Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2842: The Wrong Object - After The Exhibition



The Wrong Object staat in de zomer van 2008 opnieuw op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en dit keer is er een muzikale gast: saxofonist Stanley Jason Zappa, neefje van. Opnamen daarvan verschijnen een jaar later, maar die cd ontbreekt in mijn verzameling. Dan duurt het acht jaar voor er nieuw werk uitkomt. In de tussentijd heb ik de groep nog een paar maal op verschillende Zappafestivals zien optreden. Sinds 2013 of zo is de bezetting wat veranderd: alleen gitarist/componist Michel Delville en drummer Laurent Delchambre zijn overgebleven. Ernaast zijn drie wat jongere muzikanten gekomen, die zorgen voor een fris én nog avontuurlijker geluid. After The Exhibition uit 2013 (en opnieuw op het Moonjune label) koop ik op 26 november 2017 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, als The Wrong Object daar voor een zoveelste keer present is. Michel Delville is een paar dagen ervoor bij een ernstig auto-ongeluk betrokken geraakt en moet vanwege hevige pijn het concert zittend op een stoel spelen. Het doet niet af aan een weergaloos concert en vooral zijn gitaarsolo's zitten die avond vol venijn. Op het album staat zeer sterk materiaal. Delville heeft dik de helft van de stukken geschreven; nieuwe toetsenist Antoine Guenet draagt ook veel spul bij. Naast het verse kwintet horen we in vier van de elf stukken Benoît Moerlen, jongere broer van, op vibrafoon en marimba. Veel schitterend werk op dit album: van openers Detox Gruel en Spanish Fly tot aan de gruwelijk goede suite Jungle Cow. Heerlijke freakjazzplaat.

_{Weinig van dit album op YT, behalve:}
Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2843: The Wrong Object - Zappa Jawaka



The Wrong Object heeft tijdens concerten altijd wat stukken van Frank Zappa gespeeld en in 2018 is het zover: een album vol met het werk van de grote inspirator. Bandleider en gitarist Michel Delville begrijpt dat de markt voor een dergelijk product beperkt is, dus het gaat hier om een limited uitgave van driehonderd stuks. Ik koop mijn exemplaar op 24 november 2018 tijdens het festival Mosae Zappa in De Oefenbunker in Landgraaf, alwaar Michel met zijn rockjazzkwintet optreedt. De plaat begint en eindigt met twee vocale rockstukken (Wonderful Wino en I'm The Slime) en zowaar: Delville blijkt niet onverdienstelijk te zingen. Daartussen zit het avontuurlijker materiaal, waaronder Big Swifty dat al sinds jaar en dag op de setlijst van The Wrong Object staat, Apostrophe dat is gekoppeld aan Chunga's Revenge, maar het absolute hoogtepunt vind ik het medley van This Town Is A Sealed Tuna Sandwich en The Sealed Tuna Bolero, twee stukken van 200 Motels die je niet vaak hoort. Kortom: dit is een fijn Zappaplaatje van The Wrong Object. Sinds 2019 geen nieuw werk meer, al speelt de band nog altijd af en toe.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2844: Robert Wyatt - Different Every Time



Robert Wyatt is het legendarische muziekgenie dat al bijna zestig jaar in de muziek zit. De eerste grote bekendheid verwierf hij als drummer en af en toe zanger bij Soft Machine. Begin jaren zeventig ontpopte hij zich als de frontman en slagwerker van Matching Mole tot hij verlamd raakte en niet meer kon drummen. Bij de pakken neerzitten deed hij niet en al snel werkte hij gestaag aan een imposante solocarrière, waarin hij zich richt op zijn ijle maar intense zang. Different Every Time is een verzameling muziek waarop hij een hoofdrol vertolkt. Ik koop de dubbelcd op 24 november 2014 als hij verschijnt. Op het eerste plaatje horen we een stuk van Soft Machine (Moon In June van de befaamde Third-plaat), daarna twee werken van Matching Mole en vervolgens liederen van zijn soloplaten. Het is geen 'Best Of', maar Wyatt heeft zelf de stukken gekozen waarvan hij vindt dat ze in deze collectie passen. Op de tweede cd horen we zijn gastbijdragen aan het werk van anderen. Ware parels hiertussen. In bijna tweeënhalf uur komt er zo veel fraais voorbij, dat hoogtepunten benomen onmogelijk is. Wat mij betreft zijn solostukken als Team Spirit en zijn vertolkingen van Yesterday Man en At Last I Am Free en zijn bijdragen aan The Diver (Anja Garbarek), Sinking Spell (Michael Mantler) en Experiences No. 2 (John Cage) het meest bijzonder, maar al het andere doet er niet voor onder. Different Every Time is inderdaad steeds anders en een prachtig overzicht dat me doet snakken naar meer van Robert Wyatt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2845: Ed Wynne - Shimmer Into Nature



Ed Wynne kennen we als de man achter Ozric Tentacles. Hij leidt die band vanaf het begin, componeert alle stukken en speelt gitaar, synthesizers en verdere elektronica. Dat doet hij al vanaf 1983 en de reeks opnamen, cassettes, elpees en cd's van de groep lijkt eindeloos. In 2018 meent hij een soloplaat op te moeten nemen en als die uitkomt koop ik 'm maar wat graag op 18 januari 2019. Slechts vijf stukken op dit album en Wynne doet daarin alles zelf, met uitzondering van wat 'atmospherics' (door zoon Silas) en een enkele gast op synth of conga's of drums in een enkel nummer. We krijgen de bekende elektronische sequences, de zweverige synthesizers, de onregelmatige ritmes en de gierende gitaarsolo's te horen. Dit solowerk ligt dus overduidelijk in het verlengde van de Ozrics en Ed had 'm net zo goed onder de groepsnaam kunnen uitbrengen: hij is de Ozrics en op de groepsplaten doet hij toch ook het meeste. Ik klaag niet, want dit is gewoon weer de typische en zeer lekkere etnospaceprogdubrock.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2846: Ed Wynne & Gre Vanderloo - Tumbling Through The Floativerse



Ed Wynne schakelt voor zijn tweede soloplaat de hulp in van Gre Vanderloo. Deze Nederlandse mulit-instrumentalist is vooral bekend onder zijn artiestennaam Gracerooms (maar ik heb daar nog nooit iets van gehoord) en Vanderloo heeft in het recente verleden vaker bijgedragen aan platen van Ozric Tentacles. Op Tumbling Through The Floativerse klinken Wynne en Vanderloo gewoon weer als Ozric Tentacles. Het album komt uit in augustus 2022 en ik schaf 'm gelijk aan ,op 8 augustus 2022, welteverstaan. De twee doen alles zelf en krijgen alleen in twee stukken ondersteuning van een bassist en zoon Silas komt in één enkel nummer 'modular bubbles' bijdragen. Ik vind het een fijn album, kan eigenlijk niet genoeg krijgen van deze etnospaceprogdubrock.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2847: XTC - Drums And Wires



XTC is het briljante Britse bandje dat vanaf 1975 vanuit Swindon en onder leiding van Andy Partridge de wereld verovert. In 1979 ontstaat de 'klassieke' bezetting van Partridge, Colin Moulding, Dave Gregory en Terry Chambers. Het eerste album in deze formatie is Drums And Wires, eveneens uit 1979. De plaat is bekend vanwege de nadruk op de gitaren (Gregory is met bij de band gekomen en vervangt de toetsenist) en de drumpartijen. De songs zijn kort, puntig en poppy en dwalen af van de punkerige rock waarmee de groep ooit startte. Drums And Wires is de eerste plaat die ik van XTC koop en het blijkt een eerste uitgave op cd te zijn (uit 1985). Voorheen heb ik niets met de groep, maar mijn aandacht raakt gevangen doordat er twee stukken van XTC staan op albums van Primus die ik eind jaren negentig aanschaf. Scissor Man en Making Plans For Nigel staan allebei op deze plaat, dus die koop ik dan (op 29 augustus 1998) voor een prikkie. Making Plans For Nigel is een bekende hit en ook Ten Feet Tall is een single. Zelf vind ik Helicopter en Life Begins At The Hop heel fijn. Gaaf album.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2848: XTC - Black Sea



XTC zet de lijn van Drums And Wires (lekkere gitaarpoprock met fikse drums) voort op de opvolger. Aanvankelijk moet het album Work Under Pressure heten, naar het algehele gevoel dat Andy Partridge heeft over zijn activiteiten in de muziekbusiness. De manager klaagt echter, want mogelijk komt hijzelf er dan niet zo goed op te staan; echter, de hoesfoto's zijn al gemaakt en die kosten nogal wat. Na goed overleg wordt het Black Sea. Veel liedjes van de plaat zijn al opgenomen met Steve Lillywhite als producer, maar de groep is ontevreden en verlangt terug naar Hugh Padgham (die Drums And Wires produceerde). Padgham verschijnt weer ten tonele en alle opnamen beginnen weer van voren af aan. Het resultaat is weer een fijne verzameling met puntige elf poprockliedjes. Maar liefst vijf singles verschijnen ervan. Ik heb de plaat helemaal niet in beeld als hij in 1980 uitkomt. Pas in 2017 komt hij bij mij op de radar en wel omdat Steven Wilson het album remixt. Ik koop 'm bij het verschijnen op 18 december 2017. Naast de cd met de elf liedjes (en nog eens acht outtakes) is er een bluray met daarop een debiele hoeveelheid materiaal: de plaat en de outtakes in verschillende mixen plus nog veel meer demo's, backing tracks en overgebleven spul en drie videoclips. Alleen de instrumental mix doet wat overbodig aan, maar voor de rest is dit een puike set. Heeft u even?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2849: XTC - Skylarking



XTC maakt begin jaren tachtig nog een tigtal platen waarvan er een paar zeer succesvol zijn. Ik heb ze niet en ken ze nauwelijks. In 1986 verschijnt Skylarking. XTC is ondertussen zo ongeveer een trio (Andy Partridge, Colin Moulding en Dave Gregory) en weet Todd Rundgren te strikken voor de productie. Rundgren bepaalt veel: van allerlei strijkersarrangementen tot aan de mix. Het moet heel ingewikkeld zijn voor Partridge - die het meeste materiaal aanlevert - om zo veel uit handen te geven. Het resultaat is echter grandioos: een verzameling warm klinkende songs, toegankelijk en met fraaie melodieën. Op het eerste oor lijkt het lichtvoetig, maar schijn bedriegt. De arrangementen zijn complex en de songs zitten technisch knap in elkaar. Vier singles verschijnen er maar liefst. Wat mij betreft zijn songs als Summer's Gaulden, That's Really Super Supergirl, Earn Enough For Us en Dear God de parels, maar er staat eigenlijk geen minder nummer op. Ik koop het album pas op 24 oktober 2016, als er een mooie remix door Steven Wilson uitkomt. Naast de ruimtelijk klinkende mix horen we op de cd nog een paar outtakes en de bijgevoegde bluray bevat een wagonlading aan materiaal: meerdere mixen waaronder weer een fraaie surround, het hele album in ; demo- en werktape'-vorm, een forse dosis aan Andy's demo's voor stukken die uiteindelijk niet op de plaat terecht kwamen, plus twee videoclips. Waardige heruitgave van een van de mooiste albums van XTC.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2850: Cardiacs - LSD



Cardiacs is de band van de Britse briljante Tim Smith. Hij timmert sinds 1977 aan de weg en in 1980 heet zijn groep definitief Cardiacs. Daarmee tourt hij door Groot-Brittannië en bouwt hij een grote schare volgers op. De eerste twee albums verschijnen in 1980 en 1981 (op cassette), maar de grote doorbraak komt in 1984 met The Seaside. Daarna volgt nog een hele reeks platen vol met die typisch Britse en briljante en onnavolgbare punkprogsongs zoals alleen Cardiacs ze kan maken. In de loop van de jaren verandert de bezetting flink, maar Tim blijkt de constante factor en de componist van zo goed als alle materiaal. Ik heb niet veel van de band, alleen het album A Little House And A Man And The Whole Wide Window (een heruitgave van hun debuutplaat op cd en een waanzinnig gave plaat met veel blazers en toetsenpartijen), maar mocht ze in gitaarkwartetvorm in 1998 live meemaken in Gigant hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. (Het was het luidste concert dat ik ooit meemaakte en na een kwartier stond ik al buiten aan de achterzijde van het gebouw bij de artiesteningang, alwaar ik alles prima kon horen.) Eind 2008, als Tim Smith bezig is met een nieuw album, wordt hij getroffen door een hartaanval, waardoor hij zijn werk moet stoppen. Er verschijnen nog wat liveplaten en spul van de planken en daarnaast blijft Smith werken aan nieuwe muziek. Zijn gezondheid gaat echter verder achteruit en op 21 juli 2020, na een tweede hartaanval, overlijdt hij. Zijn bevriende muzikanten maken vanaf 2021 de opnamen voor de plaat waar hij mee bezig was af en LSD verschijnt in 2025. Ik koop de dubbelcd op 27 oktober 2025. Hij staat vol met die onnavolgbare muziek zoals we die van Cardiacs kennen. Er staat heerlijk overthetop en debiel spul op zoals Woodeneye, Volob en Made All Up, maar eigenlijk zijn alle zeventien werken de moeite van het beluisteren waard. Het instrumentarium is breed en de lijst met bijdragende musici is lang: naast Tim Smith horen we (zijn broer) Jim Smith, Kavus Torabi, Mike Vennart en vele, vele anderen. Ook een grote strijkers- en blazerssectie is aanwezig, hetgeen het kaleidoscopische karakter van het album nog verder versterkt. LSD is een waardig afscheid van de unieke persoonlijkheid Tim Smith en een uitstekende plaat van Cardiacs.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2851: Lucrecia Dalt - A Danger To Ourselves



Lucrecia Dalt wordt geboren in 1980 in Colombia onder de naam María Lucrecia Pérez López. Vanaf 2010 gebruikt ze haar artiestennaam Lucrecia Dalt en maakt ze soloalbums. Ik krijg pas wat van haar mee sinds 2024, als ik begrijp dat ze samenwerkt met David Sylvian. Sterker: ze is mevrouw Sylvian. Op A Danger To Ourselves (september 2025) draagt Sylvian bij: hij doet het artwork, speelt gitaar en zingt in opener en single Cosa Rara en produceert samen met Lucrecia het hele album. Dat maakt dat ik de cd moet kopen en sinds 27 oktober 2025 is hij nauwelijks uit de speler te krijgen. Want wat ik hier hoor, bevalt mij uitstekend: een bijzondere mix van latin, artpop en elektronica. Vreemd, maar lekker. Dalt schrijft samen met Alex Lazaro alle stukken, ze speelt zo'n beetje alle instrumenten en zingt. Hier en daar krijgt ze hulp van een strijjkensemble, wat achtergrondzang en incidenteel een gitarist, bassist en percussionist. Naast Sylvian horen we nog twee stemmen: die van Juana Molina (in The Common Reader) en Camille Mandoki (in de single Caes). Een bevreemdend album dus, maar intrigerend genoeg om verder op zoek te gaan naar werk van deze dame Lucrecia Dalt.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2852: Lunatic Soul - The World Under Unsun



Lunatic Soul is - zoals bekend - het soloproject van Mariusz Duda, de frontman van Riverside. Met dit achtste album The World Under Unsun sluit hij een reeks uitstekende albums af; de acht platen vertellen het verhaal over een man en zijn tocht waarin hij zich probeert te ontdoen van duisternis en psychisch ongemak. Geen lichte kost, maar de muziek is fantastisch. Op dit afsluitende deel (dat ergens midden in het verhaal valt) komen alle stijlen en instrumenten van de voorgaande afleveringen terug: instrumentaal, vocaal, akoestisch, elektronisch, atmosferisch, rock, prog en noem het allemaal maar op. Opener en titelnummer The World Under Unsun (over leven tijdens een zonsverduistering) zet gelijk de toon: meeslepend, donker, mysterieus. De eerste helft - het eerste plaatje van dit dubbelalbum - is wat atmosferischer; op het tweede plaatje komen de proginvloeden meer naar voren. Naast akoestische en elektrische gitaren en een batterij aan synthesizers is de spaarzame saxofoon een welkome afwisseling. Ik koop de dubbelcd bij het verschijnen op 3 november 2025 en na één enkele luisterbeurt weet ik het al: The World Under Unsun is misschien wel het sterkste deel van de gehele serie van Lunatic Soul.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2853: Hannah Peel - Mary Casio: Journey To Cassiopeia



Hannah Peel is een Ierse componiste en muzikante, die sinds 2010 haar eigenzinnige solowerk uitbrengt. In 2017 werd ze plots bekend doordat ze de muziek schreef (en uitvoerde) voor de serie Game Of Thrones. Dit album Mary Casio: Journey To Cassiopeia dateert eveneens uit 2017. Ze brengt het in eigen beheer uit via haar label My Own Pleasure. In zeven stukken horen we haar duetten tussen het blazersensemble Tubular Brass en haar analoge synthesizer(s). Het levert veertig minuten spannende, uitdagende, ontroerende en beeldende muziek op, die me volledig omver blaast. Acht jaar later krijgt het album een tweede kans als het roemruchte Real World Records het opnieuw uitbrengt. Ik koop het bij het verschijnen op 3 november 2025. Schitterend, schitterend. En nu verder op zoek naar werk van deze talentvolle Hannah Peel.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2854: Tortoise - Touch



Tortoise is het collectief postrockmuzikanten uit Chicago, dat sinds 1990 actief is. Ik geloof dat ik - met uitzondering van de debuutplaat - alle albums in huis heb. Na 2016 ligt het kwintet stil. Voor mij nogal onverwacht lees ik dat er in 2025 weer concerten zijn en in oktober 2025 verschijnt er zelfs een nieuw album. Ik koop Touch kort na het uitkomen op 27 oktober 2025. Op het eerste gehoor is er niets nieuws onder de zon. In nog geen veertig minuten komen tien korte instrumentale werkstukken voorbij. Het begint vaak met een groove, waarna we allerlei paden inslaan en niet zelden zijn dat verrassende wendingen. Doordat de multi-instrumentalisten een heel arsenaal aan instrumentarium tot hun beschikking hebben, is het geluid weer zeer divers. Heel fijn allemaal. Het mag dan meer van hetzelfde zijn, juist die vertrouwdheid met de onverwachte verschuivingen in patronen maakt dit wederom tot een interessant luisteravontuur.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2855: Rick Wakeman - Melancholia



Rick Wakeman maakt op zijn ouwe dag en ondanks allerlei medisch gedoe (hij is dit jaar twee keer geopereerd) gewoon nog een solotour, een tour met een rockband en zowaar een nieuw album. Dit keer weer een solopianoplaat. Daar zijn er al veel van, maar deze is toch weer anders. In verloren momenten zit Wakeman nogal eens thuis in zijn gedachten achter zijn piano wat melodieën te maken en tijdens een van die momenten komt zijn (vijfde) vrouw binnen en zegt dat ze het een bijzonder werkstuk vindt. Het is melancholiek, maar toch opbeurend. Kan hij niet een hele plaat met dit soort melodieën maken? Wakeman hoeft er niet lang over na te denken. Melancholie is in zijn visie geen negatief begrip; het kan troost brengen en hoop voor de toekomst. Op Melancholia staan twaalf korte pianowerkjes, die stuk voor stuk enige weemoed opwekken en tegelijkertijd troostrijk werken. Hij neemt ze op in zijn geliefde studio-concertzaal The Granary Studio in Norfolk en laat zijn Steinway Concert D ernaartoe slepen. Opener Sitting At The Window zet prachtig de toon, Garo is de melodie die de aanzet vormde voor het complete album en het titelnummer is de waardige afsluiter. Ik noem er slechts drie, maar er staat geen enkel minder stuk op de plaat. Ik koop Melancholia bij het verschijnen op 3 november 2025. Naast de cd is er een dvd bijgevoegd met daarop een surround mix, een korte documentaire over de totstandkoming van het album en de videoclip van het titelnummer; ik heb deze dvd nog niet in de speler gehad, dus weet nog niet of-ie de moeite waard is. Wat ik wel weet: dit is een van de allerbeste en allermooiste pianoplaten van Rick Wakeman.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2856: Yak - Alas Salvation



Yak? Yak! Deze Britse band speelt luide en lompe psychespacerock en gaat daarmee in de garagerockrichting. Geen idee wat me bezielde om deze cd bij het verschijnen op 7 februari 2017 aan te schaffen. Het zal een recensie geweest zijn die ik ergens las. Ik moet bekennen dat ik hem zelden uit de kast haal. Slecht is het zeker niet. Denk aan Hawkwind en een tandje luidruchtiger. Naarmate de plaat vordert, wen ik weer aan het metaalgeluid en vind ik het niet onaardig. Yak? Yak.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2857: Stomu Yamashta - Go



Stomu Yamashta (ook: Stomu Yamash'ta) is een Japans percussionist, toetsenist en componist, die na zijn studie aan het conservatorium in Kyoto begin jaren zestig verhuist naar de Verenigde Staten en daar verder studeert én samen werkt met allerlei componisten en muzikanten in diverse stijlen, meestentijds jazz, klassiek, avant garde en geïmproviseerde muziek. Begin jaren zeventig maakt hij al een paar soloplaten, maar pas echt interessant wordt het als hij bij Island Records de gelegenheid krijgt om zijn muziek uit te brengen. Na wat experimentele platen vormt hij in 1976 een supergroep: hij weet niemand minder dan Steve Winwood (zang, piano, Hammond), Michael Shrieve (drums), Al di Meola (gitaar) en Klaus Schulze (synthesizers) zo ver te krijgen om niet alleen een plaat op te nemen maar ook daarna met het materiaal op tournee te gaan. Er zijn overigens nog meer muzikanten die bijdragen aan Go: Pat Thrall, Rosko Gee, Paul Buckmaster en nog veel anderen. Go vertelt een kosmisch verhaal, dat vreemd genoeg start op de tweede plaatkant en eindigt aan het slot van de eerste. Muzikaal gezien gebeurt er van alles: rock, prog, ambient, elektronisch, orkestraal. Er is ruimte voor instrumentale sfeerpassages en uitgebreide gitaarsolo's en de absolute blikvanger is de uit duizenden herkenbare stem van Winwood. Ik hoor voor het eerst iets van dit album als ik de verzamelbox van Winwood koop in 1995. Op 29 juli 2014 vind ik een fraaie remaster uit 2008 op het Esoteric label. Het geluid is mooi opgepoetst zodat de toch al schitterende muziek nóg beter uit de verf komt. Meesterwerk.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2858: Stomu Yamashta - Seasons - The Islands Albums 1972-1976



Stomu Yamashta brengt tussen 1972 en 1977 zeven albums uit op het Islands Records label. Deze platen kenmerken zich door een mooie mix van rock, prog, jazzrock, avant garde en klassiek. Verschillende grote namen zijn er naast de Japanse percussionist, toetsenist en componist te horen, denk aan mensen als Hugh Hopper en Morris Pert. Er zit schitterend avontuurlijk spul tussen. Floating Music uit 1972 bijvoorbeeld, telt slechts vier lange composities, maar die vliegen dan ook alle kanten op. The Man From The East en Freedom is Frightening (beiden uit 1973 en uitgebracht onder groepsnamen Red Buddha Theatre en East Wind) zijn wat minder opvallend, maar de ingenieuze jazzrock blijft indrukwekkend. One By One van Yamashta's East Wind uit 1974 kent dan weer de wat langere en abstractere stukken, terwijl Raindog uit 1975 weer bol staat van de orkestralere prog. Het zesde plaatje is Go (1976), het legendarische album met Steve Winwood, Michael Shrieve, Al DiMeola en Klaus Schulze, en dat had ik al (lees hierboven). De zevende cd bevat Go ... Live In Paris, waarop Yamashta met Winwood, Schrieve, DiMeola en Schulze met Pat Thrall en nogal wat anderen het complete album Go vertolken. Dit keer staan de stukken van het verhaal wél in de goede volgorde; bovendien krijgen ze ruimte doordat er plaats is voor langere solo's. Het laat goed horen wat een meesterwerk dit is en vooral Crossing The Line, met een gierende solo van DiMeola is een absoluut hoogtepunt. De zeven prachtplaten krijgen een mooie heruitgave in 2022, als ze samen in een mooi boxje verschijnen. Ik koop het gelijk (op 15 augustus 2022). Na 1976 brengt Yamashta nog een aantal platen uit, voordat hij zich in 1980 terugtrekt in een boeddhistisch klooster. Sinds de jaren negentig verschijnt er weer nieuw werk, maar dat blijft wat onder de radar. De zeven platen van het Islands label blijken het beste werk uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van Stomu Yamashta.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2859: Akiko Yano - Ai Ga Nakucha Ne



Akiko Yano is in haar eigen land al een gevierd muzikant, als ze in 1981 naar Londen gaat om daar een nieuw album op te nemen. Haar muziek kenmerkt zich door een mix van traditionele Japanse klanken en westerse invloeden. Ze neemt haar landgenoot (en latere echtgenoot) Ryuichi Sakamoto mee voor de opnamen en in de studio naast hen zit een groep die Sakamoto al goed kent: Japan. Japan is volop in de ontwikkeling van het legendarische album Tin Drum en Steve Nye produceert de nieuwe platen van beide acts. Al snel zijn de connecties gemaakt en zo komt het dat bassist Mick Karn en drummer Steve Jansen prominent zijn te horen op Ai Ga Nakucha Ne, dat later in 1981 verschijnt. Daarnaast zijn er bijdragen van gitarist David Rhodes en natuurlijk van Sakamoto en diens Yellow Magic Orchestra-maten Haruomi Hosono en Yoshihiro Takahashi. Ook zanger David Sylvian doet een kleine duit in het zakje: hij zingt samen met Yano in het afsluitende korte melancholieke lied Good Night. De rest van het album is van vrolijker toon. Yano brengt inderdaad die typisch lichte Japanse popmuziek en het kenmerkende geluid van de ritmesecties is uit duizenden herkenbaar. De songtitels zijn ook leuk, want wat dachten we van Onnatachiyo Otokotachiyo? In 2021 komt er een mooi klinkende remaster uit en die koop ik als hij ook in Nederland verkrijgbaar is op 31 mei 2022. Leuk plaatje!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo 2860: YMO - BGM



Yellow Magic Orchestra (vaak afgekort tot YMO) is de band die Ryuichi Sakamoto in 1978 start, samen met bassist Haruomi Hosono en drummer Yoshihiro Takahashi. Vanaf het begin is het trio een hit in thuisland Japan. De mix van pakkende deuntjes, opzwepende ritmes en moderne elektronica is opzienbarend en baanbrekend voor die tijd. Ik hoor de groep voor het eerst ergens begin jaren tachtig; een vriendje heeft de eerste en tweede elpee en ik mag ze op een cassettebandje knallen. Hoog tijd dat ik die elpees nog eens op cd koop. Wel vind ik het album BGM ('BackGround Music') uit 1981 op cd ergens in een uitverkoopbak op 10 juli 2018. Het is een heruitgave uit 2008 van een remaster uit 1999. Op het album veel nadruk op de Roland TR-808 drumcomputer, die dan net beschikbaar is. De elektronische ritmes knallen je om je oren. Een opvallende compositie is 1000 Knives, een elektronische bewerking van het stuk dat eerder verscheen op een soloalbum van Sakamoto (onder de titel Thousand Knives in 1978. Sakamoto lag overigens tijdens de opnamen van het album creatief overhoop met bassist Hosono en beiden weigerden samen in één ruimte te werken. Ondanks dat de pakkende deunen niet echt te vinden zijn, is deze plaat toch bijzonder aardig.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2861: YMO - Faker Holic - YMO World Tour Live



Yellow Magic Orchestra wist hun bijzondere elektronische geluid ook live goed weer te geven. Op Faker Holic staan opnamen uit 1979: op het eerste plaatje horen we songs uit Londen en Parijs, het tweede plaatje bevat een compleet concert uit New York. Zangeres en toetseniste Akiko Yano en gitarist Kazumi Watanabe zorgen ervoor dat er wat afwisseling in het geluid is en leveren belangrijke bijdragen in de vorm van gitaarsolo's en Yano's compositie Kang Tong Boy. De setlijsten van het eerste en tweede plaatje overlappen elkaar grotendeels en de verschillen in zowel geluid als spel zijn miniem. Alllerlei 'hits' komen voorbij: Firecracker, Cosmik Surfin', Rydeen, Solid State Survivor, Tong Poo, 1000 Knives, La Femme Chinoise en zelfs een cover van Daytripper. Faker Holic verschijnt (pas) in 1991 en ik vind een heruitgave uit 1992 op 17 juli 1997. Deze komt nog geregeld uit de kast, want het is een fantastisch livedocument van Yellow Magic Orchestra.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2862: Yellow Snow Crystals - Zappn'



Yellow Snow Crystals zie ik voor het eerst op 7 mei 2011 tijdens het Mosae Zappa festival in de Muziekgieterij in Maastricht. Vriendje Tim organiseert daar voor het eerst zijn Zappa-festival. Enkele maanden ervoor kwam hij op straat de trombonist Paul Hubweber tegen, die hem vertelde in een band te spelen die het werk van Zappa uitvoert. Altijtd interessant. Yellow Snow Crystals bestaat naast trombonist Hubweber uit contrabassist/tubaspeler Alex Morsey, drummer Simon Camatta en dichter/performer Gerhard Horriar. Horriar heeft de teksten van bekende Zappastukken vertaald naar het Duits en het resultaat is - in combinatie met de sobere begeleiding van drums-bas/tuba-trombone - cabaretesque en uitermate amusant. In hetzelfde jaar brengt het kwartet een album uit en dat koop ik op 19 augustus 2011, als ik de band voor de tweede maal zie spelen, dit keer tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Daar is het kwartet op het laatste nippertje naar binnen gesleept, omdat een andere act op dat laatste nippertje moest afzeggen. Het plaatje is maar half zo leuk als de (vele) concerten van het viertal die ik sindsdien heb mogen meemaken en toch is het gebodene onderhoudend genoeg. Van Schleim (I'm The Slime) tot aan Tourmädels (Road Ladies) en van Schnee (Don't Eat The Yellow Snow) tot aan Die Tuba Will Deine Mama Töten (My Guitar Wants To Kill Your Mama); bij vlagen is het hilarisch. Minder hilarisch is dat voorman Gerhard Horriar op 5 november 2021 op negenvijftigjarige leeftijd onverwacht overlijdt, hetgeen het einde betekent van de Yellow Snow Crystals.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{En vooruit, een filmpje van 7 mei 2011:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2863: Yellow String Quartet - Yellow String Quartet



Yellow String Quartet is het geesteskind van Fried Dähn. Hij speelde in 1992 in het Ensemble Moderne en mocht met het orkest naar het huis van meneer Zappa om daar de reeks concerten The Yellow Shark te repeteren. Eind jaren negentig gaat hij zijn eigen weg. De Duitsche cellist bedenkt het ene project na het andere en altijd is het grensverleggend én interessant. Vaak mag hij zijn capriolen met zijn elektronische cello presenteren op het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland en daar zie ik hem dus veel. Met The Yellow String Quartet speelt hij 'traditionelere' klassieke werken in kwartetbezetting: twee violen, altviool en cello. Ik zie het spelen tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012. Twee jaar later maakt het kwartet opnamen in Dähns studio in Tübbingen en die verschijnen in kleine oplage op cd. Op het repertoire natuurlijk iets van Zappa (Uncle Meat), maar ook Stravinsky, Shostakovich en Terry Riley. Ik vind het plaatje op 15 juli 2016 in een kraam op alweer dat grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland. Dit is het enige van het kwartet wat is verschenen en ik weet ook eigenlijk niet of het Quartet vandaag de dag nog actief is.

_{Helaas niks van het plaatje te vinden op YT, wel een en ander van het optreden tijdens het grote Zappafestival in Noordoost-Duitschland op 2 augustus 2012:}
Bekijk deze YouTube-video

_{Of dit tijdens het festival ZappaUnion in Noorwegen in november 2014:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2864: Yes - Yes



Yes! Jon Anderson en Chris Squire ontmoeten elkaar begin 1969 in club La Chasse in Londen. Anderson heeft de jaren ervoor met The Warriors gespeeld en getourd en na het uiteenvallen van de band verblijft hij een tijdje in Hamburg en Tilburg, om uiteindelijk naar Londen te gaan om daar zijn muzikale geluk te gaan beproeven. Hij speelt geen instrument, maar beschikt over een bijzondere stem én heeft muzikale ideeën in zijn hoofd die hij wil gaan realiseren. Daar komt het voorlopig niet van: in La Chasse verdient hij een paar centen door de glazen te verzamelen. Squire is een kerkkoorknaap die in zijn tienerjaren gefascineerd raakt door de basgitaar. Via gospel- en bluesbandjes komt hij in The Syn waarmee hij wat opnames en singles maakt. Begin 1969 zit hij in Mabel Greer's Toy Shop, waarin ook gitarist Peter Banks te horen is. Anderson en Squire ontmoeten elkaar aan de bar en na sluitingstijd schrijven ze in Squires appartement het liedje Sweetness (dat een plaats zou krijgen op de debuutelpee). Beiden hebben ideeën over hoe de ideale band zou moeten klinken: meerstemmige zang en daaronder complexe en grensverleggende instrumentale begeleiding. Squire vraagt Banks om mee te doen, ook pianist/organist Tony Kaye sluit zich aan en Squire reageert op een advertentie van drummer Bill Bruford. Banks komt met de naam Yes (iets positiefs en waarschijnlijk ontleend aan een kunstwerk van Yoko Ono) en Bruford is in de veronderstelling dat de nieuwe groep zich gaat richten op jazz. Het aanvankelijke repertoire bestaat uit covers (Something's Coming van Leonard Bernstein uit de West Side Story, Beatlesnummers en stukken van The Byrds en Buffalo Springfield), maar dan sterk bewerkt. De groep begint op te treden in en om Londen en al snel is het een veelgevraagde act in het voorprogramma van de roemruchte zaal Marquee in Londen. Er verschijnen lovende recensies en als de supportact van het afscheidsconcert van Cream op het laatste nippertje afzegt, weet de manager Yes naar voren te schuiven. Dat concert is een groot succes en voor de band het weet is er een platencontract. Op Yes staan zes eigen stukken en twee covers (The Byrds en The Beatles). Opener Beyond And Before is overgebleven van Mabel Greer's Toy Shop, het bijna funky Looking Around is de pakkende single en het afsluitende Survival heeft iets van dat later zo kenmerkende progwerk van de groep. Heel succesvol is de elpee niet, maar de concerten des te meer. Ik koop de debuutplaat aan het eind van 1983 en een mooie remaster verschijnt twintig jaar later. Die schaf ik dan gelijk aan op 6 mei 2003. Zes bonustracks maar liefst: de single- en een vroege versie van Something's Coming (waarin ook citaten van America te horen zijn), de single- en vroege versies van I See You (het Steven Stillsnummer van The Buffalo Springfield, dat ook op de elpee is te horen, heerlijk jazzy) én twee vroege versies van Dear Father, dat in georkestreerde versie gepland was voor de tweede elpee, maar uiteindelijk pas een plek kreeg op de verzamelaar Yesterdays in 1975. Na al die jaren nog altijd een feest om dit debuut te beluisteren; ik weet wat er allemaal nog zal volgen en denk met een blij hart: Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 12-12-2025 20:32:47 ]

bazbo cd2865: Yes - Time And A Word



Yes! Niet helemaal tevreden met het resultaat van de debuutplaat, wil Jon Anderson op de opvolger een wat breder en orkestraler geluid realiseren. Hij raakt geïnspireerd door groepen als Moody Blues, The Nice en Deep Purple en stelt voor om een orkest in te gaan zetten. Gitarist Peter Banks is wat huiverig; toetsenist Tony Kaye is blij dat hij niet aan de synthesizer hoeft. Time And A Word verschijnt in 1970 in het Verenigd Koninkrijk en er staan weer zes originele composities en twee covers op. Hoe de band klinkt samen met een orkest, wordt gelijk al duidelijk in het openingsnummer No Opportunity Necessary, No Experience Needed (van Ritchie Havens). Ik vind Then - mede door het orkestarrangement - het hoogtepunt van de plaat. Everydays is de jazzy cover van Steven Stills' stuk uit zijn Buffalo Springfieldtijd. Sweet Dreams en Astral Traveller zijn de enige twee stukken zonder orkestDe tweede plaatkant opent met het proggy The Prophet, Clear Days is een lief piano-orkestliedje en het titelnummer is de monumentale afsluiter. Onder het orkest horen we een gedreven groep en gek genoeg is het vooral de bas van Chris Squire die prominent in het geluidspalet staat. Later vertelde hij dat producer Tony Colton geen hoofdtelefoon gebruikte tijdens de opnamen en op basis van wat door de glazen wand doorlekte beoordeelde dat de bas luider in de mix moest. Ik koop de elpee eind 1983 en in 2003 verschijnt deze goede remaster. Naast prima geluid zijn er vier extra tracks: Dear Father, opgenomen tijdens dezelfde sessies van de elpee werd de b-kant van een single en kwam in 1975 terecht op de rare verzamelaar Yesterdays, originele mixen van No Opportunity en Sweet Dreams, plus de singleversie van The Prophet. Ik koop de remaster bij het verschijnen op 6 mei 2003. Tijdens het mixen van Time And A Word besluit de groep dat Peter Banks niet meer bij hen past: hij is zeer ontevreden over de inzet van het orkest en wil graag terug naar een oorspronkelijker rockgeluid. Jon Anderson en de anderen willen juist vóóruit en gaan op zoek naar een gitarist die een wijder geluidspalet heeft. De oud-gitarist van Tomorrow en Bodast, Steve Howe, dient zich snel aan. Als Time And A Word later in 1970 in Amerika verschijnt, krijgt de elpee een andere hoes met een groepsfoto met Howe terwijl hij niet op de elpee speelt. Time And A Word is een wat onderbelicht maar gezien de ontwikkeling van de groep toch belangrijk album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2866: Yes - The Yes Album



Yes! Na het min of meer gedwongen vertrek van gitarist Peter Banks en de komst van Steve Howe sluit de groep zich op in een cottage in Devon om daar te werken aan stukken voor het derde album. (Howe koopt het huis en schijnt er tot op de dag van vandaag te wonen.) Wat de band op dat moment niet weet, is dat de platenmaatschappij op het punt staat om Yes te dumpen, maar geeft de groep nog één kans. Dat is maar goed ook, want waar Yes mee op de proppen komt, behoort tot het allerbeste wat de band ooit heeft gemaakt. The Yes Album is een van mijn meest favoriete albums van de groep. Ik hoor het voor het eerst ergens in 1981. Vriendje Ruurd zegt: 'Kom mee naar de slaapkamer van mijn broer, dan laat ik je iets horen dat nóg veel beter is dan Emerson Lake & Palmer.' Hij legt een elpee op de draaitafel en ik hoor de pakkende deunen van ELO en Supertramp, de complexiteit en virtuositeit van ELP en de helderhoge stem van Supertramp en weet: hier moet ik meer van horen. Opener Yours Is No Disgrace laat gelijk goed horen waar Steve Howe toe in staat is en welke enorme aanwinst hij is: meerdere lagen gitaren (zonder dat het een zootje wordt), afwisselend akoestisch en elektrisch spel en enkele waanzinnige solo's. Zijn solostukje Clap, live opgenomen tijdens een concert, is voer voor de gitaarstudenten. Starship Trooper is een drieluik; de drie korte stukjes van Anderson, Squire en Howe blijken uiteindelijk zeer fraai bij elkaar te passen. I've Seen All Good People is ook een combinatie van twee losstaande stukjes die uitzonderlijk goed werkt. A Venture is het vergeten pareltje waarin Tony Kaye mag laten horen hoe subtiel hij piano kan spelen. Afsluiter Perpetual Change is misschien wel het sterkste stuk van de elpee: alle elementen van de progband komen erin terug: mooie melodieën, complexe instrumentale passages (het stereo-effect in het middendeel verbijstert me iedere keer weer), geraffineerd arrangement en het klinkt allemaal alsof het supersimpel is. Ik koop de elpee zelf ergens in 1981 of 1982 en in 2003 komt er een mooie remaster, die ik gelijk koop op 26 maart 2003. De extraatjes op de cd stellen dit keer niet zo heel veel voor: de singleversies van Your Move (het Andersondeel van I've Seen All Good People) en Starship Trooper (ook het Andersondeel Life Seeker) en een studioversie van Clap (waarin ook al fragmenten zitten die later terugkomen in Mood For A Day dat te horen is op de volgende Yeselpee). Als de plaat uit is, wil Anderson wéér verder. Hij heeft en hoort van alles in zijn hoofd, dat alleen gerealiseerd kan als de groep mee gaat in de moderne technieken. Het is nodig dat Tony Kaye ook de synthesizer gaat hanteren, maar die weigert dat en wil het bij orgel en piano houden. En dus is halverwege 1971 het moment aangekomen dat ook Kaye vertrekt; een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 15-12-2025 10:00:55 ]

bazbo cd2867: Yes - Fragile



Yes! Toetsenist Rick Wakeman is in 1971 een ware sensatie in de rockwereld. Hij speelt bij Strawbs en is daarnaast volop in beeld als sessiemuzikant. Na een lange sessie voor David Bowie ligt hij eindelijk rond drie uur in bed als de telefoon gaat. Het is Chris Squire die hem uitnodigt bij Yes te komen spelen. 'No!' is het resolute antwoord. Een dag later spreekt hij Squire opnieuw en hij besluit een dag later aan te sluiten bij een repetitie. Tijdens die repetitie is de groep bezig om nieuwe stukken uit te werken en Wakeman draagt gelijk bij met arrangementen en om bepaalde losse fragmenten melodisch aan elkaar te verbinden. Voor hij het weet is hij onderdeel van Yes. Wezenlijk onderdeel. Stukken als Heart Of The Sunrise, Roundabout en South Side Of The Sky krijgen snel vorm dankzij zijn muzikale inbreng en expertise. De band moet op korte termijn een plaat aanleveren, maar realiseert zich dat met deze drie stukken en Long Distance Runaroud er niet genoeg materiaal is voor een hele elpee. Dan komt drummer Bill Bruford met een idee. Ieder bandlid krijgt de gelegenheid een solostukje aan te leveren mét een arrangement voor de gehele groep. Zelf heeft hij Five Percent For Nothing, een minicompositie dat de groep uiteindelijk twee keer achter elkaar inspeelt en dik vijfendertig seconden duurt. Squire heeft The Fish (Schindleria Praematurus), een instrumentaaltje waarin hij zelf allerlei baspartijen overdubt, en Anderson komt met het malle We Have Heaven waarin de band de instrumentale basis legt voor de 12.354 zangpartijen. Howe heeft Mood For A Day, maar staat erop dat het een akoestisch gitaarsolostukje blijft, een compositie die hij tot in lengte van dagen tijdens concerten zal blijven vertolken. Wakeman heeft een probleem: hij staat nog onder contract bij een andere platenmaatschappij en kan dus onder zijn eigen naam niets aanleveren. Vandaar dat Cans And Brahms, een bewerking van het derde deel uit Brahms' vierde symfonie; de andere bandleden kunnen er niets in doen en Wakeman speelt alle partijen zelf in op zijn batterij aan toetsenapparaten. Fragile verschijnt eind 1971 en slaat in als een bom, alleen al vanwege het hoesontwerp van kunstenaar Roger Dean, die vanaf dan onlosmakelijk verbonden zal zijn met Yes. De elpee opent met Roundabout, misschien wel het bekendste Yesnummer ooit en de groep zal het tot in den treure live moeten spelen. Na het intro op akoestische gitaar horen we vooral die ronkende Rickenbackerbas van Squire en de koorknapenstem van Anderson. Het Hammond-gitaar-duet halverwege is net zo legandarisch als het stuk zelf. South Side Of The Sky start als harde rocker, maar kent een bijna pastoraal middendeel op piano met lalala-koortjes, om uiteindelijk weer hardrockend te eindigen. Long Distance Runaround is het catchy liedje en het absolute hoogtepunt vind ik de afsluiter Heart Of The Sunrise, waarin de groep alles uit de kast trekt. Als je me vraagt hoe Yes klinkt, dan laat ik je deze tien minuten horen. Ik koop de elpee ergens in 1982 of 1983. Een cd-versie schaf ik ergens begin jaren negentig aan, maar die maakt plaats op 26 maart 2002 voor een mooie remaster die dan verschijnt. Naast prima geluid een paar extraatjes: een vroege mix van Roundabout en daarnaast de versie die Yes opneemt van America (van Paul Simon); geen gewone cover, maar geheel naar de hand van de band gezet. Ik vind Fragile een wat gespleten plaat: de vier groepscomposities zijn sterk en de vijf solostukjes zijn leuk, maar als geheel vind ik het niet zo goed werken. Toch staat er topspul op en behoort het tot de beste platen uit de discografie van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2868: Yes - Fragile



Yes! In 2015 komt er een nóg mooiere heruitgave van Fragile. Dit keer heeft Steven Wilson de originele mastertapes mogen mixen. Het klinkt werkelijk fantastisch. Ik hoor dingen die ik daarvoor nooit gehoord had, het klinkt allemaal veel ruimtelijker en alles met groot respect voor het origineel. Op de cd nogal wat extra's: een vroege mix van een repetitieopname van Roundabout, een iets uitgebreidere versie van We Have Heaven én een acapella versie ervan, een vroege versie van South Side Of The Sky en een alternatieve take van Mood For A Day, maar de allergrootste verrassing is All Fighters Past. Tijdens zijn speurtocht naar de juiste opnamen stuit Wilson op een tape van de opnamesessies waarop het restant staat van iets wat kennelijk niet meer nodig was. Vroeger ging dat zo; om tape te besparen, nam een groep over 'oude' opnamen heen. All Fighters Past blijkt een vroege versie van een deel van The Revealing Science Of God te zijn, dat uiteindelijk een plek zal gaan vinden op Tales From Topographic Oceans. We vallen er midden in en het is maar tweeënhalve minuut, maar toch de parel van de extraatjes. Ik koop de versie met de bluray erbij (bij het verschijnen op 27 november 2015) en daarop staan meerdere mixen (de nieuwe stereo, 5.1 surround, instrumentaal, de oorspronkelijke stereomix, ook van de extraatjes, plus het extra spul van de heruitgave uit 2003. Fragile is dan niet het meest samenhangende album, maar toch een uiterst belangrijk en interessant album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2869: Yes - Close To The Edge



Yes! Met Rick Wakeman nu goed geïntegreerd in de groep, is Yes in staat om grote grenzen te verleggen. Was Heart Of The Sunrise al een voorbode; op de nieuwe elpee uit 1972 laat de groep horen hoe je ideeën kunt ontwikkelen en die laten uitmonden in drie vernuftig in elkaar gesmede muziekstukken, die raken aan rock, jazz, klassiek en prog. Anderson zegt in die tijd dat ze onder de indruk zijn van hetgeen Mahavishnu Orchestra op het podium bracht, maar er niet direct door beïnvloed zijn; die eer gunt Anderson meer aan de vijfde symfonie van Sibelius: een complexe opening, dan een stabiel ordelijker deel, gevolgd door een bijna verstilde passage en een majestueus indrukwekkende afsluiting. Ook het werk van auteur Herman Hesse blijkt een inspiratiebron: waar Anderson over zingt is mij nog altijd grotendeels een raadsel; het lijkt er meer op dat hij woordklanken gebruikt in het muzikale palet en dan maakt het ook eigenlijk geen bal uit of het iets betekent of niet. De symfonische opbouw van een stuk, de bijna abstracte en vrije vorm van de jazzpielrock, de zweverige teksten en de sublieme opnametechniek van techneut Eddie Offord: het komt allemaal samen in het plaatkantlange titelstuk dat de elpee opent. Op de tweede kant is er dan eerst wat rust in de vorm van het net zo klassiek-symfonisch opgebouwde And You And I en de afsluitende rocker Siberian Khatru. Wat zal ik er meer over zeggen? Het is een van de meest kenmerkende én grensverleggende platen in de progressive rock en uiteindelijk ook een van de meest succesvolle. Bijna onvoorstelbaar dat het gelukt is om een zo consistent geheel te maken in een periode dat de groep ook toernees door het Verenigd Koninkrijk, Europa en de Verenigsde Staten deed; het opnemen moest dus tussen alle optredens door. Ik koop de elpee Close To The Edge ergens in 1984; ik ken alle stukken al goed (van het livealbum Yessongs, wacht maar even) en ik weet dan gelijk dat dit voor mij een van de beste platen ooit is. Een eerdere cd-versie verdwijnt achter in een kast als in 2003 een mooie remaster verschijnt; die koop ik op 5 september 2003. Er zijn een paar aardige extraatjes: de singleversie van America (een jaar eerder opgenomen tijdens de sessies voor Fragile), een singleversie van Close To The Edge (ja echt, het deel Total Mass Retain is in mijn oren totaal uit z'n verband geknipt en ik vind het niet gek dat de single geen hoge ogen gooide), een alternatieve versie van And You And I én Siberian Khatru live opgenomen in de studio. De plaat klinkt natuurlijk als een klok en achteraf heb ik eigenlijk maar één bezwaar: de stukken staan in de verkeerde volgorde. Was je begonnen met de rocker en had je daarna de de rustige minisymfonie die And You And I is, dan was je uiteindelijk helemaal omvergeblazen door het monumentale titelstuk. Nu lijken de twee 'korte' stukken er maar wat bij te hangen en dat verdienen ze niet. Hoe dan ook: wil je weten hoe progressive rock klinkt, beluister dan dit klassieke album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2870: Yes - Close To The Edge



Yes! Ook het absolute meesterwerk krijgt in 2013 een remix door Steven Wilson. Ik koop de versie met een dvd erbij (die met de bluray was al niet meer leverbaar) op 20 december 2013. Het geluid klinkt nóg beter en ruimtelijker dan de al fraai opgepoetste versie uit 2003; bovendien is er weer een boel extra's. Op de cd horen we de volledige versie van Paul Simons America (eveneens in een schitterende remix van Wilson) plus een eerste ruwe mix van het titelnummer (dat totaal anders klinkt dan de uiteindelijke versie op de elpee - zeer interessant). Op de bijgeleverde dvd diverse nieuwe mixen van het album en America (waaronder een fraaie surround) en al het bonusmateriaal (waaronder alle singleversies), ook van de 2003-editie. Kortom: fraaie uitgave van de allerbeste plaat van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2871: Yes - Yessongs



Yes! Tijdens het afmixen van Close To The Edge vertelt drummer Bill Bruford dat hij de groep verlaat om bij King Crimson te gaan spelen. Menigeen verklaart hem voor gek, want Yes staat op het punt om groots door te breken, echter: Bruford gaat niet voor het geld maar voor de creatieve ontwikkeling. Er moet rap een nieuwe drummer gevonden en dat blijkt al snel Alan White te zijn. Met zijn geschiedenis bij John Lennon en de Plastic Ono Band is hij veel meer een rockdrummer dan het jazzbeest Bruford. In een paar dagen tijd leert White het materiaal. Van de grote tour die Yes in 1972 doet verschijnt het liveverslag Yessongs. Ik koop de legendarische driedubbelelpee eind 1983. Liefhebbers zien de plaat als een icoon, ondanks dat er ook veel kritiek is op de geluidskwaliteit van de opnamen. De remaster uit 1994 op twee cd's klinkt al heel veel beter en die koop ik op 8 juni 1996. Het allerbeste van de drie allerbeste Yeselpees komt voorbij. Concertopener Siberian Khatru wordt voorafgegaan door het laatste deel uit Stravinsky's Firebird Suite. Van het dan net verschenen Close To The Edge horen we een elektrischer versie van And You And I en het titelnummer. Van Fragile komt Roundabout, Mood For A Day, een schitterende Heart Of The Sunrise en het duo Long Distance Runaround / The Fish aan bod, met in het laatste stuk een grandioze basgitaarsolo van Chris Squire. The Yes Album is vertegenwoordigd door Yours Is No Disgrace (met spetterende gitaarsolo van Steve Howe), Starship Trooper (met gierende Moogsolo van Rick Wakeman), I've Seen All Good People en Perpetual Change (met drumsolo van Bill Bruford). Bruford is daarnaast alleen nog te horen op Long Distance Runaround en The Fish; op de overige stukken drumt Alan White. En dan is er nog die ene toetsensolo die Excerpts from The Six Wives Of Henry VII heet. Wakeman heeft net zijn eerste soloplaat uit en mag in zesenhalve minuut laten horen wat een grandioos muzikant hij is; naast fragmenten van die plaat horen we stukjes die Wakeman nog geen anderhalf jaar ervoor ook speelde op de liveplaat van Strawbs. Twee jaar na het verschijnen van het driedubbelalbum komt er ook een (veel te korte) concertfilm die enkele stukken van de Yessongs-tour bevat en in 2015 komt er een box met zeven complete concerten van de tour. De liefhebbers weten het: dit livealbum is een van de grote hoogtepunten uit het oeuvre van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2782: Yes - Tales From Topographic Oceans



Yes! Tijdens de tour van 1972 zint Jon Anderson op een nieuw groots project. Het moet een werkstuk worden dat uit vier plaatkantlange stukken bestaat, iets wat nog niet in de rockmuziek is gedaan. Hij heeft al allerlei melodieën in zijn hoofd, maar kan een groot verbindend lyrisch thema nog niet vinden. En dan trouwt Bill Bruford (die net de groep verlaten heeft) en op de bruiloft ontmoet Anderson de maniakale percussionist Jamie Muir (met wie Bruford in King Crimson speelt). Muir geeft hem zijn exemplaar van het boek Autobiography Of A Yogi van Paramahansa Yogananda te leen. Anderson is geraakt door de memoires van deze Indiase monnik, maar zijn aandacht is werkelijk gegrepen als hij in een voetnoot leest over de Shastra's geschriften, een soort goddelijke leidraad voor filosofie, kunst, geschiedenis, religie en wat allemaal nog meer. Razend enthousiast legt Anderson het idee voor aan Steve Howe en tijdens de toernee werken de twee na afloop van concerten het concept uit. Het duo presenteert de basisopzet aan de rest van de band. Niet iedereen is even enthousiast - vooral Rick Wakeman heeft zijn bedenkingen en wil gewoon goede progrock maken zoals op de twee voorgaande studioplaten - maar uiteindelijk gaat iedereen akkoord. Er valt muzikaal nog veel verder uit te werken en daarvoor wil de groep een studio huren. Vraag is echter of dit in een grote stad of op het platteland moet zijn. Daar komt het vijftal ook niet uit en het compromis is een studio in een buitenwijk van Londen en die is aangekleed met houten figuren van koeien en kippen en met kartonnen bomen en struiken, om het landelijke gevoel maar te benaderen. Tales From Topographic Oceans is op z'n zachtst gezegd een ambitieus werkstuk. De vier plaatkantlange monstercomposities sluiten fraai bij elkaar aan; muzikale en tekstuele thema's komen her en der al dan niet herkenbaar terug, zonder dat er sprake is van herhaling. Ik vind het nog altijd één groot luisteravontuur. De eerste plaatkant The Revealing Science Of God lijkt het meest consistent: een schitterende compositie met fraaie melodieën en de gierende synthesizersolo van Wakeman als hoogtepunt. Het tweede deel The Remembering is melancholieker, akoestische fragmenten en golven van mellotron wisselen elkaar af. The Ancient is een complex werk met de giertaar van Steve Howe in de hoofdrol en sluit af met een prachtig lied op akoestische gitaar. In Ritual krijgt de ritmesectie alle aandacht in een duet tussen bas en drums en eindigt met een fraaie reflecterende ballade. Tijdens de uitgebreide tournee presenteert de groep de nieuwe muziek en het publiek krijgt anderhalf uur aan stukken die het nog niet kent. Als de plaat dan eindelijk verschijnt in 1973, zijn de fans razend enthousiast, maar de pers kraakt de boel genadig: langdradig, pretentieus, enzovoorts. Ook Rick Wakeman is niet tevreden; hij vindt dat er te veel gepiel op de plaat staat en heeft tijdens de opnamen ervoor gezorgd dat hij zo min mogelijk hoeft bij te dragen. Tijdens de tournee verveelt hij zich dan ook al snel en omdat zijn soloplaat het goed doet, besluit hij de groep te verlaten. Tot op de dag van vandaag is er veel controverse rondom deze dubbelelpee. De ene fan vindt het niets, voor de ander is het een hoogtepunt in het oeuvre van Yes. Ik koop de plaat ergens in 1982, volgens mij zelfs tweedehands in Concerto in Amsterdam. In 2003 komt er dan eindelijk een mooi klinkende remaster en die koop ik op 11 september van dat jaar. Het hele album past niet op een enkele cd, dus horen we de eerste drie delen op het eerste en het vierde deel op het tweede plaatje. Daarnaast zijn er vroege oefenversies van het eerste en derde deel en die zijn interessant, want nog niet alles is helemaal uitgekristalliseerd en sommige fragmenten staan nog niet op de uiteindelijke plaats. Voor het eerste deel is de versie gebruikt met het atmosferische intro dat niet op de originele elpee paste/stond, maar later voor het eerst te horen is op de box In A Word. Het album is een hele zit, maar er gebeurt voortdurend van alles. Tales From Topographic Oceans is een overweldigend album waarop de groep alle grenzen verlegt en ontegenzeglijk een van de belangrijkste platen in de progressive rock. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2873: Yes - Tales From Topographic Oceans



Yes! In zijn serie 'remix de grote progplaten der aarde' maakt Steven Wilson in 2016 een nieuwe mix van Tales From Topographic Oceans. Die koop ik bij het verschijnen op 10 oktober 2016. Mooie versie van een boxje met daarin drie cd's en een bluray. Het geluid is werkelijk fenomenaal; Wilson weet met respect voor het origineel de muziek te laten klinken of je erbij bent in de studio. Dit keer opent het eerste deel als het origineel zonder de atmosferische opening. Die versie is als bonus toegevoegd op het tweede schijfje. Op de rest van dat tweede én het derde plaatje horen we een alternatieve versie van de dubbelelpee: vroege versies van de eerste drie plaatkanten (waarmee mijn cd-versie van 2003 overbodig is geworden) en Ritual in een live-uitvoering opgenomen in Zwitserland. Daarnaast 'singleversies' van de vier stukken, al is er officieel nooit iets van de plaat op single verschenen; deze mixen zullen gemaakt zijn voor de radiostations (die het toch niet draaiden). Op de bluray allerlei mixen waaronder een grandioze surround, een wat overbodige instrumentale versie van de plaat en natuurlijk alle extraatjes die ook op de cd's zijn te vinden. Zeer mooie heruitgave van dit legendarische album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2874: Yes - Relayer



Yes! Met het vertrek van Rick Wakeman na de tour van Tales From Topographic Oceans heeft Yes een probleem. Jon Anderson zit met een nieuw concept en allerlei muziek in zijn hoofd en wil graag vooruit. Even is Vangelis kandidaat toetsenist, maar die laat na een paar dagen repeteren weten dat het toch niets voor hem is. Dan komt Patrick Moraz in beeld. Deze van origine Zwitserse toetsenspeler komt naar een auditie in de studio en is onder de indruk van wat er al aan materiaal is. Hij krijgt de vraag of hij een piano-introotje wil improviseren voor een nieuw stuk en dat doet hij. Zijn twee pogingen gebruikt de groep - zonder het opnieuw op te nemen - in Sound Chaser. Moraz begrijpt: hij zit in de band en dus laat zijn vorige band Refugee weten per onmiddellijk te stoppen. (Daar balen Lee Jackson en Brian Davison erg van, want hetzelfde is ze al eens gebeurd toen vier jaar daarvoor Keith Emerson hun groep The Nice ophief om een nieuw trio te vormen dat Emerson Lake & Palmer zou gaan heten.) Met het album Relayer gaat Yes nog wat verder in het experiment dan op de vorige plaat. Het gitaargeluid van Steve Howe is zeer venijnig, zeker in voornoemd stuk Sound Chaser. De mix van jazzrock en rauwe (prog)rock knalt menigeen omver. Daar staat een lieflijk en elegant jazzy werkstuk tegenover: Howe heeft het bijna helemaal klaar als hij het de band voorlegt; Anderson hoeft alleen op tekstueel vlak wat te wijzigen en hij voegt er nog een paar onbeschrijflijk schone zangmelodieën aan toe: To Be Over sluit het album af en is in mijn oren een van de mooiste Yesstukken ooit. Jon Anderson heeft nog iets in zijn hoofd en zijn idee presenteert hij aan de groep door de contouren op de piano te beuken. Aanvankelijk denken de anderen dat hij niet goed bij zijn hoofd is geworden, maar Anderson weet hen ondanks zijn tekortkomingen als pianist te overtuigen. Het stuk is globaal gebaseerd op Tolstojs War And Peace; het begint met een rocksongachtig deel, waarna een grandioze muzikale oorlog is te horen. Anderson en drummer Alan White halen auto-onderdelen van de sloop om te gebruiken als percussiemateriaal. Het duel tussen de felle gitaar en de gierende synthesizer mondt uit in een majestueus deel dat de overwinning symboliseert. Daarna rest een macaber slagveld waar we de vele doden bijna horen liggen en toch is er dan uiteindelijk de hoop: het laatste deel, ook bekend als Soon, is de grandioze apotheose van het plaatkantlange stuk The Gates Of Delirium. Ik koop de elpee Relayer eind 1983. Het is een van mijn favoriete Yesplaten, al vind ik dat de songvolgorde - net als op Close To The Edge - veel beter had gekund. Als de plaat had begonnen met Sound Chaser en daarna To Be Over, dan was er nog slechts The Gates Of Delirium en was de opbouw grandioos. In 2003 komt er een mooie remaster uit en die koop ik gelijk op 5 september 2003. De elpee klinkt zeer goed en bovendien zijn er drie extraatjes: de singleversies van Soon en Sound Chaser plus een vroege studio-opname van hoe de band in een vroeg stadium de complete The Gates Of Delirium speelt. Relayer is een uitzonderlijk album waarop de invloeden van de jazzrock de boventoon voeren en de interactie tussen melodieën (zang, gitaar, piano, synthesizer) en de waanzinnige ritmesectie leiden tot grootse avonturen. Met deze plaat weet Yes nogmaals de grenzen van de rock te verleggen. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2875: Yes - Relayer



Yes! Met Moraz in de band gaat de band ook weer uitgebreid op tournee. De Relayer-tour is zo ongeveer de meest extravagante tot dan toe, met een indrukwekkend decorontwerp van Roger en zijn broer Martyn Dean. Live blijkt het materiaal van Relayer bijzonder goed uit de verf te komen. Anderson is nooit echt tevreden geweest over hoe The Gates Of Delirum in de studio klonk, maar live werkt het supergoed. Nieuw werk laat wel op zich wachten. Voor het eerst voelt de groep druk van de platenmaatschappij; voorheen mocht de band doen wat ze wilde, al dan niet afgedwongen door 'Napoleon' Anderson, die heilig overtuigd was van het kunnen van de groep. Yes heeft niet zo veel inspiratie voor nieuw werk, liever gaan de bandleden ieder een eigen plaat opnemen. Dat gebeurt, ondanks de bedenkingen van de platenmaatschappij. De soloplaten van drummer Alan White en gitarist Steve Howe blijken net boven de middelmaat uit te komen, die van toetsenist Patrick Moraz is verrassend sterk en de platen van bassist Chris Squire en zanger Jon Anderson behoren definitief tot mijn top tien van mooiste albums aller tijden. Rond de opnamen van de soloplaten blijft Yes touren in 1975 en 1976. Eind '76 is ook wel duidelijk dat Moraz toch niet echt de juiste aanvulling voor de groep en hij vertrekt. Van Relayer verschijnt in 2015 nóg een heruitgave: Steven Wilson wil ook dit album opnieuw mixen. Tijdens zijn speurtocht naar de originele mastertapes blijken die met de oorlogsgeluiden van The Gates Of Delirium onvindbaar en dus ontbreken die in de mix. Enerzijds jammer, anderzijds krijgt nu de instrumentatie de volle aandacht en valt maar weer eens op hoe uitmuntend deze muzikanten zijn. Ik heb de uitgave met een bijgevoegde bluray. Op de cd staan naast de werkelijk gigantisch goed klinkende elpee ook de twee singleversies van Soon en Sound Chaser, maar daar blijft het bij. Op de bijgevoegde bluray weer veel verschillende mixen, inclusief een indrukwekkende surround (ook weer zonder de oorloggeluiden) en daarnaast allerlei extra materiaal, waaronder twee 'studio run-through' versies van Gates en ook eentje van de andere twee stukken, een demo én een liveversie van Sound Chaser. Schitterende uitgave die ik koop bij het verschijnen ervan op 29 juli 2015. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2876: Yes - Going For The One



Yes! In 1976 heeft Jon Anderson alweer veel ideeën voor nieuwe muziek en hij komt met een paar demo's. Ondertussen is duidelijk dat toetsenist Patrick Moraz niet goed in de band past. Hij vertrekt en dus zit de groep zonder toetsenist. Manager Brian Lane heeft al wel een idee. Nog voordat hij Rick Wakeman heeft gepolst geeft hij een persbericht uit dat Wakeman weer terug is in de band. Wakeman hoort de paar demo's en is geïnteresseerd. Hij nodigt de bandleden uit om naar Zwitserland te komen, waar hij op dat moment woont (vanwege de klus om de muziek te maken bij de officiële film van de Olympische Spelen). Dat doet de band graag, want Groot-Brittannië is op dat moment qua belasting niet aantrekkelijk om te verblijven en te werken. De excellente opnametechnicus Eddie Offord komt helaas niet mee en dat maakt dat de nieuwe elpee geheel anders klinkt dan zijn voorgangers. De opnamen vinden veelal in de middag en avond in de studio in Montreux plaats. Wakeman zit 's morgens al te wachten en maakt van de gelegenheid gebruik om werk voor te bereiden of pianocomposities op te nemen. Als Anderson dan halverwege de ochtend terug komt van skieën, zijn ze veel samen in de studio te vinden. Going For The One opent met het titelnummer, een rauwe rocker met gierende steelgitaar van Howe. Turn Of The Century is dan weer een bijna pastoraal klinkend werkstuk met een klassiek verhaal over kunst en liefde. Chris Squire levert Parallells aan, een rocksong met een kerkorgel erin! De tweede plaatkant is een van de mooiste uit de Yescatalogus. Wonderous Stories is Andersons baroksong en Awaken een groots episch stuk met een koor en (opnieuw) kerkorgel én Anderson op harp. De plaat verschijnt in 1977 en is gestoken in een hoes met een opmerkelijke afbeelding van zeer moderne gebouwen. De naakte man op de voorgrond vertelt wellicht iets over de tijdsgeest: inmiddels heeft in de muziekindustrie de punkstroming een aanvang genomen en de 'klassieke' rockmuziek staat in schril contrast hiermee. Geen ontwerp van Roger Dean dus, alleen zijn Yeslogo is gehandhaafd. Aan de binnenzijde van de hoes een natuurfoto en portretten van de bandleden in een landelijke omgeving. Ik koop Going For The One ergens in 1984 en in 2003 komt er een mooie remaster die ik aanschaf op 11 september van dat jaar. Naast de goed klinkende plaat zijn er nogal wat extraatjes. Zo is daar Montreux's Theme, een instrumentale en kalme jazzy jam, en Squire's bassolo Amazing Grace, die beide ook op de box Yesyears (uit 1991) te vinden zijn. Ook horen we iets van de stukjes die Anderson en Wakeman samen opnemen; een prachtig duet tussen harp en (kerk)orgel. Dan volgen er drie repetitie-opnamen van Going For The One, Parallells en Turn Of The Century; leuk om een keer te horen, maar ze klinken ruw en verder wat overbodig. Ten slotte is er Eastern Numbers, een vroege versie van Awaken, nog zeer ongepolijst en zonder de atmosferische intro en outro en het fraaie pastorale instrumentale middendeel. Met Going For The One laat de groep in 1977 horen dat ze er wel degelijk nog toe doet; het is een zeer geliefde plaat in de wereld die Yes heet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 05-01-2026 11:40:32 ]

bazbo cd2877: Yes - Tormato



Yes! Met Rick Wakeman terug aan boord tourt de groep als een debiel om de elpee Going For The One te promoten. De druk van de platenmaatschappij is groot en er moet redelijk snel een opvolger komen. Van 1972 tot 1975 had Yes het voor het zeggen en kon de band doen en maken en uitbrengen wat ze wil; de muziekwereld is echter sterk veranderd. Korte nummers moeten er komen, geschikt voor op de radio. En dus gaat Yes de studio weer in. Wakeman en Anderson willen graag weer in Montreux opnemen, maar de anderen blijven liever bij huis. Er is ook geen overeenstemming over een producer, dus besluit de band dat ze de productie dan maar zelf gaan doen. Er ligt fraai materiaal, maar doordat met name Howe en Wakeman een verschillende kijk hebben op hoe het moet klinken, komt de plaat moeizaam tot stand. Howe ontdekt bij toeval dat er vlakbij zijn woonplaats een heuvel is die Yes Tor heet en aanvankelijk is het plan om de plaat daarnaar te vernomen. Hipgnosis is betrokken bij het hoesontwerp en uiteindelijk kiest de groep voor de titel Tormato. De plaat verschijnt in 1978 en er staan inderdaad kortere stukken op, maar of ze geschikt zijn voor de radio? De openingssequence van Future Times en Rejoice laten horen dat het geluid van Yes anders klinkt: strakker en compacter, bovendien maakt Wakeman gebruik van de op dat moment hypermoderne synthesizers als de Birotron en Polymoog en nauwelijks zijn piano of Hammond inzet. Don't Kill The Whale is de singlekandidaat, een pakkende protestsong van Chris Squire. Madrigal is een klassiek barok aandoend prachtstukje van Anderson en Wakeman. De eerste plaatkant sluit af met Release, Release, een soort stadionrocker met een heuse drumsolo van Alan White erin. Op de tweede plaatkant horen we waar het misgaat: Arriving UFO had volgens Wakeman het meesterwerk van de plaat kunnen worden, maar door zijn onenigheid met Howe klinkt het ongeïnspireerd en vlak. Circus Of Heaven is een zweverig lied van Anderson waarop hij zelfs zijn zoontje laat opdraven om tekst op te zeggen; het is geen slecht liedje, maar het had veel beter gepast op een soloplaat van hem. Onward is dan een wel weer fraaie lieflijke ballad met ondersteuning van een orkest. De afsluiter On The Silent Wings Of Freedom is een sterke progcompositie, maar klinkt wat metalig onpersoonlijk. Alles bij elkaar is het een prima elpee die laat horen dat Yes ook op de korte afstanden nog altijd goed uit de voeten kan, maar geluidstechnisch hapert er nogal wat aan. Ik koop de elpee in 1983 en in 2003 komt er een remaster die sinds 11 september 2003 in de kast staat. Ook hier veel extraatjes. Abilene is de b-kant van de Don't Kill The Whale single en is samen met Money (een rommelige rocker met een hilarische commentaarstem van Wakeman erdoorheen) ook al te horen op de Yesyears (de box uit 1991). Als verborgen nummer een instrumentale en orkestrale versie van Onward. Na het verschijnen van Tormato gaat Yes opnieuw op tournee met het legendarische ronddraaiende podium in het midden van de zaal. Ondertussen voert de platenmaatschappij de druk nog wat extra op en er moet snel een opvolger komen. De band heeft al een hele zwik demo's en reist in 1979 af naar Parijs om daar met Roy-Thomas Baker opnamen te maken. Het gaat fout. Anderson en Wakeman hebben niet alleen heel veel materiaal aangedragen, zij hebben ook een geheel andere kijk op hoe de plaat moet klinken dan Baker en de andere drie bandleden. Het lukt niet om tot overeenstemming te komen en Anderson en Wakeman besluiten uit de groep te stappen. Oei. Op deze heruitgave van Tormato zijn zeven van de demo's uit 1979 te horen. De twee Andersoncomposities Days en Some Are Born zullen uiteindelijk terecht komen op Andersons soloplaat Song Of Seven (uit 1980), vier blijven tot nu toe ongebruikt. Bijzonder is het zevende stuk Everybody's Song, geschreven door Anderson, Howe, Squire en White, dat onder de titel Does It Really Happen sterk bewerkt een plek gaat krijgen op de volgende Yeselpee. Mooie heruitgave van dit toch belangrijke album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Plankje 42 gedraaid; op naar plankje 43.

bazbo cd2878: Yes - Drama



Yes! Wat nu?, moeten gitarist Steve Howe, bassist Chris Squire en drummer Alan White hebben gedacht eind 1979, toen toetsenist Rick Wakeman en zanger Jon Anderson de groep hadden verlaten. Wakeman was al eens eerder vertrokken (in 1973) en weer teruggekeerd (in 1977), maar het gemis van de belangrijkste componist/conceptbedenker/ideeënman, zanger, frontman en hét gezicht van de groep, dat is toch andere koek. Het achtergebleven trio gaat toch de studio in om wat oude ideeën uit te werken. Manager Brian Lane brengt hen in contact met twee jonge muzikanten die ook bij hem onder contract staan en die toevallig in de naastgelegen studio aan het werk zijn. Toetsenist Geoffrey Downes en zanger Trevor Horn hebben onder de naam The Buggles net een elpee afgeleverd en hun liedje Video Killed The Radio Star is nogal een hit. De twee partijen zijn onder de indruk van elkaars werk en voor ze het alle vijf weten, werken ze samen aan nieuwe muziek. Drama verschijnt in 1980. De elpee begint met Machine Messiah, een ijzersterk stuk dat tamelijk stevig start met zware gitaren. Als dan de zang erin komt, is er de verrassing: Horn heeft iets weg van Anderson! Zo sterk als het openingsstuk wordt het nergens meer op de plaat, maar er staat goed werk op. Does It Really Happen is een bijna funky nummer, duidelijk uit de koker van Squire. Into The Lens is een liedje van The Buggles (het is ook te vinden als I Am A Camera op de latere tweede elpee van het duo, zie aldaar, bijna zes jaar geleden), maar dan in Yesstijl. Run Through The Light is een overblijfsel van de demo's voor de elpee die de groep in Parijs wilde opnemen en Tempus Fugit de waardige rockafsluiter. Yes gaat uitgebreid op tournee met de plaat op zak. Dan blijkt dat Trevor Horn toch niet aan de torenhoge verwachtingen kan voldoen; hij kan de Andersonstukken niet goed vertolken. Het publiek is verdeeld en de pers is unaniem: zonder Anderson geen Yes. Na de tournee valt de groep uit elkaar. Howe en Downes stappen in een nieuw avontuur: zij beginnen een groep met John Wetton (ex-UK, Roxy Music, King Crimson, noem maar op) en Carl Palmer (van het net uit elkaar gespatte trio Emerson Lake & Palmer). Trevor Horn gaat zich richten op productiewerk. Chris Squire en Alan White blijven achter. Ik hoor de plaat in 1981 als een goede vriend een voorbespeelde cassette aan mij uitleent en ik koop de elpee twee of drie jaar later zelf. In 2004 komt de mooie remaster en ik koop die bij het verschijnen op 1 maart 2004. Naast de uitstekend klinkende plaat is er weer een boel bonusmateriaal. Eerst twee singleversies (van Into The Lens en Run Through The Light), vervolgens twee interessante instrumentale stukken Have We Really Got To Go Through This en Song no. 4, geschreven door de drie achtergebleven muzikanten Howe, Squire en White en opgenomen met Downes en Horn erbij. Er zijn 'tracking sessions' van Tempus Fugit en White Car en tot slot nog vier demo's van de sessies uit 1979 met Anderson en Wakeman nog in de groep, waaronder Dancing Through Light dat later dus Run Through The Light zal worden. Interessante kost. Ik kende al veel van die demo's van een obscure bootleg die ik in 1986 of zo vond; Wakeman had gelijk: ook dit materiaal is erg sterk en het is eeuwig zonde dat het nooit met de juiste productie is vastgelegd. Jarenlang is Drama een ondergeschoven kindje - velen vinden dat hij klinkt als de titel ervan -, maar in de loop van de tijd groeit de waardering ervoor. Ik vind niet alles even sterk en het album niet te vergelijken met het werk uit de jaren zeventig, maar er staat zeker goed spul op en vooral Machine Messiah mag bij de topstukken van Yes horen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2879: Yes - Yesshows



Yes! Met een plaat die commercieel een flop is, een tour die niet aanslaat en een groep die uiteenvalt, moet er iets gebeuren waardoor Yes in de aandacht blijft. Achtergebleven bassist Chris Squire gaat in de archieven en mixt enkele liveopnamen van de afgelopen jaren tot een dubbelelpee die eind 1980 verschijnt. Op Yesshows staat een allegaartje aan opnamen. De plaat opent met Parallells (Squires eigen compositie), opgenomen in de Ahoyhal in Rotterdam op 24 november in 1977. Daarna volgen Time And A Word (uit 1978, dat tijdens het concert het begin is van wat bekend staat als het half uur durende The Big Medley) met daaraan vastgeplakt Going For The One (uit 1977). De tweede plaatkant bevat The Gates Of Delirium, opgenomen in 1976 met Patrick Moraz in de band. Het is een rauwe en in mijn oren de allerbeste versie van het megastuk die ik ken, een absoluut hoogtepunt in het gehele oeuvre van de band. Plaatkant drie start met Don't Kill The Whale (ook al een Squirestuk) in een catchy versie (opgenomen in 1978). Dan volgt een uitvoering van Ritual (uit 1976, van hetzelfde concert als Gates met Moraz) met daarin de befaamde bassolo. Het past niet op een enkele plaatkant, dus na tien minuten is er een fade-out, om op de vierde plaatkant weer erin te knallen. Wonderous Stories (ook van de Ahoyhal in november 1977) besluit het dubbelalbum. Ik koop de dubbelelpee in de zomer van 1982 (tweedehands in Boudisque in Amsterdam, in uitzonderlijk goede staat, de vorige eigenaar moet 'm slechts een of twee keer beluisterd hebben) en vind een Japanse versie van een remaster uit 1989 op 7 maart 2015 in een of ander prutplatenwinkeltje in Rotterdam (toeval). Deze remaster klinkt redelijk, maar niet heel veel beter dan mijn grammofoonplaat. Daarnaast vind ik het bijzonder dat Ritual ook hier uit twee delen bestaat net als op de elpee, inclusief fade-out halverwege; dat zou toch niet moeten hoeven. Hoe dan ook: Yesshows is een fraai livedocument met enkele zeer interessante uitvoeringen van gave stukken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2880: Yes - Yesshows



Yes! Op 11 juni 2018 vind ik een latere remaster (uit 1994) van dit livealbum. Op het hoesje staat dat de versie van Ritual vermeld als één stuk van dik achtentwintig minuten. Ik koop het dubbelcd'tje voor een prikkie. Thuis ontdek ik dat het veel beter klinkt dan mijn eerdere Japanse versie, maar ook dat Ritual nog steeds geïndexeerd is als twee delen, zij het dat de fade-out eruit is. Toch mooi.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2881: Yes - Classic Yes



Yes! De band spat uit elkaar eind 1980. Downes, Horn en Howe vertrekken om andere dingen te gaan doen en Chris Squire en Alan White blijven achter. Het duo brengt in 1981 nog een kerstsingle uit (Run With The Fox). De ritmesectie voelt de hete adem van de platenmaatschappij in de nek. Op een of andere wijze komen Squire en White in contact met ene Jimmy Page en gedrieën werken zij aan nieuw materiaal, dat moet gaan uitkomen onder de naam XYZ (eX-Yes-Zeppelin. Helaas, het mag niet zo zijn; na een paar weken is Page weer vertrokken. Squire houdt de druk van de platenmaatschappij op afstand door een verzamelalbum samen te stellen. Op Classic Yes staan stukken van The Yes Album, Fragile, Close To The Edge en Going For The One. Squire weet wat de essentiële stukken van Yes zijn. Zo begint de elpee gelijk met Heart Of The Sunrise. Zoals ik al eerder zei: als je wilt weten hoe Yes klinkt, beluister dan deze tien minuten. Het is een uitstekende compilatie; de enige echte misser is dat Roundabout er niet op staat (en er geen ruimte is voor het titelnummer van Close To The Edge). Echter, bij de elpee in zit ook nog een single, met daarop live-uitvoeringen uit 1978 van Roundabout en I've Seen All Good People, de laatste opgenomen tijdens hetzelfde concert als Don't Kill The Whale op Yesshows. Dat maakt dat fans de elpee moeten kopen om hun verzameling compleet te houden. Als in 1990 de plaat op cd verschijnt, staan de twee livenummers als bonus erbij op. Ik vind zo'n cd uit 1990 op 13 juli 1991. Van de reguliere elpee heb ik natuurlijk alles al, maar het gaat me om de liveopnamen. Roundabout vind ik niet spectaculair, maar I've Seen All Good People is fijn energiek en rockt er uiteindelijk lekker op los. Fijne aanvulling in de verzameling platen van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2882: Yes - 90125



Yes! Dat is niet mijn eerste gedachte als ik in de herfst van 1983 op de radio een single hoor met een catchy riff, een bizarre gitaarsolo, maffe samples en onmiskenbaar de stem van Jon Anderson. Wat is dit? Aan het eind zegt de discjockey wat de naam van de groep is. Yes! Yes? Weer bij elkaar? Maar dit klinkt heel anders. Twee dagen later koop ik de elpee en na twee keer draaien ben ik overtuigd. Dit is Yes. Wat wil het geval? Na de poging tot een nieuwe supergroep met Jimmy Page in 1981 gaan bassist Chris Squire en drummer Alan White verder met materiaal schrijven. De manager laat een cassettebandje horen met daarop drie demo's van een gitarist die op zoek is naar een band om de nummers mee uit te brengen. Zo komen Squire en White in contact met Trevor Rabin en het klikt. De drie werken de demo's van Rabin en het materiaal van Squire en White verder uit. Als Squire op een dag de oud-Yestoetsenist Tony Kaye ontmoet, vindt hij dat deze een nieuwe kans moet krijgen en voor hij het weet is Kaye lid van de nieuwe groep, die inmiddels de naam Cinema draagt. Rabin is minder enthousiast; hij zag het nieuwe project als een trio en verwachtte daarin de gitarist-toetsenist-zanger te zijn. Het kwartet neemt een complete plaat op, maar de platenmaatschappij is nog niet overtuigd. Dan verschijnt ene Jon Anderson weer. Squire laat het materiaal van Cinema aan Anderson horen en Anderson besluit dat hij op deze nieuwe muziek wil zingen. De enige die nog mist is een producer en daarvoor komt Trevor Horn op de proppen. Al snel is duidelijk dat Anderson wil dat de bandnaam verandert; het is Yes of niet. Rabin bijt op zijn lip; veel van zijn verwachtingen komen niet uit. Als de plaat bijna klaar is, vertrekt Kaye om onduidelijke redenen. Ene Eddie Jobson neemt zijn plaats in en zijn enige bijdrage aan de geschiedenis van Yes zijn enkele fotosessies en de clip voor de eerste single van de elpee. Dan is Kaye weer terug. De eerste single is een stuk dat op de democassette van Rabin stond. Owner Of A Lonely Heart is de enige wereldhit die Yes ooit heeft gescoord. Het opent de elpee 90125 (vernoemd naar het catalogusnummer), die Yes weer helemaal op de kaart zet. Het geluid met Rabin is echt anders: meer toegankelijke rock en toch zijn de proginvloeden nog altijd duidelijk aanwezig. Hold On is een sterke rocker, net als (tweede single in Amerika) It Can Happen. Changes kent een strak intro in een vreemde maatsoort, maar is al snel weer helemaal moderne Yes. De tweede plaatkant opent met Cinema, een kort instrumentaaltje dat werkt als een soort introductie voor Leave It, dat een bescheiden hit zal zijn. Our Song is een aardige rocker en Rabins City Of Love heeft meer van metal weg. Met afsluiter Hearts komt de groep nog even met een bijzonder sterke compositie, wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat. Ik koop een cd-uitgave (uit 1984) op 16 september 1988, ver voordat ik zelf een cd-speler heb. Velen zien 90125 als de comebackplaat van de groep, maar eigenlijk is Yes in de drie tussenliggende jaren niet weggeweest. Het album markeert wel een verandering in stijl in zowel de muziek als de uiterlijke uitstraling en dankzij Trevor Rabin is Yes weer helemaal in beeld in de muziekwereld. Gave plaat wel.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2883: Yes - 90125



Yes! In 2004 verschijnt een mooie remaster van de plaat en die koop ik gelijk, op 1 maart 2004. Op deze cd-versie klinkt hij nóg beter dan dat hij al deed. Bovendien is er weer een fikse boel aan bonusmateriaal toegevoegd. Zo is daar de uitgebreide remix van Owner Of A Lonely Heart, zoals die ook te horen was op een maxisingel die ik in huis heb. Het is een tamelijk overbodige remix die weinig om het lijf heeft, alleen de riff is gebruikt en daaroverheen hoor je allerlei samples. Interessanter zijn de single- én een acapellaversie van Leave It. Maar het mooiste zijn de drie stukken die Rabin, Kaye, Squire en White opnamen onder de naam Cinema, dus nog vóórdat Jon Anderson in beeld was om te komen zingen. Make It Easy en de oerversie van It Can Happen zijn ook te horen op de box Yesyears (uit 1991), maar It's Over is echt uniek voor deze mooie heruitgave van een inmiddels legendarisch album van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2884: Yes - Big Generator



Yes! De groep in 1983 en 1984 toert de hele wereld over. Er verschijnt een live-videofilm 9012Live, helaas geen complete liveplaat maar wel een mini-album 9012Live - The Solos met daarop slechts twee stukken en vijf solospots: leuk, maar onbevredigend. Ik lees in de muziekbladen dat de band werkt aan een opvolger van 90125 en tijden lang sta ik iedere week in de plaatselijke platenwinkel met de vraag of er al een verschijningsdatum bekend is. Niet, dus. En dus vraag ik er niet meer naar. Als dan in 1987 Big Generator eindelijk in de winkel ligt, is het een heuse verrassing. De elpee zelf valt me een beetje tegen. De composities halen het niet bij die van de voorganger en de productie klinkt me grotesk, kil en over the top in de oren. Toch staan er mooie dingen op. De plaat opent met de hit Rhythm Of Love, duidelijk een Rabinnummer. Daarna het titelnummer dat vreemd rocky en bijna on-Yes aandoet. Shoot High Aim Low is fraai, maar verzuipt in delay die er volgens mij niet moet zijn. Almost Like Love is een mij nietszeggend rocknummer. De tweede plaatkant begint met Love Will Find A Way, dat klinkt als een solonummer van Rabin; het is nog de tweede single ook. Daarna wordt het interessant. Final Eyes is een sterk stuk dat zich kan meten met het beste van 90125. I'm Running komt duidelijk uit de Rabinkoker, maar kent voldoende proggy elementen om toch helemaal Yes te zijn. Holy Lamb is de afsluiter, een mooi melodieus en bijna akoestisch liedje van Anderson dat net zo goed op een van zijn soloplaten had kunnen staan. Achteraf blijkt dat de elpee moeizaam tot stand is gekomen. Rabin eist zijn plek op, wil veel toetsenpartijen zelf spelen, duwt Trevor Horn bij de productie opzij en botst regelmatig met Anderson. Zijn invloed is groot. De koortjes zijn echt lekker; het lijkt wel of hij ze door een dipsaus heeft gehaald. Ik koop de elpee natuurlijk gelijk in 1987 en schaf anderhalf jaar later een cd aan op 23 februari 1989 (ik heb dan nog altijd geen cd-speler). Ik vind veel mis met Big Generator, als geheel overtuigt het me niet en toch is het zeker niet verkeerd. De groep gaat opnieuw op tournee en daarna meldt Anderson zich af. Hij heeft er geen lol meer in. De achtergebleven vier (gitarist Trevor Rabin, toetsenist Tony Kaye, bassist Chris Squire en drummer Alan White) blijven muziek schrijven en opnemen, maar brengen niets uit. Bijzonder is dan de volgende stap van Jon Anderson. Hij schrijft veel nieuw materiaal en vraagt drie andere oud-Yesleden om met hem samen te werken. In 1989 verschijnt plots het album Anderson Bruford Wakeman & Howe (zie daar, bijna zes jaar geleden) dat klinkt als Yes in de jaren zeventig, maar dan met een iets moderner geluid. Ik koop die cd, bezoek het concert in Nederland op 3 november 1989 en wacht dan vol verwachting op een beloofde opvolger. En wat dan gebeurt, is een van de meest bizarre wendingen in de geschiedenis van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2885: Yes - Union



Yes! In 1990 zijn zowel Yes (Kaye, Rabin, Squire en White) als Anderson Bruford Wakeman & Howe bezig met opnamen voor een volgend album. In beide gevallen wil het niet vlotten. Dan ontmoet Squire weer eens Anderson en Anderson besluit om te gaan zingen op de stukken die Yes al klaar heeft; omgekeerd vraagt Anderson aan Squire of hij bas wil spelen op de stukken waar AWB&H mee bezig zijn. De managers en de platenmaatschappij zien een mooie kans. Producer Jonathan Elias krijgt de taak om de twee groepen met elkaar te verbinden tot één groot Yes. Eigenlijk ziet alleen Jon Anderson en Bill Bruford het zitten; Bruford schaamt zich niet om in interviews te zeggen dat hij het uiteindelijk vooral om de poen doet: 'Heerlijk, kan ik weer een jaar mijn eigen jazzband Earthworks betalen.' Alle overige bandleden hebben zo hun twijfels. Elias hoort wat er tot dan aan materiaal is en hij huurt 12.354 studiomuzikanten in om partijen opnieuw in te spelen. Het resultaat is Union, een album dat nogal gespleten is en klinkt en een album dat Rick Wakeman steevast 'Onion' noemt, omdat de herinnering eraan hem doet janken. De gespletenheid komt duidelijk naar voren; de elf stukken van ABWH klinken totaal anders dan de vier van het Yeskwartet. Er is heel veel mooi materiaal van beide kampen, maar het werkt niet. Howe heeft veel ideeën ingebracht op het ABWH-spul; sommige fragmenten zijn later ook te horen in stukken op zijn soloplaten. Daarnaast heeft hij met Masquerade op akoestische gitaar het enige solostukje op de plaat. Shock To The System vind ik een sterk nummer, Angkor Wat had heel mooi kunnen zijn als het beter uitgewerkt was en Dangerous klinkt fris, maar het is allemaal erg fragmentarische en het haalt het allemaal nergens bij dat wat we op de eerste ABWH-plaat hoorden. De Rabin-Yes komt met gedegen en typische Rabin-stukken als single Lift Me Up, Saving My Heart en Miracle Of Life. The More We Live is geschreven en gezongen door Squire en hij heeft het opgenomen en geproduceerd samen met ene Billy Sherwood (een multi-instrumentalist die later een belangrijke rol zal gaan spelen in de Yesgeschiedenis) en is misschien wel het beste nummer van de plaat. Ik koop Union bij het verschijnen op 26 april 1991, heb natuurlijk torenhoge verwachtingen en dan is de kans op teleurstelling enorm en inderdaad. Hoe groots ook bedacht; het is een rommeltje. Maar dan moet de band ook nog op tournee en die tournee is een ware triomf. Op 23 juni 1991 zie ik Yes in Ahoy in Rotterdam. In het midden van de hal is het ronddraaiende podium en daarop spelen de twee drummers, de twee toetsenisten, de twee gitaristen, de bassist en bovenop de verhoging in het midden de man die zijn droom van het Yesorkest ziet uitkomen. In bijna drie uur tijd komt er een schat aan klassiek Yesmateriaal voorbij, er is ruimte voor solo's van iedereen en van de laatste plaat slechts twee stukken. Er is vreselijk veel niet goed aan dit album Union, maar er staan zeker aardige stukjes op.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2886: Yes - Lift Me Up



Yes! Lift Me Up is de single van Union. Ik koop de cd single bij het verschijnen op 25 mei 1991 en ik vraag me nog altijd af waarom eigenlijk. De single-edit is dan wel tweeënhalve minuut korter dan de albumversie die ook op deze singel staat, maar lijkt letterlijk niets toe te voegen. In de videoclip zien we de acht bandleden spelen en zingen, terwijl toch echt alleen Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White te horen zijn. Als extraatje staat dan ook een edit-versie van Take The Water To The Mountain erop en ook die is tamelijk overbodig in vergelijking met de albumversie. Nou ja, ik kan zeggen dat ik hem heb.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2887: Yes - Yesyears



Yes! Terwijl de achtkoppige Yes uitgebreid op tournee is in 1991, verschijnt deze uiterst fraaie box met vier cd's en een mooi boekwerk met daarin een beknopte geschiedenis van de band en een opsomming van singles en albums. Ik koop de box als hij uitkomt op 8 augustus 1991. Ik heb dan veel werk nog niet op cd. Niet dat de gehele discografie te horen is op de box, maar het is wel een zeer goed uittreksel en er zijn een paar bijzondere opnamen te beluisteren. Het eerste plaatje bevat veel uit het begin, inclusief een paar (op dat moment) niet uitgegeven BBC-opnamen uit 1969 en 1970. Natuurlijk veel aandacht voor The Yes Album. Het tweede plaatje start met Roundabout en Heart Of The Sunrise van Fragile, gevolgd door de singleversie van America (op dat moment nog niet op cd verkrijgbaar). Van Close To The Edge is er het plaatkantlange titelnummer en van Tales From Topographic Oceans het vierde plaatkantlange stuk Ritual. Sound Chaser (van Relayer) besluit het cd'tje. De derde cd is zeer interessant. Na de singleversie van Soon (uit The Gates Of Delirum van Relayer) volgt spul van de sessies voor Going Tor The One. Amazing Grace is een basgitaarsolo van Chris Squire, Vevey is een duet tussen Rick Wakeman (kerkorgel) en Jon Anderson (harp) in twee delen en Montreux Theme een landelijk aandoende jam door de vier muzikanten. Natuurlijk zijn er Wonderrous Stories, het monumentale Awaken en uiteindelijk ook het titelnummer van Going For The One. Van het album Tormato slechts twee stukken en de single b-kant Abilene en de mallotige rocker Money van de opnamesessies voor het album. Drama is vertegenwoordigd met Does It Really Happen? en Tempus Fugit. Het derde schijfje eindigt met een rauwe versie van I'm Down (van The Beatles), opgenomen in een enorm stadion in 1976. De vierde cd begint met twee stukken uitgevoerd door Cinema in 1982 nog voordat Jon Anderson weer terug was in de groep. Make It Easy is een typisch Rabinnummer en It Can Happen horen we in de oerversie, gezongen door Chris Squire. Van het album 90125 krijgen we slechts twee nummers: natuurlijk Owner Of A Lonely Heart en daarnaast Hold On. Van Big Generator dan weer drie stukken. Dan volgen drie liveopnames uit 1988 (Changes, And You And I en Heart Of The Sunrise) en vreemd genoeg klinken die niet alt te best. Beter hadden we nog wat van 90125 kunnen krijgen of iets van de liveplaten Yessongs of Yesshows. De box eindigt met Love Conquers All, een studio outtake van een nummer uit 1991 van Chris Squire en Billy Sherwood, uitgevoerd door Rabin-Kaye-Squire-White en dat heel veel later in een andere versie terecht zou komen als verborgen bonusnummer op de Squire-Sherwood-plaat Conspiracy. Kortom: leuke doos met veel (in die tijd) niet eerder uitgebracht spul, wat slechte en niet-representatieve liveopnames en bovenal veel van het allerbeste werk van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2888: Yes - Owner Of A Lonely Heart



Yes! Ter gelegenheid en promotie van de Yesyears-box verschijnt in 1991 ook deze cd-single. Het titelnummer is afkomstig van het album 90125 uit 1983 en het is de grootste hit van de band ooit. Ik koop de cd-single op 14 november 1991 en waarom eigenlijk? Naast het titelnummer klinken drie remixen die eigenlijk weinig tot niets toevoegen: van een atmosferische Wonderous-mix tot aan twee hermixen door 808 State waarin de elektronische ritmes wat nadrukkelijker aanwezig zijn. Aardig hebbedingetje. Overigens verschijnt er ook een videofilm die Yesyears heet; aan de hand van interviews met alle acht Union-bandleden en archiefbeelden wordt de geschiedenis van de band tot dan toe zichtbaar.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video