Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2889: The London Philharmonic Orchestra, Steve Howe, Bill Bruford, Jon Anderson, Tim Harries, David Palmer - Symphonic Music Of Yes



Yes! In 1993 verschijnt plots dit album en ik koop het gelijk op 3 december 1993. In die tijd komen er wel meer albums uit waarop orkesten het werk van 'grote' namen vertolken. Nu is de muziek van Yes tamelijk groots en bombastisch te noemen, dus zouden orkestrale versies van veel stukken helemaal niet gek moeten klinken. David Palmer (tegenwoordig Dee Palmer) kennen we als lid van Jethro Tull halverwege de jaren zeventig; later legde hij zich toe op het arrangeren van rockmuziek voor orkesten en hij bracht dan ook meerdere tribute-albums in die stijl uit. Naast het London Philharmonic Orchestra zet hij ook The English Chamber Orchestra en The London Community Gospel Choir in. En dan zijn er nog de muzikale gasten. Zo zijn daar Steve Howe (die ook medeproduceert), Bill Bruford en Jon Anderson van Yes zelf, Tim Harries speelt bas en Julian Colbeck, al speelt die laatste slechts de Hammond solo in openingsnummer Roundabout. Eerlijk gezegd vind ik slechts de helft van de stukken geslaagd. Op veel momenten doet het allemaal erg kitsch aan, maar er zijn positieve uitschieters. Zo is Close To The Edge wat mij betreft goed te pruimen, Wonderous Stories klinkt lief, het georkestreerde akoestische gitaarstuk Mood For A Day zeer fraai en wat mij betreft is Soon het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar staan nogal wat draken tegenover en wat mij betreft spant Owner Of A Lonely Heart de kroon. Alles bij elkaar een leuk plaatje om af en toe eens te beluisteren, maar een hoogtepunt in het oeuvre van Yes (het is geeneens Yes) is het zeker niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2890: various artists - Affirmative: The Yes Solo Family Album



Yes! Ook in 1993 komt dit zeer geinige plaatje uit, waarop solowerk van de leden van de groep. De cd is chronologisch geordend. Het begint met een (niet op de hoes vermeld) fragment van het openingsnummer van de debuutplaat van Flash, de band van Peter Banks toen die in 1970 Yes had verlaten. Daarna volgt Catharine Howard van Rick Wakeman en Winds Of Change door Badger, de band van Tony Kaye toen die in 1971 het veld moest ruimen (het stuk komt van de debuutplaat die live in concert is opgenomen en is geproduceerd door Jon Anderson). Vervolgens werk van de vijf soloplaten die de vijf leden van de groep uitbrachten in 1975/1976. Van Bruford horen we het heerlijke titelnummer van zijn eerste sologroepsplaat Feels Good To Me en dan is Anderson ruim aan bod met I Hear You Now (met Vangelis uit 1979) en All In A Matter Of Time (van zijn derde soloplaat uit 1982). Ik koop de cd op 28 februari 1994 als ik 'm in de plaatselijke platenwinkel tegenkom. Op dit moment heb ik alles ook op reguliere albums op cd, met uitzondering van de laatste twee stukken. Etoile Noir / Eyes Of Love komt van Trevor Rabins soloalbum Can't Look Away uit 1989 dat hij opnam na de Big Generator tour van Yes. Dominating Factor is de ware parel van dit cd'tje, afkomstig van het eerste soloalbum van Peter Banks Instinct uit 1993.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2891: Yes - Talk



Yes! Op 25 maart 1994 ben ik in de plaatselijke platenwinkel en tot mijn grote verrassing is daar een nieuwe Yesplaat. Ik koop hem natuurlijk gelijk. De nog grotere verrassing is dat het een album is met de 90125-bezetting, dus Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White. Dat het achtkoppige orkest na de tour in 1991 uiteen zou vallen, was dan weer geen verrassing, maar ik had verwacht dat Anderson verder zou gaan met Howe en Wakeman. Dus niet. Ook op Talk is de invloed van Trevor Rabin groot. Heel groot. Hij heeft de plaat geproduceerd, het merendeel van de stukken geschreven, zijn stem is veelvuldig te horen en naast gitaar speelt hij ook alle toetsenpartijen met uitzondering van het Hammondorgel (die zijn voor rekening van Tony Kaye). Anderson zorgt voor de teksten en de vocale melodieën. Opvallend is het liedje Walls, waarvan Rabin de basis schreef met Roger Hodgson (ex-Supertramp) en het is met z'n luchtigheid een beetje vreemde eend in de Yesbijt. Het materiaal op het album is sterk en voor mij is Real Love het hoogtepunt, maar ook I Am Waiting en het grootse Endless Dream gooien hoge ogen. Qua productie vind ik er wel wat op aan te merken, zo vind ik het drumgeluid echt stadion-afgrijselijk. Met Talk op zak gaat Yes weer touren. Volgens mij slaan ze Europa over. In de tourband is op de achtergrond een zesde bandlid aanwezig: multi-instrumentalist Billy Sherwood speelt ondersteunende toetsen- en gitaarpartijen. Tijdens die tournee gaat het weer wringen in de band en dit keer zijn het Tony Kaye en Trevor Rabin die vertrekken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-01-2026 08:27:38 ]

bazbo cd2892: Yes - Keys To Ascension



Yes! Een nog grotere verrassing verschijnt in 1996. Ik ben Yes wat uit het oog verloren (let wel: dit is pre-internettijd). Na de Talk-tour zijn Rabin en Kaye uit de groep gestapt. Jon Anderson is begin jaren negentig verhuisd naar San Luis Obispo aan de Amerikaanse westkust. Hij werkt er aan solomateriaal dat hij soms uitvoert in een lokale club én hij zoekt weer contact met Steve Howe en Rick Wakeman. Eind 1995 komt de band bij elkaar om nieuw materiaal op te nemen en om de terugkeer van de 'klassieke' Yesformatie (Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White) te vieren met drie concerten die 4, 5 en 6 maart 1996 plaatsvinden in de Fremont Theater in SLO (en die ook gefilmd worden, maar dat weet ik dan nog niet). Ik koop Keys To Ascension op 7 november 1996. Enerzijds vind ik het een fijne verrassing, anderzijds ben ik wat teleurgesteld in het materiaal dat we op deze dubbelcd voorgeschoteld krijgen. Er staan veel liveopnames op van de drie concerten en daarnaast is er nieuw studiomateriaal te horen. De liveopnames klinken goed en de in de keuze van het repertoire zitten een paar aardige verrassingen. Na opener Siberian Khatru krijgen we gelijk het plaatkantlange The Revealing Science Of God voor onze kiezen en het is fantastisch. Ook de Yesversie van Paul Simons America is opmerkelijk en de mooie uitvoering van Onward ook. Het eerste plaatje eindigt met een wonderschoon Awaken; gaaf dat dit weer op de setlijst staat. Het tweede plaatje start met de twee toegiften van de concerten en dat zijn (hoe kan het ook anders) Roundabout en Starship Trooper. Minder verrassend, dus. En dan het studiomateriaal. De twee lange stukken bevatten mooie fragmenten, maar het klinkt niet goed. Ik weet ook niet goed wat er mis is met de productie, maar het lijkt wat plat en blikkerig en alles bij elkaar overtuigt het me (nog) niet. Kortom: leuke uitgave, maar ik mis nog het een en ander. Waar is de rest van de concerten? Is er nog meer studiospul? Wanneer krijgen we dat dan?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Keys To Ascension 2



Yes! Waarom we de opnamen van de reünieconcerten zo versnipperd tot ons krijgen, is me een raadsel als een jaar later het tweede deel uitkomt. Ik koop de dubbelcd op 13 november 1997. Op het eerste plaatje staat het restant van die liveopnamen, te beginnen met I've Seen All Good People, altijd fijn. Daarna een gedreven versie van Going For The One, een lieflijke Time And A Word en een fraaie Close To The Edge. Een even zo mooie Turn Of The Century en And You And I besluiten de verzameling livespul. Hoewel alles zeer goed klinkt en lekker is gespeeld, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel zitten, omdat alles door elkaar is gehusseld. Op het tweede schijfje dan het resterende studiomateriaal. Mind Drive is de grote, grote verrassing: anno 1996 weet de band nog altijd een zeer sterk plaatkantlang werkstuk te maken, waarin we van de grootse introductie langs prachtige melodieën en fraaie intermezzi buitelen. Ook de resterende vier kortere stukken zijn uitstekend. Footprints, Bring To The Power, Children Of Light (dat een overblijfsel van ABWH uit 1989 blijkt te zijn) en het afsluitende instrumentaaltje Sign Language: het zijn prima moderne Yesstukken. Van het concert verschijnt overigens ook een video en later ook nog een dvd. Wakeman is uiteindelijk niet tevreden over hoe het studiomateriaal is uitgebracht en andermaal vertrekt hij: de productie is in zijn ogen niet goed en de opnamen die nu op KTA 1 en 2 staan, hadden gewoon op één enkel album moeten komen. Ik ben dat laatste met hem eens; dan hadden de liveopnamen op een dubbelcd gepast én in de oorspronkelijke concertvolgorde. Gemiste kans, hoe goed het allemaal ook is.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Open Your Eyes



Yes! Weer een verrassing. Eind 1997 verschijnt er doodleuk een nieuw studioalbum en ik koop dat op 15 november 1997. Bij de eerste beluistering ben ik verward. Wakeman weg en nu is de multi-instrumentalist Billy Sherwood lid van de band. Bassist Chris Squire is met Sherwood (die hij kent sinds de 1994 Talk-tour) songs aan het schrijven en het duo komt bij de rest van de groep met zo goed als een afgerond album. Alan White speelt drumpartijen in, Anderson zingt zijn teksten eroverheen en Steve Howe vult iedere open ruimte op met zijn kenmerkende gitaarfriemelarij. Zelden zo'n drukke plaat van de band gehoord; ik word er bijna nerveus van. Op zich zijn de songs prima te pruimen en er staat veel fraais op. Het enige rustpuntje is From The Balcony, een akoestisch liedje van Anderson met Howe op gitaar. In het voorlaatste stuk Somehow...Someday hoor ik plots Anderson fragmenten zingen van zijn eigen compositie Boundaries, afkomstig van zijn soloplaat Animation uit 1982(!). Bijzonder. Ook bijzonder: als de elf songs voorbij zijn, klinken er na twee minuten stilte allerlei zachte vogelgeluiden, alsof we in een bos staan, en daaruit doemen af en toe fragmenten van de koortjes van de songs op. Dit gaat dik een kwartier door. Op de hoes staat dat alle songs zijn geschreven door de vijf bandleden en daarmee doen we Squire en Sherwood echt tekort. Vreemd. Ook vreemd is de tour die in 1998 start; voor de toetsenpartijen is ene Igor Koroshev aangetrokken, een van oorsprong Russische muzikant, zodat Yes uit zes personen bestaat. Er is een concert in Nederland, maar ik schrik van de prijs van een kaartje; tachtig gulden is me te veel. Achteraf spijt van: de band speelt nauwelijks iets van het nieuwe album en het blijkt zeer goed te zijn (geweest). Bij nadere beluistering vind ik het album best oké, al blijft de manier waarop het tot stand is gekomen opmerkelijk.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-01-2026 08:19:08 ]

bazbo cd2895: Yes - Something's Coming - The BBC Recordings 1969-1970



Yes! Eind 1997 / begin 1998 is er wéér een verrassing als deze dubbelcd verschijnt. Ik koop 'm gelijk op 13 februari 1998. Oud-gitarist Peter Banks is de archieven in gedoken en komt met een verzameling opnamen die Yes maakte voor de BBC tussen januari 1969 en half maart 1970. Het geluid is niet overal even goed, maar het geeft een schitterend beeld van hoe innovatief de groep te werk ging. Yes startte - net als zo veel bandjes in die tijd - met het spelen van materiaal van anderen, maar het vijftal Anderson, Banks, Bruford, Kaye en Squire gaf er een geheel eigen draai aan, sterker nog: ze maakte het zich compleet eigen. Dat is vooral goed te horen in een stuk als Something's Coming (van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim uit de West Side Story). Everydays (van Stephen Stills) en Every Little Thing (The Beatles). Maar ook hun eigen songs zijn origineel en vernieuwend. Then en Astral Traveller vind ik hoogtepunten uit hun vroege oeuvre. Omdat we hier opnamen horen van zes verschillende sessies, zitten er wat doublures in, maar omdat de geluidskwaliteit ook verschillend is, is dat geen ramp. Er is één uniek stuk: For Everyone is in deze vorm nooit op een studioplaat verschenen, maar een deel ervan - door Squire geschreven - kwam in 1971 terecht in het driedelige stuk Starship Trooper op The Yes Album. Aanvullend zijn er aan het eind van iedere cd opnamen voor respectievelijk Duitse en Franse radio te horen. Alles bij elkaar: mooi stuk geschiedenis en samen met de interessante notities van Peter Banks een uitstekende aanvulling op de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: various artists - Yes, Friends And Relatives



Yes! In 1998 zie ik deze dubbelcd in de winkel liggen. Een paar keer pak ik 'm uit de bak, bekijk wat erop staat en dan zet ik 'm weer terug. Op 21 augustus 1998 neem ik 'm toch mee. Het is een verzameling stukken van allerlei solo- en projectplaten van de leden van Yes. Zo horen we Jon Anderson, Bill Bruford's Earthworks, Steve Howe, Chris Squire's vrouw Nikki's project Esquire en Rick Wakeman (al dan niet samen met zijn zoon Adam). Iedere cd eindigt met een groot stuk van Yes zelf: America en Close To The Edge, afkomstig van de beide Keys To Ascension albums. Er staan een paar unieke liedjes op. Zo is daar een remake van Owner Of A Lonely Heart, onder de naam van Jon Anderson. Van Anderson trouwens nog drie liedjes van zijn dan recente soloalbum The More You Know, plus 10 Million, nóg een liedje van de sessies voor dat album, maar dat niet op dat album staat. Op het moment dat ik de dubbelcd koop, ken ik de twee stukken van Esquire niet; later zal ik de vinylversie van de elpee kopen. Van Rick Wakemans soloplaat Live At Hammersmith Odeon staan twee erg lange stukken erop; de elpee heb ik, maar ik heb het nog niet op cd. Al het andere heb ik in 1998 al wel op cd. Maar goed dat dit rare verzamelplaatje voor een prikkie in de winkel ligt. Ik meen overigens dat er een paar jaar later nog een tweede deel verschijnt, maar dat weet ik niet zeker en hoe dan ook: ik heb het niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: Yes - The Ladder



Yes! Eind september 1999 verschijnt wéér een nieuw studioalbum van Yes. Ik koop 'm gelijk als hij verschijnt, een gelimiteerde en genummerde editie (ik heb nummer 04062), gestoken in een kartonnen slipcase waarin ook een poster te vinden is. Wat een verrassing is deze plaat, want er staat ouderwets goed spul op. Zo opent de plaat met het bijna tien minuten durende Homeworld, dat zich kan meten met het grote werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Het is fris, avontuurlijk en ijzersterk. Daarna volgt een reeks toegankelijke en aanstekelijke stukken, waarvan Lightning Strikes, Face To Face en The Messenger (een ode aan Bob Marley!) het meest in het oor springen. Aan het eind klinkt dan New Language, ook al zo'n gedegen progwerkstuk en het album sluit af met het akoestische Nine Voices. Toetsenist Igor Khoroshev is nu vast lid van de band, waardoor Yes een sextet is geworden. Bruce Fairbarn produceert het album en het plan is dat hij de boel ook mixt, maar nog voordat hij daaraan kan beginnen overlijdt hij plots. Het zestal Anderson-Howe-Khoroshev-Sherwood-Squire-White gaat ook op tournee en ter gelegenheid daarvan komt er een speciale Tour Edition van The Ladder op dubbelcd uit. Die koop ik op 7 februari 2000. Het eerste plaatje bevat het album en als je 'm in je pc stopt is er een screensaver, een interview met de band én een demo van Homeworld, het pc-spel dat dan verschijnt. Het grandioze stuk van Yes is gebruikt als achtergrondmuziek. Op de bonusdisc staan twee stukken live opgenomen (Homeworld en The Messenger) en zullen later verschijnen op een officieel livealbum, plús een video-opname van I've Seen All Good People van hetzelfde concert. Ik geef mijn oorspronkelijke versie van The Ladder aan een belangstellende collega (of ik verkoop 'm aan 'm, weet ik veel), maar behoud de slipcase en daar huist de toureditie samen met de poster in. The Ladder is een sterke plaat en in mijn oren de beste sinds 1983.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2898: Yes - House Of Yes - Live From House Of Blues



Yes! Ik zie het zestal optreden in Vredenburg in Utrecht op 1 maart 2000. Schitterend concert, waarin het nieuwe album volop in de schijnwerpers staat, maar waarin ook ruim aandacht voor de geschiedenis. Yours Is No Disgrace is de opener en daarna gelijk het prachtstuk Homeworld van The Ladder. Het daarop volgende Perpetual Change is echt een verrassing, maar het is Awaken dat mij met open mond doet zitten luisteren. Tussendoor dan inderdaad veel van The Ladder, maar ook And You And I en zelfs Hearts (van 90125, met Billy Sherwood in de hoofdrol). I've Seen All Good People sluit de reguliere set af. Howe speelt in z'n uppie Clap. Daarna komt de band (minus Howe) terug op het podium en vertolkt Cinema en Owner Of A Lonely Heart. Ten slotte krijgen we - hoe kan het ook anders - Roundabout (met Howe weer terug op het podium). Mooi concert; de band heeft er duidelijk plezier in en klinkt gedreven. Zowaar, er verschijnt een dubbelcd met daarop het concert in House Of Blues, maar op de hoes is nergens vermeld in welke stad in de VS en op welke datum het is opgenomen. De setlist komt overeen met wat ik heb gezien in Utrecht, al ontbreken hier Hearts en Clap. Het concert is ook gefilmd en niet veel later komt er ook een dvd De drie stukken die op de toureditie van The Ladder stonden, komen van dit concert. Mooi souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo ce2899: Yes - Magnification



Yes! Tijdens de tour in 2000 schijnt de jonge Russische toetsenist Igor Khoroshev zich nogal als een superster te (mis)dragen en dat past niet goed bij de andere bandleden. Eind van de tour is hij dan ook niet langer onderdeel van Yes. Zonder toetsenist besluit de groep (zonder Billy Sherwood) om een album op te nemen met een orkest. Ik koop Magnification op 7 september 2001, zo ongeveer de dag van verschijnen, en ben tot op de dag van vandaag zeer onder de indruk. De composities zijn sterk, het klinkt allemaal zeer fraai en dit orkestrale geluid past goed bij de toch al bombastische muziek van de groep. Niet dat het allemaal bombast is; integendeel. Het orkest vult het monumentale geluid mooi aan. Van opener en titelnummer Magnification via rocker Spirit Of Survival (duidelijk een Squire-stuk) en lieflijke liedjes als Give Love Each Day en Dreamtime tot aan het monumentale vierdelige In The Presence Of: dit is gewoon puike Yes met een nieuw geluid. Aanvankelijk wil Squire voor de orkestraties zijn oude maatje Trevor Rabin vragen, maar omdat die niet beschikbaar is, valt de keuze op Larry Groupé. Die maakt niet alleen mooie arrangementen, maar componeert ook hele instrumentale orkestrale delen op het album. Uiteindelijk is het het San Diego Symphony Orchestra dat de orkestpartijen inspeelt. Toch zijn er ook wat pianopartijen en het is drummer Alan White die deze vertolkt. Niet vreemd; als jonge knaap begon hij zijn muzikale carrière met pianolessen. Alles bij elkaar is Magnification een schitterend album en in mijn oren is het een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2900: Yes - Keystudio



Yes! De groep blijft me verbazen. In 2001 komt er een cd met daarop al het studiomateriaal dat Yes opnam in 1996 en dat zo verspreid verscheen op de twee Keys To Ascension-dubbelcd's. Twee stukken - die op de eerste KTA te horen waren - zijn geschreven en opgenomen in de aanloop naar de drie reünieconcerten van de 'klassieke' bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman en White). De overige vijf stammen van iets later, toen de eerste KTA uit was gekomen. Wakeman heeft zich in mijn oren terecht heel boos gemaakt; dit had gewoon een aparte studioplaat moeten zijn. Be The One en That, That Is stonden op KTA1 en zijn gedegen progstukken van respectievelijk tien en twintig minuten. Ik vind het goed werk, maar ze klinken wat blikkerig. De vijf stukken die oorspronkelijk op KTA2 terecht kwamen zijn echt fantastisch, vooral het plaatkantlange Mind Drive doet niet onder voor de meeste nummers van Yes uit de eerste helft van de jaren zeventig, al is het geluid veel moderner. Het cd'tje Keystudio lijkt wat gemakkelijk in elkaar geflanst. Ik vind het een fluthoesontwerp en over de volgorde van de stukken had beter nagedacht gekund. Mind Drive heeft echt een ongekend goed intro, dat bijna atmosferisch begint en langzaam opbouwt naar die stuwende orkestrale riff, waarop de band in al z'n hevigheid losbarst. Dat had toch de opener van de plaat moeten zijn. Footprints dat we nu als eerste horen, is ook ijzersterk, maar ik vind het een verkeken kans. En had het subtiele instrumentaaltje Sign Language als afsluiter gezet; nu staat het ergens middenin, nogal verloren, en eindigen we met het aardige, maar niet zo heel schokkende Children Of Light. Nou ja, een Yesfiel heeft altijd wat te klagen. Ik ben blij dat ik de afspeelvolgorde op mijn cd-speler kan programmeren én dat dit studiomateriaal op één schijfje is uitgebracht. Voor het geld hoef ik het niet te laten: ik koop Keystudio voor nog geen tientje op 14 september 2001.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2901: Yes - Symphonic Live



Yes! Ik ben heel enthousiast over het schitterende album Magnification dat in 2001 uitkomt en als dan het bericht komt dat Yes rondtourt met een orkest, wil ik het meemaken. Op 22 november 2001 zit ik in de Heineken Music Hall en wat zich voor mijn ogen en oren afspeelt, vind ik geweldig. Het begint gelijk goed met Close To The Edge. Niet overal hoor ik de meerwaarde van het European Festival Orchestra (voor het Amerikaanse deel van de tour is een ander orkest ingehuurd), maar in dit stuk is het wel degelijk een fraaie toevoeging. Dat geldt natuurlijk ook voor de drie stukken van Magnificiation, die plaat was al opgenomen zonder toetsenist maar met orkestpartijen. Dirigent is overigens Wilhelm Keitel. In enkele andere werken is er wel een toetsenist nodig en dus is Tom Brislin erbij om bijvoorbeeld de synthsolo in Starship Trooper te vertolken. Alan White speelt het pianointro van In The Presence Of, zoals hij ook op de studioplaat deed. Jon Anderson is in zijn hobbezakhobbitkledij heerlijk zweverig in zijn aankondigingen. Steve Howe mag zijn solo op akoestische gitaar doen en na I've Seen All Good People is Roundabout uiteraard de toegift. In die beide laatste liedjes is het orkest nauwelijks te horen, maar de jongedames blijken ook te kunnen dansen. Echter, de grote verrassingen en klappers van de avond zijn werkelijk uitstekende uitvoeringen van The Gates Of Delirium en Ritual. Ik zit met kippenvel op mijn stoel en met open mond ademloos te luisteren. Prachtig. Wat blijkt? Vanavond wordt ook gefilmd en in juni 2002 komt er een fraaie concertregistratie uit op dvd. Die koop ik natuurlijk gelijk. Er schijnt ook een cd-versie te zijn en ik vind een heruitgave uit 2009 pas op 9 oktober 2014. Het is een enkele cd, dus nogal wat stukken hebben het veld moeten ruimen. Zo ontbreken helaas Magnification, In The Presence Of, de gitaarsolo en de toppers The Gates Of Delirium en Ritual. Toch fijn om weer terug te horen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2902: Yes - Symphonic Live



Yes! O wat ben ik blij als in januari 2026 dit doosje uitkomt, met daarop het complete concert op cd én op bluray. Vanaf 22 januari 2026 heb ik het op de plank staan en dan kan mijn oude enkele-cd-versie ergens ver weg achter op een plank gezet. Alles klinkt supergoed op deze geremasterde cd's, misschien hoor ik het orkest nu zelfs beter, de bluray moet ik nog bekijken en jongejonge wat een feest om The Gates Of Delirium door de kamer heen te knallen. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2903: Yes - In A Word: Yes (1969-...)



Yes! Deze box met vijf cd's verschijnt in 2002. Ik ben niet van plan hem te kopen, want op het eerste gezicht heb ik alles al wat erop staat. Maar dan ben ik twaalfenhalf jaar in dienst bij mijn werkgever en mag ik een cadeau uitzoeken. Ik vier mijn feestje op 26 september 2022 en krijg 'm dan in handen. In A Word: Yes is een heel fraai overzicht van het Yeswerk van 1969 tot en met 2001. Op het eerste plaatje aandacht voor de eerste drie elpees. Van Yes en Time And A Word staan er respectievelijk drie en vier nummers op. Veel mensen weten niet dat ook Yes begon als coverband, al gaven ze aan de liedjes van anderen een geheel eigen draai. De box begint dan ook met Every Little Thing (The Beatles). The Yes Album staat er bijna helemaal op. Op het tweede plaatje veel werk van Fragile (die vier groepsstukken) en Close To The Edge en van Tales From Topographic Oceans horen we voor het eerst de uitgebreide versie van The Revealing Science Of God met het atmosferische intro dat op de originele elpee ontbreekt. Het derde plaatje gaat verder met de elpees Relayer (de hele The Gates Of Delirium staat erop!), Going For The One en Tormato. Aan het eind plots iets wat nooit eerder verscheen: Richard is een demo voor de opnamen van het album uit 1979 dat nooit uitkwam. Op het vierde plaatje nog twee van die demo's: Tango (niet compleet) en Never Done Before. Voor mij zijn deze demo's niet nieuw; ik heb ze op een obscure bootlegelpee. Er bestaan nog meer demo's en die zijn terechtgekomen als bonustracks op de remasterde versies van de Tormato- en Drama-cd's. Het vierde plaatje gaat verder met stukken van Drama (fijn: Machine Messiah is te horen), 90125, Big Generator en zowaar: het pronkwerk van het Anderson Bruford Wakeman & Howe-album: Brother Of Mine. De vijfde cd belicht het recentere werk van de albums Union, Talk, Open Your Eyes en The Ladder. Tussendoor komt de volledige Mind Drive voorbij. En dan is er een nooit uitgebracht stukje: Last Train, maar het is een soort korte jam en het stelt niet zo heel veel voor. De box besluit gepast met het mooie In The Presence Of van Magnification. Deze box is een fijne aanvulling op Yesyears. Nog altijd heb ik wat te zeuren: zo vind ik de hoeveelheid nooit verschenen spul wat tegenvallen en staat Awaken er niet op. Maar alles bij elkaar: puike box en mooi om alles weer eens achter elkaar tot me te nemen. Zo hoor je in dik zesenhalf uur de ontwikkeling, de hoogtijdagen en de soms wat wiebelige voortgang van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-02-2026 19:07:59 ]

bazbo cd2904: Yes - Yes-today



Yes! Op 18 januari 2025 ontvang ik een pakketje van Chris, een online vriend uit Wales. Hij is zijn huis aan het opruimen in verband met een naderende verhuizing en had allerlei cd's in de verkoop en weggeef. Ik koos er twee uit en als een soort extraatje stopt hij er deze dubbelcd van Yes bij. Het is een beetje vreemde compilatie uit 2002, met daarop materiaal van Open Your Eyes (zes stuks), The Ladder (zeven) en House Of Yes - Live From House Of Blues (vier). Niets wat ik nog niet had, dus. Rond deze tijd komen er wel meer van dit soort goedkope verzamelcd'tjes van de groep op de markt. Ik vraag me af of ze wel door de band zijn geautoriseerd. Ik had het plaatje nog niet beluisterd; dit is (na dik een jaar) dus de eerste keer. En de laatste, want nu verhuist hij naar een plekje heel ver weg achter op een plank. Niet dat het slecht is; integendeel. Maar ik heb alles al, hè?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2905: Yes - The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection



Yes! Ik ben echt niet zo'n debiel die alles koopt wat er maar uitkomt. Er zijn nogal wat verzamelplaten van Yes en de meesten sla ik over. In 2004 komt er echter eentje, waarvan versies zijn die wel degelijk interessant zijn. De reguliere Amerikaanse versie betreft een dubbelcd met daarop een compact maar zeer gedegen overzicht van wat de band tot dan toe heeft gepresteerd. Na opener Time And A Word van de gelijknamige tweede elpee volgen drie stukken van The Yes Album en de vier groepsnummers van Fragile. Het album Close To The Edge is vertegenwoordigd door And You And I en Siberian Khatru. Ook de singleversie van America staat op het eerste plaatje. Daarna gaat het in sneltreinvaart door de rest van de jaren zeventig en de volgende twee decennia: Soon, twee korte stukken van Going For The One en eentje van Tormato en Drama. Van 90125 staan er dan weer drie nummers op: de hits Owner Of A Lonely Heart, Leave it en It Can Happen (de laatste in de single edit). Van Big Generator de hit Rhythm Of Love en een remix van het titelnummer. Ten slotte horen we van de albums Union, Talk, Open Your Eyes, The Ladder en Magnification ieder een liedje en Homeworld is ingekort tot een soort radio edit, heel stom. Voor mij is deze verzamlaar dus niet zo interessant, alleen de remix van Big Generator is écht anders. (De Britse versie van de dubbelcd kent een totaal andere setlijst met daarop zelfs de volledige Ritual en Awaken. Vraag me niet waarom.) Echter, op 18 april 2009 - volgens mij ben ik op de grote platenbeurs in Utrecht - vind ik een Canadese uitgave met een bonusplaatje. In twintig minuten komen vijf grotendeels akoestische stukken voorbij die de band in 2003 heeft opgenomen in de bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White. Jazeker, Rick Wakeman is weer terug in de band voor een grootse tournee door de Verenigde Staten en later in 2004 ook in Europa. De akoestische Roundabout is leuk, maar niet echt wereldschokkend. Show Me is een nieuw liedje van Jon Anderson, waarop hij zichzelf begeleidt op midigitaar. De akoestische South Side Of The Sky is aardig en vooral het pianointerlude van Wakeman is fraai. Steve Howe presenteert een nieuwe (instrumentale en akoestische) versie van zijn Australia en krijgt daarbij hulp van Oliver Wakeman. Ten slotte speelt Chris Squire op zijn basgitaar een deel uit New World Symphony van Dvorák. Kijk, hier doen we het voor. Ik neem de waarschijnlijk tweedehands driedubbelcd mee voor maar liefst zeven euro. Leuk!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2906: Yes - Remixes



Yes! Voor dit project gooide ene The Verge allerlei Yes-tracks door elkaar en op een hoop. De cd ervan verschijnt in 2003 en - nieuwsgierig als ik ben - koop 'm op 5 september 2003. Als ik 'm thuis in de cd-speler stop en beluister, weet ik niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet het nog niet. Enerzijds is het leuk om alle licks en loopjes en melodieën en zangstukjes te herkennen; anderzijds lijkt het bij vlagen helemaal nergens naar. Voor wie of wat is dit remixalbum eigenlijk gemaakt? Geen idee. Later ontdek ik dat achter de naam The Verge een redelijk bekende naam schuil gaat: Virgil Howe is de zoon van Steve en hij heeft op latere platen van zijn vader de toetseninstrumenten beroerd. Wil je stukken als Heart Of The Sunrise, Awaken, Siberian Khatru, Five Percent For Nothing (bijna vijf minuten in plaats van vijfenveertig seconden), No Opportunity Necessary, No Experience Needed of Circus Of Heaven (hier met een nieuwe titel No Clowns) eens totaal vernaggeld tot je nemen, dan is dit een leuk plaatje. Ik draai het bijna nooit. Virgil Howe overlijdt plotseling op 11 september 2017/

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 16-02-2026 09:34:48 ]

bazbo cd2907: Yes - The Word Is Live



Yes! Nee, dan deze cd-box met drie plaatjes erin, waarop bijna vier uur liveopnamen van de groep, vastgelegd van 1970 tot 1988. Het eerste schijfje opent met twee opnamen van de BBC, die ook al op Something's Coming stonden. Daarna wordt het zeer interessant. Astral Traveller en Everydays zijn opgenomen in Gothenburg in januari 1971, als Steve Howe net in de groep zit. Daarna opnamen uit juli 1971 in Londen en je hoort dat de gitarist nu stevig in het zadel zit; de versies van America en de cover van It's Love zijn fenomenaal. Op het tweede plaatje eerst werk uit 1976 met Patrick Moraz in de band; Sound Chaser klinkt als een compleet gestoorde band aan het werk. Ook interessant zijn de opnamen uit 1978; was het album Tormato nogal tegenvallend, de tournee met het ronddraaiende podium in het midden van de hal was een geniale vondst en het materiaal grandioos. Het hoogtepunt is The Big Medley, waarin Time And A Word, Long Distance Runaround, The Fish, Survival, Perpetual Change en de tweede helft van The Gates Of Delirium zijn opgenomen. Op de derde cd staat nog wat spul uit 1979 en vervolgens wat werk van de 1980-Yes met The Buggles erin. Zo horen we naast Tempus Fugit ook twee stukken die niet op Drama staan: Go Through This en We Can Fly From Here (dat later in de Yesgeschiedenis nog een rol zal spelen). De doos eindigt met drie stukken afkomstig uit 1988 met Trevor Rabin in de band en het zijn weinig verrassende stukken. Het geluid is niet overal even goed, maar dat dondert me niet. De grotendeels hoogst amusante box schaf ik aan (als hij verschijnt) op 3 september 2005 en ik mag 'm graag beluisteren.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op maandag 16 februari 2026 09:35 schreef Dagoduck het volgende:
Hoeveel YES-platen heb je nog?

Nogal wat, vrees ik.

quote:

Op woensdag 18 februari 2026 21:29 schreef Gehenna het volgende:
Maar gelukkig:
[..]
Want dan waren we nog langer bezig

Precies: ik ben wel een debiel, maar niet zó'n debiel.

bazbo cd2907: Yes - Live At Montreux 2003



Yes! Rick Wakeman heeft in 2002 weer zin en tijd om zich bij de groep aan te sluiten en de grote bezetting van Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White toert twee jaar lang volop over de gehele wereld. Op 14 juli 2003 staat de band op het Montreux Jazz festival. Het concert wordt gefilmd en verschijnt op dvd (en die heb ik natuurlijk), maar in 2007 komt het concert ook op dubbelcd beschikbaar en die koop ik op 19 september 2007. Het geluid is uitermate fraai, het spel gedreven en de setlijst fijn. Natuurlijk starten we met Siberian Khatru en vervolgens komen Magnification en In The Presence Of van het dan meest recente album Magnification voorbij. Wakeman vult de orkestrale partijen schijnbaar moeiteloos in. Leuk zijn de aanwezigheid van Don't Kill The Whale, We Have Heaven en South Side Of The Sky. And You And I is zo'n vaste waarde in een Yesconcert en altijd gedegen. In zijn solohoekje speelt Steve Howe natuurlijk Clap, maar verrassender vind ik zijn mooie versie van To Be Over. Het tweede plaatje gaat akoestisch verder met Show Me, het liedje dat Jon Anderson begin van het decennium schreef. Vervolgens mag Wakeman zijn medley van stukken uit The Six Wives Of Henry VIII spelen en na Heart Of The Sunrise en een energieke Long Distance Runaround gaat Squire tekeer op zijn basgitaar in The Fish. En dan is het zover: een wonderschone Awaken is - niet geheel onverwacht - het hoogtepunt van het concert. Het reguliere optreden eindigt opgewekt met I've Seen All Good People en dan is Roundabout de uitgekauwde toegift. Alles bij elkaar: prima liveregistratie van deze oude knakkers, die toch nog opvallend vitaal ogen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video