vind ik zeker de moeite van het beluisteren waard.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bewijsmateriaal:
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-02-2026 08:57:59 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2912: Yes - Heaven & Earth
Yes! In 2012 kampt zanger Benoit David met ernstige ademhalingsproblemen. Voor de band staan er allerlei optredens geboekt en al snel is een nieuwe zanger in beeld. Jon Davison is een Amerikaanse zanger; ik ken hem op dat moment van de band Glass Hammer waarin hij regelmatig zingt. Zijn naam en stem lijken griezelig veel op die van Anderson, zij het dat er aan Andersons stem een scherp randje zit dat bij Davison ontbreekt; Davison is ronder, zachter misschien. Ik ben sceptisch: het tegenvallende concert van 2011 staat in mijn geheugen gegrift. Als in 2013 de aankondiging komt dat Yes naar Europa komt om de drie elpees Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album in z'n geheel en van voor naar achter te spelen, ga ik wat publieksopnamen van eind 2012 beluisteren en dan word ik toch benieuwd. Op 22 mei maak ik het mee in 013 in Tilburg. Het is een grandioos concert. Tijdens de eerste tien minuten is het geluid nog niet heel goed afgesteld, maar daarna is het een glorieuze belevenis. Ja, de stem van Davison is te lief, maar de band is uitstekend in vorm en gedreven. Na de drie elpees komt nog de toegift Roundabout en dan mag ik na afloop de band (minus Howe) nog ontmoeten. Davison blijkt een allervriendelijkste man en van Squire valt me op dat hij afgemat en zelfs verward is. Anderhalve maand later komt Heaven & Earth uit, een studioalbum met acht stukken van deze nieuwe bezetting Davison-Downes-Howe-Squire-White. Ik koop hem op 5 juli 2014 in een sympathiek zaakje in Heerlen. Thuis stop ik hem in de speler en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Dan nog maar een paar keer beluisteren en ik geloof dat ik hem in totaal nog geen tien keer heb gehoord. Wat een draak. Roy Thomas Baker heeft de productie gedaan; mede door zijn toedoen is in 1979 de band al eens uit elkaar gevallen. Het klinkt vlak, mat, bloedeloos. De composities zijn ook niet bijster sterk. Opener Believe Again (geschreven door Howe en Davison) is nog aardig, daarna zakt het in. Er zijn stukken die Squire met Davison heeft geschreven, zelfs White met Davison en Howe en Davison hebben ieder ook zelf iets aangeleverd. Step Beyond (ook weer van Davison/Howe) vind ik echt vreselijk irritant jengelig. De afsluiter Subway Walls (door Downes en Davison) is dan weer niet zo erg, maar kan het niet meer redden. Het zit 'm volgens mij in het feit dat geen enkel stuk het totaal sterker is dan de som der delen; compositorisch werkt deze samenwerking gewoon niet. Ik mis Jon Anderson, die heeft tenminste een visie. Achteraf blijkt dat Anderson in 2012 en 2013 de wens heeft uitgesproken om weer terug te keren naar Yes, maar het ontbreekt hem aan de energie om de band te leiden. Met name Howe vindt het eigenlijk prima hoe het op dat moment loopt en is tevreden met wat de band neerzet op het podium en op de plaat. Ik ben het niet met hem eens. Volgens mij is de band achteraf ook niet tevreden, want van de officiële Yes-account is er niets van Heaven & Earth op YT te vinden. Ik snap dat wel. Dit lijkt nergens op. Wat een prutplaat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 2012 kampt zanger Benoit David met ernstige ademhalingsproblemen. Voor de band staan er allerlei optredens geboekt en al snel is een nieuwe zanger in beeld. Jon Davison is een Amerikaanse zanger; ik ken hem op dat moment van de band Glass Hammer waarin hij regelmatig zingt. Zijn naam en stem lijken griezelig veel op die van Anderson, zij het dat er aan Andersons stem een scherp randje zit dat bij Davison ontbreekt; Davison is ronder, zachter misschien. Ik ben sceptisch: het tegenvallende concert van 2011 staat in mijn geheugen gegrift. Als in 2013 de aankondiging komt dat Yes naar Europa komt om de drie elpees Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album in z'n geheel en van voor naar achter te spelen, ga ik wat publieksopnamen van eind 2012 beluisteren en dan word ik toch benieuwd. Op 22 mei maak ik het mee in 013 in Tilburg. Het is een grandioos concert. Tijdens de eerste tien minuten is het geluid nog niet heel goed afgesteld, maar daarna is het een glorieuze belevenis. Ja, de stem van Davison is te lief, maar de band is uitstekend in vorm en gedreven. Na de drie elpees komt nog de toegift Roundabout en dan mag ik na afloop de band (minus Howe) nog ontmoeten. Davison blijkt een allervriendelijkste man en van Squire valt me op dat hij afgemat en zelfs verward is. Anderhalve maand later komt Heaven & Earth uit, een studioalbum met acht stukken van deze nieuwe bezetting Davison-Downes-Howe-Squire-White. Ik koop hem op 5 juli 2014 in een sympathiek zaakje in Heerlen. Thuis stop ik hem in de speler en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Dan nog maar een paar keer beluisteren en ik geloof dat ik hem in totaal nog geen tien keer heb gehoord. Wat een draak. Roy Thomas Baker heeft de productie gedaan; mede door zijn toedoen is in 1979 de band al eens uit elkaar gevallen. Het klinkt vlak, mat, bloedeloos. De composities zijn ook niet bijster sterk. Opener Believe Again (geschreven door Howe en Davison) is nog aardig, daarna zakt het in. Er zijn stukken die Squire met Davison heeft geschreven, zelfs White met Davison en Howe en Davison hebben ieder ook zelf iets aangeleverd. Step Beyond (ook weer van Davison/Howe) vind ik echt vreselijk irritant jengelig. De afsluiter Subway Walls (door Downes en Davison) is dan weer niet zo erg, maar kan het niet meer redden. Het zit 'm volgens mij in het feit dat geen enkel stuk het totaal sterker is dan de som der delen; compositorisch werkt deze samenwerking gewoon niet. Ik mis Jon Anderson, die heeft tenminste een visie. Achteraf blijkt dat Anderson in 2012 en 2013 de wens heeft uitgesproken om weer terug te keren naar Yes, maar het ontbreekt hem aan de energie om de band te leiden. Met name Howe vindt het eigenlijk prima hoe het op dat moment loopt en is tevreden met wat de band neerzet op het podium en op de plaat. Ik ben het niet met hem eens. Volgens mij is de band achteraf ook niet tevreden, want van de officiële Yes-account is er niets van Heaven & Earth op YT te vinden. Ik snap dat wel. Dit lijkt nergens op. Wat een prutplaat.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2913: Yes - Songs From Tsongas - Yes 35th Anniversary Concert
Yes! Eind 2014 verschijnt deze uitgave. Op drie cd's krijgen we een concert dat Yes op 15 mei 2004 geeft in de Tsongas Arena in Lowell, Massachusetts tijdens de tour die het vijfendertig jarig jubileum viert. Het concert komt in 2005 al uit op dvd (en die heb ik natuurlijk sinds 2005), maar pas tien jaar later op cd beschikbaar en ik koop de driedubbelcd op 9 oktober 2014. Wat Yes op dat moment op het podium brengt, is een schitterend uittreksel van het beste dat de band heeft gedaan, bijzonder sterk uitgevoerd met ook nog eens wat fijne verrassingen in de setlijst. Het begint al gelijk met de opener. Daar waar je Siberian Khatru of Yours Is No Disgrace zou verwachten, start de band met Going For The One, direct gevolgd door een energieke Sweet Dreams (van de tweede elpee uit 1970!). In het eerste deel van het concert ook het schitterende medley rondom het latere epische stuk Mind Drive, met daarin South Side Of The Sky, Turn Of The Century en fragmenten van Footprints (My Eyes) verwerkt. Op het tweede schijfje staat de akoestische set die het kwintet tijdens die tour speelt. Wakeman mag The Meeting solo op piano spelen, Anderson zingt zijn Show Me, Howe speelt zijn Second Initial en klassiekers als Wondrous Stories, Long Distance Runaround, Roundabout en zelfs Owner Of A Lonely Heart krijgen een complete makeover, al vind ik dat bij de laatstgenoemde twee niet zo geslaagd. Rhythm Of Love zet ons weer op het luide rockbeen. Na een mooie And You And I komt nog een grote verrassing: een complete én fraaie uitvoering van Ritual (Nous Sommes Du Soleil). Ook in de toegift nog een fijne surprise: Every Little Thing (van The Beatles, zoals ook te horen op de debuutplaat Yes in 1969). Starship Trooper besluit dan dit gave concert. Zelf mocht ik de band in deze bezetting meemaken op 13 juni 2004 in De Schans tijdens het Arrow Rock Festival. Yes was de grote headliner en mocht helaas maar anderhalf uur spelen. Voor ons dus geen akoestische set en Ritual, maar wel dezelfde openingsstukken, de Mind Drive medley en elektrische versies van Long Distance Runaround (met de bassolo's in The Fish), Owner Of A Lonely Heart en Roundabout. Deze driedubbelaar is weer een fijne aanwinst in de verzameling.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2026 10:25:29 ]
Yes! Eind 2014 verschijnt deze uitgave. Op drie cd's krijgen we een concert dat Yes op 15 mei 2004 geeft in de Tsongas Arena in Lowell, Massachusetts tijdens de tour die het vijfendertig jarig jubileum viert. Het concert komt in 2005 al uit op dvd (en die heb ik natuurlijk sinds 2005), maar pas tien jaar later op cd beschikbaar en ik koop de driedubbelcd op 9 oktober 2014. Wat Yes op dat moment op het podium brengt, is een schitterend uittreksel van het beste dat de band heeft gedaan, bijzonder sterk uitgevoerd met ook nog eens wat fijne verrassingen in de setlijst. Het begint al gelijk met de opener. Daar waar je Siberian Khatru of Yours Is No Disgrace zou verwachten, start de band met Going For The One, direct gevolgd door een energieke Sweet Dreams (van de tweede elpee uit 1970!). In het eerste deel van het concert ook het schitterende medley rondom het latere epische stuk Mind Drive, met daarin South Side Of The Sky, Turn Of The Century en fragmenten van Footprints (My Eyes) verwerkt. Op het tweede schijfje staat de akoestische set die het kwintet tijdens die tour speelt. Wakeman mag The Meeting solo op piano spelen, Anderson zingt zijn Show Me, Howe speelt zijn Second Initial en klassiekers als Wondrous Stories, Long Distance Runaround, Roundabout en zelfs Owner Of A Lonely Heart krijgen een complete makeover, al vind ik dat bij de laatstgenoemde twee niet zo geslaagd. Rhythm Of Love zet ons weer op het luide rockbeen. Na een mooie And You And I komt nog een grote verrassing: een complete én fraaie uitvoering van Ritual (Nous Sommes Du Soleil). Ook in de toegift nog een fijne surprise: Every Little Thing (van The Beatles, zoals ook te horen op de debuutplaat Yes in 1969). Starship Trooper besluit dan dit gave concert. Zelf mocht ik de band in deze bezetting meemaken op 13 juni 2004 in De Schans tijdens het Arrow Rock Festival. Yes was de grote headliner en mocht helaas maar anderhalf uur spelen. Voor ons dus geen akoestische set en Ritual, maar wel dezelfde openingsstukken, de Mind Drive medley en elektrische versies van Long Distance Runaround (met de bassolo's in The Fish), Owner Of A Lonely Heart en Roundabout. Deze driedubbelaar is weer een fijne aanwinst in de verzameling.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2026 10:25:29 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2914: Yes - Like It Is - Live At The Bristol Hippodrome
Yes! In 2014 start Yes met een uitgebreide tournee. Tijdens het concert speelt de band drie complete elpees van voor naar achteren: Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album, met Roundabout als onvermijdelijke toegift. Daarvan verschijnt in december 2014 een verslag en dat is dit album. Ik koop de Deluxe Edition met twee cd's en een concertdvd op 22 december 2014. Helaas staan alleen Going For The One en The Yes Album erop. Zelf maakte ik het concert mee op 22 mei 2014 in 013 in Tilburg. Zoals eerder vermeld: een uitstekend concert, na een ietwat rommelig klinkend eerste helft van het stuk Close To The Edge is het geluid prima en horen we een gedreven band. Van Going For The One vind ik Turn Of The Century en het monumentale Awaken tegen verwachting in meevallen, al mist toetsenist Geoffrey Downes de finesse van Wakeman. Hoogtepunt vind ik de uitvoeringen van The Yes Album, met als bijzonderheid dat Yes voor het eerst het liedje A Venture live vertolkt. De meegeleverde concertdvd in dit pakketje laat een gedegen spelende band zien. Je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van het uitbrengen van complete albums die een band decennia later nog eens vertolkt. Voor mij is het een leuk souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, hier een plaatje na afloop van het concert: ikke met zanger Jon Davison.
Yes! In 2014 start Yes met een uitgebreide tournee. Tijdens het concert speelt de band drie complete elpees van voor naar achteren: Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album, met Roundabout als onvermijdelijke toegift. Daarvan verschijnt in december 2014 een verslag en dat is dit album. Ik koop de Deluxe Edition met twee cd's en een concertdvd op 22 december 2014. Helaas staan alleen Going For The One en The Yes Album erop. Zelf maakte ik het concert mee op 22 mei 2014 in 013 in Tilburg. Zoals eerder vermeld: een uitstekend concert, na een ietwat rommelig klinkend eerste helft van het stuk Close To The Edge is het geluid prima en horen we een gedreven band. Van Going For The One vind ik Turn Of The Century en het monumentale Awaken tegen verwachting in meevallen, al mist toetsenist Geoffrey Downes de finesse van Wakeman. Hoogtepunt vind ik de uitvoeringen van The Yes Album, met als bijzonderheid dat Yes voor het eerst het liedje A Venture live vertolkt. De meegeleverde concertdvd in dit pakketje laat een gedegen spelende band zien. Je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van het uitbrengen van complete albums die een band decennia later nog eens vertolkt. Voor mij is het een leuk souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En vooruit, hier een plaatje na afloop van het concert: ikke met zanger Jon Davison.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2915: Yes - Progeny: Highlights Of Seventy-Two
Yes! Voor veel Yesfanaten is Yessongs de ultieme liveplaat. Echter, de geluidskwaliteit ervan laat nogal wat te wensen over, al klinken de latere remasters stukken beter. In 2014 komt het bericht dat er een hele reeks concertopnamen uit Canada en de VS uit oktober en november 1972 zijn gevonden. Het betreft de tour ter promotie van het album Close To The Edge, waar Yessongs grotendeels een compilatie van is. Maar liefst zeven shows komen in mei 2015 in mooi opgepoetste vorm in een boxje uit. Nu meldde ik al eerder dat ik heus niet zo'n debiel ben die alles maar koopt, maar een beetje debiel ben ik wel. Ik koop de tamelijk prijzige box dan ook niet (duur dus, plus de setlijsten zijn identiek), maar schaf wel de samenvatting aan, op 14 september 2015. Op deze dubbelcd staat materiaal van vijf concerten (31 oktober in Toronto, 11, 12, 15 en 20 november in Durham, Greensboro, Knoxville en Uniondale, VS). Het openingsstuk is - net als op Yessongs - het laatste deel van Stravinsky's Fire Bird Suite en nu horen we de bandleden hun instrumenten stemmen. Daarna Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Heart Of The Sunrise, Steve Howe's akoestische gitaarsolo Clap/Mood For A Day en het eerste plaatje eindigt met And You And I. Op het tweede schijfje Close To The Edge, de toetsensolo van Rick Wakeman, setafsluiter Roundabout en toegift Yours Is No Disgrace (met het jazzy piano-intro). Opvallend is hoe prominent Wakemans toetsen in de mix staan. Eindelijk hoor je eens goed wat hij precies speelt in het intro van Close To The Edge. Het geluid is niet altijd even goed in balans, maar dit album is een fraaie aanvulling op en verdieping van Yessongs en geeft nogmaals goed inzicht in wat een fantastische liveband Yes is in 1972.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Voor veel Yesfanaten is Yessongs de ultieme liveplaat. Echter, de geluidskwaliteit ervan laat nogal wat te wensen over, al klinken de latere remasters stukken beter. In 2014 komt het bericht dat er een hele reeks concertopnamen uit Canada en de VS uit oktober en november 1972 zijn gevonden. Het betreft de tour ter promotie van het album Close To The Edge, waar Yessongs grotendeels een compilatie van is. Maar liefst zeven shows komen in mei 2015 in mooi opgepoetste vorm in een boxje uit. Nu meldde ik al eerder dat ik heus niet zo'n debiel ben die alles maar koopt, maar een beetje debiel ben ik wel. Ik koop de tamelijk prijzige box dan ook niet (duur dus, plus de setlijsten zijn identiek), maar schaf wel de samenvatting aan, op 14 september 2015. Op deze dubbelcd staat materiaal van vijf concerten (31 oktober in Toronto, 11, 12, 15 en 20 november in Durham, Greensboro, Knoxville en Uniondale, VS). Het openingsstuk is - net als op Yessongs - het laatste deel van Stravinsky's Fire Bird Suite en nu horen we de bandleden hun instrumenten stemmen. Daarna Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Heart Of The Sunrise, Steve Howe's akoestische gitaarsolo Clap/Mood For A Day en het eerste plaatje eindigt met And You And I. Op het tweede schijfje Close To The Edge, de toetsensolo van Rick Wakeman, setafsluiter Roundabout en toegift Yours Is No Disgrace (met het jazzy piano-intro). Opvallend is hoe prominent Wakemans toetsen in de mix staan. Eindelijk hoor je eens goed wat hij precies speelt in het intro van Close To The Edge. Het geluid is niet altijd even goed in balans, maar dit album is een fraaie aanvulling op en verdieping van Yessongs en geeft nogmaals goed inzicht in wat een fantastische liveband Yes is in 1972.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2916: Yes - Like It Is - At The Mesa Arts Center
Yes! Het bevalt de band (en het publiek) goed dat Yes tijdens een concert hele albums van voor naar achter speelt. Na de Three Albums-tour gaat de groep dan ook verder met een tour door de VS tijdens welke de albums Close To The Edge en Fragile van voor naar achter klinken Na het eerstgenoemde album speelt de band ook twee stukken van het debacle dat Heaven & Earth heet en er is ruimte voor drie toegiften en geen van deze vijf stukken staan op deze dubbelcd die in juli 2015 uitkomt. Ik koop de Deluxe Edition op 7 juli 2015. Leuk om te horen en te zien, al kun je je nog altijd afvragen wat de toegevoegde waarde is van concertopnamen van complete albums die zo dicht mogelijk bij de originele studioplaten liggen. Anderzijds is deze uitgave zeer relevant, omdat het de laatste opnamen en beelden bevat waarop bassist Chris Squire is te horen en te zien. Hij overlijdt op 27 juni 2015 aan een acute en agressieve vorm van leukemie. Al snel is er in de muziekpers nieuws over vervanging: Squire heeft op zijn sterfbed aan Billy Sherwood gevraagd zijn plaats in te nemen. Vanaf dat moment is er geen enkel oerbandlid meer in de groep; Steve Howe is vanaf dan de oudstgediende. Zelf zie ik de hervormde Yes weer spelen op 15 mei 2016, tijdens de Europese tournee waarin de groep niet alleen Fragile maar ook het album Drama vertolkt. Het optreden in Tivoli Vredenburg is niet goed. Er zijn allerlei technische problemen vooral rond het gitaargeluid en tijdens Drama moet de boel tussen de nummers door meerdere keren stilgelegd om zaken bij te stellen of kabels te vervngen, waardoor Steve Howe in een steeds slechter humeur raakt. Daarnaast klinkt het traag en ondergerepeteerd; nieuwkomer Billy Sherwood moet met signalen aan Geoffrey Downes aangeven wanneer hij moet invallen in het intro van Into The Lens, een compositie die Downes nota bene aanleverde voor het Drama-album in 1980. Zelf gaat Sherwood compleet de mist in als hij even niet oplet en de rest van de band Heart Of The Sunrise al heeft ingezet. Ik zie het heus wel. Tussen de twee albums door klinken enkele andere stukken (Time And A Word en Siberian Khatru en na de pauze Don't Kill The Whale en Owner Of A Lonely Heart; de toegift is enkel Starship Trooper (Roundabout hebben we tijdens de volledige uitvoering van het album Fragile al gehad). Na afloop van het concert mag ik zowaar de band nog ontmoeten en ik tref een zo ongeveer uitgeput vijftal aan een tafel aan. Ik spreek kort met drummer Alan White, een zeer vriendelijke man, en dat is zo ongeveer de goede herinnering aan een teleurstellend concert. Op de cd en dvd, opgenomen bijna twee jaar ervoor op 12 augustus 2014 in Mesa, Arizona, klinkt Fragile gelukkig nog wel fris, al lijkt een stukje als Cans And Brahms volledig voorgeprogrammeerd. Toch leuk.
Niets hiervan te vinden op YT, behalve de gehele dvd:
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, dan maar een plaatje van 15 mei 2016:
Yes! Het bevalt de band (en het publiek) goed dat Yes tijdens een concert hele albums van voor naar achter speelt. Na de Three Albums-tour gaat de groep dan ook verder met een tour door de VS tijdens welke de albums Close To The Edge en Fragile van voor naar achter klinken Na het eerstgenoemde album speelt de band ook twee stukken van het debacle dat Heaven & Earth heet en er is ruimte voor drie toegiften en geen van deze vijf stukken staan op deze dubbelcd die in juli 2015 uitkomt. Ik koop de Deluxe Edition op 7 juli 2015. Leuk om te horen en te zien, al kun je je nog altijd afvragen wat de toegevoegde waarde is van concertopnamen van complete albums die zo dicht mogelijk bij de originele studioplaten liggen. Anderzijds is deze uitgave zeer relevant, omdat het de laatste opnamen en beelden bevat waarop bassist Chris Squire is te horen en te zien. Hij overlijdt op 27 juni 2015 aan een acute en agressieve vorm van leukemie. Al snel is er in de muziekpers nieuws over vervanging: Squire heeft op zijn sterfbed aan Billy Sherwood gevraagd zijn plaats in te nemen. Vanaf dat moment is er geen enkel oerbandlid meer in de groep; Steve Howe is vanaf dan de oudstgediende. Zelf zie ik de hervormde Yes weer spelen op 15 mei 2016, tijdens de Europese tournee waarin de groep niet alleen Fragile maar ook het album Drama vertolkt. Het optreden in Tivoli Vredenburg is niet goed. Er zijn allerlei technische problemen vooral rond het gitaargeluid en tijdens Drama moet de boel tussen de nummers door meerdere keren stilgelegd om zaken bij te stellen of kabels te vervngen, waardoor Steve Howe in een steeds slechter humeur raakt. Daarnaast klinkt het traag en ondergerepeteerd; nieuwkomer Billy Sherwood moet met signalen aan Geoffrey Downes aangeven wanneer hij moet invallen in het intro van Into The Lens, een compositie die Downes nota bene aanleverde voor het Drama-album in 1980. Zelf gaat Sherwood compleet de mist in als hij even niet oplet en de rest van de band Heart Of The Sunrise al heeft ingezet. Ik zie het heus wel. Tussen de twee albums door klinken enkele andere stukken (Time And A Word en Siberian Khatru en na de pauze Don't Kill The Whale en Owner Of A Lonely Heart; de toegift is enkel Starship Trooper (Roundabout hebben we tijdens de volledige uitvoering van het album Fragile al gehad). Na afloop van het concert mag ik zowaar de band nog ontmoeten en ik tref een zo ongeveer uitgeput vijftal aan een tafel aan. Ik spreek kort met drummer Alan White, een zeer vriendelijke man, en dat is zo ongeveer de goede herinnering aan een teleurstellend concert. Op de cd en dvd, opgenomen bijna twee jaar ervoor op 12 augustus 2014 in Mesa, Arizona, klinkt Fragile gelukkig nog wel fris, al lijkt een stukje als Cans And Brahms volledig voorgeprogrammeerd. Toch leuk.
Niets hiervan te vinden op YT, behalve de gehele dvd:
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit, dan maar een plaatje van 15 mei 2016:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2917: Yes - Topographic Drama - Live Across America
Yes! Later in 2016 toert Yes door de Verenigde Staten met op het programma de elpee Drama van voor naar achteren en na de pauze grote delen van het legendarische Tales From Topographic Oceans. Drummer Alan White tobt met zijn gezondheid; hij kan niet het hele concert zitten en spelen, dus laat hij het merendeel van het drumwerk over aan Jay Schellen, uit het muzikale netwerk van Billy Sherwood, die op zijn beurt weer de in 2015 overleden Chris Squire vervangt. Een jaar later verschijnt er een verslag van de tour op twee cd's en die koop ik als hij in een plaatselijke platenwinkel beschikbaar is, op 3 december 2017. Hier gelukkig geen technische problemen zoals ik het jaar ervoor tijdens het concert meemaakte. Opener Machine Messiah blijft een krachtig stuk. Het korte White Car is leuk om te horen en de rest van het album klinkt gedegen. Aan het eind van het eerste schijfje nog twee 'klassieke' Yeswerken die tijdens de tour zijn gespeeld: And You And I en Heart Of The Sunrise. Leuk, maar ik heb ze al zo vaak gehoord, zelfs in deze nieuwere bezetting. De tweede cd opent met The Revealing Science Of God en klinkt aardig, misschien wat mat. Van The Ancient krijgen we alleen het akoestische gitaarlied Leaves Of Green en vervolgens horen we de volledige Ritual. Het vuur ontbreekt, al zorgt Jay Schellen er wel voor dat de vaart er overal in blijft. Ten slotte zijn er nog de twee toegiften: de onvermijdelijke Roundabout en Starship Trooper. Ik vraag me af hoe vaak een band dezelfde stukken in een live-uitvoering kan uitbrengen. Tuurlijk is het leuk en aardig, maar zelfs bij Yes schaadt de overdaad. Geen dvd overigens bij deze uitgaven. Als eind 2017 het bericht komt dat Yes ook naar Europa komt om delen van Tales From Topographic Oceans te spelen, ben ik toch weer geïnteresseerd om te gaan. Helaas, op de dag dat ze in maart 2018 in Tivoli Vredenburg staan, zit ik in The Royal Albert Hall (bij Steven Wilson). Laten we eens kijken of Yes nog ergens in de landen om ons heen speelt en of dat te doen is. En zo ontstaat een bizarre week: zondagavond 25 maart zitten we in The Palladium in Londen bij Yes; dinsdag, woensdag en donderdagavond maken we Steven Wilson mee in The Royal Albert Hall. Het concert in The Palladium is onderdeel van een Yes-conventie. Niemand minder dan Bill Bruford introduceert de band met de woorden dat hij die avond het enige originele bandlid op het podium is. Voor de pauze allerlei werk uit het oeuvre (met Trevor Horn die Tempus Fugit komt zingen), na de pauze dezelfde stukken van Tales From Topographic Oceans en de twee eeuwig dezelfde toegiften. Alan White komt pas aan het eind van Ritual het podium op voor de drumsolo's en de twee toegiften. Gelijk merk ik dat het tempo omlaag gaat; hij trekt het gewoon niet meer. Niettemin: zeer aardig concert en mooi om eens in een legendarische concertzaal te zijn. Het maakt deze dubbelcd ook tot een leuk souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En kijk: hier een plaatje van Yes op 25 maart 2018 in The Palladium (zonder Alan White maar met gastzanger Trevor Horn in Tempus Fugit:
Yes! Later in 2016 toert Yes door de Verenigde Staten met op het programma de elpee Drama van voor naar achteren en na de pauze grote delen van het legendarische Tales From Topographic Oceans. Drummer Alan White tobt met zijn gezondheid; hij kan niet het hele concert zitten en spelen, dus laat hij het merendeel van het drumwerk over aan Jay Schellen, uit het muzikale netwerk van Billy Sherwood, die op zijn beurt weer de in 2015 overleden Chris Squire vervangt. Een jaar later verschijnt er een verslag van de tour op twee cd's en die koop ik als hij in een plaatselijke platenwinkel beschikbaar is, op 3 december 2017. Hier gelukkig geen technische problemen zoals ik het jaar ervoor tijdens het concert meemaakte. Opener Machine Messiah blijft een krachtig stuk. Het korte White Car is leuk om te horen en de rest van het album klinkt gedegen. Aan het eind van het eerste schijfje nog twee 'klassieke' Yeswerken die tijdens de tour zijn gespeeld: And You And I en Heart Of The Sunrise. Leuk, maar ik heb ze al zo vaak gehoord, zelfs in deze nieuwere bezetting. De tweede cd opent met The Revealing Science Of God en klinkt aardig, misschien wat mat. Van The Ancient krijgen we alleen het akoestische gitaarlied Leaves Of Green en vervolgens horen we de volledige Ritual. Het vuur ontbreekt, al zorgt Jay Schellen er wel voor dat de vaart er overal in blijft. Ten slotte zijn er nog de twee toegiften: de onvermijdelijke Roundabout en Starship Trooper. Ik vraag me af hoe vaak een band dezelfde stukken in een live-uitvoering kan uitbrengen. Tuurlijk is het leuk en aardig, maar zelfs bij Yes schaadt de overdaad. Geen dvd overigens bij deze uitgaven. Als eind 2017 het bericht komt dat Yes ook naar Europa komt om delen van Tales From Topographic Oceans te spelen, ben ik toch weer geïnteresseerd om te gaan. Helaas, op de dag dat ze in maart 2018 in Tivoli Vredenburg staan, zit ik in The Royal Albert Hall (bij Steven Wilson). Laten we eens kijken of Yes nog ergens in de landen om ons heen speelt en of dat te doen is. En zo ontstaat een bizarre week: zondagavond 25 maart zitten we in The Palladium in Londen bij Yes; dinsdag, woensdag en donderdagavond maken we Steven Wilson mee in The Royal Albert Hall. Het concert in The Palladium is onderdeel van een Yes-conventie. Niemand minder dan Bill Bruford introduceert de band met de woorden dat hij die avond het enige originele bandlid op het podium is. Voor de pauze allerlei werk uit het oeuvre (met Trevor Horn die Tempus Fugit komt zingen), na de pauze dezelfde stukken van Tales From Topographic Oceans en de twee eeuwig dezelfde toegiften. Alan White komt pas aan het eind van Ritual het podium op voor de drumsolo's en de twee toegiften. Gelijk merk ik dat het tempo omlaag gaat; hij trekt het gewoon niet meer. Niettemin: zeer aardig concert en mooi om eens in een legendarische concertzaal te zijn. Het maakt deze dubbelcd ook tot een leuk souvenir.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
En kijk: hier een plaatje van Yes op 25 maart 2018 in The Palladium (zonder Alan White maar met gastzanger Trevor Horn in Tempus Fugit:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2918: Yes - Fly From Here - Return Trip
Yes! Als ik op zondag 25 maart 2018 in The Palladium in Londen ben, koop ik dit album, dat die dag formeel verschijnt. Wat wil het geval? Het album Fly From Here kwam in 2011 uit; het was het eerste (en later zou blijken enige) studioalbum met zanger Benoit David. Eerder schreef ik al over de schandalige wijze waarop Oliver Wakeman plaats moest maken voor Geoffrey Downes, omdat producer Trevor Horn vond dat Downes moest spelen op de songsuite Fly From Here. Later, in 2016, stelt Steve Howe voor dat Trevor Horn de zangpartijen opnieuw inzingt, zodat er een versie ontstaat in de Drama-bezetting van 1980. Horn is enthousiast. Howe en Downes maken van de gelegenheid gebruik om enkele gitaar- en toetsenpartijen te wijzigen. Howe voegt ook nog zijn compositie Don't Take No For An Answer toe, dat klinkt als een solostuk, weinig indruk maakt en beter op zijn plaats was geweest op een soloplaat van Steve Howe. Ook de uitgebreidere versie van Hour Of Need, die eerder alleen te horen was op een Japanse cd-versie, krijgt hier een plaats. Fly From Here - Return Trip klinkt zeker niet slecht, maar ik vind het verhaal erachter nogal smerig, alsof David en Wakeman niet (meer) bestaan. Horn vertelt later overal dat hij deze nieuwe versies van de stukken veel beter vind dan de originelen. Het verbaast me dan ook niet dat er via de officiële bandaccount op YT niets meer van het origineel te vinden is, alleen deze Return Trip is prominent aanwezig. Ik krijg hier toch echt een bijzonder nare smaak van in de bek.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Als ik op zondag 25 maart 2018 in The Palladium in Londen ben, koop ik dit album, dat die dag formeel verschijnt. Wat wil het geval? Het album Fly From Here kwam in 2011 uit; het was het eerste (en later zou blijken enige) studioalbum met zanger Benoit David. Eerder schreef ik al over de schandalige wijze waarop Oliver Wakeman plaats moest maken voor Geoffrey Downes, omdat producer Trevor Horn vond dat Downes moest spelen op de songsuite Fly From Here. Later, in 2016, stelt Steve Howe voor dat Trevor Horn de zangpartijen opnieuw inzingt, zodat er een versie ontstaat in de Drama-bezetting van 1980. Horn is enthousiast. Howe en Downes maken van de gelegenheid gebruik om enkele gitaar- en toetsenpartijen te wijzigen. Howe voegt ook nog zijn compositie Don't Take No For An Answer toe, dat klinkt als een solostuk, weinig indruk maakt en beter op zijn plaats was geweest op een soloplaat van Steve Howe. Ook de uitgebreidere versie van Hour Of Need, die eerder alleen te horen was op een Japanse cd-versie, krijgt hier een plaats. Fly From Here - Return Trip klinkt zeker niet slecht, maar ik vind het verhaal erachter nogal smerig, alsof David en Wakeman niet (meer) bestaan. Horn vertelt later overal dat hij deze nieuwe versies van de stukken veel beter vind dan de originelen. Het verbaast me dan ook niet dat er via de officiële bandaccount op YT niets meer van het origineel te vinden is, alleen deze Return Trip is prominent aanwezig. Ik krijg hier toch echt een bijzonder nare smaak van in de bek.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2919: Yes featuring Anderson Rabin & Wakeman - 50th Anniversary - Live At The Apollo
Yes! Ondertussen zit Jon Anderson niet stil. Sinds 2016 is hij in de weer met Trevor Rabin en Rick Wakeman. Er is sprake van nieuwe muziek, maar vooralsnog zijn er eerst uitgebreide tournees door de VS en in 2017 ook in Europa, onder de titel 'An evening of Yes music and more'. Ik zie de heren op 28 maart 2017 in Tivoli Vredenburg. Grandioos concert, mooie mix van 'klassiek' Yesspul en het modernere Rabinwerk (inmiddels al net zo klassiek). Hoogtepunt is een schitterende Awaken, uitgesponnener dan ooit. Drie avonden ervoor staat het vijftal (het trio is aangevuld met bassist Lee Pomeroy en drummer Louis Molino) in de Apollo in Manchester. Dat concert is vastgelegd en verschijnt in 2018 op verschillende beeld- en geluidsdragers. Ik koop zowel de dubbelcd als de bluray bij het uitkomen op 10 september 2018. De groep heeft zichtbaar heel veel plezier in het spelen met elkaar en dat uit zich bijvoorbeeld in het hilarische gitaar-keytarduel tussen Rabin en Wakeman tijdens Owner Of A Lonely Heart; als extraatje maakt Wakeman een rondje door het publiek. De bluray is een schitterend souvenir, maar waarom op de cd op schijnbaar willekeurige plekken allerlei publiekuitbarstingen zijn ingevoegd, is me een raadsel. Volledig overbodig, storend en bloedirritant. Smet op het werk. De beloofde nieuwe muziek laat op zich wachten; er zijn al sinds 2011 plannen voor een album en de drie wisselen ideeën en tapes uit, maar management en platenmaatschappij wil te veel invloed en dat willen de drie niet. Alle plannen gaan de plank op en na de tour van 2017 zijn de heren weer druk met hun eigen projecten.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ondertussen zit Jon Anderson niet stil. Sinds 2016 is hij in de weer met Trevor Rabin en Rick Wakeman. Er is sprake van nieuwe muziek, maar vooralsnog zijn er eerst uitgebreide tournees door de VS en in 2017 ook in Europa, onder de titel 'An evening of Yes music and more'. Ik zie de heren op 28 maart 2017 in Tivoli Vredenburg. Grandioos concert, mooie mix van 'klassiek' Yesspul en het modernere Rabinwerk (inmiddels al net zo klassiek). Hoogtepunt is een schitterende Awaken, uitgesponnener dan ooit. Drie avonden ervoor staat het vijftal (het trio is aangevuld met bassist Lee Pomeroy en drummer Louis Molino) in de Apollo in Manchester. Dat concert is vastgelegd en verschijnt in 2018 op verschillende beeld- en geluidsdragers. Ik koop zowel de dubbelcd als de bluray bij het uitkomen op 10 september 2018. De groep heeft zichtbaar heel veel plezier in het spelen met elkaar en dat uit zich bijvoorbeeld in het hilarische gitaar-keytarduel tussen Rabin en Wakeman tijdens Owner Of A Lonely Heart; als extraatje maakt Wakeman een rondje door het publiek. De bluray is een schitterend souvenir, maar waarom op de cd op schijnbaar willekeurige plekken allerlei publiekuitbarstingen zijn ingevoegd, is me een raadsel. Volledig overbodig, storend en bloedirritant. Smet op het werk. De beloofde nieuwe muziek laat op zich wachten; er zijn al sinds 2011 plannen voor een album en de drie wisselen ideeën en tapes uit, maar management en platenmaatschappij wil te veel invloed en dat willen de drie niet. Alle plannen gaan de plank op en na de tour van 2017 zijn de heren weer druk met hun eigen projecten.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2920: Yes - 50 Live
Yes! Tussen maart en juli 2018 toeren Davison, Downes, Howe, Schellen, Sherwood en White verder, vooral door de Verenigde Staten, om het vijftigjarig bestaan van de band te vieren. Op 20 en 21 juli staat de groep in The Fillmore Philadelphia en daar is deze dubbelcd die op 2 augustus 2019 uitkomt een verslag van. Ik koop 'm op 5 augustus 2019. Veel Yesklassiekers natuurlijk, maar her en der ook een aangename verrassing. Zo beginnen we met Close To The Edge en horen we even later Nine Voices (van The Ladder) en Madrigal (van Tormato). Zelfs Sweet Dreams komt voorbij. Er is het eerste deel uit de Fly From Here en een acceptabele uitvoering van Awaken. Het tweede plaatje opent verrassend met Parallels, als eerbetoon aan de schrijver ervan (Chris Squire). Yours Is No Disgrace sluit de reguliere setlijst af en in de toegift horen we de akoestische gitaarsolo van Steve Howe en ja hoor Roundabout en Starship Trooper. Ook leuk zijn de twee gastmuzikanten. Patrick Moraz (!) speelt de toetsen in Soon en Tony Kaye is er voor Yours Is No Disgrace en de toegiften. Leuke uitgave.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tussen maart en juli 2018 toeren Davison, Downes, Howe, Schellen, Sherwood en White verder, vooral door de Verenigde Staten, om het vijftigjarig bestaan van de band te vieren. Op 20 en 21 juli staat de groep in The Fillmore Philadelphia en daar is deze dubbelcd die op 2 augustus 2019 uitkomt een verslag van. Ik koop 'm op 5 augustus 2019. Veel Yesklassiekers natuurlijk, maar her en der ook een aangename verrassing. Zo beginnen we met Close To The Edge en horen we even later Nine Voices (van The Ladder) en Madrigal (van Tormato). Zelfs Sweet Dreams komt voorbij. Er is het eerste deel uit de Fly From Here en een acceptabele uitvoering van Awaken. Het tweede plaatje opent verrassend met Parallels, als eerbetoon aan de schrijver ervan (Chris Squire). Yours Is No Disgrace sluit de reguliere setlijst af en in de toegift horen we de akoestische gitaarsolo van Steve Howe en ja hoor Roundabout en Starship Trooper. Ook leuk zijn de twee gastmuzikanten. Patrick Moraz (!) speelt de toetsen in Soon en Tony Kaye is er voor Yours Is No Disgrace en de toegiften. Leuke uitgave.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2921: Yes - The Royal Affair Tour - Live From Las Vegas
Yes! In de eerste helft van 2019 loopt er een groots opgezet tourspektakel door de Verenigde Staten. Er spelen drie formaties op één avond: John Lodge (van The Moody Blues), Carl Palmer's ELP Legacy en Yes. Op 26 juli 2019 staat het circus in The Joint in Las Vegas en opnamen van het Yesconcert komen uit op 30 oktober 2021 en twee dagen later heb ik de cd in huis. Ik moet zeggen dat ik het repertoire van de reguliere set afwisselend en verrassend vind. Zo opent het concert met No Opportunity Necessary, No Experience Needed van de elpee Time And A Word uit 1970! Dat heeft de band na 1970 nooit meer op het podium gespeeld. Ook Onward komt - als eerbetoon aan Chris Squire - voorbij. America is de afsluiter van de reguliere set. De eerste toegift is Imagine (van John Lennon, ja ja) en daarin komt John Lodge gastzingen. (Yeszanger Jon Davison is getrouwd met de dochter van Lodge, dus zou houden we het tocht een beetje in de schoonfamilie.) Om alles op een enkel plaatje te passen, moeten twee stukken wegblijven. Ik kan leven met het ontbreken van een akoestisch gitaarstukje van Howe, maar dat The Gates Of Delirium plaats heeft moeten maken en niet de twee eeuwige toegiften Roundabout en Starship Trooper waarvan ik al 12.354 liveversies heb, vind ik een onverteerbare misser. Toch best een leuk concertplaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In de eerste helft van 2019 loopt er een groots opgezet tourspektakel door de Verenigde Staten. Er spelen drie formaties op één avond: John Lodge (van The Moody Blues), Carl Palmer's ELP Legacy en Yes. Op 26 juli 2019 staat het circus in The Joint in Las Vegas en opnamen van het Yesconcert komen uit op 30 oktober 2021 en twee dagen later heb ik de cd in huis. Ik moet zeggen dat ik het repertoire van de reguliere set afwisselend en verrassend vind. Zo opent het concert met No Opportunity Necessary, No Experience Needed van de elpee Time And A Word uit 1970! Dat heeft de band na 1970 nooit meer op het podium gespeeld. Ook Onward komt - als eerbetoon aan Chris Squire - voorbij. America is de afsluiter van de reguliere set. De eerste toegift is Imagine (van John Lennon, ja ja) en daarin komt John Lodge gastzingen. (Yeszanger Jon Davison is getrouwd met de dochter van Lodge, dus zou houden we het tocht een beetje in de schoonfamilie.) Om alles op een enkel plaatje te passen, moeten twee stukken wegblijven. Ik kan leven met het ontbreken van een akoestisch gitaarstukje van Howe, maar dat The Gates Of Delirium plaats heeft moeten maken en niet de twee eeuwige toegiften Roundabout en Starship Trooper waarvan ik al 12.354 liveversies heb, vind ik een onverteerbare misser. Toch best een leuk concertplaatje.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2922: Yes - The Quest
Yes! Na de tour eind juli 2019 begint de band ideeën uit te wisselen voor een nieuw studioalbum. Steve Howe werpt zich op als producer en hij heeft een probleem als begin 2020 een wereldwijde pandemie uitbreekt. Zanger Jon Davison heeft hem daarvoor gelukkig vanuit de VS een paar keer kunnen bezoeken in Groot-Brittannië en tijdens die bijeenkomsten leggen de twee de basis voor een paar stukken vast. Als het weer even kan, komt Geoffrey Downes toetsenpartijen spelen. In de VS neemt Billy Sherwood de drum- en percussiepartijen van Alan White en Jay Schellen en zijn eigen basbijdragen op. Howe maakt er dan een geheel van en ik kan The Quest vlak na het verschijn ervan op 7 oktober 2021 aan mijn verzameling toevoegen. Ik koop de Deluxe Editie, een elpeegroot mediaboek met een extra cd met bonusnummers en een bluray. Opener The Ice Bridge is veelbelovend: de compositie van Davison en Downes kent een leuk proggy intro en klinkt in de drie korte delen afwisselend. Aanvankelijk vind ik de rest van de plaat weinig geïnspireerd; het is duidelijk dat Howe de producer is: alles klinkt als een van zijn soloplaten. De drie bonusnummers op het tweede plaatje zijn door hem geschreven, duren nog geen dertien minuten en zijn in mijn oren erg overbodig. Op de bluray staat een surround mix van alle elf stukken en ik kan me niet herinneren die ooit te hebben beluisterd. Ik geloof dat ik het album een keer of wat heb gedraaid, vervolgens in de kast heb gezet en het er daarna niet meer uit heb gehaald. Bij nadere beluistering mag ik mijn oordeel wat nuanceren. Het klinkt mooi en gedegen en warm. Er staan aardige en mooie dingen op. De meeste songs blijven echter niet hangen. Het mist vuur en avontuur en dat verwacht ik bij een Yesplaat. Minus The Man is misschien de enige uitzondering: hier weten Sherwood en Davison een redelijk pakkende song neer te zetten. Vreemd genoeg vind ik de stukken waar Howe compositorisch niet aan bijgedragen heeft het sterkste. Alles bij elkaar krijgt The Quest van mij een voldoende, maar had ik de dure deluxe editie niet gehoeven.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Na de tour eind juli 2019 begint de band ideeën uit te wisselen voor een nieuw studioalbum. Steve Howe werpt zich op als producer en hij heeft een probleem als begin 2020 een wereldwijde pandemie uitbreekt. Zanger Jon Davison heeft hem daarvoor gelukkig vanuit de VS een paar keer kunnen bezoeken in Groot-Brittannië en tijdens die bijeenkomsten leggen de twee de basis voor een paar stukken vast. Als het weer even kan, komt Geoffrey Downes toetsenpartijen spelen. In de VS neemt Billy Sherwood de drum- en percussiepartijen van Alan White en Jay Schellen en zijn eigen basbijdragen op. Howe maakt er dan een geheel van en ik kan The Quest vlak na het verschijn ervan op 7 oktober 2021 aan mijn verzameling toevoegen. Ik koop de Deluxe Editie, een elpeegroot mediaboek met een extra cd met bonusnummers en een bluray. Opener The Ice Bridge is veelbelovend: de compositie van Davison en Downes kent een leuk proggy intro en klinkt in de drie korte delen afwisselend. Aanvankelijk vind ik de rest van de plaat weinig geïnspireerd; het is duidelijk dat Howe de producer is: alles klinkt als een van zijn soloplaten. De drie bonusnummers op het tweede plaatje zijn door hem geschreven, duren nog geen dertien minuten en zijn in mijn oren erg overbodig. Op de bluray staat een surround mix van alle elf stukken en ik kan me niet herinneren die ooit te hebben beluisterd. Ik geloof dat ik het album een keer of wat heb gedraaid, vervolgens in de kast heb gezet en het er daarna niet meer uit heb gehaald. Bij nadere beluistering mag ik mijn oordeel wat nuanceren. Het klinkt mooi en gedegen en warm. Er staan aardige en mooie dingen op. De meeste songs blijven echter niet hangen. Het mist vuur en avontuur en dat verwacht ik bij een Yesplaat. Minus The Man is misschien de enige uitzondering: hier weten Sherwood en Davison een redelijk pakkende song neer te zetten. Vreemd genoeg vind ik de stukken waar Howe compositorisch niet aan bijgedragen heeft het sterkste. Alles bij elkaar krijgt The Quest van mij een voldoende, maar had ik de dure deluxe editie niet gehoeven.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2923: Yes - Mirror To The Sky
Yes! Verrassend snel na The Quest komt Yes met een nieuwe studioplaat. Er is ondertussen nogal wat gebeurd met de groep: drummer Alan White overlijdt op 26 mei 2022 en Jay Schellen die tijdens de tours van 2018 en 2019 al bijsprong wordt zijn vaste opvolger. De band worstelt nog altijd met de pandemie: er waren concerten aangekondigd voor 2020 waarin Yes de complete elpee Relayer zou spelen; dat móést en zóú ik meemaken, dus ik koop kaarten voor het concert in 2020 in Utrecht. Het concert wordt uitgesteld naar 2021, naar 2022 en vervolgens nog een keer omdat er problemen zijn met verzekeringen. De band gaat in de herfst van 2022 de studio in en als het nieuwe album uitkomt, koop ik 'm gelijk (op 22 mei 2023). Ik heb geen hoge verwachtingen en ben aangenaam verrast. Tuurlijk, het is geen The Yes Album, Close To The Edge, Drama of Magnification, maar op Mirror To The Sky is weer avontuur te beleven en horen we een band die oud is, maar wel geïnspireerd aan het werk. Steve Howe is wederom de producer en dit keer klinkt de muziek niet als een soloplaat van hem; zo goed als alle stukken zijn geschreven door twee of meer bandleden. Er is veel ruimte voor instrumentale passages, complexe arrangementen en in een paar grote stukken zitten zelfs fraaie orkestpartijen. Opener Cut From The Stars is al veelbelovend: zowaar een melodie die beklijft. All Connected en Luminosity (beide van Davison, Howe en Sherwood) zijn fraaie composities van ieder bijna tien minuten waarin van alles gebeurt. Living Out Their Dream is een wat nietszeggend rocknummer. Het hoogtepunt vind ik het titelnummer, geschreven door Davison en Howe: in dit bijna een kwartier durende stuk zit alles wat ik van een Yessong verwacht en het kan zich bijna meten met het oudere werk. Een prominente rol voor het FAME's Studio Orchestra ook. Met Circles Of Time sluit het album in mijn oren niet erg sterk af; deze compositie van zanger Jon Davison blijft bij niet zo hangen. Gezien het vorige album en hoe ik die vond tegenvallen, koop ik niet een luxe mediaboek met meerdere schijfjes, maar kies ik voor een 'eenvoudige' limited edition met een extra cd. Op dit tweede schijfje staan drie stukken van Steve Howe. Met zestien minuten hadden ze ook als bonus op de eerste cd gepast, maar ik klaag niet. Met Unknown Place maakt Howe een sterk stuk en de twee overige weinig indrukmakende liedjes helemaal goed. Nogmaals: ik ben zeer aangenaam verrast door dit nieuwe album van de groep. Het concert waarvoor ik kaarten heb vindt uiteindelijk plaats op 17 mei 2024 in Musis in Arnhem. Geen Relayer, echter. Ik voel me nogal bedonderd, want daarvoor had ik kaarten gekocht. Uiteindelijk is het een redelijk goed concert. Verrassende opener is Machine Messiah en daarna een leuke doorsnede van het oeuvre met It'll Be A Good Day (van The Ladder), Don't Kill The Whale en Turn Of The Century als meest opvallende nummers in de set. Van America alleen het instrumentale intermezzo en ik weet nog altijd niet wat ik van de de hele dubbelelpee Tales From Topographic Oceans samengevat in twintig minuten moet vinden. De twee uitgekauwde toegiften neem ik voor lief. Ik ga tevreden naar huis. Voor 2026 staat er een Europese tournee gepland en ik heb geen kaarten gekocht voor het concert in Nederland of in de landen om ons heen. Heb ik het wel gezien?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit een plaatje van mijn verjaardag, 17 mei 2024:
Yes! Verrassend snel na The Quest komt Yes met een nieuwe studioplaat. Er is ondertussen nogal wat gebeurd met de groep: drummer Alan White overlijdt op 26 mei 2022 en Jay Schellen die tijdens de tours van 2018 en 2019 al bijsprong wordt zijn vaste opvolger. De band worstelt nog altijd met de pandemie: er waren concerten aangekondigd voor 2020 waarin Yes de complete elpee Relayer zou spelen; dat móést en zóú ik meemaken, dus ik koop kaarten voor het concert in 2020 in Utrecht. Het concert wordt uitgesteld naar 2021, naar 2022 en vervolgens nog een keer omdat er problemen zijn met verzekeringen. De band gaat in de herfst van 2022 de studio in en als het nieuwe album uitkomt, koop ik 'm gelijk (op 22 mei 2023). Ik heb geen hoge verwachtingen en ben aangenaam verrast. Tuurlijk, het is geen The Yes Album, Close To The Edge, Drama of Magnification, maar op Mirror To The Sky is weer avontuur te beleven en horen we een band die oud is, maar wel geïnspireerd aan het werk. Steve Howe is wederom de producer en dit keer klinkt de muziek niet als een soloplaat van hem; zo goed als alle stukken zijn geschreven door twee of meer bandleden. Er is veel ruimte voor instrumentale passages, complexe arrangementen en in een paar grote stukken zitten zelfs fraaie orkestpartijen. Opener Cut From The Stars is al veelbelovend: zowaar een melodie die beklijft. All Connected en Luminosity (beide van Davison, Howe en Sherwood) zijn fraaie composities van ieder bijna tien minuten waarin van alles gebeurt. Living Out Their Dream is een wat nietszeggend rocknummer. Het hoogtepunt vind ik het titelnummer, geschreven door Davison en Howe: in dit bijna een kwartier durende stuk zit alles wat ik van een Yessong verwacht en het kan zich bijna meten met het oudere werk. Een prominente rol voor het FAME's Studio Orchestra ook. Met Circles Of Time sluit het album in mijn oren niet erg sterk af; deze compositie van zanger Jon Davison blijft bij niet zo hangen. Gezien het vorige album en hoe ik die vond tegenvallen, koop ik niet een luxe mediaboek met meerdere schijfjes, maar kies ik voor een 'eenvoudige' limited edition met een extra cd. Op dit tweede schijfje staan drie stukken van Steve Howe. Met zestien minuten hadden ze ook als bonus op de eerste cd gepast, maar ik klaag niet. Met Unknown Place maakt Howe een sterk stuk en de twee overige weinig indrukmakende liedjes helemaal goed. Nogmaals: ik ben zeer aangenaam verrast door dit nieuwe album van de groep. Het concert waarvoor ik kaarten heb vindt uiteindelijk plaats op 17 mei 2024 in Musis in Arnhem. Geen Relayer, echter. Ik voel me nogal bedonderd, want daarvoor had ik kaarten gekocht. Uiteindelijk is het een redelijk goed concert. Verrassende opener is Machine Messiah en daarna een leuke doorsnede van het oeuvre met It'll Be A Good Day (van The Ladder), Don't Kill The Whale en Turn Of The Century als meest opvallende nummers in de set. Van America alleen het instrumentale intermezzo en ik weet nog altijd niet wat ik van de de hele dubbelelpee Tales From Topographic Oceans samengevat in twintig minuten moet vinden. De twee uitgekauwde toegiften neem ik voor lief. Ik ga tevreden naar huis. Voor 2026 staat er een Europese tournee gepland en ik heb geen kaarten gekocht voor het concert in Nederland of in de landen om ons heen. Heb ik het wel gezien?
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Vooruit een plaatje van mijn verjaardag, 17 mei 2024:
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2924: Yes - Looking Around
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze nogal slecht klinkende cd uit 1991 komt van een Italiaanse maker en ik koop 'm op 1 juli 1993. Er staan opnamen op uit 1969, 1970 en 1971, nogal een bijeen geraapt zootje. Het begint met I've Seen All Good People en Astral Traveller, live in Göteborg op 24 januari 1971, als Steve Howe al in de band zit. Astral Traveller staat later ook op de livebox The Word Is Live. Dan een rits BBC-opnamen uit 1969 en 1970 (die later officieel uitkomen op Something's Coming, zie aldaar), waaronder (en let u even op de spelfauten in de songtitels) Sweetnes en Swet Dreams. Als een soort extraatje een geluidsopname van No Opportunity Necessary, No Experience Needed van een optreden voor de Belgische televisie in 1970. Leuk, aardig. De cd heb ik een paar keer gedraaid, toen in de kast gezet en zelden, heel zelden, haal ik 'm eruit. Dat blijft zo, want inmiddels is het merendeel officieel uitgebracht.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
No Opportunity Necessary, No Experience Needed, maar dan uit de Beat Club, rond dezelfde tijd 1970:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 19-03-2026 09:26:51 ]
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze nogal slecht klinkende cd uit 1991 komt van een Italiaanse maker en ik koop 'm op 1 juli 1993. Er staan opnamen op uit 1969, 1970 en 1971, nogal een bijeen geraapt zootje. Het begint met I've Seen All Good People en Astral Traveller, live in Göteborg op 24 januari 1971, als Steve Howe al in de band zit. Astral Traveller staat later ook op de livebox The Word Is Live. Dan een rits BBC-opnamen uit 1969 en 1970 (die later officieel uitkomen op Something's Coming, zie aldaar), waaronder (en let u even op de spelfauten in de songtitels) Sweetnes en Swet Dreams. Als een soort extraatje een geluidsopname van No Opportunity Necessary, No Experience Needed van een optreden voor de Belgische televisie in 1970. Leuk, aardig. De cd heb ik een paar keer gedraaid, toen in de kast gezet en zelden, heel zelden, haal ik 'm eruit. Dat blijft zo, want inmiddels is het merendeel officieel uitgebracht.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
No Opportunity Necessary, No Experience Needed, maar dan uit de Beat Club, rond dezelfde tijd 1970:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 19-03-2026 09:26:51 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2925: Yes - The White Album
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ook wel bekend als een 'witte plaat'. The White Album is een cd-uitgave uit 1990 van een legendarische bootleg op vinyl, die halverwege de jaren zeventig verscheen. Erop staan opnamen van een concert dat Yes gaf in het concertgebouw in Amsterdam op 21 januari 1972 ter promotie van het album Fragile. Het geluid is redelijk. De opnamen zijn interessant omdat Rick Wakeman dan nog niet zo lang in de band zit en Bill Bruford drumt nog. Het is niet het complete concert; we horen I've Seen All Good People, Hearts Of The Sunrise (let weer even op de spelfaut), de toetsensolo van Wakeman, Long Distance (sic) en Yours Is No Disgrace. Omdat er op een cd meer kan, is er nog iets aan toegevoegd: The Gates Of Delirium, opgenomen in The Hollywood Bowl op 21 juni 1975 met een geheel andere band (zonder Wakeman en Bruford, maar met Moraz en White). Ik koop de cd op 30 juli 1992, beluister 'm een paar keer, zet 'm dan in de kast en na jaren en jaren haal ik 'm er weer 's uit. Aardig, wel.
Alleen het complete album te vinden op YT:
Bekijk deze YouTube-video
Alleen het complete concert van The Hollywood Bowl 1975 op YT:
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ook wel bekend als een 'witte plaat'. The White Album is een cd-uitgave uit 1990 van een legendarische bootleg op vinyl, die halverwege de jaren zeventig verscheen. Erop staan opnamen van een concert dat Yes gaf in het concertgebouw in Amsterdam op 21 januari 1972 ter promotie van het album Fragile. Het geluid is redelijk. De opnamen zijn interessant omdat Rick Wakeman dan nog niet zo lang in de band zit en Bill Bruford drumt nog. Het is niet het complete concert; we horen I've Seen All Good People, Hearts Of The Sunrise (let weer even op de spelfaut), de toetsensolo van Wakeman, Long Distance (sic) en Yours Is No Disgrace. Omdat er op een cd meer kan, is er nog iets aan toegevoegd: The Gates Of Delirium, opgenomen in The Hollywood Bowl op 21 juni 1975 met een geheel andere band (zonder Wakeman en Bruford, maar met Moraz en White). Ik koop de cd op 30 juli 1992, beluister 'm een paar keer, zet 'm dan in de kast en na jaren en jaren haal ik 'm er weer 's uit. Aardig, wel.
Alleen het complete album te vinden op YT:
Bekijk deze YouTube-video
Alleen het complete concert van The Hollywood Bowl 1975 op YT:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2926: Yes - Sound Chaser
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1990 en ik koop 'm op 22 augustus 1992. Tenminste, als ik de datum die ik met potlood op een stickertje heb geschreven en in het doosje heb geplakt goed lees. Op deze cd staan opnamen van Yes van 11 en 12 november of 11 december 1974 in Boston (de exacte data zijn niet bekend). De elpee Relayer, met Moraz in plaats van Wakeman, is dan net uit. Op de hoes prijken echter foto's uit 1977. Het is duidelijk een reproductie van een elpee. We horen nog net niet de naald in de groef vallen. Met dit soort publieksopnames is het geluid niet al te best. Het begint met setopener Sound Chaser, daarna concertafsluiter Roundabout en ten slotte The Gates Of Delirium. Ook jaren niet meer beluisterd, best aardig ondanks het verrotte geluid.
Alleen het hele concert van 11 december 1974 op YT:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 23-03-2026 08:26:30 ]
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1990 en ik koop 'm op 22 augustus 1992. Tenminste, als ik de datum die ik met potlood op een stickertje heb geschreven en in het doosje heb geplakt goed lees. Op deze cd staan opnamen van Yes van 11 en 12 november of 11 december 1974 in Boston (de exacte data zijn niet bekend). De elpee Relayer, met Moraz in plaats van Wakeman, is dan net uit. Op de hoes prijken echter foto's uit 1977. Het is duidelijk een reproductie van een elpee. We horen nog net niet de naald in de groef vallen. Met dit soort publieksopnames is het geluid niet al te best. Het begint met setopener Sound Chaser, daarna concertafsluiter Roundabout en ten slotte The Gates Of Delirium. Ook jaren niet meer beluisterd, best aardig ondanks het verrotte geluid.
Alleen het hele concert van 11 december 1974 op YT:
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 23-03-2026 08:26:30 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2927: Yes - Solo Rehearsals
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij is uitgegeven in 1997, ik koop 'm op 10 april 1998 en erop staan opnamen van repetities in Millersvilf in de VS in mei 1976 voor de daarop volgende tour. Yes heeft dan geen nieuw album uit en gaat toeren onder de naam 'The Solo Albums Tour'. Alle bandleden hebben op dat moment een soloplaat uit, vandaar. Vijf stukken slechts op deze cd. Het begint met Heart Of The Sunrise, vreemd genoeg in twee delen geknipt, maar dat soort fratsen zie je wel vaker op witte platen. Daarna Excerpts From 'I', het solohoekje van toetsenist Patrick Moraz; we horen fragmenten van zijn album The Story Of I. Flight Of The Moorglade is afkomstig van Jon Andersons soloalbum Olias Of Sunhillow (meesterwerk) en ik geloof niet dat dit ooit daadwerkelijk op de setlijst terecht is gekomen. Sound Chager (let op de spelfaut) en The Remembering (!) sluiten het cd'tje af. Interessant vanwege de twee solostukjes en The Remembering, maar voor de rest geloof ik het wel. Heel lang geleden dat ik deze nog uit de kast heb gehaald. Daar blijft-ie voorlopig ook. Het geluid is bagger.
Weinig tot niks van te vinden op YT, wel deze versie van Heart Of The Sunrise (met Chris Squire die zingt):
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij is uitgegeven in 1997, ik koop 'm op 10 april 1998 en erop staan opnamen van repetities in Millersvilf in de VS in mei 1976 voor de daarop volgende tour. Yes heeft dan geen nieuw album uit en gaat toeren onder de naam 'The Solo Albums Tour'. Alle bandleden hebben op dat moment een soloplaat uit, vandaar. Vijf stukken slechts op deze cd. Het begint met Heart Of The Sunrise, vreemd genoeg in twee delen geknipt, maar dat soort fratsen zie je wel vaker op witte platen. Daarna Excerpts From 'I', het solohoekje van toetsenist Patrick Moraz; we horen fragmenten van zijn album The Story Of I. Flight Of The Moorglade is afkomstig van Jon Andersons soloalbum Olias Of Sunhillow (meesterwerk) en ik geloof niet dat dit ooit daadwerkelijk op de setlijst terecht is gekomen. Sound Chager (let op de spelfaut) en The Remembering (!) sluiten het cd'tje af. Interessant vanwege de twee solostukjes en The Remembering, maar voor de rest geloof ik het wel. Heel lang geleden dat ik deze nog uit de kast heb gehaald. Daar blijft-ie voorlopig ook. Het geluid is bagger.
Weinig tot niks van te vinden op YT, wel deze versie van Heart Of The Sunrise (met Chris Squire die zingt):
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2928: Yes - Live In London 1975
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze is helemaal niet uit 1975. Het is opgenomen op 28 oktober 1978 in de Wembley Arena in Londen. De redelijk klinkende cd is uitgegeven in 1994 en ik koop 'm op 4 juli 1991. Hij is onderdeel van een serie die 'Super Golden Radio Shows' heet en dat doet vermoeden dat het hier opnamen voor de radio betreft. Vijf stukken erop en geen verrassingen: Siberian Khatru, Heart Of The Sunrise, I've Seen All Good People en natuurlijk Starship Trooper en Roundabout. De versie van Roundabout is identiek aan die van het bonusnummer op Classic Yes, dus zal van hetzelfde concert komen.
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze is helemaal niet uit 1975. Het is opgenomen op 28 oktober 1978 in de Wembley Arena in Londen. De redelijk klinkende cd is uitgegeven in 1994 en ik koop 'm op 4 juli 1991. Hij is onderdeel van een serie die 'Super Golden Radio Shows' heet en dat doet vermoeden dat het hier opnamen voor de radio betreft. Vijf stukken erop en geen verrassingen: Siberian Khatru, Heart Of The Sunrise, I've Seen All Good People en natuurlijk Starship Trooper en Roundabout. De versie van Roundabout is identiek aan die van het bonusnummer op Classic Yes, dus zal van hetzelfde concert komen.
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2929: Yes - Starship To The Gates Of Eternity
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1992, ik koop 'm op 30 juli 1992 en bevat opnamen van een concert in Quebec op 18 april 1979. Het is niet het hele concert; de volgorde van de stukken is raar. Zo beginnen we met Heart Of The Sunrise en Starship Trooper. Vervolgens klinkt Time And A Word, gevolgd door de rest van The Big Medley: delen van Long Distance Runarount, The Fish, Survival, Perpetual Change en The Gates Of Delirium. Erna is concertopener Siberian Khatru en ten slotte klinkt Don't Kill The Whale. Het geluid is redelijk goed, maar alle stukken kennen een fade-in en fade-out in de muziek, niet in het publiekgeluid. En er schort iets aan de mix: soms zit de gitaar helemaal voorin, soms de synthesizer en lijkt het helemaal uit balans. Het doet vermoeden dat het hier om een opname vanaf de mengtafel gaat. Alles bij elkaar: interessant, zeker vanwege The Big Medley.
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1992, ik koop 'm op 30 juli 1992 en bevat opnamen van een concert in Quebec op 18 april 1979. Het is niet het hele concert; de volgorde van de stukken is raar. Zo beginnen we met Heart Of The Sunrise en Starship Trooper. Vervolgens klinkt Time And A Word, gevolgd door de rest van The Big Medley: delen van Long Distance Runarount, The Fish, Survival, Perpetual Change en The Gates Of Delirium. Erna is concertopener Siberian Khatru en ten slotte klinkt Don't Kill The Whale. Het geluid is redelijk goed, maar alle stukken kennen een fade-in en fade-out in de muziek, niet in het publiekgeluid. En er schort iets aan de mix: soms zit de gitaar helemaal voorin, soms de synthesizer en lijkt het helemaal uit balans. Het doet vermoeden dat het hier om een opname vanaf de mengtafel gaat. Alles bij elkaar: interessant, zeker vanwege The Big Medley.
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2930: Yes - They
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Op 21 december 1991 vind ik deze dubbelcd ergens (geen idee meer waar). Erop staat een concert van 22 augustus 1984 in Montreal (en niet zoals op de hoes is vermeld 27 augustus 1983). De setlijst heeft wat weg van die op de video/dvd 9012live. Naast zeven van de negen stukken van het album 90125 horen we vier solospots (Solly's Beard van gitarist Rabin, een toetsenstukje van Kaye, Soon door Anderson en Amazing Grace en Whitefish door Squire en White) en de klassiekers Yours Is No Disgrace en concertafsluiter Starship Trooper. Omdat er nog ruimte over was, is er een opname van Owner Of A Lonely Heart van een ander concert aan toegevoegd. Deze Italiaanse uitgave komt uit 1990. Als ik ermee thuis kom, merk ik bij het eerste afspelen al dat er iets hapert. Er klinken korte onderbrekingen van witte ruis, fracties van seconden lang. Met iedere keer dat ik de cd's afspeel worden deze onderbrekingen luider en storender. Al snel is er niet meer naar te luisteren. Defect. Deze verdwijnt ergens heel ver weg achter op een plank.
Voor wie er zin in heeft: het hele concert (in baggerkwaliteit):
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Op 21 december 1991 vind ik deze dubbelcd ergens (geen idee meer waar). Erop staat een concert van 22 augustus 1984 in Montreal (en niet zoals op de hoes is vermeld 27 augustus 1983). De setlijst heeft wat weg van die op de video/dvd 9012live. Naast zeven van de negen stukken van het album 90125 horen we vier solospots (Solly's Beard van gitarist Rabin, een toetsenstukje van Kaye, Soon door Anderson en Amazing Grace en Whitefish door Squire en White) en de klassiekers Yours Is No Disgrace en concertafsluiter Starship Trooper. Omdat er nog ruimte over was, is er een opname van Owner Of A Lonely Heart van een ander concert aan toegevoegd. Deze Italiaanse uitgave komt uit 1990. Als ik ermee thuis kom, merk ik bij het eerste afspelen al dat er iets hapert. Er klinken korte onderbrekingen van witte ruis, fracties van seconden lang. Met iedere keer dat ik de cd's afspeel worden deze onderbrekingen luider en storender. Al snel is er niet meer naar te luisteren. Defect. Deze verdwijnt ergens heel ver weg achter op een plank.
Voor wie er zin in heeft: het hele concert (in baggerkwaliteit):
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2931: Yes - Resurrecting Dragons
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Het betreft hier opnamen uit de tournee door de VS in 1986, althans dat zegt het hoesje. In werkelijkheid komt Big Generator pas in september 1987 uit en gaat Yes daarna pas op tour. Op deze dubbelcd uit 1990 speelt de band drie stukken van dat album. Daarnaast drie van 90125 en de bekende klassiekers. Het geluid is niet heel goed, wat ver weg, zoals zo vaak bij dit soort publieksopnamen. Op het tweede plaatje is nog ruimte en daar staan losse liedjes van concerten van Jon Anderson (uit 1982), Rick Wakeman (1984?), GTR (met Steve Howe uit 1986) en King Crimson (uit 1984). Beetje vreemd. Ik koop de dubbelcd ergens in 1992 en vergeet om de aankoopdatum te noteren. Dom. Verder aardig hebbeding, wel.
Iets van de tour staat op The Word Is Live:
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Het betreft hier opnamen uit de tournee door de VS in 1986, althans dat zegt het hoesje. In werkelijkheid komt Big Generator pas in september 1987 uit en gaat Yes daarna pas op tour. Op deze dubbelcd uit 1990 speelt de band drie stukken van dat album. Daarnaast drie van 90125 en de bekende klassiekers. Het geluid is niet heel goed, wat ver weg, zoals zo vaak bij dit soort publieksopnamen. Op het tweede plaatje is nog ruimte en daar staan losse liedjes van concerten van Jon Anderson (uit 1982), Rick Wakeman (1984?), GTR (met Steve Howe uit 1986) en King Crimson (uit 1984). Beetje vreemd. Ik koop de dubbelcd ergens in 1992 en vergeet om de aankoopdatum te noteren. Dom. Verder aardig hebbeding, wel.
Iets van de tour staat op The Word Is Live:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2932: Yes - Say Yes
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ik herinner me nog heel goed dat ik deze aanschaf. Op 5 juni 1992 loop ik op het Marie-Joséplein in Oostende een grote muziekzaak binnen. Altijd even bladeren in de Yesbak en daarin tref ik deze dubbelcd aan. Een concert uit juni 1991 staat erop. Redelijk geprijsd. 'Oi, da's een illegale, hè?' zegt de jongeman achter de toonbank. 'Dat kan me niets schelen,' zeg ik. Een week later ben ik weer thuis en kan ik 'm in de speler stoppen. Het geluid is redelijk voor een publieksopname uit een stadion, misschien wat ver weg en is veel laag nauwelijks te horen. Onduidelijk waar en wanneer het concert is opgenomen, maar het betreft hier precies dezelfde setlijst als die ik een jaar ervoor mocht meemaken op 23 juni 1991, dus rijst het vermoeden dat het gaat om een optreden tijdens het Europese deel van de tour. Sommige van Jon Andersons grapjes tijdens de aankondigingen zijn zelfs hetzelfde als die ik in levenden lijve heb gehoord. Het achtkoppige Yesorkest (Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White) presenteert het beste van het beste van Yes. Slechts twee stukken van de Union-plaat die dan net uit is, veel klassiekers (waaronder een megamooie Awaken) en voor alle muzikanten een aardig solohoekje. Dit is een grandioos aandenken aan een van de meest grandioze tournees van Yes.
Niets van te vinden op YT, dus dan maar iets dat in het voorjaar van 1991 op tv was te zien:
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ik herinner me nog heel goed dat ik deze aanschaf. Op 5 juni 1992 loop ik op het Marie-Joséplein in Oostende een grote muziekzaak binnen. Altijd even bladeren in de Yesbak en daarin tref ik deze dubbelcd aan. Een concert uit juni 1991 staat erop. Redelijk geprijsd. 'Oi, da's een illegale, hè?' zegt de jongeman achter de toonbank. 'Dat kan me niets schelen,' zeg ik. Een week later ben ik weer thuis en kan ik 'm in de speler stoppen. Het geluid is redelijk voor een publieksopname uit een stadion, misschien wat ver weg en is veel laag nauwelijks te horen. Onduidelijk waar en wanneer het concert is opgenomen, maar het betreft hier precies dezelfde setlijst als die ik een jaar ervoor mocht meemaken op 23 juni 1991, dus rijst het vermoeden dat het gaat om een optreden tijdens het Europese deel van de tour. Sommige van Jon Andersons grapjes tijdens de aankondigingen zijn zelfs hetzelfde als die ik in levenden lijve heb gehoord. Het achtkoppige Yesorkest (Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White) presenteert het beste van het beste van Yes. Slechts twee stukken van de Union-plaat die dan net uit is, veel klassiekers (waaronder een megamooie Awaken) en voor alle muzikanten een aardig solohoekje. Dit is een grandioos aandenken aan een van de meest grandioze tournees van Yes.
Niets van te vinden op YT, dus dan maar iets dat in het voorjaar van 1991 op tv was te zien:
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
|
|
