Draai hier alle platen in je platenkast #32 (The Torture Never Stops)

bazbo cd3070: Lunatic Soul - Transition II



Lunatic Soul, het project van Riverside-voorman Mariusz Duda, heeft in 2025 zijn achtdelige albumserie afgesloten, maar er is nog wat materiaal dat Duda met ons wil delen. Hij heeft zijn band Riverside inmiddels de rug toegekeerd en bezint zich op zijn verdere muzikale toekomst. Begin juli 2026 komt Transition II uit, een EP of kort album met vier stukken. Drie daarvan kennen we al, zij het in andere vorm. Hylophobia en Vyraj stonden op Through Shaded Woods en krijgen hier een remix. Transition II is een nieuwe 'condensed' versie van het bijna achtentwintig minuten durende stuk dat op de limited edition van Through Shaded Woods is te horen; 'condensed' betekent hier: ingekort tot drieëntwintig minuten. De grote verrassing is een geheel nieuw nummer: Realm Of The Weeping Willows, waar Duda sinds 2020 aan werkt. De basis is akoestisch, maar hij voegt er elektronische en folkachtige tinten aan toe. Mooi, mooi. Ik koop Transition II op 9 juli 2026 en ben benieuwd waar Duda mee gaat komen; hij heeft al aangekondigd dat hij verder gaat met Lunatic Soul en dat hij er een liveband van gaat maken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3071: Mentat Routage - Mentat Routage



Mentat Routage: nooit van gehoord tot vrijdag 28 augustus 2026. Dan geeft Vlaamse vriend Peter mij dit cd'tje uit 2010. Hij heeft het van de zomer na afloop van het concert tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland bij de Franse groep gekocht en toen hij thuis kwam en naar zijn platenkast liep, ontdekte hij dat hij hem al heeft. Oeps. Wil ik het eens beluisteren en als ik het niets vind doorgeven aan een ander? Dat wil ik. Ik beluister het. Dit grote Franse gezelschap met blazers en gitaar en viool en toetsen/synthesizers en bas en percussie en drumstellen klinkt een beetje als een tetterdetetband van Frank Zappa ten tijde van The Grand Wazoo of The Petit Wazoo. Veel experimenteel, veel grooves, malle geluiden en improvisaties. Voorafgaand aan ieder stuk is er een korte abstracte introductie. Bij vlagen is de muziek wat wazig, bij andere vlagen bijzonder intrigerend en ronduit verslavend. Het is het enige wapenfeit van het ensemble. Met dank aan Peter voor een bijzonder leuk pielplaatje in de kast.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3072: Pat Metheny - Trio -> Live



Pat Metheny is al decennia lang bezig om zijn muzikale palet kleurrijker en kleurrijker te maken. Dat doet hij door de samenwerking met veel verschillende jazzmuzikanten op te zoeken. In 2000 verschijnt Trio, waarop hij speelt met bassist Larry Grenadier en drummer Bill Stewart. In datzelfde jaar toert hij met het trio door Europa en de VS en een verslag daarvan komt later in dat jaar uit onder de titel Trio -> Live. Op de setlijst staan standards en 'klassieke' Methenystukken, maar ook werk van Trio. Het drietal weet begaande paden te mijden en zeker als Metheny zijn gitaarsynthesizer uit de kast trekt, vliegt het heerlijk de bocht uit. Ik vind een exemplaar van deze fraaie dubbelcd op 28 augustus 2026 in de bijzonder leuke tweedehandswinkel Chelsea in de Kloosterstraat in Antwerpen. Met de aanschaf ervan mist er niet zo heel veel meer in mijn verzameling van het niet misse oeuvre van Pat Metheny.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3073: Ozric Tentacles - Harmonic Mind



Ozric Tentacles gaan onverstoorbaar verder met dat waar ze goed in zijn: wagonladingen albums uitbrengen met die typische etnospacerock vol groovende, psychedelische, elektronische, opzwepende en hypnotiserende elementen en kristalhelder synthesizergefriemel en gierend gitaarwerk. Hoofd van het gezelschap is nog altijd Ed Wynne en hij componeert, programmeert en produceert alles, speelt die gitaar en veel synths en daarbij zorgt hij voor de hoestekeningen. Tegenwoordig krijgt hij uitvoerende ondersteuning van zoon Silas op toetsen, Corey Wallace op bas, Pat Carvey op drums en Saskia Maxwell op fluit. Af en toe doet oudgediende Paul Hankin op percussie mee. Harmonic Mind is het 12.354e album van de groep en verschijnt op 18 september 2026; ik heb hem op 17 september al in huis en deze doet niet onder voor al die andere 12.353 albums in het oeuvre van de Ozrics. Spacy!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3074: Ryuichi Sakamoto & Alva Noto - 12 Conversations



Ryuichi Sakamoto en Alva Noto werken al sinds 2002 samen en hebben op dit moment van schrijven al zo'n acht albums met daarop de resultaten van hun samenwerking uitgebracht. Sakamoto is een grote in de muziekwereld; hij wordt in de jaren zeventig bekend met Yellow Magic Orchestra en bouwt een imposante solocarrière op vol film-, piano-, orkest- en wereldmuziek. Alva Noto is het pseudoniem van de Duitser Carsten Nicolai en hij is producer, beeldend kunstenaar en componist van elektronische muziek. In november en december 2022 sturen de twee allerlei muziekbestanden aan elkaar en in korte tijd ontstaan twaalf composities, die Noto ervaart als gesprekken/conversaties tussen de twee muzkanten. Noto creëert de onderliggende elektronica, Sakamoto speelt de prachtigste pianomelodieën eroverheen, maar helemaal helder wie wat precies inbrengt is het niet. Sakamoto bevindt zich op dat moment in een ingewikkelde situatie: zijn gezondheid gaat hard achteruit, de kanker waaraan hij enkele jaren ervoor leed is terug en heviger en al zijn indrukken en emoties verwerkt hij in zijn muziek. De atmosfeer van die muziek is niet louter kommer en kwel, wel melancholisch en verrassend hoopvol, als je dat kunt zeggen van instrumentaal werk. Ik koop 12 Conversations bij het verschijnen op 17 september 2026. Sakamoto is dan al drieënhalf jaar overleden, zijn bijdragen aan het album behoren tot de laatste composities die hij maakt. 12 Conversations is van een gruwelijke schoonheid.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3075: Irmin Schmidt - Requiem



Irmin Schmidt is het enige nog levende lid van Can. De Duitsche toetsenman is inmiddels negenentachtig jaar en nog altijd actief. Halverwege 2026 verschijnt een nieuw album en ik koop Requiem gelijk op 24 juni 2026. Het nieuwe werk ligt in het verlengde van 5 Klavierstücke (2018) en Nocturne (2020), maar Schmidt gaat nog een stapje verder. Behalve mooie melodieën op een (geprepareerde) piano maakt hij veelvuldiger gebruik van omgevingsgeluiden (natuur, water, vogels, klokken, verkeer). Requiem heeft een ondertitel: In Memory Of All The Loved Ones I Have Lost And The Creatures And Wonders Vanishing Around Us. De twee lange delen van de compositie zijn verstild, abstract, bij vlagen ongemakkelijk en bij andere vlagen warm en uitzonderlijk fraai. Aanvankelijk vind ik het wat vaag, maar bij nadere beluistering openbaart zich de schoonheid en de emotie en uiteindelijk kan ik niet anders dan concluderen dat ik dit een van de mooiste albums van de laatste tijd vind.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3076: Sparks - Live On The Moon



Sparks! Ik mag ze zien op zaterdagavond 28 augustus in De Roma in Antwerpen. De beide broers zijn aardig op leeftijd, maar knallen nog altijd hun aanstekelijke en eigenzinnige elektropopliedjes het podium af. Voorafgaand aan het concert doe ik bij de murtsj boodschappen: kort ervoor is dit livealbum verschenen en ik schaf de dubbelcd aan. Bij thuiskomst blijkt dat de setlijst op de cd grotendeels hetzelfde is als die ik enkele avonden ervóór heb gehoord. Ik ben niet echt goed thuis in het complete oeuvre van de band - ik heb Kimono My House en de meest recente drie studioplaatjes - maar herken veel liedjes. Het is niet heel duidelijk waar en wanneer het spul is opgenomen, maar we mogen ervan uitgaan dat het is geweest tijdens de verschillende tournees in 2025. We beginnen met So May We Start en reizen dan via recent en ouder werk door het universum van Sparks. Veel catchy liedjes, maar af en toe ook rustiger momenten. Aan het eind komen de klappers Music That You Can Dance To, When Do I Get To Sing 'My Way' en natuurlijk een zinderende This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us. De recente hit The Girl Is Crying In Her Latte en All That sluiten dit puike liveplaatje af. Feessie!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3077: Steve Swallow - Winter Songs



Steve Swallow is inmiddels vijfentachtig, maar dat weerhoudt hem er niet van nog altijd actief te zijn. De activiteit heeft in de loop van de jaren aan intensiteit wel iets afgenomen, maar toch verschijnen er geregeld albums waarop zijn bijdragen op contrabas staan. De lijst van platen waarop hij te horen is, is dan ook indrukwekkend; denk aan samenwerkingen met Carla Bley, Gary Burton, Art Farmer, Steve Kuhn, Paul Bley, Michael Mantler, John Scofield, enzovoorts enzovoorts. Veel van die albums zijn uitgebracht via het roemruchte ECM-label en Winter Songs uit 2026 eveneens. Op deze prachtplaat staat zijn basspel ten dienste van zijn eigen composities die zijn uitgevoerd door een sextet met Adam Nussbaum (drums), Steve Cardenas (gitaar), Gil Goldstein (piano), Chris Cheek (tenorsax) en Mike Rodriguez (trompet). Verwacht geen tetterdetetbop, maar negen ingetogen composities waarin eerst de melodie en de ruimte tussen de noten en daarna pas de bescheiden improvisatie centraal staat. Dat levert negen pareltjes op, overigens allen getiteld naar het nummer dat ze op de cd hebben. Niet heel verrassend, maar gedegen en rustgevend. Ik koop Winter Songs bij het verschijnen op 3 augustus 2026 en geniet vaak van deze lome vroegemorgen- of lateavondjazz. Uiterst mooi.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3078: Rick Wakeman & The English Rock Ensemble - Return To The Red Planet



Rick Wakeman heeft altijd een fascinatie voor ruimtevaart gehad. Een van zijn eerste soloplaten uit 1976 heette No Earthly Connection en later waren er albums als 2000 AD Into The Future (1991) en Out There (2003). In 2020 brengt hij The Red Planet uit, een verrassend sterke plaat met instrumentale prog, geïnspireerd op de kennis die de mens heeft van de planeet Mars. In september 2026 komt hij zowaar met een vervolg. Op Return To The Red Planet staan negen composities die zich kunnen meten met hun voorganger. Adam Falkner drumt, Lee Pomeroy speelt bas, Dave Colquhoun is de gitarist en in enkele songs is ook de stem van Mollie Marriott te horen. Er staat weer mooi materiaal op, de melodieën zijn sterk, het klinkt allemaal als een tierelier en eigenlijk is dit een ouderwets gave plaat van de oude Wakeman. Ik heb hem vanaf 24 september 2026 in huis (al is de officiële datum van uitgave pas op 16 oktober 2026) en ik heb de limited edition met een bluray erbij waarop allerlei mixen en een documentaire over de totstandkoming van het album. De bluray heb ik nog niet in de speler gehad, maar de cd knalt keer op keer door de kamer. Fijne plaat, meneer Wakeman.

_{Op dit moment nog maar twee stukken van de plaat beschikbaar op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op zaterdag 3 oktober 2026 11:38 schreef camilero het volgende:
Respect voor het volhouden, @:bazbo !
Ooit wil ik ook nog eens mijn hele platenkast van 1 tot Z draaien, maar meestal heb ik voordat ik bij de B ben alweer zin in iets met een S

O, maar ik beluister ook zat andere dingen tussendoor, hoor. Maar iedere dag minstens een cd uit de alfabetisch-chronologische collectie is wel het streven.

bazbo cd3079: Yes - Roosevelt Stadium - Jersey City - 17 June 1976



Yes! Al bijna vijftig jaar gaat er een bootleg onder de liefhebbers rond van een radioshow waarin het hele concert dat Yes op 17 juni 1976 geeft in het Roosevelt Stadium in Jersey City te horen is. Yes is op dat moment op de toppen van kunnen, het album Relayer is in 1974 verschenen en de band toert al twee jaar de wereld rond. Bandleden Jon Anderson, Steve Howe, Patrick Moraz, Chris Squire en Alan White hebben in het afgelopen jaar ieder een soloplaat gemaakt en uitgebracht en de tour van 1976 heeft dan ook de bijnaam 'The Solo Album Tour'. In juni 2026 komt er een officiële uitgave van het concert, het radiogeluid is opgepoetst naar aanvaardbaar. Ik koop de dubbelcd bij het verschijnen op 16 juli 2026 en kijk ernaar uit om het door de kamer te knallen. Het valt niet tegen. Het concert opent traditiegetrouw met Siberian Khatru en daarna komen gelijk twee stukken van Relayer: eerst het onnavolgbare Sound Chaser en daarna een zinderende uitvoering van het plaatkant lange The Gates Of Delirium. Het duel tussen de gierende gitaar van Howe en de krijsende Moog van Moraz is spectaculair en het grote hoogtepunt van het concert. Na I've Seen All Good People volgt een bijna akoestisch blok met daarin Long Distance Runaround en aandacht voor solowerk: Moraz speelt delen van zijn album The Story Of I, Anderson brengt de opening van zijn prachtplaat Olias Of Sunhillow en Howe speelt zijn eeuwige Clap. Op het tweede schijfje krijgen Squire en White de gelegenheid te excelleren in een gedreven Ritual en na Heart Of The Sunrise is het reguliere deel van het concert afgelopen. Toegift is de onvermijdelijke Roundabout en dit keer is er ook nog een felle vertolking van The Beatles' I'm Down. Zelden Anderson zo horen rocken. Deze uitvoering was ook al te horen op de grote box Yesyears uit 1991, maar hier horen we het in de juiste context. Alles bij elkaar een schitterend livedocument (er is niet zo veel uit de Moraz-periode) en een zeer welkome aanvulling in de Yesverzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3080: David Bowie - The Shel Talmy Recordings



David Bowie is in 1965 op zoek naar zijn muzikale identiteit en vindt in Londen twee bandjes waarmee hij in dat jaar opnamen zal maken. Producer Shel Talmy legt The Lower Third en The Mannish Boys in de studio vast. Het is de periode dat hij ook werkt voor The Kinks en The Who en het geluid van deze bands neemt hij mee naar Bowie en zijn mannen. De opnamen van Bowie en de bands klinken dan ook als de eerste Who-singles: rauw, ongepolijst en bijzonder energiek, bijna agressief zelfs. In september 2026 verschijnen veel van die opnamen op elpee en cd; de cd is met 22 liedjes en zeventig minuten aanmerkelijk uitgebreider. Op het programma dus Bowie met The Mannish Boys en The Lower Third, maar ook enkele solo-opnamen waarop Bowie zingt en gitaar speelt. Aan het eind nog wat alternatieve versies en mixen. Aardig om te weten dat in The Mannish Boys een jonge gitarist aanwezig is die later redelijk bekend zou worden: Jimmy Page. Tussen de verzameling songs staan uitstekende exemplaren: You've Got A Habit Of Leaving en Take My Tip zijn echte parels maar er staat veel, heel veel moois op. The Shel Talmy Recordings geeft een fraaie indruk van hoe de jonge Bowie bezig is zijn weg te zoeken in de Londense rockwereld. Na deze periode zal hij zich een tijdje vooral richten op theater en film en nog weer wat later zal hij zijn eerste soloplaat uitbrengen die weer totaal anders klinkt dan dit spul op deze mooie collectie. Ik koop The Shel Talmy Recordings op 24 september en ben er helemaal gek mee.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3081: Frank Zappa - Civilization Phaze III



Zappa. Een jaar na zijn overlijden verschijnt Civilization Phaze III. De wereldpremière heeft Co de Kloet; hij is in 1992/1993 bij Zappa in huis geweest, heeft daar delen gehoord die Zappa nog aan het bewerken was en zendt het hele album uit op een zondagavond begin december 1994 in zijn radioprogramma. Ik zit aan de radio gekluisterd en vergeet alles op te nemen. Niet erg, want niet veel later, op 2 januari 1995 heb ik de dubbelcd in huis. Civilization Phaze III is het laatste grote project dat Zappa afrondt voor zijn overlijden. Het gaat verder waar Lumpy Gravy ophoudt. Het grootste deel van de muziek is gecreëerd op de Synclavier en de losse stukken worden afgewisseld met dialoog uit de piano, opnamen uit 1967 ten tijde van Lumpy Gravy, maar in de tweede helft van de compositie horen we nieuwe dialogen, ondersteund door geïmproviseerde muziek door leden van het Ensemble Modern, opgenomen in 1992 toen het gezelschap in Zappa's studio was om te repeteren voor The Yellow Shark. Het hele album is geen gemakkelijke kost, het is blij vlagen abstract en ondoorgrondelijk, maar vaak komen er briljante melodieën en klanken naar boven. Opener Put A Motor In Yourself is een bizar stuk vol ritme en melodie, maar lijkt ook steeds te ontsporen. Heel blij ben ik met de aanwezigheid van Amnerika, een van Zappa's mooiste melodieën. Buffalo Voice is een intrigerend stuk met vreemde en verwarrende geluiden erin. N-Light is een monsterstuk waarin Zappa zo'n beetje alle samples en klanken weet te bundelen die hij in de loop van de jaren heeft verzameld en dat toch als een consistent werk klink. Op de tweede schijf lijken de dialogen de overhand te krijgen, maar halverwege is het de muziek die imponeert. In Dio Fa (vernoemd naar een grootse televisie-opera die Zappa ooit voor ogen had) horen we de stemmen van de Mongoolse keelzangers die in 1992 bij Zappa op bezoek waren. Beat The Reaper is het grote afsluitende en raadselachtige stuk dat uiteindelijk overgaat in Waffenspiel, waarin we een vliegtuigje horen dat gif spuit over het land, vergezeld van gezellige geweerschoten. Civilization Phaze III is keer op keer een verrassing; ik blijf er steeds weer nieuwe dingen in horen en het hoort wat mij betreft tot een van de beste werken die Zappa ooit heeft gemaakt. Een waardig postuum afscheid van de grote meester.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3082: Frank Zappa - Strictly Commercial - The Best Of Frank Zappa



Zappa. Na zijn overlijden (4 december 1993) zet weduwe Gail het bedrijf van haar echtgenoot voort. In de kelder van het huis ('the Vault') ligt een schat aan materiaal dat Zappa zelf nooit uitbracht: onvoltooide albums, opnamen van zo'n beetje alle concerten die hij ooit gaf, radio- en televiesieoptredens, manuscripten en 12.354 onafgemaakte compositie in de Synclavier. Het zal even gaan duren voor The Vault open gaat; kennelijk vinden de zakelijke partners het belangrijker dat eerst de naam van Zappa in het collectieve geheugen blijft. Halverwege 1995 verschijnt Strictly Commercial, een cd en dubbelelpee met daarop het beste van Zappa. De titel doet al wel vermoeden dat het ook het meest toegankelijke werk is; het 'beste' is niet alleen subjectief, het ligt er ook maar aan in welke termen je denkt: compositorisch zijn de grote 'hits' niet zijn beste en zou je die veel meer moeten zoeken bij het complexere jazzrock- of orkestwerk. Toch bevat deze verzamelaar bijzonder leuk spul, dat een prima introductie kan zijn voor iedereen die Zappa niet (zo goed) kent. Op de cd staan negentien stukken uit zijn gehele oeuvre; op de dubbelelpee nog een paar extraatjes. Na opener Peaches En Regalia vallen we gelijk in Don't Eat The Yellow Snow en via Dancin' Fool, Dirty Love en Cosmik Debris maken we een mooie reis door het begaanbare Zappaland. Heel aardig is dat een stuk als Sexual Harassment In The Workplace, een bluesy gitaarsolo die laat horen dat Zappa wel wat meer kon dan alleen vieze liedjes en moeilijke muziek maken. Bobby Brown en Joe's Garage kunnen natuurlijk ook niet ontbreken en uit het verre verleden horen we Trouble Every Day, Let's Make The Water Turn Black en My Guitar Wants To Kill Your Mama. Het album eindigt met Valley Girl, Be In My Video en Muffin Man. Op de dubbelelpee staat de 12"-versie van Dancin' Fool en Planet Of The Baritone Women (van de 1988-plaat Broadway The Hard Way, waarvan verder niets is opgenomen) als extraatje, dus dat is voor de verzamelaar ook een verplichte aanschaf. Ik koop de cd van Strictly Commercial bij het verschijnen op 26 augustus 1995 en zoals gezegd: heb je nooit iets van Zappa gehoord en wil je je er eens aan wagen, dan is dit een uitstekend begin.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3083: Frank Zappa - Bobby Brown



Zappa. Om de verzamelaar Strictly Commercial in 1995 nog wat te promoten, komt er ook een cd-single. Ik heb een Duitsche variant, die ik koop op 7 augustus 2005, waarschijnlijk in een kraam op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland. Naast het titelnummer horen we ook Valley Girl (de andere 'grote' Zappahit, waarop veerjarige dochter Moon haar hilarische monoloog over meiden uit haar klas mag afsteken) en een stuk dat niet op Strictly Commercial staat maar wel een populair Zappanummer is: The Torture Never Stops, maar dan weer niet van de oorspronkelijke plaat Zoot Allures, maar een liveuitvoering die als bonusnummer is toegevoegd aan de cdversie van Zappa In New York. Het is een ingetogen maar schitterende versie overigens, met een fraai arrangement. Ik heb alles van dit cd-singletje natuurlijk al, maar toch is dit een leuk hebbeding.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3084: Frank Zappa - Clean American Version



Zappa. Ik krijg deze promocd op 2 oktober 1996 van een aardige gast achter de toonbank in mijn plaatselijke platenwinkel. Het cd'tje is in 1995 verschenen ter promotie van de heruitgave van allerlei Zappa-albums op cd door het Rykodisclabel en is bedoeld om in platenwinkels te draaien. Erop staat een dwarsdoorsnede van het oeuvre van Frank Zappa, met de nadruk op het toegankelijker werk en in die zin komt hij 95% overeen met de verzamelaar Strictly Genteel - The Best Of Frank Zappa, ook uit 1995. Ook hier beginnen we met Peaches En Regalia, Dirty Love en Dancin' Fool en zo verder, maar hier is ook aandacht voor Blessed Relief. Er ontbreekt ook van alles, maar dat dondert niet, want dit is een gaaf hebbeding dat ook nog eens fijn wegluistert.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3085: Frank Zappa - London Symphony Orchestra Vol. I & II



Zappa. In 1995 verschijnen alle opnamen die Frank Zappa maakte met het London Symphony Orchestra op 12, 13 en 14 januari 1983 in de Twickenham Film Studios in Londen. Ze waren in 1984 al deels uit op vinyl en een tweede deel volgde in 1987; in 1995 staan ze mooi verzameld op een dubbelcd die ik bij het verschijnen koop op 11 mei 1995. (Ik had al een eerdere cd-versie, zie cd3039.) Op het eerste plaatje staan het abstracte Bob In Dacron, de bijna melancholieke Sad Jane en het complexe Mo 'N Herb's Vacation; op het tweede schijfje horen we het korte Envelopes, het ietwat bizarre Pedro's Dowry, de bombastische Bogus Pomp en het majestueuze Strictly Genteel. De laatst genoemde drie stukken waren (in een geheel andere versie) ook te beluisteren op Orchestral Favorites (uit 1979), maar klinken hier voller en pompeuzer. Het geluid is kraakhelder en daardoor vallen ook de fouten in het spel van de orkestleden op; vooral in het afsluitende Strictly Genteel hebben Zappa's tientallen edits niet kunnen verbloemen dat de trompetten in de fade-out retevals klinken. Toch een uitstekende uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3086: Frank Zappa - I Don't Wanna Get Drafted



Zappa. De single I Don't Wanna Get Drafted verschijnt voor het eerst in 1980. Het is opgenomen met de band die Zappa begin 1980 om zich heen had. Drummer Vinnie Colaiuta, bassist Arthur Barrow, toetsenist Tommy Mars en gitaristen en zangers Ike Willis en Ray White. Deze singelversie kwam niet op een elpee terecht; Zappa bewerkte het stuk en een hypernerveuze versie is de afsluiter van het album You Are What You Is (1981). Het familiebedrijf brengt de meer ontspannen singelversie opnieuw uit in 1995, ter aankondiging van een album met niet eerder verschenen materiaal dat het jaar erop zal verschijnen. Als 'B-kantjes' horen we Dinah-Moe Humm (van Over-Nite Sensation uit 1973) en My Guitar Wants To Kill Your Mama (van Weasels Ripped My Flesh uit 1970). Ik koop de cdsingle op 25 april 1998 en ook dit is een leuk hebbeding.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3087: Frank Zappa - The Lost Episodes



Zappa. Het duurt even, maar langzaam gaat 'The Vault' open. Al tijden is bekend dat Zappa onder zijn huis een kelder heeft met daarin een enorm archief van opnamen van zo'n beetje alle concerten die hij gaf en alle studio- en filmopnamen waar hij eigenaar van was. Na zijn overlijden in 1993 hopen alle fans dat de familie veel van dat materiaal zal gaan uitbrengen en in 1996 krijgen we een eerste kijkje in de kelder. The Lost Episodes heeft Zappa bij leven nog zelf samengesteld en geproduceerd. In vijf kwartier komen er in chronologische volgorde dertig nooit eerder verschenen opnamen voorbij uit de periode 1958 tot 1979. Het begint met opnamen van Zappa's eerste bandje The Blackouts, gesproken tekst uit 1961/62 met schoolvriend Ronnie Williams (vernoemd in Let's Make The Water Turn Black in 1967), Lost In A Whirlpool uit 1958/59 met een jonge Don Vliet (Captain Beefheart) en een paar fragmenten uit het befaamde Mount St. Mary concert (1963). Ook zijn er stukjes uit Zappa's eerste orkestscore (voor de film Run Home Slow uit 1963) en opnamen uit zijn roemruchte Studio Z in Cucamonga (waaronder een vroege en jazzversie van Take Your Clothes Off When You Dance ook uit 1963). Halverwege komen The Mothers in beeld, opnamen ten tijde van de Garrick Theatre shows in NYC, een reclamejingle voor een hoestsnoepje (The Big Squeeze) en nog weer later wat spul uit 1973 en 1974. Ook een outtake van de sessies voor Hot Rats (Lil' Clanton Shuffle met Don Sugarcane Harris op viool) en Chunga's Revenge (een lange versie van Sharleena, ook met Don Sugarcane Harris) komen voorbij en dan is er de opname van I Don't Wanna Get Drafted dat in 1980 op single verschijnt. Dit album is een ware schatkist voor de liefhebbers, dus. Ik koop het bij het verschijnen op 24 februari 1996.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3088: Frank Zappa - The Lost Episodes



Zappa. Ik vind een promo-cd van The Lost Episodes uit 1996 in een obscuur zaakje in Manchester op 12 mei 2015. De speellijst is exact hetzelfde als de reguliere cd, dus echt spectaculair is het niet, maar het is een leuke aanvulling op de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3089: Frank Zappa - Läther



Zappa. In 1977 ligt hij overhoop met zijn platenmaatschappij en om af te zijn van het contract levert hij vier albums tegelijk aan. De platenmaatschappij weigert, wil één enkel album en dus brengt Zappa het terug tot één enkel album: een vierdubbelalbum, welteverstaan. Hij noemt het Läther, naar een kort instrumentaal stuk en de dikke doos moet op 31 oktober 1977 uitkomen. De platenmaatschappij weigert opnieuw en Zappa begint maar weer eens een rechtszaak. Bovendien laat hij in een radioprogramma op 24 oktober 1977 de acht plaatkanten van Läther horen en raadt fans aan het op te nemen, want in deze vorm gaat het niet uitgebracht worden. In 1978 en 1979 verschijnen de vier losse albums (Studio Tan, Zappa In New York, Sleep Dirt en Orchestral Favorites). Op Läther staan echter ook andere versies van de stukken en op de vier albums staan stukken die weer niet op Läther zijn te horen. Ingewikkeld. Pas in 1996 brengt het familiebedrijf Läther uit, op een driedubbelcd en met enkele bonusnummers. Zappa maakte de opnamen van de stukken tussen 1973 en 1977 en het werk op deze verzameling behoort tot het sterkste wat hij in die periode heeft gemaakt. Het monsterwerk opent met Regyptian Strut, een majestueuze mars met veel blazers en daarna volgt de kaleidoscopische tocht door een veelzijdige wereld. Rock, orkestraal, jazz(rock), musique concrête, pop: van alles staat erop. Down In The Dew is een instrumentaal stukje op (akoestische) gitaar dat tot 1996 alleen nog op een cassette van Guiar Magazine is verschenen. Tryin' To Grow A Chin en Broken Hearts Are For Assholes zullen later in een andere liveversie terechtkomen op Sheik Yerbouti (1979). Van de vier losse elpees staat alleen alles van Studio Dan op Läther (plaatkant drie en acht). Titelnummer Läther krijgt later op Zappa In New York de titel I Promise Not To Come In Your Mouth en Eddie Jobsons synthesizersolo is legendarisch. Honey Don't You Want A Man Like Me? (van Zappa In New York) kent een iets andere mix/edit waarin een onderbreking zit en Zappa antwoordt op iemand uit het publiek (die 'Fuck you!' roept): 'Fuck you too, buddy. Fuck you very much' om vervolgens exact in de beat het nummer te vervolgen. De afwisseling is groot: heb je net een bijna metalstuk gehad, komt er een orkestraal complex werk om je vervolgens om je oren te slaan met een jazzrockpielstuk. Dit is dik tweeënhalf uur Zappa op z'n best. Ik koop de driedubbelcd bij het verschijnen op 30 september 1996 en tot op de dag van vandaag is het voor mij een hoogtepunt in het Zappaoeuvre. Op die driedubbelcd nog vier bonusnummers: een remix van Re-Gyptian Strut, twee outtakes uit die tijd en een oorspronkelijk mix van Time Is Money (zonder vocalen) die op dat moment nog niet op cd is verschenen. Läther is een grandioze staalkaart van 's mans briljante kunnen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3090: Frank Zappa - Frank Zappa Plays The Music Of Frank Zappa - A Memorial Tribute



Zappa. Zoon Dweezil pakt voorzichtig het stokje op dat vader Frank heeft overgedragen. Als een eerbetoon aan zijn vader zet Dweezil dit gitaaralbum in elkaar, dat in oktober 1996 uitkomt. Op de vraag wat Franks belangrijkste gitaarcomposities zijn, antwoordt zijn vader: Zoot Allures, Black Napkins en Watermelon In Easter Hay. Op dit album zijn deze drie stukken te horen zoals ze ooit op elpee zijn verschenen en daar zet Dweezil dan een nooit eerder uitgebrachte liveregistratie tegenover, een versie waarin we horen dat het stuk nog in ontwikkeling is. Ze staan wel in een wat onbegrijpelijke volgorde. Zo beginnen we met een liveuitvoering van Black Napkins uit Ljubljana in november 1975 (het hele concert zal in 2022 verschijnen), waarin Zappa duidelijk nog zijn gitaargeluid en de juiste intonatie voor dit stuk moet vinden. Daarna de elpeeversie van het album Zoot Allures, dat ook al een liveuitvoering was (van een concert in Osaka in februari 1976). Het stuk Zoot Allures horen we in een heel uitgesponnen uitvoering (concert Tokyo in februari 1976) met de befaamde Ship Ahoy-coda, waarop Zappa improviseert over een bevreemdend gitaareffect. Het programma op de cd wordt onderbroken door een extraatje: Merely A Blues In A is de toegift van een concert in Parijs in september 1974, een nooit eerder uitgebrachte en orenschijnlijk simpele blues, geïmproviseerd omdat de band geen ander stuk meer heeft. Een aardige aanvulling, maar is een beetje een stijlbreuk met de rest van de plaat. Daarna de studioversie van Zoot Allures, gevolgd door een vroege versie van Watermelon In Easter Hay (van een concert uit januari of februari 1978), waarin Zappa's gitaargeluid nog niet de perfectie heeft als op de versie die we kennen van Joe's Garage uit 1979. Deze laatstgenoemde versie sluit dit album af. Ik koop deze cd op 27 juli 2002, laat dus, want hij was uitsluitend verkrijgbaar via postorder uit de VS, maar ik kom een exemplaar tegen in een kraam tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitsland. Het is een fijne gitaarplaat die fraai onderzoekt hoe Zappa zijn gitaarwerk voortdurend ontwikkelde.

_{Hieronder die vroege versies van de gitaarstukken:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video