Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2956: Supersister - T3iO



Supersister is echt helemaal terug en klinkt of het nooit is weggeweest. De groep onder aanvoering van Robert Jan Stips maakte furore in kleine kring van 1968 tot en met 1975, met enkele inmiddels legendarische platen. In 2000 leek een herstart plaats te vinden, maar door het plotse overlijden van fluitist Sacha van Geest ging dat niet verder dan een enkel toertje. In 2019 benadert de VPRO Stips en maakt een documentaire over hoe de toetsenman een nieuwe plaat opneemt. Stips maakt er werk van: hij kiest om nieuwe muziek in Supersisterstijl te schrijven en op te nemen met een keur aan muzikanten. Het resulteert in het grootse Supersister Project dat in 2019 door Nederland toert. Stips heeft de smaak te pakken. Het project is ingedikt tot een trio met Rinus Gerritsen op bas en Leon Klaasse op drums. De laatste jaren speelt het trio fanatiek in het land en er verschijnt ook nieuwe muziek. Ik ben nog niet bekomen van het album Nancy Never Knew (2025) of er ligt alweer een nieuwe plaat in de winkel. Die koop ik als hij uitkomt op 13 april 2026. T3iO is een korte liveplaat, opgenomen op 7 mei 2022 in de Philipszaal in Eindhoven. Judy Goes To Holiday is de nostalgische opener en daarna racen we door bekend en minder bekend Supersisterwerk. Alles loopt vloeiend in elkaar over en er zitten spetterende momenten in. Grote hit She Was Naked mag natuurlijk niet ontbreken en de verrassingen zitten aan het eind met het 60's Medley en afsluiter I Am You Are Me / Transmitter van het Retsis Repus-album uit 2019. Zelf zie ik Supersister Project in december 2019 en het trio in december 2023 en mei 2025. Dat maakt dit veel te korte plaatje tot een leuk souvenir en een aanmoediging om de band te blijven beluisteren en bekijken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2957: Talking Heads - Tentative Decisions: Demos & Live



Talking Heads is zo'n bandje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Opzwepend, intelligent, toegankelijk en tamelijk verslavend. Ik mis de hele eerste tien jaren van het bestaan van de band, stap pas in 1986 met Little Creatures in. De platen daarvoor heb ik geeneens (op Stop Making Sense na), maar de 3cd-box Once In A Lifetime bevat 80% van die eerste platen en die heb ik dan weer wel. Talking Heads start in 1975 als trio; gitarist/zanger/schrijvert David Byrne komt begin jaren zeventig in de New Yorkse muzieksien Chris Frantz (drums) tegen en begint met hem te spelen; in de loop van 1975 starten zij met Tina Weymouth (bas) een nieuw trio onder de naam Talking Heads. Ze beginnen te repeteren en op te treden. Toetsenist/gitarist Jerry Harrison komt er pas anderhalf jaar later bij. Er zijn allerlei demo's en liveopnamen van de triobezetting (illegaal) in omloop; die verschijnen begin 2026 officieel én opgepoetst in deze leuke set. Op drie cd's horen we de ontstaansgeschiedenis van de band en ik koop ze gelijk op 6 maart 2026. Op het eerste schijfje staan demo's uit september 1975 en het jaar 1976. Dan zijn er al veel stukken klaar die later groot worden op de eerste platen. Psycho Killer, bijvoorbeeld. Dat stuk horen we ook in een bijzondere demo uit 1974 (!) die onlangs boven water komt; het is uitgevoerd door de pre-Talking Headsband The Artistics: Byrne en Frantz werken daarin met bassist David Anderson. Het tweede plaatje bevat de demo's die het trio maakte voor CBS/Columbia in 1975, waaronder Sugar On My Tongue, I Wish You Wouldn't Say That, Love -> Building On Fire en (weer) Psycho Killer. Op de derde cd zijn concertopnamen te horen van 9 oktober 1976 in New York en 26 januari 1977 in Syracuse. De opnamen van de eerste klinken niet heel goed, maar geven een aardig beeld; de opnamen van de tweede zijn technisch top. Deze verzameling demo's en liveopnamen laat horen hoe veelbelovend Talking Heads vanaf het begin zijn. Kortom: fijn setje!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 04-05-2026 08:43:17 ]

bazbo cd2958: Tangerine Dream - 50 Years Of Phaedra - At The Barbican



Tangerine Dream is na dik vijfenvijftig jaar nog altijd actief, ook is er geen origineel bandlid meer onderdeel van de groep. Het is Thorsten Quaeschning die al enige jaren na het overlijden van Edgar Froese dit baanbrekende elektronicatrio aanvoert. Medetoetsenist Paul Frick en violiste Hoshiko Yamane spelen ook alweer een aantal jaren mee. In 1974 bracht de 'klassieke' Tangerine Dream (Froese-Franke-Baumann) het legendarische album Phaedra uit en dus is het in 2024 passend om dit grensverleggende album opnieuw uit te voeren. Op 7 oktober 2024 speelt het hernieuwde trio de plaat in The Barbican in Londen. Het concert is opgenomen en de dubbelcd verschijnt in januari 2026 en ik koop 'm gelijk op 29 januari 2026. Op het eerste plaatje staat de eerste set van het concert waarin de stukken van Phaedra te horen zijn. Geen kopieën van de originelen, maar modernere interpretaties ervan, zodat bijna een nieuwe composities ontstaan. De atmosfeer van de plaat is gebleven. Het klinkt fris en doet de klassieker waarlijk eer aan. In de tweede set - op het tweede plaatje - een mix van oud en nieuw: naast klassieke TD (Sorcerer en Logos) ook recent werk van het trio (waaronder Raum). Zeer fraaie registratie en onmisbaar voor de liefhebber.

_{Niks van het album op YT, wel een trailer:}
Bekijk deze YouTube-video
_{En wel publieksopnamen:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2959: Oliver Wakeman - Mother's Ruin



Oliver Wakeman is zeer actief in de muziek, al is zijn werk minder in het oog springend dan dat van zijn jongere broer Adam en vader Rick. In 2005 maakt hij tussen de vele soloactiviteiten en projecten met Clive Nolan en Steve Howe dit album Mother's Ruin. Het is meer rock dat we hier voorgeschoteld krijgen en Wakeman heeft dan ook een uitstekende band om zich heen geformeerd. Naast toegankelijke en stevige hardrock horen we wat proggier materiaal en daar komen de fraaie synthesizersolo's van Wakeman goed uit de verf. Hij gaat met de band op tournee en daar verschijnt dan weer een liveverslag van. Destijds koop ik het album en dat liveverslag niet, het is lastig te krijgen. In 2026 komt er een heruitgave van Mother's Ruin dat de twintigjarige verjaardag ervan viert. Naast het mooi opgepoetste album zijn er een vijftal bonusnummers toegevoegd. Zo zijn er van de sessies wat alternatieve versies, we horen Damian Wilson een stuk zingen en ook Paul Manzi (die later in Arena zou zingen) is van de partij. De plaat is geen hoogvlieger, maar alles bij elkaar is dit een charmante heruitgave, die ik bij het verschijnen koop op 12 maart 2026.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2960: Yes - From A Page



Yes! Oliver Wakeman mag in 2009 in de voetsporen van zijn vader treden. Rick kan de tour zelf niet doen om gezondheidsredenen en ook zanger Jon Anderson is niet helemaal fit (lees: bijnadoodervaring). Vader Wakeman stelt zijn zoon Oliver voor en voor Anderson in de plaats komt Benoit David. De tour in 2009 is alleraardigst en daarna gaat de band de studio in. Oliver Wakeman speelt veel toetsenpartijen in en draagt een paar stukken kant en klaar aan. Vervolgens doet hij de suggestie om Trevor Horn te vragen om te komen produceren. Dat gebeurt en Horn wil dan graag Geoffrey Downes terug op toetsen en dan mag Oliver dus weg. Op het album Fly From Here uit 2011 is de inbreng van Wakeman nauwelijks te horen. De meeste van zijn toetsenpartijen zijn vervangen en van de vier stukken die hij had ingebracht is er geen enkele terug te vinden. In 2019 heeft Wakeman contact met Steve Howe en hij vraagt of hij die inbreng mag gebruiken om af te maken. Howe, nu de baas van Yes omdat Chris Squire is overleden en ook Alan White met ernstige gezondheidsklachten kampt, gaat akkoord. From A Page komt in 2019 uit op een vinyl-EP en is dan op cd alleen te verkrijgen als bonus-cd van de heruitgave van de livedubbelaar At The Present - Live In Lyon. Ik besluit even te wachten. Dat duurt nogal. Gelukkig komt eind 2025 het bericht dat Oliver Wakeman zich nogmaals heeft gebogen over From A Page, nogal uitgebreid deze keer, en de fraaie heruitgave koop ik bij het verschijnen op 23 april 2026. Het hele project zit nu in een doosje met daarin twee cd's en een stapeltje 'art cards' en een boekje met uitleg van Wakeman. Op het eerste plaatje horen we de vier originele Yesstukken die Wakeman inbracht en die de groep heeft opgenomen. Opener To The Moment is gelijk raak: een uitstekend progstuk met pakkende melodieën, mooie wendingen en uitstekend spel. From The Turn Of A Card en Gift Of Love zijn eveneens prima songs en Words On A Page is bijzonder fraai. Verder staan er alternatieve versies van drie stukken die op Fly From Here staan en waarop het toetsenspel van Wakeman uitstekend uit de verf komt. Ik vind deze versie van Into The Storm, waaraan hij ook compositorisch ook bijdroeg, zelfs sterker dan op de formele plaat. Bijzonder is Alien, een melodie van Chris Squire waar Wakeman achteraf partijen aan toe heeft gevoegd, zodat een fraai eerbetoon aan de overleden meesterbassist is geworden. Op het tweede plaatje horen we zes demo's en een singleversie van To The Moment. Leuk om te horen. Alles had eigenlijk ook op één enkele cd gekund, maar ik klaag zeker niet. From A Page laat horen dat Oliver Wakeman meer Yes in zijn poten heeft dan wat de formele groep aan studiomateriaal de afgelopen twintig jaar heeft uitgebracht. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2961: Richard Barbieri - Hauntings



Richard Barbieri beschouwt zichzelf niet als muzikant, maar meer als geluidenmaker. Wat hij eerder bij Japan en Porcupine Tree deed, schitterende klankcollages maken die de atmosfeer van de muziek versterken, komt volledig tot zijn recht in zijn solowerk. Het is alweer vijf jaar geleden dat er een soloplaat van hem verscheen en Hauntings uit 2026 gaat voort op de weg die hij al twintig jaar bewandelt. Fraaie atmosferische instrumentaaltjes, soms abstract en duister, dan weer helder en ritmisch. Ook dit keer heeft hij gastmuzikanten ingeschakeld. Zo horen we bassist Percy Jones, Morgan Agren op drums, de trompet van Luca Calabrese en de stemmen van Lisen Rylander Löve, Sophie Worthen en vrouwlief Suzanne Barbieri. Ik koop de mooie versie van Hauntings op 4 mei 2026 met daarin een cd én een bluray. Op de bluray zijn een Atmos- en surroundmix te beluisteren, maar daar ben ik nog niet toe in de gelegenheid geweest. Het reguliere album is weer van uitzonderlijk grote klasse en kan zich meten met voorgangers Under A Spell en het meesterwerk Planets+Persona. Aanrader.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2962: Brian Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy)



Brian Eno stapt halverwege 1973 uit de band Roxy Music en begint onmiddellijk aan een solocarrière. Nadat eind 1973 zijn project No Pussyfooting met Robert Fripp is uitgekomen, verschijnt begin 1974 Here Come The Warm Jets, een plaat waarop hij veel gastmuzikanten inzet. Opvolger Taking Tiger Mountain (By Strategy) ligt een half jaar later in de winkels. Op dit album heeft Eno een vaste band om zich heen, waaronder Phil Manzanera en Robert Wyatt. Eno verlangt creatieve inbreng van zijn muzikanten en samen met Peter Schmidt ontwikkelt hij 'Oblique Strategies', een serie kaartjes met daarop 'instructies' die de muzikanten kunnen helpen het beste uit zichzelf naar boven te halen. Op de tien stukken klinkt de band vooral als een goed samenwerkend geheel. Er zit uptempo en steviger werk tussen, maar ook rustpuntjes en wat obscuurder spul. Eno is duidelijk op zoek naar nieuwe wegen en we kunnen deze plaat daarom beschouwen als een zoekplaatje en een voorbode van het meer atmosferische werk waar hij zich later veel mee bezig zal houden. Ik heb en ken de plaat nog niet, heb hem hoog op mijn verlanglijstje staan en vind een remaster uit 2004 in een tweedehandszaakje in Münster op 8 mei 2026. Hebbes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2963: Peter Gabriel - Live At WOMAD 1982



Peter Gabriel organiseert in 1982 het allereerste WOMAD-festival, een groots opgezet meerdaags evenement vol kunst en cultuur uit alle delen van de wereld met als doel verbinding én kruisbestuiving tot stand te brengen. Het festival moet plaats gaan vinden in de buurt van zijn woonplaats Bath in het VK. Hoe goed de bedoelingen ook zijn, het loopt uit op een financiële ramp en daarom besluit Gabriel om zelf twee shows te geven, om zo meer publiek te trekken en de kosten enigszins te compenseren. (Het mag echter niet baten; later organiseert Genesis een reünieconcert met Gabriel om hem financieel bij te staan.) Op 16 juli 1982 speelt Gabriel het eerste concert met zijn band (drummer Jerry Marotta, bassist John Giblin, gitarist David Rhodes en toetsenist Larry Fast); zelf is hij op dat moment bezig met het in elkaar zetten van zijn vierde soloplaat en tijdens het eerste WOMAD-concert schotelt hij het publiek zeven van de acht stukken voor, muziek die het publiek nog niet heeft gehoord en die nog in de steigers staat. Het concert komt pas in mei 2026 uit en ik koop de cd op 11 mei 2026. Fantastisch om de eerste versies van de songs te horen in ruwe vorm. Opener San Jacinto is voor mij gelijk het absolute hoogtepunt. Daarna volgt The Family And The Fishing Net en ook hier horen we dat de basis er al is maar dat details zoals we die van de studioplaat kennen nog ontbreken. Shock The Monkey is altijd een cadeautje en heel interessant is I Go Swimming, een stuk dat nooit op een regulier studioalbum van Gabriel verscheen maar wel op zijn Plays Live is te horen, zij het in een verder uitgewerkte vorm. De Afrikaanse percussiegroep Ekome komt spelen in The Rhythm Of The Heat. Alleen Wallflower van het vierde album ontbreekt en dat betekent dat we zelfs Kiss Of Life live te horen krijgen. Na vijftig minuten is de onvermijdelijke afsluiter Biko. Het concert klinkt bijzonder goed en de band is in uitstekende vorm. Na vierenveertig jaar is dit een schitterende én relevante uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2964: Little Village - Little Village



Little Village wordt in 1992 aangekondigd als dé nieuwe grote supergroep. Met John Hiatt, Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner in de band mag je daar wel van spreken. De vier hebben vier jaar ervoor gespeeld op Hiatt's succesvolle album Bring The Family, dus voor deze reünie zijn de verwachtingen hoog. Ik ben benieuwd - Cooder heeft dan alweer vijf jaar ervoor een soloplaat afgeleverd -, leen de cd van iemand, beluister hem een paar keer en besluit hem zelf niet te kopen. Ik vind het goed, maar niet spectaculair of wereldschokkend. Cooder zelf blijkt het al snel ook helemaal niets te vinden; met tegenzin doet hij de tournee en daarna buigt hij zich weer over andere samenwerkingsprojecten. Ook de pers is niet enthousiast. Little Village blijft het enige wapenfeit van het kwartet. In de dik dertig jaren erna neem ik steeds meer werk van Cooder tot mij en als ik op 8 mei 2026 in een tweedehandszaakje in Münster ben, kan ik een originele cd voor vier euro's toch niet laten staan. Bij nadere beluistering vind ik het nog altijd goed en ik begrijp waarom Cooder zelf snel uitgekeken was op het materiaal. Hij mag compositorisch bijdragen, hij zingt een enkel stuk en speelt fabuleus gitaar zoals we van hem gewend zijn, maar het is vrij eenvormig en weinig avontuurlijk. John Hiatt - ook niet de minste - is eigenlijk de ster van de show. Er staan uitstekende songs op (Solar Sex Panel, The Action, Inside Job, She Runs Hot) en alles bij elkaar is het drie kwartier kwaliteitsrock.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2965: Nits - Wool



Nits heeft in de loop van het meer dan vijftigjarig bestaan meerdere bezettingen gekend. Die van het trio Henk Hofstede, Robert Jan Stips en Rob Kloet timmert vandaag de dag flink aan de weg. In 1999 is Stips een tijdje afwezig om dat hij zich wil wijden aan een solocarrière (die niet van de grond komt). Laetitia van Krieken neemt zijn plaats in en Arwen Linnemann is er op bas als Nits de studio ingaat en er in 2000 met Wool uitkomt. Hofstede en Kloet schrijven al het materiaal en zetten nogal wat sessiemuzikanten in om het geluid in te kleuren. Het resultaat is een bijna orkestrale plaat vol met stemmige songs die hoe dan ook typisch Nits zijn. Wool ontbreekt lange tijd in mijn verzamelingetje tot ik het op 8 mei 2026 tot mijn verbazing tegenkom in een tweedehands zaakje in Münster. Deze twaalf liedjes zijn een zeer fijne aanvulling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 18-05-2026 21:08:32 ]

bazbo cd2966: Andreas Vollenweider - White Winds (Seeker's Journey)



Andreas Vollenweider is vooral bekend om zijn eerste twee soloplaten van begin jaren tachtig. Ik koop zijn derde soloelpee White Winds als die verschijnt in 1984. Of ik krijg 'm van Sinterklaas, dat kan ook. Vollenweider maakt een soort atmosferische wereldmuziek met zijn harp en laat zich begeleiden door een uitgebreid ensemble. Velen vinden het gekunstelde kitsch, maar ik vind dat hij aan de goede kant van de streep blijft. Van zijn eerste twee soloplaten vind ik een jaar of tien geleden fraaie heruitgaven op cd; White Winds kom ik op 8 mei 2026 tegen in een tweedehands zaakje in Münster en het betreft hier een originele cd-versie uit 1984. Bijzonder fijn om dit na al die jaren weer eens te horen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2967: Andreas Vollenweider - Down To The Moon



Andreas Vollenweider brengt zijn vierde soloplaat Down To The Moon uit in 1986 en ik koop de elpee in datzelfde jaar. Een cd-versie uit 1986 kom ik tegen in een tweedehands zaakje in Münster op 8 mei 2026 en ik ben blij dat ik hem voor vier euro's mee kan nemen. Zeer aangenaam om de muziek van de Zwitser (die overigens nog altijd de wereld rondtoert) weer eens te beluisteren en ik verbaas me hoe fraai een en ander in elkaar steekt. Het harpspel staat volledig ten dienste van de composities en het geheel van percussie, toetsen, blazers, strijkers, orkest, koor en harp werkt hypnotiserend en rustgevend. Ja, ik blijf dit zeer aangenaam vinden.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2968: Eric Vloeimans' Hotspot! - Pinkie Binkie



Eric Vloeimans begeeft zich met zijn trompet in 12.354 verschillende stijlen en 12.354 verschillende ensembles. Hotspot! is in 2024 ontstaan en bestaat uit vijf topmuzikanten: met drummer Pascal Vermeer, bassiste/zangeres Phaedra Kwant, gitarist Jerôme Hol en toetsenist Sjoerd van Eijck speelt Vloeimans een meesterlijke mix van jazz, rock, ambient en wereldmuziek. Ik verneem pas in de loop van 2025 dat dit ensemble bestaat, beluister een deel van de enige plaat die er dan uit is (deze) en ontdek dat Hotspot! op 17 mei 2026 in Luxor Live in Arnhem staat. Daar moet ik bij zijn. Daar ben ik ook bij. Veel van de setlijst staat op de tweede cd van dit album Pinkie Binkie. Het album opent met het titelnummer en neemt ons vervolgens mee op een reis door de wereld van de muziek van Vloeimans. Zoals gezegd is dat een meesterlijke mix. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten Terra Nova, Vic (van de hand van Kwant) en Koudougou (geschreven door fijne drummer Vermeer samen met Laetitia van Krieken); tijdens het concert speelt hij ook een stuk dat Gratitude heet en mij kippenvel bezorgt. Phaedra Kwant blijkt niet alleen fenomenaal te bassen, maar zingt ook fraai jazzy. Ik ben niet heel overtuigd van de aanwezigheid van een giertaar in alle stukken, maar het zorgt wel voor afwisseling, anders zou het dichtbij het geluid van dat andere ensemble van Vloeimans komen (Gatecrash!). Het pianospel van Van Eijck komt griezelig dicht in de buurt van dat van Gatecrashman Jeroen van Vliet, maar hij heeft wel degelijk zijn eigen muzikale karakter. Na afloop van het concert koop ik bij Eric de dubbelcd (live opgenomen in Lantaren/Venster, Bimhuis en Het Paard in het voorjaar van 2024) en die knettert sindsdien dagelijks door de kamer. Aanrader!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit: een plaatje van het concert op zondagavond 17 mei in Luxor Live in Arnhem:}

bazbo cd2969: Steve Winwood - Roll With It



Steve Winwood lijkt halverwege de jaren tachtig een metamorfose te hebben ondergaan. Waren zijn eerste soloplaten nog intiem en bijna landelijk - Arc Of A Diver en Talking Back To The Night nam hij op en produceerde hij helemaal in zijn eentje - ; op Back In The High Life uit 1986 zet hij een keur aan gastmuzikanten in en klinkt hij als een extraverte Amerikaanse grootheid. De opvolger Roll With It (1988) is geproduceerd door Tom Lord-Alge en heeft eveneens een grootse sound, zij het dat dit meer richting de jaren zestig Rhythm & Blues gaat. Het Hammond is dan ook het centrale instrument, maar ook een blazerssectie en achtergrondkoor zijn prominent aanwezig. Het titelnummer, Don't You Know What The Night Can Do? en Holding On zijn de singles en maken dat dit een van Winwoods commercieel meest succesvolle albums is. Het is ook een van zijn gladste. Ik koop de elpee natuurlijk al in 1988. Van een cd-versie is het nooit gekomen, totdat ik op 9 mei 2026 in een tweedehandszaakje in Münster ben en een originele cd uit 1988 tegen kom. Hoewel ik dat intiemere en persoonlijkere geluid van vooral zijn debuut Steve Winwood uit 1978, maar ook Arc Of A Diver prefereer, is dit toch een zeer fijne plaat. Roll With It!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-05-2026 08:16:02 ]

bazbo cd2970: The Claypool Lennon Delirium - The Great Parrot-Ox And The Golden Egg Of Empathy



The Claypool Lennon Delirum bestaat uit Les Claypool (Primus en daarnaast nog 12.354 andere projecten) en Sean Ono Lennon (zoon van) en brengt begin mei 2026 het derde album uit. En wát voor één. The Great Parrot-Ox And The Golden Egg Of Empathy is een conceptalbum, een verhaal over het gevaar van AI, over entropie en empathie. Het duo vertelt dit verhaal aan de hand van veertien waanzinnige psychedelische songs, een tekstenboekje en een compleet stripverhaal dat in de schitterend vormgegeven hoes zit. Ik koop mijn cd-versie op 21 mei 2026 en die zit in een klaphoes ter grootte van een ouderwetse single. De twee heren doen werkelijk alles zelf, van de stukken schrijven tot inspelen, van opnemen tot mixen, van de eindproductie tot en met die prachtige strip aan toe. Lennon is duidelijk verantwoordelijk voor de dromerige en latere-Beatlesque melodieën en composities; de fragmenten met die onnavolgbare baspartijen en orenschijnlijk onzinnig gebrabbel komen onmiskenbaar van Claypool. Ik heb het album pas één keer beluisterd (voor mij zijn gelijk de hoogtepunten WAP, Meat Machines, Mantra Of The Manatee en het afsluitende en samenvattende monsterstuk It's A Wrap) en ik ben totaal van de sokken geblazen. Ik moet het nog heel veel luisteren om te kunnen beoordelen of het net zo goed is als voorganger South Of Reality. Voor mij is al wel zeker: dit is briljante shit.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2971: Jethro Tull - Under Wraps - The Unwrapped Edition - Walk Into Light



Jethro Tull doet het na Broadsword And The Beast uit 1982 een jaartje rustig aan. Ian Anderson maakt een soloplaat Walk Into Light en teert daarop grotendeels op de technische vaardigheden van toetsenist Peter Vetesse. Dat bevalt hem zo goed, dat de twee ook werken aan nieuwe songs voor het komende album van Jethro Tull. Under Wraps uit 1984 deed nogal wat stof opwaaien. Hoewel Broadsword al veel synthesizers bevatte, lijkt het elektronische aspect hier prominent. Gitarist Martin Barre en bassist Dave Pegg zijn aanwezig, maar hun rol is overschaduwd door de synthesizers. Er is geen drummer; Anderson heeft alle percussiepartijen ingeprogrammeerd. Anderson verklaart achteraf dat hij in die tijd twee opties had: of meegaan met de tijd en gebruik maken van de moderne technieken óf blijven doen wat Tull al deed en daarmee voorspelbaar zijn en niet ontwikkelen en weggezet worden als een dinosaurusband. Voor Anderson was de keuze niet moeilijk, maar de kritiek van zowel fans als pers is ongenadig. De kwaliteit van de songs is echter ongekend hoog. Ik ken zowel Under Wraps als de soloplaat Walk Into Light niet of nauwelijks; er staat een enkel nummer op een box met daarop livespul en dat is het wel zo'n beetje. In 2026 komt een nieuw deel in de 'boekenreeks' uit: schitterende heruitgave met heel veel extra's op meerdere cd's en een dvd/bluray, vormgegeven in een mooi boekwerk met daarin een karrenvracht aan informatie. Under Wraps - The Unwrapped Edition - Walk Into Light bevat vijf cd's en een bluray en ik koop die op 21 mei 2026. Bruce Soord mag de originele plaat én Andersons soloalbum opnieuw mixen en hij treedt daarmee in de voetsporen van Steven Wilson, die alle voorgaande albums van nieuwe mixen voorzag. Van beide albums zijn twee versies te horen: eentje met de 'original drums' en een nieuwe versie waarin Soord de drums prominenter en subtieler en daarmee wat tijdlozer laat klinken. Ik ben er nog niet uit welke mijn voorkeur heeft; ik kende beide albums niet voordat ik deze box kocht. Naast de albums zijn er flink wat liedjes die nog op de plank lagen én er is een vijfde schijf met daarop concertopnamen van 9 september 1984, gemaakt in de Hammersmith Odeon in Londen voor BBC Radio. Voor de tour is drummer Doane Perry aangetrokken en de songs van Under Wraps blijken live totaal niet onder te doen voor de andere stukken uit de setlist. Op de bijgevoegde bluray alles en alles in meerdere mixen waaronder surround en atmas, maar daar heb ik me nog niet over kunnen buigen. Under Wraps is een buitenbeentje maar een relevante in het omvangrijke oeuvre van Jethro Tull.

Bekijk deze YouTube-video

_{Verder (nu) nog niets van de 2026 remixen te vinden op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2972: Vangelis - La Fête Sauvage



Vangelis krijgt in 1975 de vraag of hij muziek wil maken bij een documentaire van Frédéric Rossif over dieren in het wild. De Griek heeft zojuist de opnamen voor Heaven And Hell afgerond. Hij gaat de uitdaging aan en in zijn Londense studio Nemo gaat hij aan de slag. Van alle muziek die hij voor de docu maakt, verschijnt in 1976 slechts een klein deel op elpee. Twee plaatkantlange muziek- en geluidscollages krijgen we te horen (die op mijn cd aan elkaar geplakt zijn tot één bijna veertig minuten durend stuk). Daar zitten opvallend veel natuurlijke geluiden tussen, zoals Afrikaanse percussie, opzwepende zang en vogelgekwetter. Vangelis smeedt er een schitterend geheel van door alles te verbinden met zijn elektronica, vreemde effecten en wonderschone melodieën. Het eerste deel is wat onstuimig; het tweede deel kent de wat vertrouwdere sound van Vangelis. Ik vind een cd-versie, een remaster uit 1990, tijdens een grote platenbeurs hier in de straten van ons zo majestueuze Apeldoorn. Avontuurlijk werkje, dit.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 30-05-2026 21:21:54 ]

bazbo cd2973: Yohimbe Brothers - Front End Lifter



Yohimbe Brothers is een voor mij totaal onbekend duo als ik in 2003 een recensie lees van dit dan net verschenen album. Na een paar regels begrijp ik dat het gaat om Dj Logic en Vernon Reid. Aha, die ken ik wel, al is het vooral van naam. De recensie rept over een intrigerende mix van elektronica, dansritmes en weird gitaarwerk. Dat moet ik horen. Op 21 juni 2003 bezoek ik de plaatselijke platenwinkel, beluister ik de eerste drie stukken van de plaat en daarna schaf ik 'm aan. Tijdje totaal kapotgedraaid, toen verdween hij lange tijd in de kast en nu ik dit zo terug hoor, vind ik het weer heerlijk maffe muziek. Maar het zit ook allemaal heel fijn in elkaar. DJ Logic en Reid schakelen een groot arsenaal aan gastmuzikanten in en dat maakt het geluid wel zo afwisselend. Die eerste drie stukken Ponk, Tenemental en 6996-Club-Yohimbe blijven trouwens wel mijn favorieten van het album. Voor de rest: fijn plaatje.

_{Bijna niets van dit album te vinden op YT, behalve:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2974: Yoso - Elements



Yoso is het project van heren Bobby Kimball, Billy Sherwood en Tony Kaye. Omdat de eerste ooit in Toto zong en de laatste twee betrokken waren bij Yes, lijkt het een goed idee om de band Yoso te noemen. Het project heeft niet heel lang bestaan. In 2009 geformeerd, nog voordat de plaat is uitgekomen een tour door de VS en Europa en daarna nooit meer iets van vernomen. Ik hoor pas in 2010 van het trio, ben benieuwd en koop de limited edition van Elements bij het verschijnen op 29 juli 2010. Eerlijk gezegd is de muziek van het trio nogal vlees noch vis. Het is niet slecht en sommige nummers zijn pakkend en hebben een sterke melodie, maar over het algemeen is het weinig opzienbarend. Dat is mijns inhorens grotendeels te wijten aan de gelikte productie van Sherwood, die overigens ook alle bas-, gitaar- en drumpartijen speelt en veel zingt. Bovendien heeft hij zo'n beetje alle muziek geschreven; Kimball zorgt voor teksten en zang. Kaye is een prima toetsenist hier, maar klinkt vooral ten dienste van de compositie. Misschien is opener Yoso wel het aardigst of de single Walk Away. De limited editie kent een bonusschijf met daarop opnamen van een concert. Geen informatie daarover, waar het is opgenomen en wanneer en wie er eigenlijk meespelen. Bekend is dat naast Kimball, Sherwood en Kaye ook Jimmy Haun op gitaar en Lou Malino III op drums van de partij zijn. Op de setlijst slechts enkele stukken van de plaat en daarnaast werk van Toto en Yes (goh), terwijl op dat moment zowel Sherwood als Kaye al jaren helemaal geen lid (meer) zijn van die groep. Kimball doet duidelijk zijn best, maar kan de hoge tonen niet meer goed pakken. Ik heb dit album destijds een paar keer beluisterd, heb het toen in de kast gezet en sindsdien is het er niet meer uitgekomen. Leuk voor de heb, maar niet essentieel, laat staan elementair.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 30-05-2026 21:23:06 ]

bazbo cd2975: Vangelis - Beaubourg



Vangelis bezoekt in 1977 het Centre Pompidou in Parijs en hij is onder de indruk van de architectuur van het gebouw. Als hij terug is in zijn Nemo Studio in Londen, neemt hij in krap een maand tijd het album Beaubourg op. Hij improviseert, werkt bepaalde melodieën uit en laat de muziek vooral spontaan ontstaan. Qua instrumenten gebruikt hij voornamelijk zijn YamahaCS80 synthesizers en een ring modulator. Het werk bestaat uit twee plaatkantlange stukken. Zelf uiterst tevreden levert hij het bij zijn platenmaatschappij RCA in, maar die zijn niet zo overtuigd als hij. Ze zijn toch al niet zo enthousiast over de vier albums die hij voor ze heeft gemaakt; nu beschuldigen ze hem ervan expres een ontoegankelijke elektronische plaat te hebben gemaakt. Vangelis is beledigd en weet dat hij op zoek gaat naar een andere platenmaatschappij. Beaubourg verschijnt in 1978 en de recensies spreken van een 'moeilijk' album. De muziek is dan ook vrij abstract, experimenteel, expressief en dramatisch en soms wat chaotisch. Ik koop een remaster uit 2022 op 28 mei 2022; ik kende het album niet en moet zeggen dat ik niet zo ontoegankelijk vind, eerder avontuurlijk en ja het vraagt wel de aandacht van de luisteraar. O ja en ik vind het mooi.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 3% gewijzigd door bazbo op 30-05-2026 21:24:35 ]

bazbo cd2977: Robert Fripp - Exposures



Robert Fripp heft in 1974 King Crimson op, gaat in retraite en laat zich drie jaar lang niet of nauwelijks zien in de muziekwereld. Eind 1977 verhuist hij naar New York en daar stort hij zich in allerlei nieuwe ontmoetingen die hem veel opleveren. Hij speelt met Deborah Harry en The Roaches, begint een soort punkrockdansbandje (The Leaugue Of Gentlemen) en tussendoor speelt hij gitaar op Bowies platen Low en "Heroes". Ook maakt hij in zijn eentje verschillende tourtjes waarin hij zijn 'Frippertronics' demonstreert: een systeem van twee spoelenrecorders waarmee hij loops maakt en afspeelt en daar vervolgens gitaarsolo's overheen improviseert. Of het allemaal nog niet genoeg is produceert hij (solo)albums voor Daryl Hall en Peter Gabriel en werkt hij aan een eigen soloalbum, dat in 1978 verschijnt onder de titel Exposure. Een soloalbum doet vermoeden dat Fripp alles alleen doet, maar dat is geenszins het geval. Hij zet talloze prominenten in waaronder Jerry Marotta, Tony Levin, Phil Collins, Narada Michael Walden, Brian Eno, Peter Hammill, Daryl Hall, Terry Roche en Peter Gabriel. Ook is de stem van J.G. Bennett te horen, de goeroe van wie Fripp sinds 1974 een volgeling is. Muzikaal gezien is het een bonte verzameling instrumentaaltjes, collages, songs en stijlen: rock, ballad, ambient, prog, spoken word. Op de setlijst staat het titelstuk Exposure, dat ook te horen is op de tweede soloplaat van Peter Gabriel (dat Fripp produceerde) en een schitterende uitvoering van Here Comes The Flood van Gabriel, dat Gabriel zingt en Fripp voorziet van stemmige Frippertronics. Tijdens de opnamesessies laat Fripp veel verschillende versies van de songs vastleggen en meerdere mixen uitvoeren. In de loop van de jaren blijkt dat er meer dan vier verschillende versies van het album zijn. In 1978 ziet (in Fripps eigen telling) de 'first edition' het levenslicht en in 2006 de 'third edition'. Exposure blijft een belangrijk document, mede omdat Fripp in 1981 besluit om met Bill Bruford, Tony Levin en Adrian Belew een nieuwe band te beginnen waarin de ritmes van The League Of Gentlemen doorschijnen; aanvankelijk heet die band Discipline, maar al snel verandert Fripp de bandnaam in King Crimson. En dan wordt het 2022 en brengt Fripp in zijn stortvloed aan her- en archiefuitgaven van zijn oeuvre Exposures uit, een dikke doos met vijfentwintig cd's, drie dvd's en vier blurays, waarop een grandioos overzicht staat van Fripps carrière van 1977 tot 1981, bevattende de albums Exposure, God Save The Queen / Under Heavy Manners, The League Of Gentlemen en Let The Power Fall, aangevuld met verschillende versies van Exposure, studio outtakes, live Frippertronics en The League of Gentlemen optredens. Als die box uitkomt, besluit ik 'm niet aan te schaffen, want de afzonderlijke albums komen ook mooi geremasterd uit en een enkel Frippertronicconcert ook en dan heb ik wel genoeg, denk ik. Maar als ik op maandag 25 mei op een grote platenbeurs in de straten van ons zo majestueuze Apeldoorn rondscharrel, tref ik een tweedehands maar zo goed als nieuwe box aan voor een zeer redelijke prijs en dan is de keuze snel gemaakt. Tot nu toe heb ik nog maar elf cd's beluisterd, dus ik ben nog wel even bezig; op de blurays staan alle opgenomen Frippertronicsconcerten en daarmee kan ik nog tientallen en tientallen uren vooruit en ik kijk ernaar uit.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-06-2026 20:52:11 ]

bazbo cd2978: Ry Cooder & V.M. Bhatt - A Meeting By The River



Ry Cooder is altijd op zoek naar muzikanten om mee samen te werken. Na zijn soloalbum Get Rhythm uit 1987 besluit hij om een tijdje geen soloplaten meer te maken, maar zich toe te leggen op filmmuziek en samenwerkingsprojecten. Als de supergroep Little Village (met John Hiatt, Nick Lowe en Jim Keltner) in 1992 mislukt, krijgt hij plots een uitnodiging van ene Vishwa Moham Bhatt, een Indiase muzikant, die zich heeft toegelegd op de mohan veena, een gitaarachtig instrument dat Bhatt heeft ontwikkeld. Het idee is dat ze samen gaan improviseren en dat vastleggen. In september 1992, nog geen uur voordat de opnamen beginnen, maken de twee kennis. Sukhvinder Singh Namdhari speelt tabla en Cooders dan veertienjarige zoon Joachim dumbek (een percussie-instrument uit het Midden-Oosten). Het resultaat is een plaat met vier ingetogen, stemmige, hypnotiserende en bijna rustgevende improvisaties. Het vierde stuk Isa Lei is gebaseerd op een traditionele hymne. Ik vind een tweedehands exemplaar voor drie pond in de beroemde winkel Missing Records in Glasgow op 5 juni 2026. Een bijzondere aanvulling op mijn verzameling Ry Cooder.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-06-2026 20:51:21 ]

bazbo cd2979: Yes - Aurora



Yes! Geen enkel oorspronkelijk lid meer in de groep. Steve Howe stak in bij het derde album in 1970 en heeft sindsdien ook periodes geen deel uitgemaakt van de groep. Dit is het derde album sinds het overlijden van bassist en oerlid Chris Squire en sinds enkele jaren is ook drummer Alan White (vanaf 1972 betrokken) niet meer onder de levenden. Geoffrey Downes (ook al aanwezig in 1980-1981 en vanaf 2010 vast bandlid) is de toetsenist, Jon Davison doet sinds 2012 de zang, Billy Sherwood speelt sinds 2017 bas en Jay Schellen vanaf 2018 de drums. Howe is voor de derde keer op rij verantwoordelijk voor de productie van het album. The Quest uit 2021 vond ik nogal tegenvallen (geen vuur, niets beklijft), maar Mirror To The Sky (2023) had mooie momenten en fraaie orkestraties. Ook op Aurora, dat 12 juni 2026 verschijnt, klinkt af en toe dat orkest en die momenten zijn uiterst mooi. Ik heb het album sinds 22 juni in huis, heb het nu twee maal beluisterd en moet zeggen dat het me niet tegen valt. Natuurlijk is het geen jarenzeventig- of jarentachtigYes, maar dit is een zeer redelijk album met enkele goede momenten. Jon Davison en Steve Howe leveren de meeste bijdragen aan de composities en die stukken waaraan de bandleden samen schrijven, die blijken het sterkst. Opener/titelnummer Aurora, bijvoorbeeld. Of het vierdelige Countermovement (dat gewoon vier losse composities zijn die nauwelijks met elkaar samenhangen maar als geheel toch een aardig werk blijkt) of de lieflijke wals Ariadne met (nogmaals) sfeervolle orkestraties. Nee, vergeten doen we Jon Anderson nooit, maar dit is een heel redelijk Yesalbum.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 25-06-2026 20:55:20 ]

bazbo cd2980: Neil Young - After The Gold Rush



Neil Young is zo'n constante in de muziekwereld; hij is er altijd geweest, is er altijd en zal er ook altijd zijn. Net als David Bowie. Of wacht. Ik hoor muziek van Neil Young voor het eerst als ik als veertienjarige Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young van iemand leen en de eenvoud van de songs, de protestteksten en de koortsige stem spreken mij onmiddellijk aan. Halverwege de jaren tachtig koop ik wat CSN&Y op vinyl (favoriet: het livealbum 4 Way Street) en zie ik de film Year Of The Horse in het filmhuis in ons zo majestueuze Apeldoorn en toch duurt het lang voordat ik iets van de man solo aanschaf. Dat is op 29 september 1989 (een cd-uitgave uit 1987). After The Gold Rush is een klassieker. Young neemt dit album op in maart 1970, als Déjà Vu en de bijbehorende tournees voorbij zijn en hij een tijdje niets omhanden heeft (voordat het viertal naar het Woodstockfestival gaat). Het is voornamelijk een zeer ingetogen en sober opgenomen akoestische folkplaat met af en toe een rocknummer. Young heeft het meeste thuis in zijn studio in Topanga Canyon opgenomen. Zelf speelt hij gitaar, mondharmonica en piano. Verder horen we leden van zijn groep Crazy Horse, maar ook Nils Lofgren, Stephen Stills en vele anderen. De meeste songs schijnen gebaseerd te zijn op het script voor een film (die er nooit is gekomen) en vertellen over eenzaamheid, verloren liefde, depressie en gevoelens van onrechtvaardigheid en machteloosheid. Het titelnummer blijft een favoriet, maar ook de rockers Southern Man en When You Dance I Can Really Love. Daarmee doe ik de andere liedjes tekort; in het krappe half uur komt er geen enkel minder liedje voorbij. Ik vind het nog altijd een meesterwerk.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video