Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo 2981: Neil Young - Decade



Neil Young heeft er in 1976 al een dik decennium aan muziek maken op zitten. Deze driedubbelelpee uit dat jaar verzamelt zijn beste stukken van Buffalo Springfield, Neil Young & Crazy Horse en zijn soloplaten tot een grandioos overzicht. Ik weet lang van het bestaan van de driedubbelaar en hij staat in mijn vinyltijdperk (1979-1989) hoog op mijn verlanglijstje, maar tot aanschaf komt het niet. Pas op 12 oktober 2006 vind ik een goedkope dubbelcdversie (een uitgave uit 2002). Het is echt een heerlijke serie prachtsongs, van Broken Arrow en Sugar Mountain van Buffalo Springfield, via Down By The River en Cowgirl In The Sand met The Crazy Horse naar solowerk Old Man en Like A Hurricane. Tussendoor horen we dan ook nog enkele CSN&Y-pareltjes als Helpless en Ohio. Young heeft de verzameling zelf samengesteld en er voldoende alternatieve en afwijkende versies en nooit eerder verschenen liedjes op gezet dat het voor de echte freak ook weer interessant is. Meesterlijk overzicht dat maar weer eens laat horen dat Neil Young in dat eerste decennium meesterlijke muziek maakte.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2982: Neil Young - Someday



Neil Young maakt in 1989 zijn sterkste album sinds jaren. Ik heb Freedom niet, geen idee waarom eigenlijk niet. Op 9 mei 1990 vind ik in een uitverkoopbak wel deze cd-single voor een paar gulden. Someday is een gedegen maar wat belegen balladachtig stuk, niet heel erg de moeite waard. Er staan nog twee nummers van het album op. On Broadway is een cover van het Leiber/Stoller-werk, ook niet opzienbarend. Maar dan Don't Cry. Young zegt zelf dat de muziek geïnspireerd door Roy Orbison, maar waar dat vandaan komt is me niet geheel duidelijk, misschien qua zangmelodie. De tekst gaat over een verbroken relatie van een kennis. Het is een uiterst venijnig stuk, zowel qua tekst als muziek. Ergens halverwege komt er een gitaarsolo: nou ja, Young geeft een hengst over de snaren en wat volgt is een onderbuikdikkedarmkanaaldonder en een portie feedback die zijn gelijke niet kent. Later erkent Young dat al het muzikale geweld op Freedom voortkomt uit zijn frustratie rondom American Dream, de elpee die in dezelfde tijd maakt met Crosby Stills Nash & Young; de liedjes moeten allemaal te lief en Young heeft er een schurfthekel aan. Heerlijk nummer. Don't Cry!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2983: Neil Young - Live At Massey Hall 1971



Neil Young speelt op 19 januari 1971 in de Massey Hall in Toronto. Hij schotelt zijn publiek veelal nieuwe liedjes voor, die later in dat jaar een plek krijgen op het album Harvest of nog latere platen. Young is op dat moment definitief een fenomeen: met Crosby Stills Nash & Young heeft hij succesvolle platen en tournees achter de rug, met Crazy Horse heeft hij een rauwe uitlaatklep en zijn soloalbum After The Gold Rush behoort tot een van de beste platen ooit. Je hoort het publiek ademloos luisteren naar de ingetogen liedjes. Young is op zijn breekbaarst; een man met slechts gitaar, piano, mondharmonica en een door de ziel snijdende stem. Als een liedje dan klaar is, barst de zaal los. Schitterend concert, dat pas in 2007 verschijnt. Ik lees erover en koop het gelijk, een versie met een dvd erbij. Niet het gehele concert is gefilmd, dus zie je op het scherm ook stilstaande beelden of zit je te kijken naar een draaiende bandrecorder die op een stoel op het podium staat. Als extra nog wat televisieoptredens uit 1971, een fotogalerij en een afdeling met teksten en allerlei informatie. Mooie uitgave, die later ook een plek zou vinden in de Archives Vol. I (1963-1972) box.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2984: Neil Young - Archives Vol. I (1963-1972)



Neil Young heeft in de loop van zijn carrière een enorm archief opgebouwd en ergens vanaf de jaren 2000 brengt hij gestaag materiaal daarvan uit. In 2009 komt deze fraaie doos met acht cd's, die de eerste tien jaar van zijn loopbaan weergeeft. Ik koop 'm bij het verschijnen op 30 mei 2009. De box is bijzonder vormgegeven: wil je bij de cd's komen dan moet je 'm 'doormidden breken' en dan komen er twee deurtjes tevoorschijn waarachter zich ieder vier cd's bevinden. In een boekje alle informatie per nummer wie wat speelt en waar en wanneer het is opgenomen. Het eerste plaatje behandelt de jonge Young: zo horen we liedjes van zijn eerste professionele band The Squires, duowerk met Comrie Smith en wat demo's die hij maakte nog voordat hij in Buffalo Springfield stapte. Van die laatste band natuurlijk een mooie bloemlezing. Dat eerste plaatje bevat heel veel nooit eerder uitgegeven materiaal en is dus bijzonder interessant. En dan komen op het tweede plaatje - getiteld 'Topanga 1' de songs van zijn eerste soloalbum en van dat met The Crazy Horse uit 1968 en 1969 voorbij. Veel klassiekers, dus. Plaatje drie 'Live At The Riverboat 1969' bevat een compleet soloconcert en op het vierde schijfje 'Topanga 2' gaat het verder met werk met The Crazy Horse en Crosby Stills Nash & Young uit 1969 en 1970. Daarop dus materiaal voor en van het legendarische Déjà Vu. Op de vijfde cd staat de tweede helft van een concert uit 1970 in New York met The Crazy Horse (de eerste helft was akoestisch solo) met daarop drie kwartier en zes nummers lang klassiek spul en gitaarragwerk. Het zesde plaatje 'Topanga 3' bevat de opnamesessies uit 1970 voor After The Gold Rush en Crosby Stills Nash & Young (Ohio!). Het zevende schijfje is Live At Massey Hall 1971 en dat heb ik dus al; echter, de dvd ontbreekt en dus blijft mijn oorspronkelijke aanschaf in de kast staan. Plaatje acht 'North County' staat vol met opnamen uit 1971 en 1972, onder andere met The Stray Gators en voor het volgende legendarische album Harvest. Schitterende doos, een puik verslag van een zeer vruchtbare periode, met zeer veel nooit eerder uitgebracht materiaal, dat doet verlangen naar nóg meer.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 04-07-2026 08:09:50 ]

bazbo cd2985: Neil Young - Storytone



Neil Young verkondigt in maart 2014 dat hij belangstelling heeft om een plaat op te nemen met een orkest. Negen maanden later is dat album af en eind oktober ligt het in de winkels. Ik koop de Deluxe Edition op 31 oktober 2014. Die heeft twee plaatjes. Op het eerste schijfje staan de akoestische songs die Young opnam waarop hij zichzelf begeleid op akoestische gitaar en piano; op het tweede schijfje dezelfde songs, maar dan gearrangeerd voor en uitgevoerd met een negentigkoppig orkest (het Storytone Orchestra) of met een big band blazerssectie. De orkestraties en arrangementen zijn van Michael Bearden en Patrick Russ. Het eerste plaatje klinkt intiem en persoonlijk, zoals we van Young gewend zijn; het tweede schijfje doet in mijn oren bevreemdend aan, niet omdat het niet goed is, maar dit is Young in een omgeving die we niet van hem kennen. Het klinkt echter allemaal uiterst fraai. Enige minpunt aan het hele project is misschien dat de songs wat minder lijken; zeker niet slecht, maar echt pakken doen ze me ook niet. Toch is dit een mooi en bijzonder experiment en laat het maar weer eens de veelzijdigheid horen van Neil Young.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op maandag 6 juli 2026 14:55 schreef Bosbeetle het volgende:
In ander nieuws: Plankjes toegevoegd aan mijn platenkast

[ afbeelding ]

Je past de OP maar aan.

bazbo cd2987: Neil Young - Archives Vol. II (1972-1976)



Neil Young werkt gestaag aan een groot en indrukwekkend oeuvre. In 2021 verschijnt het tweede deel van zijn Archives-serie. Ik koop de versie met tien cd's op 16 mei 2021. Op het eerste gehoor lijkt de samenstelling wat minder samenhangend of geordend dan die op Vol. I, maar bij nadere beluistering valt dat mee. Het begint met opnamen uit 1972/1973 met solo-opnamen en werk met The Stray Gators, werk van sessies voor het album Time Fades Away. Daarna een complete schijf vol liveopnamen uit Tuscaloosa, februari 1973. Vervolgens veel van de sessies voor het album Tonight's The Night en een schijf vol liveopnamen rond september 1972 met songs uit die periode, uitgevoerd met de begeleidingsgroep onder de naam The Santa Monica Flyers. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze twee plaatjes wat voort vind kabbelen, ik hoor weinig vuur en het beklijft allemaal niet echt. Even krijg ik het gevoel van verzadiging, dat het allemaal wel heel veel van hetzelfde en het goede is, maar dat gevoel verdwijnt volledig bij het vijfde plaatje. Dat heet 'Walk On' en bevat net als het zesde mooi materiaal voor het album On The Beach uit 1973/1974, een van Youngs beste platen. De zevende cd is het complete album Homegrown, dat Young opnam in 1974/1975 maar decennialang op de plank liet liggen; het verscheen pas in 2020. De achtste schijf bevat spul met The Crazy Horse uit 1975 en is Young op zijn best: lekker rockend met veel gitaarsolo's. Ik vind het grandioos. Veel werk dat terecht zou komen op Zuma. Het negende plaatje bevat materiaal uit 1975 en 1976 voor albums als American Stars 'n Bars, Comes A Time en Long May You Run, soloalbums, maar ook met The Crazy Horse en de Stills/Young-band. Op het tiende en laatste plaatje horen we dan weer The Crazy Horse, liveopnamen uit Hammersmith Odeon (VK) en Budokan (Japan) in 1976. Archives Vol. II bevat wederom een schat aan materiaal en is een mooi overzicht van een superdrukke periode in de carrière van Neil Young. Drie jaar na het verschijnen van de box komt Archives III, een nog belachelijker dikke doos met zeventien cd's en vier blurays die de periode 1977-1987 bestrijkt en die heb ik nog niet, maar na het weer eens beluisteren van Vol. II begint het wel te kriebelen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2987: Dweezil Zappa - Confessions



Dweezil Zappa is de zoon van. Hij is al op jonge leeftijd geïnteresseerd in muziek en gitaar en krijgt les van Steve Vai en Eddie van Halen. Zijn eerste single My Mother Is A Space Cadet, geproduceerd door Van Halen, maakt hij in 1982 als hij twaalf jaar oud is en zijn eerste elpee Havin' A Bad Day komt vier jaar later. Beide heb ik (nog) niet. In 1988 komt de tweede elpee My Guitar Wants To Kill Your Mama; het titelnummer is een song van zijn vader (uit Dweezils geboortejaar 1969). Ik heb die elpee, maar (nog) niet op cd. Ondertussen is Dweezil vj bij MTV en speelt hij kleine rollen in verschillende televisieseries. Ook leent hij zijn stem aan Ajax in de serie Duckman. Het album Confessions komt uit 1991. Er staat een wat druk soort meebrulhardrock op. Dweezil speelt natuurlijk gitaar en schrijft de meeste songs, maar laat zich ook bijstaan door gitarist Mike Keneally en bassist Scott Thunes (beide uit de band van vader) en verschillende drummers. In enkele stukken zijn er solo's van zijn gitaarhelden Zakk Wylde, Warren de Martini, Steve Lukather, Nuno Bettencourt en Tim Pierce. Opvallend is de coverversie van The Beegees' Stayin' Alive. Bij vlagen is dit album wat rommelig, bij andere vlagen hoogst amusant en heel af en toe (vooral qua eigenzinnigheid) doet het aan het werk van zijn vader denken. Wat dachten we van een instrumentaaltje dat Shoogagoogagunga heet met een reprise getiteld Return Of The Son of Shoogagoogagunga? Ik vind Confessions op 15 januari 2001 en koop hem dan. Geen hoogvlieger, wel een vermakelijk album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 13-07-2026 08:48:07 ]

bazbo cd2988: Z - Shampoohorn



Dweezil Zappa vormt begin jaren negentig samen met zijn jongere broer Ahmet de band Z. Op de hoes van hun album Shampoohorn uit 1993 gebruiken ze hun initalen AZ en DZ en lijkt de band AZ/DZ te heten. Samen maken ze muziek die in het verlengde ligt van de voorgaande plaat van Dweezil: op stevige riffs gebaseerde hard rock. Ahmet zingt en voegt met zijn absurdistische humor de nodige luchtigheid toe. Mike Keneally en Scott Thunes zijn er weer op gitaar/toetsen en bas; het drumwerk wordt verzorgd door meerdere muzikanten, waaronder Morgen Agren, Toss Panos en Terry Bozzio. Qua composities is dit een duidelijk sterker album; naast verschillende meebrulhardrocksongs is er serieuzer werk als Leviathan en enkele instrumentaaltjes, waaronder de afsluiter en titelnummer Shampoohorn. De band Z toert ook door Amerika en berucht zijn de medleys waarin in een kwartier tijd meer dan vijftig verschillende historische hits voorbij komen. Ik koop Shampoohorn op 19 januari 1996 en af en toe haal ik dit zeer vermakelijke plaatje uit de kast.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2989: Dweezil Zappa - Automatic



Dweezil Zappa ontpopt zich na het overlijden van zijn vader (4 december 1993) als producer van posthuum te verschijnen albums met het werk van Frank Zappa. Daar is hij veel tijd mee kwijt, maar toch vindt hij tussendoor de gelegenheid om eigen composities te schrijven en op te nemen. In 2000 komt Automatic, een verzameling korte rocksongs met de gitaar in de hoofdrol (goh), zij het dat die gitaar niet altijd klinkt als een gitaar. Met behulp van diverse digitale kunstgrepen weet hij halve orkesten of melige hoempapageluiden te produceren. Voor de rest van de instrumentatie maakt hij weer dankbaar gebruik van zijn netwerk; zo horen we Mike Keneally en Scott Thunes weer, maar ook Terry Bozzio, Joe Travers, Morgan Agren en Bryan Beller. Broertje Ahmet zingt op het enige vocale nummer You're A Mean One Mister Grinch, een liedje van Dr. Seuss. Er staan meer covers op het programma, zoals Hawaii Five-0 en de Habanera en Los Toreadors van Bizet. Secret Hedges is een eerbetoon aan Michael Hedges. Verder een aantal fijne gitaarriffinstrumentaaltjes. Ik koop Automatic bij het verschijnen op 27 november 2000.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2990: Dweezil Zappa - Go With What You Know



Dweezil Zappa gaat zich begin jaren 2000 toeleggen op het vertolken van het werk van zijn overleden vader. Hij bestudeert composities en gitaarpartijen en wijdt zich uren en uren aan repeteren. Hij verzamelt een groep muzikanten om zich heen die hem op het podium gaan bijstaan. Begin 2005 komt de grote aankondiging; het jaar erop start de grootse tournee. Broertje Ahmet zal ook van de partij zijn, maar uiteindelijk haakt die af, precieze redenen zijn tot op de dag van vandaag onduidelijk. Als de tour is begonnen, verschijnt het soloalbum Go With What You Know, waarop Dweezil de weg wat kwijt is. Er staan weer een paar sterke gitaarinstrumentaaltjes op waarop hij hulp krijgt van Mike Keneally, Scott Thunes, Terry Bozzio en wat anderen, maar ook wat gefiedel met effecten. Interessant zijn de composities die zijn gebaseerd op het werk van zijn vader. Zo is All Roads Lead To Inca gebouwd op een riff uit Inca Roads, waaroverheen Dweezil een gitaarsolo speelt. Chunga's Whiskers is iets soortgelijks; het heeft veel weg van Chunga's Revenge, maar dan anders. En ik weet nog altijd niet goed wat ik moet vinden van Peaches En Regalia; we horen de originele opname van zijn vader uit 1969 met gitaarwerk van Dweezil eroverheen. Ik koop het album bij het verschijnen op 9 december 2006 en vind het nog altijd een aardig plaatje, maar eerlijk gezegd niet meer dan dat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2991: Zappa Plays Zappa - Zappa Plays Zappa



Dweezil Zappa is heel 2005 druk doende om zijn Zappa Plays Zappa op poten te krijgen. Muzikaal gezien verloopt alles voorspoedig, maar er is ook veel tegenslag. Het familiebedrijf dat is ontstaan na het overlijden van vader Frank, eist uit monde van moeder Gail dat Dweezil geld dat hij tijdens de geplande tour gaat verdienen met verkoop van T-shirts en dergelijke, afdraagt aan het bedrijf. Dweezil is het er niet mee eens, vermoedelijk broer Ahmet wel en zo groeit het eerste in een reeks familieconflicten. Hoe dan ook, in mei 2006 start de tour in Europa en ik zie de uitgebreide band op 15 mei 2006 in de Heineken Music Hall. In de grote band die Dweezil om zich heen heeft, ook Napoleon Murphy Brock (die 1973-1975 onderdeel was van Frank Zappa's band en sinds de jaren negentig samenwerkt met veel bands en ensembles die het werk van Frank spelen) en later in de show komen Terry Bozzio en Steve Vai de boel versterken. Op het podium is Dweezil bescheiden, doet hij aankondigingen en speelt hij gitaar. Toch zie ik ook dat hij de drijvende kracht achter deze grote productie is; de gedrevenheid om zijn vaders muziek te laten voortleven is enorm. Van de tour verschijnt in 2008 een verslag in verschillende vormen; zo heb ik een fraai boxje met concertbeelden op twee dvd's. Er is ook een Deluxe Edition ervan met drie cd's erbij, maar dat is me in 2008 iets te gortig. Een jaar of twee later vind ik in een uitverkoopbak dit cd'tje met een uittreksel van de drie cd's; ik weet alleen de precieze aankoopdatum niet meer, want die heb ik niet vastgelegd. Slechts twaalf van de eenendertig stukken op dit enkele schijfje, maar wat we horen is en blijft niet mis: een mooie Florentine Pogen met Brock in goede vorm, een gedreven The Black Page #2 met een hoofdrol voor Bozzio, een opzwepende Zomby Woof met de gierende gitaar van Vai en een waardige The Torture Never Stops. In veel gevallen blijven Dweezil en de zijnen dicht bij de originelen en daar waar het kan is er ruimte voor eigen inbreng en improvisatie. De tour van 2006 blijkt een ongekend succes en Dweezil zal zich de komende jaren voornamelijk richten op verdere concerten en uitbreiding van het repertoire.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 13-07-2026 21:21:06 ]

bazbo cd2992: Dweezil Zappa - Return Of The Son Of...



Dweezil Zappa gaat na de succesvolle eerste tour verder met zijn missie: het muzikale gedachtegoed van zijn vader Frank verspreiden en er volgen uitgebreide tournees in 2007, 2008, 2009 en 2010. ZIjn begeleidingsband is redelijk stabiel, maar de achtervang vanuit het familiebedrijf is dat verre van. Hij moet enorme percentages aan inkomsten afstaan; inkomsten die hij tijdens concerten heeft van de verkoop van T-shirts en andere merchandise. (Als moeder Gail Zappa in 2015 overlijdt, blijkt dat het aandeel in het familiebedrijf onevenredig is verdeeld onder de vier kinderen: de twee jongsten krijgen ieder 30% en de twee oudsten verdelen de overgebleven 40%. Het leidt tot een grimmige en tragische familievete tussen vooral Ahmet en Dweezil en uiteindelijk mag Dweezil het werk van zijn vader wel spelen, maar daarbij niet de naam Zappa gebruiken, hetgeen leidt tot een tour in 2016 onder de naam 'Dweezil Zappa Plays Whatever The F%@ K het wants'.) Er is gelukkig ook goed nieuws. Dweezil raakt meer en meer thuis in het materiaal van zijn vader en zijn gitaargeluid ligt vaak griezelig dicht bij dat van Frank. De tour van 2007 is een absoluut hoogtepunt; de speciale gast is niemand minder dan Ray White, die bij vader Zappa in de band speelde van 1980 tot 1984. Ik zie het spektakel op woensdag 26 september 2017 in 013 in Tilburg, een dag aleter op donderdag 27 in de Melkweg in Amsterdam en anderhalve week later op zaterdag 6 oktober 2017 in de Elisabethzaal in Antwerpen. Ray White is in alle gevallen uitstekend in vorm en bij stem, Dweezil speelt de gitaarsterren van de hemel, de setlijst blijft iedere avond verrassen en vooraf en na afloop mag ik meerdere keren bandleden ontmoeten. In Antwerpen mag mijn rubberen kip meespelen met toetsenist Aaron Arntz op het podium. Vanaf 2009 is Ray White niet meer van de partij en is zanger Ben Thomas vaste zanger in de band (ik ben geen fan). Ik zie ZpZ dat jaar spelen op 16 mei in de Jahrhunderthalle in Bogum (enthousiaste en gedreven band, maar de zaal is een betonnen bak en het geluid is verrot) en een week later op 23 mei in De Effenaar in Eindhoven (grandioos goed geluid, maar een uitgebluste en weinig geïnspireerd spelende band). In 2010 komt er een dubbelcd (die ik aanschaf op 3 juli 2010) met merendeels werk dat is opgenomen tijdens drie concerten in Chicago in oktober 2008, aangevuld met wat van Halloween in New York 2008 en een paar stukken uit Manchester in 2009. Ik moet zeggen dat het uitermate sterk spul is. De band klinkt vol vuur en Dweezils gitaar klinkt grandioos. Dat begint al gelijk met het eerste nummer The Deathless Horsie, een felle gitaarinstrumentaal. Verrassende keuze uit het repertoire van papa, maar zo staan er wel meer mooie dingen op. Bamboozled By Love bijvoorbeeld, of wat dachten we van Pygmy Twylyte of een integrale uitvoering van het geheel getikte muzikale verhaal over Billy The Mountain? Naast deze opvallende stukken natuurlijk ook veel 'standards' als King Kong, Montana, The Torture Never Stops, Zomby Woof, Dirty Love, Camarillo Brillo en een werkelijk fenomenale versie van Inca Roads. Dweezil blijft nog altijd dicht bij de originelen, maar weet er toch voldoende variatie in te brengen, bijvoorbeeld met wat improvisaties, waardoor het net een tikkie anders is. Een waardig eerbetoon aan de muziek van zijn Grote Vader.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit, een plaatje van Dweezil en Ray White van 26 september 2007 in 013 in Tilburg:}

bazbo cd2993: Dweezil Zappa - Via Zammata'



Dweezil Zappa beleeft een stormachtige tijd in 2015. Hij is al bijna tien jaar intensief en succesvol bezig om de muziek van zijn vader over de hele wereld te verspreiden, maar ondervindt problemen vanuit het familiebedrijf waar hij na het overlijden van vader Frank onderdeel van is. De zaak wordt nog ernstiger en problematischer als moeder Gail in 2015 sterft en de erfenis in het testament ongelijk verdeeld blijkt: de twee jongste kinderen krijgen ieder 30% van het bedrijf en de twee oudsten - waaronder Dweezil - 20%. Het betekent dat hij nauwelijks zeggenschap heeft over het bedrijf. Er ontstaat een bittere vete tussen de vier kinderen. Dweezil blijft het werk van zijn vader spelen, maar verbreekt alle verdere familiebanden. (Het geeft hem ook ruimte; het familiebedrijf strijdt jarenlang om te voorkomen dat anderen de muziek van Frank spelen en in 2017 is Dweezil met zijn band de hoofdgast op het grote Zappanale festival in Noordoost-Duitsland.) In de moeilijke tijd in 2015 rond de ziekte en het overlijden van Gail bezoekt Dweezil in het jaar 2015 Sicilië, meer bepaald het plaatsje Partinico, waar de vader van Frank is geboren en opgegroeid voordat hij in de jaren dertig naar de VS emigreerde. Het inspireert hem om een bijzonder soort album te maken, die geheel anders is van wat Dweezil hiervoor heeft uitgebracht. Via Zammata', vernoemd naar de straat waar zijn grootvader heeft gewoond, is zijn eerste soloplaat sinds tien jaar. Het verschijnt eind 2015 (ik koop het op 15 februari 2016 als het hier in Nederland verkrijgbaar is) en bevat twaalf rocksongs, waarop Dweezil niet alleen alle gitaar(synthesizer)partijen speelt, maar de leadzang doet. Hij zet daarnaast volop gastmuzikanten in, veelal mensen uit de band waarmee hij op het podium staat als hij het werk van zijn vader vertolkt. Het is een mooi samenhangend album, dat een totaal ander muzikaal landschap bevat dan al zijn eerdere soloplaten. Ik zie Dweezil daarna nog vier keer spelen, vooral de muziek van zijn vader: op 15 juli 2017 tijdens het grote Zappafestival Zappanale in Bad Doberan in Noordoost-Duitsland en op 30 november 2019 tijdens het Mosae Zappa Festival in het Parkstad Theater in Heerlen, en naast het werk van Frank ook eigen werk met het Noord-Nederlands Orkest op 1 december 2017 in Tivoli Vredenburg in Utrecht en met het Metropole Orkest op 1 juni 2025 in het Muziekgebouw in Eindhoven. Sinds de covid blijkt het financieel uiterst moeilijk om met een grote band op tournee te gaan over de gehele wereld, dus dat zit er niet meer in; sporadisch speelt hij met zijn band in de VS. Daarnaast houdt hij zich bezig met productie en de ontwikkeling van technologie op het gebied van gitaar. Via Zammata' is het laatste album dat Dweezil tot op heden heeft uitgebracht.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2994: Frank Zappa - Freak Out!



Zappa. Hij wordt geboren op 20 december 1940 in Baltimore als oudste kind van Italiaanse ouders die naar de VS zijn geëmigreerd. In zijn vroege jeugd verhuist het gezin veel, vanwege de verschillende baantjes die vader Zappa heeft. Het maakt dat Frank steeds weer nieuwe vriendjes moet maken en bijna nergens hecht. Uiteindelijk komt het gezin terecht in Californië en ook daar verhuizen ze veel. In de jaren vijftig krijgt de jonge Frank interesse voor muziek, vooral de vreemde klanken van Edgar Varèse spreken tot zijn verbeelding en later Stravinsky en Webern, maar ook de (zwarte) R&B en doowop. Hij begint op jonge leeftijd muzieknoten op papier te zetten, zonder dat hij weet hoe het uiteindelijk zal gaan klinken. Ook krijgt hij een drumstel en begint hij lokale bandjes op te zetten om in te drummen. Die bandjes bestaan uit zowel witte als zwarte muzikanten, heel ongebruikelijk in die tijd. Zappa trouwt met Kay Sherman, maar het huwelijk strandt na drie jaar. Begin jaren zestig trekt hij in bij Paul Buff, die in Cucamonga een opnamestudio heeft en van daaruit allerlei singles uitbrengt. Zappa draagt bij aan veel materiaal en daardoor doet hij de nodige ervaring op met componeren, arrangeren, opnemen, mixen en editen. Ook is hij inmiddels voorzichtig begonnen met gitaarspelen. Buff verkoopt Zappa de studio en niet heel veel later trapt Zappa in een valstrik van de politie; hij krijgt opdracht om een sekstape op te nemen en als die klaar is wordt hij gearresteerd. Zappa brengt uiteindelijk dertig dagen door in de gevangenis en dit maakt een diepe indruk op de toch al niet zo goed van vertrouwen zijnde muzikant. In 1965 sluit hij zich aan bij een groepje bluesmuzikanten en Zappa stelt voor eigen nummers te gaan spelen. Die van hem, welteverstaan. Al snel heeft hij het roer in handen en zo ontstaan The Mothers. Als er een platencontract komt, moet de groep gedwongen de naam veranderen; 'mothers' staat voor 'motherfuckers' en onder druk van de platenmaatschappij wordt de groepsnaam The Mothers Of Invention. De opnamen van de eerste plaat vinden plaats in de TTG-studio's van 9 tot en met 12 maart 1966. De leden van de groep spelen alle basistracks en daarna gaat Zappa los met de arrangementen. Er is een klein budget voor orkestraties. Als Zappa nog eens vijfhonderd dollar vraagt om allerlei percussie-instrumenten te huren, verklaart de platenmaatschappij hem voor gek, maar ze geven hem zijn zin. Zappa nodigt vervolgens allerlei 'freaks' van de straat uit om in de studio lawaai te komen maken en het uiteindelijke resultaat staat op kant vier van Freak Out!. Het is het eerste rockdubbelalbum dat ooit verschijnt (op 27 juni 1966) en de eerste elpee staat vol met bizarre en puntige rocksongs, die eerder parodieën lijken dan serieus werk. Het is een soort ontregelend conceptalbum over liefde, trends en de Amerikaanse maatschappij. Hungry Freaks, Daddy is de opener en zet met een op Satisfaction-lijkende gitaarriff gelijk de geniale toon. Anyway The Wind Blows hoort tot de beste/mooiste/pakkendste melodieën die Zappa ooit heeft geschreven. Enkele songs komen uit het Cucamonga-tijdperk, maar er is ook nieuw spul. Zo is Who Are The Brain Police? een angstaanjagend werkje over hoe de Amerikaanse overheid zich mengt in de levens van de inwoners. Andere topnummers zijn Wowie Zowie, You Didn't Try To Call Me en You're Probably Wondering Why I'm Here, maar geen enkel lied is mis. De tweede plaat bevat drie langere stukken. Trouble Everyday is een bluesy aanklacht over de Watts-riots die kort daarvoor plaatsvonden en Help I'm A Rock en het plaatkantlange The Return Of The Son Of Monster Magnet vertellen veel over de liefde van Zappa voor de absurdistisch-dadaïstisch-avantgardemuziek. Er valt een heel boek te schrijven over dit album, de totstandkoming en de betekenis in de rockgeschiedenis ervan. Zappa heeft gedurende zijn hele carrière songs van dit debuutalbum tijdens concerten gespeeld. Ik koop de cd op 6 januari 1993, een remaster uit 1988 en ook heb ik 'm op vinyl. Freak Out! is een legandarisch album en de liefhebbers beschouwen het nog altijd als een van zijn (vele) meesterwerken. Overigens, Zappa gebruikte aanvankelijk de naam van The Mothers Of Invention op platenhoezen, maar soms bracht hij platen uit onder alleen zijn eigen naam. Vanaf 1977 lijken The Mothers definitief verleden tijd. Zappa was altijd degene die uiteindelijk bepaalde hoe het album zou zijn. Hij knipte en plakte vaak allerlei opnamen tot iets heel nieuws. Veel bandleden die bij de opnames betrokken waren, stonden vaak perplex van hoe het album uiteindelijk vorm had gekregen. Er volgt nogal een rijtje albums en ik gebruik daarbij voor het gemak zijn eigen naam: Zappa.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 20-07-2026 10:30:12 ]

bazbo cd2995: Frank Zappa - Absolutely Free



Zappa. Terwijl er allerlei tournees lopen, breidt Zappa zijn band fors verder uit. Gitarist Elliot Ingber is na de opnamen van Freak Out! vertrokken en Zappa zet naast oudgedienden Roy Estrada (bas) en Jimmy Carl Black (drums) nu Ray Collins (zang), Bunk Gardner (fluit/saxofoons), Don Preston (toetsen) en Billy Mundi (drums0 op het podium. De concerten worden bizarre en kaleidoscopische shows vol theater, viezigheid en absurdisme. Improvisatie is een belangrijk onderdeel ervan. Tegelijkertijd heeft Zappa eind 1966 alweer voldoende materiaal om de studio in te gaan om een nieuw album op te nemen. Ook Absolutely Free is in een paar dagen tijd opgenomen, maar daarna neemt Zappa de tijd om te mixen en te editen. De elpee verschijnt eind mei 1967 (op dezelfde dag als Sgt. Pepper), als er ook alweer opnamen plaatsvinden voor wéér een nieuw album en de tournees zich opvolgen. The Mothers doen enkele concerten in New York en voor ze het weten hebben ze maandenlang het Garrick Theatre aldaar geboekt voor twee shows per dag. De band en hun families verhuizen naar New York; Zappa is inmiddels getrouwd met Gail Sloatman en hun dochter Moon is net geboren. Tussendoor is er ook nog een Europese tour. Absolutely Free is opnieuw een baanbrekend album. De eerste plaatkant opent met Plastic People, wederom een aanklacht tegen de samenleving en hoe mensen zich laten indoctrineren en daarna volgen twee songsuites (Duke Of Prunes en Call Any Vegetable), die naast bizarre teksten vooral complexe muziek laten horen. Op de tweede plaatkant na het jazzy gezongen America Drinks een paar korte songs, ook weer niet zonder maatschappijkritiek, maar het topstuk is de minirockopera Brown Shoes Don't Make It, over de hypocrisie en corruptie van het Amerikaanse establishment. De absurdisch-jazzy reprise America Drinks And Goes Home sluit dit meesterlijke album af. Er ontstaat vertraging bij het uitbrengen van de plaat, omdat Zappa het libretto bij wil voegen en daar is de platenmaatschappij bang voor. Bovendien is er controverse over het hoesontwerp (door Zappa zelf); op de achterzijde heeft hij in grote letters de zin 'War means work for all' gezet. Een billboard met die tekst gaat niet door en als Zappa tandenknarsend akkoord is gegaan met een weergave in kleiner lettertype op de hoes, verschijnt de elpee. Een cd-versie koop ik op 18 januari 1993, een remaster uit 1988. Ik vind het nog altijd een mooi tijdsbeeld en veel muziek hoort bij de 'klassieke' Zappastukken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2996: Frank Zappa - We're Only In It For The Money / Lumpy Gravy



Zappa. In 1967 en 1968 werkt hij aan meerdere projecten door elkaar. (Daarnaast toert hij met The Mothers door de VS en Europa en speelt de groep maandenlang iedere dag twee shows in het Garrick Theatre in New York.) Lumpy Gravy is het eerste soloalbum van Frank; aanvankelijk is het een orkestwerk, maar als er gedoe is over rechten en de platenmaatschappij vocalen en songs eist, verknipt hij de opnamen in korte fragmenten en voegt hij allerlei stukjes gesproken tekst en surfmuziek toe. De plaat verschijnt met bijna een jaar vertraging eind 1968. We're Only In It For The Money is dan een 'pop'plaat, wederom een grote aanklacht tegen de Amerikaanse samenleving, met briljante liedjes afgewisseld door abstracte musique concrète, uitgebracht in maart 1968. Ik koop een cd waarop de beide platen staan op 26 maart 1992; het betreft een remaster uit 1985. Zappa meent in 1985 dat het geluid van vooral de bas en drums niet meer van de tijd is en dat doet hem ertoe besluiten om Arthur Barrow en Chad Wackerman te vragen om de bas- en drumpartijen van Money opnieuw in te spelen. Volgens vele fans is dit geschiedvervalsing en velen verafschuwen en veroordelen tot op de dag van vandaag deze beslissing van Zappa. Jarenlang moet de Zappafan het doen met de elpeeversies, die steeds zeldzamer worden en op de markt goud geld kosten. Gelukkig verschijnen er later toch ook versies van Money waarop de originele opnamen zijn opgepoetst. Beide albums zijn klassiekers in het oeuvre van Zappa.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video