'Een moeder moet kunnen zeggen: ik had liever geen kind gehad'

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 10:31 schreef snakelady het volgende:
Wat ik het moeilijkste vind aan kinderen hebben is het eeuwige zorgen maken om.

Angst dat ze gepest zouden kunnen worden, angst dat er iets ergs met ze gebeurd, angst om ze te verliezen, eigenlijk altijd wel in angst zitten omdat er iets zou kunnen gebeuren en je ze niet kan beschermen.
Nu is het echt niet zo dat ik die angst laat merken, maar als ik mijn jongste niet kan vinden nadat ze een half uur te laat thuis is dan toch die angst. rationeel weet ik dat ze waarschijnlijk gewoon binnen zit bij haar vriendinnetje en de tijd is vergeten tijdens het spelen...maar toch die angst dat..

Dat heb ik echt onderschat, en dat gedeelte zou ik wel willen missen.

Hier kan ik me wel in vinden. Maar ik denk wel dat het goed is om die gevoelens te hebben, heel natuurlijk en belangrijk. Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen, totdat ze zelf volwassen zijn. En dat zijn ze echt nog niet helemaal met de 18 jaar. Ik denk ook niet dat die zorgen, bij sommige kinderen, ooit over zullen gaan.

Soms verlang ik weleens naar de toekomst, als we straks weer met ons tweetjes zijn, die vrijheid, liefst zonder zorgen. Maar ik verlang nooit terug naar het verleden, toen we nog met ons tweetjes waren, die vrijheid, zonder zorgen.
Daar zit een verschil in.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 10:47 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ja. Daarover hebben wij ook in het begin duidelijke gesprekken gehad, omdat B er nog nooit over na had gedacht. Hij wilde wel, maar als het niet zo was geweest, waren wij niet meer samen geweest.

Nee, dat begrijp ik. En dat is precies waarom het zo kut is dat kinderen krijgen de default keus is, omdat veel mensen er niet eens echt bij stil staan dat er ook andere opties zijn. Waardoor er mensen zijn die meegaan in de wens van hun partner zonder het zelf echt te willen. Dit is véél te ingrijpend om het te doen omdat het nu eenmaal normaal is.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 10:36 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Ik had helemaal niet verwacht dat ik zo van het moederschap zou genieten. Dat ik helemaal geen behoefte zou hebben aan carriere maken, nog vaak op stap zonder kind of samen met mijn vriend op vakantie.
Ik had ook niet verwacht dat ik zo lang niet veel slapen, maar dat ik dat ook wel zou trekken. Dat het welzijn van een ander mens zo belangrijk voor me zou worden. Dat loslaten al begint zodra een kind geboren is. Maar ook dat mijn gevoelens voor mijn partner zich nog zoveel meer zouden verdiepen en hoe geweldig ik het vind om hen samen te zien.

Mooi.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 10:37 schreef frietenstamp het volgende:

[..]

Toch jammer. Mensen die bewust kinderloos blijven zouden imo vrijwel altijd veel betere ouders zijn dan zij die wel voor kinderen gaan.

Dat denk ik niet hoor. Als je liever geen kinderen wilt, maar ze toch 'neemt' omdat je denkt dat dat maatschappelijk wenselijk is, zie je kinderen meer als een statussymbool, en moet dat kind ook aan bepaalde verwachtingen voldoen.

Ken genoeg mensen die aan kinderen beginnen omdat al hun vrienden al kinderen hebben en ze niet achter willen blijven. Niet goed.

Ik snap wel wat frietenstamp bedoelt.

Ik vermoed bijvoorbeeld ook dat homostellen die kinderen krijgen, meestal (als in: percentueel gezien vaker dan gemiddeld) goede ouders zijn, omdat het altijd een weloverwogen keus is. Het is niet vanzelfsprekend.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 11:14 schreef Isegrim het volgende:
Ik snap wel wat frietenstamp bedoelt.

Ik vermoed bijvoorbeeld ook dat homostellen die kinderen krijgen, meestal (als in: percentueel gezien vaker dan gemiddeld) goede ouders zijn, omdat het altijd een weloverwogen keus is. Het is niet vanzelfsprekend.

Maar je bent niet automatisch een goede ouder als je heel bewust hebt gekozen voor (een) kind(eren).

Wat is dat überhaupt, een 'goede' ouder?

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 11:16 schreef miss_sly het volgende:

[..]

Maar je bent niet automatisch een goede ouder als je heel bewust hebt gekozen voor (een) kind(eren).

Wat is dat überhaupt, een 'goede' ouder?

Niet automatisch, maar ik acht de kans wel groter.

Ik zou een goede ouder ongeveer definiëren als iemand die een zelfverzekerd, gelukkig individu met een gezonde dosis kritisch denkvermogen weet af te leveren. Al bedenk ik dan ook meteen hoe beperkt je invloed maar is. Als je kind aan klinische depressie lijdt, is dat obviously niet jouw schuld.

quote:

Op woensdag 11 mei 2016 13:54 schreef Najieto het volgende:
Als je lef hebt post je dit in OUD. Ben benieuwd hoe lang je dat overleeft

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 11:16 schreef miss_sly het volgende:

Maar je bent niet automatisch een goede ouder als je heel bewust hebt gekozen voor (een) kind(eren).

Wat is dat überhaupt, een 'goede' ouder?

Precies, goede vraag, wie bepaalt wat een goed ouderschap is?
Ik denk dat je dat niet voor anderen kunt bepalen. Sowieso krijgen eigen kinderen genetisch al bepaalde eigenschappen mee, waardoor de ene manier van opvoeden wel werkt en de andere niet. Dan zijn kinderen onderling vaak al heel verschillend, waardoor je de opvoeding moet aanpassen per kind.
Uiteraard zijn er wel de grote lijnen: goede verzorging, goede voeding, scholing, siciaal gedrag aanleren, niet mishandelen, liefde geven.
Voor de rest wordt het bepaald door je eigen opvoeding en die van je partner en de interactie binnen de familie aan beide zijden. Dus, je komaf.

Ik walg echt van mensen die menen dat hun specifieke manier van opvoeden de beste is en hier mensen die het anders doen, op aanvallen.

quote:

Op woensdag 11 mei 2016 22:50 schreef Teslynd het volgende:

Wat een onzin. Kinderen zijn een aspect van je leven, niet het belangrijkste.

Imho zouden ze het belangrijkste aspect van je leven moeten zijn dus als je er met je volle verstand aan begint. Ik zeg nergens dat ze het énige aspect van je leven moeten zijn.

Mijn moeder heeft dit trouwens ook gezegd, ook tegen mij. "Achteraf gezien was ik liever niet aan kinderen begonnen".

Ik heb dat altijd volkomen begrepen.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 11:50 schreef Grrrrrrrr het volgende:

[..]

Imho zouden ze het belangrijkste aspect van je leven moeten zijn dus als je er met je volle verstand aan begint. Ik zeg nergens dat ze het énige aspect van je leven moeten zijn.

Hier ben ik het wel mee eens, een kind heeft er niet om gevraagd om geboren te worden, dat is uit egoïstische standpunten gebeurd dus dan ben je ook verplicht om ze prioriteit te maken.
Wat niet wil zeggen dat je geen andere leuke dingen voor jezelf mag hebben, zolang die zaken maar niet ten nadele zijn van de kinderen.

quote:

Op woensdag 11 mei 2016 23:55 schreef Isegrim het volgende:

[..]

Dat dus. Ik heb veel bewondering voor ouders die heel bewust met hun ouderschap bezig zijn. Maar ik ken ook voorbeelden van mensen die nooit kinderen hadden moeten krijgen en ik vind dat rampzalig.

Grappig. Ik denk namelijk juist dat dit de kern is waar het om draait. Voor mijn gevoel zijn te veel mensen te bewust bezig met het ouderschap. Het wordt zo'n "ding". Iets zwaars. Een opgave.
Kinderen lopen wat mij betreft gewoon mij in het dagelijks leven. Ze krijgen veel liefde, aandacht en alles wat nodig is, maar ze zijn niet het centrum van ons leven. Ze zijn onderdeel van ons leven en een niet-lost-te-koppelen-onderdeel van. Maar niet de zon en de maan ineen en een project dat. moet. slagen.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:01 schreef snakelady het volgende:

Hier ben ik het wel mee eens, een kind heeft er niet om gevraagd om geboren te worden, dat is uit egoïstische standpunten gebeurd dus dan ben je ook verplicht om ze prioriteit te maken.
Wat niet wil zeggen dat je geen andere leuke dingen voor jezelf mag hebben, zolang die zaken maar niet ten nadele zijn van de kinderen.

Helemaal mee eens.
Hoewel....met die egoïstische omstandigheden, niet helemaal.
Je geeft het kind een leven en de maatschappij toekomstige burgers.
Ikzelf heb niet voor kinderen gekozen omdat ik levende poppen wilde, om het even zeer plastisch uit te drukken, maar omdat ik het een natuurlijke gang van zaken vond die bij me paste. Gelukkig gold dat ook voor mijn man.
Ik zie de kinderen ook niet als 'van mij', maar aan mijn zorgen toevertrouwd. Voor mij zijn onze kinderen vanaf de geboorte van hunzelf geweest. Eigen individuen met eigen karakters, die verzorgd en begeleid moeten worden naar volwassenheid en zelfstandigheid.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:06 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Grappig. Ik denk namelijk juist dat dit de kern is waar het om draait. Voor mijn gevoel zijn te veel mensen te bewust bezig met het ouderschap. Het wordt zo'n "ding". Iets zwaars. Een opgave.
Kinderen lopen wat mij betreft gewoon mij in het dagelijks leven. Ze krijgen veel liefde, aandacht en alles wat nodig is, maar ze zijn niet het centrum van ons leven. Ze zijn onderdeel van ons leven en een niet-lost-te-koppelen-onderdeel van. Maar niet de zon en de maan ineen en een project dat. moet. slagen.

wij proberen wel bewust bezig te zijn met 'de opvoeding' als je dat zo allemaal kan samenvatten in dat woord, maar het is geen ding, groot, zwaar. Project dat moet slagen? Wanneer is een kind een geslaagd project dan? Als het netjes dank je wel zegt? Gymnasium heeft gedaan? Cognitief in ieder geval het onderste uit de kan heeft gehaald? Stil is als grote mensen praten?

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:13 schreef Gia het volgende:

[..]

Helemaal mee eens.
Hoewel....met die egoïstische omstandigheden, niet helemaal.
Je geeft het kind een leven en de maatschappij toekomstige burgers.
Ikzelf heb niet voor kinderen gekozen omdat ik levende poppen wilde, om het even zeer plastisch uit te drukken, maar omdat ik het een natuurlijke gang van zaken vond die bij me paste. Gelukkig gold dat ook voor mijn man.
Ik zie de kinderen ook niet als 'van mij', maar aan mijn zorgen toevertrouwd. Voor mij zijn onze kinderen vanaf de geboorte van hunzelf geweest. Eigen individuen met eigen karakters, die verzorgd en begeleid moeten worden naar volwassenheid en zelfstandigheid.

Nou ja, ik heb kinderen uit geheel egoïstische redenen, ik wilde graag kinderen.
Ik heb niet de illusie dat ze de wereld zullen verbeteren, dat ze in de geschiedenisboeken komen met het middel tegen kanker of de oplossing tegen global warming.

Ik wilde kinderen omdat mij dat heel erg leuk leek, en dat is het gelukkig ook meestal.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:06 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Grappig. Ik denk namelijk juist dat dit de kern is waar het om draait. Voor mijn gevoel zijn te veel mensen te bewust bezig met het ouderschap. Het wordt zo'n "ding". Iets zwaars. Een opgave.
Kinderen lopen wat mij betreft gewoon mij in het dagelijks leven. Ze krijgen veel liefde, aandacht en alles wat nodig is, maar ze zijn niet het centrum van ons leven. Ze zijn onderdeel van ons leven en een niet-lost-te-koppelen-onderdeel van. Maar niet de zon en de maan ineen en een project dat. moet. slagen.

Klopt inderdaad. Sommige mensen hebben vooraf al een plan klaar voor de toekomst van hun kind. Ze stellen soms absurde eisen an hun kind, waar hij/zij zich niet in kan vinden. Ouders zouden meer moeten kijken naar hun kind om te zien wat hun talenten zijn, wat ze leuk vinden en daarnaar handelen dan blind bepalen wat zij willen dat hun kind doet.

Zo ken ik een vrouw die vroeger topturnster was. Haar man zat als kind op voetbal. Ze krijgen een zoon en een dochter. Zoon moest op voetbal, dochter moest op turnen, hoewel het arme kind daar helemaal niet de bouw voor had. Tuurlijk scoorde ze jarenlang goed, omdat mama heel veel oefende op de afwerking, maar niet omdat ze er aanleg voor zou hebben.

Dat bedoel ik dus met je eigen wensen aan je kind opdringen.

[ Bericht 0% gewijzigd door Gia op 12-05-2016 12:28:35 ]

Mag een moeder van 3 volwassen kinderen ( ik zou ze niet kunnen missen maar ik zou het nooit over doen ) zeggen dat ze absoluut géén kleinkinderen wil ?

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:22 schreef deedeetee het volgende:
Mag een moeder van 3 volwassen kinderen ( ik zou ze niet kunnen missen maar ik zou het nooit over doen ) zeggen dat ze absoluut géén kleinkinderen wil ?

Ja, dat mag!

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:19 schreef snakelady het volgende:

Nou ja, ik heb kinderen uit geheel egoïstische redenen, ik wilde graag kinderen.
Ik heb niet de illusie dat ze de wereld zullen verbeteren, dat ze in de geschiedenisboeken komen met het middel tegen kanker of de oplossing tegen global warming.

Ik wilde kinderen omdat mij dat heel erg leuk leek, en dat is het gelukkig ook meestal.

Tuurlijk is er ook een egoïstisch aspect in de zin van een kinderwens, maar het is niet het enige aspect. De keuze voor kinderen kwam voor mij niet alleen vanuit die kinderwens, maar ook vanuit een natuurlijke drang, soort instinct. Het leven doorgeven.De soort in stand houden.

Je kunt ook de keuze voor kinderloos blijven zien als een egoïstische keuze, tich speelt ook daar iets mee als natuurlijke selectie. Het is beter voor de soort aks mensen die niet van kinderen houden, zich niet voortplanten.

Gelukkig hebben we tegenwoordig de keus en medische middelen om die keus, indien nodig, te helpen waarmaken.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:28 schreef Gia het volgende:

[..]

Tuurlijk is er ook een egoïstisch aspect in de zin van een kinderwens, maar het is niet het enige aspect. De keuze voor kinderen kwam voor mij niet alleen vanuit die kinderwens, maar ook vanuit een natuurlijke drang, soort instinct. Het leven doorgeven.De soort in stand houden.

Je kunt ook de keuze voor kinderloos blijven zien als een egoïstische keuze, tich speelt ook daar iets mee als natuurlijke selectie. Het is beter voor de soort aks mensen die niet van kinderen houden, zich niet voortplanten.

Gelukkig hebben we tegenwoordig de keus en medische middelen om die keus, indien nodig, te helpen waarmaken.

Ja, ik had ook wel dat gevoel inderdaad.
Maar dat heb ik nu soms ook wel, en nu maken we toch echt de bewuste keuze om niet naar dat gevoel te luisteren en gewoon lekker negeren.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:22 schreef deedeetee het volgende:
Mag een moeder van 3 volwassen kinderen ( ik zou ze niet kunnen missen maar ik zou het nooit over doen ) zeggen dat ze absoluut géén kleinkinderen wil ?

Nee, dat kun je niet bepalen voor andere mensen.
Je mag zeggen dat je ze niet wilt zien, geen oma voor ze wilt zijn. Maar zeggen dat je liever niet wil dat andere mensen zich voortplanten slaat echt nergens op.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:30 schreef snakelady het volgende:

Ja, ik had ook wel dat gevoel inderdaad.
Maar dat heb ik nu soms ook wel, en nu maken we toch echt de bewuste keuze om niet naar dat gevoel te luisteren en gewoon lekker negeren.

Ik heb dat gevoel niet meer, goddank, ben 52, maar ik had dat ook al niet meer na de tweede, door omstandigheden.
Wij wilden bewust kinderen, maar ik wilde niet slechts één kind. Door een medische fout mocht ik na de eerste niet meer baren. Was voor mijn man wel een ding dat het niet meer op de natuurlijke wijze kon, maar hij legde zich neer bij mijn wens 'niet één alleen', dus is de tweede met de keizersnede geboren en hebben we het, bewust, bij twee gelaten.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:06 schreef Tinkepink het volgende:

[..]

Grappig. Ik denk namelijk juist dat dit de kern is waar het om draait. Voor mijn gevoel zijn te veel mensen te bewust bezig met het ouderschap. Het wordt zo'n "ding". Iets zwaars. Een opgave.
Kinderen lopen wat mij betreft gewoon mij in het dagelijks leven. Ze krijgen veel liefde, aandacht en alles wat nodig is, maar ze zijn niet het centrum van ons leven. Ze zijn onderdeel van ons leven en een niet-lost-te-koppelen-onderdeel van. Maar niet de zon en de maan ineen en een project dat. moet. slagen.

Dat is ook niet wat ik bedoel. Ze moeten absoluut niet het centrum van het universum zijn. Dat soort ouders kan ik juist niet uitstaan.

Ik heb nu te weinig tijd om het echt goed uit te leggen.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:36 schreef Isegrim het volgende:

[..]

Dat is ook niet wat ik bedoel. Ze moeten absoluut niet het centrum van het universum zijn. Dat soort ouders kan ik juist niet uitstaan.

Ik heb nu te weinig tijd om het echt goed uit te leggen.

Dan openen we gewoon nog een deeltje twee, zo meteen.
Ik vind dit een respectvolle en interessante discussie. Zoveel mensen zoveel meningen,en daardoor ook de duidelijkheid dat er niet één juiste opvoeding is. Ik vind het boeiend om te lezen waarom mensen bepaalde andere keuzes maken.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:36 schreef Gia het volgende:

[..]

Ik heb dat gevoel niet meer, goddank, ben 52, maar ik had dat ook al niet meer na de tweede, door omstandigheden.
Wij wilden bewust kinderen, maar ik wilde niet slechts één kind. Door een medische fout mocht ik na de eerste niet meer baren. Was voor mijn man wel een ding dat het niet meer op de natuurlijke wijze kon, maar hij legde zich neer bij mijn wens 'niet één alleen', dus is de tweede met de keizersnede geboren en hebben we het, bewust, bij twee gelaten.

Ik ben ''nog maar'' 35, in een samengesteld gezin, samen 4 kinderen maar niet een van ons samen.
Nu lijkt ons dat enorm leuk maar echt zin om weer opnieuw met een baby te zitten hebben we ook niet echt, zeker ook niet gezien we 4 gezonde kinderen hebben die het goed doen en er altijd risico's verbonden zitten aan nog een zwangerschap.

Dus in plaats daarvan krijgen we vanaf morgen een puppy.
Goed over nagedacht, staan al even op de wachtlijst en morgen mogen we hem eindelijk halen.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:22 schreef deedeetee het volgende:
Mag een moeder van 3 volwassen kinderen ( ik zou ze niet kunnen missen maar ik zou het nooit over doen ) zeggen dat ze absoluut géén kleinkinderen wil ?

Gewoon eisen. Er zijn ook ouders die wél kleinkinderen 'eisen': "Dat ben je me wel verplicht na al die jaren voor je zorgen"

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 11:14 schreef Isegrim het volgende:
Ik snap wel wat frietenstamp bedoelt.

Ik vermoed bijvoorbeeld ook dat homostellen die kinderen krijgen, meestal (als in: percentueel gezien vaker dan gemiddeld) goede ouders zijn, omdat het altijd een weloverwogen keus is. Het is niet vanzelfsprekend.

Zoveel mensen, zoveel verschillen. Ik ken een stel dat graag kinderen wilde en er een hele bult ingwikkelde medische behandelingen voor moest ondergaan. En nu knuffelen ze die kindern bijkans kapot. Op het ziekelijke af. Ze mogen niets, want er zou toch eens iets kunnen gebeuren. Zitten binnen, worden verwend en papa moet van mama vooral keihard werken voor het gezinnetje, zij doet dat trouwens ook... Maar ik word misselijk bij het idee. Ze moeten het zelf maar weten, maar meer dan af en toe op bezoek gaan kan ik niet aan.

Door deze opvoeding zijn de kinderen ook niet uit te staan. Ze doen en mogen alles zo ongeveer en dan heb ik het niet over de leuke dingen. Zijn gewoon irritante egoistische kleine eikeltjes.

Een ander stel kreeg eigenlijk min of meer per ongeluk kinderen. En die voeden ze in mijn ogen liefdevol, evenwichtig en vrij op. Leuke kinderen ook, wel echt kind natuurlijk, maar ook wel netjes en met enig oog voor anderen.

Zelf was ons eerste kind ook ongepland. Ondanks de anticonceptie. (jaja soms heb je gewoon niets te kiezen). Ik heb er dus nooit heel bewust over nagedacht, maar ik houd enorm van ze, soms vind ik ze vervelend en soms vermoeiend, maar meestal is het gezellig en als vader vind ik ook het feit dat je zo lekker kan grappen en grollen met kinderen wel heel leuk. Het is gewoon toch wel heel fijn als een of beide meisjes in de avond nog even gezellig bij je op de bank komen zitten knuffelen. Je leert ook een hoop van ouderschap, vooral over jezelf, maar ook wel relativeren. Dat ervaar ik als positief in eigenlijk alles wat ik doe.

Minder leuk is dat je als ze echt klein zijn soms heel weinig slaapt. Echt kapot gingen we...En je levert een heleboel van je vrije tijd, privacy en financiële armslag in (en dus kun je niet kiezen om bepaalde dingen te ervaren). Wij houden van avontuurlijke vakanties... nou, met een baby ga je geen survivaltocht doen of huttentocht... of duiken... of een fietsvakantie... En ik haat het dat je alles moet plannen. Dat is echt kut. Nooit spontaan iets leuks doen... want er is altijd wat. Het ergst vind ik de hele logistiek en al dat geplan, kinderopvang, school, sport, muziek... Kan niet wachen tot ze dat lekker allemaal zelf regelen.

quote:

Op donderdag 12 mei 2016 12:30 schreef Gia het volgende:

[..]

Nee, dat kun je niet bepalen voor andere mensen.
Je mag zeggen dat je ze niet wilt zien, geen oma voor ze wilt zijn. Maar zeggen dat je liever niet wil dat andere mensen zich voortplanten slaat echt nergens op.

Doe ik dat dan ?