MUZ Muziek
Het forum voor 's werelds enige universele hobby! Snaren of toetsen, vinyl of cd, eendagsvlieg of rasartiest, op de radio of op een festival! Hier kun je al je ongebreideld enthousiasme, maar ook je weldoordachte kritische noten kwijt over muziek
bazbo cd2865: Yes - Time And A Word
Yes! Niet helemaal tevreden met het resultaat van de debuutplaat, wil Jon Anderson op de opvolger een wat breder en orkestraler geluid realiseren. Hij raakt geïnspireerd door groepen als Moody Blues, The Nice en Deep Purple en stelt voor om een orkest in te gaan zetten. Gitarist Peter Banks is wat huiverig; toetsenist Tony Kaye is blij dat hij niet aan de synthesizer hoeft. Time And A Word verschijnt in 1970 in het Verenigd Koninkrijk en er staan weer zes originele composities en twee covers op. Hoe de band klinkt samen met een orkest, wordt gelijk al duidelijk in het openingsnummer No Opportunity Necessary, No Experience Needed (van Ritchie Havens). Ik vind Then - mede door het orkestarrangement - het hoogtepunt van de plaat. Everydays is de jazzy cover van Steven Stills' stuk uit zijn Buffalo Springfieldtijd. Sweet Dreams en Astral Traveller zijn de enige twee stukken zonder orkestDe tweede plaatkant opent met het proggy The Prophet, Clear Days is een lief piano-orkestliedje en het titelnummer is de monumentale afsluiter. Onder het orkest horen we een gedreven groep en gek genoeg is het vooral de bas van Chris Squire die prominent in het geluidspalet staat. Later vertelde hij dat producer Tony Colton geen hoofdtelefoon gebruikte tijdens de opnamen en op basis van wat door de glazen wand doorlekte beoordeelde dat de bas luider in de mix moest. Ik koop de elpee eind 1983 en in 2003 verschijnt deze goede remaster. Naast prima geluid zijn er vier extra tracks: Dear Father, opgenomen tijdens dezelfde sessies van de elpee werd de b-kant van een single en kwam in 1975 terecht op de rare verzamelaar Yesterdays, originele mixen van No Opportunity en Sweet Dreams, plus de singleversie van The Prophet. Ik koop de remaster bij het verschijnen op 6 mei 2003. Tijdens het mixen van Time And A Word besluit de groep dat Peter Banks niet meer bij hen past: hij is zeer ontevreden over de inzet van het orkest en wil graag terug naar een oorspronkelijker rockgeluid. Jon Anderson en de anderen willen juist vóóruit en gaan op zoek naar een gitarist die een wijder geluidspalet heeft. De oud-gitarist van Tomorrow en Bodast, Steve Howe, dient zich snel aan. Als Time And A Word later in 1970 in Amerika verschijnt, krijgt de elpee een andere hoes met een groepsfoto met Howe terwijl hij niet op de elpee speelt. Time And A Word is een wat onderbelicht maar gezien de ontwikkeling van de groep toch belangrijk album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Niet helemaal tevreden met het resultaat van de debuutplaat, wil Jon Anderson op de opvolger een wat breder en orkestraler geluid realiseren. Hij raakt geïnspireerd door groepen als Moody Blues, The Nice en Deep Purple en stelt voor om een orkest in te gaan zetten. Gitarist Peter Banks is wat huiverig; toetsenist Tony Kaye is blij dat hij niet aan de synthesizer hoeft. Time And A Word verschijnt in 1970 in het Verenigd Koninkrijk en er staan weer zes originele composities en twee covers op. Hoe de band klinkt samen met een orkest, wordt gelijk al duidelijk in het openingsnummer No Opportunity Necessary, No Experience Needed (van Ritchie Havens). Ik vind Then - mede door het orkestarrangement - het hoogtepunt van de plaat. Everydays is de jazzy cover van Steven Stills' stuk uit zijn Buffalo Springfieldtijd. Sweet Dreams en Astral Traveller zijn de enige twee stukken zonder orkestDe tweede plaatkant opent met het proggy The Prophet, Clear Days is een lief piano-orkestliedje en het titelnummer is de monumentale afsluiter. Onder het orkest horen we een gedreven groep en gek genoeg is het vooral de bas van Chris Squire die prominent in het geluidspalet staat. Later vertelde hij dat producer Tony Colton geen hoofdtelefoon gebruikte tijdens de opnamen en op basis van wat door de glazen wand doorlekte beoordeelde dat de bas luider in de mix moest. Ik koop de elpee eind 1983 en in 2003 verschijnt deze goede remaster. Naast prima geluid zijn er vier extra tracks: Dear Father, opgenomen tijdens dezelfde sessies van de elpee werd de b-kant van een single en kwam in 1975 terecht op de rare verzamelaar Yesterdays, originele mixen van No Opportunity en Sweet Dreams, plus de singleversie van The Prophet. Ik koop de remaster bij het verschijnen op 6 mei 2003. Tijdens het mixen van Time And A Word besluit de groep dat Peter Banks niet meer bij hen past: hij is zeer ontevreden over de inzet van het orkest en wil graag terug naar een oorspronkelijker rockgeluid. Jon Anderson en de anderen willen juist vóóruit en gaan op zoek naar een gitarist die een wijder geluidspalet heeft. De oud-gitarist van Tomorrow en Bodast, Steve Howe, dient zich snel aan. Als Time And A Word later in 1970 in Amerika verschijnt, krijgt de elpee een andere hoes met een groepsfoto met Howe terwijl hij niet op de elpee speelt. Time And A Word is een wat onderbelicht maar gezien de ontwikkeling van de groep toch belangrijk album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2866: Yes - The Yes Album
Yes! Na het min of meer gedwongen vertrek van gitarist Peter Banks en de komst van Steve Howe sluit de groep zich op in een cottage in Devon om daar te werken aan stukken voor het derde album. (Howe koopt het huis en schijnt er tot op de dag van vandaag te wonen.) Wat de band op dat moment niet weet, is dat de platenmaatschappij op het punt staat om Yes te dumpen, maar geeft de groep nog één kans. Dat is maar goed ook, want waar Yes mee op de proppen komt, behoort tot het allerbeste wat de band ooit heeft gemaakt. The Yes Album is een van mijn meest favoriete albums van de groep. Ik hoor het voor het eerst ergens in 1981. Vriendje Ruurd zegt: 'Kom mee naar de slaapkamer van mijn broer, dan laat ik je iets horen dat nóg veel beter is dan Emerson Lake & Palmer.' Hij legt een elpee op de draaitafel en ik hoor de pakkende deunen van ELO en Supertramp, de complexiteit en virtuositeit van ELP en de helderhoge stem van Supertramp en weet: hier moet ik meer van horen. Opener Yours Is No Disgrace laat gelijk goed horen waar Steve Howe toe in staat is en welke enorme aanwinst hij is: meerdere lagen gitaren (zonder dat het een zootje wordt), afwisselend akoestisch en elektrisch spel en enkele waanzinnige solo's. Zijn solostukje Clap, live opgenomen tijdens een concert, is voer voor de gitaarstudenten. Starship Trooper is een drieluik; de drie korte stukjes van Anderson, Squire en Howe blijken uiteindelijk zeer fraai bij elkaar te passen. I've Seen All Good People is ook een combinatie van twee losstaande stukjes die uitzonderlijk goed werkt. A Venture is het vergeten pareltje waarin Tony Kaye mag laten horen hoe subtiel hij piano kan spelen. Afsluiter Perpetual Change is misschien wel het sterkste stuk van de elpee: alle elementen van de progband komen erin terug: mooie melodieën, complexe instrumentale passages (het stereo-effect in het middendeel verbijstert me iedere keer weer), geraffineerd arrangement en het klinkt allemaal alsof het supersimpel is. Ik koop de elpee zelf ergens in 1981 of 1982 en in 2003 komt er een mooie remaster, die ik gelijk koop op 26 maart 2003. De extraatjes op de cd stellen dit keer niet zo heel veel voor: de singleversies van Your Move (het Andersondeel van I've Seen All Good People) en Starship Trooper (ook het Andersondeel Life Seeker) en een studioversie van Clap (waarin ook al fragmenten zitten die later terugkomen in Mood For A Day dat te horen is op de volgende Yeselpee). Als de plaat uit is, wil Anderson wéér verder. Hij heeft en hoort van alles in zijn hoofd, dat alleen gerealiseerd kan als de groep mee gaat in de moderne technieken. Het is nodig dat Tony Kaye ook de synthesizer gaat hanteren, maar die weigert dat en wil het bij orgel en piano houden. En dus is halverwege 1971 het moment aangekomen dat ook Kaye vertrekt; een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 15-12-2025 10:00:55 ]
Yes! Na het min of meer gedwongen vertrek van gitarist Peter Banks en de komst van Steve Howe sluit de groep zich op in een cottage in Devon om daar te werken aan stukken voor het derde album. (Howe koopt het huis en schijnt er tot op de dag van vandaag te wonen.) Wat de band op dat moment niet weet, is dat de platenmaatschappij op het punt staat om Yes te dumpen, maar geeft de groep nog één kans. Dat is maar goed ook, want waar Yes mee op de proppen komt, behoort tot het allerbeste wat de band ooit heeft gemaakt. The Yes Album is een van mijn meest favoriete albums van de groep. Ik hoor het voor het eerst ergens in 1981. Vriendje Ruurd zegt: 'Kom mee naar de slaapkamer van mijn broer, dan laat ik je iets horen dat nóg veel beter is dan Emerson Lake & Palmer.' Hij legt een elpee op de draaitafel en ik hoor de pakkende deunen van ELO en Supertramp, de complexiteit en virtuositeit van ELP en de helderhoge stem van Supertramp en weet: hier moet ik meer van horen. Opener Yours Is No Disgrace laat gelijk goed horen waar Steve Howe toe in staat is en welke enorme aanwinst hij is: meerdere lagen gitaren (zonder dat het een zootje wordt), afwisselend akoestisch en elektrisch spel en enkele waanzinnige solo's. Zijn solostukje Clap, live opgenomen tijdens een concert, is voer voor de gitaarstudenten. Starship Trooper is een drieluik; de drie korte stukjes van Anderson, Squire en Howe blijken uiteindelijk zeer fraai bij elkaar te passen. I've Seen All Good People is ook een combinatie van twee losstaande stukjes die uitzonderlijk goed werkt. A Venture is het vergeten pareltje waarin Tony Kaye mag laten horen hoe subtiel hij piano kan spelen. Afsluiter Perpetual Change is misschien wel het sterkste stuk van de elpee: alle elementen van de progband komen erin terug: mooie melodieën, complexe instrumentale passages (het stereo-effect in het middendeel verbijstert me iedere keer weer), geraffineerd arrangement en het klinkt allemaal alsof het supersimpel is. Ik koop de elpee zelf ergens in 1981 of 1982 en in 2003 komt er een mooie remaster, die ik gelijk koop op 26 maart 2003. De extraatjes op de cd stellen dit keer niet zo heel veel voor: de singleversies van Your Move (het Andersondeel van I've Seen All Good People) en Starship Trooper (ook het Andersondeel Life Seeker) en een studioversie van Clap (waarin ook al fragmenten zitten die later terugkomen in Mood For A Day dat te horen is op de volgende Yeselpee). Als de plaat uit is, wil Anderson wéér verder. Hij heeft en hoort van alles in zijn hoofd, dat alleen gerealiseerd kan als de groep mee gaat in de moderne technieken. Het is nodig dat Tony Kaye ook de synthesizer gaat hanteren, maar die weigert dat en wil het bij orgel en piano houden. En dus is halverwege 1971 het moment aangekomen dat ook Kaye vertrekt; een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 15-12-2025 10:00:55 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2867: Yes - Fragile
Yes! Toetsenist Rick Wakeman is in 1971 een ware sensatie in de rockwereld. Hij speelt bij Strawbs en is daarnaast volop in beeld als sessiemuzikant. Na een lange sessie voor David Bowie ligt hij eindelijk rond drie uur in bed als de telefoon gaat. Het is Chris Squire die hem uitnodigt bij Yes te komen spelen. 'No!' is het resolute antwoord. Een dag later spreekt hij Squire opnieuw en hij besluit een dag later aan te sluiten bij een repetitie. Tijdens die repetitie is de groep bezig om nieuwe stukken uit te werken en Wakeman draagt gelijk bij met arrangementen en om bepaalde losse fragmenten melodisch aan elkaar te verbinden. Voor hij het weet is hij onderdeel van Yes. Wezenlijk onderdeel. Stukken als Heart Of The Sunrise, Roundabout en South Side Of The Sky krijgen snel vorm dankzij zijn muzikale inbreng en expertise. De band moet op korte termijn een plaat aanleveren, maar realiseert zich dat met deze drie stukken en Long Distance Runaroud er niet genoeg materiaal is voor een hele elpee. Dan komt drummer Bill Bruford met een idee. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid een solostukje aan te leveren mét een arrangement voor de gehele groep. Zelf heeft hij Five Percent For Nothing, een minicompositie dat de groep uiteindelijk twee keer achter elkaar inspeelt en dik vijfendertig seconden duurt. Squire heeft The Fish (Schindleria Praematurus), een instrumentaaltje waarin hij zelf allerlei baspartijen overdubt, en Anderson komt met het malle We Have Heaven waarin de band de instrumentale basis legt voor de 12.354 zangpartijen. Howe heeft Mood For A Day, maar staat erop dat het een akoestisch gitaarsolostukje blijft, een compositie die hij tot in lengte van dagen tijdens concerten zal blijven vertolken. Wakeman heeft een probleem: hij staat nog onder contract bij een andere platenmaatschappij en kan dus onder zijn eigen naam niets aanleveren. Vandaar dat Cans And Brahms, een bewerking van het derde deel uit Brahms' vierde symfonie; de andere bandleden kunnen er niets in doen en Wakeman speelt alle partijen zelf in op zijn batterij aan toetsenapparaten. Fragile verschijnt eind 1971 en slaat in als een bom, alleen al vanwege het hoesontwerp van kunstenaar Roger Dean, die vanaf dan onlosmakelijk verbonden zal zijn met Yes. De elpee opent met Roundabout, misschien wel het bekendste Yesnummer ooit en de groep zal het tot in den treure live moeten spelen. Na het intro op akoestische gitaar horen we vooral die ronkende Rickenbackerbas van Squire en de koorknapenstem van Anderson. Het Hammond-gitaar-duet halverwege is net zo legandarisch als het stuk zelf. South Side Of The Sky start als harde rocker, maar kent een bijna pastoraal middendeel op piano met lalala-koortjes, om uiteindelijk weer hardrockend te eindigen. Long Distance Runaround is het catchy liedje en het absolute hoogtepunt vind ik de afsluiter Heart Of The Sunrise, waarin de groep alles uit de kast trekt. Als je me vraagt hoe Yes klinkt, dan laat ik je deze tien minuten horen. Ik koop de elpee ergens in 1982 of 1983. Een cd-versie schaf ik ergens begin jaren negentig aan, maar die maakt plaats op 26 maart 2002 voor een mooie remaster die dan verschijnt. Naast prima geluid een paar extraatjes: een vroege mix van Roundabout en daarnaast de versie die Yes opneemt van America (van Paul Simon); geen gewone cover, maar geheel naar de hand van de band gezet. Ik vind Fragile een wat gespleten plaat: de vier groepscomposities zijn sterk en de vijf solostukjes zijn leuk, maar als geheel vind ik het niet zo goed werken. Toch staat er topspul op en behoort het tot de beste platen uit de discografie van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Toetsenist Rick Wakeman is in 1971 een ware sensatie in de rockwereld. Hij speelt bij Strawbs en is daarnaast volop in beeld als sessiemuzikant. Na een lange sessie voor David Bowie ligt hij eindelijk rond drie uur in bed als de telefoon gaat. Het is Chris Squire die hem uitnodigt bij Yes te komen spelen. 'No!' is het resolute antwoord. Een dag later spreekt hij Squire opnieuw en hij besluit een dag later aan te sluiten bij een repetitie. Tijdens die repetitie is de groep bezig om nieuwe stukken uit te werken en Wakeman draagt gelijk bij met arrangementen en om bepaalde losse fragmenten melodisch aan elkaar te verbinden. Voor hij het weet is hij onderdeel van Yes. Wezenlijk onderdeel. Stukken als Heart Of The Sunrise, Roundabout en South Side Of The Sky krijgen snel vorm dankzij zijn muzikale inbreng en expertise. De band moet op korte termijn een plaat aanleveren, maar realiseert zich dat met deze drie stukken en Long Distance Runaroud er niet genoeg materiaal is voor een hele elpee. Dan komt drummer Bill Bruford met een idee. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid een solostukje aan te leveren mét een arrangement voor de gehele groep. Zelf heeft hij Five Percent For Nothing, een minicompositie dat de groep uiteindelijk twee keer achter elkaar inspeelt en dik vijfendertig seconden duurt. Squire heeft The Fish (Schindleria Praematurus), een instrumentaaltje waarin hij zelf allerlei baspartijen overdubt, en Anderson komt met het malle We Have Heaven waarin de band de instrumentale basis legt voor de 12.354 zangpartijen. Howe heeft Mood For A Day, maar staat erop dat het een akoestisch gitaarsolostukje blijft, een compositie die hij tot in lengte van dagen tijdens concerten zal blijven vertolken. Wakeman heeft een probleem: hij staat nog onder contract bij een andere platenmaatschappij en kan dus onder zijn eigen naam niets aanleveren. Vandaar dat Cans And Brahms, een bewerking van het derde deel uit Brahms' vierde symfonie; de andere bandleden kunnen er niets in doen en Wakeman speelt alle partijen zelf in op zijn batterij aan toetsenapparaten. Fragile verschijnt eind 1971 en slaat in als een bom, alleen al vanwege het hoesontwerp van kunstenaar Roger Dean, die vanaf dan onlosmakelijk verbonden zal zijn met Yes. De elpee opent met Roundabout, misschien wel het bekendste Yesnummer ooit en de groep zal het tot in den treure live moeten spelen. Na het intro op akoestische gitaar horen we vooral die ronkende Rickenbackerbas van Squire en de koorknapenstem van Anderson. Het Hammond-gitaar-duet halverwege is net zo legandarisch als het stuk zelf. South Side Of The Sky start als harde rocker, maar kent een bijna pastoraal middendeel op piano met lalala-koortjes, om uiteindelijk weer hardrockend te eindigen. Long Distance Runaround is het catchy liedje en het absolute hoogtepunt vind ik de afsluiter Heart Of The Sunrise, waarin de groep alles uit de kast trekt. Als je me vraagt hoe Yes klinkt, dan laat ik je deze tien minuten horen. Ik koop de elpee ergens in 1982 of 1983. Een cd-versie schaf ik ergens begin jaren negentig aan, maar die maakt plaats op 26 maart 2002 voor een mooie remaster die dan verschijnt. Naast prima geluid een paar extraatjes: een vroege mix van Roundabout en daarnaast de versie die Yes opneemt van America (van Paul Simon); geen gewone cover, maar geheel naar de hand van de band gezet. Ik vind Fragile een wat gespleten plaat: de vier groepscomposities zijn sterk en de vijf solostukjes zijn leuk, maar als geheel vind ik het niet zo goed werken. Toch staat er topspul op en behoort het tot de beste platen uit de discografie van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2868: Yes - Fragile
Yes! In 2015 komt er een nóg mooiere heruitgave van Fragile. Dit keer heeft Steven Wilson de originele mastertapes mogen mixen. Het klinkt werkelijk fantastisch. Ik hoor dingen die ik daarvoor nooit gehoord had, het klinkt allemaal veel ruimtelijker en alles met groot respect voor het origineel. Op de cd nogal wat extra's: een vroege mix van een repetitieopname van Roundabout, een iets uitgebreidere versie van We Have Heaven én een acapella versie ervan, een vroege versie van South Side Of The Sky en een alternatieve take van Mood For A Day, maar de allergrootste verrassing is All Fighters Past. Tijdens zijn speurtocht naar de juiste opnamen stuit Wilson op een tape van de opnamesessies waarop het restant staat van iets wat kennelijk niet meer nodig was. Vroeger ging dat zo; om tape te besparen, nam een groep over 'oude' opnamen heen. All Fighters Past blijkt een vroege versie van een deel van The Revealing Science Of God te zijn, dat uiteindelijk een plek zal gaan vinden op Tales From Topographic Oceans. We vallen er midden in en het is maar tweeënhalve minuut, maar toch de parel van de extraatjes. Ik koop de versie met de bluray erbij (bij het verschijnen op 27 november 2015) en daarop staan meerdere mixen (de nieuwe stereo, 5.1 surround, instrumentaal, de oorspronkelijke stereomix, ook van de extraatjes, plus het extra spul van de heruitgave uit 2003. Fragile is dan niet het meest samenhangende album, maar toch een uiterst belangrijk en interessant album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In 2015 komt er een nóg mooiere heruitgave van Fragile. Dit keer heeft Steven Wilson de originele mastertapes mogen mixen. Het klinkt werkelijk fantastisch. Ik hoor dingen die ik daarvoor nooit gehoord had, het klinkt allemaal veel ruimtelijker en alles met groot respect voor het origineel. Op de cd nogal wat extra's: een vroege mix van een repetitieopname van Roundabout, een iets uitgebreidere versie van We Have Heaven én een acapella versie ervan, een vroege versie van South Side Of The Sky en een alternatieve take van Mood For A Day, maar de allergrootste verrassing is All Fighters Past. Tijdens zijn speurtocht naar de juiste opnamen stuit Wilson op een tape van de opnamesessies waarop het restant staat van iets wat kennelijk niet meer nodig was. Vroeger ging dat zo; om tape te besparen, nam een groep over 'oude' opnamen heen. All Fighters Past blijkt een vroege versie van een deel van The Revealing Science Of God te zijn, dat uiteindelijk een plek zal gaan vinden op Tales From Topographic Oceans. We vallen er midden in en het is maar tweeënhalve minuut, maar toch de parel van de extraatjes. Ik koop de versie met de bluray erbij (bij het verschijnen op 27 november 2015) en daarop staan meerdere mixen (de nieuwe stereo, 5.1 surround, instrumentaal, de oorspronkelijke stereomix, ook van de extraatjes, plus het extra spul van de heruitgave uit 2003. Fragile is dan niet het meest samenhangende album, maar toch een uiterst belangrijk en interessant album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2869: Yes - Close To The Edge
Yes! Met Rick Wakeman nu goed geïntegreerd in de groep, is Yes in staat om grote grenzen te verleggen. Was Heart Of The Sunrise al een voorbode; op de nieuwe elpee uit 1972 laat de groep horen hoe je ideeën kunt ontwikkelen en die laten uitmonden in drie vernuftig in elkaar gesmede muziekstukken, die raken aan rock, jazz, klassiek en prog. Anderson zegt in die tijd dat ze onder de indruk zijn van hetgeen Mahavishnu Orchestra op het podium bracht, maar er niet direct door beïnvloed zijn; die eer gunt Anderson meer aan de vijfde symfonie van Sibelius: een complexe opening, dan een stabiel ordelijker deel, gevolgd door een bijna verstilde passage en een majestueus indrukwekkende afsluiting. Ook het werk van auteur Herman Hesse blijkt een inspiratiebron: waar Anderson over zingt is mij nog altijd grotendeels een raadsel; het lijkt er meer op dat hij woordklanken gebruikt in het muzikale palet en dan maakt het ook eigenlijk geen bal uit of het iets betekent of niet. De symfonische opbouw van een stuk, de bijna abstracte en vrije vorm van de jazzpielrock, de zweverige teksten en de sublieme opnametechniek van techneut Eddie Offord: het komt allemaal samen in het plaatkantlange titelstuk dat de elpee opent. Op de tweede kant is er dan eerst wat rust in de vorm van het net zo klassiek-symfonisch opgebouwde And You And I en de afsluitende rocker Siberian Khatru. Wat zal ik er meer over zeggen? Het is een van de meest kenmerkende én grensverleggende platen in de progressive rock en uiteindelijk ook een van de meest succesvolle. Bijna onvoorstelbaar dat het gelukt is om een zo consistent geheel te maken in een periode dat de groep ook toernees door het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigsde Staten deed; het opnemen moest dus tussen alle optredens door. Ik koop de elpee Close To The Edge ergens in 1984; ik ken alle stukken al goed (van het livealbum Yessongs, wacht maar even) en ik weet dan gelijk dat dit voor mij een van de beste platen ooit is. Een eerdere cd-versie verdwijnt achter in een kast als in 2003 een mooie remaster verschijnt; die koop ik op 5 september 2003. Er zijn een paar aardige extraatjes: de singleversie van America (een jaar eerder opgenomen tijdens de sessies voor Fragile), een singleversie van Close To The Edge (ja echt, het deel Total Mass Retain is in mijn oren totaal uit z'n verband geknipt en ik vind het niet gek dat de single geen hoge ogen gooide), een alternatieve versie van And You And I én Siberian Khatru live opgenomen in de studio. De plaat klinkt natuurlijk als een klok en achteraf heb ik eigenlijk maar één bezwaar: de stukken staan in de verkeerde volgorde. Was je begonnen met de rocker en had je daarna de de rustige minisymfonie die And You And I is, dan was je uiteindelijk helemaal omvergeblazen door het monumentale titelstuk. Nu lijken de twee 'korte' stukken er maar wat bij te hangen en dat verdienen ze niet. Hoe dan ook: wil je weten hoe progressive rock klinkt, beluister dan dit klassieke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Rick Wakeman nu goed geïntegreerd in de groep, is Yes in staat om grote grenzen te verleggen. Was Heart Of The Sunrise al een voorbode; op de nieuwe elpee uit 1972 laat de groep horen hoe je ideeën kunt ontwikkelen en die laten uitmonden in drie vernuftig in elkaar gesmede muziekstukken, die raken aan rock, jazz, klassiek en prog. Anderson zegt in die tijd dat ze onder de indruk zijn van hetgeen Mahavishnu Orchestra op het podium bracht, maar er niet direct door beïnvloed zijn; die eer gunt Anderson meer aan de vijfde symfonie van Sibelius: een complexe opening, dan een stabiel ordelijker deel, gevolgd door een bijna verstilde passage en een majestueus indrukwekkende afsluiting. Ook het werk van auteur Herman Hesse blijkt een inspiratiebron: waar Anderson over zingt is mij nog altijd grotendeels een raadsel; het lijkt er meer op dat hij woordklanken gebruikt in het muzikale palet en dan maakt het ook eigenlijk geen bal uit of het iets betekent of niet. De symfonische opbouw van een stuk, de bijna abstracte en vrije vorm van de jazzpielrock, de zweverige teksten en de sublieme opnametechniek van techneut Eddie Offord: het komt allemaal samen in het plaatkantlange titelstuk dat de elpee opent. Op de tweede kant is er dan eerst wat rust in de vorm van het net zo klassiek-symfonisch opgebouwde And You And I en de afsluitende rocker Siberian Khatru. Wat zal ik er meer over zeggen? Het is een van de meest kenmerkende én grensverleggende platen in de progressive rock en uiteindelijk ook een van de meest succesvolle. Bijna onvoorstelbaar dat het gelukt is om een zo consistent geheel te maken in een periode dat de groep ook toernees door het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigsde Staten deed; het opnemen moest dus tussen alle optredens door. Ik koop de elpee Close To The Edge ergens in 1984; ik ken alle stukken al goed (van het livealbum Yessongs, wacht maar even) en ik weet dan gelijk dat dit voor mij een van de beste platen ooit is. Een eerdere cd-versie verdwijnt achter in een kast als in 2003 een mooie remaster verschijnt; die koop ik op 5 september 2003. Er zijn een paar aardige extraatjes: de singleversie van America (een jaar eerder opgenomen tijdens de sessies voor Fragile), een singleversie van Close To The Edge (ja echt, het deel Total Mass Retain is in mijn oren totaal uit z'n verband geknipt en ik vind het niet gek dat de single geen hoge ogen gooide), een alternatieve versie van And You And I én Siberian Khatru live opgenomen in de studio. De plaat klinkt natuurlijk als een klok en achteraf heb ik eigenlijk maar één bezwaar: de stukken staan in de verkeerde volgorde. Was je begonnen met de rocker en had je daarna de de rustige minisymfonie die And You And I is, dan was je uiteindelijk helemaal omvergeblazen door het monumentale titelstuk. Nu lijken de twee 'korte' stukken er maar wat bij te hangen en dat verdienen ze niet. Hoe dan ook: wil je weten hoe progressive rock klinkt, beluister dan dit klassieke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2870: Yes - Close To The Edge
Yes! Ook het absolute meesterwerk krijgt in 2013 een remix door Steven Wilson. Ik koop de versie met een dvd erbij (die met de bluray was al niet meer leverbaar) op 20 december 2013. Het geluid klinkt nóg beter en ruimtelijker dan de al fraai opgepoetste versie uit 2003; bovendien is er weer een boel extra's. Op de cd horen we de volledige versie van Paul Simons America (eveneens in een schitterende remix van Wilson) plus een eerste ruwe mix van het titelnummer (dat totaal anders klinkt dan de uiteindelijke versie op de elpee - zeer interessant). Op de bijgeleverde dvd diverse nieuwe mixen van het album en America (waaronder een fraaie surround) en al het bonusmateriaal (waaronder alle singleversies), ook van de 2003-editie. Kortom: fraaie uitgave van de allerbeste plaat van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Ook het absolute meesterwerk krijgt in 2013 een remix door Steven Wilson. Ik koop de versie met een dvd erbij (die met de bluray was al niet meer leverbaar) op 20 december 2013. Het geluid klinkt nóg beter en ruimtelijker dan de al fraai opgepoetste versie uit 2003; bovendien is er weer een boel extra's. Op de cd horen we de volledige versie van Paul Simons America (eveneens in een schitterende remix van Wilson) plus een eerste ruwe mix van het titelnummer (dat totaal anders klinkt dan de uiteindelijke versie op de elpee - zeer interessant). Op de bijgeleverde dvd diverse nieuwe mixen van het album en America (waaronder een fraaie surround) en al het bonusmateriaal (waaronder alle singleversies), ook van de 2003-editie. Kortom: fraaie uitgave van de allerbeste plaat van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2871: Yes - Yessongs
Yes! Tijdens het afmixen van Close To The Edge vertelt drummer Bill Bruford dat hij de groep verlaat om bij King Crimson te gaan spelen. Menigeen verklaart hem voor gek, want Yes staat op het punt om groots door te breken, echter: Bruford gaat niet voor het geld maar voor de creatieve ontwikkeling. Er moet rap een nieuwe drummer gevonden en dat blijkt al snel Alan White te zijn. Met zijn geschiedenis bij John Lennon en de Plastic Ono Band is hij veel meer een rockdrummer dan het jazzbeest Bruford. In een paar dagen tijd leert White het materiaal. Van de grote tour die Yes in 1972 doet verschijnt het liveverslag Yessongs. Ik koop de legendarische driedubbelelpee eind 1983. Liefhebbers zien de plaat als een icoon, ondanks dat er ook veel kritiek is op de geluidskwaliteit van de opnamen. De remaster uit 1994 op twee cd's klinkt al heel veel beter en die koop ik op 8 juni 1996. Het allerbeste van de drie allerbeste Yeselpees komt voorbij. Concertopener Siberian Khatru wordt voorafgegaan door het laatste deel uit Stravinsky's Firebird Suite. Van het dan net verschenen Close To The Edge horen we een elektrischer versie van And You And I en het titelnummer. Van Fragile komt Roundabout, Mood For A Day, een schitterende Heart Of The Sunrise en het duo Long Distance Runaround / The Fish aan bod, met in het laatste stuk een grandioze basgitaarsolo van Chris Squire. The Yes Album is vertegenwoordigd door Yours Is No Disgrace (met spetterende gitaarsolo van Steve Howe), Starship Trooper (met gierende Moogsolo van Rick Wakeman), I've Seen All Good People en Perpetual Change (met drumsolo van Bill Bruford). Bruford is daarnaast alleen nog te horen op Long Distance Runaround en The Fish; op de overige stukken drumt Alan White. En dan is er nog die ene toetsensolo die Excerpts from The Six Wives Of Henry VII heet. Wakeman heeft net zijn eerste soloplaat uit en mag in zesenhalve minuut laten horen wat een grandioos muzikant hij is; naast fragmenten van die plaat horen we stukjes die Wakeman nog geen anderhalf jaar ervoor ook speelde op de liveplaat van Strawbs. Twee jaar na het verschijnen van het driedubbelalbum komt er ook een (veel te korte) concertfilm die enkele stukken van de Yessongs-tour bevat en in 2015 komt er een box met zeven complete concerten van de tour. De liefhebbers weten het: dit livealbum is een van de grote hoogtepunten uit het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tijdens het afmixen van Close To The Edge vertelt drummer Bill Bruford dat hij de groep verlaat om bij King Crimson te gaan spelen. Menigeen verklaart hem voor gek, want Yes staat op het punt om groots door te breken, echter: Bruford gaat niet voor het geld maar voor de creatieve ontwikkeling. Er moet rap een nieuwe drummer gevonden en dat blijkt al snel Alan White te zijn. Met zijn geschiedenis bij John Lennon en de Plastic Ono Band is hij veel meer een rockdrummer dan het jazzbeest Bruford. In een paar dagen tijd leert White het materiaal. Van de grote tour die Yes in 1972 doet verschijnt het liveverslag Yessongs. Ik koop de legendarische driedubbelelpee eind 1983. Liefhebbers zien de plaat als een icoon, ondanks dat er ook veel kritiek is op de geluidskwaliteit van de opnamen. De remaster uit 1994 op twee cd's klinkt al heel veel beter en die koop ik op 8 juni 1996. Het allerbeste van de drie allerbeste Yeselpees komt voorbij. Concertopener Siberian Khatru wordt voorafgegaan door het laatste deel uit Stravinsky's Firebird Suite. Van het dan net verschenen Close To The Edge horen we een elektrischer versie van And You And I en het titelnummer. Van Fragile komt Roundabout, Mood For A Day, een schitterende Heart Of The Sunrise en het duo Long Distance Runaround / The Fish aan bod, met in het laatste stuk een grandioze basgitaarsolo van Chris Squire. The Yes Album is vertegenwoordigd door Yours Is No Disgrace (met spetterende gitaarsolo van Steve Howe), Starship Trooper (met gierende Moogsolo van Rick Wakeman), I've Seen All Good People en Perpetual Change (met drumsolo van Bill Bruford). Bruford is daarnaast alleen nog te horen op Long Distance Runaround en The Fish; op de overige stukken drumt Alan White. En dan is er nog die ene toetsensolo die Excerpts from The Six Wives Of Henry VII heet. Wakeman heeft net zijn eerste soloplaat uit en mag in zesenhalve minuut laten horen wat een grandioos muzikant hij is; naast fragmenten van die plaat horen we stukjes die Wakeman nog geen anderhalf jaar ervoor ook speelde op de liveplaat van Strawbs. Twee jaar na het verschijnen van het driedubbelalbum komt er ook een (veel te korte) concertfilm die enkele stukken van de Yessongs-tour bevat en in 2015 komt er een box met zeven complete concerten van de tour. De liefhebbers weten het: dit livealbum is een van de grote hoogtepunten uit het oeuvre van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2782: Yes - Tales From Topographic Oceans
Yes! Tijdens de tour van 1972 zint Jon Anderson op een nieuw groots project. Het moet een werkstuk worden dat uit vier plaatkantlange stukken bestaat, iets wat nog niet in de rockmuziek is gedaan. Hij heeft al allerlei melodieën in zijn hoofd, maar kan een groot verbindend lyrisch thema nog niet vinden. En dan trouwt Bill Bruford (die net de groep verlaten heeft) en op de bruiloft ontmoet Anderson de maniakale percussionist Jamie Muir (met wie Bruford in King Crimson speelt). Muir geeft hem zijn exemplaar van het boek Autobiography Of A Yogi van Paramahansa Yogananda te leen. Anderson is geraakt door de memoires van deze Indiase monnik, maar zijn aandacht is werkelijk gegrepen als hij in een voetnoot leest over de Shastra's geschriften, een soort goddelijke leidraad voor filosofie, kunst, geschiedenis, religie en wat allemaal nog meer. Razend enthousiast legt Anderson het idee voor aan Steve Howe en tijdens de toernee werken de twee na afloop van concerten het concept uit. Het duo presenteert de basisopzet aan de rest van de band. Niet iedereen is even enthousiast - vooral Rick Wakeman heeft zijn bedenkingen en wil gewoon goede progrock maken zoals op de twee voorgaande studioplaten - maar uiteindelijk gaat iedereen akkoord. Er valt muzikaal nog veel verder uit te werken en daarvoor wil de groep een studio huren. Vraag is echter of dit in een grote stad of op het platteland moet zijn. Daar komt het vijftal ook niet uit en het compromis is een studio in een buitenwijk van Londen en die is aangekleed met houten figuren van koeien en kippen en met kartonnen bomen en struiken, om het landelijke gevoel maar te benaderen. Tales From Topographic Oceans is op z'n zachtst gezegd een ambitieus werkstuk. De vier plaatkantlange monstercomposities sluiten fraai bij elkaar aan; muzikale en tekstuele thema's komen her en der al dan niet herkenbaar terug, zonder dat er sprake is van herhaling. Ik vind het nog altijd één groot luisteravontuur. De eerste plaatkant The Revealing Science Of God lijkt het meest consistent: een schitterende compositie met fraaie melodieën en de gierende synthesizersolo van Wakeman als hoogtepunt. Het tweede deel The Remembering is melancholieker, akoestische fragmenten en golven van mellotron wisselen elkaar af. The Ancient is een complex werk met de giertaar van Steve Howe in de hoofdrol en sluit af met een prachtig lied op akoestische gitaar. In Ritual krijgt de ritmesectie alle aandacht in een duet tussen bas en drums en eindigt met een fraaie reflecterende ballade. Tijdens de uitgebreide tournee presenteert de groep de nieuwe muziek en het publiek krijgt anderhalf uur aan stukken die het nog niet kent. Als de plaat dan eindelijk verschijnt in 1973, zijn de fans razend enthousiast, maar de pers kraakt de boel genadig: langdradig, pretentieus, enzovoorts. Ook Rick Wakeman is niet tevreden; hij vindt dat er te veel gepiel op de plaat staat en heeft tijdens de opnamen ervoor gezorgd dat hij zo min mogelijk hoeft bij te dragen. Tijdens de tournee verveelt hij zich dan ook al snel en omdat zijn soloplaat het goed doet, besluit hij de groep te verlaten. Tot op de dag van vandaag is er veel controverse rondom deze dubbelelpee. De ene fan vindt het niets, voor de ander is het een hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik koop de plaat ergens in 1982, volgens mij zelfs tweedehands in Concerto in Amsterdam. In 2003 komt er dan eindelijk een mooi klinkende remaster en die koop ik op 11 september van dat jaar. Het hele album past niet op een enkele cd, dus horen we de eerste drie delen op het eerste en het vierde deel op het tweede plaatje. Daarnaast zijn er vroege oefenversies van het eerste en derde deel en die zijn interessant, want nog niet alles is helemaal uitgekristalliseerd en sommige fragmenten staan nog niet op de uiteindelijke plaats. Voor het eerste deel is de versie gebruikt met het atmosferische intro dat niet op de originele elpee paste/stond, maar later voor het eerst te horen is op de box In A Word. Het album is een hele zit, maar er gebeurt voortdurend van alles. Tales From Topographic Oceans is een overweldigend album waarop de groep alle grenzen verlegt en ontegenzeglijk een van de belangrijkste platen in de progressive rock. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Tijdens de tour van 1972 zint Jon Anderson op een nieuw groots project. Het moet een werkstuk worden dat uit vier plaatkantlange stukken bestaat, iets wat nog niet in de rockmuziek is gedaan. Hij heeft al allerlei melodieën in zijn hoofd, maar kan een groot verbindend lyrisch thema nog niet vinden. En dan trouwt Bill Bruford (die net de groep verlaten heeft) en op de bruiloft ontmoet Anderson de maniakale percussionist Jamie Muir (met wie Bruford in King Crimson speelt). Muir geeft hem zijn exemplaar van het boek Autobiography Of A Yogi van Paramahansa Yogananda te leen. Anderson is geraakt door de memoires van deze Indiase monnik, maar zijn aandacht is werkelijk gegrepen als hij in een voetnoot leest over de Shastra's geschriften, een soort goddelijke leidraad voor filosofie, kunst, geschiedenis, religie en wat allemaal nog meer. Razend enthousiast legt Anderson het idee voor aan Steve Howe en tijdens de toernee werken de twee na afloop van concerten het concept uit. Het duo presenteert de basisopzet aan de rest van de band. Niet iedereen is even enthousiast - vooral Rick Wakeman heeft zijn bedenkingen en wil gewoon goede progrock maken zoals op de twee voorgaande studioplaten - maar uiteindelijk gaat iedereen akkoord. Er valt muzikaal nog veel verder uit te werken en daarvoor wil de groep een studio huren. Vraag is echter of dit in een grote stad of op het platteland moet zijn. Daar komt het vijftal ook niet uit en het compromis is een studio in een buitenwijk van Londen en die is aangekleed met houten figuren van koeien en kippen en met kartonnen bomen en struiken, om het landelijke gevoel maar te benaderen. Tales From Topographic Oceans is op z'n zachtst gezegd een ambitieus werkstuk. De vier plaatkantlange monstercomposities sluiten fraai bij elkaar aan; muzikale en tekstuele thema's komen her en der al dan niet herkenbaar terug, zonder dat er sprake is van herhaling. Ik vind het nog altijd één groot luisteravontuur. De eerste plaatkant The Revealing Science Of God lijkt het meest consistent: een schitterende compositie met fraaie melodieën en de gierende synthesizersolo van Wakeman als hoogtepunt. Het tweede deel The Remembering is melancholieker, akoestische fragmenten en golven van mellotron wisselen elkaar af. The Ancient is een complex werk met de giertaar van Steve Howe in de hoofdrol en sluit af met een prachtig lied op akoestische gitaar. In Ritual krijgt de ritmesectie alle aandacht in een duet tussen bas en drums en eindigt met een fraaie reflecterende ballade. Tijdens de uitgebreide tournee presenteert de groep de nieuwe muziek en het publiek krijgt anderhalf uur aan stukken die het nog niet kent. Als de plaat dan eindelijk verschijnt in 1973, zijn de fans razend enthousiast, maar de pers kraakt de boel genadig: langdradig, pretentieus, enzovoorts. Ook Rick Wakeman is niet tevreden; hij vindt dat er te veel gepiel op de plaat staat en heeft tijdens de opnamen ervoor gezorgd dat hij zo min mogelijk hoeft bij te dragen. Tijdens de tournee verveelt hij zich dan ook al snel en omdat zijn soloplaat het goed doet, besluit hij de groep te verlaten. Tot op de dag van vandaag is er veel controverse rondom deze dubbelelpee. De ene fan vindt het niets, voor de ander is het een hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik koop de plaat ergens in 1982, volgens mij zelfs tweedehands in Concerto in Amsterdam. In 2003 komt er dan eindelijk een mooi klinkende remaster en die koop ik op 11 september van dat jaar. Het hele album past niet op een enkele cd, dus horen we de eerste drie delen op het eerste en het vierde deel op het tweede plaatje. Daarnaast zijn er vroege oefenversies van het eerste en derde deel en die zijn interessant, want nog niet alles is helemaal uitgekristalliseerd en sommige fragmenten staan nog niet op de uiteindelijke plaats. Voor het eerste deel is de versie gebruikt met het atmosferische intro dat niet op de originele elpee paste/stond, maar later voor het eerst te horen is op de box In A Word. Het album is een hele zit, maar er gebeurt voortdurend van alles. Tales From Topographic Oceans is een overweldigend album waarop de groep alle grenzen verlegt en ontegenzeglijk een van de belangrijkste platen in de progressive rock. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2873: Yes - Tales From Topographic Oceans
Yes! In zijn serie 'remix de grote progplaten der aarde' maakt Steven Wilson in 2016 een nieuwe mix van Tales From Topographic Oceans. Die koop ik bij het verschijnen op 10 oktober 2016. Mooie versie van een boxje met daarin drie cd's en een bluray. Het geluid is werkelijk fenomenaal; Wilson weet met respect voor het origineel de muziek te laten klinken of je erbij bent in de studio. Dit keer opent het eerste deel als het origineel zonder de atmosferische opening. Die versie is als bonus toegevoegd op het tweede schijfje. Op de rest van dat tweede én het derde plaatje horen we een alternatieve versie van de dubbelelpee: vroege versies van de eerste drie plaatkanten (waarmee mijn cd-versie van 2003 overbodig is geworden) en Ritual in een live-uitvoering opgenomen in Zwitserland. Daarnaast 'singleversies' van de vier stukken, al is er officieel nooit iets van de plaat op single verschenen; deze mixen zullen gemaakt zijn voor de radiostations (die het toch niet draaiden). Op de bluray allerlei mixen waaronder een grandioze surround, een wat overbodige instrumentale versie van de plaat en natuurlijk alle extraatjes die ook op de cd's zijn te vinden. Zeer mooie heruitgave van dit legendarische album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! In zijn serie 'remix de grote progplaten der aarde' maakt Steven Wilson in 2016 een nieuwe mix van Tales From Topographic Oceans. Die koop ik bij het verschijnen op 10 oktober 2016. Mooie versie van een boxje met daarin drie cd's en een bluray. Het geluid is werkelijk fenomenaal; Wilson weet met respect voor het origineel de muziek te laten klinken of je erbij bent in de studio. Dit keer opent het eerste deel als het origineel zonder de atmosferische opening. Die versie is als bonus toegevoegd op het tweede schijfje. Op de rest van dat tweede én het derde plaatje horen we een alternatieve versie van de dubbelelpee: vroege versies van de eerste drie plaatkanten (waarmee mijn cd-versie van 2003 overbodig is geworden) en Ritual in een live-uitvoering opgenomen in Zwitserland. Daarnaast 'singleversies' van de vier stukken, al is er officieel nooit iets van de plaat op single verschenen; deze mixen zullen gemaakt zijn voor de radiostations (die het toch niet draaiden). Op de bluray allerlei mixen waaronder een grandioze surround, een wat overbodige instrumentale versie van de plaat en natuurlijk alle extraatjes die ook op de cd's zijn te vinden. Zeer mooie heruitgave van dit legendarische album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2874: Yes - Relayer
Yes! Met het vertrek van Rick Wakeman na de tour van Tales From Topographic Oceans heeft Yes een probleem. Jon Anderson zit met een nieuw concept en allerlei muziek in zijn hoofd en wil graag vooruit. Even is Vangelis kandidaat toetsenist, maar die laat na een paar dagen repeteren weten dat het toch niets voor hem is. Dan komt Patrick Moraz in beeld. Deze van origine Zwitserse toetsenspeler komt naar een auditie in de studio en is onder de indruk van wat er al aan materiaal is. Hij krijgt de vraag of hij een piano-introotje wil improviseren voor een nieuw stuk en dat doet hij. Zijn twee pogingen gebruikt de groep - zonder het opnieuw op te nemen - in Sound Chaser. Moraz begrijpt: hij zit in de band en dus laat zijn vorige band Refugee weten per onmiddellijk te stoppen. (Daar balen Lee Jackson en Brian Davison erg van, want hetzelfde is ze al eens gebeurd toen vier jaar daarvoor Keith Emerson hun groep The Nice ophief om een nieuw trio te vormen dat Emerson Lake & Palmer zou gaan heten.) Met het album Relayer gaat Yes nog wat verder in het experiment dan op de vorige plaat. Het gitaargeluid van Steve Howe is zeer venijnig, zeker in voornoemd stuk Sound Chaser. De mix van jazzrock en rauwe (prog)rock knalt menigeen omver. Daar staat een lieflijk en elegant jazzy werkstuk tegenover: Howe heeft het bijna helemaal klaar als hij het de band voorlegt; Anderson hoeft alleen op tekstueel vlak wat te wijzigen en hij voegt er nog een paar onbeschrijflijk schone zangmelodieën aan toe: To Be Over sluit het album af en is in mijn oren een van de mooiste Yesstukken ooit. Jon Anderson heeft nog iets in zijn hoofd en zijn idee presenteert hij aan de groep door de contouren op de piano te beuken. Aanvankelijk denken de anderen dat hij niet goed bij zijn hoofd is geworden, maar Anderson weet hen ondanks zijn tekortkomingen als pianist te overtuigen. Het stuk is globaal gebaseerd op Tolstojs War And Peace; het begint met een rocksongachtig deel, waarna een grandioze muzikale oorlog is te horen. Anderson en drummer Alan White halen auto-onderdelen van de sloop om te gebruiken als percussiemateriaal. Het duel tussen de felle gitaar en de gierende synthesizer mondt uit in een majestueus deel dat de overwinning symboliseert. Daarna rest een macaber slagveld waar we de vele doden bijna horen liggen en toch is er dan uiteindelijk de hoop: het laatste deel, ook bekend als Soon, is de grandioze apotheose van het plaatkantlange stuk The Gates Of Delirium. Ik koop de elpee Relayer eind 1983. Het is een van mijn favoriete Yesplaten, al vind ik dat de songvolgorde - net als op Close To The Edge - veel beter had gekund. Als de plaat had begonnen met Sound Chaser en daarna To Be Over, dan was er nog slechts The Gates Of Delirium en was de opbouw grandioos. In 2003 komt er een mooie remaster uit en die koop ik gelijk op 5 september 2003. De elpee klinkt zeer goed en bovendien zijn er drie extraatjes: de singleversies van Soon en Sound Chaser plus een vroege studio-opname van hoe de band in een vroeg stadium de complete The Gates Of Delirium speelt. Relayer is een uitzonderlijk album waarop de invloeden van de jazzrock de boventoon voeren en de interactie tussen melodieën (zang, gitaar, piano, synthesizer) en de waanzinnige ritmesectie leiden tot grootse avonturen. Met deze plaat weet Yes nogmaals de grenzen van de rock te verleggen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met het vertrek van Rick Wakeman na de tour van Tales From Topographic Oceans heeft Yes een probleem. Jon Anderson zit met een nieuw concept en allerlei muziek in zijn hoofd en wil graag vooruit. Even is Vangelis kandidaat toetsenist, maar die laat na een paar dagen repeteren weten dat het toch niets voor hem is. Dan komt Patrick Moraz in beeld. Deze van origine Zwitserse toetsenspeler komt naar een auditie in de studio en is onder de indruk van wat er al aan materiaal is. Hij krijgt de vraag of hij een piano-introotje wil improviseren voor een nieuw stuk en dat doet hij. Zijn twee pogingen gebruikt de groep - zonder het opnieuw op te nemen - in Sound Chaser. Moraz begrijpt: hij zit in de band en dus laat zijn vorige band Refugee weten per onmiddellijk te stoppen. (Daar balen Lee Jackson en Brian Davison erg van, want hetzelfde is ze al eens gebeurd toen vier jaar daarvoor Keith Emerson hun groep The Nice ophief om een nieuw trio te vormen dat Emerson Lake & Palmer zou gaan heten.) Met het album Relayer gaat Yes nog wat verder in het experiment dan op de vorige plaat. Het gitaargeluid van Steve Howe is zeer venijnig, zeker in voornoemd stuk Sound Chaser. De mix van jazzrock en rauwe (prog)rock knalt menigeen omver. Daar staat een lieflijk en elegant jazzy werkstuk tegenover: Howe heeft het bijna helemaal klaar als hij het de band voorlegt; Anderson hoeft alleen op tekstueel vlak wat te wijzigen en hij voegt er nog een paar onbeschrijflijk schone zangmelodieën aan toe: To Be Over sluit het album af en is in mijn oren een van de mooiste Yesstukken ooit. Jon Anderson heeft nog iets in zijn hoofd en zijn idee presenteert hij aan de groep door de contouren op de piano te beuken. Aanvankelijk denken de anderen dat hij niet goed bij zijn hoofd is geworden, maar Anderson weet hen ondanks zijn tekortkomingen als pianist te overtuigen. Het stuk is globaal gebaseerd op Tolstojs War And Peace; het begint met een rocksongachtig deel, waarna een grandioze muzikale oorlog is te horen. Anderson en drummer Alan White halen auto-onderdelen van de sloop om te gebruiken als percussiemateriaal. Het duel tussen de felle gitaar en de gierende synthesizer mondt uit in een majestueus deel dat de overwinning symboliseert. Daarna rest een macaber slagveld waar we de vele doden bijna horen liggen en toch is er dan uiteindelijk de hoop: het laatste deel, ook bekend als Soon, is de grandioze apotheose van het plaatkantlange stuk The Gates Of Delirium. Ik koop de elpee Relayer eind 1983. Het is een van mijn favoriete Yesplaten, al vind ik dat de songvolgorde - net als op Close To The Edge - veel beter had gekund. Als de plaat had begonnen met Sound Chaser en daarna To Be Over, dan was er nog slechts The Gates Of Delirium en was de opbouw grandioos. In 2003 komt er een mooie remaster uit en die koop ik gelijk op 5 september 2003. De elpee klinkt zeer goed en bovendien zijn er drie extraatjes: de singleversies van Soon en Sound Chaser plus een vroege studio-opname van hoe de band in een vroeg stadium de complete The Gates Of Delirium speelt. Relayer is een uitzonderlijk album waarop de invloeden van de jazzrock de boventoon voeren en de interactie tussen melodieën (zang, gitaar, piano, synthesizer) en de waanzinnige ritmesectie leiden tot grootse avonturen. Met deze plaat weet Yes nogmaals de grenzen van de rock te verleggen. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2875: Yes - Relayer
Yes! Met Moraz in de band gaat de band ook weer uitgebreid op tournee. De Relayer-tour is zo ongeveer de meest extravagante tot dan toe, met een indrukwekkend decorontwerp van Roger en zijn broer Martyn Dean. Live blijkt het materiaal van Relayer bijzonder goed uit de verf te komen. Anderson is nooit echt tevreden geweest over hoe The Gates Of Delirum in de studio klonk, maar live werkt het supergoed. Nieuw werk laat wel op zich wachten. Voor het eerst voelt de groep druk van de platenmaatschappij; voorheen mocht de band doen wat ze wilde, al dan niet afgedwongen door 'Napoleon' Anderson, die heilig overtuigd was van het kunnen van de groep. Yes heeft niet zo veel inspiratie voor nieuw werk, liever gaan de bandleden ieder een eigen plaat opnemen. Dat gebeurt, ondanks de bedenkingen van de platenmaatschappij. De soloplaten van drummer Alan White en gitarist Steve Howe blijken net boven de middelmaat uit te komen, die van toetsenist Patrick Moraz is verrassend sterk en de platen van bassist Chris Squire en zanger Jon Anderson behoren definitief tot mijn top tien van mooiste albums aller tijden. Rond de opnamen van de soloplaten blijft Yes touren in 1975 en 1976. Eind '76 is ook wel duidelijk dat Moraz toch niet echt de juiste aanvulling voor de groep en hij vertrekt. Van Relayer verschijnt in 2015 nóg een heruitgave: Steven Wilson wil ook dit album opnieuw mixen. Tijdens zijn speurtocht naar de originele mastertapes blijken die met de oorlogsgeluiden van The Gates Of Delirium onvindbaar en dus ontbreken die in de mix. Enerzijds jammer, anderzijds krijgt nu de instrumentatie de volle aandacht en valt maar weer eens op hoe uitmuntend deze muzikanten zijn. Ik heb de uitgave met een bijgevoegde bluray. Op de cd staan naast de werkelijk gigantisch goed klinkende elpee ook de twee singleversies van Soon en Sound Chaser, maar daar blijft het bij. Op de bijgevoegde bluray weer veel verschillende mixen, inclusief een indrukwekkende surround (ook weer zonder de oorloggeluiden) en daarnaast allerlei extra materiaal, waaronder twee 'studio run-through' versies van Gates en ook eentje van de andere twee stukken, een demo én een liveversie van Sound Chaser. Schitterende uitgave die ik koop bij het verschijnen ervan op 29 juli 2015. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Moraz in de band gaat de band ook weer uitgebreid op tournee. De Relayer-tour is zo ongeveer de meest extravagante tot dan toe, met een indrukwekkend decorontwerp van Roger en zijn broer Martyn Dean. Live blijkt het materiaal van Relayer bijzonder goed uit de verf te komen. Anderson is nooit echt tevreden geweest over hoe The Gates Of Delirum in de studio klonk, maar live werkt het supergoed. Nieuw werk laat wel op zich wachten. Voor het eerst voelt de groep druk van de platenmaatschappij; voorheen mocht de band doen wat ze wilde, al dan niet afgedwongen door 'Napoleon' Anderson, die heilig overtuigd was van het kunnen van de groep. Yes heeft niet zo veel inspiratie voor nieuw werk, liever gaan de bandleden ieder een eigen plaat opnemen. Dat gebeurt, ondanks de bedenkingen van de platenmaatschappij. De soloplaten van drummer Alan White en gitarist Steve Howe blijken net boven de middelmaat uit te komen, die van toetsenist Patrick Moraz is verrassend sterk en de platen van bassist Chris Squire en zanger Jon Anderson behoren definitief tot mijn top tien van mooiste albums aller tijden. Rond de opnamen van de soloplaten blijft Yes touren in 1975 en 1976. Eind '76 is ook wel duidelijk dat Moraz toch niet echt de juiste aanvulling voor de groep en hij vertrekt. Van Relayer verschijnt in 2015 nóg een heruitgave: Steven Wilson wil ook dit album opnieuw mixen. Tijdens zijn speurtocht naar de originele mastertapes blijken die met de oorlogsgeluiden van The Gates Of Delirium onvindbaar en dus ontbreken die in de mix. Enerzijds jammer, anderzijds krijgt nu de instrumentatie de volle aandacht en valt maar weer eens op hoe uitmuntend deze muzikanten zijn. Ik heb de uitgave met een bijgevoegde bluray. Op de cd staan naast de werkelijk gigantisch goed klinkende elpee ook de twee singleversies van Soon en Sound Chaser, maar daar blijft het bij. Op de bijgevoegde bluray weer veel verschillende mixen, inclusief een indrukwekkende surround (ook weer zonder de oorloggeluiden) en daarnaast allerlei extra materiaal, waaronder twee 'studio run-through' versies van Gates en ook eentje van de andere twee stukken, een demo én een liveversie van Sound Chaser. Schitterende uitgave die ik koop bij het verschijnen ervan op 29 juli 2015. Yes!
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2876: Yes - Going For The One
Yes! In 1976 heeft Jon Anderson alweer veel ideeën voor nieuwe muziek en hij komt met een paar demo's. Ondertussen is duidelijk dat toetsenist Patrick Moraz niet goed in de band past. Hij vertrekt en dus zit de groep zonder toetsenist. Manager Brian Lane heeft al wel een idee. Nog voordat hij Rick Wakeman heeft gepolst geeft hij een persbericht uit dat Wakeman weer terug is in de band. Wakeman hoort de paar demo's en is geïnteresseerd. Hij nodigt de bandleden uit om naar Zwitserland te komen, waar hij op dat moment woont (vanwege de klus om de muziek te maken bij de officiële film van de Olympische Spelen). Dat doet de band graag, want Groot-Brittannië is op dat moment qua belasting niet aantrekkelijk om te verblijven en te werken. De excellente opnametechnicus Eddie Offord komt helaas niet mee en dat maakt dat de nieuwe elpee geheel anders klinkt dan zijn voorgangers. De opnamen vinden veelal in de middag en avond in de studio in Montreux plaats. Wakeman zit 's morgens al te wachten en maakt van de gelegenheid gebruik om werk voor te bereiden of pianocomposities op te nemen. Als Anderson dan halverwege de ochtend terug komt van skieën, zijn ze veel samen in de studio te vinden. Going For The One opent met het titelnummer, een rauwe rocker met gierende steelgitaar van Howe. Turn Of The Century is dan weer een bijna pastoraal klinkend werkstuk met een klassiek verhaal over kunst en liefde. Chris Squire levert Parallells aan, een rocksong met een kerkorgel erin! De tweede plaatkant is een van de mooiste uit de Yescatalogus. Wonderous Stories is Andersons baroksong en Awaken een groots episch stuk met een koor en (opnieuw) kerkorgel én Anderson op harp. De plaat verschijnt in 1977 en is gestoken in een hoes met een opmerkelijke afbeelding van zeer moderne gebouwen. De naakte man op de voorgrond vertelt wellicht iets over de tijdsgeest: inmiddels heeft in de muziekindustrie de punkstroming een aanvang genomen en de 'klassieke' rockmuziek staat in schril contrast hiermee. Geen ontwerp van Roger Dean dus, alleen zijn Yeslogo is gehandhaafd. Aan de binnenzijde van de hoes een natuurfoto en portretten van de bandleden in een landelijke omgeving. Ik koop Going For The One ergens in 1984 en in 2003 komt er een mooie remaster die ik aanschaf op 11 september van dat jaar. Naast de goed klinkende plaat zijn er nogal wat extraatjes. Zo is daar Montreux's Theme, een instrumentale en kalme jazzy jam, en Squire's bassolo Amazing Grace, die beide ook op de box Yesyears (uit 1991) te vinden zijn. Ook horen we iets van de stukjes die Anderson en Wakeman samen opnemen; een prachtig duet tussen harp en (kerk)orgel. Dan volgen er drie repetitie-opnamen van Going For The One, Parallells en Turn Of The Century; leuk om een keer te horen, maar ze klinken ruw en verder wat overbodig. Ten slotte is er Eastern Numbers, een vroege versie van Awaken, nog zeer ongepolijst en zonder de atmosferische intro en outro en het fraaie pastorale instrumentale middendeel. Met Going For The One laat de groep in 1977 horen dat ze er wel degelijk nog toe doet; het is een zeer geliefde plaat in de wereld die Yes heet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-01-2026 11:40:32 ]
Yes! In 1976 heeft Jon Anderson alweer veel ideeën voor nieuwe muziek en hij komt met een paar demo's. Ondertussen is duidelijk dat toetsenist Patrick Moraz niet goed in de band past. Hij vertrekt en dus zit de groep zonder toetsenist. Manager Brian Lane heeft al wel een idee. Nog voordat hij Rick Wakeman heeft gepolst geeft hij een persbericht uit dat Wakeman weer terug is in de band. Wakeman hoort de paar demo's en is geïnteresseerd. Hij nodigt de bandleden uit om naar Zwitserland te komen, waar hij op dat moment woont (vanwege de klus om de muziek te maken bij de officiële film van de Olympische Spelen). Dat doet de band graag, want Groot-Brittannië is op dat moment qua belasting niet aantrekkelijk om te verblijven en te werken. De excellente opnametechnicus Eddie Offord komt helaas niet mee en dat maakt dat de nieuwe elpee geheel anders klinkt dan zijn voorgangers. De opnamen vinden veelal in de middag en avond in de studio in Montreux plaats. Wakeman zit 's morgens al te wachten en maakt van de gelegenheid gebruik om werk voor te bereiden of pianocomposities op te nemen. Als Anderson dan halverwege de ochtend terug komt van skieën, zijn ze veel samen in de studio te vinden. Going For The One opent met het titelnummer, een rauwe rocker met gierende steelgitaar van Howe. Turn Of The Century is dan weer een bijna pastoraal klinkend werkstuk met een klassiek verhaal over kunst en liefde. Chris Squire levert Parallells aan, een rocksong met een kerkorgel erin! De tweede plaatkant is een van de mooiste uit de Yescatalogus. Wonderous Stories is Andersons baroksong en Awaken een groots episch stuk met een koor en (opnieuw) kerkorgel én Anderson op harp. De plaat verschijnt in 1977 en is gestoken in een hoes met een opmerkelijke afbeelding van zeer moderne gebouwen. De naakte man op de voorgrond vertelt wellicht iets over de tijdsgeest: inmiddels heeft in de muziekindustrie de punkstroming een aanvang genomen en de 'klassieke' rockmuziek staat in schril contrast hiermee. Geen ontwerp van Roger Dean dus, alleen zijn Yeslogo is gehandhaafd. Aan de binnenzijde van de hoes een natuurfoto en portretten van de bandleden in een landelijke omgeving. Ik koop Going For The One ergens in 1984 en in 2003 komt er een mooie remaster die ik aanschaf op 11 september van dat jaar. Naast de goed klinkende plaat zijn er nogal wat extraatjes. Zo is daar Montreux's Theme, een instrumentale en kalme jazzy jam, en Squire's bassolo Amazing Grace, die beide ook op de box Yesyears (uit 1991) te vinden zijn. Ook horen we iets van de stukjes die Anderson en Wakeman samen opnemen; een prachtig duet tussen harp en (kerk)orgel. Dan volgen er drie repetitie-opnamen van Going For The One, Parallells en Turn Of The Century; leuk om een keer te horen, maar ze klinken ruw en verder wat overbodig. Ten slotte is er Eastern Numbers, een vroege versie van Awaken, nog zeer ongepolijst en zonder de atmosferische intro en outro en het fraaie pastorale instrumentale middendeel. Met Going For The One laat de groep in 1977 horen dat ze er wel degelijk nog toe doet; het is een zeer geliefde plaat in de wereld die Yes heet.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-01-2026 11:40:32 ]
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2877: Yes - Tormato
Yes! Met Rick Wakeman terug aan boord tourt de groep als een debiel om de elpee Going For The One te promoten. De druk van de platenmaatschappij is groot en er moet redelijk snel een opvolger komen. Van 1972 tot 1975 had Yes het voor het zeggen en kon de band doen en maken en uitbrengen wat ze wil; de muziekwereld is echter sterk veranderd. Korte nummers moeten er komen, geschikt voor op de radio. En dus gaat Yes de studio weer in. Wakeman en Anderson willen graag weer in Montreux opnemen, maar de anderen blijven liever bij huis. Er is ook geen overeenstemming over een producer, dus besluit de band dat ze de productie dan maar zelf gaan doen. Er ligt fraai materiaal, maar doordat met name Howe en Wakeman een verschillende kijk hebben op hoe het moet klinken, komt de plaat moeizaam tot stand. Howe ontdekt bij toeval dat er vlakbij zijn woonplaats een heuvel is die Yes Tor heet en aanvankelijk is het plan om de plaat daarnaar te vernomen. Hipgnosis is betrokken bij het hoesontwerp en uiteindelijk kiest de groep voor de titel Tormato. De plaat verschijnt in 1978 en er staan inderdaad kortere stukken op, maar of ze geschikt zijn voor de radio? De openingssequence van Future Times en Rejoice laten horen dat het geluid van Yes anders klinkt: strakker en compacter, bovendien maakt Wakeman gebruik van de op dat moment hypermoderne synthesizers als de Birotron en Polymoog en nauwelijks zijn piano of Hammond inzet. Don't Kill The Whale is de singlekandidaat, een pakkende protestsong van Chris Squire. Madrigal is een klassiek barok aandoend prachtstukje van Anderson en Wakeman. De eerste plaatkant sluit af met Release, Release, een soort stadionrocker met een heuse drumsolo van Alan White erin. Op de tweede plaatkant horen we waar het misgaat: Arriving UFO had volgens Wakeman het meesterwerk van de plaat kunnen worden, maar door zijn onenigheid met Howe klinkt het ongeïnspireerd en vlak. Circus Of Heaven is een zweverig lied van Anderson waarop hij zelfs zijn zoontje laat opdraven om tekst op te zeggen; het is geen slecht liedje, maar het had veel beter gepast op een soloplaat van hem. Onward is dan een wel weer fraaie lieflijke ballad met ondersteuning van een orkest. De afsluiter On The Silent Wings Of Freedom is een sterke progcompositie, maar klinkt wat metalig onpersoonlijk. Alles bij elkaar is het een prima elpee die laat horen dat Yes ook op de korte afstanden nog altijd goed uit de voeten kan, maar geluidstechnisch hapert er nogal wat aan. Ik koop de elpee in 1983 en in 2003 komt er een remaster die sinds 11 september 2003 in de kast staat. Ook hier veel extraatjes. Abilene is de b-kant van de Don't Kill The Whale single en is samen met Money (een rommelige rocker met een hilarische commentaarstem van Wakeman erdoorheen) ook al te horen op de Yesyears (de box uit 1991). Als verborgen nummer een instrumentale en orkestrale versie van Onward. Na het verschijnen van Tormato gaat Yes opnieuw op tournee met het legendarische ronddraaiende podium in het midden van de zaal. Ondertussen voert de platenmaatschappij de druk nog wat extra op en er moet snel een opvolger komen. De band heeft al een hele zwik demo's en reist in 1979 af naar Parijs om daar met Roy-Thomas Baker opnamen te maken. Het gaat fout. Anderson en Wakeman hebben niet alleen heel veel materiaal aangedragen, zij hebben ook een geheel andere kijk op hoe de plaat moet klinken dan Baker en de andere drie bandleden. Het lukt niet om tot overeenstemming te komen en Anderson en Wakeman besluiten uit de groep te stappen. Oei. Op deze heruitgave van Tormato zijn zeven van de demo's uit 1979 te horen. De twee Andersoncomposities Days en Some Are Born zullen uiteindelijk terecht komen op Andersons soloplaat Song Of Seven (uit 1980), vier blijven tot nu toe ongebruikt. Bijzonder is het zevende stuk Everybody's Song, geschreven door Anderson, Howe, Squire en White, dat onder de titel Does It Really Happen sterk bewerkt een plek gaat krijgen op de volgende Yeselpee. Mooie heruitgave van dit toch belangrijke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met Rick Wakeman terug aan boord tourt de groep als een debiel om de elpee Going For The One te promoten. De druk van de platenmaatschappij is groot en er moet redelijk snel een opvolger komen. Van 1972 tot 1975 had Yes het voor het zeggen en kon de band doen en maken en uitbrengen wat ze wil; de muziekwereld is echter sterk veranderd. Korte nummers moeten er komen, geschikt voor op de radio. En dus gaat Yes de studio weer in. Wakeman en Anderson willen graag weer in Montreux opnemen, maar de anderen blijven liever bij huis. Er is ook geen overeenstemming over een producer, dus besluit de band dat ze de productie dan maar zelf gaan doen. Er ligt fraai materiaal, maar doordat met name Howe en Wakeman een verschillende kijk hebben op hoe het moet klinken, komt de plaat moeizaam tot stand. Howe ontdekt bij toeval dat er vlakbij zijn woonplaats een heuvel is die Yes Tor heet en aanvankelijk is het plan om de plaat daarnaar te vernomen. Hipgnosis is betrokken bij het hoesontwerp en uiteindelijk kiest de groep voor de titel Tormato. De plaat verschijnt in 1978 en er staan inderdaad kortere stukken op, maar of ze geschikt zijn voor de radio? De openingssequence van Future Times en Rejoice laten horen dat het geluid van Yes anders klinkt: strakker en compacter, bovendien maakt Wakeman gebruik van de op dat moment hypermoderne synthesizers als de Birotron en Polymoog en nauwelijks zijn piano of Hammond inzet. Don't Kill The Whale is de singlekandidaat, een pakkende protestsong van Chris Squire. Madrigal is een klassiek barok aandoend prachtstukje van Anderson en Wakeman. De eerste plaatkant sluit af met Release, Release, een soort stadionrocker met een heuse drumsolo van Alan White erin. Op de tweede plaatkant horen we waar het misgaat: Arriving UFO had volgens Wakeman het meesterwerk van de plaat kunnen worden, maar door zijn onenigheid met Howe klinkt het ongeïnspireerd en vlak. Circus Of Heaven is een zweverig lied van Anderson waarop hij zelfs zijn zoontje laat opdraven om tekst op te zeggen; het is geen slecht liedje, maar het had veel beter gepast op een soloplaat van hem. Onward is dan een wel weer fraaie lieflijke ballad met ondersteuning van een orkest. De afsluiter On The Silent Wings Of Freedom is een sterke progcompositie, maar klinkt wat metalig onpersoonlijk. Alles bij elkaar is het een prima elpee die laat horen dat Yes ook op de korte afstanden nog altijd goed uit de voeten kan, maar geluidstechnisch hapert er nogal wat aan. Ik koop de elpee in 1983 en in 2003 komt er een remaster die sinds 11 september 2003 in de kast staat. Ook hier veel extraatjes. Abilene is de b-kant van de Don't Kill The Whale single en is samen met Money (een rommelige rocker met een hilarische commentaarstem van Wakeman erdoorheen) ook al te horen op de Yesyears (de box uit 1991). Als verborgen nummer een instrumentale en orkestrale versie van Onward. Na het verschijnen van Tormato gaat Yes opnieuw op tournee met het legendarische ronddraaiende podium in het midden van de zaal. Ondertussen voert de platenmaatschappij de druk nog wat extra op en er moet snel een opvolger komen. De band heeft al een hele zwik demo's en reist in 1979 af naar Parijs om daar met Roy-Thomas Baker opnamen te maken. Het gaat fout. Anderson en Wakeman hebben niet alleen heel veel materiaal aangedragen, zij hebben ook een geheel andere kijk op hoe de plaat moet klinken dan Baker en de andere drie bandleden. Het lukt niet om tot overeenstemming te komen en Anderson en Wakeman besluiten uit de groep te stappen. Oei. Op deze heruitgave van Tormato zijn zeven van de demo's uit 1979 te horen. De twee Andersoncomposities Days en Some Are Born zullen uiteindelijk terecht komen op Andersons soloplaat Song Of Seven (uit 1980), vier blijven tot nu toe ongebruikt. Bijzonder is het zevende stuk Everybody's Song, geschreven door Anderson, Howe, Squire en White, dat onder de titel Does It Really Happen sterk bewerkt een plek gaat krijgen op de volgende Yeselpee. Mooie heruitgave van dit toch belangrijke album van Yes.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
Plankje 42 gedraaid; op naar plankje 43.
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2878: Yes - Drama
Yes! Wat nu?, moeten gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire en drummer Alan White hebben gedacht eind 1979, toen toetsenist Rick Wakeman en zanger Jon Anderson de groep hadden verlaten. Wakeman was al eens eerder vertrokken (in 1973) en weer teruggekeerd (in 1977), maar het gemis van de belangrijkste componist/conceptbedenker/ideeënman, zanger, frontman en hét gezicht van de groep, dat is toch andere koek. Het achtergebleven trio gaat toch de studio in om wat oude ideeën uit te werken. Manager Brian Lane brengt hen in contact met twee jonge muzikanten die ook bij hem onder contract staan en die toevallig in de naastgelegen studio aan het werk zijn. Toetsenist Geoffrey Downes en zanger Trevor Horn hebben onder de naam The Buggles net een elpee afgeleverd en hun liedje Video Killed The Radio Star is nogal een hit. De twee partijen zijn onder de indruk van elkaars werk en voor ze het alle vijf weten, werken ze samen aan nieuwe muziek. Drama verschijnt in 1980. De elpee begint met Machine Messiah, een ijzersterk stuk dat tamelijk stevig start met zware gitaren. Als dan de zang erin komt, is er de verrassing: Horn heeft iets weg van Anderson! Zo sterk als het openingsstuk wordt het nergens meer op de plaat, maar er staat goed werk op. Does It Really Happen is een bijna funky nummer, duidelijk uit de koker van Squire. Into The Lens is een liedje van The Buggles (het is ook te vinden als I Am A Camera op de latere tweede elpee van het duo, zie aldaar, bijna zes jaar geleden), maar dan in Yesstijl. Run Through The Light is een overblijfsel van de demo's voor de elpee die de groep in Parijs wilde opnemen en Tempus Fugit de waardige rockafsluiter. Yes gaat uitgebreid op tournee met de plaat op zak. Dan blijkt dat Trevor Horn toch niet aan de torenhoge verwachtingen kan voldoen; hij kan de Andersonstukken niet goed vertolken. Het publiek is verdeeld en de pers is unaniem: zonder Anderson geen Yes. Na de tournee valt de groep uit elkaar. Howe en Downes stappen in een nieuw avontuur: zij beginnen een groep met John Wetton (ex-UK, Roxy Music, King Crimson, noem maar op) en Carl Palmer (van het net uit elkaar gespatte trio Emerson Lake & Palmer). Trevor Horn gaat zich richten op productiewerk. Chris Squire en Alan White blijven achter. Ik hoor de plaat in 1981 als een goede vriend een voorbespeelde cassette aan mij uitleent en ik koop de elpee twee of drie jaar later zelf. In 2004 komt de mooie remaster en ik koop die bij het verschijnen op 1 maart 2004. Naast de uitstekend klinkende plaat is er weer een boel bonusmateriaal. Eerst twee singleversies (van Into The Lens en Run Through The Light), vervolgens twee interessante instrumentale stukken Have We Really Got To Go Through This en Song no. 4, geschreven door de drie achtergebleven muzikanten Howe, Squire en White en opgenomen met Downes en Horn erbij. Er zijn 'tracking sessions' van Tempus Fugit en White Car en tot slot nog vier demo's van de sessies uit 1979 met Anderson en Wakeman nog in de groep, waaronder Dancing Through Light dat later dus Run Through The Light zal worden. Interessante kost. Ik kende al veel van die demo's van een obscure bootleg die ik in 1986 of zo vond; Wakeman had gelijk: ook dit materiaal is erg sterk en het is eeuwig zonde dat het nooit met de juiste productie is vastgelegd. Jarenlang is Drama een ondergeschoven kindje - velen vinden dat hij klinkt als de titel ervan -, maar in de loop van de tijd groeit de waardering ervoor. Ik vind niet alles even sterk en het album niet te vergelijken met het werk uit de jaren zeventig, maar er staat zeker goed spul op en vooral Machine Messiah mag bij de topstukken van Yes horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Wat nu?, moeten gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire en drummer Alan White hebben gedacht eind 1979, toen toetsenist Rick Wakeman en zanger Jon Anderson de groep hadden verlaten. Wakeman was al eens eerder vertrokken (in 1973) en weer teruggekeerd (in 1977), maar het gemis van de belangrijkste componist/conceptbedenker/ideeënman, zanger, frontman en hét gezicht van de groep, dat is toch andere koek. Het achtergebleven trio gaat toch de studio in om wat oude ideeën uit te werken. Manager Brian Lane brengt hen in contact met twee jonge muzikanten die ook bij hem onder contract staan en die toevallig in de naastgelegen studio aan het werk zijn. Toetsenist Geoffrey Downes en zanger Trevor Horn hebben onder de naam The Buggles net een elpee afgeleverd en hun liedje Video Killed The Radio Star is nogal een hit. De twee partijen zijn onder de indruk van elkaars werk en voor ze het alle vijf weten, werken ze samen aan nieuwe muziek. Drama verschijnt in 1980. De elpee begint met Machine Messiah, een ijzersterk stuk dat tamelijk stevig start met zware gitaren. Als dan de zang erin komt, is er de verrassing: Horn heeft iets weg van Anderson! Zo sterk als het openingsstuk wordt het nergens meer op de plaat, maar er staat goed werk op. Does It Really Happen is een bijna funky nummer, duidelijk uit de koker van Squire. Into The Lens is een liedje van The Buggles (het is ook te vinden als I Am A Camera op de latere tweede elpee van het duo, zie aldaar, bijna zes jaar geleden), maar dan in Yesstijl. Run Through The Light is een overblijfsel van de demo's voor de elpee die de groep in Parijs wilde opnemen en Tempus Fugit de waardige rockafsluiter. Yes gaat uitgebreid op tournee met de plaat op zak. Dan blijkt dat Trevor Horn toch niet aan de torenhoge verwachtingen kan voldoen; hij kan de Andersonstukken niet goed vertolken. Het publiek is verdeeld en de pers is unaniem: zonder Anderson geen Yes. Na de tournee valt de groep uit elkaar. Howe en Downes stappen in een nieuw avontuur: zij beginnen een groep met John Wetton (ex-UK, Roxy Music, King Crimson, noem maar op) en Carl Palmer (van het net uit elkaar gespatte trio Emerson Lake & Palmer). Trevor Horn gaat zich richten op productiewerk. Chris Squire en Alan White blijven achter. Ik hoor de plaat in 1981 als een goede vriend een voorbespeelde cassette aan mij uitleent en ik koop de elpee twee of drie jaar later zelf. In 2004 komt de mooie remaster en ik koop die bij het verschijnen op 1 maart 2004. Naast de uitstekend klinkende plaat is er weer een boel bonusmateriaal. Eerst twee singleversies (van Into The Lens en Run Through The Light), vervolgens twee interessante instrumentale stukken Have We Really Got To Go Through This en Song no. 4, geschreven door de drie achtergebleven muzikanten Howe, Squire en White en opgenomen met Downes en Horn erbij. Er zijn 'tracking sessions' van Tempus Fugit en White Car en tot slot nog vier demo's van de sessies uit 1979 met Anderson en Wakeman nog in de groep, waaronder Dancing Through Light dat later dus Run Through The Light zal worden. Interessante kost. Ik kende al veel van die demo's van een obscure bootleg die ik in 1986 of zo vond; Wakeman had gelijk: ook dit materiaal is erg sterk en het is eeuwig zonde dat het nooit met de juiste productie is vastgelegd. Jarenlang is Drama een ondergeschoven kindje - velen vinden dat hij klinkt als de titel ervan -, maar in de loop van de tijd groeit de waardering ervoor. Ik vind niet alles even sterk en het album niet te vergelijken met het werk uit de jaren zeventig, maar er staat zeker goed spul op en vooral Machine Messiah mag bij de topstukken van Yes horen.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2879: Yes - Yesshows
Yes! Met een plaat die commercieel een flop is, een tour die niet aanslaat en een groep die uiteenvalt, moet er iets gebeuren waardoor Yes in de aandacht blijft. Achtergebleven bassist Chris Squire gaat in de archieven en mixt enkele liveopnamen van de afgelopen jaren tot een dubbelelpee die eind 1980 verschijnt. Op Yesshows staat een allegaartje aan opnamen. De plaat opent met Parallells (Squires eigen compositie), opgenomen in de Ahoyhal in Rotterdam op 24 november in 1977. Daarna volgen Time And A Word (uit 1978, dat tijdens het concert het begin is van wat bekend staat als het half uur durende The Big Medley) met daaraan vastgeplakt Going For The One (uit 1977). De tweede plaatkant bevat The Gates Of Delirium, opgenomen in 1976 met Patrick Moraz in de band. Het is een rauwe en in mijn oren de allerbeste versie van het megastuk die ik ken, een absoluut hoogtepunt in het gehele oeuvre van de band. Plaatkant drie start met Don't Kill The Whale (ook al een Squirestuk) in een catchy versie (opgenomen in 1978). Dan volgt een uitvoering van Ritual (uit 1976, van hetzelfde concert als Gates met Moraz) met daarin de befaamde bassolo. Het past niet op een enkele plaatkant, dus na tien minuten is er een fade-out, om op de vierde plaatkant weer erin te knallen. Wonderous Stories (ook van de Ahoyhal in november 1977) besluit het dubbelalbum. Ik koop de dubbelelpee in de zomer van 1982 (tweedehands in Boudisque in Amsterdam, in uitzonderlijk goede staat, de vorige eigenaar moet 'm slechts een of twee keer beluisterd hebben) en vind een Japanse versie van een remaster uit 1989 op 7 maart 2015 in een of ander prutplatenwinkeltje in Rotterdam (toeval). Deze remaster klinkt redelijk, maar niet heel veel beter dan mijn grammofoonplaat. Daarnaast vind ik het bijzonder dat Ritual ook hier uit twee delen bestaat net als op de elpee, inclusief fade-out halverwege; dat zou toch niet moeten hoeven. Hoe dan ook: Yesshows is een fraai livedocument met enkele zeer interessante uitvoeringen van gave stukken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Met een plaat die commercieel een flop is, een tour die niet aanslaat en een groep die uiteenvalt, moet er iets gebeuren waardoor Yes in de aandacht blijft. Achtergebleven bassist Chris Squire gaat in de archieven en mixt enkele liveopnamen van de afgelopen jaren tot een dubbelelpee die eind 1980 verschijnt. Op Yesshows staat een allegaartje aan opnamen. De plaat opent met Parallells (Squires eigen compositie), opgenomen in de Ahoyhal in Rotterdam op 24 november in 1977. Daarna volgen Time And A Word (uit 1978, dat tijdens het concert het begin is van wat bekend staat als het half uur durende The Big Medley) met daaraan vastgeplakt Going For The One (uit 1977). De tweede plaatkant bevat The Gates Of Delirium, opgenomen in 1976 met Patrick Moraz in de band. Het is een rauwe en in mijn oren de allerbeste versie van het megastuk die ik ken, een absoluut hoogtepunt in het gehele oeuvre van de band. Plaatkant drie start met Don't Kill The Whale (ook al een Squirestuk) in een catchy versie (opgenomen in 1978). Dan volgt een uitvoering van Ritual (uit 1976, van hetzelfde concert als Gates met Moraz) met daarin de befaamde bassolo. Het past niet op een enkele plaatkant, dus na tien minuten is er een fade-out, om op de vierde plaatkant weer erin te knallen. Wonderous Stories (ook van de Ahoyhal in november 1977) besluit het dubbelalbum. Ik koop de dubbelelpee in de zomer van 1982 (tweedehands in Boudisque in Amsterdam, in uitzonderlijk goede staat, de vorige eigenaar moet 'm slechts een of twee keer beluisterd hebben) en vind een Japanse versie van een remaster uit 1989 op 7 maart 2015 in een of ander prutplatenwinkeltje in Rotterdam (toeval). Deze remaster klinkt redelijk, maar niet heel veel beter dan mijn grammofoonplaat. Daarnaast vind ik het bijzonder dat Ritual ook hier uit twee delen bestaat net als op de elpee, inclusief fade-out halverwege; dat zou toch niet moeten hoeven. Hoe dan ook: Yesshows is een fraai livedocument met enkele zeer interessante uitvoeringen van gave stukken.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
bazbo cd2880: Yes - Yesshows
Yes! Op 11 juni 2018 vind ik een latere remaster (uit 1994) van dit livealbum. Op het hoesje staat dat de versie van Ritual vermeld als één stuk van dik achtentwintig minuten. Ik koop het dubbelcd'tje voor een prikkie. Thuis ontdek ik dat het veel beter klinkt dan mijn eerdere Japanse versie, maar ook dat Ritual nog steeds geïndexeerd is als twee delen, zij het dat de fade-out eruit is. Toch mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Yes! Op 11 juni 2018 vind ik een latere remaster (uit 1994) van dit livealbum. Op het hoesje staat dat de versie van Ritual vermeld als één stuk van dik achtentwintig minuten. Ik koop het dubbelcd'tje voor een prikkie. Thuis ontdek ik dat het veel beter klinkt dan mijn eerdere Japanse versie, maar ook dat Ritual nog steeds geïndexeerd is als twee delen, zij het dat de fade-out eruit is. Toch mooi.
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
Bekijk deze YouTube-video
'Slechte gedichten bestaan niet; er bestaan alleen slechte mensen' (Willem Bierman)
Meer informatie op www.bazbo.net
Meer informatie op www.bazbo.net
|
|
