Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2889: The London Philharmonic Orchestra, Steve Howe, Bill Bruford, Jon Anderson, Tim Harries, David Palmer - Symphonic Music Of Yes



Yes! In 1993 verschijnt plots dit album en ik koop het gelijk op 3 december 1993. In die tijd komen er wel meer albums uit waarop orkesten het werk van 'grote' namen vertolken. Nu is de muziek van Yes tamelijk groots en bombastisch te noemen, dus zouden orkestrale versies van veel stukken helemaal niet gek moeten klinken. David Palmer (tegenwoordig Dee Palmer) kennen we als lid van Jethro Tull halverwege de jaren zeventig; later legde hij zich toe op het arrangeren van rockmuziek voor orkesten en hij bracht dan ook meerdere tribute-albums in die stijl uit. Naast het London Philharmonic Orchestra zet hij ook The English Chamber Orchestra en The London Community Gospel Choir in. En dan zijn er nog de muzikale gasten. Zo zijn daar Steve Howe (die ook medeproduceert), Bill Bruford en Jon Anderson van Yes zelf, Tim Harries speelt bas en Julian Colbeck, al speelt die laatste slechts de Hammond solo in openingsnummer Roundabout. Eerlijk gezegd vind ik slechts de helft van de stukken geslaagd. Op veel momenten doet het allemaal erg kitsch aan, maar er zijn positieve uitschieters. Zo is Close To The Edge wat mij betreft goed te pruimen, Wonderous Stories klinkt lief, het georkestreerde akoestische gitaarstuk Mood For A Day zeer fraai en wat mij betreft is Soon het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar staan nogal wat draken tegenover en wat mij betreft spant Owner Of A Lonely Heart de kroon. Alles bij elkaar een leuk plaatje om af en toe eens te beluisteren, maar een hoogtepunt in het oeuvre van Yes (het is geeneens Yes) is het zeker niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2890: various artists - Affirmative: The Yes Solo Family Album



Yes! Ook in 1993 komt dit zeer geinige plaatje uit, waarop solowerk van de leden van de groep. De cd is chronologisch geordend. Het begint met een (niet op de hoes vermeld) fragment van het openingsnummer van de debuutplaat van Flash, de band van Peter Banks toen die in 1970 Yes had verlaten. Daarna volgt Catharine Howard van Rick Wakeman en Winds Of Change door Badger, de band van Tony Kaye toen die in 1971 het veld moest ruimen (het stuk komt van de debuutplaat die live in concert is opgenomen en is geproduceerd door Jon Anderson). Vervolgens werk van de vijf soloplaten die de vijf leden van de groep uitbrachten in 1975/1976. Van Bruford horen we het heerlijke titelnummer van zijn eerste sologroepsplaat Feels Good To Me en dan is Anderson ruim aan bod met I Hear You Now (met Vangelis uit 1979) en All In A Matter Of Time (van zijn derde soloplaat uit 1982). Ik koop de cd op 28 februari 1994 als ik 'm in de plaatselijke platenwinkel tegenkom. Op dit moment heb ik alles ook op reguliere albums op cd, met uitzondering van de laatste twee stukken. Etoile Noir / Eyes Of Love komt van Trevor Rabins soloalbum Can't Look Away uit 1989 dat hij opnam na de Big Generator tour van Yes. Dominating Factor is de ware parel van dit cd'tje, afkomstig van het eerste soloalbum van Peter Banks Instinct uit 1993.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2891: Yes - Talk



Yes! Op 25 maart 1994 ben ik in de plaatselijke platenwinkel en tot mijn grote verrassing is daar een nieuwe Yesplaat. Ik koop hem natuurlijk gelijk. De nog grotere verrassing is dat het een album is met de 90125-bezetting, dus Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White. Dat het achtkoppige orkest na de tour in 1991 uiteen zou vallen, was dan weer geen verrassing, maar ik had verwacht dat Anderson verder zou gaan met Howe en Wakeman. Dus niet. Ook op Talk is de invloed van Trevor Rabin groot. Heel groot. Hij heeft de plaat geproduceerd, het merendeel van de stukken geschreven, zijn stem is veelvuldig te horen en naast gitaar speelt hij ook alle toetsenpartijen met uitzondering van het Hammondorgel (die zijn voor rekening van Tony Kaye). Anderson zorgt voor de teksten en de vocale melodieën. Opvallend is het liedje Walls, waarvan Rabin de basis schreef met Roger Hodgson (ex-Supertramp) en het is met z'n luchtigheid een beetje vreemde eend in de Yesbijt. Het materiaal op het album is sterk en voor mij is Real Love het hoogtepunt, maar ook I Am Waiting en het grootse Endless Dream gooien hoge ogen. Qua productie vind ik er wel wat op aan te merken, zo vind ik het drumgeluid echt stadion-afgrijselijk. Met Talk op zak gaat Yes weer touren. Volgens mij slaan ze Europa over. In de tourband is op de achtergrond een zesde bandlid aanwezig: multi-instrumentalist Billy Sherwood speelt ondersteunende toetsen- en gitaarpartijen. Tijdens die tournee gaat het weer wringen in de band en dit keer zijn het Tony Kaye en Trevor Rabin die vertrekken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-01-2026 08:27:38 ]

bazbo cd2892: Yes - Keys To Ascension



Yes! Een nog grotere verrassing verschijnt in 1996. Ik ben Yes wat uit het oog verloren (let wel: dit is pre-internettijd). Na de Talk-tour zijn Rabin en Kaye uit de groep gestapt. Jon Anderson is begin jaren negentig verhuisd naar San Luis Obispo aan de Amerikaanse westkust. Hij werkt er aan solomateriaal dat hij soms uitvoert in een lokale club én hij zoekt weer contact met Steve Howe en Rick Wakeman. Eind 1995 komt de band bij elkaar om nieuw materiaal op te nemen en om de terugkeer van de 'klassieke' Yesformatie (Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White) te vieren met drie concerten die 4, 5 en 6 maart 1996 plaatsvinden in de Fremont Theater in SLO (en die ook gefilmd worden, maar dat weet ik dan nog niet). Ik koop Keys To Ascension op 7 november 1996. Enerzijds vind ik het een fijne verrassing, anderzijds ben ik wat teleurgesteld in het materiaal dat we op deze dubbelcd voorgeschoteld krijgen. Er staan veel liveopnames op van de drie concerten en daarnaast is er nieuw studiomateriaal te horen. De liveopnames klinken goed en de in de keuze van het repertoire zitten een paar aardige verrassingen. Na opener Siberian Khatru krijgen we gelijk het plaatkantlange The Revealing Science Of God voor onze kiezen en het is fantastisch. Ook de Yesversie van Paul Simons America is opmerkelijk en de mooie uitvoering van Onward ook. Het eerste plaatje eindigt met een wonderschoon Awaken; gaaf dat dit weer op de setlijst staat. Het tweede plaatje start met de twee toegiften van de concerten en dat zijn (hoe kan het ook anders) Roundabout en Starship Trooper. Minder verrassend, dus. En dan het studiomateriaal. De twee lange stukken bevatten mooie fragmenten, maar het klinkt niet goed. Ik weet ook niet goed wat er mis is met de productie, maar het lijkt wat plat en blikkerig en alles bij elkaar overtuigt het me (nog) niet. Kortom: leuke uitgave, maar ik mis nog het een en ander. Waar is de rest van de concerten? Is er nog meer studiospul? Wanneer krijgen we dat dan?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Keys To Ascension 2



Yes! Waarom we de opnamen van de reünieconcerten zo versnipperd tot ons krijgen, is me een raadsel als een jaar later het tweede deel uitkomt. Ik koop de dubbelcd op 13 november 1997. Op het eerste plaatje staat het restant van die liveopnamen, te beginnen met I've Seen All Good People, altijd fijn. Daarna een gedreven versie van Going For The One, een lieflijke Time And A Word en een fraaie Close To The Edge. Een even zo mooie Turn Of The Century en And You And I besluiten de verzameling livespul. Hoewel alles zeer goed klinkt en lekker is gespeeld, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel zitten, omdat alles door elkaar is gehusseld. Op het tweede schijfje dan het resterende studiomateriaal. Mind Drive is de grote, grote verrassing: anno 1996 weet de band nog altijd een zeer sterk plaatkantlang werkstuk te maken, waarin we van de grootse introductie langs prachtige melodieën en fraaie intermezzi buitelen. Ook de resterende vier kortere stukken zijn uitstekend. Footprints, Bring To The Power, Children Of Light (dat een overblijfsel van ABWH uit 1989 blijkt te zijn) en het afsluitende instrumentaaltje Sign Language: het zijn prima moderne Yesstukken. Van het concert verschijnt overigens ook een video en later ook nog een dvd. Wakeman is uiteindelijk niet tevreden over hoe het studiomateriaal is uitgebracht en andermaal vertrekt hij: de productie is in zijn ogen niet goed en de opnamen die nu op KTA 1 en 2 staan, hadden gewoon op één enkel album moeten komen. Ik ben dat laatste met hem eens; dan hadden de liveopnamen op een dubbelcd gepast én in de oorspronkelijke concertvolgorde. Gemiste kans, hoe goed het allemaal ook is.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Open Your Eyes



Yes! Weer een verrassing. Eind 1997 verschijnt er doodleuk een nieuw studioalbum en ik koop dat op 15 november 1997. Bij de eerste beluistering ben ik verward. Wakeman weg en nu is de multi-instrumentalist Billy Sherwood lid van de band. Bassist Chris Squire is met Sherwood (die hij kent sinds de 1994 Talk-tour) songs aan het schrijven en het duo komt bij de rest van de groep met zo goed als een afgerond album. Alan White speelt drumpartijen in, Anderson zingt zijn teksten eroverheen en Steve Howe vult iedere open ruimte op met zijn kenmerkende gitaarfriemelarij. Zelden zo'n drukke plaat van de band gehoord; ik word er bijna nerveus van. Op zich zijn de songs prima te pruimen en er staat veel fraais op. Het enige rustpuntje is From The Balcony, een akoestisch liedje van Anderson met Howe op gitaar. In het voorlaatste stuk Somehow...Someday hoor ik plots Anderson fragmenten zingen van zijn eigen compositie Boundaries, afkomstig van zijn soloplaat Animation uit 1982(!). Bijzonder. Ook bijzonder: als de elf songs voorbij zijn, klinken er na twee minuten stilte allerlei zachte vogelgeluiden, alsof we in een bos staan, en daaruit doemen af en toe fragmenten van de koortjes van de songs op. Dit gaat dik een kwartier door. Op de hoes staat dat alle songs zijn geschreven door de vijf bandleden en daarmee doen we Squire en Sherwood echt tekort. Vreemd. Ook vreemd is de tour die in 1998 start; voor de toetsenpartijen is ene Igor Koroshev aangetrokken, een van oorsprong Russische muzikant, zodat Yes uit zes personen bestaat. Er is een concert in Nederland, maar ik schrik van de prijs van een kaartje; tachtig gulden is me te veel. Achteraf spijt van: de band speelt nauwelijks iets van het nieuwe album en het blijkt zeer goed te zijn (geweest). Bij nadere beluistering vind ik het album best oké, al blijft de manier waarop het tot stand is gekomen opmerkelijk.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-01-2026 08:19:08 ]

bazbo cd2895: Yes - Something's Coming - The BBC Recordings 1969-1970



Yes! Eind 1997 / begin 1998 is er wéér een verrassing als deze dubbelcd verschijnt. Ik koop 'm gelijk op 13 februari 1998. Oud-gitarist Peter Banks is de archieven in gedoken en komt met een verzameling opnamen die Yes maakte voor de BBC tussen januari 1969 en half maart 1970. Het geluid is niet overal even goed, maar het geeft een schitterend beeld van hoe innovatief de groep te werk ging. Yes startte - net als zo veel bandjes in die tijd - met het spelen van materiaal van anderen, maar het vijftal Anderson, Banks, Bruford, Kaye en Squire gaf er een geheel eigen draai aan, sterker nog: ze maakte het zich compleet eigen. Dat is vooral goed te horen in een stuk als Something's Coming (van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim uit de West Side Story). Everydays (van Stephen Stills) en Every Little Thing (The Beatles). Maar ook hun eigen songs zijn origineel en vernieuwend. Then en Astral Traveller vind ik hoogtepunten uit hun vroege oeuvre. Omdat we hier opnamen horen van zes verschillende sessies, zitten er wat doublures in, maar omdat de geluidskwaliteit ook verschillend is, is dat geen ramp. Er is één uniek stuk: For Everyone is in deze vorm nooit op een studioplaat verschenen, maar een deel ervan - door Squire geschreven - kwam in 1971 terecht in het driedelige stuk Starship Trooper op The Yes Album. Aanvullend zijn er aan het eind van iedere cd opnamen voor respectievelijk Duitse en Franse radio te horen. Alles bij elkaar: mooi stuk geschiedenis en samen met de interessante notities van Peter Banks een uitstekende aanvulling op de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: various artists - Yes, Friends And Relatives



Yes! In 1998 zie ik deze dubbelcd in de winkel liggen. Een paar keer pak ik 'm uit de bak, bekijk wat erop staat en dan zet ik 'm weer terug. Op 21 augustus 1998 neem ik 'm toch mee. Het is een verzameling stukken van allerlei solo- en projectplaten van de leden van Yes. Zo horen we Jon Anderson, Bill Bruford's Earthworks, Steve Howe, Chris Squire's vrouw Nikki's project Esquire en Rick Wakeman (al dan niet samen met zijn zoon Adam). Iedere cd eindigt met een groot stuk van Yes zelf: America en Close To The Edge, afkomstig van de beide Keys To Ascension albums. Er staan een paar unieke liedjes op. Zo is daar een remake van Owner Of A Lonely Heart, onder de naam van Jon Anderson. Van Anderson trouwens nog drie liedjes van zijn dan recente soloalbum The More You Know, plus 10 Million, nóg een liedje van de sessies voor dat album, maar dat niet op dat album staat. Op het moment dat ik de dubbelcd koop, ken ik de twee stukken van Esquire niet; later zal ik de vinylversie van de elpee kopen. Van Rick Wakemans soloplaat Live At Hammersmith Odeon staan twee erg lange stukken erop; de elpee heb ik, maar ik heb het nog niet op cd. Al het andere heb ik in 1998 al wel op cd. Maar goed dat dit rare verzamelplaatje voor een prikkie in de winkel ligt. Ik meen overigens dat er een paar jaar later nog een tweede deel verschijnt, maar dat weet ik niet zeker en hoe dan ook: ik heb het niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: Yes - The Ladder



Yes! Eind september 1999 verschijnt wéér een nieuw studioalbum van Yes. Ik koop 'm gelijk als hij verschijnt, een gelimiteerde en genummerde editie (ik heb nummer 04062), gestoken in een kartonnen slipcase waarin ook een poster te vinden is. Wat een verrassing is deze plaat, want er staat ouderwets goed spul op. Zo opent de plaat met het bijna tien minuten durende Homeworld, dat zich kan meten met het grote werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Het is fris, avontuurlijk en ijzersterk. Daarna volgt een reeks toegankelijke en aanstekelijke stukken, waarvan Lightning Strikes, Face To Face en The Messenger (een ode aan Bob Marley!) het meest in het oor springen. Aan het eind klinkt dan New Language, ook al zo'n gedegen progwerkstuk en het album sluit af met het akoestische Nine Voices. Toetsenist Igor Khoroshev is nu vast lid van de band, waardoor Yes een sextet is geworden. Bruce Fairbarn produceert het album en het plan is dat hij de boel ook mixt, maar nog voordat hij daaraan kan beginnen overlijdt hij plots. Het zestal Anderson-Howe-Khoroshev-Sherwood-Squire-White gaat ook op tournee en ter gelegenheid daarvan komt er een speciale Tour Edition van The Ladder op dubbelcd uit. Die koop ik op 7 februari 2000. Het eerste plaatje bevat het album en als je 'm in je pc stopt is er een screensaver, een interview met de band én een demo van Homeworld, het pc-spel dat dan verschijnt. Het grandioze stuk van Yes is gebruikt als achtergrondmuziek. Op de bonusdisc staan twee stukken live opgenomen (Homeworld en The Messenger) en zullen later verschijnen op een officieel livealbum, plús een video-opname van I've Seen All Good People van hetzelfde concert. Ik geef mijn oorspronkelijke versie van The Ladder aan een belangstellende collega (of ik verkoop 'm aan 'm, weet ik veel), maar behoud de slipcase en daar huist de toureditie samen met de poster in. The Ladder is een sterke plaat en in mijn oren de beste sinds 1983.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2898: Yes - House Of Yes - Live From House Of Blues



Yes! Ik zie het zestal optreden in Vredenburg in Utrecht op 1 maart 2000. Schitterend concert, waarin het nieuwe album volop in de schijnwerpers staat, maar waarin ook ruim aandacht voor de geschiedenis. Yours Is No Disgrace is de opener en daarna gelijk het prachtstuk Homeworld van The Ladder. Het daarop volgende Perpetual Change is echt een verrassing, maar het is Awaken dat mij met open mond doet zitten luisteren. Tussendoor dan inderdaad veel van The Ladder, maar ook And You And I en zelfs Hearts (van 90125, met Billy Sherwood in de hoofdrol). I've Seen All Good People sluit de reguliere set af. Howe speelt in z'n uppie Clap. Daarna komt de band (minus Howe) terug op het podium en vertolkt Cinema en Owner Of A Lonely Heart. Ten slotte krijgen we - hoe kan het ook anders - Roundabout (met Howe weer terug op het podium). Mooi concert; de band heeft er duidelijk plezier in en klinkt gedreven. Zowaar, er verschijnt een dubbelcd met daarop het concert in House Of Blues, maar op de hoes is nergens vermeld in welke stad in de VS en op welke datum het is opgenomen. De setlist komt overeen met wat ik heb gezien in Utrecht, al ontbreken hier Hearts en Clap. Het concert is ook gefilmd en niet veel later komt er ook een dvd De drie stukken die op de toureditie van The Ladder stonden, komen van dit concert. Mooi souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video