Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2908: Yes - Union Live



Yes! Het lijkt stil rond de band na 2004, maar intern gebeurt er van alles. Daarover ietsie later. Begin 2011 brengt het label Gonzomedia deze superset uit. Het is een terugblik naar 1991, toen het achtkoppige monster Yes toerde door de Verenigde Staten en Europa. De box met twee cd's en twee dvd's is in eerste instantie alleen via postorder te verkrijgen. Ik heb 'm vanaf 2 februari 2011. Centraal staat een concert dat Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White in 1991 geven in het Shoreline Amphitheatre in Californië en het is te zien én te beluisteren op een dvd en de twee cd's. Helaas is dit niet een concert met het ronddraaiende podium in het midden van de zaal en dat maakt deze concertfilm wat minder dynamisch en interessant. Ook de setlijst is anders en vooral ook korter. Het blijkt niet het gehele concert te zijn. In plaats van Shock To The System, And You And I, Changes, Long Distance Runaround en Lift Me Up krijgen we wel het poppy Saving My Heart For You (het enige stuk van de Union-plaat). Desondanks toch een fijne concertregistratie. Op de tweede dvd treffen we nog twee bootleg-video's van complete concerten in Denver en Pensacola met een iets andere en langere setlijst en nog wat extra geluidsopnamen: de ontbrekende stukken van het concert in Californië en wat van concerten uit Londen en Burgesttown. Ik kan me niet herinneren die tweede dvd ooit te in de speler te hebben gehad. Leuk hebbeding wel. Sinds enige tijd zie ik in een plaatselijke platenwinkel materiaal van deze boxset apart op dubbelcd's in de bak staan.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2909: Yes - Fly From Here



Yes! Ik zie de band in 2004 op het Arrow Rock Festival. De bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White levert er een puik concert af, zij het dat het slechts anderhalf uur duurt en niet zo uitgebreid is als de andere concerten van de tour; zo ontbreekt de gehele akoestische set, maar gelukkig krijgen we wel het medley rondom Mind Drive. Na de tour neemt de band even rust, er zijn pas weer tourplannen in 2008. Tegen die tijd heeft Rick Wakeman gezondheidsproblemen; hij kan niet meedoen maar stelt voor dat zijn oudste zoon en bijna net zo begenadigd toetsenvirtuoos Oliver hem vervangt. En dan wordt ook Jon Anderson ziek. Hij heeft ernstige ademhalingsproblemen, heeft een bijna-dood-ervaring en moet het lang rustig aan doen. Het is Chris Squire die opkomt voor het bedrijf dat Yes heet en voorstelt om toch op tournee te gaan. Hij heeft van iemand de tip gekregen eens te gaan luisteren naar ene Benoit David, zanger bij een Canadese Yes-coverband. David doet mee en Yes toert de wereld over. Ik zie de band in 2009 in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. Gaaf concert wel, al is de stem van David wennen, hoe veel ook van het timbre van Anderson weg heeft. In deze bezetting gaat Yes de studio in. Oliver Wakeman stelt voor om Trevor Horn als producer te betrekken en als die eenmaal bezig is, komt die met het idee om Fly From Here uit de mottenballen te halen. Het liedje stond op de setlijst in 1980, toen Horn zelf de zangpartijen vertolkte in afwezigheid van Anderson. Horn staat erop dat de groep het stuk uitbreidt, maar wil ook dat Geoffrey Downes (toetsenist bij Yes in 1980) betrokken wordt. Voor hij het weet ligt Oliver Wakeman uit de band; als Fly From Here in 2011 uitkomt, zijn al zijn partijen vervangen door die van Downes en zijn compositorische bijdragen grotendeels geskipt. Ik weet niet wat ik er precies van moet vinden, maar het woord schandalig komt wel in me op. Ik koop Fly From Here als hij uitkomt, op 6 november 2011. Het album opent met het plaatkantlange Fly From Here en toegegeven: het is een aardig zesdelig werkstuk geworden. The Man You Always Wanted Me To Be is een compositie van Chris Squire en hij zingt het ook; Benoit David vindt dat het qua stijl niet bij hem past. Life On A Filmset komt nog van de sessies die Downes in de jaren tachtig met Greg Lake doet tijdens hun project Ride The Tiger, al krijgt Lake geen credit, maar Horn wel. Hour Of Need is geschreven door Steve Howe en is een wat vlak nummer. Daarna een kort akoestisch gitaarintermezzo in de vorm van Solitaire. Afsluiter Into The Storm lijkt dan weer wat op te krabbelen na een voortkabbelende rij mindere stukken; het is het enige werk waarin Oliver Wakeman een schrijverscredit krijgt. Zijn toetsenspel is onder de noemer 'keyboards (additional)' (jaja) op drie stukken te horen; kennelijk kan Downes hem toch niet evenaren. Hoe dan ook: ik vind het geen slecht album, maar het mist vuur en avontuur. Mijn versie kent een bijgevoegde dvd waarop een korte documentaire staat over het maken van de plaat. Geen woord over hoe Wakeman werd gewipt. Op YT is niets te vinden van het album, althans geplaatst door het officiële Yes-account.. In 2018 zingt Trevor Horn de zangpartijen opnieuw in en komt er een heruitgave onder de naam Fly From Here - Return Trip en die is wel te vinden. Het zegt iets over de vreemde gang van zaken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2910: Yes - We Can Fly



Yes! Ik zie de band opnieuw op 21 november 2011, dit keer in de Vereeniging in Nijmegen. Ik vind het geen goed concert. De vaart is er volledig uit en Benoit David is niet bij stem. Na afloop ontmoet ik de band (minus Howe) en van de organisatie van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) krijg ik een promosingle in mijn handen geduwd. Op We Can Fly staat slechts dat ene deel uit de suite Fly From Here. Ik laat het door de vier bandleden signeren. Leuk aandenken, dus. Er is zelfs een officiële video van de single (met daarin op 0:55 alleen producer Trevor Horn te zien). Op Discogs doet dit promoplaatje dat ik voor niets kreeg het leuk: het is verkocht tussen de 30 en 45 euro en als je wilt kun je het bij iemand kopen voor ¤50,00.

Bekijk deze YouTube-video



_{Vooruit, een (slecht) plaatje van het concert op 21 november 2011:}




[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 23-02-2026 21:08:15 ]

bazbo cd2911: Yes - In The Present - Live From Lyon



Yes! Eind 2011 verschijnt dit verslag van de tour van 2009. Benoit David zingt niet onverdienstelijk (Anderson was ziek), de toetsenpartijen zijn uitermate sterk verzorgd door Oliver Wakeman (papa was ziek) en de rest van de band klinkt net zo gedreven en energiek. Het concert is opgenomen op 1 december 2009 in de Bourse du Travail in Lyon. Ik zie de band twee weken ervóór, op 14 november in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard en ben dus blij dat dit document er is; ik koop de set met twee cd's en een dvd op 8 december 2011. Het gebodene is dezelfde setlijst als ik mocht meemaken en er zitten wat leuke verrassingen in: Onward, Astral Traveller en twee stukken van Drama: Tempus Fugit en het monumentale en ijzersterke Machine Messiah. Natuurlijk ook een boel 'klassiekers', zoals opener Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Yours Is No Disgrace, And You And I, South Side Of The Sky en Heart Of The Sunrise, met als afsluiters natuurlijk Roundabout en Starship Trooper. Op de dvd staat een tour-documentaire met interviews en twee complete stukken: Roundabout en Machine Messiah. Opvallend is hoe groot de rol van Wakeman in de groep is. Ik mocht - omdat ik lid ben van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) - na afloop van het concert op 14 november de band (minus Howe) ontmoeten en vooral mijn korte gesprek met de sympathieke Oliver Wakeman en de uiterst coole Chris Squire zal me bijblijven. Kort na de tour gaat Yes de studio in om te werken aan Fly From Here en tijdens die opnamen zal Wakeman het veld moeten ruimen. Het livealbum zal later nogmaals uitgebracht worden met als bonus enkele stukken die Oliver Wakeman aanleverde voor het album Fly From Here en later zelf voltooide, onder de titel From A Page; ik heb hem (nog altijd) niet. Deze concertregistratie vind ik zeker de moeite van het beluisteren waard.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Bewijsmateriaal:}




[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-02-2026 08:57:59 ]

bazbo cd2912: Yes - Heaven & Earth



Yes! In 2012 kampt zanger Benoit David met ernstige ademhalingsproblemen. Voor de band staan er allerlei optredens geboekt en al snel is een nieuwe zanger in beeld. Jon Davison is een Amerikaanse zanger; ik ken hem op dat moment van de band Glass Hammer waarin hij regelmatig zingt. Zijn naam en stem lijken griezelig veel op die van Anderson, zij het dat er aan Andersons stem een scherp randje zit dat bij Davison ontbreekt; Davison is ronder, zachter misschien. Ik ben sceptisch: het tegenvallende concert van 2011 staat in mijn geheugen gegrift. Als in 2013 de aankondiging komt dat Yes naar Europa komt om de drie elpees Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album in z'n geheel en van voor naar achter te spelen, ga ik wat publieksopnamen van eind 2012 beluisteren en dan word ik toch benieuwd. Op 22 mei maak ik het mee in 013 in Tilburg. Het is een grandioos concert. Tijdens de eerste tien minuten is het geluid nog niet heel goed afgesteld, maar daarna is het een glorieuze belevenis. Ja, de stem van Davison is te lief, maar de band is uitstekend in vorm en gedreven. Na de drie elpees komt nog de toegift Roundabout en dan mag ik na afloop de band (minus Howe) nog ontmoeten. Davison blijkt een allervriendelijkste man en van Squire valt me op dat hij afgemat en zelfs verward is. Anderhalve maand later komt Heaven & Earth uit, een studioalbum met acht stukken van deze nieuwe bezetting Davison-Downes-Howe-Squire-White. Ik koop hem op 5 juli 2014 in een sympathiek zaakje in Heerlen. Thuis stop ik hem in de speler en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Dan nog maar een paar keer beluisteren en ik geloof dat ik hem in totaal nog geen tien keer heb gehoord. Wat een draak. Roy Thomas Baker heeft de productie gedaan; mede door zijn toedoen is in 1979 de band al eens uit elkaar gevallen. Het klinkt vlak, mat, bloedeloos. De composities zijn ook niet bijster sterk. Opener Believe Again (geschreven door Howe en Davison) is nog aardig, daarna zakt het in. Er zijn stukken die Squire met Davison heeft geschreven, zelfs White met Davison en Howe en Davison hebben ieder ook zelf iets aangeleverd. Step Beyond (ook weer van Davison/Howe) vind ik echt vreselijk irritant jengelig. De afsluiter Subway Walls (door Downes en Davison) is dan weer niet zo erg, maar kan het niet meer redden. Het zit 'm volgens mij in het feit dat geen enkel stuk het totaal sterker is dan de som der delen; compositorisch werkt deze samenwerking gewoon niet. Ik mis Jon Anderson, die heeft tenminste een visie. Achteraf blijkt dat Anderson in 2012 en 2013 de wens heeft uitgesproken om weer terug te keren naar Yes, maar het ontbreekt hem aan de energie om de band te leiden. Met name Howe vindt het eigenlijk prima hoe het op dat moment loopt en is tevreden met wat de band neerzet op het podium en op de plaat. Ik ben het niet met hem eens. Volgens mij is de band achteraf ook niet tevreden, want van de officiële Yes-account is er niets van Heaven & Earth op YT te vinden. Ik snap dat wel. Dit lijkt nergens op. Wat een prutplaat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2913: Yes - Songs From Tsongas - Yes 35th Anniversary Concert



Yes! Eind 2014 verschijnt deze uitgave. Op drie cd's krijgen we een concert dat Yes op 15 mei 2004 geeft in de Tsongas Arena in Lowell, Massachusetts tijdens de tour die het vijfendertig jarig jubileum viert. Het concert komt in 2005 al uit op dvd (en die heb ik natuurlijk sinds 2005), maar pas tien jaar later op cd beschikbaar en ik koop de driedubbelcd op 9 oktober 2014. Wat Yes op dat moment op het podium brengt, is een schitterend uittreksel van het beste dat de band heeft gedaan, bijzonder sterk uitgevoerd met ook nog eens wat fijne verrassingen in de setlijst. Het begint al gelijk met de opener. Daar waar je Siberian Khatru of Yours Is No Disgrace zou verwachten, start de band met Going For The One, direct gevolgd door een energieke Sweet Dreams (van de tweede elpee uit 1970!). In het eerste deel van het concert ook het schitterende medley rondom het latere epische stuk Mind Drive, met daarin South Side Of The Sky, Turn Of The Century en fragmenten van Footprints (My Eyes) verwerkt. Op het tweede schijfje staat de akoestische set die het kwintet tijdens die tour speelt. Wakeman mag The Meeting solo op piano spelen, Anderson zingt zijn Show Me, Howe speelt zijn Second Initial en klassiekers als Wondrous Stories, Long Distance Runaround, Roundabout en zelfs Owner Of A Lonely Heart krijgen een complete makeover, al vind ik dat bij de laatstgenoemde twee niet zo geslaagd. Rhythm Of Love zet ons weer op het luide rockbeen. Na een mooie And You And I komt nog een grote verrassing: een complete én fraaie uitvoering van Ritual (Nous Sommes Du Soleil). Ook in de toegift nog een fijne surprise: Every Little Thing (van The Beatles, zoals ook te horen op de debuutplaat Yes in 1969). Starship Trooper besluit dan dit gave concert. Zelf mocht ik de band in deze bezetting meemaken op 13 juni 2004 in De Schans tijdens het Arrow Rock Festival. Yes was de grote headliner en mocht helaas maar anderhalf uur spelen. Voor ons dus geen akoestische set en Ritual, maar wel dezelfde openingsstukken, de Mind Drive medley en elektrische versies van Long Distance Runaround (met de bassolo's in The Fish), Owner Of A Lonely Heart en Roundabout. Deze driedubbelaar is weer een fijne aanwinst in de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2026 10:25:29 ]

bazbo cd2914: Yes - Like It Is - Live At The Bristol Hippodrome



Yes! In 2014 start Yes met een uitgebreide tournee. Tijdens het concert speelt de band drie complete elpees van voor naar achteren: Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album, met Roundabout als onvermijdelijke toegift. Daarvan verschijnt in december 2014 een verslag en dat is dit album. Ik koop de Deluxe Edition met twee cd's en een concertdvd op 22 december 2014. Helaas staan alleen Going For The One en The Yes Album erop. Zelf maakte ik het concert mee op 22 mei 2014 in 013 in Tilburg. Zoals eerder vermeld: een uitstekend concert, na een ietwat rommelig klinkend eerste helft van het stuk Close To The Edge is het geluid prima en horen we een gedreven band. Van Going For The One vind ik Turn Of The Century en het monumentale Awaken tegen verwachting in meevallen, al mist toetsenist Geoffrey Downes de finesse van Wakeman. Hoogtepunt vind ik de uitvoeringen van The Yes Album, met als bijzonderheid dat Yes voor het eerst het liedje A Venture live vertolkt. De meegeleverde concertdvd in dit pakketje laat een gedegen spelende band zien. Je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van het uitbrengen van complete albums die een band decennia later nog eens vertolkt. Voor mij is het een leuk souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{En vooruit, hier een plaatje na afloop van het concert: ikke met zanger Jon Davison.}

bazbo cd2915: Yes - Progeny: Highlights Of Seventy-Two



Yes! Voor veel Yesfanaten is Yessongs de ultieme liveplaat. Echter, de geluidskwaliteit ervan laat nogal wat te wensen over, al klinken de latere remasters stukken beter. In 2014 komt het bericht dat er een hele reeks concertopnamen uit Canada en de VS uit oktober en november 1972 zijn gevonden. Het betreft de tour ter promotie van het album Close To The Edge, waar Yessongs grotendeels een compilatie van is. Maar liefst zeven shows komen in mei 2015 in mooi opgepoetste vorm in een boxje uit. Nu meldde ik al eerder dat ik heus niet zo'n debiel ben die alles maar koopt, maar een beetje debiel ben ik wel. Ik koop de tamelijk prijzige box dan ook niet (duur dus, plus de setlijsten zijn identiek), maar schaf wel de samenvatting aan, op 14 september 2015. Op deze dubbelcd staat materiaal van vijf concerten (31 oktober in Toronto, 11, 12, 15 en 20 november in Durham, Greensboro, Knoxville en Uniondale, VS). Het openingsstuk is - net als op Yessongs - het laatste deel van Stravinsky's Fire Bird Suite en nu horen we de bandleden hun instrumenten stemmen. Daarna Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Heart Of The Sunrise, Steve Howe's akoestische gitaarsolo Clap/Mood For A Day en het eerste plaatje eindigt met And You And I. Op het tweede schijfje Close To The Edge, de toetsensolo van Rick Wakeman, setafsluiter Roundabout en toegift Yours Is No Disgrace (met het jazzy piano-intro). Opvallend is hoe prominent Wakemans toetsen in de mix staan. Eindelijk hoor je eens goed wat hij precies speelt in het intro van Close To The Edge. Het geluid is niet altijd even goed in balans, maar dit album is een fraaie aanvulling op en verdieping van Yessongs en geeft nogmaals goed inzicht in wat een fantastische liveband Yes is in 1972.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2916: Yes - Like It Is - At The Mesa Arts Center



Yes! Het bevalt de band (en het publiek) goed dat Yes tijdens een concert hele albums van voor naar achter speelt. Na de Three Albums-tour gaat de groep dan ook verder met een tour door de VS tijdens welke de albums Close To The Edge en Fragile van voor naar achter klinken Na het eerstgenoemde album speelt de band ook twee stukken van het debacle dat Heaven & Earth heet en er is ruimte voor drie toegiften en geen van deze vijf stukken staan op deze dubbelcd die in juli 2015 uitkomt. Ik koop de Deluxe Edition op 7 juli 2015. Leuk om te horen en te zien, al kun je je nog altijd afvragen wat de toegevoegde waarde is van concertopnamen van complete albums die zo dicht mogelijk bij de originele studioplaten liggen. Anderzijds is deze uitgave zeer relevant, omdat het de laatste opnamen en beelden bevat waarop bassist Chris Squire is te horen en te zien. Hij overlijdt op 27 juni 2015 aan een acute en agressieve vorm van leukemie. Al snel is er in de muziekpers nieuws over vervanging: Squire heeft op zijn sterfbed aan Billy Sherwood gevraagd zijn plaats in te nemen. Vanaf dat moment is er geen enkel oerbandlid meer in de groep; Steve Howe is vanaf dan de oudstgediende. Zelf zie ik de hervormde Yes weer spelen op 15 mei 2016, tijdens de Europese tournee waarin de groep niet alleen Fragile maar ook het album Drama vertolkt. Het optreden in Tivoli Vredenburg is niet goed. Er zijn allerlei technische problemen vooral rond het gitaargeluid en tijdens Drama moet de boel tussen de nummers door meerdere keren stilgelegd om zaken bij te stellen of kabels te vervngen, waardoor Steve Howe in een steeds slechter humeur raakt. Daarnaast klinkt het traag en ondergerepeteerd; nieuwkomer Billy Sherwood moet met signalen aan Geoffrey Downes aangeven wanneer hij moet invallen in het intro van Into The Lens, een compositie die Downes nota bene aanleverde voor het Drama-album in 1980. Zelf gaat Sherwood compleet de mist in als hij even niet oplet en de rest van de band Heart Of The Sunrise al heeft ingezet. Ik zie het heus wel. Tussen de twee albums door klinken enkele andere stukken (Time And A Word en Siberian Khatru en na de pauze Don't Kill The Whale en Owner Of A Lonely Heart; de toegift is enkel Starship Trooper (Roundabout hebben we tijdens de volledige uitvoering van het album Fragile al gehad). Na afloop van het concert mag ik zowaar de band nog ontmoeten en ik tref een zo ongeveer uitgeput vijftal aan een tafel aan. Ik spreek kort met drummer Alan White, een zeer vriendelijke man, en dat is zo ongeveer de goede herinnering aan een teleurstellend concert. Op de cd en dvd, opgenomen bijna twee jaar ervoor op 12 augustus 2014 in Mesa, Arizona, klinkt Fragile gelukkig nog wel fris, al lijkt een stukje als Cans And Brahms volledig voorgeprogrammeerd. Toch leuk.

_{Niets hiervan te vinden op YT, behalve de gehele dvd:}
Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit, dan maar een plaatje van 15 mei 2016:}

bazbo cd2917: Yes - Topographic Drama - Live Across America



Yes! Later in 2016 toert Yes door de Verenigde Staten met op het programma de elpee Drama van voor naar achteren en na de pauze grote delen van het legendarische Tales From Topographic Oceans. Drummer Alan White tobt met zijn gezondheid; hij kan niet het hele concert zitten en spelen, dus laat hij het merendeel van het drumwerk over aan Jay Schellen, uit het muzikale netwerk van Billy Sherwood, die op zijn beurt weer de in 2015 overleden Chris Squire vervangt. Een jaar later verschijnt er een verslag van de tour op twee cd's en die koop ik als hij in een plaatselijke platenwinkel beschikbaar is, op 3 december 2017. Hier gelukkig geen technische problemen zoals ik het jaar ervoor tijdens het concert meemaakte. Opener Machine Messiah blijft een krachtig stuk. Het korte White Car is leuk om te horen en de rest van het album klinkt gedegen. Aan het eind van het eerste schijfje nog twee 'klassieke' Yeswerken die tijdens de tour zijn gespeeld: And You And I en Heart Of The Sunrise. Leuk, maar ik heb ze al zo vaak gehoord, zelfs in deze nieuwere bezetting. De tweede cd opent met The Revealing Science Of God en klinkt aardig, misschien wat mat. Van The Ancient krijgen we alleen het akoestische gitaarlied Leaves Of Green en vervolgens horen we de volledige Ritual. Het vuur ontbreekt, al zorgt Jay Schellen er wel voor dat de vaart er overal in blijft. Ten slotte zijn er nog de twee toegiften: de onvermijdelijke Roundabout en Starship Trooper. Ik vraag me af hoe vaak een band dezelfde stukken in een live-uitvoering kan uitbrengen. Tuurlijk is het leuk en aardig, maar zelfs bij Yes schaadt de overdaad. Geen dvd overigens bij deze uitgaven. Als eind 2017 het bericht komt dat Yes ook naar Europa komt om delen van Tales From Topographic Oceans te spelen, ben ik toch weer geïnteresseerd om te gaan. Helaas, op de dag dat ze in maart 2018 in Tivoli Vredenburg staan, zit ik in The Royal Albert Hall (bij Steven Wilson). Laten we eens kijken of Yes nog ergens in de landen om ons heen speelt en of dat te doen is. En zo ontstaat een bizarre week: zondagavond 25 maart zitten we in The Palladium in Londen bij Yes; dinsdag, woensdag en donderdagavond maken we Steven Wilson mee in The Royal Albert Hall. Het concert in The Palladium is onderdeel van een Yes-conventie. Niemand minder dan Bill Bruford introduceert de band met de woorden dat hij die avond het enige originele bandlid op het podium is. Voor de pauze allerlei werk uit het oeuvre (met Trevor Horn die Tempus Fugit komt zingen), na de pauze dezelfde stukken van Tales From Topographic Oceans en de twee eeuwig dezelfde toegiften. Alan White komt pas aan het eind van Ritual het podium op voor de drumsolo's en de twee toegiften. Gelijk merk ik dat het tempo omlaag gaat; hij trekt het gewoon niet meer. Niettemin: zeer aardig concert en mooi om eens in een legendarische concertzaal te zijn. Het maakt deze dubbelcd ook tot een leuk souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{En kijk: hier een plaatje van Yes op 25 maart 2018 in The Palladium (zonder Alan White maar met gastzanger Trevor Horn in Tempus Fugit:}

bazbo cd2918: Yes - Fly From Here - Return Trip



Yes! Als ik op zondag 25 maart 2018 in The Palladium in Londen ben, koop ik dit album, dat die dag formeel verschijnt. Wat wil het geval? Het album Fly From Here kwam in 2011 uit; het was het eerste (en later zou blijken enige) studioalbum met zanger Benoit David. Eerder schreef ik al over de schandalige wijze waarop Oliver Wakeman plaats moest maken voor Geoffrey Downes, omdat producer Trevor Horn vond dat Downes moest spelen op de songsuite Fly From Here. Later, in 2016, stelt Steve Howe voor dat Trevor Horn de zangpartijen opnieuw inzingt, zodat er een versie ontstaat in de Drama-bezetting van 1980. Horn is enthousiast. Howe en Downes maken van de gelegenheid gebruik om enkele gitaar- en toetsenpartijen te wijzigen. Howe voegt ook nog zijn compositie Don't Take No For An Answer toe, dat klinkt als een solostuk, weinig indruk maakt en beter op zijn plaats was geweest op een soloplaat van Steve Howe. Ook de uitgebreidere versie van Hour Of Need, die eerder alleen te horen was op een Japanse cd-versie, krijgt hier een plaats. Fly From Here - Return Trip klinkt zeker niet slecht, maar ik vind het verhaal erachter nogal smerig, alsof David en Wakeman niet (meer) bestaan. Horn vertelt later overal dat hij deze nieuwe versies van de stukken veel beter vind dan de originelen. Het verbaast me dan ook niet dat er via de officiële bandaccount op YT niets meer van het origineel te vinden is, alleen deze Return Trip is prominent aanwezig. Ik krijg hier toch echt een bijzonder nare smaak van in de bek.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2919: Yes featuring Anderson Rabin & Wakeman - 50th Anniversary - Live At The Apollo



Yes! Ondertussen zit Jon Anderson niet stil. Sinds 2016 is hij in de weer met Trevor Rabin en Rick Wakeman. Er is sprake van nieuwe muziek, maar vooralsnog zijn er eerst uitgebreide tournees door de VS en in 2017 ook in Europa, onder de titel 'An evening of Yes music and more'. Ik zie de heren op 28 maart 2017 in Tivoli Vredenburg. Grandioos concert, mooie mix van 'klassiek' Yesspul en het modernere Rabinwerk (inmiddels al net zo klassiek). Hoogtepunt is een schitterende Awaken, uitgesponnener dan ooit. Drie avonden ervoor staat het vijftal (het trio is aangevuld met bassist Lee Pomeroy en drummer Louis Molino) in de Apollo in Manchester. Dat concert is vastgelegd en verschijnt in 2018 op verschillende beeld- en geluidsdragers. Ik koop zowel de dubbelcd als de bluray bij het uitkomen op 10 september 2018. De groep heeft zichtbaar heel veel plezier in het spelen met elkaar en dat uit zich bijvoorbeeld in het hilarische gitaar-keytarduel tussen Rabin en Wakeman tijdens Owner Of A Lonely Heart; als extraatje maakt Wakeman een rondje door het publiek. De bluray is een schitterend souvenir, maar waarom op de cd op schijnbaar willekeurige plekken allerlei publiekuitbarstingen zijn ingevoegd, is me een raadsel. Volledig overbodig, storend en bloedirritant. Smet op het werk. De beloofde nieuwe muziek laat op zich wachten; er zijn al sinds 2011 plannen voor een album en de drie wisselen ideeën en tapes uit, maar management en platenmaatschappij wil te veel invloed en dat willen de drie niet. Alle plannen gaan de plank op en na de tour van 2017 zijn de heren weer druk met hun eigen projecten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2920: Yes - 50 Live



Yes! Tussen maart en juli 2018 toeren Davison, Downes, Howe, Schellen, Sherwood en White verder, vooral door de Verenigde Staten, om het vijftigjarig bestaan van de band te vieren. Op 20 en 21 juli staat de groep in The Fillmore Philadelphia en daar is deze dubbelcd die op 2 augustus 2019 uitkomt een verslag van. Ik koop 'm op 5 augustus 2019. Veel Yesklassiekers natuurlijk, maar her en der ook een aangename verrassing. Zo beginnen we met Close To The Edge en horen we even later Nine Voices (van The Ladder) en Madrigal (van Tormato). Zelfs Sweet Dreams komt voorbij. Er is het eerste deel uit de Fly From Here en een acceptabele uitvoering van Awaken. Het tweede plaatje opent verrassend met Parallels, als eerbetoon aan de schrijver ervan (Chris Squire). Yours Is No Disgrace sluit de reguliere setlijst af en in de toegift horen we de akoestische gitaarsolo van Steve Howe en ja hoor Roundabout en Starship Trooper. Ook leuk zijn de twee gastmuzikanten. Patrick Moraz (!) speelt de toetsen in Soon en Tony Kaye is er voor Yours Is No Disgrace en de toegiften. Leuke uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2921: Yes - The Royal Affair Tour - Live From Las Vegas



Yes! In de eerste helft van 2019 loopt er een groots opgezet tourspektakel door de Verenigde Staten. Er spelen drie formaties op één avond: John Lodge (van The Moody Blues), Carl Palmer's ELP Legacy en Yes. Op 26 juli 2019 staat het circus in The Joint in Las Vegas en opnamen van het Yesconcert komen uit op 30 oktober 2021 en twee dagen later heb ik de cd in huis. Ik moet zeggen dat ik het repertoire van de reguliere set afwisselend en verrassend vind. Zo opent het concert met No Opportunity Necessary, No Experience Needed van de elpee Time And A Word uit 1970! Dat heeft de band na 1970 nooit meer op het podium gespeeld. Ook Onward komt - als eerbetoon aan Chris Squire - voorbij. America is de afsluiter van de reguliere set. De eerste toegift is Imagine (van John Lennon, ja ja) en daarin komt John Lodge gastzingen. (Yeszanger Jon Davison is getrouwd met de dochter van Lodge, dus zou houden we het tocht een beetje in de schoonfamilie.) Om alles op een enkel plaatje te passen, moeten twee stukken wegblijven. Ik kan leven met het ontbreken van een akoestisch gitaarstukje van Howe, maar dat The Gates Of Delirium plaats heeft moeten maken en niet de twee eeuwige toegiften Roundabout en Starship Trooper waarvan ik al 12.354 liveversies heb, vind ik een onverteerbare misser. Toch best een leuk concertplaatje.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2922: Yes - The Quest



Yes! Na de tour eind juli 2019 begint de band ideeën uit te wisselen voor een nieuw studioalbum. Steve Howe werpt zich op als producer en hij heeft een probleem als begin 2020 een wereldwijde pandemie uitbreekt. Zanger Jon Davison heeft hem daarvoor gelukkig vanuit de VS een paar keer kunnen bezoeken in Groot-Brittannië en tijdens die bijeenkomsten leggen de twee de basis voor een paar stukken vast. Als het weer even kan, komt Geoffrey Downes toetsenpartijen spelen. In de VS neemt Billy Sherwood de drum- en percussiepartijen van Alan White en Jay Schellen en zijn eigen basbijdragen op. Howe maakt er dan een geheel van en ik kan The Quest vlak na het verschijn ervan op 7 oktober 2021 aan mijn verzameling toevoegen. Ik koop de Deluxe Editie, een elpeegroot mediaboek met een extra cd met bonusnummers en een bluray. Opener The Ice Bridge is veelbelovend: de compositie van Davison en Downes kent een leuk proggy intro en klinkt in de drie korte delen afwisselend. Aanvankelijk vind ik de rest van de plaat weinig geïnspireerd; het is duidelijk dat Howe de producer is: alles klinkt als een van zijn soloplaten. De drie bonusnummers op het tweede plaatje zijn door hem geschreven, duren nog geen dertien minuten en zijn in mijn oren erg overbodig. Op de bluray staat een surround mix van alle elf stukken en ik kan me niet herinneren die ooit te hebben beluisterd. Ik geloof dat ik het album een keer of wat heb gedraaid, vervolgens in de kast heb gezet en het er daarna niet meer uit heb gehaald. Bij nadere beluistering mag ik mijn oordeel wat nuanceren. Het klinkt mooi en gedegen en warm. Er staan aardige en mooie dingen op. De meeste songs blijven echter niet hangen. Het mist vuur en avontuur en dat verwacht ik bij een Yesplaat. Minus The Man is misschien de enige uitzondering: hier weten Sherwood en Davison een redelijk pakkende song neer te zetten. Vreemd genoeg vind ik de stukken waar Howe compositorisch niet aan bijgedragen heeft het sterkste. Alles bij elkaar krijgt The Quest van mij een voldoende, maar had ik de dure deluxe editie niet gehoeven.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2923: Yes - Mirror To The Sky



Yes! Verrassend snel na The Quest komt Yes met een nieuwe studioplaat. Er is ondertussen nogal wat gebeurd met de groep: drummer Alan White overlijdt op 26 mei 2022 en Jay Schellen die tijdens de tours van 2018 en 2019 al bijsprong wordt zijn vaste opvolger. De band worstelt nog altijd met de pandemie: er waren concerten aangekondigd voor 2020 waarin Yes de complete elpee Relayer zou spelen; dat móést en zóú ik meemaken, dus ik koop kaarten voor het concert in 2020 in Utrecht. Het concert wordt uitgesteld naar 2021, naar 2022 en vervolgens nog een keer omdat er problemen zijn met verzekeringen. De band gaat in de herfst van 2022 de studio in en als het nieuwe album uitkomt, koop ik 'm gelijk (op 22 mei 2023). Ik heb geen hoge verwachtingen en ben aangenaam verrast. Tuurlijk, het is geen The Yes Album, Close To The Edge, Drama of Magnification, maar op Mirror To The Sky is weer avontuur te beleven en horen we een band die oud is, maar wel geïnspireerd aan het werk. Steve Howe is wederom de producer en dit keer klinkt de muziek niet als een soloplaat van hem; zo goed als alle stukken zijn geschreven door twee of meer bandleden. Er is veel ruimte voor instrumentale passages, complexe arrangementen en in een paar grote stukken zitten zelfs fraaie orkestpartijen. Opener Cut From The Stars is al veelbelovend: zowaar een melodie die beklijft. All Connected en Luminosity (beide van Davison, Howe en Sherwood) zijn fraaie composities van ieder bijna tien minuten waarin van alles gebeurt. Living Out Their Dream is een wat nietszeggend rocknummer. Het hoogtepunt vind ik het titelnummer, geschreven door Davison en Howe: in dit bijna een kwartier durende stuk zit alles wat ik van een Yessong verwacht en het kan zich bijna meten met het oudere werk. Een prominente rol voor het FAME's Studio Orchestra ook. Met Circles Of Time sluit het album in mijn oren niet erg sterk af; deze compositie van zanger Jon Davison blijft bij niet zo hangen. Gezien het vorige album en hoe ik die vond tegenvallen, koop ik niet een luxe mediaboek met meerdere schijfjes, maar kies ik voor een 'eenvoudige' limited edition met een extra cd. Op dit tweede schijfje staan drie stukken van Steve Howe. Met zestien minuten hadden ze ook als bonus op de eerste cd gepast, maar ik klaag niet. Met Unknown Place maakt Howe een sterk stuk en de twee overige weinig indrukmakende liedjes helemaal goed. Nogmaals: ik ben zeer aangenaam verrast door dit nieuwe album van de groep. Het concert waarvoor ik kaarten heb vindt uiteindelijk plaats op 17 mei 2024 in Musis in Arnhem. Geen Relayer, echter. Ik voel me nogal bedonderd, want daarvoor had ik kaarten gekocht. Uiteindelijk is het een redelijk goed concert. Verrassende opener is Machine Messiah en daarna een leuke doorsnede van het oeuvre met It'll Be A Good Day (van The Ladder), Don't Kill The Whale en Turn Of The Century als meest opvallende nummers in de set. Van America alleen het instrumentale intermezzo en ik weet nog altijd niet wat ik van de de hele dubbelelpee Tales From Topographic Oceans samengevat in twintig minuten moet vinden. De twee uitgekauwde toegiften neem ik voor lief. Ik ga tevreden naar huis. Voor 2026 staat er een Europese tournee gepland en ik heb geen kaarten gekocht voor het concert in Nederland of in de landen om ons heen. Heb ik het wel gezien?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit een plaatje van mijn verjaardag, 17 mei 2024:}