Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2956: Supersister - T3iO



Supersister is echt helemaal terug en klinkt of het nooit is weggeweest. De groep onder aanvoering van Robert Jan Stips maakte furore in kleine kring van 1968 tot en met 1975, met enkele inmiddels legendarische platen. In 2000 leek een herstart plaats te vinden, maar door het plotse overlijden van fluitist Sacha van Geest ging dat niet verder dan een enkel toertje. In 2019 benadert de VPRO Stips en maakt een documentaire over hoe de toetsenman een nieuwe plaat opneemt. Stips maakt er werk van: hij kiest om nieuwe muziek in Supersisterstijl te schrijven en op te nemen met een keur aan muzikanten. Het resulteert in het grootse Supersister Project dat in 2019 door Nederland toert. Stips heeft de smaak te pakken. Het project is ingedikt tot een trio met Rinus Gerritsen op bas en Leon Klaasse op drums. De laatste jaren speelt het trio fanatiek in het land en er verschijnt ook nieuwe muziek. Ik ben nog niet bekomen van het album Nancy Never Knew (2025) of er ligt alweer een nieuwe plaat in de winkel. Die koop ik als hij uitkomt op 13 april 2026. T3iO is een korte liveplaat, opgenomen op 7 mei 2022 in de Philipszaal in Eindhoven. Judy Goes To Holiday is de nostalgische opener en daarna racen we door bekend en minder bekend Supersisterwerk. Alles loopt vloeiend in elkaar over en er zitten spetterende momenten in. Grote hit She Was Naked mag natuurlijk niet ontbreken en de verrassingen zitten aan het eind met het 60's Medley en afsluiter I Am You Are Me / Transmitter van het Retsis Repus-album uit 2019. Zelf zie ik Supersister Project in december 2019 en het trio in december 2023 en mei 2025. Dat maakt dit veel te korte plaatje tot een leuk souvenir en een aanmoediging om de band te blijven beluisteren en bekijken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2957: Talking Heads - Tentative Decisions: Demos & Live



Talking Heads is zo'n bandje waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Opzwepend, intelligent, toegankelijk en tamelijk verslavend. Ik mis de hele eerste tien jaren van het bestaan van de band, stap pas in 1986 met Little Creatures in. De platen daarvoor heb ik geeneens (op Stop Making Sense na), maar de 3cd-box Once In A Lifetime bevat 80% van die eerste platen en die heb ik dan weer wel. Talking Heads start in 1975 als trio; gitarist/zanger/schrijvert David Byrne komt begin jaren zeventig in de New Yorkse muzieksien Chris Frantz (drums) tegen en begint met hem te spelen; in de loop van 1975 starten zij met Tina Weymouth (bas) een nieuw trio onder de naam Talking Heads. Ze beginnen te repeteren en op te treden. Toetsenist/gitarist Jerry Harrison komt er pas anderhalf jaar later bij. Er zijn allerlei demo's en liveopnamen van de triobezetting (illegaal) in omloop; die verschijnen begin 2026 officieel én opgepoetst in deze leuke set. Op drie cd's horen we de ontstaansgeschiedenis van de band en ik koop ze gelijk op 6 maart 2026. Op het eerste schijfje staan demo's uit september 1975 en het jaar 1976. Dan zijn er al veel stukken klaar die later groot worden op de eerste platen. Psycho Killer, bijvoorbeeld. Dat stuk horen we ook in een bijzondere demo uit 1974 (!) die onlangs boven water komt; het is uitgevoerd door de pre-Talking Headsband The Artistics: Byrne en Frantz werken daarin met bassist David Anderson. Het tweede plaatje bevat de demo's die het trio maakte voor CBS/Columbia in 1975, waaronder Sugar On My Tongue, I Wish You Wouldn't Say That, Love -> Building On Fire en (weer) Psycho Killer. Op de derde cd zijn concertopnamen te horen van 9 oktober 1976 in New York en 26 januari 1977 in Syracuse. De opnamen van de eerste klinken niet heel goed, maar geven een aardig beeld; de opnamen van de tweede zijn technisch top. Deze verzameling demo's en liveopnamen laat horen hoe veelbelovend Talking Heads vanaf het begin zijn. Kortom: fijn setje!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 04-05-2026 08:43:17 ]

bazbo cd2958: Tangerine Dream - 50 Years Of Phaedra - At The Barbican



Tangerine Dream is na dik vijfenvijftig jaar nog altijd actief, ook is er geen origineel bandlid meer onderdeel van de groep. Het is Thorsten Quaeschning die al enige jaren na het overlijden van Edgar Froese dit baanbrekende elektronicatrio aanvoert. Medetoetsenist Paul Frick en violiste Hoshiko Yamane spelen ook alweer een aantal jaren mee. In 1974 bracht de 'klassieke' Tangerine Dream (Froese-Franke-Baumann) het legendarische album Phaedra uit en dus is het in 2024 passend om dit grensverleggende album opnieuw uit te voeren. Op 7 oktober 2024 speelt het hernieuwde trio de plaat in The Barbican in Londen. Het concert is opgenomen en de dubbelcd verschijnt in januari 2026 en ik koop 'm gelijk op 29 januari 2026. Op het eerste plaatje staat de eerste set van het concert waarin de stukken van Phaedra te horen zijn. Geen kopieën van de originelen, maar modernere interpretaties ervan, zodat bijna een nieuwe composities ontstaan. De atmosfeer van de plaat is gebleven. Het klinkt fris en doet de klassieker waarlijk eer aan. In de tweede set - op het tweede plaatje - een mix van oud en nieuw: naast klassieke TD (Sorcerer en Logos) ook recent werk van het trio (waaronder Raum). Zeer fraaie registratie en onmisbaar voor de liefhebber.

_{Niks van het album op YT, wel een trailer:}
Bekijk deze YouTube-video
_{En wel publieksopnamen:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2959: Oliver Wakeman - Mother's Ruin



Oliver Wakeman is zeer actief in de muziek, al is zijn werk minder in het oog springend dan dat van zijn jongere broer Adam en vader Rick. In 2005 maakt hij tussen de vele soloactiviteiten en projecten met Clive Nolan en Steve Howe dit album Mother's Ruin. Het is meer rock dat we hier voorgeschoteld krijgen en Wakeman heeft dan ook een uitstekende band om zich heen geformeerd. Naast toegankelijke en stevige hardrock horen we wat proggier materiaal en daar komen de fraaie synthesizersolo's van Wakeman goed uit de verf. Hij gaat met de band op tournee en daar verschijnt dan weer een liveverslag van. Destijds koop ik het album en dat liveverslag niet, het is lastig te krijgen. In 2026 komt er een heruitgave van Mother's Ruin dat de twintigjarige verjaardag ervan viert. Naast het mooi opgepoetste album zijn er een vijftal bonusnummers toegevoegd. Zo zijn er van de sessies wat alternatieve versies, we horen Damian Wilson een stuk zingen en ook Paul Manzi (die later in Arena zou zingen) is van de partij. De plaat is geen hoogvlieger, maar alles bij elkaar is dit een charmante heruitgave, die ik bij het verschijnen koop op 12 maart 2026.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2960: Yes - From A Page



Yes! Oliver Wakeman mag in 2009 in de voetsporen van zijn vader treden. Rick kan de tour zelf niet doen om gezondheidsredenen en ook zanger Jon Anderson is niet helemaal fit (lees: bijnadoodervaring). Vader Wakeman stelt zijn zoon Oliver voor en voor Anderson in de plaats komt Benoit David. De tour in 2009 is alleraardigst en daarna gaat de band de studio in. Oliver Wakeman speelt veel toetsenpartijen in en draagt een paar stukken kant en klaar aan. Vervolgens doet hij de suggestie om Trevor Horn te vragen om te komen produceren. Dat gebeurt en Horn wil dan graag Geoffrey Downes terug op toetsen en dan mag Oliver dus weg. Op het album Fly From Here uit 2011 is de inbreng van Wakeman nauwelijks te horen. De meeste van zijn toetsenpartijen zijn vervangen en van de vier stukken die hij had ingebracht is er geen enkele terug te vinden. In 2019 heeft Wakeman contact met Steve Howe en hij vraagt of hij die inbreng mag gebruiken om af te maken. Howe, nu de baas van Yes omdat Chris Squire is overleden en ook Alan White met ernstige gezondheidsklachten kampt, gaat akkoord. From A Page komt in 2019 uit op een vinyl-EP en is dan op cd alleen te verkrijgen als bonus-cd van de heruitgave van de livedubbelaar At The Present - Live In Lyon. Ik besluit even te wachten. Dat duurt nogal. Gelukkig komt eind 2025 het bericht dat Oliver Wakeman zich nogmaals heeft gebogen over From A Page, nogal uitgebreid deze keer, en de fraaie heruitgave koop ik bij het verschijnen op 23 april 2026. Het hele project zit nu in een doosje met daarin twee cd's en een stapeltje 'art cards' en een boekje met uitleg van Wakeman. Op het eerste plaatje horen we de vier originele Yesstukken die Wakeman inbracht en die de groep heeft opgenomen. Opener To The Moment is gelijk raak: een uitstekend progstuk met pakkende melodieën, mooie wendingen en uitstekend spel. From The Turn Of A Card en Gift Of Love zijn eveneens prima songs en Words On A Page is bijzonder fraai. Verder staan er alternatieve versies van drie stukken die op Fly From Here staan en waarop het toetsenspel van Wakeman uitstekend uit de verf komt. Ik vind deze versie van Into The Storm, waaraan hij ook compositorisch ook bijdroeg, zelfs sterker dan op de formele plaat. Bijzonder is Alien, een melodie van Chris Squire waar Wakeman achteraf partijen aan toe heeft gevoegd, zodat een fraai eerbetoon aan de overleden meesterbassist is geworden. Op het tweede plaatje horen we zes demo's en een singleversie van To The Moment. Leuk om te horen. Alles had eigenlijk ook op één enkele cd gekund, maar ik klaag zeker niet. From A Page laat horen dat Oliver Wakeman meer Yes in zijn poten heeft dan wat de formele groep aan studiomateriaal de afgelopen twintig jaar heeft uitgebracht. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2961: Richard Barbieri - Hauntings



Richard Barbieri beschouwt zichzelf niet als muzikant, maar meer als geluidenmaker. Wat hij eerder bij Japan en Porcupine Tree deed, schitterende klankcollages maken die de atmosfeer van de muziek versterken, komt volledig tot zijn recht in zijn solowerk. Het is alweer vijf jaar geleden dat er een soloplaat van hem verscheen en Hauntings uit 2026 gaat voort op de weg die hij al twintig jaar bewandelt. Fraaie atmosferische instrumentaaltjes, soms abstract en duister, dan weer helder en ritmisch. Ook dit keer heeft hij gastmuzikanten ingeschakeld. Zo horen we bassist Percy Jones, Morgan Agren op drums, de trompet van Luca Calabrese en de stemmen van Lisen Rylander Löve, Sophie Worthen en vrouwlief Suzanne Barbieri. Ik koop de mooie versie van Hauntings op 4 mei 2026 met daarin een cd én een bluray. Op de bluray zijn een Atmos- en surroundmix te beluisteren, maar daar ben ik nog niet toe in de gelegenheid geweest. Het reguliere album is weer van uitzonderlijk grote klasse en kan zich meten met voorgangers Under A Spell en het meesterwerk Planets+Persona. Aanrader.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2962: Brian Eno - Taking Tiger Mountain (By Strategy)



Brian Eno stapt halverwege 1973 uit de band Roxy Music en begint onmiddellijk aan een solocarričre. Nadat eind 1973 zijn project No Pussyfooting met Robert Fripp is uitgekomen, verschijnt begin 1974 Here Come The Warm Jets, een plaat waarop hij veel gastmuzikanten inzet. Opvolger Taking Tiger Mountain (By Strategy) ligt een half jaar later in de winkels. Op dit album heeft Eno een vaste band om zich heen, waaronder Phil Manzanera en Robert Wyatt. Eno verlangt creatieve inbreng van zijn muzikanten en samen met Peter Schmidt ontwikkelt hij 'Oblique Strategies', een serie kaartjes met daarop 'instructies' die de muzikanten kunnen helpen het beste uit zichzelf naar boven te halen. Op de tien stukken klinkt de band vooral als een goed samenwerkend geheel. Er zit uptempo en steviger werk tussen, maar ook rustpuntjes en wat obscuurder spul. Eno is duidelijk op zoek naar nieuwe wegen en we kunnen deze plaat daarom beschouwen als een zoekplaatje en een voorbode van het meer atmosferische werk waar hij zich later veel mee bezig zal houden. Ik heb en ken de plaat nog niet, heb hem hoog op mijn verlanglijstje staan en vind een remaster uit 2004 in een tweedehandszaakje in Münster op 8 mei 2026. Hebbes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2963: Peter Gabriel - Live At WOMAD 1982



Peter Gabriel organiseert in 1982 het allereerste WOMAD-festival, een groots opgezet meerdaags evenement vol kunst en cultuur uit alle delen van de wereld met als doel verbinding én kruisbestuiving tot stand te brengen. Het festival moet plaats gaan vinden in de buurt van zijn woonplaats Bath in het VK. Hoe goed de bedoelingen ook zijn, het loopt uit op een financiële ramp en daarom besluit Gabriel om zelf twee shows te geven, om zo meer publiek te trekken en de kosten enigszins te compenseren. (Het mag echter niet baten; later organiseert Genesis een reünieconcert met Gabriel om hem financieel bij te staan.) Op 16 juli 1982 speelt Gabriel het eerste concert met zijn band (drummer Jerry Marotta, bassist John Giblin, gitarist David Rhodes en toetsenist Larry Fast); zelf is hij op dat moment bezig met het in elkaar zetten van zijn vierde soloplaat en tijdens het eerste WOMAD-concert schotelt hij het publiek zeven van de acht stukken voor, muziek die het publiek nog niet heeft gehoord en die nog in de steigers staat. Het concert komt pas in mei 2026 uit en ik koop de cd op 11 mei 2026. Fantastisch om de eerste versies van de songs te horen in ruwe vorm. Opener San Jacinto is voor mij gelijk het absolute hoogtepunt. Daarna volgt The Family And The Fishing Net en ook hier horen we dat de basis er al is maar dat details zoals we die van de studioplaat kennen nog ontbreken. Shock The Monkey is altijd een cadeautje en heel interessant is I Go Swimming, een stuk dat nooit op een regulier studioalbum van Gabriel verscheen maar wel op zijn Plays Live is te horen, zij het in een verder uitgewerkte vorm. De Afrikaanse percussiegroep Ekome komt spelen in The Rhythm Of The Heat. Alleen Wallflower van het vierde album ontbreekt en dat betekent dat we zelfs Kiss Of Life live te horen krijgen. Na vijftig minuten is de onvermijdelijke afsluiter Biko. Het concert klinkt bijzonder goed en de band is in uitstekende vorm. Na vierenveertig jaar is dit een schitterende én relevante uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2964: Little Village - Little Village



Little Village wordt in 1992 aangekondigd als dé nieuwe grote supergroep. Met John Hiatt, Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner in de band mag je daar wel van spreken. De vier hebben vier jaar ervoor gespeeld op Hiatt's succesvolle album Bring The Family, dus voor deze reünie zijn de verwachtingen hoog. Ik ben benieuwd - Cooder heeft dan alweer vijf jaar ervoor een soloplaat afgeleverd -, leen de cd van iemand, beluister hem een paar keer en besluit hem zelf niet te kopen. Ik vind het goed, maar niet spectaculair of wereldschokkend. Cooder zelf blijkt het al snel ook helemaal niets te vinden; met tegenzin doet hij de tournee en daarna buigt hij zich weer over andere samenwerkingsprojecten. Ook de pers is niet enthousiast. Little Village blijft het enige wapenfeit van het kwartet. In de dik dertig jaren erna neem ik steeds meer werk van Cooder tot mij en als ik op 8 mei 2026 in een tweedehandszaakje in Münster ben, kan ik een originele cd voor vier euro's toch niet laten staan. Bij nadere beluistering vind ik het nog altijd goed en ik begrijp waarom Cooder zelf snel uitgekeken was op het materiaal. Hij mag compositorisch bijdragen, hij zingt een enkel stuk en speelt fabuleus gitaar zoals we van hem gewend zijn, maar het is vrij eenvormig en weinig avontuurlijk. John Hiatt - ook niet de minste - is eigenlijk de ster van de show. Er staan uitstekende songs op (Solar Sex Panel, The Action, Inside Job, She Runs Hot) en alles bij elkaar is het drie kwartier kwaliteitsrock.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video