R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Wat naar zeg dat die klachten weer zo spelen. Ik ken dat moedeloze gevoel wel bij 'n terugval. Heb ik ook wel vaak zo gevoeld.quote:Op zondag 9 september 2018 18:45 schreef Luchtbel het volgende:
[..]
Met mij gaat het niet zo best om eerlijk te zijn. Mijn hoofd is één donkere chaos en ik heb veel last van klachten die een tijdje wat minder leken. Ik weet niet precies waardoor het komt, waarschijnlijk vooral traumagerelateerd en de angst voor gevoelens en het gevoel dat er nooit een betere toekomst is.
Wel komt er binnenkort toch een hulphond, ik hoop dat dat ook weer wat bijdraagt.
't is toch vaak twee stappen vooruit en eentje achteruit. Ik hoop dat een hulphond je kan helpen. Hoe doet zo'n hond dat eigenlijk? Ik ken ze vooral voor blinden, maar wat doet zo'n hond bij mensen die psychische klachten hebben?
Ja het is dan alsof alles tegelijk aangaat ofzo. Alle valkuilen achter elkaar.quote:
[..]
Wat naar zeg dat die klachten weer zo spelen. Ik ken dat moedeloze gevoel wel bij 'n terugval. Heb ik ook wel vaak zo gevoeld.
't is toch vaak twee stappen vooruit en eentje achteruit. Ik hoop dat een hulphond je kan helpen. Hoe doet zo'n hond dat eigenlijk? Ik ken ze vooral voor blinden, maar wat doet zo'n hond bij mensen die psychische klachten hebben?
Hulphonden kunnen verschillende dingen doen bij mensen met psychische klachten. Ik denk dat je oa hier vrij goed kunt lezen wat een hulphond in het algemeen kan doen bij mensen met psychische klachten. Vrij verschillend wel.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
quote:
[..]
Ja het is dan alsof alles tegelijk aangaat ofzo. Alle valkuilen achter elkaar.
Hulphonden kunnen verschillende dingen doen bij mensen met psychische klachten. Ik denk dat je oa hier vrij goed kunt lezen wat een hulphond in het algemeen kan doen bij mensen met psychische klachten. Vrij verschillend wel.Ik herken dat wel, ik had dat ook zo. Als er eenmaal een paar dingen tegelijk samenkwamen dan leek het of er een dominosteentje werd aangetikt en ik het op een rennen moest zetten om de rits nog ergens te stoppen. En dan doodop in een diep dal eindigen en proberen uit te rusten en weer op te krabbelen.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik heb die cyclus vaak doorgemaakt. En kon dan echt in een diep dal terechtkomen.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
[ Bericht 1% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 10-09-2018 13:38:39 ]
quote:
[..]
Ik herken dat wel, ik had dat ook zo. Als er eenmaal een paar dingen tegelijk samenkwamen dan leek het of er een dominosteentje werd aangetikt en ik het op een rennen moest zetten om de rits nog ergens te stoppen. En dan doodop in een diep dal eindigen en proberen uit te rusten en weer op te krabbelen.
Ik heb die cyclus vaak doorgemaakt. En kon dan echt in een diep dal terechtkomen.Ja zoiets. In combinatie met toch al dagelijks gevecht ofzo.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Drama hier... ik wil continu huilen... ik trek het allemaal niet. Alleen ik weet niet wat ik niet trek. Het liefst ga ik huilen
Wat rot. Hoe gaat het met je stage? Het valt me op dat je hier helemaal niet over schrijft, net zo min als over de andere zaken waar je mee bezig bent.quote:Op zondag 16 september 2018 12:36 schreef ChildoftheStars het volgende:
Drama hier... ik wil continu huilen... ik trek het allemaal niet. Alleen ik weet niet wat ik niet trek. Het liefst ga ik huilen
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Stage is goed en leukquote:
[..]
Wat rot. Hoe gaat het met je stage? Het valt me op dat je hier helemaal niet over schrijft, net zo min als over de andere zaken waar je mee bezig bent.
Ik ben wel heel erg moe na een stagedag, maar ik geniet er erg van. Het is wel dat ik rond 20:00 21:00 in bed lig en slaap tot de volgende dag 9:00. En dan nog moe ben de hele dag. Behalve intervisie laat ik school ernaast even staan, dat is gewoon teveel.
De therapiegroep ernaast is heel erg zwaar, het is prettig, alleen het uur ontspanning erna trek ik meestal eigenlijk niet. Voor mij is het eigenlijk wel klaar na de therapie.
Volgende week heb ik geen psych. Alleen wel een individueel gesprek met de therapeut uit de therapiegroep. Ik moet nog even een lijstje maken met bespreekpunten.
Ik ben heel erg bang weer naar de kliniek te moeten als ik de crisisdienst bel. De afgelopen twee keer dat ik dat deed kon ik letterlijk direct door. Ondanks dat ik veel vrienden heb en een vangnet, voel ik me alleen op de wereld en alsof ik alles alleen moet aanpakken. Ik weet niet wat er mis met me is. Ik weet alleen dat ik niet wil leven. Maar goed... het leven gaat wel door. Vriendinnen, stage, therapie... ik word een beetje geleefd, ook al is dat heel normaal
Dat je (soms) een beetje geleefd wordt ervaren veel mensen. Ook mensen die helemaal “gezond” zijn. Vervelend, maar het is belangrijk om in de gaten te houden dat het niet altijd zo blijft.
Voor nu: ben je niet gewoon heel erg moe van de hele week? Als ik me rot voel is dat ook vaak op een zondag. Je lichaam komt tot rust, je bent eigenlijk heel erg moe van alle nieuwe indrukken (stage!) en je hebt tijd en kracht nodig om dit te verwerken. Bij mij uit zich dat dan in een dip. Waarom denk je dat het weekend ooit is uitgevonden? Om te kunnen functioneren moet je uitrusten. En misschien is dat wel precies wat je nu moet doen. Geef jezelf de rust en de ruimte om kracht op te doen. Eet goed (meer dan je nu doet ;-) ), geef bij je vriendinnen aan je kracht moet verzamelen (en dat weten ze waarschijnlijk allang) en wees eerlijk naar je omgeving toe. Net doen alsof het goed met je gaat zorgt er niet voor dat je je beter gaat voelen .
Voor nu: ben je niet gewoon heel erg moe van de hele week? Als ik me rot voel is dat ook vaak op een zondag. Je lichaam komt tot rust, je bent eigenlijk heel erg moe van alle nieuwe indrukken (stage!) en je hebt tijd en kracht nodig om dit te verwerken. Bij mij uit zich dat dan in een dip. Waarom denk je dat het weekend ooit is uitgevonden? Om te kunnen functioneren moet je uitrusten. En misschien is dat wel precies wat je nu moet doen. Geef jezelf de rust en de ruimte om kracht op te doen. Eet goed (meer dan je nu doet ;-) ), geef bij je vriendinnen aan je kracht moet verzamelen (en dat weten ze waarschijnlijk allang) en wees eerlijk naar je omgeving toe. Net doen alsof het goed met je gaat zorgt er niet voor dat je je beter gaat voelen .
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Dat weet ik en is ook niet erg. Over een maand is dat over. Dan is de groepstherapie klaar en dan kan ik woensdagochtend weer op tekenles... dan doe ik ook weer wat voor de leuk. Nu doe ik alleen maar dingen omdat ze moeten. Ook leuk, alleen op tekenles hangt geen kaartje van voldoende of onvoldoende. Dat is alleen maar leuk en een zo'n ochtend in de week, wel de deur uit 'moeten' en onder de mensen zijn, maar geen druk, is goed voor me.quote:
Dat je (soms) een beetje geleefd wordt ervaren veel mensen. Ook mensen die helemaal “gezond” zijn. Vervelend, maar het is belangrijk om in de gaten te houden dat het niet altijd zo blijft.
Ja dat speelt wel mee. Ik heb drie weken geen vrije tijd gehad. Ik ben net uit de kliniek direct stage gaan lopen. Dat is zwaar. Ik moet gewoon echt de weekenden vrij houden. Misschien volgend weekend even naar mijn moeder toe, eventjes bijkomen. Beetje gênant op je dertigste, maar goed.quote:Voor nu: ben je niet gewoon heel erg moe van de hele week? Als ik me rot voel is dat ook vaak op een zondag. Je lichaam komt tot rust, je bent eigenlijk heel erg moe van alle nieuwe indrukken (stage!) en je hebt tijd en kracht nodig om dit te verwerken. Bij mij uit zich dat dan in een dip. Waarom denk je dat het weekend ooit is uitgevonden? Om te kunnen functioneren moet je uitrusten. En misschien is dat wel precies wat je nu moet doen. Geef jezelf de rust en de ruimte om kracht op te doen. Eet goed (meer dan je nu doet ;-) ), geef bij je vriendinnen aan je kracht moet verzamelen (en dat weten ze waarschijnlijk allang) en wees eerlijk naar je omgeving toe. Net doen alsof het goed met je gaat zorgt er niet voor dat je je beter gaat voelen .
Inderdaad mijn vriendinnen weten het wel. Alleen ze kunnen niet in mijn hoofd kijken, ik moet assertiever zijn over mijn weekenden. Door de week afspreken is leuk, niet meer dan twee keer, maar de weekenden zijn voor mij alleen.
En tja... eten
dat speelt ook wel mee in mijn dip. Ik heb het gevoel dat ik in mijn eentje heel #teamviesdik kan opvullen. Maar goed, adem in adem uit. Gewoon eten iddDank je wel
Met het individuele gesprek van de groepstherapie (klinkt lekker verwarrend) een soort dagstructuur en weekstructuur gemaakt waarmee ik een manie of een depressie voorkom. Dat voelt wel prettig aan. Gewoon wat houdvast.
Tevens heb ik keuzes gemaakt in mijn knutselprojecten. Ik mag er aan een werken en als die af is met de volgende. In plaats van het een na het ander en me te frustreren.
Ook moet ik verplicht elke dag ontspannen (serie kijken, lezen, haken aan mijn deken of (lach niet, moest ik aanschaffen) kleuren op nummer). Dus ik ben benieuwd hoe dit voor me gaat werken Ik heb wel goede hoop.
Een van de dingen die mis gaat bij een depressie of een manie (lees bijna altijd dus) is zelfzorg (tandenpoetsen
douchen, etc) dat is ook meegenomen in de dagstructuur. Dat gaat de afgelopen dagen goed! 
Dat breid ik steeds meer uit.
Dit alles geeft me wel een beetje goede hoop
Tevens heb ik keuzes gemaakt in mijn knutselprojecten. Ik mag er aan een werken en als die af is met de volgende. In plaats van het een na het ander en me te frustreren.
Ook moet ik verplicht elke dag ontspannen (serie kijken, lezen, haken aan mijn deken of (lach niet, moest ik aanschaffen) kleuren op nummer). Dus ik ben benieuwd hoe dit voor me gaat werken
Ik heb wel goede hoop.Een van de dingen die mis gaat bij een depressie of een manie (lees bijna altijd dus) is zelfzorg (tandenpoetsen
douchen, etc) dat is ook meegenomen in de dagstructuur. Dat gaat de afgelopen dagen goed! Dat breid ik steeds meer uit.Dit alles geeft me wel een beetje goede hoop
Fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuck een nacht niet geslapen en een manie gevoel. Straks behandelaren bellen om in te grijpen voordat ik doorschiet
Niet in paniek raken. Heb ik ook weleens meegemaakt, zonder dat het meteen doorschiet in een psychose.quote:
Fuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuck een nacht niet geslapen en een manie gevoel. Straks behandelaren bellen om in te grijpen voordat ik doorschiet
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Nvm, toch niet zo'n behoefte aan dingen typen.
[ Bericht 19% gewijzigd door kuolema op 21-09-2018 17:58:21 ]
[ Bericht 19% gewijzigd door kuolema op 21-09-2018 17:58:21 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
Dank je. Lorazepam heeft wel wat geholpen tegen de spanning. Heb er nog maar drie voor de rest van het weekend* dus hoop dat het dan beter gaat.quote:
[..]sterkte.. als het echt niet gaat, kun je altijd de huisartsenpost bellen voor crisishulp.
Edit: oh ja, dat is nog maar een dag, dus ik heb voldoende.
[ Bericht 2% gewijzigd door kuolema op 23-09-2018 13:39:27 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
En als het niet gaat, echt aan de bel trekken!quote:
[..]
Dank je. Lorazepam heeft wel wat geholpen tegen de spanning. Heb er nog maar drie voor de rest van het weekend dus hoop dat het dan beter gaat..
Ik vind dat heel eng en heb altijd het idee dat dat toch geen zin heeft. Maar ik heb mezelf voorgenomen het wel te doen (het staat tenslotte in mijn signaleringsplan) als ik het zelf niet meer onder controle heb.quote:
[..]
En als het niet gaat, echt aan de bel trekken!
Dank je.quote:
[..]
Lastig is dat... ik hoop dat je toch aan de bel trekt als het niet lukt.
Sterkte!
Why are you wearing that stupid man suit?
Meisje je zit in fase 3 of misschien al wel 4. Bel je vertrouwenspersonen of de crisisdienst. Je hebt geen straf verdiend want je doet het goed. Je pillen wil je wel nemen, het is je manie die zegt van niet. :-×
[ Bericht 5% gewijzigd door mspoez op 23-09-2018 20:59:07 ]
[ Bericht 5% gewijzigd door mspoez op 23-09-2018 20:59:07 ]
Prrrrr
Oké, in mijn signaleringsplan staat ik de huisartsenpost moet bellen, de vrouw daar zei dat ik de GGZ moest bellen en die zijn in gesprek dus moet ik later terugbellen.
Why are you wearing that stupid man suit?
Hartstikke goed gedaan! Zo nog een keer proberen, je doet het hartstikke goed!quote:
Oké, in mijn signaleringsplan staat ik de huisartsenpost moet bellen, de vrouw daar zei dat ik de GGZ moest bellen en die zijn in gesprek dus moet ik later terugbellen.
Ik vraag mij af of een chronische depressie ooit voorbij zal gaan.
Zal ik ooit normaal kunnen leven? Of blijf ik altijd somber?
Zal ik ooit normaal kunnen leven? Of blijf ik altijd somber?
Ik durf het je niet te zeggen. Als je heel strikt naar de eisen van de DSM kijkt, kan het volgens mij wel. Al denk ik dat therapie meer gestoeld is op het draaglijk maken, plus het signaleren ervan.quote:
Ik vraag mij af of een chronische depressie ooit voorbij zal gaan.
Zal ik ooit normaal kunnen leven? Of blijf ik altijd somber?
En normaal is ook maar relatief.
Pf, nu het een hele tijd best oké ging speelt mijn angst weer flink op. Er is best wat gaande in mijn sociale leven, dus het is helemaal niet zo gek, maar toch, wat valt het tegen en vreet het veel energie.
Wat scheelt, en waar ik echt een verschil merk, is dat ik niet depressief ben. Geen sombere deken waardoor alles lastiger is. Wel een aantal zorgen die ik lastig loslaat en een lichte paniek.
De komende periode wil ik met mij psycholoog mijn sociale angst aan gaan pakken om hopelijk zo een van mijn grootste energievreters te verminderen. Dat zou me denk ik een stuk vooruit helpen. Op dit moment loop ik hier namelijk regelmatig helemaal op leeg.
Nouja, stapje voor stapje maar. En 't helpt me om af en toe even achterom te kijken en te zien hoever ik al gekomen ben.
Wat scheelt, en waar ik echt een verschil merk, is dat ik niet depressief ben. Geen sombere deken waardoor alles lastiger is. Wel een aantal zorgen die ik lastig loslaat en een lichte paniek.
De komende periode wil ik met mij psycholoog mijn sociale angst aan gaan pakken om hopelijk zo een van mijn grootste energievreters te verminderen. Dat zou me denk ik een stuk vooruit helpen. Op dit moment loop ik hier namelijk regelmatig helemaal op leeg.
Nouja, stapje voor stapje maar. En 't helpt me om af en toe even achterom te kijken en te zien hoever ik al gekomen ben.
Lukt het een beetje om overeind te blijven? Zag je post in het andere topic ook. Ingewikkeld als er zo veel tegelijk gebeurd. Wel goed dat je weet dat, dat is wat er aan de hand is. Sterkte.quote:
Pf, nu het een hele tijd best oké ging speelt mijn angst weer flink op. Er is best wat gaande in mijn sociale leven, dus het is helemaal niet zo gek, maar toch, wat valt het tegen en vreet het veel energie.
Wat scheelt, en waar ik echt een verschil merk, is dat ik niet depressief ben. Geen sombere deken waardoor alles lastiger is. Wel een aantal zorgen die ik lastig loslaat en een lichte paniek.
De komende periode wil ik met mij psycholoog mijn sociale angst aan gaan pakken om hopelijk zo een van mijn grootste energievreters te verminderen. Dat zou me denk ik een stuk vooruit helpen. Op dit moment loop ik hier namelijk regelmatig helemaal op leeg.
Nouja, stapje voor stapje maar. En 't helpt me om af en toe even achterom te kijken en te zien hoever ik al gekomen ben.
Hoi allemaal, het is lang geleden dat ik hier gepost heb, eigenlijk omdat het best goed met me gaat, alleen dit wil ik toch ergens kwijt en ik weet even niet waar anders.
Zoals sommigen wellicht nog weten is mijn moeder (en ook vader en zusje, maar mijn moeder het ergst) al jaren depressief. Ik ben nu 27 en sinds m’n 14/15e is ze echt hard bergafwaarts gegaan. Daarvoor was ik jonger en heeft ze het altijd goed weten te verbergen.
Ik heb geprobeerd altijd erg begripvol te zijn en heb toen ik nog thuis woonde vaak getracht de boel te sussen en mijn zusje waar ik kan te troosten af te schermen. Ik vind het vreselijk om m’n moeder zo te zien leiden, want door de emotionele absentie van mijn vader heeft zij alles gegeven om mij en mijn zusje toch normaal op te voeden.
Naarmate ik ouder werd en uit huis ging om te studeren werd het er niet beter op. Haar zelfmoordpogingen werden frequenter en ik merkte dat ik na jarenlang betrokken zijn het steeds minder op kon brengen om tijd met mijn familie door te brengen. Zelf kwam ik uit een burn out die me 1,5 jaar van m’n studie kostte en het continue geklaag wat ik urenlang over me heen kreeg als we elkaar zagen begon aan me te vreten.
Gedeeltelijk heb ik bewust en ook onbewust zelf meer afstand gecreëerd tussen mijn moeder en mezelf, vooral uit zelfbescherming. Mijn gemoedstoestand leek niet beter te worden door alle ellende die ik telkens moest horen. Door die afstand begon ik mijn leven weer op orde te krijgen en inmiddels werk ik al 3 jaar full time, heb een hbo diploma, een goed sociaal leven, ben gezond en al met al echt best gelukkig.
Mijn zusje heeft er meer moeite mee, vooral omdat mijn moeder onbewust meer bii haar begon af te reageren nadat ik me wat meer terugtrok. Contact is er altijd geweest en we zagen elkaar zeker nog maandelijks, alleen ideaal is het niet.
Nu hebben we vooral afgelopen half jaar de rekening gepresenteerd gekregen. Scheldkannonades en verwijten richting mij en m’n zusje, contact verbroken, weer opgepakt, allemaal dingen die de relatie tussen mij en mam niet echt beter maakten. Ik snap, gezien haar verleden waarom ze reageert zoals ze doet en heb haar nooit willen verstoten.
Sinds vorige week is het na de laatste ruzie echt gecrashed. Ik was er zat van om continu uitgekafferd te worden alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor al haar ellende. Het contact was daarop even weg en heeft ze een nieuwe en bijna succesvolle zelfmoordpoging gedaan.
Nu wil ik wel contact en hebben we na 2,5 uur bellen besloten te proberen luchtiger contact te hebben. Alles moet echter wel van mijn kant komen want zij ‘doet alles al goed’. Ik begrijp haar reacties, gezien haar problemen alleen het frustreert me zo dat zij nooit begrip kan tonen voor mijn (en mijn zusjes) kant van het verhaal. Opgroeien met 2 psychisch onstabiele ouders is zwaar en soms weten wij ook niet wat te doen met hun leiden. Het feit dat de grotere afstand een gevolg van dien is uit zelfbescherming gaat er niet in bij haar.
Gelukkig heeft ze nu langdurige therapie en de behandelaars willen ons later in het traject ook spreken. Dit is goed, want ik wil echt wel makkelijker contact en daar moeite voor doen, alleen wil ik dan alleen wat erkenning van haar terug voor mijn gedrag, of ik nou fout zat of niet. Misschien ben ik egocentrisch, maar zij eist genoeg van mijn aandacht op en ik ben altiid begripvol geweest. Ik wil nu verdomme een keer hetzelfde begrip terug.
Sorry voor het lange verhaal, alleen ik wist geen andere plek om het te vertellen. Ik draag momenteel veel woede en frustratie mee en ik moest het even van me afschrijven. Bedankt voor jullie tijd.
Zoals sommigen wellicht nog weten is mijn moeder (en ook vader en zusje, maar mijn moeder het ergst) al jaren depressief. Ik ben nu 27 en sinds m’n 14/15e is ze echt hard bergafwaarts gegaan. Daarvoor was ik jonger en heeft ze het altijd goed weten te verbergen.
Ik heb geprobeerd altijd erg begripvol te zijn en heb toen ik nog thuis woonde vaak getracht de boel te sussen en mijn zusje waar ik kan te troosten af te schermen. Ik vind het vreselijk om m’n moeder zo te zien leiden, want door de emotionele absentie van mijn vader heeft zij alles gegeven om mij en mijn zusje toch normaal op te voeden.
Naarmate ik ouder werd en uit huis ging om te studeren werd het er niet beter op. Haar zelfmoordpogingen werden frequenter en ik merkte dat ik na jarenlang betrokken zijn het steeds minder op kon brengen om tijd met mijn familie door te brengen. Zelf kwam ik uit een burn out die me 1,5 jaar van m’n studie kostte en het continue geklaag wat ik urenlang over me heen kreeg als we elkaar zagen begon aan me te vreten.
Gedeeltelijk heb ik bewust en ook onbewust zelf meer afstand gecreëerd tussen mijn moeder en mezelf, vooral uit zelfbescherming. Mijn gemoedstoestand leek niet beter te worden door alle ellende die ik telkens moest horen. Door die afstand begon ik mijn leven weer op orde te krijgen en inmiddels werk ik al 3 jaar full time, heb een hbo diploma, een goed sociaal leven, ben gezond en al met al echt best gelukkig.
Mijn zusje heeft er meer moeite mee, vooral omdat mijn moeder onbewust meer bii haar begon af te reageren nadat ik me wat meer terugtrok. Contact is er altijd geweest en we zagen elkaar zeker nog maandelijks, alleen ideaal is het niet.
Nu hebben we vooral afgelopen half jaar de rekening gepresenteerd gekregen. Scheldkannonades en verwijten richting mij en m’n zusje, contact verbroken, weer opgepakt, allemaal dingen die de relatie tussen mij en mam niet echt beter maakten. Ik snap, gezien haar verleden waarom ze reageert zoals ze doet en heb haar nooit willen verstoten.
Sinds vorige week is het na de laatste ruzie echt gecrashed. Ik was er zat van om continu uitgekafferd te worden alsof ik persoonlijk verantwoordelijk ben voor al haar ellende. Het contact was daarop even weg en heeft ze een nieuwe en bijna succesvolle zelfmoordpoging gedaan.
Nu wil ik wel contact en hebben we na 2,5 uur bellen besloten te proberen luchtiger contact te hebben. Alles moet echter wel van mijn kant komen want zij ‘doet alles al goed’. Ik begrijp haar reacties, gezien haar problemen alleen het frustreert me zo dat zij nooit begrip kan tonen voor mijn (en mijn zusjes) kant van het verhaal. Opgroeien met 2 psychisch onstabiele ouders is zwaar en soms weten wij ook niet wat te doen met hun leiden. Het feit dat de grotere afstand een gevolg van dien is uit zelfbescherming gaat er niet in bij haar.
Gelukkig heeft ze nu langdurige therapie en de behandelaars willen ons later in het traject ook spreken. Dit is goed, want ik wil echt wel makkelijker contact en daar moeite voor doen, alleen wil ik dan alleen wat erkenning van haar terug voor mijn gedrag, of ik nou fout zat of niet. Misschien ben ik egocentrisch, maar zij eist genoeg van mijn aandacht op en ik ben altiid begripvol geweest. Ik wil nu verdomme een keer hetzelfde begrip terug.
Sorry voor het lange verhaal, alleen ik wist geen andere plek om het te vertellen. Ik draag momenteel veel woede en frustratie mee en ik moest het even van me afschrijven. Bedankt voor jullie tijd.
Ignorance is bliss
Wat lief dat je aan me denkt.quote:
[..]
Lukt het een beetje om overeind te blijven? Zag je post in het andere topic ook. Ingewikkeld als er zo veel tegelijk gebeurd. Wel goed dat je weet dat, dat is wat er aan de hand is. Sterkte.
Het gaat wel tot nu toe. Afgelopen week werd een stuk trauma getriggerd en dat was even heftig. Maar mijn psycholoog hielp me door een oefening, rescripting, en dat ben ik nu nog aan het verwerken. We hebben letterlijk een stukje van mijn herinneringen herschreven. Ik merk wel dat ik deze keer er moeilijker uitkwam dan vorige keer.
Het is vermoeiend, maar het helpt wel. Mijn emoties komen nu wat tot rust en ik merk dat er net als vorige keer allerlei kwartjes op hun plek beginnen te vallen. Dat is veel denken en voelen maar zo werkt verwerking denk ik. En 't helpt dat ik om in elk geval goed te slapen oxazepam kan innemen wanneer nodig.
Hoe is het met jou?
Rescripting kan heel vermoeiend zijn maar ook goed werken. Ik heb het een tijd bij herhalende nachtmerries gedaan. Dat hielp ook.quote:
[..]
Wat lief dat je aan me denkt.
Het gaat wel tot nu toe. Afgelopen week werd een stuk trauma getriggerd en dat was even heftig. Maar mijn psycholoog hielp me door een oefening, rescripting, en dat ben ik nu nog aan het verwerken. We hebben letterlijk een stukje van mijn herinneringen herschreven. Ik merk wel dat ik deze keer er moeilijker uitkwam dan vorige keer.
Het is vermoeiend, maar het helpt wel. Mijn emoties komen nu wat tot rust en ik merk dat er net als vorige keer allerlei kwartjes op hun plek beginnen te vallen. Dat is veel denken en voelen maar zo werkt verwerking denk ik. En 't helpt dat ik om in elk geval goed te slapen oxazepam kan innemen wanneer nodig.
Hoe is het met jou?
Pak je slaap waar nodig is inderdaad en ik hoop dat het je wat helpt dat het ook nog even redelijk weer is buiten is. Succes weer.
Met mij gaat het nog hetzelfde als laatst. Maar wel in contact gebleven met twee vaste behandelaren erover en dat is voor mij al heel wat.
Ik merk goed dat er vanalles gaande is. Slaap een uur of 9 per nacht en mijn lijf laat ook duidelijk merken dat 't rust wil. Dus ja die rust neem ik maar.quote:
[..]
Rescripting kan heel vermoeiend zijn maar ook goed werken. Ik heb het een tijd bij herhalende nachtmerries gedaan. Dat hielp ook.
Pak je slaap waar nodig is inderdaad en ik hoop dat het je wat helpt dat het ook nog even redelijk weer is buiten is. Succes weer.
Met mij gaat het nog hetzelfde als laatst. Maar wel in contact gebleven met twee vaste behandelaren erover en dat is voor mij al heel wat.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
quote:
[..]
Ik merk goed dat er vanalles gaande is. Slaap een uur of 9 per nacht en mijn lijf laat ook duidelijk merken dat 't rust wil. Dus ja die rust neem ik maar.Dan heb je het zeker nodig ja waarschijnlijk. Ik weet niet hoe lang je normaal slaapt maar negen uur klinkt voor mij met maximaal drie uur echt alsof je heel veel slaap nodig hebt.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
quote:
[..]
Dan heb je het zeker nodig ja waarschijnlijk. Ik weet niet hoe lang je normaal slaapt maar negen uur klinkt voor mij met maximaal drie uur echt alsof je heel veel slaap nodig hebt.Doorgaans slaap ik zo'n 8 uur en dan wordt ik wakker uit mezelf. Nu na 9 uur van de wekker. En overdag kan ik makkelijk ook nog een paar uur pakken.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik hoop dat je echt lol hebt aan die hond Luchtbel en dat hij/ze je daarnaast ook helpt 
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Ik zou best willen weten wat de criteria voor het krijgen van zo'n hulphond zijn. Ik kon via Google geen helder antwoord krijgen.
Stiekem zou ik best blij zijn met zulk gezelschap als het even minder loopt en ik moeite heb om op gang te blijven. En hulp van een dier dat me helpt signaleren als ik emotioneel aan het ontsporen ben, of snachts in m'n slaap van allerlei narigheid beleef. Maar ik weet niet of mijn klachten wel ernstig genoeg zijn.
Stiekem zou ik best blij zijn met zulk gezelschap als het even minder loopt en ik moeite heb om op gang te blijven. En hulp van een dier dat me helpt signaleren als ik emotioneel aan het ontsporen ben, of snachts in m'n slaap van allerlei narigheid beleef. Maar ik weet niet of mijn klachten wel ernstig genoeg zijn.
Dan kun je alsnog eens in het asiel gaan kijken toch? Dieren zijn sowieso vrij sensitief...quote:
Ik zou best willen weten wat de criteria voor het krijgen van zo'n hulphond zijn. Ik kon via Google geen helder antwoord krijgen.
Stiekem zou ik best blij zijn met zulk gezelschap als het even minder loopt en ik moeite heb om op gang te blijven. En hulp van een dier dat me helpt signaleren als ik emotioneel aan het ontsporen ben, of snachts in m'n slaap van allerlei narigheid beleef. Maar ik weet niet of mijn klachten wel ernstig genoeg zijn.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Dat is een goed idee. Ik had wel al eens zitten denken om een huisdier te nemen, en nu lees ik de laatste tijd (ook op andere plekken) regelmatig over hulphonden. Maar dank je, ik had nog niet bedacht dat een gewone hond ook sensitief is natuurlijk.quote:
[..]
Dan kun je alsnog eens in het asiel gaan kijken toch? Dieren zijn sowieso vrij sensitief...
En stel nou dat het beestje geen superpowers heeft, dan brengt een huisdier sowieso veel plezier en ritme in je leven.quote:
[..]
Dat is een goed idee. Ik had wel al eens zitten denken om een huisdier te nemen, en nu lees ik de laatste tijd (ook op andere plekken) regelmatig over hulphonden. Maar dank je, ik had nog niet bedacht dat een gewone hond ook sensitief is natuurlijk.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Onze hond is geen hulphond maar echt extreem sensitief en op ons gericht. Mijn advies zou zijn om te zoeken naar een hondje (niet te groot, is makkelijker) met een zachtaardig karakter.
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Dank jullie wel. De hond is hier twee weken op proef om te kijken of we een match zijn. Dat met de criteria en de financiering wil ik nog wel een keer uitleggen maar ik wil er nu even helemaal niet meer over nadenken.
In het asiel waar ik vrijwilligerswerk doe zijn ook mensen die als vrijwilliger met de honden lopen en die dat erg goed doet. Waar je wel voor moet oppassen soms vind ik, is dat sommige mensen soms per se een dier “met een verleden” willen koppelen aan een mens “met een verleden”. Ik weet niet hoe ik dit uit moet leggen, iedereen heeft natuurlijk een verleden maar ik hoop dat het duidelijk is wat ik bedoel. Mensen denken dan dat mens en dier lotgenoot zijn ofzo. Maar vergeten juist dat een snel geraakt dier overstuur zal raken van een onstabiel mens. En andersom
In het asiel waar ik vrijwilligerswerk doe zijn ook mensen die als vrijwilliger met de honden lopen en die dat erg goed doet. Waar je wel voor moet oppassen soms vind ik, is dat sommige mensen soms per se een dier “met een verleden” willen koppelen aan een mens “met een verleden”. Ik weet niet hoe ik dit uit moet leggen, iedereen heeft natuurlijk een verleden maar ik hoop dat het duidelijk is wat ik bedoel. Mensen denken dan dat mens en dier lotgenoot zijn ofzo. Maar vergeten juist dat een snel geraakt dier overstuur zal raken van een onstabiel mens. En andersom
quote:
[..]
Doorgaans slaap ik zo'n 8 uur en dan wordt ik wakker uit mezelf. Nu na 9 uur van de wekker. En overdag kan ik makkelijk ook nog een paar uur pakken.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Hoi, ik ben benieuwd naar mensen die ervaring hebben met serotonine verhogers/ antidepressiva.
Mijn psychiater raadde dit mij toch aan omdat ik al lange tijd (een paar kaar) chronisch sombere en neerslachtige klachten heb en heel veel last heb van stemmingswisselingen. (Ik weet trouwens niet zeker of ik dus depressief ben. Ik denk het niet omdat ik dus wel echt kan genieten dingen. Maar dat is helaas vaak niet op de langere termijn)
Maar ik ben een beetje bang voor die medicijnen en ik wil niet alleen maar naar de psychiater luisteren, dus ik vroeg mij af naar jullie ervaringen. De reden dat ik bang ben is dat depressie in mijn familie voorkomt en twee familieleden van mij beide moeders kant hebben zelfmoord gepleegd. En die slikten ook antidepressiva, maar volgens mijn moeder werkten ze averechts ofzo..
En mijn nichtje die zelfmoord heeft gepleegd, die was verschrikkelijk veel aangekomen door die pillen.
En ik ben bang dat je ook niet meer zonder kan of dat het kwaad werkt op de lange termijn. Ik ben ook pas 19 jaar.
De psychiater wilde mij trouwens niet meteen die medicijnen geven en hij snapte mijn twijfels. Ik wilde natuurlijke middelen zodat ik mij stabieler zou voelen. En ik slik nu dus visolie met omega 3 iedere dag, ik ga nu om de dag bewegen en minstens iedere dag de deur uit en vaker de gordijnen eens opendoen (ik merk dat zonlicht en daglicht mij ook wel erg goed doet). En nog meer letten op mijn suiker en zout inname dan voorheen. Maar het zou mij niks verbazen als dit allemaal toch niet genoeg zouden werken en ik nog steeds last zal hebben van stemmingswisselingen.
En als dit gebeurt.. dat het niet genoeg werkt en ik nog steeds last zou hebbeb van zware pieken en dalen, zouden jullie het mij dan aanraden om toch antidepressiva te nemen? Of geloven jullie omdat ik jong ben dat het toch beter zal gaan worden zonder medicijnen en dat ik nog meer tijd nodig heb..
Mijn psychiater raadde dit mij toch aan omdat ik al lange tijd (een paar kaar) chronisch sombere en neerslachtige klachten heb en heel veel last heb van stemmingswisselingen. (Ik weet trouwens niet zeker of ik dus depressief ben. Ik denk het niet omdat ik dus wel echt kan genieten dingen. Maar dat is helaas vaak niet op de langere termijn)
Maar ik ben een beetje bang voor die medicijnen en ik wil niet alleen maar naar de psychiater luisteren, dus ik vroeg mij af naar jullie ervaringen. De reden dat ik bang ben is dat depressie in mijn familie voorkomt en twee familieleden van mij beide moeders kant hebben zelfmoord gepleegd. En die slikten ook antidepressiva, maar volgens mijn moeder werkten ze averechts ofzo..
En mijn nichtje die zelfmoord heeft gepleegd, die was verschrikkelijk veel aangekomen door die pillen.
En ik ben bang dat je ook niet meer zonder kan of dat het kwaad werkt op de lange termijn. Ik ben ook pas 19 jaar.
De psychiater wilde mij trouwens niet meteen die medicijnen geven en hij snapte mijn twijfels. Ik wilde natuurlijke middelen zodat ik mij stabieler zou voelen. En ik slik nu dus visolie met omega 3 iedere dag, ik ga nu om de dag bewegen en minstens iedere dag de deur uit en vaker de gordijnen eens opendoen (ik merk dat zonlicht en daglicht mij ook wel erg goed doet). En nog meer letten op mijn suiker en zout inname dan voorheen. Maar het zou mij niks verbazen als dit allemaal toch niet genoeg zouden werken en ik nog steeds last zal hebben van stemmingswisselingen.
En als dit gebeurt.. dat het niet genoeg werkt en ik nog steeds last zou hebbeb van zware pieken en dalen, zouden jullie het mij dan aanraden om toch antidepressiva te nemen? Of geloven jullie omdat ik jong ben dat het toch beter zal gaan worden zonder medicijnen en dat ik nog meer tijd nodig heb..
Het zou me trouwens niet zoveel verbazen dat het letten op die factoren niet genoeg werkt, omdat ik eigenlijk al best wel let op mijn voedingspatroon en bewegen en de deur uit. (Maar dan puur voor mijn gewicht :’) )
Dus nu doe ik het allemaal nog meer voor mijn geest dan voor mijn lichaam. Dus misschien maakt dat dat ik nog gemotiveerder ben, want ik vind de geest toch veel belangrijker dan het uiterlijk en ben daar meer bereid voor om er alles voor te geven dan mijn uiterlijk.
Dus nu doe ik het allemaal nog meer voor mijn geest dan voor mijn lichaam. Dus misschien maakt dat dat ik nog gemotiveerder ben, want ik vind de geest toch veel belangrijker dan het uiterlijk en ben daar meer bereid voor om er alles voor te geven dan mijn uiterlijk.
En ik vroeg mij ook af of er hier mensen zijn die goede daglicht lampen kennen. Ik las daar welgoede ervaringen over, maar aan de andere kant vind ik die lamp ergens ook onzin want ik kan toch ook gewoon vaker naar buiten gaan..(in de tuin zitten). Maar in de avond wanneer het buiten koud is, is zo’n lamp wel handig denk ik?
Daglichtlampen geen ervaring mee.
Naar buiten gaan is sowieso goed denk ik.
Ik heb jaren verschillende antidepressiva geslikt. Het ene middel werkt voor de een heel goed en een ander merkt er weinig van. Dat is heel verschillend, ook niet helemaal van tevoren te voorspellen.
Toen ik uiteindelijk het voor mij goede middel gebruikte, knapte ik zienderogen op.
En van daaruit kon ik verder zeg maar.
Inmiddels alweer ruim een jaar geleden afgebouwd en so far so good. Al ben ik wel wat wiebeliger de laatste tijd, maar ik denk dat dat niet persé aan het niet slikken van de medicatie ligt.
Ik vermoed een combinatie van hormonen en teveel stress, dus nog maar eens kijken hoe ik daar iets mee kan.
Naar buiten gaan is sowieso goed denk ik.
Ik heb jaren verschillende antidepressiva geslikt. Het ene middel werkt voor de een heel goed en een ander merkt er weinig van. Dat is heel verschillend, ook niet helemaal van tevoren te voorspellen.
Toen ik uiteindelijk het voor mij goede middel gebruikte, knapte ik zienderogen op.
En van daaruit kon ik verder zeg maar.
Inmiddels alweer ruim een jaar geleden afgebouwd en so far so good. Al ben ik wel wat wiebeliger de laatste tijd, maar ik denk dat dat niet persé aan het niet slikken van de medicatie ligt.
Ik vermoed een combinatie van hormonen en teveel stress, dus nog maar eens kijken hoe ik daar iets mee kan.
Fake it till you make it...
Ik ben voornamelijk nog lurker in dit topic, met één hele goede reden: antidepressiva. Ik zal proberen zo kort mogelijk mijn ervaring neer te zetten.
Begonnen met sertraline, vooral veel bijwerkingen, wel wat resultaat maar uiteindelijk te lang ‘aangekeken’. Snel gestopt en opgebouwd met citalopram, dat deed in principe redelijk zijn werk maar kwam ik vreselijk veel op aan. Naar de psychiater getoogd en overgestapt op wellbutrin, waar ik na 6 weken wel van wist dat het het niet ging worden. Uiteindelijk uitgekomen op prozac, wat de ‘wonderpil’ bleek te zijn. Ontzettend snel voelde ik me stabiel, en na een jaar prozac heb ik kunnen afbouwen.
Wat ik mee zou willen geven in je zoektocht is dat je moet zorgen dat je de eerste 2 maanden desnoods wekelijks een afspraak plant bij de huisarts om te voortgaan te monitoren, en als het na 2 maanden nog niks voor je doet te gaan switchen. De angst voor overstappen is bij mij altijd onterecht gebleken, en heeft me een hoop tijd gekost.
Begonnen met sertraline, vooral veel bijwerkingen, wel wat resultaat maar uiteindelijk te lang ‘aangekeken’. Snel gestopt en opgebouwd met citalopram, dat deed in principe redelijk zijn werk maar kwam ik vreselijk veel op aan. Naar de psychiater getoogd en overgestapt op wellbutrin, waar ik na 6 weken wel van wist dat het het niet ging worden. Uiteindelijk uitgekomen op prozac, wat de ‘wonderpil’ bleek te zijn. Ontzettend snel voelde ik me stabiel, en na een jaar prozac heb ik kunnen afbouwen.
Wat ik mee zou willen geven in je zoektocht is dat je moet zorgen dat je de eerste 2 maanden desnoods wekelijks een afspraak plant bij de huisarts om te voortgaan te monitoren, en als het na 2 maanden nog niks voor je doet te gaan switchen. De angst voor overstappen is bij mij altijd onterecht gebleken, en heeft me een hoop tijd gekost.
Ik vind het wel lastig omdat ik nu achteraf denk dat ik nu het idee geef dat ik weinig buitenkom, maar dat doe ik volgens mij al erg veel.quote:
Daglichtlampen geen ervaring mee.
Naar buiten gaan is sowieso goed denk ik.
Ik heb jaren verschillende antidepressiva geslikt. Het ene middel werkt voor de een heel goed en een ander merkt er weinig van. Dat is heel verschillend, ook niet helemaal van tevoren te voorspellen.
Toen ik uiteindelijk het voor mij goede middel gebruikte, knapte ik zienderogen op.
En van daaruit kon ik verder zeg maar.
Inmiddels alweer ruim een jaar geleden afgebouwd en so far so good. Al ben ik wel wat wiebeliger de laatste tijd, maar ik denk dat dat niet persé aan het niet slikken van de medicatie ligt.
Ik vermoed een combinatie van hormonen en teveel stress, dus nog maar eens kijken hoe ik daar iets mee kan.
En die stress en hormonen hebben dus een andere oorzaak neem ik aan die er los van staan?
En toen je opknapte van die ene antidepressivum. Ervaarde je ook minder emoties?
Dank je wel, ik heb veel aan je reactie. Maar jij kreeg de antidepressivum dus van je huisarts en niet van een psychiater? Want dan zou ik die wekelijkse afspraak dus beter kunnen maken met mijn psychiater? Of.. met mijn psycholoog.. maar die schrijft geen medicatie voor, maar ze kan vast wel de voortgang denk ik bijhouden?quote:
Ik ben voornamelijk nog lurker in dit topic, met één hele goede reden: antidepressiva. Ik zal proberen zo kort mogelijk mijn ervaring neer te zetten.
Begonnen met sertraline, vooral veel bijwerkingen, wel wat resultaat maar uiteindelijk te lang ‘aangekeken’. Snel gestopt en opgebouwd met citalopram, dat deed in principe redelijk zijn werk maar kwam ik vreselijk veel op aan. Naar de psychiater getoogd en overgestapt op wellbutrin, waar ik na 6 weken wel van wist dat het het niet ging worden. Uiteindelijk uitgekomen op prozac, wat de ‘wonderpil’ bleek te zijn. Ontzettend snel voelde ik me stabiel, en na een jaar prozac heb ik kunnen afbouwen.
Wat ik mee zou willen geven in je zoektocht is dat je moet zorgen dat je de eerste 2 maanden desnoods wekelijks een afspraak plant bij de huisarts om te voortgaan te monitoren, en als het na 2 maanden nog niks voor je doet te gaan switchen. De angst voor overstappen is bij mij altijd onterecht gebleken, en heeft me een hoop tijd gekost.
En werd je eigenlijk dikker omdat die antidepressivum zorgt voor meer eetlust of werd je echt dikker door die pil alleen ondanks je voor de rest wel zoals normaal/ of gezond at?
Ik heb zes soorten antidepressiva geprobeerd. Voor mij heeft niets gewerkt, maar ik bij de meeste ook geen last van bijwerkingen gehad. Ik ben van geen een aangekomen of afgevallen. Maar daar heb je niets aan, want het kan heel erg verschillen per persoon.quote:
Hoi, ik ben benieuwd naar mensen die ervaring hebben met serotonine verhogers/ antidepressiva.
Mijn psychiater raadde dit mij toch aan omdat ik al lange tijd (een paar kaar) chronisch sombere en neerslachtige klachten heb en heel veel last heb van stemmingswisselingen. (Ik weet trouwens niet zeker of ik dus depressief ben. Ik denk het niet omdat ik dus wel echt kan genieten dingen. Maar dat is helaas vaak niet op de langere termijn)
Maar ik ben een beetje bang voor die medicijnen en ik wil niet alleen maar naar de psychiater luisteren, dus ik vroeg mij af naar jullie ervaringen. De reden dat ik bang ben is dat depressie in mijn familie voorkomt en twee familieleden van mij beide moeders kant hebben zelfmoord gepleegd. En die slikten ook antidepressiva, maar volgens mijn moeder werkten ze averechts ofzo..
En mijn nichtje die zelfmoord heeft gepleegd, die was verschrikkelijk veel aangekomen door die pillen.
En ik ben bang dat je ook niet meer zonder kan of dat het kwaad werkt op de lange termijn. Ik ben ook pas 19 jaar.
De psychiater wilde mij trouwens niet meteen die medicijnen geven en hij snapte mijn twijfels. Ik wilde natuurlijke middelen zodat ik mij stabieler zou voelen. En ik slik nu dus visolie met omega 3 iedere dag, ik ga nu om de dag bewegen en minstens iedere dag de deur uit en vaker de gordijnen eens opendoen (ik merk dat zonlicht en daglicht mij ook wel erg goed doet). En nog meer letten op mijn suiker en zout inname dan voorheen. Maar het zou mij niks verbazen als dit allemaal toch niet genoeg zouden werken en ik nog steeds last zal hebben van stemmingswisselingen.
En als dit gebeurt.. dat het niet genoeg werkt en ik nog steeds last zou hebbeb van zware pieken en dalen, zouden jullie het mij dan aanraden om toch antidepressiva te nemen? Of geloven jullie omdat ik jong ben dat het toch beter zal gaan worden zonder medicijnen en dat ik nog meer tijd nodig heb..
Je moet het natuurlijk zelf weten. Als je het idee hebt dat je genoeg andere dingen hebt geprobeerd en je niet tevreden bent met hoe het nu met je gaat kun je het allicht proberen.
Why are you wearing that stupid man suit?
Ik krijg het idee uit je bericht dat je dus best wel tegen antidepressiva bent. Heeft dat als enige reden omdat het bij jou niet goed werkte, of zijn er nog andere redenen waarom je ertegen bent?quote:
[..]
Ik heb zes soorten antidepressiva geprobeerd. Voor mij heeft niets gewerkt, maar ik heb ook zelden last van bijwerkingen gehad. Ik ben van geen een aangekomen of afgevallen. Maar daar heb je niets aan, want het kan heel erg verschillen per persoon.
Je moet het natuurlijk zelf weten. Als je het idee hebt dat je genoeg andere dingen hebt geprobeerd en je niet tevreden bent met hoe het nu met je gaat kun je het allicht proberen.
En ik ben zelf best wel gevoelig medicijnen.. dus ik denk ergens wel dat die antidepressiva op mij effect gaat hebben. Dat weet ik wel zeker, alleen ik ben bang op een averechts effect.. door dat het ook bij mijn familieleden een averechts effect had.
[ Bericht 5% gewijzigd door -Phineas- op 08-10-2018 21:11:17 ]
Ik ben niet tegen het gebruik van antidepressiva. Ik heb er alleen geen vertrouwen in. Met de huidige ben ik alleen begonnen om uit de kliniek weg te mogen.quote:
[..]
Ik krijg het idee uit je bericht dat je dus best wel tegen antidepressiva bent. Heeft dat als enige reden omdat het bij jou niet goed werkte, of zijn er nog andere redenen waarom je ertegen bent?
Waar ik wel tegen ben is dat veel behandelaars het te snel voorschrijven, voordat er andere dingen (gesprekstherapie, praktische veranderingen) zijn geprobeerd.
Slechts een kleine meerderheid van de mensen heeft baat bij antidepressiva, daarbij geïncludeerd degenen die verschillende soorten hebben geprobeerd.
Why are you wearing that stupid man suit?
Dat averechtse effect staat ook als mogelijkheid in de bijsluiters, in de eerste weken van het gebruik. Als dat gebeurt kun je besluiten er meteen mee te stoppen en dat ook van tevoren afspreken met degene die het voorschrijft. Of je kunt wachten tot dat effect verdwijnt maar ondertussen goed contact houden met je hulpverleners. Maar het is helemaal niet zeker dat dat bij jou ook zal gebeuren, ik weet niet of 'gevoelig' zijn voor medicijnen daar iets mee te maken heeft.quote:
[..]
En ik ben zelf best wel gevoelig medicijnen.. dus ik denk ergens wel dat die antidepressiva op mij effect gaat hebben. Dat weet ik wel zeker, alleen ik ben bang op een averechts effect.. door dat het ook bij mijn familieleden een averechts effect had.
Overigens lees ik nu terug dat het je moeders oordeel was dat die pillen averechts leken te werken bij familie, dat is misschien niet zo betrouwbaar. Het kan zijn dat ze de zelfmoorden onterecht toeschrijft aan de pillen omdat die toevallig ook werden geslikt toen dat gebeurde, terwijl de kans groot is dat het zonder antidepressiva ook zou zijn gebeurd. Misschien zit ik ernaast hoor, dus zeg het maar als het anders zit, maar ik zou me als ik jou was niet laten tegenhouden door die verhalen.
[ Bericht 2% gewijzigd door kuolema op 08-10-2018 21:29:48 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
Ja je hebt wel gelijk.. Misschien moet ik nog goed doorvragen aan mijn moeder, maar ik ben wel bang dat het iets gaat triggeren bij me. Ik kan het beste gewoon zelf proberen en gewoon stoppen als het averechts lijkt te werken.. maarja het is wel kut als dat echt zo is want ik heb nu al heel veel last van een dipdag of dipmoment en straks ga ik misschien nog een aantal meemaken die nog erger zijn :’) Maar goed, ik ga het gewoon proberen eerst zonder de medicijnen en door visolie, bewegen en meer van dat soort dingen. Ik moet denk ik ook nog meer geduld hebben, maar dat is niet altijd makkelijk.quote:
[..]
Dat averechtse effect staat ook als mogelijkheid in de bijsluiters, in de eerste weken van het gebruik. Als dat gebeurt kun je besluiten er meteen mee te stoppen en dat ook van tevoren afspreken met degene die het voorschrijft. Of je kunt wachten tot dat effect verdwijnt maar ondertussen goed contact houden met je hulpverleners. Maar het is helemaal niet zeker dat dat bij jou ook zal gebeuren, ik weet niet of 'gevoelig' zijn voor medicijnen daar iets mee te maken heeft.
Overigens lees ik nu terug dat het je moeders oordeel was dat die pillen averechts leken te werken bij familie, dat is misschien niet zo betrouwbaar. Het kan zijn dat ze de zelfmoorden onterecht toeschrijft aan de pillen omdat die toevallig ook werden geslikt toen dat gebeurde, terwijl de kans groot is dat het zonder antidepressiva ook zou zijn gebeurd. Misschien zit ik ernaast hoor, maar ik zou me als ik jou was niet laten tegenhouden door die verhalen.
Nou bij een vriend van mij werkte meteen de eerste de beste antidepressiva en dat was/is zijn wondermiddel. Hij is nu helemaal niet depressief meer door die pil dus. Dus het kan toch wel.quote:
[..]
Ik ben niet tegen het gebruik van antidepressiva. Ik heb er alleen geen vertrouwen in. Met de huidige ben ik alleen begonnen om uit de kliniek weg te mogen.
Waar ik wel tegen ben is dat veel behandelaars het te snel voorschrijven, voordat er andere dingen (gesprekstherapie, praktische veranderingen) zijn geprobeerd.
Slechts een kleine meerderheid van de mensen heeft baat bij antidepressiva, daarbij geïncludeerd degenen die verschillende soorten hebben geprobeerd.
Jep. Ik heb niet beweerd dat het niet kan.quote:
[..]
Nou bij een vriend van mij werkte meteen de eerste de beste antidepressiva en dat was/is zijn wondermiddel. Hij is nu helemaal niet depressief meer door die pil dus. Dus het kan toch wel.
Why are you wearing that stupid man suit?
De vraag die je jezelf zou moeten stellen is: kan ik nog functioneren binnen therapie zonder medicatie? Uiteindelijk heb je gewoon therapie nodig, dat is in 99% van de gevallen zo. Alleen moeten de medicijnen ervoor zorgen dat je eraan toekomt om daadwerkelijk iets van je therapie mee te krijgen. Heb je het gevoel dat je de medicijnen niet nodig hebt om jezelf op de been te houden dan zou ik er al niet mee beginnen.
Dit is natuurlijk niet perse waar. Niet in alle gevallen is therapie de oplossing. Ik ken best veel mensen die alleen last hebben van ern chemische onbalans waarbij een depressie alleen met medicijnen tegen te gaan is.quote:
De vraag die je jezelf zou moeten stellen is: kan ik nog functioneren binnen therapie zonder medicatie? Uiteindelijk heb je gewoon therapie nodig, dat is in 99% van de gevallen zo. Alleen moeten de medicijnen ervoor zorgen dat je eraan toekomt om daadwerkelijk iets van je therapie mee te krijgen. Heb je het gevoel dat je de medicijnen niet nodig hebt om jezelf op de been te houden dan zou ik er al niet mee beginnen.
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Zelf vorig jaar begonnen met escitalopram 10 Mg. Duurde even maar hielp wel. Wel last van sexuele bijwerkingen. Vervolgens overgestapt op bupropion om ook adhd aan te pakken en een steuntje in de rug voor stoppen met roken. Helaas kwamen oude symptomen terug. Nu op een mix van bupropion en escitalopram (150 Mg en 5 Mg) en ik voel mij hier erg goed bij. De milde motivatie van bupropion blijft maar nu heb ik ook de angstvermindering van escitalopram erbij en dat helpt mij enorm. Bijwerkingen vrijwel niet, maar wel de voordelen.
Ik slik de ad primair voor het feit dat ik erg snel gefrustreerd ben en vaak op boos of verdrietig wa en weinig er tussen heb zitten. Dat is nu een stuk beter. Ik heb er in elk geval geen spijt van, want nu kan ik mij beter richten op het proces en blij zijn met de kleine stappen i.p.v. gericht zijn op het eindresultaat. Ik combineer dit overigens ook met gesprekstherapie en ademhalingsoefeningen om te herkennen wanneer ik begin te stressen, zodat ik net kan voorkomen. Zonder medicatie lukte dat niet zo best.
Ik slik de ad primair voor het feit dat ik erg snel gefrustreerd ben en vaak op boos of verdrietig wa en weinig er tussen heb zitten. Dat is nu een stuk beter. Ik heb er in elk geval geen spijt van, want nu kan ik mij beter richten op het proces en blij zijn met de kleine stappen i.p.v. gericht zijn op het eindresultaat. Ik combineer dit overigens ook met gesprekstherapie en ademhalingsoefeningen om te herkennen wanneer ik begin te stressen, zodat ik net kan voorkomen. Zonder medicatie lukte dat niet zo best.
Ik kan mezelf wel op de been houden, maar het is wel zwaar.quote:
De vraag die je jezelf zou moeten stellen is: kan ik nog functioneren binnen therapie zonder medicatie? Uiteindelijk heb je gewoon therapie nodig, dat is in 99% van de gevallen zo. Alleen moeten de medicijnen ervoor zorgen dat je eraan toekomt om daadwerkelijk iets van je therapie mee te krijgen. Heb je het gevoel dat je de medicijnen niet nodig hebt om jezelf op de been te houden dan zou ik er al niet mee beginnen.
Ik had niet het idee dat je te weinig buitenkomt hoor, het was meer bevestigen dat het sowieso wel goed is om naar buiten te gaanquote:
[..]
Ik vind het wel lastig omdat ik nu achteraf denk dat ik nu het idee geef dat ik weinig buitenkom, maar dat doe ik volgens mij al erg veel.
.Die hormonen heb ik niet zoveel invloed op, althans... ik denk dat ik zo langzamerhand richting de overgang aan het schuiven ben ofzoquote:En die stress en hormonen hebben dus een andere oorzaak neem ik aan die er los van staan?
. Maar ga nog eens een afspraak met de huisarts maken om het hier over te hebben.Die stress heeft geen goede invloed op mijn stemming, maar ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Hangt denk ik samen met mijn ass. Op het moment dat ik minder stress heb, is mijn stemming ook stabieler.
En ik denk dat als ik in elk geval die stress wat kan verminderen, ik me prettiger voel.
Ik weet niet zo goed meer of ik minder emoties ervoer. Ik weet wel dat het heel apart was om te merken dat die heel donkere wolken langzaam wat minder donker werden.quote:En toen je opknapte van die ene antidepressivum. Ervaarde je ook minder emoties?
Ik werd er geen rasoptimist van, maar het werd allemaal een stuk behapbaarder.
Fake it till you make it...
Dat klinkt wel fijn.. over dat die donkere wolken weggaan. Opzicht heb ik dat eigenlijk nu ook wel, maar ik hoop dat die donkere wolken blijven weggaan (ze zitten er nog steeds) en ze gaan ook heel langzaam weg bij mij. Dus ik heb aan de ene kant wel hoop, maar ook veel angst dat ze weer terugkomen.quote:
[..]
Ik had niet het idee dat je te weinig buitenkomt hoor, het was meer bevestigen dat het sowieso wel goed is om naar buiten te gaan
[..]
Die hormonen heb ik niet zoveel invloed op, althans... ik denk dat ik zo langzamerhand richting de overgang aan het schuiven ben ofzo
Die stress heeft geen goede invloed op mijn stemming, maar ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet. Hangt denk ik samen met mijn ass. Op het moment dat ik minder stress heb, is mijn stemming ook stabieler.
En ik denk dat als ik in elk geval die stress wat kan verminderen, ik me prettiger voel.
[..]
Ik weet niet zo goed meer of ik minder emoties ervoer. Ik weet wel dat het heel apart was om te merken dat die heel donkere wolken langzaam wat minder donker werden.
Ik werd er geen rasoptimist van, maar het werd allemaal een stuk behapbaarder.
Ah oké nou gelukkig dan weer wel heeft die stress geen invloed op je stemming, maar het is wel kut.. veel sterkte in iedergeval ermee.
Ik zou ook idd naar de huisarts gaan. Vooral als je stress niet echt een duidelijke oorzaak heeft/ of die jij tenminste niet weet of zelf kan bedenken.
Ik zag je berichtje en was even heel nieuwsgierig hoe lang het duurde voor het jou optimaal hielp, als ik zo vrij mag zijn om dat te vragenquote:
Zelf vorig jaar begonnen met escitalopram 10 Mg. Duurde even maar hielp wel.
Ik heb namelijk ook escitalopram (10mg) voorgeschreven gekregen o.a. voor een dysthyme stoornis. Ik slik het nu ongeveer 6 weken en merk wel iets meer rust in mijn hoofd, maar moet ook zeggen dat ik er meer van had verwacht. In ieder geval dat ik er iets happier van zou worden bijvoorbeeld. Ik hoop dat ik het meer tijd moet geven omdat het gewoon wat langer duurt dan de 5 tot 6 weken die de arts benoemde, vandaar dat ik even benieuwd ben omdat jij ook aangeeft dat het langer duurde.
Misschien niet, misschien is het niet zo happy zijn ook een beetje de aard van het beestje in mijn geval. Mijn genen werken ook niet bepaald mee in dezenquote:
Is het wel reëel om te verwachten dat je er 'happy' van wordt, Schanu?
Maar ik had wel de hoop dat ik minder somber zou worden van de escitalopram. Juist omdat de huisarts dit als SSRI heeft voorgeschreven omdat ze aangaf dat de oorzaak bij mij misschien voornamelijk is gelegen in een serotonine tekort, waardoor in het verleden voorgeschreven medicatie minder tot geen effect had. Dat gaf enige hoop en daarmee dus een bepaalde verwachting, inderdaad niet al te realistisch
Na een week begon ik 'iets' te merken: minder snel gefrustreerd. Na twee weken had ik de gekste nacht ever: door mijn ADHD vliegt er al van alles door mijn hoofd, met de meest vreemde associaties en is het soms lastig om een gedachte vast te houden. Die nacht werd ik wakker en had letterlijk honderden gedachten tegelijk, maar ik kon er niet een vast houden. Dit duurde ongeveer een uurtje of vier, viel in slaap en daarna was het over.quote:
[..]
Ik zag je berichtje en was even heel nieuwsgierig hoe lang het duurde voor het jou optimaal hielp, als ik zo vrij mag zijn om dat te vragen
Ik heb het niet gekregen ivm een depressie, maar vooral omdat ik zo snel gefrustreerd was en ontplofte en een paniekstoornis heb. Ik was compleet uit balans. Wat het vooral deed en doet is de negatieve gedachten en in mijn geval angstgevoelens temperen, waardoor er meer ruimte is voor positiviteit. Heb dan ook geen paniekaanvallen meer gehad, waardoor ik voel, denk en weet dat het allemaal goed gaat komen.
De term 'happy pills' vind ik niet van toepassing op AD medicatie, je wordt er mijn inziens niet vrolijker van, maar je kunt de negatieve zaken beter managen, waardoor er meer ruimte vrijkomt om de aandacht op positieve zaken te richten.
En het antwoord op je vraag: 2 maanden en ik was stabiel met de medicatie. Wel nog eens een terugval, maar dat valt te verwachten.
*edit* wellicht moet je de dosis na een week of 6 verhogen. 20 mg is de max dosering, dus er is nog ruimte.
Pfff ik heb weer zo'n situatie! Even van me afschrijven terwijl ik me er ondanks alle emotionele valkuileneen beetje doorheen probeer te werken.
Ik heb sinds een maandje een fwb. En dat was allemaal leuk en gezellig, gepraat over waar grenzen liggen. We spraken af dat we allebei in principe vrij zijn met anderen te slapen zolang dat veilig gebeurt. Ik gaf daarbij aan dat ik niet hoef en wil weten van andere dames waarmee hij slaapt.
Nu heeft hij de neiging om te pas en te onpas van allerlei vrouwen te benoemen dat hij er wel mee naar bed wil en er werk van wil maken etc..
Beleefd heb ik hem twee keer gevraagd dat niet te doen. Uitgelegd dat ik daar heel onrustig van wordt. Ik weet niet precies wat de oorzaak van de onrust is; hooguit dat ik wel geniet van de tijd samen en het rot zou vinden als het stopt, maar verliefd ben ik niet iig.
Nou gisteren zitten we ff te appen en zegt ie dat hij wel zin heeft. Ik hoop op wat sexy talk en vraag 'm waarin. Zegt ie' ja er loopt hier een vrouw rond, zo en zo, en die wil ik wel in mijn bed.' Dat deed echt even pijn, en riep verbazing op, want wtf waarom zeg je dat?
Ik werd een beetje boos, en heb er een nachtje over geslapen. 't helpt niet dat mijn emoties hierover wat heftiger zijn.
Nu heb ik de convo even teruggelezen en zie dat 't gene waar ik zoveel onrust van krijg is dat eigenlijk nergens uit blijkt dat hij überhaupt begrijpt dat wat hij doet niet oké is. Dus ja, dat heb ik 'm maar even geappt, en erbij gezet dat zolang ik niet 't gevoel heb dat hij begrijpt waar het over gaat, ik liever niet met hem slaap omdat het dan pijn blijft doen.
En bah wat doet dit even pijn. Het raakt aan een flink stuk oud zeer. Ik heb altijd de neiging gehad om me vast te klampen aan emotioneel onbereikbare mensen. Ofwel in relaties zoek ik altijd mijn moeder op en blijf daar ten koste van mezelf loyaal aan. En nu heb ik dus weer zo iemand gevonden en probeer ik uit alle macht me niet vast te klampen en afstand te nemen omdat het me pijn doet.
[ Bericht 0% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 14-10-2018 13:55:32 ]
Ik heb sinds een maandje een fwb. En dat was allemaal leuk en gezellig, gepraat over waar grenzen liggen. We spraken af dat we allebei in principe vrij zijn met anderen te slapen zolang dat veilig gebeurt. Ik gaf daarbij aan dat ik niet hoef en wil weten van andere dames waarmee hij slaapt.
Nu heeft hij de neiging om te pas en te onpas van allerlei vrouwen te benoemen dat hij er wel mee naar bed wil en er werk van wil maken etc..
Beleefd heb ik hem twee keer gevraagd dat niet te doen. Uitgelegd dat ik daar heel onrustig van wordt. Ik weet niet precies wat de oorzaak van de onrust is; hooguit dat ik wel geniet van de tijd samen en het rot zou vinden als het stopt, maar verliefd ben ik niet iig.
Nou gisteren zitten we ff te appen en zegt ie dat hij wel zin heeft. Ik hoop op wat sexy talk en vraag 'm waarin. Zegt ie' ja er loopt hier een vrouw rond, zo en zo, en die wil ik wel in mijn bed.'
Dat deed echt even pijn, en riep verbazing op, want wtf waarom zeg je dat? Ik werd een beetje boos, en heb er een nachtje over geslapen. 't helpt niet dat mijn emoties hierover wat heftiger zijn.
Nu heb ik de convo even teruggelezen en zie dat 't gene waar ik zoveel onrust van krijg is dat eigenlijk nergens uit blijkt dat hij überhaupt begrijpt dat wat hij doet niet oké is. Dus ja, dat heb ik 'm maar even geappt, en erbij gezet dat zolang ik niet 't gevoel heb dat hij begrijpt waar het over gaat, ik liever niet met hem slaap omdat het dan pijn blijft doen.
En bah wat doet dit even pijn. Het raakt aan een flink stuk oud zeer. Ik heb altijd de neiging gehad om me vast te klampen aan emotioneel onbereikbare mensen. Ofwel in relaties zoek ik altijd mijn moeder op en blijf daar ten koste van mezelf loyaal aan. En nu heb ik dus weer zo iemand gevonden en probeer ik uit alle macht me niet vast te klampen en afstand te nemen omdat het me pijn doet.
[ Bericht 0% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 14-10-2018 13:55:32 ]
Update: mijn stemming en emoties zijn “stabieler” en kan nu al beter met met tegenslagen omgaan. Omega 3 visolie drie x per dag, in combinatie met veel dagbesteding, daglicht en bewegen lijkt zijn werk te doen Ik geloof erin.
Ik geloof erin.
Misschien dat het daarom werkt?quote:Op donderdag 18 oktober 2018 11:57 schreef -Phineas- het volgende:
Update: mijn stemming en emoties zijn “stabieler” en kan nu al beter met met tegenslagen omgaan. Omega 3 visolie drie x per dag, in combinatie met veel dagbesteding, daglicht en bewegen lijkt zijn werk te doen
Ik ben nie hier voor de pingpong te schpelen
Daar sluit ik me bij aan.quote:
Je gelooft dus in ieder geval nog een ding
.
Why are you wearing that stupid man suit?
zoek je nog naar iets om in te geloven?quote:Op donderdag 18 oktober 2018 16:35 schreef Lonaa het volgende:
[..]
Op dit moment eigenlijk alleen maar moedeloos.
geloof je dat?quote:
[..]
Daar sluit ik me bij aan.
Je gelooft dus in ieder geval nog een ding
Neh. Helpt toch niet.quote:
[..]
zoek je nog naar iets om in te geloven?
Sterkheidsbaas van alles.
Waarom voelen jouw posts een beetje alsof je aan het trollen bent?quote:
[..]
totaal uitzichtloos?
Je hebt nooit vreugde gekend?
Sterkheidsbaas van alles.
Nee, want als het niet had gewerkt dan had ik uberhaupt niet (veel) geloofd..quote:
[..]
Misschien dat het daarom werkt?
Dat kan je beter jezelf afvragen.quote:
[..]
Waarom voelen jouw posts een beetje alsof je aan het trollen bent?
Met erin geloven bedoel ik trouwens voor de mensen die het niet begrijpen dat ik erin geloof dat ik op de lange termijn psychisch beter ga worden, mijn trauma’s weg zijn maar wel nog een klein litteken ervan overhoud wat je nauwelijks meer ziet en stabieler word in mijn emoties waardoor ik ook net als andere mensen normaal door het leven kan gaan zonder dat ik wordt achtervolgd dooe sombere gedachten continue en door het verleden
Ik geloof dat opgeven geen optie is voor mij.quote:
[..]
Je gelooft wel nog een beetje erin.. want anders leefde je niet meer.
Sterkheidsbaas van alles.
mooi strevenquote:
Met erin geloven bedoel ik trouwens voor de mensen die het niet begrijpen dat ik erin geloof dat ik op de lange termijn psychisch beter ga worden, mijn trauma’s weg zijn maar wel nog een klein litteken ervan overhoud wat je nauwelijks meer ziet en stabieler word in mijn emoties waardoor ik ook net als andere mensen normaal door het leven kan gaan zonder dat ik wordt achtervolgd dooe sombere gedachten continue en door het verleden
Opgeven of zelfmoord plegen is dan ook niet zomaar “een optie”maar een definitieve optie. Na die definitieve opties heb je geen andere opties meer. En je wilt toch nog andere opties houden, dus daarom leef je nog. Je gelooft er wel in, al dan niet onbewust. Je lichaam wilt in ieder geval wel leven. En ik zou dat ook als “kracht” gebruiken.. mij heeft dat in ieder geval wel geholpen.quote:
[..]
Ik geloof dat opgeven geen optie is voor mij.
I know.quote:
[..]
Dit is trouwens best wel een zelfdestructieve gedachte.
Het gaat gewoon niet zo lekker en dan komen ze af en toe opzetten.
Morgen begin ik de dag weer met frisse moed.
Sterkheidsbaas van alles.
Maar dan werkt het toch... wat maakt het uit hoe het werkt. Of dat nou is omdat het middel echt iets doet of omdat je gelooft dat het wat doet. Het effect is dan hetzelfde, dus het waarom is denk ik niet eens zo interessant (vanuit de wetenschap dan weer wel, maar dat bedoelde ik niet).quote:
[..]
Misschien dat het daarom werkt?
Fake it till you make it...
Het is voor mij interessant omdat ik het dan ook kan proberen.quote:
[..]
Maar dan werkt het toch... wat maakt het uit hoe het werkt. Of dat nou is omdat het middel echt iets doet of omdat je gelooft dat het wat doet. Het effect is dan hetzelfde, dus het waarom is denk ik niet eens zo interessant (vanuit de wetenschap dan weer wel, maar dat bedoelde ik niet).
Ik ben nie hier voor de pingpong te schpelen
Het is volgens mijn psychiater geen placebo. Het is wetenschappelijk bewezen dat omega 3/ visolie ook zou zorgen voor een betere stemming. Ik voel mij wel actiever en minder moe sinds ik omega 3 visolie 3 keer per dag gebruik.quote:
[..]
Het is voor mij interessant omdat ik het dan ook kan proberen.
Ik had hem ook gevraagd over CBD olie en hij zei dat daar geen wetenschappelijk
onderzoek is naar gedaan, maar dat ik het wel kon proberen.
Net het zoveelste telefoongesprek, of nouja eenzijdige tirade, met mijn extreem depressieve moeder gehad. Een uur lang kwam alles er weer uit, met als kers op de taart alle beschuldigen van hoe een slechte zoon ik wel niet ben.
Het is ineens zo duidelijk, ze ziet het niet. Hoe tragedisch het ook is, ze kan niet inzien dat wij de enigen waren waar ze jarenlang haar problemen keer op keer bij dumpte en dat we op zijn, zowel mijn zusje als ik. Vaak zegt ze dat ze dood wil, soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn.
Ik bid dat haar therapie helpt, zodat ik wellicht ooit nog weer een relatie met een enigszins stabiele en gelukkige moeder heb. Mijn hart huilt, maar mijn leven gaat goed omdat ik besloten heb niet langer voor haar te zorgen en keer op keer haar klaagpaal te zijn. Ik hoop ooit nog weer een schim te zien van de moeder die ik ooit had. De tijd zal het leren. Ik weiger me nog langer schuldig te voelen.
Het is ineens zo duidelijk, ze ziet het niet. Hoe tragedisch het ook is, ze kan niet inzien dat wij de enigen waren waar ze jarenlang haar problemen keer op keer bij dumpte en dat we op zijn, zowel mijn zusje als ik. Vaak zegt ze dat ze dood wil, soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn.
Ik bid dat haar therapie helpt, zodat ik wellicht ooit nog weer een relatie met een enigszins stabiele en gelukkige moeder heb. Mijn hart huilt, maar mijn leven gaat goed omdat ik besloten heb niet langer voor haar te zorgen en keer op keer haar klaagpaal te zijn. Ik hoop ooit nog weer een schim te zien van de moeder die ik ooit had. De tijd zal het leren. Ik weiger me nog langer schuldig te voelen.
Ignorance is bliss
Wat verschrikkelijk dat je zo te lijden hebt gehad onder de ziekte van je moeder. Jullie waren zeker erg jong nog?quote:
Net het zoveelste telefoongesprek, of nouja eenzijdige tirade, met mijn extreem depressieve moeder gehad. Een uur lang kwam alles er weer uit, met als kers op de taart alle beschuldigen van hoe een slechte zoon ik wel niet ben.
Het is ineens zo duidelijk, ze ziet het niet. Hoe tragedisch het ook is, ze kan niet inzien dat wij de enigen waren waar ze jarenlang haar problemen keer op keer bij dumpte en dat we op zijn, zowel mijn zusje als ik. Vaak zegt ze dat ze dood wil, soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn.
Ik bid dat haar therapie helpt, zodat ik wellicht ooit nog weer een relatie met een enigszins stabiele en gelukkige moeder heb. Mijn hart huilt, maar mijn leven gaat goed omdat ik besloten heb niet langer voor haar te zorgen en keer op keer haar klaagpaal te zijn. Ik hoop ooit nog weer een schim te zien van de moeder die ik ooit had. De tijd zal het leren. Ik weiger me nog langer schuldig te voelen.
Het klinkt voor mij als een fikse disbalans in de ouder-kind relatie. Het zal inderdaad energie en moed kosten om dat weer een beetje in balans te krijgen. Jezelf en je ontwikkeling in ieder geval een beetje te beschermen en niet gebukt te gaan onder schuldgevoelens.
Sterkte.
Ik lees tips over visolie en ga dat ook maar eens proberen denk ik, baat het niet dan schaadt het niet toch?
Verder mooie woorden van Phineas en een mooi streven. Ik hoop dat het haalbaar is voor je, maar aan je instelling zal het in ieder geval niet liggen
Duracellkonijntje, heel moeilijk van je moeder en ik hoop dat het je lukt om het los te zien van jou als persoon. Haar depressie maakt niet dat jij een slechte zoon zou zijn (geweest). Ik denk eerder dat het haar onvermogen is om moeder te zijn voor jou. Herkenbaar namelijk, hier ook een moeder met verscheidene burn outs en depressies, inclusief zm poging. Als kind al worstelde ik met het gevoel haar te moeten ontlasten, te moeten 'zorgen voor', uiteindelijk heeft het een wig tussen ons gedreven. Toen ze later aan zichzelf ging werken, heeft ze uitgesproken dat ze nooit echt heeft geweten hoe moeder te zijn en dat ze dat nog steeds niet weet. Dat ze altijd haar best heeft moeten doen om die moederrol op zich te nemen, want het kwam nooit 'vanzelf'. Dat was moeilijk te horen, maar bracht mij ook een soort van rust. Daarmee gaf ze immers ook aan dat ik kon stoppen met het zoeken naar een moeder, dat was ze niet en zou ze nooit worden. Maar ook dat het dus bij haar lag en niet bij mij, want ik heb me met regelmaat een slechte dochter gevoeld omdat ik niet meer voor haar kon of wilde (ivm eigen leven) doen. Ik hoop dat jij ook ergens die rust kan vinden, want het is ook zwaar voor jou en dat ziet ze kennelijk niet in waardoor jij ten onrechte wordt beschuldigd terwijl je zo je best doet en hebt gedaan. Durf voor jezelf te kiezen, laat jezelf niet meetrekken want jij hebt er recht op om gelukkig te mogen zijn.
Ik heb mijn medicatie vorige week laten ophogen naar het maximum, 20mg per dag, daar stond de huisarts ook achter. Ik merk meteen weer dat mijn hoofd wazig word, vervelende bijwerking maar dat zal wel weer weggaan. Vooralsnog nog steeds niet daverend veel succes. Afgelopen week had ik ruzie met mijn vrouw en ik merkte meteen dat ik me weer zo waardeloos voelde dat ik liefst ter plekke voor een auto was gesprongen. Het zijn mijn kinderen die mij op dit moment op de been houden, maar de kwaliteit van het leven is nog niet beter. Het gepieker en de onzekerheid over vanalles en nog wat maakt mij zo vermoeid en ik verpest zoveel voor mijzelf. Ik modder dus nog even voort
Verder mooie woorden van Phineas en een mooi streven. Ik hoop dat het haalbaar is voor je, maar aan je instelling zal het in ieder geval niet liggen
Duracellkonijntje, heel moeilijk van je moeder en ik hoop dat het je lukt om het los te zien van jou als persoon. Haar depressie maakt niet dat jij een slechte zoon zou zijn (geweest). Ik denk eerder dat het haar onvermogen is om moeder te zijn voor jou. Herkenbaar namelijk, hier ook een moeder met verscheidene burn outs en depressies, inclusief zm poging. Als kind al worstelde ik met het gevoel haar te moeten ontlasten, te moeten 'zorgen voor', uiteindelijk heeft het een wig tussen ons gedreven. Toen ze later aan zichzelf ging werken, heeft ze uitgesproken dat ze nooit echt heeft geweten hoe moeder te zijn en dat ze dat nog steeds niet weet. Dat ze altijd haar best heeft moeten doen om die moederrol op zich te nemen, want het kwam nooit 'vanzelf'. Dat was moeilijk te horen, maar bracht mij ook een soort van rust. Daarmee gaf ze immers ook aan dat ik kon stoppen met het zoeken naar een moeder, dat was ze niet en zou ze nooit worden. Maar ook dat het dus bij haar lag en niet bij mij, want ik heb me met regelmaat een slechte dochter gevoeld omdat ik niet meer voor haar kon of wilde (ivm eigen leven) doen. Ik hoop dat jij ook ergens die rust kan vinden, want het is ook zwaar voor jou en dat ziet ze kennelijk niet in waardoor jij ten onrechte wordt beschuldigd terwijl je zo je best doet en hebt gedaan. Durf voor jezelf te kiezen, laat jezelf niet meetrekken want jij hebt er recht op om gelukkig te mogen zijn.
Ik heb mijn medicatie vorige week laten ophogen naar het maximum, 20mg per dag, daar stond de huisarts ook achter. Ik merk meteen weer dat mijn hoofd wazig word, vervelende bijwerking maar dat zal wel weer weggaan. Vooralsnog nog steeds niet daverend veel succes. Afgelopen week had ik ruzie met mijn vrouw en ik merkte meteen dat ik me weer zo waardeloos voelde dat ik liefst ter plekke voor een auto was gesprongen. Het zijn mijn kinderen die mij op dit moment op de been houden, maar de kwaliteit van het leven is nog niet beter. Het gepieker en de onzekerheid over vanalles en nog wat maakt mij zo vermoeid en ik verpest zoveel voor mijzelf. Ik modder dus nog even voort
Bedankt voor de tip. Heb gelijk maar een potje visolie gehaald.quote:
[..]
Het is volgens mijn psychiater geen placebo. Het is wetenschappelijk bewezen dat omega 3/ visolie ook zou zorgen voor een betere stemming. Ik voel mij wel actiever en minder moe sinds ik omega 3 visolie 3 keer per dag gebruik.
Ik had hem ook gevraagd over CBD olie en hij zei dat daar geen wetenschappelijk
onderzoek is naar gedaan, maar dat ik het wel kon proberen.
Ik ben nie hier voor de pingpong te schpelen
3 keer per dag 1 visolie he! Niet alleen 1.quote:
[..]
Bedankt voor de tip. Heb gelijk maar een potje visolie gehaald.
Is ook niet mis om vitamine D te nemen. Zeker nu met de donkere dagen.
Ik slik dat nu ook iedere dag met multivitamine.
Het gebruik hangt af van het merk, sommige merken hebben een dusdanige dosering dat 1 keer per dag genoeg is. Dus altijd het etiket lezen.quote:
[..]
3 keer per dag 1 visolie he! Niet alleen 1.
Is ook niet mis om vitamine D te nemen. Zeker nu met de donkere dagen.
Ik slik dat nu ook iedere dag met multivitamine.
Ja oke helemaal gelijk. Sorry voor mijn waardeloze advies van net om klakkeloos 3 keer per dag te nemenquote:Op woensdag 24 oktober 2018 21:38 schreef STING het volgende:
[..]
Het gebruik hangt af van het merk, sommige merken hebben een dusdanige dosering dat 1 keer per dag genoeg is. Dus altijd het etiket lezen.
Ik pak ze gewoon met drie tegelijk.quote:
[..]
Ja oke helemaal gelijk. Sorry voor mijn waardeloze advies van net om klakkeloos 3 keer per dag te nemen
Ik ben nie hier voor de pingpong te schpelen
Waardeloos is ook weer een beetje overdrevenquote:
[..]
Ja oke helemaal gelijk. Sorry voor mijn waardeloze advies van net om klakkeloos 3 keer per dag te nemen
Trouwens wel aan te raden om visolie te nemen met alleen Omega 3.
Sommige merken hebben het gecombineerd met Omega 6, terwijl je dat vaak al genoeg via voeding binnenkrijgt.
Hoi allemaal
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
Fijn om te horenquote:
Hoi allemaal
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
O wow! Heftig dat je bent opgenomen en zo’n groot gat in je geheugen hebt, maar wel heel fijn dat je weer jezelf voelt..quote:
Hoi allemaal
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
Nog veel beterschap/ sterkte. En wees lief voor jezelf!
Sterkte!quote:
Hoi allemaal
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
Neem de tijd
Dank je voor de update! Pas goed op jezelf!quote:
Hoi allemaal
Even een kleine update. Momenteel ben ik bijna vijf weken in opname. Het gaat een stuk beter, denk ik.. Ik heb een behoorlijk gat in mijn geheugen (van ongeveer een maand). Ik voel me wel meer mezelf en mijn omgeving durft weer adem te halen.
Hopelijk mag ik snel met ontslag
Fake it till you make it...
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |