Depressie & Angst #143

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 23:22 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dat denk ik. Nu zit ik denk ik nog iets teveel met alle kwartjes die vallen te hannessen.

T blijft apart en ook wel n beetje lastig. Misschien omdat ik mn ouders ineens als mensen ga zien?

Neem je tijd.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 15:29 schreef Quotidien het volgende:
Ik moet steeds de huisarts bellen voor een vervolgrecept, daar heeft de psychiater echt lak aan. Echt zo'n type "ik bel je over 2 weken" en dan na 2 maanden heb je er nog niks van gehoord en is ie weer op vakantie.

Mijn ervaring is dat het best vaak gebeurt dat er dan niet teruggebeld wordt. Moet je er weer zelf achteraan. En uiteraard zijn ze dan weer net op vakantie

Wat die apothekersfaals betreft, het was bij mij zo'n beetje standaard dat het halen van medicatie minimaal 1x per kalenderjaar fout ging.

O.a.: -Medicatie lag niet klaar, recept was nooit ontvangen, ik zou het recept al hebben opgehaald, verkeerd tellen bij het herhaalrecept (er staat dan dat het nog 3x herhaald zou moeten worden, maar dan trekken ze er 2x 1 vanaf in plaats van maar 1x 1), medicatie van iemand anders meegekregen, beweren dat ik het al gekregen had terwijl het gewoon nog in de apotheek lag, verkeerde hoeveelheid medicatie meegekregen, geen medicatie meegeven maar wel in rekening brengen, 2x de standaard medicatie in 1 maand krijgen (kreeg dan een oproep per SMS dat het voor me klaar stond), niet exact dezelfde medicatie krijgen dan voorgeschreven was (bijvoorbeeld de standaard versie ipv de retard versie).

---> Altijd alles tellen voordat je bij de balie vandaan loopt <---

quote:

Op zondag 29 oktober 2017 01:32 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Ten eerste, wat ontzettend naar. Verschrikkelijk als zoiets gebeurd.
Oke, dit gaat misschien heel hard klinken. Je moeder is er dermate slecht aan toe dat ze zichzelf iets aan wilt doen, en uit je post komt alleen naar voren hoe erg dit voor jóú is. Hoe kun je nou zo met jezelf bezig zijn terwijl zij in deze toestand zit? Hoe moeilijk het ook is, ze heeft nu even heel hard je steun nodig. Probeer sterk te zijn voor d'r. Als ze dan weer een beetje hersteld is komt ook het moment weer afstand te nemen en jezelf weer op 1 te zetten.

Sterkte.

Ik ben zelf ook absoluut niet perfect. Het is ook heel naar voor d’r, naar drukt het denk ik niet eens uit. Het is gewoon verschrikkelijk. Ik wil ook niet dat ze zich zo voelt en ik voel me nog kutter over het feit dat ik als zoon daar schijnbaar niet goed mee om ga.

Toen ze zondag in het ziekenhuis lag, ben ik uiteraard meteen gegaan. De volgende dag heb ik haar opgehaald in de ochtend en thuis gebracht. Ik heb de sociale dienst opgebeld en de situatie heel helder aan ze uitgelegd, haar werk afgebeld. Woensdag weer gebeld, donderdag een bericht via facebook. Zondag weer gebeld (geen antwoord) en elkaar gisteren weer telefonisch gesproken. Toen wilde ik haar uitnodigen dit weekend samen iets te doen, als afleiding.

Het enige wat ik gisteren kreeg was een preek over hoe kut ik met de situatie omga. Hoe weinig ik contact opneem, hoe veel afstand er is, dat we er meer voor haar moeten zijn. Godverdomme man dit is al de 3e zelfmoordpoging die ik meemaak en al 6 jaar zitten ik en m’n zusje in dezelfde depressieve beerput. Vind je het gek dat de afstand er is.

Je hebt ook gewoon gelijk, ik moet er meer voor haar zijn. Maar ik kan het na zo’n lange tijd niet meer. Ik ving altijd iedereen op, ging er kapot aan. Ik wil dichterbij komen, maar dat lukt niet zo lang er van haar kant geen verbetering is. Elke ontmoeting dezelfde verhalen, alles wordt negatief opgevat. Haar borderline speelt echt heel erg op.

Ik houd zo veel van haar en wil haar niet op deze manier verliezen. Ze moet gewoon beter worden, maar het lukt maar niet en dat is hopeloos om mee te maken. We zitten gewoon op zo’n dood punt en we zijn allemaal boos, verdrietig en gefrustreerd. Ze is zo’n goed persoon en vangt haar hele leven al schijt. Nu komt dit met haar kinderen er ook nog bij, dat verdient ze echt niet.

Ik hoop dat ze me volgende week wil zien om verder te praten na ons emotionele gesprek van gisteren. Wie weet is er een oplossing... Ik word er echt gestoord van dit.

quote:

Op zondag 29 oktober 2017 00:49 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Fijn dat je steun hebt aan je familie en vrienden.

Het is soms lastig (voor beide partijen) een balans te vinden daar waar er vaak jarenlang een patroon ingeslopen is. Weet en begrijpt zij ook waarom je soms wat meer afstand neemt?

Sterkte nogmaals

Ze snapt het wel, maar wij zijn een van de weinige naasten die ze nog heeft. Ik voel me gewoon vreselijk schuldig over wat ik haar aandoe, maar moet ook hard voor mezelf zijn.

Ik hoop volgende week haar te kunnen zien. Ik wil echt dichterbij haar komen en meer initiatief tonen, maar daar moet ook verbetering aan haar kant tegenover staan, anders zie ik niet hoe de situatie verbeterd.

quote:

Op zondag 29 oktober 2017 10:18 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik vroeg het me al af, maar wat voor hulpverlening hebben je ouders eigenlijk (gehad)?

Je loopt hier al lang mee rond, toch?

Zijn je ouders ook zelf bezig met hulp zoeken? Hebben ze de afgelopen jaren al hulp gehad?
Ik kan me niet meer herinneren of je dit wellicht al eens genoemd had.

Ja dit is eigenlijk de (onbewust) rode draad door m’n leven de laatste 6 jaar, alleen wordt het plaatje nu langzaamaan duidelijk.

Mijn vader is stabiel en heeft psychotherapie gehad. Hij slikt nog wel AD. Mijn zusje is inmiddels net van de AD af, waar ik echt super trots op ben.

Mijn moeder heeft af en aan gesprekken en therapie, maar nooit erg lang. Ze lijkt nu eindelijk open te staan voor meer intensieve therapie zoals EMDR en hypnose. Ze is gewoon moe van alles en de wil om nog te vechten zakt steeds dieper weg.

Het is een situatie waar zowel ik als mijn zusje in moeten groeien en ook hopelijk ooit kunnen ontstijgen.

Bedankt voor je steun en DancingPhoebe ook bedankt voor je reactie!!

quote:

Op woensdag 1 november 2017 21:33 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Ik ben zelf ook absoluut niet perfect. Het is ook heel naar voor d’r, naar drukt het denk ik niet eens uit. Het is gewoon verschrikkelijk. Ik wil ook niet dat ze zich zo voelt en ik voel me nog kutter over het feit dat ik als zoon daar schijnbaar niet goed mee om ga.

Toen ze zondag in het ziekenhuis lag, ben ik uiteraard meteen gegaan. De volgende dag heb ik haar opgehaald in de ochtend en thuis gebracht. Ik heb de sociale dienst opgebeld en de situatie heel helder aan ze uitgelegd, haar werk afgebeld. Woensdag weer gebeld, donderdag een bericht via facebook. Zondag weer gebeld (geen antwoord) en elkaar gisteren weer telefonisch gesproken. Toen wilde ik haar uitnodigen dit weekend samen iets te doen, als afleiding.

Het enige wat ik gisteren kreeg was een preek over hoe kut ik met de situatie omga. Hoe weinig ik contact opneem, hoe veel afstand er is, dat we er meer voor haar moeten zijn. Godverdomme man dit is al de 3e zelfmoordpoging die ik meemaak en al 6 jaar zitten ik en m’n zusje in dezelfde depressieve beerput. Vind je het gek dat de afstand er is.

Je hebt ook gewoon gelijk, ik moet er meer voor haar zijn. Maar ik kan het na zo’n lange tijd niet meer. Ik ving altijd iedereen op, ging er kapot aan. Ik wil dichterbij komen, maar dat lukt niet zo lang er van haar kant geen verbetering is. Elke ontmoeting dezelfde verhalen, alles wordt negatief opgevat. Haar borderline speelt echt heel erg op.

Ik houd zo veel van haar en wil haar niet op deze manier verliezen. Ze moet gewoon beter worden, maar het lukt maar niet en dat is hopeloos om mee te maken. We zitten gewoon op zo’n dood punt en we zijn allemaal boos, verdrietig en gefrustreerd. Ze is zo’n goed persoon en vangt haar hele leven al schijt. Nu komt dit met haar kinderen er ook nog bij, dat verdient ze echt niet.

Ik hoop dat ze me volgende week wil zien om verder te praten na ons emotionele gesprek van gisteren. Wie weet is er een oplossing... Ik word er echt gestoord van dit.

Jongen, dit advies wil je vast niet maar echt, gun jezelf wat meer hulp in deze. Zodat je een keer echt leert grenzen bewaken en omgaan met dat jij niet het soort familie hebt waar je op kunt bouwen. Elke keer weer in deze shit gezogen worden terwijl je heel hard roept dat je het niet meer zo ver laat komen, kost je volgens mij zo veel te veel...

quote:

Op woensdag 1 november 2017 22:02 schreef Fripsel het volgende:
Hebben jullie wel eens het gevoel dat je nooit hard genoeg je best kan doen om normaal genoeg te zijn om een beetje fatsoenlijk mee te kunnen functioneren hoe zorg je dat dat gevoel niet de overhand neemt.

Men zegt dat het begint bij acceptatie en compassie voor jezelf.
Ik ben er nog niet.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 21:35 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Ze snapt het wel, maar wij zijn een van de weinige naasten die ze nog heeft. Ik voel me gewoon vreselijk schuldig over wat ik haar aandoe, maar moet ook hard voor mezelf zijn.

Ik hoop volgende week haar te kunnen zien. Ik wil echt dichterbij haar komen en meer initiatief tonen, maar daar moet ook verbetering aan haar kant tegenover staan, anders zie ik niet hoe de situatie verbeterd.

Hey, jij kunt niets doen om haar ziekte af te nemen hè? Vergeet niet dat jij háár kind bent.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 22:48 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Het is ook altijd zo'n gevecht tussen erover willen praten en de schaamte, van niet de dramatisch of te emotioneel over willen komen.

De eenzaamheid er in begint me ook steeds meer op te eten omdat. Het valt ook gewoon niet zo goed uit te leggen wat er in me zit.

Dat is herkenbaar. Ik denk dat je jezelf niet heel erg hoeft te verklaren, op het moment dat die acceptatie er is. Uitleg geven om anderen de kans te geven beter met je om te gaan, is goed voor iedereen (ook voor degenen zonder ziekte). Echter is uitleg geven iets anders dan een verklaring geven. En ik proef dat je naar dat tweede neigt vooral?


Ik durf er het met anderen ook niet zo goed over te hebben. Je geeft je bloot en bent op dat moment kwetsbaar en afhankelijk van andermans (on)begrip. Ik krijg helaas overwegend niet heel steunende of begripvolle reacties. Ben er verder ook niet aan gewend dus wat dat betreft niet een heel grote shock. Wat het niet minder eenzaam en jammer maakt.

Elke boom ziet eruit om mezelf in op te hangen en ik weet niet of het 'normale' depressie is, winterdepressie, hormonen, burn-out, of gewoon een kutbui

Tot zover mijn perikelen. Over 2 weken heb ik een gesprek met m'n psycholoog (ik zie die man 1 keer per jaar bij dit soort gesprekken ) en m'n spv wilde er ook graag bij zijn. Dus ik ben benieuwd wat we gaan bespreken en vooral waarom zij er graag bij wil zijn.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 21:35 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Ze snapt het wel, maar wij zijn een van de weinige naasten die ze nog heeft. Ik voel me gewoon vreselijk schuldig over wat ik haar aandoe, maar moet ook hard voor mezelf zijn.

Ik hoop volgende week haar te kunnen zien. Ik wil echt dichterbij haar komen en meer initiatief tonen, maar daar moet ook verbetering aan haar kant tegenover staan, anders zie ik niet hoe de situatie verbeterd.

Ik heb even meegelezen over wat je hebt meegemaakt, en wat lijkt me dat heftig. En dan ook nog je eugen sores erbij.

Wat me raakt is dat je 'hard voor jezelf moet zijn'. Daar ben ik het niet mee eens, je moet lief en zachr voor jezelf zijn. Het is hard voor je moeder, maar als het jou echt te zwaar weegt dan mag je best aangeven dat je het heel erg vind, en er het liefst voor haar zou willen kunnen zijn, maar dat je het op dit moment niet kan dragen. Dan laat je haar in elk geval weten dat je om haar geeft, en liever zou helpen, maar dat t nu even niet lukt. Dat mag. Je hoeft niet altijd maar alles van anderen maar op te vangen ten koste van jezelf.

En iets anders, dit raakt je heel diep geef je in een ander bericht aan. Is het een idee om emotioneel wat meer afstand te nemen? Het is niet de bedoeling dat je er mee aan onderdoor gaat.

Ik heb zelf een moeder die heel destructief gedrag vertoont. En hoewel ik best om haar geef en het intens sneu vind dat ze is zoals ze is heb ik een aantal jaar geleden bewust wat afstand genomen omdat haar gedrag me enorm kon raken. Ik kom zeker nog wel thuis maar ik heb heel duidelijke grenzen van waar ze wel en niet aan mag komen. Dat geeft mij een hoop rust, en ook ga ik veel makkelijk om met situaties waarin ze destructief bezig is. T blijft natuurlijk wel mn moeder dus helemaal los laat ik r niet.

quote:

Op donderdag 2 november 2017 17:29 schreef Elvi het volgende:
Elke boom ziet eruit om mezelf in op te hangen en ik weet niet of het 'normale' depressie is, winterdepressie, hormonen, burn-out, of gewoon een kutbui

Tot zover mijn perikelen. Over 2 weken heb ik een gesprek met m'n psycholoog (ik zie die man 1 keer per jaar bij dit soort gesprekken ) en m'n spv wilde er ook graag bij zijn. Dus ik ben benieuwd wat we gaan bespreken en vooral waarom zij er graag bij wil zijn.

*knuffel*
Vraag t je spv anders?
Ik vind t buiten de laatste dagen zo grauw, echt van dat saaie droevige novemberweer. Tijd voor warme chocomel.

quote:

Op donderdag 2 november 2017 19:53 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

*knuffel*
Vraag t je spv anders?
Ik vind t buiten de laatste dagen zo grauw, echt van dat saaie droevige novemberweer. Tijd voor warme chocomel.

Mja ik hoor het dan wel. Ik ben niet meer zo invested in mn behandeling geloof ik Het duurt mij allemaal te lang en ik heb niet het idee dat we ergens naar toe werken. Het is meer dat ik dan elke 3/4 weken wat vertel en zij vertelt haar visie erop en dan is het weer klaar.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 09:16 schreef Fripsel het volgende:
Altijd fijn die goede telefonische bereikbaarheid, heb om kwart voor 10 die afspraak. Ze zouden vanaf 9 uur bereikbaar moeten zijn.. mooi niet.

Knuffels.
Ik las je verhaal gisteren en hoop dat t niet al te spannend is geweest vannacht.

Ik hoop dat je ze snel bereikt en je n telefonisch consult kan hebben, en vooral dat het je wat oplevert. T is toch niks als die stress steeds.

Sterkte vandaag Bloempjuh!

quote:

Op donderdag 2 november 2017 22:44 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Zouden meer afspraken in jouw geval niet beter zijn? Het lijkt me ook heel moeilijk om er betrokken bij te zijn als je zo weinig contact momenten hebt. Ik zou in ieder geval je gevoel erover uit proberen te spreken ook al is dat moeilijk. Want het klinkt zo niet echt alsof je er iets aan hebt.

Heb je met je svp'er wel fijn contact als in, vertrouw je hem een beetje of dat ook niet? Mij helpt het om van te voren op te schrijven waar ik tegen aan loop en wat ik verwacht merk ik.

Ik weet juist niet of ik meer afspraken nodig heb. Misschien wel geen of andere hulp. Maar dit is nu op dit moment zonde van m'n geld.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 09:51 schreef Luchtbel het volgende:
Sterkte vandaag Bloempjuh!

Dankjewel voor je bericht , maar ik heb me eergisteren toch maar afgemeld. WerkConsulent was relatief begripvol, maar wil wel in gesprek over 'hoe nu verder'.
Dat gesprek is over twee weken en ik ga kijken of ik er iemand van stichting MEE mee naartoe kan nemen. Want ik blijf maar verkeerde dingen zeggen bij de Sociale Dienst, lijkt het.
Ik zit me al vanaf 8.00 op te naaien over het feit dat ik naar de markt moet voor boodschappen. Buiten is stom.

Ik denk dat Fripsel meer sterkte nodig heeft vandaag.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 09:42 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Was om 5 uur vannochtend al wakker. Maar mijn poezel heeft heel lief naast me liggen purren dus heb af en aan nog wat liggen doezelen. De topiramaat maakt me wel echt rustiger s nachts gelukkig.

Kreeg net gelukkig de landelijke telefooncentrale aan de telefoon. Wat blijkt nou. Ze hadden een overleg van 8 tot 10 waardoor er niemand aan de telefoon zat. Ik uitgelegd waarom ik belde, ging ze kijken of ze me door kon verbinden. Abrupt de psychiater aan de lijn. Alles uitgelegd. Krijg oxazepam voor het weekend..

Ik opgelucht. Eindigt hij het gesprek "maar je krijgt nu wel een no show". "SORRY! Ik heb woensdag al af proberen te zeggen bij u"..

En nu heb ik vooral echt even die oxazepam nodig want mijn hoofd moet zijn kop houden.

Huh

Ik vind die "no show" wel erg raar

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 10:06 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Huh

Ik vind die "no show" wel erg raar

Ik ook. Maar ik heb wel helaas vergelijkbare ervaringen.

Veel van dat soort ervaringen en dat stapelde zich op.

[ Bericht 4% gewijzigd door magnetronkoffie op 03-11-2017 10:32:32 ]

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 10:34 schreef Fripsel het volgende:
Komt door de zorgverzekeraar jongens. Die willen de tijd niet vergoeden wanneer je niet op komt dagen. Valt opzich wel wat voor te zeggen maar ik kom alleen als het echt niet gaat. Ik moet naar een andere stad fietsen. Of een uur met OV. Dus mja..

En dan hangt het een beetje van de specifieke therapeut af of dat hij dan daarover wil liegen in het systeem.

Heb mijn medicijnen in huis nu gelukkig.

Mijn psych zit ook in een andere stad en snapt gelukkig dat de reis stressvol is en dat ik soms op de dag van een afspraak kapot van de angst aan huis gekluisterd ben. Ik mag van haar last-minute afspraken ombuigen naar 'een afspraak op afstand'. Meestal komt dit neer op een paar mailtjes heen en weer en uiteindelijk een telefoongesprekje van een minuut ofzo.

Een 'No show' krijgen omdat je je te rot voelt om naar een hulpverlener te gaan, absurd!

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 10:00 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Dankjewel voor je bericht , maar ik heb me eergisteren toch maar afgemeld. WerkConsulent was relatief begripvol, maar wil wel in gesprek over 'hoe nu verder'.
Dat gesprek is over twee weken en ik ga kijken of ik er iemand van stichting MEE mee naartoe kan nemen. Want ik blijf maar verkeerde dingen zeggen bij de Sociale Dienst, lijkt het.
Ik zit me al vanaf 8.00 op te naaien over het feit dat ik naar de markt moet voor boodschappen. Buiten is stom.

Ik denk dat Fripsel meer sterkte nodig heeft vandaag.

Ik hoop dat je iemand vindt die met je mee kan gaan over twee weken. Ik weet niet of je verkeerde dingen zegt, misschien begrijpen ze het niet. Sterkte.

Zo gek is die noshow regel niet. Het kost de hulpverlener gewoon direct geld en dat proberen ze in elk beroep dicht te timmeren. Die vrouw/man kan niks meer met de tijd, iig niet iets declarabels. Ik vond 24 uur heel schappelijk. Tuurlijk is he no-show gerelateerd aan je klachten, maar moet die vrouw/man dan maar 80 piek aan je cadeau geven? Want dat is waar het op neer komt. Die vrouw/man zit daar niet als vrijwilliger of als hobbyist, maar zit daar in eerste instantie om inkomen te generen.

Dat kun je kut vinden en vervelend wanneer jij er de dupe van bent, maar ik zou het raar vinden wanneer je werkelijk niet begrijpt dat het zo in elkaar zit, toch?

Wel absoluut goed gehandeld om voor je recht op te komen in dit geval Fripsel! Zal ook wel eng geweest zijn,maar toch maar mooi geflikt en je gelijk gehaald kun jij trouwens niet mailen? Moet alles per telefoon?

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 14:24 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Nee daar zou de zorgverzekering voor moeten zijn, om zulke risicio's in te dekken. Want het is dus onderdeel van mijn ziektebeeld en hun straffen me er op af terwijl ik juist hulp zoek. Maar goed. Zinloze discussies.

En mailen vind ik zelf niet zo prettig als ik om kwart voor 10 ergens verwacht word. Ik wil zeker weten dat ik dan in ieder geval gebeld word.

Ik snap de gedachtengang ook wel dat je zelf verantwoordelijkheid moet nemen JIJ (niet jij fripsel, men in het algemeen) maakt een afspraak dus JIJ bent medeverantwoordelijk. Je weet dat er soms complicaties zijn, dus probeer die zelf in te dekken door iemand in te schakelen of godweetwat. Gaat het toch niet lukken mag je een dag van te voren nog annuleren. Als het nog vrijer is, is het voor de pro niet werkbaar.

Ik dacht dat jij al langer bezig was ze te pakken te krijgen? Of haal ik 2 dingen door elkaar? Dan zou ik lekker mailen om er van af te zijn en te voldoen aan mijn 24 uursplicht. Is het daarna lekker hun probleem

Fripsel, sterkte vandaag. Goed voor jezelf opgekomen!

Bloempjuh, ik hoop dat er iemand van MEE mee kan. Ik heb zelf goede ervaring met MEE!

Bij ons maken ze onderscheid tussen wie "beboet" wordt en wie niet.
Maar goed.. blij dat Fripsel geen no show krijgt

Ik merk trouwens dat ik steeds meer moeite krijg met vervelende en kinderachtige berichten over seksueel misbruik. Waarom moet men over alles een mening kunnen hebben.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 17:57 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik ben al de hele week in contact met ze omdat het heel slecht met me gaat, en daarom heb ik woensdag ook al af willen zeggen. Maar hij vond dat ik moest proberen. En dat is het lastige met mijn ziektebeeld, en iets wat dus eigenlijk niet samengaat met die 24/uurs regeling. En bij mensen die uit gemakzucht makkelijk af zeggen heb je helemaal gelijk maar ik ben permanent de dupe van mensen zonder plichtsgevoel met dit soort regeltjes. En soms ben ik dat wel eens beu, en ik ben vast niet de enige.

En het zou voor een pro dus prima werkbaar kunnen zijn, als een zorgverzekeraar dat als een acceptabel risico zou aanvaarden en de psychiater meer vrijheid zou geven in een terechte of onterechte no show ipv weer beknibbelen op de centjes en het bij de patient wegleggen.

Zo ok. En nu moet ik er echt over ophouden.

Een Bloempjuh oplossing is toch een prima middenweg? Dat je het tot op het laatste moment om mag zetten in een belafspraak zeg maar...

Sowieso heb jij heel duidelijk gecommuniceerd, ruim van te voren, dus in jouw geval vind ik het sowieso terecht dat je geen no-show doorbelast krijgt.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 19:04 schreef Fripsel het volgende:
Als ik me zo onrustig voel dat ik liever meer oxazepam neem, mag ik dan de huisartsenpost bellen om dat te overleggen? Ik belde maar toen zeiden ze dat je in geval van spoed moest blijven hangen en ik mep mijn hoofd nog niet tegen de muur maar ik voel me ook niet erg goed.

Ik vind het wel spoed want zij kunnen besloissen of je gerust nog meer kan nemen of juist niet. Dus blijf hangen.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 19:12 schreef Elvi het volgende:

[..]

Ik vind het wel spoed want zij kunnen besloissen of je gerust nog meer kan nemen of juist niet. Dus blijf hangen.

Wat Elvi zegt, dit is wel spoed. Om te voorkomen dat je met je hoofd tegen de muur gaat slaan.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 18:10 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Nou er is in de twee jaar dat ik zulke hulpverlening heb dus twee keer zoiets voorgekomen. Een keer met de psychiater nu dan. En met de psycholoog En de eerste keer heb ik ruzie gehad met de assistente omdat ze het niet om wilde zetten in een belafspraak. En ze maken je het ook ontzettend moeilijk wanneer je af wil bellen. Want je moet maar gewoon proberen te komen.

Maar ik ben dus niet iemand die dat nodig heeft, als ik durf te zeggen dat ik aan mijn max zit, zit ik echt aan mijn max. Misschien dat daar wel een aantekening over gemaakt kan worden want ze vragen altijd om je geboortedatum.

Ik ga het in ieder geval bij mijn volgnde afspraak bespreken.

Goed dat je het gaat bespreken, ieder mens is anders en bij sommige mensen zal het wellicht helpen om even aan te dringen maar bij jou niet. Maak daar goede afspraken over zodat je ook een volgende keer als het nodig is kan afbellen zonder dat het je zoveel stress oplevert.

Ik hoop dat je n beetje tot rust kan komen vandaag en morgen. Knuffels.

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 19:43 schreef Fripsel het volgende:
Ik heb maar gebeld want het ging niet. Werd afgepoeierd dat ik het nog maar aan moest kijken. Begon paar minuten later al te beven en te huilen. Teruggebeld.

Er is toen toch maar met een arts overlegd. Die vond de oxazepam geen goed idee maar ik mocht wel extra quatiapine nemen, tot max 3 op een dag. Ik vind het helemaal prima op dit moment maar heb wel gevraagd of ik dat zwart op wit kan krijgen want mijn eigen psychiater wil niet dat ik dat overdag slik.

Dat is voor later zorg Frips. Eerst even met het nu dealen. Positieve vibes je kant op

quote:

Op vrijdag 3 november 2017 19:43 schreef Fripsel het volgende:
Ik heb maar gebeld want het ging niet. Werd afgepoeierd dat ik het nog maar aan moest kijken. Begon paar minuten later al te beven en te huilen. Teruggebeld.

Er is toen toch maar met een arts overlegd. Die vond de oxazepam geen goed idee maar ik mocht wel extra quatiapine nemen, tot max 3 op een dag. Ik vind het helemaal prima op dit moment maar heb wel gevraagd of ik dat zwart op wit kan krijgen want mijn eigen psychiater wil niet dat ik dat overdag slik.

Dikke knuffel meid.

Ontzettend goed van je dat je aan de bel trekt trouwens!