Draai hier alle platen in je platenkast #32 (The Torture Never Stops)

bazbo cd3047: Frank Zappa - Jazz From Hell



Zappa. Na het politieke avontuur in 1985 gaat Zappa terug naar het produceren van zijn eigen muziek. (Later in de jaren tachtig zal hij echter opnieuw meer politiek betrokken. Zo krijgt hij rond 1989 via via een uitnodiging om Vaclav Havel te ontmoeten en hij bereidt bepaalde handelsovereenkomsten met de VS voor. In de VS zelf zitten zekere senatoren daar niet op te wachten en nadat Zappa meerdere bezoeken aan Praag heeft afgelegd, ontdekt hij dat hij door de Amerikaanse ambassadeurs wordt tegengewerkt. Hij laat dan ook definitief zijn plan om zich verkiesbaar te stellen voor de presidentsverkiezingen in de VS varen.) Zappa heeft geen zin meer in toeren en is inmiddels goed thuis op de Synclavier, die zijn muziek technisch beter kan vertolken dan echte muzikanten. Opener Night School is één lange melodie over een ritmetrack. While You Were Art II is de gitaarsolo van While You Were Out (van Shut Up And Play Yer Guitar), maar dan bewerkt voor Synclavier en het klinkt hier als een neoklassiek werk. G-Spot Tornado is een duizelingwekkende en complexe compositie waarin ritme en melodie om elkaar wervelen. Afsluiter Massagio Galore bevat stemsamples van allerlei zangers en is net zo onnavolgbaar. Tussen de zeven elektronisch gemaakte stukken staat één werk met echte muzikanten. Saint-Etienne is de gitaarsolo uit het nummer Drowning Witch, opgenomen tijdens de 1982-tour in St. Étienne in Frankrijk en laat horen waarom Zappa als het erop aankomt uiteindelijk voor uitvoeringen van zijn werk toch kiest voor echte muzikanten. Als de plaat uitkomt eind 1986, verneemt Zappa dat hij door de platenmaatschappij is beoordeeld en dat er een waarschuwingssticker op moet: 'Warning! Parental Guidance!'. Als Zappa erachteraan belt om uit te zoeken wat er aanstootgevend is, krijgt hij van een woordvoerder het antwoord dat het waarschijnlijk de teksten zijn. 'Maar het is een volledig instrumentaal album,' is Zappa's verweer. 'Dan kan het niet anders dan de hoes zijn.' Op de hoes van Jazz From Hell staat de afbeelding van het hoofd van Zappa. In 1990 komt er een remaster op cd en die koop ik op 29 april 1993. Jazz From Hell is een kort maar intrigerend werk en het is het laatste studioalbum dat Zappa bij leven produceert en uitbrengt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3048: Frank Zappa - Guitar



Zappa. Ondanks dat hij liever niet meer toert, zet Zappa eind 1987 toch een grootse tournee op poten. Vier maanden repeteert hij met een enorme band (Wackerman, Mann, Thunes, Martin, Willis, nieuwkomer Mike Keneally en een vijfkoppige blazerssectie (de broers Bruce en Walt Fowler, Paul Carman, Kurt McKettrick en Albert Wing). De tour gaat succesvol langs de oostkust van de VS, maar in Europa beginnen er problemen en spanningen binnen de band te ontstaan. Uiteindelijk cancelt Zappa het gehele derde deel in het westen van de VS, hetgeen hem weer honderdduizenden dollars kost. Ondertussen richt hij zich in zijn studio voornamelijk op het produceren en uitbrengen van livemateriaal in verschillende vormen. Zo komt begin 1988 Gutiar op de markt, vergelijkbaar met Shut Up And Play Yer Guitar een verzameling gitaarsolo's die Zappa heeft geknipt uit nummers van liveopnamen en achter elkaar heeft geplakt. Dit keer zijn de opnamen vooral van de tournees van 1982 en 1984, met een enkel stuk uit 1979 of 1981. De dubbelelpee telt negentien gitaarsolo's achter elkaar; de dubbelcdversie - die ik koop op 4 oktober 1993 - heeft er tweeëndertig. In beide gevallen opent het album met Sexual Harassment In The Workplace (Zappa wist goede titels te verzinnen), een fantastisch bluesy melodie. Wat daarna volgt is wat mij betreft Zappa's desert island album: keer op keer dat ik hem beluister hoor ik nieuw dingen. In het begin lijkt de wagonlading gitaar overweldigend en te veel om te behappen, maar hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer er begint te glinsteren. Wat mij betreft is Republicans (een solo uit Let's Move To Cleveland uit november 1984) het absolute hoogtepunt en zijn de vreemde mixen van (bekende) melodieën in In-A-Gadda-Stravinsky (Iron Butterfly/Stravinsky) en It Ain't Necessarily The Saint James Infirmary (Gershwin/Heyward/Primrose) ook zeer bijzonder. Alles bij elkaar is het te veel om op te noemen; beter ga ik er nog eens goed voor zitten en laat ik de dik twee uur nog eens over me heen denderen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3049: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 1



Zappa. In 1988 brengt hij het eerste deel uit van zes dubbelcd's met daarop nooit eerder verschenen liveopnamen uit zijn gehele carrière tot dan toe. Overigens brengt Zappa vlak voor Vol. 1 ook een dubbelelpee uit onder de titel You Can't Do That On Stage Anymore Sampler; daarop staan veel nummers die ook op Vol. 1 te horen zijn, maar er is ook al een vooruitblik naar de tweede, derde en vierde aflevering van de serie. Vol. 1 is het eerste Zappa-album dat ik op cd aanschaf (en wel op 16 mei 1992); ik weet dan dat Zappa live op z'n best is en denk dat als ik de zesdelige serie heb, dat ik dan het beste van Zappa heb en klaar ben. Haha, nog voordat ik deel drie en vier heb, heb ik ook al allerlei andere Zappacd's gekocht. Vol. 1 blijft voor mij wel een van de beste, gewoon omdat het de eerste is en ik die zo ontzettend vaak heb afgespeeld. Op het eerste schijfje horen we de 1970/1971 'Veaudevilleband' Sofa in het Duits zingen en nog wat uit de originele Sofasuite van die tour. The Mummy Anthem (oorspronkelijk het gezongen The Mummy Nuns van Thing-Fish) is hier een monumentale gitaarinstrumental. Er is vervolgens materiaal van de 1980 en 1979-band en dat loopt (met behulp van de dan vrij recentelijk verschenen Sonic Solutions software) vloeiend over in een medley van Money/Weasels-stukken uit 1969. Twee opnamen uit de Roxy (1973) - I'm The Slime en Big Swifty - vind ik het hoogtepunt van deze verzameling, maar de afsluitende Yellow Snow Suite met daarin allerlei 'audience participation' ('More poetry please!') mag niet onvermeld blijven. Op het tweede schijfje komen Plastic People (1969) en The Torture Never Stops (door de 1977-band) als bijna logisch bijeen. Er is spul uit 1982 en meer uit 1969, tot we overschakelen naar The Pier in 1984 voor drie stukken die ook op de videoband Does Humor Belong In Music? zijn te horen én te zien. Vervolgens drie stukken uit de politieke/religieuze songsuite van You Are What You Is, opgenomen tijdens de legendarische Halloweenshows in 1981 in The Palladium in NYC en het geheel sluit af met Tell Me You Love Me en een instrumentale Sofa van een concert in 1982. Voorwaar, wat een waanzinnige verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3050: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore - The Helsinki Concert



Zappa. De tweede aflevering van de serie komt eind 1988 uit. Hoewel de titel doet vermoeden dat het om één enkel concert gaat, komen de opnamen van zeker twee (en misschien wel drie) concerten die Zappa op 22 en 23 september 1974 geven in het Kulttuuritalo in Helsinki. Inmiddels is ook bekend dat er een basdrumoverdub in zit; om een of andere reden ontbreekt die op de mastertapes. Aan het werk horen we de ingedikte Roxyband (Chester Thompson, Ruth Underwood, Tom Fowler, George Duke en Napoleon Murphy Brock). Die band is inmiddels zo op elkaar ingespeeld, dat ze de complexe composities zo ongeveer automatisch kunnen spelen en dus gaat het tempo bij vlagen duizelingwekkend omhoog. Er komen stukken van Roxy voorbij, maar er is ook ruimte voor oud en nieuw werk én voor veel improvisatie. Na een korte introductie gaan we van start met Stinkfoot en Inca Roads en de gitaarsolo hiervan is degene die Zappa heeft gebruikt voor de versie op One Size Fits All. RDNZL horen we in een razend tempo, net als de serie Village/Echidna's/Wash; werkelijk ongelofelijk. Na Pygmy Twylyte volgt een hilarisch stukje vocale improvisatie in Room Service. The Idiot Bastard Son is dan even een rustpuntje waarna een raceversie van Cheepnis de eerste cd afsluit. Het tweede plaatje opent met Approximate, een instrumentaal stuk met alleen ritme en geen toonhoogte. Nadat de band het thema heeft gespeeld, krijgen we het nog een keer, maar nu uitgevoerd met stampen en met bewegen/dansen (daar hoor je niks van, haha) en tenslotte speelt de band het nog twee keer met fijne solo's ertussenin. Dan is het tijd voor Dupree's Paradise, waarin bandleden volop de gelegenheid krijgen om te soleren. Het begint met George Duke op een klein cymbaal en een raar verhaal, gaat verder met piano en nadat het hoofdthema is geweest zijn er allerlei solo's, waaronder een drum/percussieduet van Thompson en Underwood. Satuuma is een Fins volkslied, speciaal voor de gelegenheid ingestudeerd en daarna volgt een medley van klassiek Zappawerk: het onnavolgbare T'Mershi Duween (wel voor het eerst op plaat/cd), The Dog Breath Variations en Uncle Meat. Building A Girl is een vreemde korte improv van Duke op synthesizer en daarna is het even stil. Iemand in het publiek roept een verzoeknummer: Whipping Post. Zappa vraagt of iemand het even kan voorzingen, zodat zij het kunnen naspelen. Weer is het stil. Zappa concludeert dat het een compositie van John Cage moet zijn en stampt Montana af. (In 1984 zal Zappa zijn band het stuk - veelal alst toegift - laten vertolken tijdens concerten; het is ook te horen op Them Or Us en Does Humor Belong In Music?.) Na een paar valse starts ('This is too fast for you!') gaat het nummer dan echt van start en aan het eind van de gitaarsolo schakelt de band plots over naar de coda van Big Swifty. Einde concert. Ik koop You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 2 op 25 mei 1992 en het is echt een fantastisch album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3051: Frank Zappa - Broadway The Hard Way



Zappa. Tijdens de 1988-tour toont Zappa zijn politieke engagement. Niet alleen geeft hij in de VS zijn publiek de gelegenheid zich te laten registreren voor de verkiezingen (in Amerika moet je eerst actief 'opgeven' wil je gaan stemmen); ook is er allerlei nieuw songmateriaal waarin hij de politieke en religieuze ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving beschrijft en natuurlijk vooral hekelt en belachelijk maakt. Het album Broadway The Hard Way brengt hij in oktober 1988 uit. De tour is dan afgebroken. Na een serie concerten in het oosten van de VS volgt een tour door Europa. De sfeer in de band is inmiddels om te snijden. Bassist Scott Thunes heeft de taak om repetities en soundchecks te leiden en hij doet dat op zijn eigen en volgens de verhalen brute wijze. De overige bandleden klagen bij Zappa en die stelt de vraag: als Thunes ook in de serie concerten in het westen van de VS nog mee doet, zijn zij dan van de partij? Iedereen - met uitzondering van Mike Keneally - weigert. In plaats van Thunes te ontslaan, cancelt Zappa de hele serie concerten aan de westkust. Daarna zal hij nooit meer touren. Broadway The Hardway is op elpee beschikbaar: negen nieuwe songs; op de cd staan zeventien stukken en is de volgorde geheel anders. Alles is opgenomen tijdens de eerste serie concerten in de VS en er zijn geen overdubs, maar Zappa knipt en plakt wel van alles aan elkaar met als absolute uitschieter Jesus Thinks You're A Jerk, dat afkomstig is van tien (!) verschillende concerten. Ik koop de cdversie op 7 augustus 1992 en het is een van mijn vele favoriete Zappaplaten. We beginnen luchtig met Elvis Has Just Left The Building. Any Kind Of Pain bevat een schitterende gitaarsolo met een gitaargeluid dat Zappa veel gebruikte tijdens die tour. Dickie's Such An Asshole is tot dan toe nooit op plaat verschenen, maar Zappa speelde het al met de Roxy-band eind 1973; toen ging het over Richard Nixon maar nu trekt hij tekstueel paralellen naar de Reaganregering. Rhymin' Man veegt de vloer aan met Jesse Jackson en Zappa laat zijn tetterdetetblazerssectie ikweetniethoeveel muzikale quotes tussen de regels door spelen. Why Don't You Like Me? is een nieuwe versie van Tell Me You Love Me (uit 1969) en gaat hier over Michael Jackson ('Germaine is a negro!'). Na een wonderschone uitvoering van Stolen Moments (van Oliver Nelson) verschijnt Sting op het podium die zijn Policenummer Murder By Numbers zingt. Er komen nog enkele bekende songs voorbij (Outside Now en Hot-Plate Heaven At The Green Hotel) met puike solo's erin en dan is er het slotstuk Jesus Thinks You're A Jerk, waarin Zappa uithaalt naar relifanaten Jim en Tammy Bakker en Pat Robertson. Zappa zal veel van de 88-tour gebruiken op latere uitgaven. Op Broadway The Hard Way staan dus de politiek getinte en veelal nieuwe songs; de andere zijde van de tour - de 'klassieke' Zappastukken en het instrumentale werk, waarin vooral de blazerssectie prominent aanwezig is - volgt later.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3052: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 3



Zappa. Het derde deel van de YCDTOSA-serie komt eind 1989. Zappa heeft in 1988 de tour niet afgemaakt en is na het uitbrengen van Broadway The Hard Way eind 1988 met verschillende archiefprojecten tegelijk bezig. Bovendien brengt hij bezoeken aan Tsjechoslowakije om daar handelsovereenkomsten voor te bereiden. Het verklaart het 'gat' in de stroom albums die we gewend zijn. Ik koop YCDTOSA3 overigens op 18 juni 1992. Het eerste plaatje is zo goed als geheel gewijd aan livewerk van de band uit 1984 met Wackerman, Thunes, Martin, Zavod, White en Willis. In het openingsstuk Sharleena (Zappa kondigt het aan als zijnde van het 1984-album Them Or Us, terwijl het oorspronkelijk komt van Chunga's Revenge uit 1970) mag zoon Dweezil (dan veertien jaar oud) de gitaarsolo spelen met zijn vader. Bamboozled By Love heeft in het midden een solo over de riff van Owner Of A Lonely Heart (Yes!). In Bobby Brown en Keep It Greasey heeft ike Willis iedereen zo aan het lachen gemaakt dat iedereen nauwelijks kan zingen. Over Drowning Witch schrijft Zappa in de hoestekst dat geen enkele band het ooit foutloos kon spelen; deze versie kent de beste pogingen van zowel de band uit 1984 als die van 1982; het stuk is opgenomen tijdens vier verschillende concerten. Er klinken drie stukken die Zappa nooit in de studio opnam: Ride My Face To Chicago, Carol You Fool en Chana In De Bushwop; het laatste stuk is gebaseerd op een verhaal verzonnen door dochtertje Diva en tijdens de toetsensolo duwt Zappa toetsenist Alan Zavod opzij, die speelt altijd hetzelfde kunstje dat onder bandleden bekend staat als de 'volcano' en Zappa brengt hier zijn versie van de 'volcano' ten gehore: hij ramt wat op en over de toetsen en eindigt met een halve explosie. De cd eindigt met een energieke uitvoering van Joe's Garage en Why Does It Hurt When I Pee?. Het tweede schijfje start met een opname uit de Roxy in december 1973: Dickie's Such An Asshole staat ook op Broadway The Hard Way (1988) en is hier in zijn ruimtelijke oervorm te horen. Hands With A Hammer is een drumsolo uit 1976 en laat horen wat een subtiele drummer Terry Bozzio ook kan zijn; het stuk loopt over in een mooie Zoot Allures van hetzelfde concert, maar voor de solo schakelen we over naar een opname uit 1982. Vervolgens klinkt de songsuite van de tweede plaatkant van You Are What You Is, hier uitgevoerd tijdens het Halloweenconcert van 1981. Daarna bevinden we ons in het roemruchte concert in Palermo in 1982; tijdens Cocaine Decisions horen we een traangasbom afgaan en daarna is er enige consternatie op het podium en in het publiek. Zappa laat een Italiaanse bobo het publiek uitleggen dat ze kalm moet blijven en de band zet Nig Biz in, een nooit in de studio opgenomen song met controversiële tekst en niet veel later tijdens het concert zal Zappa de boel stil leggen en het podium verlaten. En dan is er King Kong; ook hier opnamen van vier verschillende concerten. De basismelodie komt uit 1982, vervolgens schakelen we over naar het rampzalige concert uit The Palladium in Londen in december 1971. Op dat moment in 1989 heeft Zappa nog niet de opnamen van zijn val in de orkestbak beschikbaar (anders had hij het hier wel inbegrepen, schrijft hij) en moeten we het doen met de elektrische saxsolo van Ian Underwood. Tenslotte krijgen we een toetsensolo én een gitaarsolo uit 1982. De dubbelcd eindigt met een versie van Cosmik Debris van hetzelfde concert als Bobby/Greasey van cd1 en opnieuw kan de band met moeite zingen zonder in lachen uit te barsten. Veel fans vinden het geluid van de 1984-tour te plastic en commercieel; de eerste cd van dit album laat horen wat een energie en lol ervanaf spat. Dat de tweede cd een boel klassiek en onvergetelijk materiaal bevat, is een fijne toevoeging. Leuk deel van deze serie.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3053: Frank Zappa - The Best Band You Never Heard In Your Life



Zappa. In 1990 is hij volop bezig met de politiek, dus het eerstvolgende album verschijnt pas in 1991. The Best Band You Never Heard In Your Life is opgenomen tijdens de 1988-tour en de titel slaat op de derde reeks concerten die plaats zouden vinden in het westen van de VS en die Zappa annuleerde (omdat zijn bandleden onderling mot kregen). Deze verzameling songs op dubbelcd richt zich voornamelijk op 'klassieke' Zappasongs, uitgevoerd in een bigbandarrangement én op coversongs. Zappa's band bevat een vijfkoppige blazerssectie en de uitvoeringen zijn verbluffend strak. Nu heeft Zappa ook hier weer heerlijk de beste fragmenten samengevoegd. Soms gaan we midden in een nummer van het ene concert naar hetzelfde nummer in een ander concert, vaak zonder dat het te horen is. Na opener Heavy Duty Judy (oorspronkelijk als gitaarsolo te horen op Shut Up And Play Yer Guitar), grotendeels opgenomen in Ahoy Rotterdam, schakelen we over naar Ring Of Fire, precies: van Johnny Cash. Vlak voor het concert in Würzburg treft Zappa The Man In Black en ze spreken af dat Johnny tijdens het concert zal komen zingen. Helaas wordt zijn vrouw ziek en kan Johnny niet komen. De versie is hilarisch: Mike Keneally zingt het met een overdreven bibberstem en tijdens het concert zal de band het nummer zeker drie keer spelen. Hier horen we het maar een keertje. De oorspronkelijke uitgave van The Best Band bevat een uitvoering van Ravel's Bolero, opgemomen eveneens in Ahoy en met een werkelijk fenomenaal jazzy arrangement. Op latere versies van het album ontbreekt het, omdat de familie van Ravel bezwaar heeft. De suite van stukken uit One Size Fits All is altijd fijn om te horen en beëindigt het eerste plaatje. Het tweede schijfje begint met twee soundcheckopnamen uit Linz: Purple Haze en Sunshine Of Your Love in Devo-stijl en met Keneally's bibberstem. Plots horen we een soort televisie-evangelist een preek houden waarin hij Zappa zwart maakt maar De Heer bidt om vergeving; Brother A. West is een acteur die Zappa af en toe inzet en tijdens de preek gooit Zappa er allerlei vieze geluiden uit de Synclavier doorheen (het is bekend dat het publiek dacht dat het een échte predikant was en de acteur kreeg het bij de achteruitgang van theaters meerdere malen aan de stok met boze mensen). The Torture Never Stops wordt halverwege onderbroken door een malle versie van Lonesome Cowboy Burt en daarna keert de band terug naar een grandioze Torturesolo. In More Trouble Everyday en Penguin In Bondage heeft Zappa alle teksten aangepast aan het nieuws dat televisie-evangelist Jimmy Swaggart is betrapt met een prostituee. Tijdens de Amerikaanse reeks concerten deed hij ook een medley van Beatlenummers waarin het alleen maar over Swaggart ging, maar vanwege rechten kan Zappa het niet uitbrengen; later is dit opgelost, dus blijft u nog even aan de lijn. Er volgt nog een uitzonderlijk fraaie uitvoering van The Eric Dolphy Memorial Barbecue (opgenomen tijdens vier verschillende concerten) en het hele album eindigt met Stairway To Heaven. Het start in reggaestijl, maar ten tijde van de solo is het een fraaie rocker en de complete blazerssectie speelt de legendarische gitaarsolo noot voor noot tot in de perfectie. Kippenvel. Ik koop de dubbelcd op 20 augustus 1992 en hij blaast me volledig van de sokken. Op dit album gebeurt te veel om op te noemen en het is echt dik twee uur smullen geblazen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-08-2026 18:20:02 ]

bazbo cd3055: Frank Zappa - Make A Jazz Noise Here



Zappa. In 1990 laat hij definitief zijn ambitie om zich verkiesbaar te stellen voor de functie van president van de Verenigde Staten varen. Te veel tegenwerking en hij kampt met wat lichamelijke klachten. Beter besteedt hij zijn tijd aan het produceren van platen die hij op zijn lijst heeft staan. Make A Jazz Noise Here (1991) bevat opnieuw opnamen van de 1988-tour en dit keer ligt de nadruk op instrumentaal werk en improvisaties, met de vijfkoppige blazerssectie in de hoofdrol. Opnieuw een dubbelcd en alles live, geen overdubs, maar wel opnamen van verschillende concerten, ook tijdens een en hetzelfde nummer. We openen met Stinkfoot en daarna gaat het gelijk loos met When Yuppies Go To Hell, een lang instrumentaal stuk met verschillende solo's en improvisaties en opgenomen tijdens zes verschillende concerten. De allerleukste circusmuziek ooit horen we in het medley van oude stukken Let's Make The Water Turn Black, Harry, You're A Beast, The Orange County Lumber Truck, Oh No en Theme From Lumpy Gravy. Big Swifty en King Kong vind ik echt de hoogtepunten van deze verzameling, niet in het minst vanwege de improvisaties én de muzikale quotes uit Carmen (van Bizet). Op het tweede plaatje een 'new age version' van The Black Page, een fraaie Dupree's Paradise, zowaar een verrassende City Of Tiny Lites en dan volgt ook nog eens een puike uitvoering van het tweede deel uit Sinister Footwear. Alien Orifice is altijd fijn om te horen, zeker met het blazersarrangement en aan het eind worden we nog even lamgeslagen met uitstekende Cruising For Burgers, Advance Romance en het geweldige Strictly Genteel. Ik koop het album op 15 oktober 1993, een Europese versie waarop helaas de twee korte stukjes van Stravinsky en Bartok ontbreken, vanwege een rechtenkwestie (op de eerste Amerikaanse versie staan ze wel). Make A Jazz Noise Here is een grandioze verzameling grandioze muziek die me keer op keer overdondert.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3055: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 5



Zappa. Het vierde deel van deze gave serie komt in 1991 en ik koop 'm op 18 juni 1992, tegelijk met YCDTOSA3. Wederom veel puik knip-en-plakwerk tijdens de nummers (veel zijn van verschillende concerten, soms meerdere jaren uiteen). Het eerste plaatje gaat - in mijn oren - wat suf van start, maar ontvouwt zich als een van de beste in de serie. Na Little Rubber Girl, Stick Together, My Guitar Wants To Kill Your Mama en Willie The Pimp (allemaal opgenomen in 1984) komt Montana uit de Roxy in 1973 maar halverwege zitten we plots weer in 1984. De opname van The Evil Prince is ook uit 1984 en Ray White zingt hier werkelijk de Broadwaysterren van de hemel en er is een fantastische gitaarsolo. Er komen wat solo's uit stukken (Cleveland uit 1984 met Archie Schepp op gastsax en waanzinnige Moog uit Pound For A Brown in 1978), vervolgens een uitstekende Black Page uit 1984 en het absolute hoogtepunt is wat mij betreft Filthy Habits uit 1988 met een gierende gitaarsolo. Het plaatje eindigt met de 'originele' versie van The Torture Never Stops, gezongen door Beefheart tijdens hetzelfde concert als waar veel van Bongo Fury is opgenomen. Op het tweede plaatje ook veel fraais, veel van 1982: een uitgebreide Stevie's Spanking, een fijne Truck Driver Divorce, een fraaie Florentine Pogen (opgenomen in 1973 én 1979) en dan is er Tiny Sick Tears, Zappa's parodie op Jim Morrison, waarin hij de tekst van The End een absurde wending geeft. Het album eindigt met een medley van meerdere doowopcovernummers, opgenomen in 1984 en 1982. Alleen al vanwege de tweede helft van het eerste plaatje is deze aflevering de moeite van het beluisteren waard.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd3056: Frank Zappa - You Can't Do That On Stage Anymore Vol. 5



Zappa. Het vijfde deel in de YCDTOSA-serie verschijnt in 1992 en ik koop 'm bij het verschijnen op 25 juni van dat jaar. Dit is een bijzonder deel in de serie; het eerste plaatje bevat studio- en livemateriaal uit 1966-1969 met de 'oude' Mothers, het tweede schijfje heeft liveopnamen uit 1982 en dan vooral van 1 juli 1982 in Genève. Tussen de oude Mothersstukken ook veel ongein in tourbussen en tijdens repetities, hoogtepunten zijn improvs van allerlei concerten en dan blijkt hoe strak de band kon spelen. In 1982 ging de tour vooral langs stadions en dat verklaart het grootse geluid. Mooie versies van Easy Meat, What's New In Baltimore, RDNZL en The Black Page, maar ook opvallende en destijds nog niet bekende of uitgebrachte liedjes als Shall We Take Ourselves Seriously? en Dead Girls Of London. Hoofdrollen voor Steve Vai en de uitmundende stem van Ray White die zijn eigen gitaarsolo meezingt tijdens City Of Tine Lites. Uitstekende aflevering uit de serie.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video