Depressie & Angst #143

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 20:54 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Vind het zelf dus heel moeilijk om het uit te leggen: https://www.dimence.nl/psychische-problemen/complex-trauma

En heel moeilijk om te zeggen dat de dingen waar ik last van heb daadwerkelijk erg genoeg zijn om ze traumatiserend te noemen omdat er altijd erger is. En ik denk dat mijn opvoeding ook een hele belangrijke factor is geweest bij mij.

Die pagina had ik toevallig ook gevonden en gelezen, de symptomen leken me alleen redelijk algemeen en met best veel raakvlakken met andere stoornissen.
Als het voor jou een trauma is maakt het niet uit of het "erg genoeg" is natuurlijk.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 20:59 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ze vallen ook gewoon onder de noemer trauma. Als je er meer over gaat lezen, dan schijnt dat een heel normaal iets te zijn. Er zijn ook NPO afleveringen over seksueel misbruik geweest en een meisje had ook heel erg last van het de schuld bij zichzelf leggen. En Mja, dit is dus wel een heel typerend iets voor mij.. rationeel kan ik het allemaal weten. Emotioneel doet het dus niet mee. Ik voel me slecht omdat ik er vanmiddag over gepraat heb, slecht dat ik er aan toegegeven heb dat ik het niet gewoon weg kan stoppen. Dat al die emoties er zijn. Dat het er nog steeds is..

Verstand en gevoel gaan zelden in hand heb ik ook al gemerkt. Ik snap dat je baalt dat het trauma er nog steeds zit maar daar hoef je je niet schuldig over te voelen.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 21:14 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik wou dat er een uit knop was. Er is bij mij zou er in gehamerd om "gewoon door te gaan" en dat heb ik dus altijd ook "gewoon" gedaan..

We hadden vroeger de leesmap thuis.. en ik weet nog dat ik als 14/15 jarig meisje dan de Yes of de vriendin las en dan stonden van de psychologische stukjes in over hoe een vrouw bijvoorbeeld met een depressie omging, of inderdaad met misbruik of mishandeling, en therapie, en dat vond ik dan zulke aanstelleritis. Zo werd ik echt niet.. De ironie.

Dat had ik ook ja. Uitknop zou ik ook wel willen ja.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 21:14 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik wou dat er een uit knop was. Er is bij mij zou er in gehamerd om "gewoon door te gaan" en dat heb ik dus altijd ook "gewoon" gedaan..

We hadden vroeger de leesmap thuis.. en ik weet nog dat ik als 14/15 jarig meisje dan de Yes of de vriendin las en dan stonden van de psychologische stukjes in over hoe een vrouw bijvoorbeeld met een depressie omging, of inderdaad met misbruik of mishandeling, en therapie, en dat vond ik dan zulke aanstelleritis. Zo werd ik echt niet.. De ironie.

Dat is vrij veel voorkomend hoor. Ik heb in meerdere groepen gezeten met mensen met complexe ptss en ik denk dat 80 procent zulke gedachtes had/ zei te hebben. Gewoon doorgaan, eigen schuld, falen, nooit gedacht zo vast te lopen, nooit gedacht zo te worden et cetera.

Oh sorry.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 21:54 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ooh hoef je geen sorry voor te zeggen. Maar dat is dus juist het "gekke" er aan. Vind ik dan. Dat je al die dingen dus wel een soort van kan weten en horen. Maar zodra ik het dus uitspreek alsof het over mezelf gaat voelt het zo alsof ik iets fout doe.

Dat is volgens mij niet gek maar inherent aan hetgeen je hierboven beschreven is.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 20:44 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Maar dat kan ook aan de vorm van contact liggen. Want zoals hij het al zegt, het ligt aan een bepaald soort mens. Ik kan het ook niet met iedereen vinden, en bepaald soort gedrag triggert me ook echt, (en laten we er nu ajb geen ergste van spelletje van maken maar kijken of er handige tips zijn die we kunnen wisselen en zeg anders gewoon inderdaad, nee Dankje ), maar er zijn wel dingen/trucjes om daar mee om te gaan.

Ik heb ook echt even een gigantische knoop in mijn maag nu. Over die g schema's praten enzo gaat wel. Maar vandaag hebben we het specifiek over de meer trauma dingen gehad, en ik voel me er zo naar van. Gewoon alleen bespreken dat het complexe ptss is.. wakkert weer zo dat "aansteller" gevoel aan terwijl ik hier nota bene papieren op mijn neus heb waarop het bevestigd staat met slaap tips die specifiek bedoelt zijn voor mensen met complexe ptss dus ik moet gewoon niet zo dom doen. Maar terwijl ik dat zeg word ik er misselijk van.

Dan zit het nog wat te gevoelig. Ik had pasgeleden ook nog iets en heb dat specifiek niet benoemd toen, omdat ik daar denk ik gewoon nog niet klaar voor ben .

Als je handige tips hebt, ben wel benieuwd wat je eventueel voor me hebt. Als het niet voor mezelf is, kan ik die tip misschien weer aan een ander doorgeven.

Blijkbaar was ik echt moe, ben pas net weer wakker geworden Ook raar gedroomd.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 20:54 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Vind het zelf dus heel moeilijk om het uit te leggen: https://www.dimence.nl/psychische-problemen/complex-trauma

Bijna alle punten die daar staan zijn herkenbaar

quote:

En heel moeilijk om te zeggen dat de dingen waar ik last van heb daadwerkelijk erg genoeg zijn om ze traumatiserend te noemen omdat er altijd erger is. En ik denk dat mijn opvoeding ook een hele belangrijke factor is geweest bij mij.

idem.

edit:

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 21:14 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik wou dat er een uit knop was. Er is bij mij zou er in gehamerd om "gewoon door te gaan" en dat heb ik dus altijd ook "gewoon" gedaan..

We hadden vroeger de leesmap thuis.. en ik weet nog dat ik als 14/15 jarig meisje dan de Yes of de vriendin las en dan stonden van de psychologische stukjes in over hoe een vrouw bijvoorbeeld met een depressie omging, of inderdaad met misbruik of mishandeling, en therapie, en dat vond ik dan zulke aanstelleritis. Zo werd ik echt niet.. De ironie.

wow....ja herkenbaar, laat ik het maar daarop houden

[ Bericht 36% gewijzigd door magnetronkoffie op 30-10-2017 22:24:17 ]

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 21:14 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik wou dat er een uit knop was. Er is bij mij zou er in gehamerd om "gewoon door te gaan" en dat heb ik dus altijd ook "gewoon" gedaan..

We hadden vroeger de leesmap thuis.. en ik weet nog dat ik als 14/15 jarig meisje dan de Yes of de vriendin las en dan stonden van de psychologische stukjes in over hoe een vrouw bijvoorbeeld met een depressie omging, of inderdaad met misbruik of mishandeling, en therapie, en dat vond ik dan zulke aanstelleritis. Zo werd ik echt niet.. De ironie.

En op die momenten kwam er bij jouw geen flardjes van je eigen weggstopte trauma naar boven?

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 22:12 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Daarom stond het al tussen aanhalingstekens. Dit is wel een mooie versimpelde weergave zo tussen ons twee van wat er in mijn hoofd gebeurd. Van ratio en emo. "Ik voel dit". "Ja dat is normaal. "Ja maar ik voel het toch" "ja dat is dus normaal" HET VOELT NIET NORMAAL.

Stemmetjes.

Ik denk dat ik je niet echt begrijp mocht je hierop een antwoord verwachten.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 22:44 schreef Fripsel het volgende:

[..]

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik had er in mijn hoofd van gemaakt dat jij het gebeurde eigenlijk nooit goed hebt kunnen herinneren, totdat het bij jou dus ineens allemaal tegelijk terugkwam. Gek eigenlijk zeg hoe je het verteld, de gekke dingen die je brein doet om jezelf te beschermen in panieksituaties, en hoe het bewustere deel van je hersens daar dan mee doorgaat wanneer je al lang uit de gevarenzone bent en je zo eigenlijk nog meer problemen bezorgt

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 22:54 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Nouja op het moment dat het zo terugkwam waren al die momenten van mijn puberteit er dus ook niet meer. Ik wist bijvoorbeeld ook niet meer dat ik het tegen mijn ex verteld had. Dat vertelde hij aan mijn en toen kwam het terug. Ik kan nu soms nog vergeten hoe erg ik er soms tegen vecht. Dan ben ik moe, en dan snap ik niet waarom ik zo moe ben.

En weet je, stiekem is dat soms ook gewoon heerlijk om te horen. Want dat betekent dat je het "zo goed kan begrijpen als je het kan begrijpen" als je snapt wat ik bedoel.

quote:

Op maandag 30 oktober 2017 18:17 schreef Fripsel het volgende:
Op wat voor manier kost het dan zoveel energie dat het jullie niet waard is zeg maar? Ik moet ook flink bij komen van sociale activiteiten, soms wel dagen. Maar ik vind het het echt heel erg waard. Misschien heb ik wel wat tips wanneer jullie dat uitleggen.

Ik heb hier nu even over nagedacht, maar eigenlijk heeft het weinig nut om het uit te gaan leggen, mede gezien het principe heel eenvoudig is.
-Ik heb Q behoefte aan sociaal contact
-ik heb R sociale contacten
-de sociale contacten kosten me S energie
-ik heb zelf T energie om aan deze sociale contacten te spenderen.

Ik moet eigenlijk een beetje een soort huishoudboekje bijhouden...of misschien eigenlijk meer een "huishoudregelement" waarbij er niet meer uit mag gaan dan er in komt want anders raak ik weer overbelast.
Veel mensen snappen niet dat omgang met veel mensen voor mij behoorlijk energieverslindend kan zijn en dat ik bepaalde dingen ook op een andere manier nodig heb.

Verder speelt het "anders zijn" vanwege m'n autisme ook een rol, waardoor ik vaker op een plek terecht kom waarbij ik mezelf continu moet gaan uitleggen en mezelf 'moet' verklaren, wat ook energie kost. Het kost nog meer energie als bepaalde mensen dan ook nog eens m'n uitleg niet begrijpen of (wat ik nog erger vind) tegen me zeggen dat ze het wel begrijpen "Ja ik begrijp je helemaal! (slaat arm om m'n schouder om zo de onderlinge band te bevorderen)", alleen maar omdat dat zeg maar het sociaal wenselijke antwoord is...dit manipulatieve gedrag (het constant maar sociaal in de smaak willen vallen, dat nepsociale) kost me bergen energie om verschillende redenen.
Zelfs als het op het moment zelf wel goed voelt (omdat ze me niet vertellen hoe de vork echt in de steel zit en ik dus foutief voorgelicht ben), het backfired uiteindelijk al-tijd! en mensen snappen dat niet.
Dan vinden ze me weer een zeur of wat dan ook en voor ik 't weet zit ik weer in dat beklaagdenbankje en soms krijg ik nog een hele sloot verwijten gratis bij ook .

En waarom zou ik in godsnaam met zulke mensen om willen gaan? Dus ik doe dat nu simpelweg niet weer, het schiet gewoon niet op zo.
Ik wil gewoon de waarheid hebben, want dat scheelt me uiteindelijk een hoop gedoe (en energie).

Dit hele nep-sociale is voor mij al een reden om liefst met lotgenoten om te willen gaan, want dan is deze horde in elk geval alvast uit de weg. Ik merk dat al dit gedoe, dat jarenlange "gratis zwemmen tegen de stroom in op sociaal gebied" er bij autisten onderling nauwelijks is.
En dat terwijl autisten veel vaker met weet ik wat voor psychische shit kampen, dan nog is het totaalplaatje er 1 waarbij ze toch minder energie kosten. Natuurlijk ben ik dan evengoed nog selectief want ik moet wel.

Maar uiteindelijk is het gewoon een kwestie van kosten/baten

Toch voldoende uitleg zo?

Ik moet maar eens naar bed (weer )

[ Bericht 0% gewijzigd door magnetronkoffie op 31-10-2017 12:51:29 ]

@magnetronkoffie, probeer aub alinea's in je posts aan te brengen. Dat maakt die muren tekst wat leesbaarder.

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 12:42 schreef Quotidien het volgende:
@magnetronkoffie, probeer aub alinea's in je posts aan te brengen. Dat maakt die muren tekst wat leesbaarder.

Poging 1, zo beter?

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 12:51 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Poging 1, zo beter?

Zo is het een stuk beter te doen.

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 13:09 schreef Fripsel het volgende:
Shit je kan denken dat je iets hebt. Je kan lezen op het internet en je er in herkennen. Maar papieren van een psycholoog krijgen waar het op staat en. Shit shit shit. Sorry. Shit. Ik moet het even ergens kwijt.

Confronterend he. Ik heb hier ook zo'n verslag van 7 pagina's, daar word je ook niet vrolijk van.

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 13:06 schreef Fripsel het volgende:
Ik blader nu door die papieren heen van de psycholoog en ik zie dat het iets meer is dan alleen over het slapen..

Het is de hele groepscursus voor complexe ptss.. en er is een blad met symptomen. En ik kan er geen een over slaan. En nu weet ik niet hoe ik me moet voelen.

Wat maakt dat je er iets over moet voelen?

Heftig Fripsel... schrijf gerust van je af, als dat (een beetje) helpt!

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 13:19 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Zo is het een stuk beter te doen.

Mooi zo

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 13:09 schreef Fripsel het volgende:
Shit je kan denken dat je iets hebt. Je kan lezen op het internet en je er in herkennen. Maar papieren van een psycholoog krijgen waar het op staat en. Shit shit shit. Sorry. Shit. Ik moet het even ergens kwijt.

Doe je dat toch lekker hier?
Of in iemands DM/PM als je diegene vertrouwt, er is vast wel iemand voor je beschikbaar

Zo nou, vandaag heb ik bij de psycholoog de stamboom afgemaakt en ik kan alleen maar denken van 'pf wat zit er een hoop ellende in de familie' en 'wat een chaos'.

Het gaf best wat inzicht in hoe de mensen zijn geworden zoals ze zijn, wat mijn grootouders doorgaven aan hun kinderen en zij weer aan mij, mijn zus en broertje.

Ook weer zo'n pijnlijke vandaag, mijn oma maakte onderscheid tussen haar kleinkinderen op een bepaalde manier. En ook al was ik geen populair kind, toen de psycholoog vroeg hoe dat voelde, voelde ik daar niet zoveel bij. Ik was al blij dat ik iets kreeg en vond het eigenlijk wel normaal dat het zo ging. Op dat moment kon ik daar niet bij qua gevoel, maar nu doet dat wel eventjes pijn.

Pf wat een zooitje ongeregeld bij elkaar. En ook heb ik nu zoiets van 'eh en nu?'

Nu beter leren omgaan met de bescherming die je he daar hebt aangeleerd waarschijnlijk

quote:

Op dinsdag 31 oktober 2017 20:49 schreef DancingPhoebe het volgende:
Nu beter leren omgaan met de bescherming die je he daar hebt aangeleerd waarschijnlijk

Dat denk ik. Nu zit ik denk ik nog iets teveel met alle kwartjes die vallen te hannessen.

T blijft apart en ook wel n beetje lastig. Misschien omdat ik mn ouders ineens als mensen ga zien?

Klaag: Ik ben al bijna zes maanden bezig met U*W-gezeik en heb nu, uit noodzaak, Bijstand aan moeten vragen. Paniek is onderdeel van mijn dagelijks leven, inmiddels. Het maakt me doodmoe en ik doe echt keihard mijn best om normale dingen (lees: huishouden -wat ik sinds verhuizing in juni heb laten versloffen-, wat vrijwillige nakijkwerkjes en wat nieuwe hobbies) te doen.

Nu wil de WerkConsulent van de Sociale Dienst me de Sociaal Werkplaats in hebben.

Ik zit verdomme toch niet voor mijn lol thuis? Als ik spijkers zou willen sorteren, kan ik dat ook wel via een uitzendbureau. Oh wacht, voor een dergelijke baan moet je naar buiten, toch? Wát betekent pleinvrees ook alweer? Dat je in paniek raakt van fabriekshallen, buitenshuis zijn, veel mensen..? Oh ja, een Sociaal Werkplaats lijkt me dan echt i-de-aal voor iemand met pleinvrees.

Ik word compleet LIJP van al die kutinstanties.

bloempjuh, niet dezelfde situatie, maar je frustratie mbt instanties is wel herkenbaar.
De hoeveelheid energie die je er in moet stoppen om duidelijk te kunnen maken (en dan nog hopen dat ze het begrijpen) hoe het gaat en wat je nodig hebt... als je dat voor jezelf zou kunnen gebruiken zou je wellicht beter kunnen functioneren.
En als je niet in een hokje past, je er toch stug in blijven duwen, want je moet toch ergens inpassen of gepropt worden.

Ik ben een tijd terug op zoek geweest naar begeleiding, daarvoor pgb aangevraagd. Wat een martelgang. En van het kastje naar de muur en geen antwoord op vragen krijgen.
Toen ook nog bleek dat de eigen bijdrage voor ons zo hoog was dat dat wat we zouden besparen niet opwoog tegen de energie die erin zat om het aan te vragen, hebben we besloten om het dan maar zelf te bekostigen.
Dan knijp ik in mijn handjes dat we het zo kunnen doen, maar ze maken het niet makkelijk als je hulp nodig hebt.
Heel frustrerend.

Sterkte!

quote:

Op woensdag 1 november 2017 14:33 schreef Fripsel het volgende:
dafuck. Liggen er bij de apotheek zonder heads up 10 pillen voor je klaar ipv 30.

Leuk psychiater maar je gaat me ook vandaag nog vertellen waarom. Ben hier klaar mee.

Eerder gebeurd?

Ik heb veel te veel pillen juist steeds heb nog een hele lading die ik nog naar de apotheek moet brengen

quote:

Op woensdag 1 november 2017 14:33 schreef Fripsel het volgende:
dafuck. Liggen er bij de apotheek zonder heads up 10 pillen voor je klaar ipv 30.

Leuk psychiater maar je gaat me ook vandaag nog vertellen waarom. Ben hier klaar mee.

Tjeez, lekker bezig idd.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 15:10 schreef aeque het volgende:

[..]


[..]

Ik moest vorige week voor het eerst een herhaalrecept ophalen. Dus ik vraag of dat de volgende keer weer exact zo gaat. Waarbij ze aangeeft: "oh er staat nergens dat je ze nog een keer krijgt". Nou heb ik volgende week een afspraak en nog genoeg in huis tot dan, maar toch. Hadden ze wel even kunnen vertellen, antidepressiva is niet iets wat je even een maandje slikt en daarna klaar.

Volgens mij kan dat dan weer wel omdat je er net mee bent begonnen. De huisarts kijkt dan of je er goed op reageert en bepaalt op basis daarvan of je dat middel mag houden.

Zo legde mijn huisarts het ooit aan mij uit alleen heb ik toen besloten niet aan de antidepressiva te gaan.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 15:25 schreef aeque het volgende:

[..]

Yep.

[..]

Maar goed het ging mij er ook om dat dat mij dan weer niet is uitgelegd. Zou wel zo handig zijn geweest.

Ja op zich wel. Ik had toen een oriënterend gesprek over medicatie bij m'n huisarts. Ik weet ook niet wie het zou hebben voorgeschreven als ik had besloten om het wel te nemen.

Ik moet steeds de huisarts bellen voor een vervolgrecept, daar heeft de psychiater echt lak aan. Echt zo'n type "ik bel je over 2 weken" en dan na 2 maanden heb je er nog niks van gehoord en is ie weer op vakantie.

quote:

Op woensdag 1 november 2017 15:02 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Oh ik ben heel blij met mn toegenome assertiviteit al schaam ik me wel dood dat ik er zo emotioneel van was. Maar ik heb een verleden met medicijnen..

Ik heb een tijdje begeleiding aan huis gehad.. en daar hebben ze een vast regelement mbt medicijnen. Je kreeg voor max 1 week geloof ik . Omdat er veel patiënten zijn die een zelfmoord risico hebben, maar er gaat wel eens iets mis met recepten doorsturen, of het is niet op voorraad dus als je angstpatient bent, of Nouja voor andere patiënten ook niet, is dat geen feestje. Heb echt regelmatig met lege handen gestaan weer van kastjes naar muren kunnen bellen etc.

Daarnaast was mijn overdracht van de thuisbegeleiding thuis ook kut. Waardoor ik zonder psychiater zat en het laatste recept was niet aangekomen dus toen zat ik ook opeens zonder medicijnen. Ik heb wel eens de verkeerde dosis gehad, of ben gedwongen op medicijnen, zo van je gaat eerst 2 weken dit proberen anders mag je sowieso niks anders.. terwijl ik gewoon tevreden was met wat ik had.. Maarja nieuwe arts nieuwe mening..

Kort om.. medicijnen zijn voor mij ontzettend trigger gevoelig. Ik heb zelf nooit gesjoemeld met medicijnen of wat dan ook en heb er dus wel al een hoop gezeik mee gehad. En deze week ging het al slecht met me, had ik juist netjes op tijd mijn herhaal recept aangevraagd, en dan halen ze weer zo'n grapje uit.

Heb ondertussen de psychiater gesproken. "Ja we hebben binnenkort toch een afspraak. Misschien wil je wel stoppen met dit middel". "NEEE IK WIL NIET STOPPEN, Ik word moe van dat gerommel". Oeps sorry, wel goed gesprek gehad daarna.

Oh jemig. Dat klinkt wel heel stressvol en naar inderdaad

Fijn om te horen dat je iig een goed gesprek hebt gehad met je psychiater.

Ik hoop zo dat ik snel van mijn klachten af kom en niet meer EMDR hoef te volgen of iig iets te maken hoef te hebben met hulpverleners.