Draai hier alle platen in je platenkast #31 (Just The Same)

bazbo cd2889: The London Philharmonic Orchestra, Steve Howe, Bill Bruford, Jon Anderson, Tim Harries, David Palmer - Symphonic Music Of Yes



Yes! In 1993 verschijnt plots dit album en ik koop het gelijk op 3 december 1993. In die tijd komen er wel meer albums uit waarop orkesten het werk van 'grote' namen vertolken. Nu is de muziek van Yes tamelijk groots en bombastisch te noemen, dus zouden orkestrale versies van veel stukken helemaal niet gek moeten klinken. David Palmer (tegenwoordig Dee Palmer) kennen we als lid van Jethro Tull halverwege de jaren zeventig; later legde hij zich toe op het arrangeren van rockmuziek voor orkesten en hij bracht dan ook meerdere tribute-albums in die stijl uit. Naast het London Philharmonic Orchestra zet hij ook The English Chamber Orchestra en The London Community Gospel Choir in. En dan zijn er nog de muzikale gasten. Zo zijn daar Steve Howe (die ook medeproduceert), Bill Bruford en Jon Anderson van Yes zelf, Tim Harries speelt bas en Julian Colbeck, al speelt die laatste slechts de Hammond solo in openingsnummer Roundabout. Eerlijk gezegd vind ik slechts de helft van de stukken geslaagd. Op veel momenten doet het allemaal erg kitsch aan, maar er zijn positieve uitschieters. Zo is Close To The Edge wat mij betreft goed te pruimen, Wonderous Stories klinkt lief, het georkestreerde akoestische gitaarstuk Mood For A Day zeer fraai en wat mij betreft is Soon het absolute hoogtepunt van de plaat. Daar staan nogal wat draken tegenover en wat mij betreft spant Owner Of A Lonely Heart de kroon. Alles bij elkaar een leuk plaatje om af en toe eens te beluisteren, maar een hoogtepunt in het oeuvre van Yes (het is geeneens Yes) is het zeker niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2890: various artists - Affirmative: The Yes Solo Family Album



Yes! Ook in 1993 komt dit zeer geinige plaatje uit, waarop solowerk van de leden van de groep. De cd is chronologisch geordend. Het begint met een (niet op de hoes vermeld) fragment van het openingsnummer van de debuutplaat van Flash, de band van Peter Banks toen die in 1970 Yes had verlaten. Daarna volgt Catharine Howard van Rick Wakeman en Winds Of Change door Badger, de band van Tony Kaye toen die in 1971 het veld moest ruimen (het stuk komt van de debuutplaat die live in concert is opgenomen en is geproduceerd door Jon Anderson). Vervolgens werk van de vijf soloplaten die de vijf leden van de groep uitbrachten in 1975/1976. Van Bruford horen we het heerlijke titelnummer van zijn eerste sologroepsplaat Feels Good To Me en dan is Anderson ruim aan bod met I Hear You Now (met Vangelis uit 1979) en All In A Matter Of Time (van zijn derde soloplaat uit 1982). Ik koop de cd op 28 februari 1994 als ik 'm in de plaatselijke platenwinkel tegenkom. Op dit moment heb ik alles ook op reguliere albums op cd, met uitzondering van de laatste twee stukken. Etoile Noir / Eyes Of Love komt van Trevor Rabins soloalbum Can't Look Away uit 1989 dat hij opnam na de Big Generator tour van Yes. Dominating Factor is de ware parel van dit cd'tje, afkomstig van het eerste soloalbum van Peter Banks Instinct uit 1993.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2891: Yes - Talk



Yes! Op 25 maart 1994 ben ik in de plaatselijke platenwinkel en tot mijn grote verrassing is daar een nieuwe Yesplaat. Ik koop hem natuurlijk gelijk. De nog grotere verrassing is dat het een album is met de 90125-bezetting, dus Anderson, Kaye, Rabin, Squire en White. Dat het achtkoppige orkest na de tour in 1991 uiteen zou vallen, was dan weer geen verrassing, maar ik had verwacht dat Anderson verder zou gaan met Howe en Wakeman. Dus niet. Ook op Talk is de invloed van Trevor Rabin groot. Heel groot. Hij heeft de plaat geproduceerd, het merendeel van de stukken geschreven, zijn stem is veelvuldig te horen en naast gitaar speelt hij ook alle toetsenpartijen met uitzondering van het Hammondorgel (die zijn voor rekening van Tony Kaye). Anderson zorgt voor de teksten en de vocale melodieën. Opvallend is het liedje Walls, waarvan Rabin de basis schreef met Roger Hodgson (ex-Supertramp) en het is met z'n luchtigheid een beetje vreemde eend in de Yesbijt. Het materiaal op het album is sterk en voor mij is Real Love het hoogtepunt, maar ook I Am Waiting en het grootse Endless Dream gooien hoge ogen. Qua productie vind ik er wel wat op aan te merken, zo vind ik het drumgeluid echt stadion-afgrijselijk. Met Talk op zak gaat Yes weer touren. Volgens mij slaan ze Europa over. In de tourband is op de achtergrond een zesde bandlid aanwezig: multi-instrumentalist Billy Sherwood speelt ondersteunende toetsen- en gitaarpartijen. Tijdens die tournee gaat het weer wringen in de band en dit keer zijn het Tony Kaye en Trevor Rabin die vertrekken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 22-01-2026 08:27:38 ]

bazbo cd2892: Yes - Keys To Ascension



Yes! Een nog grotere verrassing verschijnt in 1996. Ik ben Yes wat uit het oog verloren (let wel: dit is pre-internettijd). Na de Talk-tour zijn Rabin en Kaye uit de groep gestapt. Jon Anderson is begin jaren negentig verhuisd naar San Luis Obispo aan de Amerikaanse westkust. Hij werkt er aan solomateriaal dat hij soms uitvoert in een lokale club én hij zoekt weer contact met Steve Howe en Rick Wakeman. Eind 1995 komt de band bij elkaar om nieuw materiaal op te nemen en om de terugkeer van de 'klassieke' Yesformatie (Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White) te vieren met drie concerten die 4, 5 en 6 maart 1996 plaatsvinden in de Fremont Theater in SLO (en die ook gefilmd worden, maar dat weet ik dan nog niet). Ik koop Keys To Ascension op 7 november 1996. Enerzijds vind ik het een fijne verrassing, anderzijds ben ik wat teleurgesteld in het materiaal dat we op deze dubbelcd voorgeschoteld krijgen. Er staan veel liveopnames op van de drie concerten en daarnaast is er nieuw studiomateriaal te horen. De liveopnames klinken goed en de in de keuze van het repertoire zitten een paar aardige verrassingen. Na opener Siberian Khatru krijgen we gelijk het plaatkantlange The Revealing Science Of God voor onze kiezen en het is fantastisch. Ook de Yesversie van Paul Simons America is opmerkelijk en de mooie uitvoering van Onward ook. Het eerste plaatje eindigt met een wonderschoon Awaken; gaaf dat dit weer op de setlijst staat. Het tweede plaatje start met de twee toegiften van de concerten en dat zijn (hoe kan het ook anders) Roundabout en Starship Trooper. Minder verrassend, dus. En dan het studiomateriaal. De twee lange stukken bevatten mooie fragmenten, maar het klinkt niet goed. Ik weet ook niet goed wat er mis is met de productie, maar het lijkt wat plat en blikkerig en alles bij elkaar overtuigt het me (nog) niet. Kortom: leuke uitgave, maar ik mis nog het een en ander. Waar is de rest van de concerten? Is er nog meer studiospul? Wanneer krijgen we dat dan?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Keys To Ascension 2



Yes! Waarom we de opnamen van de reünieconcerten zo versnipperd tot ons krijgen, is me een raadsel als een jaar later het tweede deel uitkomt. Ik koop de dubbelcd op 13 november 1997. Op het eerste plaatje staat het restant van die liveopnamen, te beginnen met I've Seen All Good People, altijd fijn. Daarna een gedreven versie van Going For The One, een lieflijke Time And A Word en een fraaie Close To The Edge. Een even zo mooie Turn Of The Century en And You And I besluiten de verzameling livespul. Hoewel alles zeer goed klinkt en lekker is gespeeld, blijf ik toch met een onbevredigd gevoel zitten, omdat alles door elkaar is gehusseld. Op het tweede schijfje dan het resterende studiomateriaal. Mind Drive is de grote, grote verrassing: anno 1996 weet de band nog altijd een zeer sterk plaatkantlang werkstuk te maken, waarin we van de grootse introductie langs prachtige melodieën en fraaie intermezzi buitelen. Ook de resterende vier kortere stukken zijn uitstekend. Footprints, Bring To The Power, Children Of Light (dat een overblijfsel van ABWH uit 1989 blijkt te zijn) en het afsluitende instrumentaaltje Sign Language: het zijn prima moderne Yesstukken. Van het concert verschijnt overigens ook een video en later ook nog een dvd. Wakeman is uiteindelijk niet tevreden over hoe het studiomateriaal is uitgebracht en andermaal vertrekt hij: de productie is in zijn ogen niet goed en de opnamen die nu op KTA 1 en 2 staan, hadden gewoon op één enkel album moeten komen. Ik ben dat laatste met hem eens; dan hadden de liveopnamen op een dubbelcd gepast én in de oorspronkelijke concertvolgorde. Gemiste kans, hoe goed het allemaal ook is.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2894: Yes - Open Your Eyes



Yes! Weer een verrassing. Eind 1997 verschijnt er doodleuk een nieuw studioalbum en ik koop dat op 15 november 1997. Bij de eerste beluistering ben ik verward. Wakeman weg en nu is de multi-instrumentalist Billy Sherwood lid van de band. Bassist Chris Squire is met Sherwood (die hij kent sinds de 1994 Talk-tour) songs aan het schrijven en het duo komt bij de rest van de groep met zo goed als een afgerond album. Alan White speelt drumpartijen in, Anderson zingt zijn teksten eroverheen en Steve Howe vult iedere open ruimte op met zijn kenmerkende gitaarfriemelarij. Zelden zo'n drukke plaat van de band gehoord; ik word er bijna nerveus van. Op zich zijn de songs prima te pruimen en er staat veel fraais op. Het enige rustpuntje is From The Balcony, een akoestisch liedje van Anderson met Howe op gitaar. In het voorlaatste stuk Somehow...Someday hoor ik plots Anderson fragmenten zingen van zijn eigen compositie Boundaries, afkomstig van zijn soloplaat Animation uit 1982(!). Bijzonder. Ook bijzonder: als de elf songs voorbij zijn, klinken er na twee minuten stilte allerlei zachte vogelgeluiden, alsof we in een bos staan, en daaruit doemen af en toe fragmenten van de koortjes van de songs op. Dit gaat dik een kwartier door. Op de hoes staat dat alle songs zijn geschreven door de vijf bandleden en daarmee doen we Squire en Sherwood echt tekort. Vreemd. Ook vreemd is de tour die in 1998 start; voor de toetsenpartijen is ene Igor Koroshev aangetrokken, een van oorsprong Russische muzikant, zodat Yes uit zes personen bestaat. Er is een concert in Nederland, maar ik schrik van de prijs van een kaartje; tachtig gulden is me te veel. Achteraf spijt van: de band speelt nauwelijks iets van het nieuwe album en het blijkt zeer goed te zijn (geweest). Bij nadere beluistering vind ik het album best oké, al blijft de manier waarop het tot stand is gekomen opmerkelijk.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-01-2026 08:19:08 ]

bazbo cd2895: Yes - Something's Coming - The BBC Recordings 1969-1970



Yes! Eind 1997 / begin 1998 is er wéér een verrassing als deze dubbelcd verschijnt. Ik koop 'm gelijk op 13 februari 1998. Oud-gitarist Peter Banks is de archieven in gedoken en komt met een verzameling opnamen die Yes maakte voor de BBC tussen januari 1969 en half maart 1970. Het geluid is niet overal even goed, maar het geeft een schitterend beeld van hoe innovatief de groep te werk ging. Yes startte - net als zo veel bandjes in die tijd - met het spelen van materiaal van anderen, maar het vijftal Anderson, Banks, Bruford, Kaye en Squire gaf er een geheel eigen draai aan, sterker nog: ze maakte het zich compleet eigen. Dat is vooral goed te horen in een stuk als Something's Coming (van Leonard Bernstein en Stephen Sondheim uit de West Side Story). Everydays (van Stephen Stills) en Every Little Thing (The Beatles). Maar ook hun eigen songs zijn origineel en vernieuwend. Then en Astral Traveller vind ik hoogtepunten uit hun vroege oeuvre. Omdat we hier opnamen horen van zes verschillende sessies, zitten er wat doublures in, maar omdat de geluidskwaliteit ook verschillend is, is dat geen ramp. Er is één uniek stuk: For Everyone is in deze vorm nooit op een studioplaat verschenen, maar een deel ervan - door Squire geschreven - kwam in 1971 terecht in het driedelige stuk Starship Trooper op The Yes Album. Aanvullend zijn er aan het eind van iedere cd opnamen voor respectievelijk Duitse en Franse radio te horen. Alles bij elkaar: mooi stuk geschiedenis en samen met de interessante notities van Peter Banks een uitstekende aanvulling op de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: various artists - Yes, Friends And Relatives



Yes! In 1998 zie ik deze dubbelcd in de winkel liggen. Een paar keer pak ik 'm uit de bak, bekijk wat erop staat en dan zet ik 'm weer terug. Op 21 augustus 1998 neem ik 'm toch mee. Het is een verzameling stukken van allerlei solo- en projectplaten van de leden van Yes. Zo horen we Jon Anderson, Bill Bruford's Earthworks, Steve Howe, Chris Squire's vrouw Nikki's project Esquire en Rick Wakeman (al dan niet samen met zijn zoon Adam). Iedere cd eindigt met een groot stuk van Yes zelf: America en Close To The Edge, afkomstig van de beide Keys To Ascension albums. Er staan een paar unieke liedjes op. Zo is daar een remake van Owner Of A Lonely Heart, onder de naam van Jon Anderson. Van Anderson trouwens nog drie liedjes van zijn dan recente soloalbum The More You Know, plus 10 Million, nóg een liedje van de sessies voor dat album, maar dat niet op dat album staat. Op het moment dat ik de dubbelcd koop, ken ik de twee stukken van Esquire niet; later zal ik de vinylversie van de elpee kopen. Van Rick Wakemans soloplaat Live At Hammersmith Odeon staan twee erg lange stukken erop; de elpee heb ik, maar ik heb het nog niet op cd. Al het andere heb ik in 1998 al wel op cd. Maar goed dat dit rare verzamelplaatje voor een prikkie in de winkel ligt. Ik meen overigens dat er een paar jaar later nog een tweede deel verschijnt, maar dat weet ik niet zeker en hoe dan ook: ik heb het niet.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2896: Yes - The Ladder



Yes! Eind september 1999 verschijnt wéér een nieuw studioalbum van Yes. Ik koop 'm gelijk als hij verschijnt, een gelimiteerde en genummerde editie (ik heb nummer 04062), gestoken in een kartonnen slipcase waarin ook een poster te vinden is. Wat een verrassing is deze plaat, want er staat ouderwets goed spul op. Zo opent de plaat met het bijna tien minuten durende Homeworld, dat zich kan meten met het grote werk uit de eerste helft van de jaren zeventig. Het is fris, avontuurlijk en ijzersterk. Daarna volgt een reeks toegankelijke en aanstekelijke stukken, waarvan Lightning Strikes, Face To Face en The Messenger (een ode aan Bob Marley!) het meest in het oor springen. Aan het eind klinkt dan New Language, ook al zo'n gedegen progwerkstuk en het album sluit af met het akoestische Nine Voices. Toetsenist Igor Khoroshev is nu vast lid van de band, waardoor Yes een sextet is geworden. Bruce Fairbarn produceert het album en het plan is dat hij de boel ook mixt, maar nog voordat hij daaraan kan beginnen overlijdt hij plots. Het zestal Anderson-Howe-Khoroshev-Sherwood-Squire-White gaat ook op tournee en ter gelegenheid daarvan komt er een speciale Tour Edition van The Ladder op dubbelcd uit. Die koop ik op 7 februari 2000. Het eerste plaatje bevat het album en als je 'm in je pc stopt is er een screensaver, een interview met de band én een demo van Homeworld, het pc-spel dat dan verschijnt. Het grandioze stuk van Yes is gebruikt als achtergrondmuziek. Op de bonusdisc staan twee stukken live opgenomen (Homeworld en The Messenger) en zullen later verschijnen op een officieel livealbum, plús een video-opname van I've Seen All Good People van hetzelfde concert. Ik geef mijn oorspronkelijke versie van The Ladder aan een belangstellende collega (of ik verkoop 'm aan 'm, weet ik veel), maar behoud de slipcase en daar huist de toureditie samen met de poster in. The Ladder is een sterke plaat en in mijn oren de beste sinds 1983.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2898: Yes - House Of Yes - Live From House Of Blues



Yes! Ik zie het zestal optreden in Vredenburg in Utrecht op 1 maart 2000. Schitterend concert, waarin het nieuwe album volop in de schijnwerpers staat, maar waarin ook ruim aandacht voor de geschiedenis. Yours Is No Disgrace is de opener en daarna gelijk het prachtstuk Homeworld van The Ladder. Het daarop volgende Perpetual Change is echt een verrassing, maar het is Awaken dat mij met open mond doet zitten luisteren. Tussendoor dan inderdaad veel van The Ladder, maar ook And You And I en zelfs Hearts (van 90125, met Billy Sherwood in de hoofdrol). I've Seen All Good People sluit de reguliere set af. Howe speelt in z'n uppie Clap. Daarna komt de band (minus Howe) terug op het podium en vertolkt Cinema en Owner Of A Lonely Heart. Ten slotte krijgen we - hoe kan het ook anders - Roundabout (met Howe weer terug op het podium). Mooi concert; de band heeft er duidelijk plezier in en klinkt gedreven. Zowaar, er verschijnt een dubbelcd met daarop het concert in House Of Blues, maar op de hoes is nergens vermeld in welke stad in de VS en op welke datum het is opgenomen. De setlist komt overeen met wat ik heb gezien in Utrecht, al ontbreken hier Hearts en Clap. Het concert is ook gefilmd en niet veel later komt er ook een dvd De drie stukken die op de toureditie van The Ladder stonden, komen van dit concert. Mooi souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo ce2899: Yes - Magnification



Yes! Tijdens de tour in 2000 schijnt de jonge Russische toetsenist Igor Khoroshev zich nogal als een superster te (mis)dragen en dat past niet goed bij de andere bandleden. Eind van de tour is hij dan ook niet langer onderdeel van Yes. Zonder toetsenist besluit de groep (zonder Billy Sherwood) om een album op te nemen met een orkest. Ik koop Magnification op 7 september 2001, zo ongeveer de dag van verschijnen, en ben tot op de dag van vandaag zeer onder de indruk. De composities zijn sterk, het klinkt allemaal zeer fraai en dit orkestrale geluid past goed bij de toch al bombastische muziek van de groep. Niet dat het allemaal bombast is; integendeel. Het orkest vult het monumentale geluid mooi aan. Van opener en titelnummer Magnification via rocker Spirit Of Survival (duidelijk een Squire-stuk) en lieflijke liedjes als Give Love Each Day en Dreamtime tot aan het monumentale vierdelige In The Presence Of: dit is gewoon puike Yes met een nieuw geluid. Aanvankelijk wil Squire voor de orkestraties zijn oude maatje Trevor Rabin vragen, maar omdat die niet beschikbaar is, valt de keuze op Larry Groupé. Die maakt niet alleen mooie arrangementen, maar componeert ook hele instrumentale orkestrale delen op het album. Uiteindelijk is het het San Diego Symphony Orchestra dat de orkestpartijen inspeelt. Toch zijn er ook wat pianopartijen en het is drummer Alan White die deze vertolkt. Niet vreemd; als jonge knaap begon hij zijn muzikale carrière met pianolessen. Alles bij elkaar is Magnification een schitterend album en in mijn oren is het een absoluut hoogtepunt in het oeuvre van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2900: Yes - Keystudio



Yes! De groep blijft me verbazen. In 2001 komt er een cd met daarop al het studiomateriaal dat Yes opnam in 1996 en dat zo verspreid verscheen op de twee Keys To Ascension-dubbelcd's. Twee stukken - die op de eerste KTA te horen waren - zijn geschreven en opgenomen in de aanloop naar de drie reünieconcerten van de 'klassieke' bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman en White). De overige vijf stammen van iets later, toen de eerste KTA uit was gekomen. Wakeman heeft zich in mijn oren terecht heel boos gemaakt; dit had gewoon een aparte studioplaat moeten zijn. Be The One en That, That Is stonden op KTA1 en zijn gedegen progstukken van respectievelijk tien en twintig minuten. Ik vind het goed werk, maar ze klinken wat blikkerig. De vijf stukken die oorspronkelijk op KTA2 terecht kwamen zijn echt fantastisch, vooral het plaatkantlange Mind Drive doet niet onder voor de meeste nummers van Yes uit de eerste helft van de jaren zeventig, al is het geluid veel moderner. Het cd'tje Keystudio lijkt wat gemakkelijk in elkaar geflanst. Ik vind het een fluthoesontwerp en over de volgorde van de stukken had beter nagedacht gekund. Mind Drive heeft echt een ongekend goed intro, dat bijna atmosferisch begint en langzaam opbouwt naar die stuwende orkestrale riff, waarop de band in al z'n hevigheid losbarst. Dat had toch de opener van de plaat moeten zijn. Footprints dat we nu als eerste horen, is ook ijzersterk, maar ik vind het een verkeken kans. En had het subtiele instrumentaaltje Sign Language als afsluiter gezet; nu staat het ergens middenin, nogal verloren, en eindigen we met het aardige, maar niet zo heel schokkende Children Of Light. Nou ja, een Yesfiel heeft altijd wat te klagen. Ik ben blij dat ik de afspeelvolgorde op mijn cd-speler kan programmeren én dat dit studiomateriaal op één schijfje is uitgebracht. Voor het geld hoef ik het niet te laten: ik koop Keystudio voor nog geen tientje op 14 september 2001.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2901: Yes - Symphonic Live



Yes! Ik ben heel enthousiast over het schitterende album Magnification dat in 2001 uitkomt en als dan het bericht komt dat Yes rondtourt met een orkest, wil ik het meemaken. Op 22 november 2001 zit ik in de Heineken Music Hall en wat zich voor mijn ogen en oren afspeelt, vind ik geweldig. Het begint gelijk goed met Close To The Edge. Niet overal hoor ik de meerwaarde van het European Festival Orchestra (voor het Amerikaanse deel van de tour is een ander orkest ingehuurd), maar in dit stuk is het wel degelijk een fraaie toevoeging. Dat geldt natuurlijk ook voor de drie stukken van Magnificiation, die plaat was al opgenomen zonder toetsenist maar met orkestpartijen. Dirigent is overigens Wilhelm Keitel. In enkele andere werken is er wel een toetsenist nodig en dus is Tom Brislin erbij om bijvoorbeeld de synthsolo in Starship Trooper te vertolken. Alan White speelt het pianointro van In The Presence Of, zoals hij ook op de studioplaat deed. Jon Anderson is in zijn hobbezakhobbitkledij heerlijk zweverig in zijn aankondigingen. Steve Howe mag zijn solo op akoestische gitaar doen en na I've Seen All Good People is Roundabout uiteraard de toegift. In die beide laatste liedjes is het orkest nauwelijks te horen, maar de jongedames blijken ook te kunnen dansen. Echter, de grote verrassingen en klappers van de avond zijn werkelijk uitstekende uitvoeringen van The Gates Of Delirium en Ritual. Ik zit met kippenvel op mijn stoel en met open mond ademloos te luisteren. Prachtig. Wat blijkt? Vanavond wordt ook gefilmd en in juni 2002 komt er een fraaie concertregistratie uit op dvd. Die koop ik natuurlijk gelijk. Er schijnt ook een cd-versie te zijn en ik vind een heruitgave uit 2009 pas op 9 oktober 2014. Het is een enkele cd, dus nogal wat stukken hebben het veld moeten ruimen. Zo ontbreken helaas Magnification, In The Presence Of, de gitaarsolo en de toppers The Gates Of Delirium en Ritual. Toch fijn om weer terug te horen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2902: Yes - Symphonic Live



Yes! O wat ben ik blij als in januari 2026 dit doosje uitkomt, met daarop het complete concert op cd én op bluray. Vanaf 22 januari 2026 heb ik het op de plank staan en dan kan mijn oude enkele-cd-versie ergens ver weg achter op een plank gezet. Alles klinkt supergoed op deze geremasterde cd's, misschien hoor ik het orkest nu zelfs beter, de bluray moet ik nog bekijken en jongejonge wat een feest om The Gates Of Delirium door de kamer heen te knallen. Yes!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2903: Yes - In A Word: Yes (1969-...)



Yes! Deze box met vijf cd's verschijnt in 2002. Ik ben niet van plan hem te kopen, want op het eerste gezicht heb ik alles al wat erop staat. Maar dan ben ik twaalfenhalf jaar in dienst bij mijn werkgever en mag ik een cadeau uitzoeken. Ik vier mijn feestje op 26 september 2022 en krijg 'm dan in handen. In A Word: Yes is een heel fraai overzicht van het Yeswerk van 1969 tot en met 2001. Op het eerste plaatje aandacht voor de eerste drie elpees. Van Yes en Time And A Word staan er respectievelijk drie en vier nummers op. Veel mensen weten niet dat ook Yes begon als coverband, al gaven ze aan de liedjes van anderen een geheel eigen draai. De box begint dan ook met Every Little Thing (The Beatles). The Yes Album staat er bijna helemaal op. Op het tweede plaatje veel werk van Fragile (die vier groepsstukken) en Close To The Edge en van Tales From Topographic Oceans horen we voor het eerst de uitgebreide versie van The Revealing Science Of God met het atmosferische intro dat op de originele elpee ontbreekt. Het derde plaatje gaat verder met de elpees Relayer (de hele The Gates Of Delirium staat erop!), Going For The One en Tormato. Aan het eind plots iets wat nooit eerder verscheen: Richard is een demo voor de opnamen van het album uit 1979 dat nooit uitkwam. Op het vierde plaatje nog twee van die demo's: Tango (niet compleet) en Never Done Before. Voor mij zijn deze demo's niet nieuw; ik heb ze op een obscure bootlegelpee. Er bestaan nog meer demo's en die zijn terechtgekomen als bonustracks op de remasterde versies van de Tormato- en Drama-cd's. Het vierde plaatje gaat verder met stukken van Drama (fijn: Machine Messiah is te horen), 90125, Big Generator en zowaar: het pronkwerk van het Anderson Bruford Wakeman & Howe-album: Brother Of Mine. De vijfde cd belicht het recentere werk van de albums Union, Talk, Open Your Eyes en The Ladder. Tussendoor komt de volledige Mind Drive voorbij. En dan is er een nooit uitgebracht stukje: Last Train, maar het is een soort korte jam en het stelt niet zo heel veel voor. De box besluit gepast met het mooie In The Presence Of van Magnification. Deze box is een fijne aanvulling op Yesyears. Nog altijd heb ik wat te zeuren: zo vind ik de hoeveelheid nooit verschenen spul wat tegenvallen en staat Awaken er niet op. Maar alles bij elkaar: puike box en mooi om alles weer eens achter elkaar tot me te nemen. Zo hoor je in dik zesenhalf uur de ontwikkeling, de hoogtijdagen en de soms wat wiebelige voortgang van Yes.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 09-02-2026 19:07:59 ]

bazbo cd2904: Yes - Yes-today



Yes! Op 18 januari 2025 ontvang ik een pakketje van Chris, een online vriend uit Wales. Hij is zijn huis aan het opruimen in verband met een naderende verhuizing en had allerlei cd's in de verkoop en weggeef. Ik koos er twee uit en als een soort extraatje stopt hij er deze dubbelcd van Yes bij. Het is een beetje vreemde compilatie uit 2002, met daarop materiaal van Open Your Eyes (zes stuks), The Ladder (zeven) en House Of Yes - Live From House Of Blues (vier). Niets wat ik nog niet had, dus. Rond deze tijd komen er wel meer van dit soort goedkope verzamelcd'tjes van de groep op de markt. Ik vraag me af of ze wel door de band zijn geautoriseerd. Ik had het plaatje nog niet beluisterd; dit is (na dik een jaar) dus de eerste keer. En de laatste, want nu verhuist hij naar een plekje heel ver weg achter op een plank. Niet dat het slecht is; integendeel. Maar ik heb alles al, hè?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2905: Yes - The Ultimate Yes: 35th Anniversary Collection



Yes! Ik ben echt niet zo'n debiel die alles koopt wat er maar uitkomt. Er zijn nogal wat verzamelplaten van Yes en de meesten sla ik over. In 2004 komt er echter eentje, waarvan versies zijn die wel degelijk interessant zijn. De reguliere Amerikaanse versie betreft een dubbelcd met daarop een compact maar zeer gedegen overzicht van wat de band tot dan toe heeft gepresteerd. Na opener Time And A Word van de gelijknamige tweede elpee volgen drie stukken van The Yes Album en de vier groepsnummers van Fragile. Het album Close To The Edge is vertegenwoordigd door And You And I en Siberian Khatru. Ook de singleversie van America staat op het eerste plaatje. Daarna gaat het in sneltreinvaart door de rest van de jaren zeventig en de volgende twee decennia: Soon, twee korte stukken van Going For The One en eentje van Tormato en Drama. Van 90125 staan er dan weer drie nummers op: de hits Owner Of A Lonely Heart, Leave it en It Can Happen (de laatste in de single edit). Van Big Generator de hit Rhythm Of Love en een remix van het titelnummer. Ten slotte horen we van de albums Union, Talk, Open Your Eyes, The Ladder en Magnification ieder een liedje en Homeworld is ingekort tot een soort radio edit, heel stom. Voor mij is deze verzamlaar dus niet zo interessant, alleen de remix van Big Generator is écht anders. (De Britse versie van de dubbelcd kent een totaal andere setlijst met daarop zelfs de volledige Ritual en Awaken. Vraag me niet waarom.) Echter, op 18 april 2009 - volgens mij ben ik op de grote platenbeurs in Utrecht - vind ik een Canadese uitgave met een bonusplaatje. In twintig minuten komen vijf grotendeels akoestische stukken voorbij die de band in 2003 heeft opgenomen in de bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White. Jazeker, Rick Wakeman is weer terug in de band voor een grootse tournee door de Verenigde Staten en later in 2004 ook in Europa. De akoestische Roundabout is leuk, maar niet echt wereldschokkend. Show Me is een nieuw liedje van Jon Anderson, waarop hij zichzelf begeleidt op midigitaar. De akoestische South Side Of The Sky is aardig en vooral het pianointerlude van Wakeman is fraai. Steve Howe presenteert een nieuwe (instrumentale en akoestische) versie van zijn Australia en krijgt daarbij hulp van Oliver Wakeman. Ten slotte speelt Chris Squire op zijn basgitaar een deel uit New World Symphony van Dvorák. Kijk, hier doen we het voor. Ik neem de waarschijnlijk tweedehands driedubbelcd mee voor maar liefst zeven euro. Leuk!

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2906: Yes - Remixes



Yes! Voor dit project gooide ene The Verge allerlei Yes-tracks door elkaar en op een hoop. De cd ervan verschijnt in 2003 en - nieuwsgierig als ik ben - koop 'm op 5 september 2003. Als ik 'm thuis in de cd-speler stop en beluister, weet ik niet wat ik ervan moet vinden. Ik weet het nog niet. Enerzijds is het leuk om alle licks en loopjes en melodieën en zangstukjes te herkennen; anderzijds lijkt het bij vlagen helemaal nergens naar. Voor wie of wat is dit remixalbum eigenlijk gemaakt? Geen idee. Later ontdek ik dat achter de naam The Verge een redelijk bekende naam schuil gaat: Virgil Howe is de zoon van Steve en hij heeft op latere platen van zijn vader de toetseninstrumenten beroerd. Wil je stukken als Heart Of The Sunrise, Awaken, Siberian Khatru, Five Percent For Nothing (bijna vijf minuten in plaats van vijfenveertig seconden), No Opportunity Necessary, No Experience Needed of Circus Of Heaven (hier met een nieuwe titel No Clowns) eens totaal vernaggeld tot je nemen, dan is dit een leuk plaatje. Ik draai het bijna nooit. Virgil Howe overlijdt plotseling op 11 september 2017/

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 16-02-2026 09:34:48 ]

bazbo cd2907: Yes - The Word Is Live



Yes! Nee, dan deze cd-box met drie plaatjes erin, waarop bijna vier uur liveopnamen van de groep, vastgelegd van 1970 tot 1988. Het eerste schijfje opent met twee opnamen van de BBC, die ook al op Something's Coming stonden. Daarna wordt het zeer interessant. Astral Traveller en Everydays zijn opgenomen in Gothenburg in januari 1971, als Steve Howe net in de groep zit. Daarna opnamen uit juli 1971 in Londen en je hoort dat de gitarist nu stevig in het zadel zit; de versies van America en de cover van It's Love zijn fenomenaal. Op het tweede plaatje eerst werk uit 1976 met Patrick Moraz in de band; Sound Chaser klinkt als een compleet gestoorde band aan het werk. Ook interessant zijn de opnamen uit 1978; was het album Tormato nogal tegenvallend, de tournee met het ronddraaiende podium in het midden van de hal was een geniale vondst en het materiaal grandioos. Het hoogtepunt is The Big Medley, waarin Time And A Word, Long Distance Runaround, The Fish, Survival, Perpetual Change en de tweede helft van The Gates Of Delirium zijn opgenomen. Op de derde cd staat nog wat spul uit 1979 en vervolgens wat werk van de 1980-Yes met The Buggles erin. Zo horen we naast Tempus Fugit ook twee stukken die niet op Drama staan: Go Through This en We Can Fly From Here (dat later in de Yesgeschiedenis nog een rol zal spelen). De doos eindigt met drie stukken afkomstig uit 1988 met Trevor Rabin in de band en het zijn weinig verrassende stukken. Het geluid is niet overal even goed, maar dat dondert me niet. De grotendeels hoogst amusante box schaf ik aan (als hij verschijnt) op 3 september 2005 en ik mag 'm graag beluisteren.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

quote:

Op maandag 16 februari 2026 09:35 schreef Dagoduck het volgende:
Hoeveel YES-platen heb je nog?

Nogal wat, vrees ik.

quote:

Op woensdag 18 februari 2026 21:29 schreef Gehenna het volgende:
Maar gelukkig:
[..]
Want dan waren we nog langer bezig

Precies: ik ben wel een debiel, maar niet zó'n debiel.

bazbo cd2907: Yes - Live At Montreux 2003



Yes! Rick Wakeman heeft in 2002 weer zin en tijd om zich bij de groep aan te sluiten en de grote bezetting van Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White toert twee jaar lang volop over de gehele wereld. Op 14 juli 2003 staat de band op het Montreux Jazz festival. Het concert wordt gefilmd en verschijnt op dvd (en die heb ik natuurlijk), maar in 2007 komt het concert ook op dubbelcd beschikbaar en die koop ik op 19 september 2007. Het geluid is uitermate fraai, het spel gedreven en de setlijst fijn. Natuurlijk starten we met Siberian Khatru en vervolgens komen Magnification en In The Presence Of van het dan meest recente album Magnification voorbij. Wakeman vult de orkestrale partijen schijnbaar moeiteloos in. Leuk zijn de aanwezigheid van Don't Kill The Whale, We Have Heaven en South Side Of The Sky. And You And I is zo'n vaste waarde in een Yesconcert en altijd gedegen. In zijn solohoekje speelt Steve Howe natuurlijk Clap, maar verrassender vind ik zijn mooie versie van To Be Over. Het tweede plaatje gaat akoestisch verder met Show Me, het liedje dat Jon Anderson begin van het decennium schreef. Vervolgens mag Wakeman zijn medley van stukken uit The Six Wives Of Henry VIII spelen en na Heart Of The Sunrise en een energieke Long Distance Runaround gaat Squire tekeer op zijn basgitaar in The Fish. En dan is het zover: een wonderschone Awaken is - niet geheel onverwacht - het hoogtepunt van het concert. Het reguliere optreden eindigt opgewekt met I've Seen All Good People en dan is Roundabout de uitgekauwde toegift. Alles bij elkaar: prima liveregistratie van deze oude knakkers, die toch nog opvallend vitaal ogen.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2908: Yes - Union Live



Yes! Het lijkt stil rond de band na 2004, maar intern gebeurt er van alles. Daarover ietsie later. Begin 2011 brengt het label Gonzomedia deze superset uit. Het is een terugblik naar 1991, toen het achtkoppige monster Yes toerde door de Verenigde Staten en Europa. De box met twee cd's en twee dvd's is in eerste instantie alleen via postorder te verkrijgen. Ik heb 'm vanaf 2 februari 2011. Centraal staat een concert dat Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White in 1991 geven in het Shoreline Amphitheatre in Californië en het is te zien én te beluisteren op een dvd en de twee cd's. Helaas is dit niet een concert met het ronddraaiende podium in het midden van de zaal en dat maakt deze concertfilm wat minder dynamisch en interessant. Ook de setlijst is anders en vooral ook korter. Het blijkt niet het gehele concert te zijn. In plaats van Shock To The System, And You And I, Changes, Long Distance Runaround en Lift Me Up krijgen we wel het poppy Saving My Heart For You (het enige stuk van de Union-plaat). Desondanks toch een fijne concertregistratie. Op de tweede dvd treffen we nog twee bootleg-video's van complete concerten in Denver en Pensacola met een iets andere en langere setlijst en nog wat extra geluidsopnamen: de ontbrekende stukken van het concert in Californië en wat van concerten uit Londen en Burgesttown. Ik kan me niet herinneren die tweede dvd ooit te in de speler te hebben gehad. Leuk hebbeding wel. Sinds enige tijd zie ik in een plaatselijke platenwinkel materiaal van deze boxset apart op dubbelcd's in de bak staan.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2909: Yes - Fly From Here



Yes! Ik zie de band in 2004 op het Arrow Rock Festival. De bezetting Anderson-Howe-Squire-Wakeman-White levert er een puik concert af, zij het dat het slechts anderhalf uur duurt en niet zo uitgebreid is als de andere concerten van de tour; zo ontbreekt de gehele akoestische set, maar gelukkig krijgen we wel het medley rondom Mind Drive. Na de tour neemt de band even rust, er zijn pas weer tourplannen in 2008. Tegen die tijd heeft Rick Wakeman gezondheidsproblemen; hij kan niet meedoen maar stelt voor dat zijn oudste zoon en bijna net zo begenadigd toetsenvirtuoos Oliver hem vervangt. En dan wordt ook Jon Anderson ziek. Hij heeft ernstige ademhalingsproblemen, heeft een bijna-dood-ervaring en moet het lang rustig aan doen. Het is Chris Squire die opkomt voor het bedrijf dat Yes heet en voorstelt om toch op tournee te gaan. Hij heeft van iemand de tip gekregen eens te gaan luisteren naar ene Benoit David, zanger bij een Canadese Yes-coverband. David doet mee en Yes toert de wereld over. Ik zie de band in 2009 in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard. Gaaf concert wel, al is de stem van David wennen, hoe veel ook van het timbre van Anderson weg heeft. In deze bezetting gaat Yes de studio in. Oliver Wakeman stelt voor om Trevor Horn als producer te betrekken en als die eenmaal bezig is, komt die met het idee om Fly From Here uit de mottenballen te halen. Het liedje stond op de setlijst in 1980, toen Horn zelf de zangpartijen vertolkte in afwezigheid van Anderson. Horn staat erop dat de groep het stuk uitbreidt, maar wil ook dat Geoffrey Downes (toetsenist bij Yes in 1980) betrokken wordt. Voor hij het weet ligt Oliver Wakeman uit de band; als Fly From Here in 2011 uitkomt, zijn al zijn partijen vervangen door die van Downes en zijn compositorische bijdragen grotendeels geskipt. Ik weet niet wat ik er precies van moet vinden, maar het woord schandalig komt wel in me op. Ik koop Fly From Here als hij uitkomt, op 6 november 2011. Het album opent met het plaatkantlange Fly From Here en toegegeven: het is een aardig zesdelig werkstuk geworden. The Man You Always Wanted Me To Be is een compositie van Chris Squire en hij zingt het ook; Benoit David vindt dat het qua stijl niet bij hem past. Life On A Filmset komt nog van de sessies die Downes in de jaren tachtig met Greg Lake doet tijdens hun project Ride The Tiger, al krijgt Lake geen credit, maar Horn wel. Hour Of Need is geschreven door Steve Howe en is een wat vlak nummer. Daarna een kort akoestisch gitaarintermezzo in de vorm van Solitaire. Afsluiter Into The Storm lijkt dan weer wat op te krabbelen na een voortkabbelende rij mindere stukken; het is het enige werk waarin Oliver Wakeman een schrijverscredit krijgt. Zijn toetsenspel is onder de noemer 'keyboards (additional)' (jaja) op drie stukken te horen; kennelijk kan Downes hem toch niet evenaren. Hoe dan ook: ik vind het geen slecht album, maar het mist vuur en avontuur. Mijn versie kent een bijgevoegde dvd waarop een korte documentaire staat over het maken van de plaat. Geen woord over hoe Wakeman werd gewipt. Op YT is niets te vinden van het album, althans geplaatst door het officiële Yes-account.. In 2018 zingt Trevor Horn de zangpartijen opnieuw in en komt er een heruitgave onder de naam Fly From Here - Return Trip en die is wel te vinden. Het zegt iets over de vreemde gang van zaken.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2910: Yes - We Can Fly



Yes! Ik zie de band opnieuw op 21 november 2011, dit keer in de Vereeniging in Nijmegen. Ik vind het geen goed concert. De vaart is er volledig uit en Benoit David is niet bij stem. Na afloop ontmoet ik de band (minus Howe) en van de organisatie van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) krijg ik een promosingle in mijn handen geduwd. Op We Can Fly staat slechts dat ene deel uit de suite Fly From Here. Ik laat het door de vier bandleden signeren. Leuk aandenken, dus. Er is zelfs een officiële video van de single (met daarin op 0:55 alleen producer Trevor Horn te zien). Op Discogs doet dit promoplaatje dat ik voor niets kreeg het leuk: het is verkocht tussen de 30 en 45 euro en als je wilt kun je het bij iemand kopen voor ¤50,00.

Bekijk deze YouTube-video



_{Vooruit, een (slecht) plaatje van het concert op 21 november 2011:}




[ Bericht 2% gewijzigd door bazbo op 23-02-2026 21:08:15 ]

bazbo cd2911: Yes - In The Present - Live From Lyon



Yes! Eind 2011 verschijnt dit verslag van de tour van 2009. Benoit David zingt niet onverdienstelijk (Anderson was ziek), de toetsenpartijen zijn uitermate sterk verzorgd door Oliver Wakeman (papa was ziek) en de rest van de band klinkt net zo gedreven en energiek. Het concert is opgenomen op 1 december 2009 in de Bourse du Travail in Lyon. Ik zie de band twee weken ervóór, op 14 november in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard en ben dus blij dat dit document er is; ik koop de set met twee cd's en een dvd op 8 december 2011. Het gebodene is dezelfde setlijst als ik mocht meemaken en er zitten wat leuke verrassingen in: Onward, Astral Traveller en twee stukken van Drama: Tempus Fugit en het monumentale en ijzersterke Machine Messiah. Natuurlijk ook een boel 'klassiekers', zoals opener Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Yours Is No Disgrace, And You And I, South Side Of The Sky en Heart Of The Sunrise, met als afsluiters natuurlijk Roundabout en Starship Trooper. Op de dvd staat een tour-documentaire met interviews en twee complete stukken: Roundabout en Machine Messiah. Opvallend is hoe groot de rol van Wakeman in de groep is. Ik mocht - omdat ik lid ben van de Nederlandse Yes-fanclub (jaja) - na afloop van het concert op 14 november de band (minus Howe) ontmoeten en vooral mijn korte gesprek met de sympathieke Oliver Wakeman en de uiterst coole Chris Squire zal me bijblijven. Kort na de tour gaat Yes de studio in om te werken aan Fly From Here en tijdens die opnamen zal Wakeman het veld moeten ruimen. Het livealbum zal later nogmaals uitgebracht worden met als bonus enkele stukken die Oliver Wakeman aanleverde voor het album Fly From Here en later zelf voltooide, onder de titel From A Page; ik heb hem (nog altijd) niet. Deze concertregistratie vind ik zeker de moeite van het beluisteren waard.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Bewijsmateriaal:}




[ Bericht 4% gewijzigd door bazbo op 25-02-2026 08:57:59 ]

bazbo cd2912: Yes - Heaven & Earth



Yes! In 2012 kampt zanger Benoit David met ernstige ademhalingsproblemen. Voor de band staan er allerlei optredens geboekt en al snel is een nieuwe zanger in beeld. Jon Davison is een Amerikaanse zanger; ik ken hem op dat moment van de band Glass Hammer waarin hij regelmatig zingt. Zijn naam en stem lijken griezelig veel op die van Anderson, zij het dat er aan Andersons stem een scherp randje zit dat bij Davison ontbreekt; Davison is ronder, zachter misschien. Ik ben sceptisch: het tegenvallende concert van 2011 staat in mijn geheugen gegrift. Als in 2013 de aankondiging komt dat Yes naar Europa komt om de drie elpees Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album in z'n geheel en van voor naar achter te spelen, ga ik wat publieksopnamen van eind 2012 beluisteren en dan word ik toch benieuwd. Op 22 mei maak ik het mee in 013 in Tilburg. Het is een grandioos concert. Tijdens de eerste tien minuten is het geluid nog niet heel goed afgesteld, maar daarna is het een glorieuze belevenis. Ja, de stem van Davison is te lief, maar de band is uitstekend in vorm en gedreven. Na de drie elpees komt nog de toegift Roundabout en dan mag ik na afloop de band (minus Howe) nog ontmoeten. Davison blijkt een allervriendelijkste man en van Squire valt me op dat hij afgemat en zelfs verward is. Anderhalve maand later komt Heaven & Earth uit, een studioalbum met acht stukken van deze nieuwe bezetting Davison-Downes-Howe-Squire-White. Ik koop hem op 5 juli 2014 in een sympathiek zaakje in Heerlen. Thuis stop ik hem in de speler en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Dan nog maar een paar keer beluisteren en ik geloof dat ik hem in totaal nog geen tien keer heb gehoord. Wat een draak. Roy Thomas Baker heeft de productie gedaan; mede door zijn toedoen is in 1979 de band al eens uit elkaar gevallen. Het klinkt vlak, mat, bloedeloos. De composities zijn ook niet bijster sterk. Opener Believe Again (geschreven door Howe en Davison) is nog aardig, daarna zakt het in. Er zijn stukken die Squire met Davison heeft geschreven, zelfs White met Davison en Howe en Davison hebben ieder ook zelf iets aangeleverd. Step Beyond (ook weer van Davison/Howe) vind ik echt vreselijk irritant jengelig. De afsluiter Subway Walls (door Downes en Davison) is dan weer niet zo erg, maar kan het niet meer redden. Het zit 'm volgens mij in het feit dat geen enkel stuk het totaal sterker is dan de som der delen; compositorisch werkt deze samenwerking gewoon niet. Ik mis Jon Anderson, die heeft tenminste een visie. Achteraf blijkt dat Anderson in 2012 en 2013 de wens heeft uitgesproken om weer terug te keren naar Yes, maar het ontbreekt hem aan de energie om de band te leiden. Met name Howe vindt het eigenlijk prima hoe het op dat moment loopt en is tevreden met wat de band neerzet op het podium en op de plaat. Ik ben het niet met hem eens. Volgens mij is de band achteraf ook niet tevreden, want van de officiële Yes-account is er niets van Heaven & Earth op YT te vinden. Ik snap dat wel. Dit lijkt nergens op. Wat een prutplaat.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2913: Yes - Songs From Tsongas - Yes 35th Anniversary Concert



Yes! Eind 2014 verschijnt deze uitgave. Op drie cd's krijgen we een concert dat Yes op 15 mei 2004 geeft in de Tsongas Arena in Lowell, Massachusetts tijdens de tour die het vijfendertig jarig jubileum viert. Het concert komt in 2005 al uit op dvd (en die heb ik natuurlijk sinds 2005), maar pas tien jaar later op cd beschikbaar en ik koop de driedubbelcd op 9 oktober 2014. Wat Yes op dat moment op het podium brengt, is een schitterend uittreksel van het beste dat de band heeft gedaan, bijzonder sterk uitgevoerd met ook nog eens wat fijne verrassingen in de setlijst. Het begint al gelijk met de opener. Daar waar je Siberian Khatru of Yours Is No Disgrace zou verwachten, start de band met Going For The One, direct gevolgd door een energieke Sweet Dreams (van de tweede elpee uit 1970!). In het eerste deel van het concert ook het schitterende medley rondom het latere epische stuk Mind Drive, met daarin South Side Of The Sky, Turn Of The Century en fragmenten van Footprints (My Eyes) verwerkt. Op het tweede schijfje staat de akoestische set die het kwintet tijdens die tour speelt. Wakeman mag The Meeting solo op piano spelen, Anderson zingt zijn Show Me, Howe speelt zijn Second Initial en klassiekers als Wondrous Stories, Long Distance Runaround, Roundabout en zelfs Owner Of A Lonely Heart krijgen een complete makeover, al vind ik dat bij de laatstgenoemde twee niet zo geslaagd. Rhythm Of Love zet ons weer op het luide rockbeen. Na een mooie And You And I komt nog een grote verrassing: een complete én fraaie uitvoering van Ritual (Nous Sommes Du Soleil). Ook in de toegift nog een fijne surprise: Every Little Thing (van The Beatles, zoals ook te horen op de debuutplaat Yes in 1969). Starship Trooper besluit dan dit gave concert. Zelf mocht ik de band in deze bezetting meemaken op 13 juni 2004 in De Schans tijdens het Arrow Rock Festival. Yes was de grote headliner en mocht helaas maar anderhalf uur spelen. Voor ons dus geen akoestische set en Ritual, maar wel dezelfde openingsstukken, de Mind Drive medley en elektrische versies van Long Distance Runaround (met de bassolo's in The Fish), Owner Of A Lonely Heart en Roundabout. Deze driedubbelaar is weer een fijne aanwinst in de verzameling.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 27-02-2026 10:25:29 ]

bazbo cd2914: Yes - Like It Is - Live At The Bristol Hippodrome



Yes! In 2014 start Yes met een uitgebreide tournee. Tijdens het concert speelt de band drie complete elpees van voor naar achteren: Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album, met Roundabout als onvermijdelijke toegift. Daarvan verschijnt in december 2014 een verslag en dat is dit album. Ik koop de Deluxe Edition met twee cd's en een concertdvd op 22 december 2014. Helaas staan alleen Going For The One en The Yes Album erop. Zelf maakte ik het concert mee op 22 mei 2014 in 013 in Tilburg. Zoals eerder vermeld: een uitstekend concert, na een ietwat rommelig klinkend eerste helft van het stuk Close To The Edge is het geluid prima en horen we een gedreven band. Van Going For The One vind ik Turn Of The Century en het monumentale Awaken tegen verwachting in meevallen, al mist toetsenist Geoffrey Downes de finesse van Wakeman. Hoogtepunt vind ik de uitvoeringen van The Yes Album, met als bijzonderheid dat Yes voor het eerst het liedje A Venture live vertolkt. De meegeleverde concertdvd in dit pakketje laat een gedegen spelende band zien. Je kunt je afvragen wat de meerwaarde is van het uitbrengen van complete albums die een band decennia later nog eens vertolkt. Voor mij is het een leuk souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{En vooruit, hier een plaatje na afloop van het concert: ikke met zanger Jon Davison.}

bazbo cd2915: Yes - Progeny: Highlights Of Seventy-Two



Yes! Voor veel Yesfanaten is Yessongs de ultieme liveplaat. Echter, de geluidskwaliteit ervan laat nogal wat te wensen over, al klinken de latere remasters stukken beter. In 2014 komt het bericht dat er een hele reeks concertopnamen uit Canada en de VS uit oktober en november 1972 zijn gevonden. Het betreft de tour ter promotie van het album Close To The Edge, waar Yessongs grotendeels een compilatie van is. Maar liefst zeven shows komen in mei 2015 in mooi opgepoetste vorm in een boxje uit. Nu meldde ik al eerder dat ik heus niet zo'n debiel ben die alles maar koopt, maar een beetje debiel ben ik wel. Ik koop de tamelijk prijzige box dan ook niet (duur dus, plus de setlijsten zijn identiek), maar schaf wel de samenvatting aan, op 14 september 2015. Op deze dubbelcd staat materiaal van vijf concerten (31 oktober in Toronto, 11, 12, 15 en 20 november in Durham, Greensboro, Knoxville en Uniondale, VS). Het openingsstuk is - net als op Yessongs - het laatste deel van Stravinsky's Fire Bird Suite en nu horen we de bandleden hun instrumenten stemmen. Daarna Siberian Khatru, I've Seen All Good People, Heart Of The Sunrise, Steve Howe's akoestische gitaarsolo Clap/Mood For A Day en het eerste plaatje eindigt met And You And I. Op het tweede schijfje Close To The Edge, de toetsensolo van Rick Wakeman, setafsluiter Roundabout en toegift Yours Is No Disgrace (met het jazzy piano-intro). Opvallend is hoe prominent Wakemans toetsen in de mix staan. Eindelijk hoor je eens goed wat hij precies speelt in het intro van Close To The Edge. Het geluid is niet altijd even goed in balans, maar dit album is een fraaie aanvulling op en verdieping van Yessongs en geeft nogmaals goed inzicht in wat een fantastische liveband Yes is in 1972.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2916: Yes - Like It Is - At The Mesa Arts Center



Yes! Het bevalt de band (en het publiek) goed dat Yes tijdens een concert hele albums van voor naar achter speelt. Na de Three Albums-tour gaat de groep dan ook verder met een tour door de VS tijdens welke de albums Close To The Edge en Fragile van voor naar achter klinken Na het eerstgenoemde album speelt de band ook twee stukken van het debacle dat Heaven & Earth heet en er is ruimte voor drie toegiften en geen van deze vijf stukken staan op deze dubbelcd die in juli 2015 uitkomt. Ik koop de Deluxe Edition op 7 juli 2015. Leuk om te horen en te zien, al kun je je nog altijd afvragen wat de toegevoegde waarde is van concertopnamen van complete albums die zo dicht mogelijk bij de originele studioplaten liggen. Anderzijds is deze uitgave zeer relevant, omdat het de laatste opnamen en beelden bevat waarop bassist Chris Squire is te horen en te zien. Hij overlijdt op 27 juni 2015 aan een acute en agressieve vorm van leukemie. Al snel is er in de muziekpers nieuws over vervanging: Squire heeft op zijn sterfbed aan Billy Sherwood gevraagd zijn plaats in te nemen. Vanaf dat moment is er geen enkel oerbandlid meer in de groep; Steve Howe is vanaf dan de oudstgediende. Zelf zie ik de hervormde Yes weer spelen op 15 mei 2016, tijdens de Europese tournee waarin de groep niet alleen Fragile maar ook het album Drama vertolkt. Het optreden in Tivoli Vredenburg is niet goed. Er zijn allerlei technische problemen vooral rond het gitaargeluid en tijdens Drama moet de boel tussen de nummers door meerdere keren stilgelegd om zaken bij te stellen of kabels te vervngen, waardoor Steve Howe in een steeds slechter humeur raakt. Daarnaast klinkt het traag en ondergerepeteerd; nieuwkomer Billy Sherwood moet met signalen aan Geoffrey Downes aangeven wanneer hij moet invallen in het intro van Into The Lens, een compositie die Downes nota bene aanleverde voor het Drama-album in 1980. Zelf gaat Sherwood compleet de mist in als hij even niet oplet en de rest van de band Heart Of The Sunrise al heeft ingezet. Ik zie het heus wel. Tussen de twee albums door klinken enkele andere stukken (Time And A Word en Siberian Khatru en na de pauze Don't Kill The Whale en Owner Of A Lonely Heart; de toegift is enkel Starship Trooper (Roundabout hebben we tijdens de volledige uitvoering van het album Fragile al gehad). Na afloop van het concert mag ik zowaar de band nog ontmoeten en ik tref een zo ongeveer uitgeput vijftal aan een tafel aan. Ik spreek kort met drummer Alan White, een zeer vriendelijke man, en dat is zo ongeveer de goede herinnering aan een teleurstellend concert. Op de cd en dvd, opgenomen bijna twee jaar ervoor op 12 augustus 2014 in Mesa, Arizona, klinkt Fragile gelukkig nog wel fris, al lijkt een stukje als Cans And Brahms volledig voorgeprogrammeerd. Toch leuk.

_{Niets hiervan te vinden op YT, behalve de gehele dvd:}
Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit, dan maar een plaatje van 15 mei 2016:}

bazbo cd2917: Yes - Topographic Drama - Live Across America



Yes! Later in 2016 toert Yes door de Verenigde Staten met op het programma de elpee Drama van voor naar achteren en na de pauze grote delen van het legendarische Tales From Topographic Oceans. Drummer Alan White tobt met zijn gezondheid; hij kan niet het hele concert zitten en spelen, dus laat hij het merendeel van het drumwerk over aan Jay Schellen, uit het muzikale netwerk van Billy Sherwood, die op zijn beurt weer de in 2015 overleden Chris Squire vervangt. Een jaar later verschijnt er een verslag van de tour op twee cd's en die koop ik als hij in een plaatselijke platenwinkel beschikbaar is, op 3 december 2017. Hier gelukkig geen technische problemen zoals ik het jaar ervoor tijdens het concert meemaakte. Opener Machine Messiah blijft een krachtig stuk. Het korte White Car is leuk om te horen en de rest van het album klinkt gedegen. Aan het eind van het eerste schijfje nog twee 'klassieke' Yeswerken die tijdens de tour zijn gespeeld: And You And I en Heart Of The Sunrise. Leuk, maar ik heb ze al zo vaak gehoord, zelfs in deze nieuwere bezetting. De tweede cd opent met The Revealing Science Of God en klinkt aardig, misschien wat mat. Van The Ancient krijgen we alleen het akoestische gitaarlied Leaves Of Green en vervolgens horen we de volledige Ritual. Het vuur ontbreekt, al zorgt Jay Schellen er wel voor dat de vaart er overal in blijft. Ten slotte zijn er nog de twee toegiften: de onvermijdelijke Roundabout en Starship Trooper. Ik vraag me af hoe vaak een band dezelfde stukken in een live-uitvoering kan uitbrengen. Tuurlijk is het leuk en aardig, maar zelfs bij Yes schaadt de overdaad. Geen dvd overigens bij deze uitgaven. Als eind 2017 het bericht komt dat Yes ook naar Europa komt om delen van Tales From Topographic Oceans te spelen, ben ik toch weer geïnteresseerd om te gaan. Helaas, op de dag dat ze in maart 2018 in Tivoli Vredenburg staan, zit ik in The Royal Albert Hall (bij Steven Wilson). Laten we eens kijken of Yes nog ergens in de landen om ons heen speelt en of dat te doen is. En zo ontstaat een bizarre week: zondagavond 25 maart zitten we in The Palladium in Londen bij Yes; dinsdag, woensdag en donderdagavond maken we Steven Wilson mee in The Royal Albert Hall. Het concert in The Palladium is onderdeel van een Yes-conventie. Niemand minder dan Bill Bruford introduceert de band met de woorden dat hij die avond het enige originele bandlid op het podium is. Voor de pauze allerlei werk uit het oeuvre (met Trevor Horn die Tempus Fugit komt zingen), na de pauze dezelfde stukken van Tales From Topographic Oceans en de twee eeuwig dezelfde toegiften. Alan White komt pas aan het eind van Ritual het podium op voor de drumsolo's en de twee toegiften. Gelijk merk ik dat het tempo omlaag gaat; hij trekt het gewoon niet meer. Niettemin: zeer aardig concert en mooi om eens in een legendarische concertzaal te zijn. Het maakt deze dubbelcd ook tot een leuk souvenir.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{En kijk: hier een plaatje van Yes op 25 maart 2018 in The Palladium (zonder Alan White maar met gastzanger Trevor Horn in Tempus Fugit:}

bazbo cd2918: Yes - Fly From Here - Return Trip



Yes! Als ik op zondag 25 maart 2018 in The Palladium in Londen ben, koop ik dit album, dat die dag formeel verschijnt. Wat wil het geval? Het album Fly From Here kwam in 2011 uit; het was het eerste (en later zou blijken enige) studioalbum met zanger Benoit David. Eerder schreef ik al over de schandalige wijze waarop Oliver Wakeman plaats moest maken voor Geoffrey Downes, omdat producer Trevor Horn vond dat Downes moest spelen op de songsuite Fly From Here. Later, in 2016, stelt Steve Howe voor dat Trevor Horn de zangpartijen opnieuw inzingt, zodat er een versie ontstaat in de Drama-bezetting van 1980. Horn is enthousiast. Howe en Downes maken van de gelegenheid gebruik om enkele gitaar- en toetsenpartijen te wijzigen. Howe voegt ook nog zijn compositie Don't Take No For An Answer toe, dat klinkt als een solostuk, weinig indruk maakt en beter op zijn plaats was geweest op een soloplaat van Steve Howe. Ook de uitgebreidere versie van Hour Of Need, die eerder alleen te horen was op een Japanse cd-versie, krijgt hier een plaats. Fly From Here - Return Trip klinkt zeker niet slecht, maar ik vind het verhaal erachter nogal smerig, alsof David en Wakeman niet (meer) bestaan. Horn vertelt later overal dat hij deze nieuwe versies van de stukken veel beter vind dan de originelen. Het verbaast me dan ook niet dat er via de officiële bandaccount op YT niets meer van het origineel te vinden is, alleen deze Return Trip is prominent aanwezig. Ik krijg hier toch echt een bijzonder nare smaak van in de bek.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2919: Yes featuring Anderson Rabin & Wakeman - 50th Anniversary - Live At The Apollo



Yes! Ondertussen zit Jon Anderson niet stil. Sinds 2016 is hij in de weer met Trevor Rabin en Rick Wakeman. Er is sprake van nieuwe muziek, maar vooralsnog zijn er eerst uitgebreide tournees door de VS en in 2017 ook in Europa, onder de titel 'An evening of Yes music and more'. Ik zie de heren op 28 maart 2017 in Tivoli Vredenburg. Grandioos concert, mooie mix van 'klassiek' Yesspul en het modernere Rabinwerk (inmiddels al net zo klassiek). Hoogtepunt is een schitterende Awaken, uitgesponnener dan ooit. Drie avonden ervoor staat het vijftal (het trio is aangevuld met bassist Lee Pomeroy en drummer Louis Molino) in de Apollo in Manchester. Dat concert is vastgelegd en verschijnt in 2018 op verschillende beeld- en geluidsdragers. Ik koop zowel de dubbelcd als de bluray bij het uitkomen op 10 september 2018. De groep heeft zichtbaar heel veel plezier in het spelen met elkaar en dat uit zich bijvoorbeeld in het hilarische gitaar-keytarduel tussen Rabin en Wakeman tijdens Owner Of A Lonely Heart; als extraatje maakt Wakeman een rondje door het publiek. De bluray is een schitterend souvenir, maar waarom op de cd op schijnbaar willekeurige plekken allerlei publiekuitbarstingen zijn ingevoegd, is me een raadsel. Volledig overbodig, storend en bloedirritant. Smet op het werk. De beloofde nieuwe muziek laat op zich wachten; er zijn al sinds 2011 plannen voor een album en de drie wisselen ideeën en tapes uit, maar management en platenmaatschappij wil te veel invloed en dat willen de drie niet. Alle plannen gaan de plank op en na de tour van 2017 zijn de heren weer druk met hun eigen projecten.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2920: Yes - 50 Live



Yes! Tussen maart en juli 2018 toeren Davison, Downes, Howe, Schellen, Sherwood en White verder, vooral door de Verenigde Staten, om het vijftigjarig bestaan van de band te vieren. Op 20 en 21 juli staat de groep in The Fillmore Philadelphia en daar is deze dubbelcd die op 2 augustus 2019 uitkomt een verslag van. Ik koop 'm op 5 augustus 2019. Veel Yesklassiekers natuurlijk, maar her en der ook een aangename verrassing. Zo beginnen we met Close To The Edge en horen we even later Nine Voices (van The Ladder) en Madrigal (van Tormato). Zelfs Sweet Dreams komt voorbij. Er is het eerste deel uit de Fly From Here en een acceptabele uitvoering van Awaken. Het tweede plaatje opent verrassend met Parallels, als eerbetoon aan de schrijver ervan (Chris Squire). Yours Is No Disgrace sluit de reguliere setlijst af en in de toegift horen we de akoestische gitaarsolo van Steve Howe en ja hoor Roundabout en Starship Trooper. Ook leuk zijn de twee gastmuzikanten. Patrick Moraz (!) speelt de toetsen in Soon en Tony Kaye is er voor Yours Is No Disgrace en de toegiften. Leuke uitgave.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2921: Yes - The Royal Affair Tour - Live From Las Vegas



Yes! In de eerste helft van 2019 loopt er een groots opgezet tourspektakel door de Verenigde Staten. Er spelen drie formaties op één avond: John Lodge (van The Moody Blues), Carl Palmer's ELP Legacy en Yes. Op 26 juli 2019 staat het circus in The Joint in Las Vegas en opnamen van het Yesconcert komen uit op 30 oktober 2021 en twee dagen later heb ik de cd in huis. Ik moet zeggen dat ik het repertoire van de reguliere set afwisselend en verrassend vind. Zo opent het concert met No Opportunity Necessary, No Experience Needed van de elpee Time And A Word uit 1970! Dat heeft de band na 1970 nooit meer op het podium gespeeld. Ook Onward komt - als eerbetoon aan Chris Squire - voorbij. America is de afsluiter van de reguliere set. De eerste toegift is Imagine (van John Lennon, ja ja) en daarin komt John Lodge gastzingen. (Yeszanger Jon Davison is getrouwd met de dochter van Lodge, dus zou houden we het tocht een beetje in de schoonfamilie.) Om alles op een enkel plaatje te passen, moeten twee stukken wegblijven. Ik kan leven met het ontbreken van een akoestisch gitaarstukje van Howe, maar dat The Gates Of Delirium plaats heeft moeten maken en niet de twee eeuwige toegiften Roundabout en Starship Trooper waarvan ik al 12.354 liveversies heb, vind ik een onverteerbare misser. Toch best een leuk concertplaatje.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2922: Yes - The Quest



Yes! Na de tour eind juli 2019 begint de band ideeën uit te wisselen voor een nieuw studioalbum. Steve Howe werpt zich op als producer en hij heeft een probleem als begin 2020 een wereldwijde pandemie uitbreekt. Zanger Jon Davison heeft hem daarvoor gelukkig vanuit de VS een paar keer kunnen bezoeken in Groot-Brittannië en tijdens die bijeenkomsten leggen de twee de basis voor een paar stukken vast. Als het weer even kan, komt Geoffrey Downes toetsenpartijen spelen. In de VS neemt Billy Sherwood de drum- en percussiepartijen van Alan White en Jay Schellen en zijn eigen basbijdragen op. Howe maakt er dan een geheel van en ik kan The Quest vlak na het verschijn ervan op 7 oktober 2021 aan mijn verzameling toevoegen. Ik koop de Deluxe Editie, een elpeegroot mediaboek met een extra cd met bonusnummers en een bluray. Opener The Ice Bridge is veelbelovend: de compositie van Davison en Downes kent een leuk proggy intro en klinkt in de drie korte delen afwisselend. Aanvankelijk vind ik de rest van de plaat weinig geïnspireerd; het is duidelijk dat Howe de producer is: alles klinkt als een van zijn soloplaten. De drie bonusnummers op het tweede plaatje zijn door hem geschreven, duren nog geen dertien minuten en zijn in mijn oren erg overbodig. Op de bluray staat een surround mix van alle elf stukken en ik kan me niet herinneren die ooit te hebben beluisterd. Ik geloof dat ik het album een keer of wat heb gedraaid, vervolgens in de kast heb gezet en het er daarna niet meer uit heb gehaald. Bij nadere beluistering mag ik mijn oordeel wat nuanceren. Het klinkt mooi en gedegen en warm. Er staan aardige en mooie dingen op. De meeste songs blijven echter niet hangen. Het mist vuur en avontuur en dat verwacht ik bij een Yesplaat. Minus The Man is misschien de enige uitzondering: hier weten Sherwood en Davison een redelijk pakkende song neer te zetten. Vreemd genoeg vind ik de stukken waar Howe compositorisch niet aan bijgedragen heeft het sterkste. Alles bij elkaar krijgt The Quest van mij een voldoende, maar had ik de dure deluxe editie niet gehoeven.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2923: Yes - Mirror To The Sky



Yes! Verrassend snel na The Quest komt Yes met een nieuwe studioplaat. Er is ondertussen nogal wat gebeurd met de groep: drummer Alan White overlijdt op 26 mei 2022 en Jay Schellen die tijdens de tours van 2018 en 2019 al bijsprong wordt zijn vaste opvolger. De band worstelt nog altijd met de pandemie: er waren concerten aangekondigd voor 2020 waarin Yes de complete elpee Relayer zou spelen; dat móést en zóú ik meemaken, dus ik koop kaarten voor het concert in 2020 in Utrecht. Het concert wordt uitgesteld naar 2021, naar 2022 en vervolgens nog een keer omdat er problemen zijn met verzekeringen. De band gaat in de herfst van 2022 de studio in en als het nieuwe album uitkomt, koop ik 'm gelijk (op 22 mei 2023). Ik heb geen hoge verwachtingen en ben aangenaam verrast. Tuurlijk, het is geen The Yes Album, Close To The Edge, Drama of Magnification, maar op Mirror To The Sky is weer avontuur te beleven en horen we een band die oud is, maar wel geïnspireerd aan het werk. Steve Howe is wederom de producer en dit keer klinkt de muziek niet als een soloplaat van hem; zo goed als alle stukken zijn geschreven door twee of meer bandleden. Er is veel ruimte voor instrumentale passages, complexe arrangementen en in een paar grote stukken zitten zelfs fraaie orkestpartijen. Opener Cut From The Stars is al veelbelovend: zowaar een melodie die beklijft. All Connected en Luminosity (beide van Davison, Howe en Sherwood) zijn fraaie composities van ieder bijna tien minuten waarin van alles gebeurt. Living Out Their Dream is een wat nietszeggend rocknummer. Het hoogtepunt vind ik het titelnummer, geschreven door Davison en Howe: in dit bijna een kwartier durende stuk zit alles wat ik van een Yessong verwacht en het kan zich bijna meten met het oudere werk. Een prominente rol voor het FAME's Studio Orchestra ook. Met Circles Of Time sluit het album in mijn oren niet erg sterk af; deze compositie van zanger Jon Davison blijft bij niet zo hangen. Gezien het vorige album en hoe ik die vond tegenvallen, koop ik niet een luxe mediaboek met meerdere schijfjes, maar kies ik voor een 'eenvoudige' limited edition met een extra cd. Op dit tweede schijfje staan drie stukken van Steve Howe. Met zestien minuten hadden ze ook als bonus op de eerste cd gepast, maar ik klaag niet. Met Unknown Place maakt Howe een sterk stuk en de twee overige weinig indrukmakende liedjes helemaal goed. Nogmaals: ik ben zeer aangenaam verrast door dit nieuwe album van de groep. Het concert waarvoor ik kaarten heb vindt uiteindelijk plaats op 17 mei 2024 in Musis in Arnhem. Geen Relayer, echter. Ik voel me nogal bedonderd, want daarvoor had ik kaarten gekocht. Uiteindelijk is het een redelijk goed concert. Verrassende opener is Machine Messiah en daarna een leuke doorsnede van het oeuvre met It'll Be A Good Day (van The Ladder), Don't Kill The Whale en Turn Of The Century als meest opvallende nummers in de set. Van America alleen het instrumentale intermezzo en ik weet nog altijd niet wat ik van de de hele dubbelelpee Tales From Topographic Oceans samengevat in twintig minuten moet vinden. De twee uitgekauwde toegiften neem ik voor lief. Ik ga tevreden naar huis. Voor 2026 staat er een Europese tournee gepland en ik heb geen kaarten gekocht voor het concert in Nederland of in de landen om ons heen. Heb ik het wel gezien?

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{Vooruit een plaatje van mijn verjaardag, 17 mei 2024:}

bazbo cd2924: Yes - Looking Around



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze nogal slecht klinkende cd uit 1991 komt van een Italiaanse maker en ik koop 'm op 1 juli 1993. Er staan opnamen op uit 1969, 1970 en 1971, nogal een bijeen geraapt zootje. Het begint met I've Seen All Good People en Astral Traveller, live in Göteborg op 24 januari 1971, als Steve Howe al in de band zit. Astral Traveller staat later ook op de livebox The Word Is Live. Dan een rits BBC-opnamen uit 1969 en 1970 (die later officieel uitkomen op Something's Coming, zie aldaar), waaronder (en let u even op de spelfauten in de songtitels) Sweetnes en Swet Dreams. Als een soort extraatje een geluidsopname van No Opportunity Necessary, No Experience Needed van een optreden voor de Belgische televisie in 1970. Leuk, aardig. De cd heb ik een paar keer gedraaid, toen in de kast gezet en zelden, heel zelden, haal ik 'm eruit. Dat blijft zo, want inmiddels is het merendeel officieel uitgebracht.

Bekijk deze YouTube-video

Bekijk deze YouTube-video

_{No Opportunity Necessary, No Experience Needed, maar dan uit de Beat Club, rond dezelfde tijd 1970:}
Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 1% gewijzigd door bazbo op 19-03-2026 09:26:51 ]

bazbo cd2925: Yes - The White Album



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ook wel bekend als een 'witte plaat'. The White Album is een cd-uitgave uit 1990 van een legendarische bootleg op vinyl, die halverwege de jaren zeventig verscheen. Erop staan opnamen van een concert dat Yes gaf in het concertgebouw in Amsterdam op 21 januari 1972 ter promotie van het album Fragile. Het geluid is redelijk. De opnamen zijn interessant omdat Rick Wakeman dan nog niet zo lang in de band zit en Bill Bruford drumt nog. Het is niet het complete concert; we horen I've Seen All Good People, Hearts Of The Sunrise (let weer even op de spelfaut), de toetsensolo van Wakeman, Long Distance (sic) en Yours Is No Disgrace. Omdat er op een cd meer kan, is er nog iets aan toegevoegd: The Gates Of Delirium, opgenomen in The Hollywood Bowl op 21 juni 1975 met een geheel andere band (zonder Wakeman en Bruford, maar met Moraz en White). Ik koop de cd op 30 juli 1992, beluister 'm een paar keer, zet 'm dan in de kast en na jaren en jaren haal ik 'm er weer 's uit. Aardig, wel.

_{Alleen het complete album te vinden op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

_{Alleen het complete concert van The Hollywood Bowl 1975 op YT:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2926: Yes - Sound Chaser



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1990 en ik koop 'm op 22 augustus 1992. Tenminste, als ik de datum die ik met potlood op een stickertje heb geschreven en in het doosje heb geplakt goed lees. Op deze cd staan opnamen van Yes van 11 en 12 november of 11 december 1974 in Boston (de exacte data zijn niet bekend). De elpee Relayer, met Moraz in plaats van Wakeman, is dan net uit. Op de hoes prijken echter foto's uit 1977. Het is duidelijk een reproductie van een elpee. We horen nog net niet de naald in de groef vallen. Met dit soort publieksopnames is het geluid niet al te best. Het begint met setopener Sound Chaser, daarna concertafsluiter Roundabout en ten slotte The Gates Of Delirium. Ook jaren niet meer beluisterd, best aardig ondanks het verrotte geluid.

_{Alleen het hele concert van 11 december 1974 op YT:}
Bekijk deze YouTube-video



[ Bericht 0% gewijzigd door bazbo op 23-03-2026 08:26:30 ]

bazbo cd2927: Yes - Solo Rehearsals



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij is uitgegeven in 1997, ik koop 'm op 10 april 1998 en erop staan opnamen van repetities in Millersvilf in de VS in mei 1976 voor de daarop volgende tour. Yes heeft dan geen nieuw album uit en gaat toeren onder de naam 'The Solo Albums Tour'. Alle bandleden hebben op dat moment een soloplaat uit, vandaar. Vijf stukken slechts op deze cd. Het begint met Heart Of The Sunrise, vreemd genoeg in twee delen geknipt, maar dat soort fratsen zie je wel vaker op witte platen. Daarna Excerpts From 'I', het solohoekje van toetsenist Patrick Moraz; we horen fragmenten van zijn album The Story Of I. Flight Of The Moorglade is afkomstig van Jon Andersons soloalbum Olias Of Sunhillow (meesterwerk) en ik geloof niet dat dit ooit daadwerkelijk op de setlijst terecht is gekomen. Sound Chager (let op de spelfaut) en The Remembering (!) sluiten het cd'tje af. Interessant vanwege de twee solostukjes en The Remembering, maar voor de rest geloof ik het wel. Heel lang geleden dat ik deze nog uit de kast heb gehaald. Daar blijft-ie voorlopig ook. Het geluid is bagger.

_{Weinig tot niks van te vinden op YT, wel deze versie van Heart Of The Sunrise (met Chris Squire die zingt):}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2928: Yes - Live In London 1975



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Deze is helemaal niet uit 1975. Het is opgenomen op 28 oktober 1978 in de Wembley Arena in Londen. De redelijk klinkende cd is uitgegeven in 1994 en ik koop 'm op 4 juli 1991. Hij is onderdeel van een serie die 'Super Golden Radio Shows' heet en dat doet vermoeden dat het hier opnamen voor de radio betreft. Vijf stukken erop en geen verrassingen: Siberian Khatru, Heart Of The Sunrise, I've Seen All Good People en natuurlijk Starship Trooper en Roundabout. De versie van Roundabout is identiek aan die van het bonusnummer op Classic Yes, dus zal van hetzelfde concert komen.

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2929: Yes - Starship To The Gates Of Eternity



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Hij komt uit 1992, ik koop 'm op 30 juli 1992 en bevat opnamen van een concert in Quebec op 18 april 1979. Het is niet het hele concert; de volgorde van de stukken is raar. Zo beginnen we met Heart Of The Sunrise en Starship Trooper. Vervolgens klinkt Time And A Word, gevolgd door de rest van The Big Medley: delen van Long Distance Runarount, The Fish, Survival, Perpetual Change en The Gates Of Delirium. Erna is concertopener Siberian Khatru en ten slotte klinkt Don't Kill The Whale. Het geluid is redelijk goed, maar alle stukken kennen een fade-in en fade-out in de muziek, niet in het publiekgeluid. En er schort iets aan de mix: soms zit de gitaar helemaal voorin, soms de synthesizer en lijkt het helemaal uit balans. Het doet vermoeden dat het hier om een opname vanaf de mengtafel gaat. Alles bij elkaar: interessant, zeker vanwege The Big Medley.

Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2930: Yes - They



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Op 21 december 1991 vind ik deze dubbelcd ergens (geen idee meer waar). Erop staat een concert van 22 augustus 1984 in Montreal (en niet zoals op de hoes is vermeld 27 augustus 1983). De setlijst heeft wat weg van die op de video/dvd 9012live. Naast zeven van de negen stukken van het album 90125 horen we vier solospots (Solly's Beard van gitarist Rabin, een toetsenstukje van Kaye, Soon door Anderson en Amazing Grace en Whitefish door Squire en White) en de klassiekers Yours Is No Disgrace en concertafsluiter Starship Trooper. Omdat er nog ruimte over was, is er een opname van Owner Of A Lonely Heart van een ander concert aan toegevoegd. Deze Italiaanse uitgave komt uit 1990. Als ik ermee thuis kom, merk ik bij het eerste afspelen al dat er iets hapert. Er klinken korte onderbrekingen van witte ruis, fracties van seconden lang. Met iedere keer dat ik de cd's afspeel worden deze onderbrekingen luider en storender. Al snel is er niet meer naar te luisteren. Defect. Deze verdwijnt ergens heel ver weg achter op een plank.

_{Voor wie er zin in heeft: het hele concert (in baggerkwaliteit):}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2931: Yes - Resurrecting Dragons



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Het betreft hier opnamen uit de tournee door de VS in 1986, althans dat zegt het hoesje. In werkelijkheid komt Big Generator pas in september 1987 uit en gaat Yes daarna pas op tour. Op deze dubbelcd uit 1990 speelt de band drie stukken van dat album. Daarnaast drie van 90125 en de bekende klassiekers. Het geluid is niet heel goed, wat ver weg, zoals zo vaak bij dit soort publieksopnamen. Op het tweede plaatje is nog ruimte en daar staan losse liedjes van concerten van Jon Anderson (uit 1982), Rick Wakeman (1984?), GTR (met Steve Howe uit 1986) en King Crimson (uit 1984). Beetje vreemd. Ik koop de dubbelcd ergens in 1992 en vergeet om de aankoopdatum te noteren. Dom. Verder aardig hebbeding, wel.

_{Iets van de tour staat op The Word Is Live:}
Bekijk deze YouTube-video

bazbo cd2932: Yes - Say Yes



Yes! Dit is een onofficiële uitgave, een bootleg dus. Ik herinner me nog heel goed dat ik deze aanschaf. Op 5 juni 1992 loop ik op het Marie-Joséplein in Oostende een grote muziekzaak binnen. Altijd even bladeren in de Yesbak en daarin tref ik deze dubbelcd aan. Een concert uit juni 1991 staat erop. Redelijk geprijsd. 'Oi, da's een illegale, hè?' zegt de jongeman achter de toonbank. 'Dat kan me niets schelen,' zeg ik. Een week later ben ik weer thuis en kan ik 'm in de speler stoppen. Het geluid is redelijk voor een publieksopname uit een stadion, misschien wat ver weg en is veel laag nauwelijks te horen. Onduidelijk waar en wanneer het concert is opgenomen, maar het betreft hier precies dezelfde setlijst als die ik een jaar ervoor mocht meemaken op 23 juni 1991, dus rijst het vermoeden dat het gaat om een optreden tijdens het Europese deel van de tour. Sommige van Jon Andersons grapjes tijdens de aankondigingen zijn zelfs hetzelfde als die ik in levenden lijve heb gehoord. Het achtkoppige Yesorkest (Anderson, Bruford, Howe, Kaye, Rabin, Squire, Wakeman en White) presenteert het beste van het beste van Yes. Slechts twee stukken van de Union-plaat die dan net uit is, veel klassiekers (waaronder een megamooie Awaken) en voor alle muzikanten een aardig solohoekje. Dit is een grandioos aandenken aan een van de meest grandioze tournees van Yes.

_{Niets van te vinden op YT, dus dan maar iets dat in het voorjaar van 1991 op tv was te zien:}
Bekijk deze YouTube-video