De kunst van het loslaten van je ex #240 Don't get even, get better!

quote:

Op dinsdag 21 juni 2016 23:32 schreef Djurres het volgende:

[..]

Vreemdgangers komen zichzelf idd wel tegen. Gelukkig heb ik het al gezien dat karma mijn ex terugpakte. Hopelijk nog een keer want ze is 2x vreemdgegaan.. De hoerrrrr.

Maargoed, het open staan voor dingen zonder schuldgevoel, op het moment zelf gaat dat prima, maar achteraf ga ik nadenken.. dat moet er nog uit..

Het unblocken en even je 'hart luchten' zoals jij dat omschrijf herken ik ook wel.. zou d'r zo graag willen vertellen wat ze me aangedaan heeft, (dit heeft nl ook consequenties op het 'grotemensenleven' gehad voor mij helaas..) maar ben wel tot inziens gekomen dat ze dat totaal niet waard is. Heb mn leven behoorlijk op de rit weer, en ben er wel sterker uitgekomen denk ik

Wel ben ik nieuwsgierig waarover je boos op je zelf ben? Waar heb je genoegen mee genomen wat je niet had moeten doen?

Wat voor consequenties heeft het gehad als ik vragen mag? Dapper dat je erdoor heen bent gegaan, jezelf hebt herpakt en er sterker bent uitgekomen!

Haha gelukkig hebben we dit topic om dan even gal te spugen Ik heb genoegen genomen met alleen seks voor bijna een jaar, geen serieuze relatie uit voort gekomen, terwijl het wel de intentie was om 'elkaar beter te leren kennen'. Kijk nu meer naar de acties dan de woorden en dit is het kort samen gevat. Altijd weer terug naar square one. De highs waren de lows niet waard helaas. Ik hoop zoiets nooit weer mee te maken Kan het nu pas inzien nu ik echt uit de situatie ben gestapt en contact heb verbroken.

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 11:51 schreef MidnightB00m het volgende:

[..]

Wat voor consequenties heeft het gehad als ik vragen mag? Dapper dat je erdoor heen bent gegaan, jezelf hebt herpakt en er sterker bent uitgekomen!

Haha gelukkig hebben we dit topic om dan even gal te spugen Ik heb genoegen genomen met alleen seks voor bijna een jaar, geen serieuze relatie uit voort gekomen, terwijl het wel de intentie was om 'elkaar beter te leren kennen'. Kijk nu meer naar de acties dan de woorden en dit is het kort samen gevat. Altijd weer terug naar square one. De highs waren de lows niet waard helaas. Ik hoop zoiets nooit weer mee te maken Kan het nu pas inzien nu ik echt uit de situatie ben gestapt en contact heb verbroken.

Geld. Ze kon door mij niet met dr ouders, op kamers gaan wonen en kon net rondkomen van stufi. Alles wat ze naast d'r opleiding werkte was voor dr eten, kleding, verzekeringen.. de rest betaalde ik. Vakantie, telefoonabonnement, weekendje weg, schoolactiviteiten om studiepunten te halen, inboedel, met het idee dat dat 'later' wel goed kwam omdat we echt wel een gezonde en goede relatie hebben gehad.

Na de breakup.. Ik zou gaan starten aan een nieuwe opleiding, maar emotioneel trok ik het niet icm m'n werk, hoogseizoen, lange dagen, een opleiding er naast en emotioneel verrot zijn, niet gemotiveerd e.d. wel een begripvolle werkgever gelukkig, dus besloten wat dingen op te schorten voorlopig, terwijl ik nu al had kunnen zijn waar ik wilde zijn.

Gelukkig liggen de kansen er nogsteeds alleen wel 14 maanden later. Iets wat me tegen staat. Ik heb altijd een 'go hard or go home' mentaliteit, en helaas is het een tijdje 'go home' geweest waardoor ik veel heb laten liggen.. spijt van..

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 12:39 schreef Djurres het volgende:

[..]

Geld. Ze kon door mij niet met dr ouders, op kamers gaan wonen en kon net rondkomen van stufi. Alles wat ze naast d'r opleiding werkte was voor dr eten, kleding, verzekeringen.. de rest betaalde ik. Vakantie, telefoonabonnement, weekendje weg, schoolactiviteiten om studiepunten te halen, inboedel, met het idee dat dat 'later' wel goed kwam omdat we echt wel een gezonde en goede relatie hebben gehad.

Na de breakup.. Ik zou gaan starten aan een nieuwe opleiding, maar emotioneel trok ik het niet icm m'n werk, hoogseizoen, lange dagen, een opleiding er naast en emotioneel verrot zijn, niet gemotiveerd e.d. wel een begripvolle werkgever gelukkig, dus besloten wat dingen op te schorten voorlopig, terwijl ik nu al had kunnen zijn waar ik wilde zijn.

Gelukkig liggen de kansen er nogsteeds alleen wel 14 maanden later. Iets wat me tegen staat. Ik heb altijd een 'go hard or go home' mentaliteit, en helaas is het een tijdje 'go home' geweest waardoor ik veel heb laten liggen.. spijt van..

Aaai, wat jammer dat het zo is gelopen. Maar je klinkt wel een beetje streng voor jezelf. Van de 'go home' tijd heb je ook veel geleerd toch? Fijn dat je alsnog de kansen krijgt en gaat nu helemaal goedkomen!

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 17:43 schreef Andromache het volgende:
Klote. Kut kut klote. Moest aan mijn ex denken bij een bepaalde carrieremogelijkheid en toen heb ik het aan hem doorgestuurd. Natuurlijk weer nul op het rekest. Waarom doe ik dit toch? Ja ik wil graag dat het goed met hem gaat maar waarom eigenlijk. Godverdomme wat is rouw en loslaten moeilijk. Zit ik weer te janken. Het ging zo goed de afgelopen 2 weken.

Na 8 maanden nog niet overheen.

2 jaar verder hier, en ik denk er nog wel is aan.. Zal ik..

Maar nee, het is goed zo

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 17:50 schreef Andromache het volgende:
Laat maar. Even keihard het dal in en nu is het weer klaar. Maar liefde vind ik toch nooit weer. Zwaar teleurgesteld en ik geloof er niet meer in.

Grappig, ik denk er ook zo over dat ik nooit meer zo iemand ga vinden.

Maar hey, als de ander het niet wil kan het niet.
Geen kracht op aarde die dit kan veranderen..

Ik ben blij dat ik mee heb kunnen maken wat echte liefde was. Dat het over is is jammer, maar je kan het niet veranderen.

Doe leuke dingen leef je leven.

Mooi gezegd! Het heeft bij mij echt heel lang geduurd voordat ik écht over mijn allereerste liefde heen was (zelfs relaties erna gehad, because life goes on). Maar met deze man ook door een flink dal gegaan. Neem je tijd, laat het over je heen komen. Op een dag is het geheeld, maar zelf niet meer de pleister opentrekken!

Ik zit nu weer lekker in mijn vel, leuke job, druk sociaal leven, veel aandacht als ik ga stappen, dingen anders aan gaan pakken, veel geleerd (ook over mijzelf). En focus mij op mijn eigen geluk. Ben niet opzoek naar een relatie en sta ook niet zo open voor daten ATM.

Soms nog terugval, inderdaad heel wantrouwig richting mannen/mensen en cynisch verbitterd over de liefde, maar begint ook weer langzaam te ontdooien

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 22:20 schreef MidnightB00m het volgende:
Mooi gezegd! Het heeft bij mij echt heel lang geduurd voordat ik écht over mijn allereerste liefde heen was (zelfs relaties erna gehad, because life goes on). Maar met deze man ook door een flink dal gegaan. Neem je tijd, laat het over je heen komen. Op een dag is het geheeld, maar zelf niet meer de pleister opentrekken!

Ik zit nu weer lekker in mijn vel, leuke job, druk sociaal leven, veel aandacht als ik ga stappen, dingen anders aan gaan pakken, veel geleerd (ook over mijzelf). En focus mij op mijn eigen geluk. Ben niet opzoek naar een relatie en sta ook niet zo open voor daten ATM.

Soms nog terugval, inderdaad heel wantrouwig richting mannen/mensen en cynisch verbitterd over de liefde, maar begint ook weer langzaam te ontdooien

* mitchelll0181 checked profiel

geslacht: Vrouw

Haha kan je niks aan doen

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 22:28 schreef mitchelll0181 het volgende:

[..]

* mitchelll0181 checked profiel

geslacht: Vrouw

Haha kan je niks aan doen

Ze is wss best wel lief hoor, als je ziet hoe ze d'r best doet om andere mensen op te beuren <3

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 22:20 schreef MidnightB00m het volgende:
Mooi gezegd! Het heeft bij mij echt heel lang geduurd voordat ik écht over mijn allereerste liefde heen was (zelfs relaties erna gehad, because life goes on). Maar met deze man ook door een flink dal gegaan. Neem je tijd, laat het over je heen komen. Op een dag is het geheeld, maar zelf niet meer de pleister opentrekken!

Ik zit nu weer lekker in mijn vel, leuke job, druk sociaal leven, veel aandacht als ik ga stappen, dingen anders aan gaan pakken, veel geleerd (ook over mijzelf). En focus mij op mijn eigen geluk. Ben niet opzoek naar een relatie en sta ook niet zo open voor daten ATM.

Soms nog terugval, inderdaad heel wantrouwig richting mannen/mensen en cynisch verbitterd over de liefde, maar begint ook weer langzaam te ontdooien

Ik moet het meisje nog tegenkomen die me weer kan laten huilen van blijheid, ik ben heel benieuwd

quote:

Op woensdag 22 juni 2016 23:28 schreef BredeBroeder het volgende:

[..]

Ik moet het meisje nog tegenkomen die me weer kan laten huilen van blijheid, ik ben heel benieuwd

Komt bekend voor. Momenteel een heel hard hoofd in, geen behoefte aan (stiekem ook weer wel). Maar ben zo in de steek gelaten op het moment dat ik het hardst nodig had (erg ziek); dat ik mij aan de ene kant de komende jaren niet meer aan iemand wil verbinden. Andere kant mis ik het wel.

Maar goed, ik ben er nog niet aan toe. Ben verschrikkelijk bedrogen; zwaar misbruik van gemaakt. Terwijl ik op sterven lag, en later herstellende was. Vertrouwen krijgen is nu moeilijk. Wil dat aan de ene kant ook niet meer,

De afgelopen relatie heb ik mij voor 120% kunnen inzetten; sociaal, psychologisch en financieel. Nu wil ik niet meer dat er misbruik word gemaakt van mij. Een ander (wel goed) meisje verdient mijn wantrouwen niet.

Beetje een dubio; tussen toch weer een maatje willen; maar zeker ook dat er niet meer misbruik van mij gemaakt word.

quote:

Op donderdag 23 juni 2016 07:07 schreef TheWhitePrinceOfBel-Air het volgende:

[..]

Komt bekend voor. Momenteel een heel hard hoofd in, geen behoefte aan (stiekem ook weer wel). Maar ben zo in de steek gelaten op het moment dat ik het hardst nodig had (erg ziek); dat ik mij aan de ene kant de komende jaren niet meer aan iemand wil verbinden. Andere kant mis ik het wel.

Maar goed, ik ben er nog niet aan toe. Ben verschrikkelijk bedrogen; zwaar misbruik van gemaakt. Terwijl ik op sterven lag, en later herstellende was. Vertrouwen krijgen is nu moeilijk. Wil dat aan de ene kant ook niet meer,

De afgelopen relatie heb ik mij voor 120% kunnen inzetten; sociaal, psychologisch en financieel. Nu wil ik niet meer dat er misbruik word gemaakt van mij. Een ander (wel goed) meisje verdient mijn wantrouwen niet.

Beetje een dubio; tussen toch weer een maatje willen; maar zeker ook dat er niet meer misbruik van mij gemaakt word.

Dit. Fijn dat het iig weer goed met je gaat maar ik heb hetzelfde herkenbare. Wel willen, maar vertrouwen is een probleem ofzo..

Ik houd wel van flauwe humor hoor

Wat heftig BelAir (kan je username zo niet zijn). Fijn dat het beter met je gaat!

Vandaag even dipje (vrouwelijke feestweek) en mis hem. Wilde dat ik open stond voor nieuwe ervaringen. Maar inderdaad vertrouwen en jezelf weer openstellen ben ik nog niet aan toe (wel geprobeerd en gedate met anderen tussendoor, maar vond het niets).

Grappig, toen ik jong was wilde ik altijd jong trouwen en kinderen krijgen. Nu moet ik er niet aan denken en ook kinderwens heb ik niet eens meer. Vind het soms wel eng hoe dat veranderd is eigenlijk en hoe negatief ik daar naar ben gaan kijken. En seks zonder gevoel lukt mij ook niet, dus eigenlijk is er helemaal niets aan

[ Bericht 5% gewijzigd door MidnightB00m op 25-06-2016 20:23:28 ]

Ik kwam laatste m'n ex tegen. Haar gegroet en doorgelopen. Zij groette me lachend. Ik was daarna wel even een beetje weird. Het was de eerste keer dat ik haar zag na de breakup, zo'n 2 maand geleden. Het is nu beter, maar ik ging toch even een dag door memory lane heen zegmaar, met alle emoties van dien.

Ik merk gewoon dat ook al dingen lekker met me gaan, ik af en toe nog aan haar denk en haar mis. Ik heb nog meer tijd nodig om helemaal te helen, maar ik ben op de goede weg. Vanavond naar m'n tinderdate voor de 3e keer. Hebben al gezoend en vanavond, wie weet haha.

Ik voel verder helemaal niks voor d'r, het is voor mij puur ouwehoeren. Ik merk gewoon dat ik in die fase na de relatie zit dat gevoelens voor anderen krijgen moeilijk is.

Echt een fucking trieste actie dit, ben ook oprecht boos.

Vandaag dus weer met m'n meid, weer een leuke date gehad en het is nu officieel enzo (was het al maar nu is t voor de rest ook officieel)

Maarja, gaat iemand op facebook mijn ex in dat bericht lopen taggen, krijgt er nog likes op ook van alle kinderachtige mensen

Beetje lopen stoken dus, vind het vooral kut voor m'n ex, slaat natuurlijk nergens op dit en ik zou het zelf ook niet chill vinden als ik in zo'n bericht getagged zou worden. Maarja, voor de rest loopt het contact tussen mij en m'n ex redelijk goed, we kunnen gewoon normaal contact hebben en daar ben ik opzich best blij om.

Naja moest dat ff kwijt, vind het gewoon kut

Gisteren weer een Tinderdate gehad, voor de 3e keer met hetzelfde meisje, het was wel leuk, maar toen we seks wilden hebben, ik kon het nog niet.

Ik zit sowieso momenteel al met ruzie/problemen met mijn moeder, nieuwe baan, enorm druk en behoefte aan vakantie, ik raak gewoon een beetje uitgeblust. Toen ik bij haar was, het was heel leuk, en ze is een top chick, ik kon het allemaal even niet handelen. Het enige wat ik hoorde was een stemmetje dat schreeuwde 'wegwezen'. Ik kon voor de seks helemaal niet in de stemming komen, kreeg hem niet eens omhoog zo vol als m'n hoofd momenteel zit. Best beschamend, en ik heb haar meteen heel veel duidelijk gemaakt dat dit niet aan haar ligt.

Ik heb de komende week ook geen tijd om af te spreken, maar ik ga daarna gewoon met haar afspreken om uit te leggen dat ik het nu gewoon niet kan, ik merk aan alles dat ik er nog niet klaar voor ben, het nog te snel voor me is en ik eerst tijd en ruimte nodig heb om m'n nieuwe levenssituatje en huidige problemen te fixen. Het klinkt allemaal enorm melodramatisch, maar ik ken mezelf inmiddels goed, en weet dat ik naar mezelf moet luisteren. Ik moest het allemaal even kwijt. Ik voel me gewoon gestresst, het vliegt me allemaal nogal aan momenteel.

quote:

Op maandag 27 juni 2016 11:24 schreef AlwaysHappy het volgende:

[..]

Vervelend Wel heel goed dat je gewoon naar jezelf luistert en haar dan niet aan het lijntje houdt. Je kan er niet voor iemand anders zijn als je zelf nog met allerlei andere dingen bezig bent. Eerst die dingen inderdaad oppakken. Sterkte!

Klopt, ik heb haar nu nog niks verteld, maar zo close zijn we nou ook niet dus dat scheelt. Wanneer ik weer tijd heb spreek ik wel even face to face met haar af om het te vertellen, want van elk berichtje op whatsapp wat ik nu van haar krijg voel ik zo'n beknelling, zo'n antwoordverplichting.

Nouja, in ieder geval een goede ervaring in de zin van dat ik ook nu weet wat ik niet wil en kan.

Hoe lang is het nu uit met jullie relaties? Knap dat jullie iig stappen hebben ondernomen! Het is logisch dat je even ervan af bent na confrontatie met je ex hoor. En goed op je eigen grenzen letten en duidelijk zijn naar jullie dates. Dat heb ik dus laatste keer gemist, wat zijn redenen voor een man om het niet af te kappen?

quote:

Op maandag 27 juni 2016 23:04 schreef MidnightB00m het volgende:
Hoe lang is het nu uit met jullie relaties? Knap dat jullie iig stappen hebben ondernomen! Het is logisch dat je even ervan af bent na confrontatie met je ex hoor. En goed op je eigen grenzen letten en duidelijk zijn naar jullie dates. Dat heb ik dus laatste keer gemist, wat zijn redenen voor een man om het niet af te kappen?

Ik denk dat het per persoon verschilt. Ik heb toffe gespreken met een leuke meid, en die goedemorgen/slaaplekker berichtjes zijn echt fantastisch, die zou ik fiks kunnen missen. Wel is het zo dat ik nog even geen relatie hoef, en dat weet ze. Geen reden om iets dus niet af te kappen, maar ben wel duidelijk in waar ik sta. Wat het andere persoon in kwestie doet is dan (in mijn geval haar) keuzen.

De genegenheid die er is vind ik erg fijn, maar that's it voorlopig, en zolang ik dat kan krijgen, en zij me dat wil geven, dan is het imo prima. Ze weet waar ze staat, en als ze iemand anders tegenkomt is het goed.. maar voorlopig vind ik t fijn zo en zij ook.. blijkt..

All i can say ... man man
Wat een kutavond

Duidelijk! Altijd eerlijk zijn inderdaad.

Wat is er gebeurd Mitchell?

Mevrouw stuurde even een heel verhaal nadat ze mn allerlaatste spullen afgegooid had bij een vriend van me.

Dat het zo raar was dat nu echt alles weg is blabla, en dat ze zo vaak aan me denkt en of ik dat ook deed.
En dat ze in zag dat het aan haar heeft gelegen.
Dat ik bijzonder was blabla
Hele dank betuiging voor de afgelopen jaren..

Side note. Het is al 2 jaar uit he!
Maar wel wat contact gehouden maar Januari dit jaar heb ik haart verteld dat ik het contact helemaal wou verbreken vanwege mn eigen gemoedsrust.

En nu dit..
Probleem is dus ook dat als ik haar niet spreek er niet zoveel aan de hand is.. Maar met dit soort dingen ga ik toch nadenken..

Is ze echt veranderd.. Moet ik hier in mee gaan ?
Man.. Lastig

[ Bericht 15% gewijzigd door mitchelll0181 op 28-06-2016 10:33:49 ]

quote:

Op dinsdag 28 juni 2016 10:35 schreef AlwaysHappy het volgende:

[..]

Verandering kan altijd, maar meestal is het meer een vorm van manipulatie. Of dat ze even niks ''beters'' kan krijgen in haar mind-set. Wel echt kut though.

Precies. Pas op van dynamiek van aantrekken en afstoten. Hebben jullie dat nadat het uit was ook gehad (want je hebt het over je gemoedstoestand)? En waarom kwam ze pas na 2 jaar spullen ophalen trouwens?

Hoe is het met de rest?

Nou, morgen de uitreiking.

Ben heel benieuwd of 't nou allemaal zo oprecht is als t lijkt

Weet nou nog steeds niet wat ik moet doen, denk ik heb deze avond een beetje duidelijkheid maar nee. Waarom kan 't niet gewoon zwart/wit zijn.

Feliciteert ze me snel eerst, denk ik van oke wow je doet een keer of ik nog besta. vervolgens snel afscheid van mij nemen omdat ze weg moest maar dan wel even de hele familie afgaan en nog even met m'n broer gaan praten Vervolgens raar opkijken van dingen die ze al wist en alsnog toch maar weggaan. Krijg ik daarna ineens een mailtje om me nogmaals te feliciteren en dat het leuk was om mij even "gesproken" te hebben. Ze heeft misschien een paar woorden tegen me gezegd want m'n broer was blijkbaar interessanter.

Nou nu ik het zo lees kan ik eigenlijk wel een eigen conclusie trekken, of ze vind het nog steeds moeilijk of het is allemaal verkapte interesse via de mail met een heel ander doel dan vriendschappelijk contact, want zo voelt het dus absoluut niet irl. Voelde me nogal ongemakkelijk namelijk.

Mailtje teruggestuurd of ze met al d'r vragen een keer wilt bellen, kan ik tenminste uitsluiten of 't echt verkapte interesse is en hoor je wat emotie achter een stem. Denk een keer praten dat gaat 'm zo het komende jaar toch niet worden, als ik al zie hoe ze op die uitreiking deed, dus dan maar dit.

Of toch maar laten doodbloeden, ik zie wel, wordt of het een of het ander. Ik vind het prima om het gewoon leuk te houden maar dat moet wel wederzijds zijn en als ik bij praten al een gevoel krijg dat ik niet mezelf kan zijn dan gaat er toch echt iets fout. Als het toch niet werkt heeft het ook geen nut om er moeite voor te doen toch, kunnen wel leuk gaan praten maar als het niet oprecht is wat bereik je er dan mee..

Al met al best een kut avond, in eerste instantie niet door dit gedoe maar dat was net even de druppel die de emmer deed overlopen.

Had het liever zwart wit gehad, wist ik tenminste waar ik aan toe was. Gewoon dat ze me had genegeerd of gewoon een oprecht leuk gesprek, maar het zit er weer allemaal tussenin, maakt het allemaal weer lastig.

Vriendin is er natuurlijk ook weer de dupe van, klote mood na die hele uitreiking terwijl zij op een feestje zit, ja wist ik het. Echt een schat van een meid wel, maar leuk doen in zo'n situatie is best lastig.

Nouja ga maar eens proberen te slapen

Ik merk de laatste tijd dat ik echt minder snel over mijn ex heen ben dan ik dacht. Ook al ben ik er niet down van, en gaat mijn dagelijks leven gewoon door, op stille momenten denk ik aan haar, en hoe ik ergens nogsteeds zo van haar houd en haar vast wil houden.

Het voelt soms zo surreeel. Iemand waar ik zo close mee was, weg. De herrineringen nog maar 2 maand oud. Misschien is het ook omdat ik cold turkey ben gegaan na de breakup, maar het zit er nog allemaal wel. Ook niet gek na 1,5 jaar. Ik mis haar ergens, alleen is het niet meer aan de oppervlakte. Ondanks dat we onze problemen hadden, was het een lief meisje en ik was gek op haar, ze was echt mijn meisje.

Ik denk dat dit onderliggende gevoel momenteel ook voor mijn koudheid naar vrouwen zorgt. Ik wil er even niks mee te maken hebben, kan niet verliefd zijn, kan me nogal als een klootzak opstellen. Nouja, ik laat de tijd de wonden helen, maar ik wilde het graag even delen.

Een dipje hoort erbij! Groupshug Lees de OP nog maar eens voor extra tips en relativatie.
Misschien wist je ex zich ook geen houding te geven BredeBroeder.

Ik krijg laatste tijd weer veel aandacht en weet niet wat ik er mee aan moet Ga toch niet daten

quote:

Op zaterdag 2 juli 2016 19:18 schreef duracellkonijntje het volgende:
Ik merk de laatste tijd dat ik echt minder snel over mijn ex heen ben dan ik dacht. Ook al ben ik er niet down van, en gaat mijn dagelijks leven gewoon door, op stille momenten denk ik aan haar, en hoe ik ergens nogsteeds zo van haar houd en haar vast wil houden.

Het voelt soms zo surreeel. Iemand waar ik zo close mee was, weg. De herrineringen nog maar 2 maand oud. Misschien is het ook omdat ik cold turkey ben gegaan na de breakup, maar het zit er nog allemaal wel. Ook niet gek na 1,5 jaar. Ik mis haar ergens, alleen is het niet meer aan de oppervlakte. Ondanks dat we onze problemen hadden, was het een lief meisje en ik was gek op haar, ze was echt mijn meisje.

Ik denk dat dit onderliggende gevoel momenteel ook voor mijn koudheid naar vrouwen zorgt. Ik wil er even niks mee te maken hebben, kan niet verliefd zijn, kan me nogal als een klootzak opstellen. Nouja, ik laat de tijd de wonden helen, maar ik wilde het graag even delen.

Je verwoord het goed, het lag aan de oppervlakte en het zinkt, laat het nog dieper zinken, totdat je op een moment kom dat het op de bodem ligt. Je ga dan vanzelf weer openstaan voor nieuwe connecties en vrouwen, Ieder heeft daar zn eigen hoeveelheid tijd voor nodig en ook bij jou gaat het goed komen!

quote:

Op zaterdag 2 juli 2016 22:57 schreef MidnightB00m het volgende:
Een dipje hoort erbij! Groupshug Lees de OP nog maar eens voor extra tips en relativatie.
Misschien wist je ex zich ook geen houding te geven BredeBroeder.

Ik krijg laatste tijd weer veel aandacht en weet niet wat ik er mee aan moet Ga toch niet daten

Ja dat is ook wel zo een beetje leek het, bellen stond ze open voor dus dan kan ik dr iig gewoon ff een tijdje aanhoren.

Heb ff afleiding nodig, morgen komt vriendin langs, wordt leuk

Voelt toch wel raar dat het bij m'n huidige vriendin echt de tegenovergestelde wereld is qua doen en laten, zowel bij haar als persoon qua karakter en bij haar ouders.

T heeft wel iets, maar is wel wennen. Dingen die m'n ex heel leuk vond om samen te doen vind zij bijv helemaal niks. Of dat ik gewoon bij haar thuis mag doen en laten wat ik wil terwijl bij m'n ex strenge regels golden en dingen werden verboden.

Laat ik 't er maar op houden dat ik me nog ff moet aanpassen aan alles, dus er nog niet helemaal goed mee om kan gaan.

Mis bepaalde dingen wel, dingen die ik zelf erg leuk vond aan m'n ex maar bij haar niet zie, maar andersom is dat ook weer zo, denk soms nog steeds wel aan dr op random momenten, als m'n vriendin er is echt totaal niet.

Miss is 't dan toch waar dat je altijd van sommige zal blijven houden, maarja ik kan niet praten over weetikveel hoelang na vandaag dus dat weet ik ook niet.

quote:

Op zaterdag 2 juli 2016 23:31 schreef Djurres het volgende:

[..]

Je verwoord het goed, het lag aan de oppervlakte en het zinkt, laat het nog dieper zinken, totdat je op een moment kom dat het op de bodem ligt. Je ga dan vanzelf weer openstaan voor nieuwe connecties en vrouwen, Ieder heeft daar zn eigen hoeveelheid tijd voor nodig en ook bij jou gaat het goed komen!

Thanks man! Goed verwoord! 😊

quote:

Op maandag 4 juli 2016 21:27 schreef AlwaysHappy het volgende:

[..]

Wel duidelijk inderdaad dat je nog van je ex houdt. Vooral het vergelijken met je ex...dat is gevaarlijk en wijst naar aanwezige gevoelens voor je ex. Niet iedereen is hetzelfde uiteraard, maar pas op dat je je ex niet gaat idealiseren. Dat zie ik echt heel vaak gebeuren, ook van dichtbij, maar zo laat je haar nooit los. Kan geen kwaad om aan de mooie dingen te denken, maar probeer die los te zien van haar als persoon, anders blijf je die mooie herinneringen koppelen aan je ex, waardoor je ex opeens veel leuker lijkt in je gedachten...iets wat je juist niet wilt lijkt me Het is niet voor niets een ex, dus vooral vasthouden aan de dingen waarom het niet werkte. Genieten van dingen die je nu wel kan doen, terwijl je die eerder niet kon doen. Liever dat dan stilstaan bij dingen die je nu mist en je ex wel had. Dat is niet eerlijk naar je huidige vriendin EN je schiet er niks mee op.

Ja is ook wel zo, zij had en heeft ook gewoon lelijke kanten.

Maar hoe kan je die herinneringen los koppelen van haar als je het met haar was, gaat een beetje moeilijk. Het is toch juist een mooie herinnering omdat het toen leuk was met haar? In m'n eentje zou ik het geen kut aan gevonden hebben iig

Zat ook al te piekeren of ik nou met 't bellen vriendelijk zou vragen om gewoon ff wat maanden meer niks van contact te hebben, dus ook geen mailcontact o.i.d. Beter voor mezelf en voor m'n vriendin want sinds de uitreiking is 't weer raak, raak als in dat 't me weer meer boeit dan normaal, terwijl het daarvoor gewoon rustig was.

Nu was dat dus soortvan het plan, maar kreeg het idee dat ze tegen mij zat te liegen en heb dat dus ook gezegd, werd niet zo goed opgevat en nu is er weer gezeik. Bellen zit er nu toch niet in en heb ook geen zin om te wachten tot het weer rustig is want je weet nooit hoelang dat duurt. Dusja jammer, had graag nog een goed gesprek gehad om vervolgens op een "goede" "rerspectvolle" manier te vertellen dat het me beter lijkt om te stoppen met dit voor in ieder geval best een tijd, en dan zien we daarna wel verder. Maar nu moet het weer zo en ja, kut maar het is niet anders.

Nog ff met m'n vriendin erover gehad en die zegt beter nu laten rusten en over een tijdje 't alsnog op een normale manier doen, zit opzich wel wat in gezien je dan niet met dat achterliggende gevoel blijft zitten. ookal staat m'n hoofd er nu totaal niet naar.

Op een hele rare manier heb ik 't gevoel aan 't lijntje gehouden te worden als in emotioneel gezien, alsof ze expres ruzie zoekt zodat ik 't niet af kan sluiten

[ Bericht 34% gewijzigd door BredeBroeder op 04-07-2016 23:55:23 ]

Naja ik heb me bedacht, en laat het doodbloeden. Ik zie niet in waarom ik nog moeite zou doen om dit netjes nog een keer duidelijk te maken als zij zonder schaamte tegen mij liegt én vervolgens nog mij daarop gaat afkraken ook, dan ga ik tegen m'n principes in.

Ik denk dat ze zich zelf een keertje achter de oren moet krabben of het wel even terecht was als zij denkt. Natuurlijk alle reden om nog geen gesprek aan te willen gaan, maar eerlijkheid zou dan wel gewaardeerd worden i.p.v. dit kinderachtige gedoe.

Maarja ben in ieder geval achter haar intenties gekomen, weliswaar op een wat minder aangename manier maarja, ze is het niet waard.

'T beste voor d'r en als ze ooit in de shit zit ben ik bereikbaar maar daar blijft het dan voorlopig ook bij.

Wordt weer tijd om cold turkey te gaan

quote:

Op dinsdag 5 juli 2016 17:52 schreef BredeBroeder het volgende:
Naja ik heb me bedacht, en laat het doodbloeden. Ik zie niet in waarom ik nog moeite zou doen om dit netjes nog een keer duidelijk te maken als zij zonder schaamte tegen mij liegt én vervolgens nog mij daarop gaat afkraken ook, dan ga ik tegen m'n principes in.

Ik denk dat ze zich zelf een keertje achter de oren moet krabben of het wel even terecht was als zij denkt. Natuurlijk alle reden om nog geen gesprek aan te willen gaan, maar eerlijkheid zou dan wel gewaardeerd worden i.p.v. dit kinderachtige gedoe.

Maarja ben in ieder geval achter haar intenties gekomen, weliswaar op een wat minder aangename manier maarja, ze is het niet waard.

'T beste voor d'r en als ze ooit in de shit zit ben ik bereikbaar maar daar blijft het dan voorlopig ook bij.

Wordt weer tijd om cold turkey te gaan

Geloof me man, afgaand op je verhaal wil ik je dit echt op je hart drukken: laat gaan. Je ex is je ex, en je zit VEEL TE VEEL met een ex vriendin terwijl je ook al een nieuwe vriendin hebt. Dit is echt oneerlijk tegenover haar, dus voor je eigen en haar goed, geen contact meer, hoofdstuk gesloten, uit je leven snijden, exit. Als je de situatie om zou draaien, en jij helemaal gek was op haar en zij nog zo met haar ex bezig was. Nee man, dat is niks.

Het is misschien een radicale manier, maar hij werkt het beste. Je ex zal je vriendin niet meer zijn. Je hebt een nieuwe chick, zij krijgt vast een nieuwe gast, allebei gelukkig en het leven gaat door. Je moet je leven toestaan te vernieuwen, anders wordt het niks man.

quote:

Op dinsdag 5 juli 2016 21:24 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Geloof me man, afgaand op je verhaal wil ik je dit echt op je hart drukken: laat gaan. Je ex is je ex, en je zit VEEL TE VEEL met een ex vriendin terwijl je ook al een nieuwe vriendin hebt. Dit is echt oneerlijk tegenover haar, dus voor je eigen en haar goed, geen contact meer, hoofdstuk gesloten, uit je leven snijden, exit. Als je de situatie om zou draaien, en jij helemaal gek was op haar en zij nog zo met haar ex bezig was. Nee man, dat is niks.

Het is misschien een radicale manier, maar hij werkt het beste. Je ex zal je vriendin niet meer zijn. Je hebt een nieuwe chick, zij krijgt vast een nieuwe gast, allebei gelukkig en het leven gaat door. Je moet je leven toestaan te vernieuwen, anders wordt het niks man.

Wist niet dat je nieuwe relatie hebt BredeSchouder. Wat leuk en sinds wanneer?

Voor de rest eens met Duracell, hoe lastig het ook is en respect voor je nieuwe vriendin.

quote:

Op vrijdag 8 juli 2016 00:07 schreef MidnightB00m het volgende:

[..]

Wist niet dat je nieuwe relatie hebt BredeSchouder. Wat leuk en sinds wanneer?

Voor de rest eens met Duracell, hoe lastig het ook is en respect voor je nieuwe vriendin.

Sinds 18 juni, tenminste toen was het soortvan half officieel

quote:

Op dinsdag 5 juli 2016 21:24 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Geloof me man,s man.

Ja klopt, merkte dit zelf dus ook en vandaar ook het zo willen bespreken en goed duidelijk maken wat ik zelf wil.

Hoeist met jou dan

quote:

Op vrijdag 8 juli 2016 00:29 schreef BredeBroeder het volgende:

[..]

Sinds 18 juni, tenminste toen was het soortvan half officieel

[..]

Ja klopt, merkte dit zelf dus ook en vandaar ook het zo willen bespreken en goed duidelijk maken wat ik zelf wil.

Hoeist met jou dan

Het gaat wel beter. Deze week had ik ineens wel even een zware tijd ofzo. Ik mistte haar zo erg, droomde over haar, wilde haar terug. Ik denk dat het komt omdat ze deze week definitief vertrokken is uit Groningen voor haar jaar buitenland stage. Misschien is het onbewust, dat de kans om nu toch nog terug te komen weg is. Ik weet het niet. Het gaat nu weer beter, maar dat was wel even een vreemde ervaring. Ik realiseer me dat ik toch echt heel gek op haar was, en ondanks dat de hele situatie niet lukte, we gek op elkaar waren als persoon.

Ik ben echt een geliefde kwijtgeraakt, en ik denk dat het echt langer duurt voor het helemaal weg is. Ze was gek op me, maar niet genoeg op dit moment. Ze wilde momenteel andere dingen als prioriteit. Pijnlijk, maar waar, maar ik ga lekker met m'n leven momenteel, dus ik voel me verder ook heel goed.

quote:

Op vrijdag 8 juli 2016 19:07 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Het gaat wel beter. Deze week had ik ineens wel even een zware tijd ofzo. Ik mistte haar zo erg, droomde over haar, wilde haar terug. Ik denk dat het komt omdat ze deze week definitief vertrokken is uit Groningen voor haar jaar buitenland stage. Misschien is het onbewust, dat de kans om nu toch nog terug te komen weg is. Ik weet het niet. Het gaat nu weer beter, maar dat was wel even een vreemde ervaring. Ik realiseer me dat ik toch echt heel gek op haar was, en ondanks dat de hele situatie niet lukte, we gek op elkaar waren als persoon.

Ik ben echt een geliefde kwijtgeraakt, en ik denk dat het echt langer duurt voor het helemaal weg is. Ze was gek op me, maar niet genoeg op dit moment. Ze wilde momenteel andere dingen als prioriteit. Pijnlijk, maar waar, maar ik ga lekker met m'n leven momenteel, dus ik voel me verder ook heel goed.

Fijn om te lezen dat t iig relatief goed met je gaat, ik ben even vergeten hoelang jullie met elkaar liepen, maar het heeft bij mij ook zeker 12 maanden geduurt voordat ik echt op het moment kwam dat ik dacht, been there, done that, en weer open stond voor nieuwe mensen

Gewoon lekker toffe dingen doen met vrienden, beetje socializen en het komt vanzelf goed

quote:

Op vrijdag 8 juli 2016 19:07 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Het gaat wel beter. Deze week had ik ineens wel even een zware tijd ofzo. Ik mistte haar zo erg, droomde over haar, wilde haar terug. Ik denk dat het komt omdat ze deze week definitief vertrokken is uit Groningen voor haar jaar buitenland stage. Misschien is het onbewust, dat de kans om nu toch nog terug te komen weg is. Ik weet het niet. Het gaat nu weer beter, maar dat was wel even een vreemde ervaring. Ik realiseer me dat ik toch echt heel gek op haar was, en ondanks dat de hele situatie niet lukte, we gek op elkaar waren als persoon.

Ik ben echt een geliefde kwijtgeraakt, en ik denk dat het echt langer duurt voor het helemaal weg is. Ze was gek op me, maar niet genoeg op dit moment. Ze wilde momenteel andere dingen als prioriteit. Pijnlijk, maar waar, maar ik ga lekker met m'n leven momenteel, dus ik voel me verder ook heel goed.

Je bent het heel erg aan het verheerlijken. En dat is logisch. Maar je moet wel inzien dat het allemaal niet zo rozengeur en manenschijn was. Ze is geen heilige. Wat jullie hadden was geen liefde als in boeken of liedjes of gedichten, want als dat wel zo was, en ze was de liefde van je leven, dan was ze nog bij je.
Dus geen rede om het te verheerlijken. Ik lees deze sub wel eens want ben ook al 6 maanden bezig met een bu. Kan je wel deze sub aanraden https://m.reddit.com/r/ExNoContact?sort=new
Die heeft me er echt doorheen gesleept.

Veel succes met alles. Maar blijf realistisch. Het komt wel goed. Ze was niet de ware. En dat is ok.

Keihard aan het sporten nu!

[ Bericht 93% gewijzigd door dageeknerd op 19-07-2016 04:43:49 ]

quote:

Op maandag 18 juli 2016 06:22 schreef dageeknerd het volgende:
Nieuweling hier... 7 jaar een relatie gehad. Het is inmiddels een jaar uit. Afgelopen half jaar ging het goed met me, gestort op mijn bedrijfje, ideeen uitwerken, fitnessen, veel mindset boeken lezen. Nu via via gehoord dat ze een half jaar een nieuwe vriend heeft. Terugval gehad. Voelt alsof er iemand overleden is ofzo. Ik denk dat ik een soort van beschadigd ben, paar keer afgesproken met een meid, het was zo ongemakkelijk echt bizar. Ik vertrouw niemand ofzo.. Ik ga nu even naar de gym om alles er uit te laten, echt superslecht geslapen. Moest ik even kwijt...

Logisch dat dat pijn doet, gym is meestal wel een goede oplossing, lukte bij mezelf toen niet echt want kon me niet concentreren op 't sporten.

Ik kom hier maar even uitjanken. Zo moeilijk om nu geen contact met haar te zoeken maar dat moet ik echt niet doen

quote:

Op donderdag 21 juli 2016 21:19 schreef Trashcanman het volgende:
Ik kom hier maar even uitjanken. Zo moeilijk om nu geen contact met haar te zoeken maar dat moet ik echt niet doen

Hou je sterk, over een tijdje ben je blij dat je niks naar haar hebt gestuurd

quote:

Op donderdag 21 juli 2016 21:19 schreef Trashcanman het volgende:
Ik kom hier maar even uitjanken. Zo moeilijk om nu geen contact met haar te zoeken maar dat moet ik echt niet doen

Gewoon niet doen man. Wat hierboven ook staat, voor de lange termijn is het veel beter! Probeer afleiding te zoeken in dit soort momenten.

Ik kreeg een realisatie gisteren die misschien wel verklaart waarom ik het er deze keer moeilijker mee heb qua breakup. Het verklaart misschien niet alles, maar misschien wel een gedeelte.

Het is voor mij erg persoonlijk en ik haat het om er over te praten, maar here we go. 4 jaar geleden kreeg ik een burnout. Paniekaanvallen, depressie, cognitief vermogen van een stoeptegel. Ik was een goed jaar lamgelegd en ik kon niks. De ervaring was voor mij zo intens dat ik er nogal een trauma aan heb over gehouden. Dit trauma kwam voor mij in de vorm van angstklachten, een enorm overdekend brein. In alles ligt vaak een gevaar van overbelasting en dat ik zoiets kuts nogmaals mee moet maken.

Ik heb mn leven inmiddels weer opgebouwd en ben enorm veel wijzer, slimmer, gebalanceerder en sterker geworden. De angstklachten zitten ondanks nog wel wat op de achtergrond. De precieze lichaamschemie er achter weet ik niet, maar sinds ik die angstklachten gekregen heb, kom ik enorm snel klaar. Ik heb het dan echt over een halve minuut op een goede dag. Het schijnt iets met mijn serotonineniveau in het bloed te maken te hebben.

Dit is iets wat ik al jaren vreselijk gevonden heb, omdat ik er daarvoor ook geen last van had. Afijn, mijn ex vond het niet heel erg, en ik leer er nu beter mee leven, maar toch heeft het een flinke impact op mijn zelfbeeld gehad. Ik kan het al veel beter relativeren en weet uit ervaringen dat het me echt niet hoeft te belemmeren in het vinden van liefde, maar toch als man, het is gewoon super kut.

Nu de gedachte dat andere jongens weer seks met haar kunnen hebben zoals ik dat niet kon, het doet pijn. Het voelt vernederend. Ook al ben ik in 'de rest', laat ik het maar zo noemen, op seksgebied ook erg goed, ik kon toch nooit seks hebben zoals ik het graag wilde, of zoals zij het vast ook wilde.

Voor haar was al het andere wat ik kon bieden belangrijker en dit heeft zo door de relatie altijd gezegd en na een tijdje geloofde ik haar ook. Ook heb ik genoeg verhalen gelezen waarin dit bevestigd werd bij anderen. Gelukkig sta ik dus niet alleen. Dit hele feit voegt wel wat extra lading aan de breakup toe voor mij denk ik.

Ik ben echter trots op wie ik ben en alles wat ik kan bieden. En ja ik kan in de toekomst afgewezen of belazerd worden hierom, maar het kan ook niet zo zijn. Ik laat het me zo goed en kwaad als ik kan niet stoppen.

Ik wilde dit toch even delen. Bijna niemand weet dit van mij. Maar ik moet het toch er uit hebben. So here you go.. Haha.

quote:

Op maandag 25 juli 2016 12:03 schreef duracellkonijntje het volgende:
Ik kreeg een realisatie gisteren die misschien wel verklaart waarom ik het er deze keer moeilijker mee heb qua breakup. Het verklaart misschien niet alles, maar misschien wel een gedeelte.

Het is voor mij erg persoonlijk en ik haat het om er over te praten, maar here we go. 4 jaar geleden kreeg ik een burnout. Paniekaanvallen, depressie, cognitief vermogen van een stoeptegel. Ik was een goed jaar lamgelegd en ik kon niks. De ervaring was voor mij zo intens dat ik er nogal een trauma aan heb over gehouden. Dit trauma kwam voor mij in de vorm van angstklachten, een enorm overdekend brein. In alles ligt vaak een gevaar van overbelasting en dat ik zoiets kuts nogmaals mee moet maken.

Ik heb mn leven inmiddels weer opgebouwd en ben enorm veel wijzer, slimmer, gebalanceerder en sterker geworden. De angstklachten zitten ondanks nog wel wat op de achtergrond. De precieze lichaamschemie er achter weet ik niet, maar sinds ik die angstklachten gekregen heb, kom ik enorm snel klaar. Ik heb het dan echt over een halve minuut op een goede dag. Het schijnt iets met mijn serotonineniveau in het bloed te maken te hebben.

Dit is iets wat ik al jaren vreselijk gevonden heb, omdat ik er daarvoor ook geen last van had. Afijn, mijn ex vond het niet heel erg, en ik leer er nu beter mee leven, maar toch heeft het een flinke impact op mijn zelfbeeld gehad. Ik kan het al veel beter relativeren en weet uit ervaringen dat het me echt niet hoeft te belemmeren in het vinden van liefde, maar toch als man, het is gewoon super kut.

Nu de gedachte dat andere jongens weer seks met haar kunnen hebben zoals ik dat niet kon, het doet pijn. Het voelt vernederend. Ook al ben ik in 'de rest', laat ik het maar zo noemen, op seksgebied ook erg goed, ik kon toch nooit seks hebben zoals ik het graag wilde, of zoals zij het vast ook wilde.

Voor haar was al het andere wat ik kon bieden belangrijker en dit heeft zo door de relatie altijd gezegd en na een tijdje geloofde ik haar ook. Ook heb ik genoeg verhalen gelezen waarin dit bevestigd werd bij anderen. Gelukkig sta ik dus niet alleen. Dit hele feit voegt wel wat extra lading aan de breakup toe voor mij denk ik.

Ik ben echter trots op wie ik ben en alles wat ik kan bieden. En ja ik kan in de toekomst afgewezen of belazerd worden hierom, maar het kan ook niet zo zijn. Ik laat het me zo goed en kwaad als ik kan niet stoppen.

Ik wilde dit toch even delen. Bijna niemand weet dit van mij. Maar ik moet het toch er uit hebben. So here you go.. Haha.

Geeft toch niet, je hebt je zooi meegemaakt, en daar een soort litteken aan over gehouden. Trauma's blijf je meedragen, je kan ze misschien onderdrukken of beter mee omgaan maar helemaal verdwijnen gebeurt meestal niet.

Je bent er sterker uit gekomen, wees daar trots op. Jouw nadeel dat daarbij komt kijken zal bij lange na niet opwegen tegen de voordelen voor jou als persoon in karakter, in tegenstelling tot het meer lichamelijke aspect van seks.

Dat dat wat met je break-up te maken kan hebben zou heel goed kunnen, maar daar moet je niet te zwaar aan tillen.

Ik had er zelf ook last mee, afgelopen jaar veel bezig geweest met aan mezelf werken qua dingen die gebeurd zijn op persoonlijk vlak, maar je merkt toch dat je in ieder geval in mijn geval nog oude trekjes voelt van eerst. Kan er nu mee omgaan, dat is het belangrijkst.

quote:

Op maandag 25 juli 2016 12:03 schreef duracellkonijntje het volgende:
Ik kreeg een realisatie gisteren die misschien wel verklaart waarom ik het er deze keer moeilijker mee heb qua breakup. Het verklaart misschien niet alles, maar misschien wel een gedeelte.

Het is voor mij erg persoonlijk en ik haat het om er over te praten, maar here we go. 4 jaar geleden kreeg ik een burnout. Paniekaanvallen, depressie, cognitief vermogen van een stoeptegel. Ik was een goed jaar lamgelegd en ik kon niks. De ervaring was voor mij zo intens dat ik er nogal een trauma aan heb over gehouden. Dit trauma kwam voor mij in de vorm van angstklachten, een enorm overdekend brein. In alles ligt vaak een gevaar van overbelasting en dat ik zoiets kuts nogmaals mee moet maken.

Ik heb mn leven inmiddels weer opgebouwd en ben enorm veel wijzer, slimmer, gebalanceerder en sterker geworden. De angstklachten zitten ondanks nog wel wat op de achtergrond. De precieze lichaamschemie er achter weet ik niet, maar sinds ik die angstklachten gekregen heb, kom ik enorm snel klaar. Ik heb het dan echt over een halve minuut op een goede dag. Het schijnt iets met mijn serotonineniveau in het bloed te maken te hebben.

Dit is iets wat ik al jaren vreselijk gevonden heb, omdat ik er daarvoor ook geen last van had. Afijn, mijn ex vond het niet heel erg, en ik leer er nu beter mee leven, maar toch heeft het een flinke impact op mijn zelfbeeld gehad. Ik kan het al veel beter relativeren en weet uit ervaringen dat het me echt niet hoeft te belemmeren in het vinden van liefde, maar toch als man, het is gewoon super kut.

Nu de gedachte dat andere jongens weer seks met haar kunnen hebben zoals ik dat niet kon, het doet pijn. Het voelt vernederend. Ook al ben ik in 'de rest', laat ik het maar zo noemen, op seksgebied ook erg goed, ik kon toch nooit seks hebben zoals ik het graag wilde, of zoals zij het vast ook wilde.

Voor haar was al het andere wat ik kon bieden belangrijker en dit heeft zo door de relatie altijd gezegd en na een tijdje geloofde ik haar ook. Ook heb ik genoeg verhalen gelezen waarin dit bevestigd werd bij anderen. Gelukkig sta ik dus niet alleen. Dit hele feit voegt wel wat extra lading aan de breakup toe voor mij denk ik.

Ik ben echter trots op wie ik ben en alles wat ik kan bieden. En ja ik kan in de toekomst afgewezen of belazerd worden hierom, maar het kan ook niet zo zijn. Ik laat het me zo goed en kwaad als ik kan niet stoppen.

Ik wilde dit toch even delen. Bijna niemand weet dit van mij. Maar ik moet het toch er uit hebben. So here you go.. Haha.

Flinke pil indd!
Enigszins herkenbaar.
Herkenbaar in de zin van het depressief zijn (laten we het houden op een diepe dip) en niet weten wat je wil etc etc.

Inmiddels is die relatie van 3.5 maanden al weer 4 jaar voorbij en het voelt als 2 jaar.
1 jaar verwerken (dip+niet weten wat je wil + dat het uitgaat en jezelf dit verwijten ).
In iedergeval sta ik nu clichématig sterker in mn schoen, ben ik socialer en heb ik een baan.

Ik heb na dat het uitging met diverse dames gedatet maar nooit het zelfde gevoel gehad.

Al met al heb ik er zelfs geen zin meer in en leef ik nu mn eigen leef zeg maar . Dus bij jou komt het ook allemaal op zn pootjes terecht.

Ik ben net twee weken terug van een vakantie/summerschool van twee weken en had gehoopt dat die mij wat afleiding kon geven dan wel niet nieuwe mensen leren kennen of er achter komen wat ik nu wil.
Dat is niet echt gelukt en vrijdag de dag voordat ik weg ging een enorme terugval gehad.
Voelde mij ontzettend eenzaam, afgewezen en verlaten. Het was mijn eerste vakantie in mijn leven waarbij ik niemand van te voren kende.

Weet nu echt niet meer wat ik moet doen want alles wat ik geprobeerd heb heeft niet echt gewerkt. (De vakantie, meer sporten, op papier zitten wat ik wil doen, etc.)
Heb daarom voor komende maandag maar een afspraak met psycholoog/coach gemaakt.

Want ik verveel mij overal, op het werk heb ik weinig te doen en geen uitdaging meer (dit liep al wat langer) en als ik thuis ben heb ik ook niets te doen en verveel ik mij. Mijn vrienden krijgen langzaam aan allemaal kinderen dus mijn sociale leven wordt ook steeds minder. Eigenlijk gebeurd nu precies waar ik altijd bang voor ben geweest een eenzaam bestaan.

Heb paar maanden terug ook gedate (twee dagen achter elkaar) maar het deed mij absoluut niets, waren ze dood neergevallen had het mij niets gedaan.
Ik voel een totale onverschilligheid maar niet op een goede manier zoals je soms hebt maar eerder dat het me allemaal niets meer interesseert en ik het liefst de hele dag in bed zou blijven liggen.

Ik heb blije momenten maar ben niet gelukkig het is allemaal meer afleiding erg oppervlakkig.
Ik denk constant aan haar en hoe blij ik toen was.

quote:

Op dinsdag 26 juli 2016 10:19 schreef icecreamfarmer_NL het volgende:
Ik ben net twee weken terug van een vakantie/summerschool van twee weken en had gehoopt dat die mij wat afleiding kon geven dan wel niet nieuwe mensen leren kennen of er achter komen wat ik nu wil.
Dat is niet echt gelukt en vrijdag de dag voordat ik weg ging een enorme terugval gehad.
Voelde mij ontzettend eenzaam, afgewezen en verlaten. Het was mijn eerste vakantie in mijn leven waarbij ik niemand van te voren kende.

Weet nu echt niet meer wat ik moet doen want alles wat ik geprobeerd heb heeft niet echt gewerkt. (De vakantie, meer sporten, op papier zitten wat ik wil doen, etc.)
Heb daarom voor komende maandag maar een afspraak met psycholoog/coach gemaakt.

Want ik verveel mij overal, op het werk heb ik weinig te doen en geen uitdaging meer (dit liep al wat langer) en als ik thuis ben heb ik ook niets te doen en verveel ik mij. Mijn vrienden krijgen langzaam aan allemaal kinderen dus mijn sociale leven wordt ook steeds minder. Eigenlijk gebeurd nu precies waar ik altijd bang voor ben geweest een eenzaam bestaan.

Heb paar maanden terug ook gedate (twee dagen achter elkaar) maar het deed mij absoluut niets, waren ze dood neergevallen had het mij niets gedaan.
Ik voel een totale onverschilligheid maar niet op een goede manier zoals je soms hebt maar eerder dat het me allemaal niets meer interesseert en ik het liefst de hele dag in bed zou blijven liggen.

Ik heb blije momenten maar ben niet gelukkig het is allemaal meer afleiding erg oppervlakkig.
Ik denk constant aan haar en hoe blij ik toen was.

Hoelang is het nu geleden?

Je hebt vast ook vaak mindere momenten gehad. Als ik terugdenk was ik ook soms wel heel blij maar al die ruzies daar moet ik ook niet aan denken om dat nu te hebben dus aan de ene kant ben ik ook blij dat dat nu niet meer zo is.

Psycholoog kan een goeie keuze zijn, die zal geen waslijst aan dingen voor je verzinnen wat leuk is maar je zelf aan het denken laten zetten.

En ja je hebt altijd wel een dipje dat je ff terugdenkt en tijd maakt voor de mindere momenten, ookal word je daar alleen maar verdrietig van. Ff emo zijn, tranen wegvegen en weer door want de tijd stopt niet. Had ik gisternacht ook, maar nu weer lekker productief

quote:

Op dinsdag 26 juli 2016 10:40 schreef BredeBroeder het volgende:

[..]

Hoelang is het nu geleden?

Afgelopen pasen dus iets van 4 maanden. Relatie duurde ca 6 jaar.

quote:

Je hebt vast ook vaak mindere momenten gehad. Als ik terugdenk was ik ook soms wel heel blij maar al die ruzies daar moet ik ook niet aan denken om dat nu te hebben dus aan de ene kant ben ik ook blij dat dat nu niet meer zo is.

Dat is het aparte we hebben eigenlijk nooit echt ruzies gehad op misschien 2x na maar echt verhit was dat ook niet.

quote:

Psycholoog kan een goeie keuze zijn, die zal geen waslijst aan dingen voor je verzinnen wat leuk is maar je zelf aan het denken laten zetten.

En ja je hebt altijd wel een dipje dat je ff terugdenkt en tijd maakt voor de mindere momenten, ookal word je daar alleen maar verdrietig van. Ff emo zijn, tranen wegvegen en weer door want de tijd stopt niet. Had ik gisternacht ook, maar nu weer lekker productief

Klopt maar alles kwam nu tegelijkertijd en ontevreden op het werk en mijn persoonlijke leven plus doel wat instort. Het is heel confronterend wanneer je vrienden kinderen gaan krijgen.

quote:

Op dinsdag 26 juli 2016 13:44 schreef AlwaysHappy het volgende:
Bij vier maanden is het ook niet heel gek dat je er dan nog heel veel mee zit (op een relatie van 6 jaar). Mijn man had echt een half jaar nodig om echt over zijn eerste relatie heen te komen en die duurde maar een jaar. Wel een heel verstandig besluit om er gewoon met iemand over te praten, helemaal als je er op dagelijkse basis zoveel last van hebt. Goed en dapper besluit.

Naja bij mijn andere vriendin was het na 6 weken wel over en voelde ik wel levenslust.
Nu interesseert het mij echt gewoon niets meer.

quote:

Op dinsdag 26 juli 2016 13:44 schreef AlwaysHappy het volgende:
Bij vier maanden is het ook niet heel gek dat je er dan nog heel veel mee zit (op een relatie van 6 jaar). Mijn man had echt een half jaar nodig om echt over zijn eerste relatie heen te komen en die duurde maar een jaar. Wel een heel verstandig besluit om er gewoon met iemand over te praten, helemaal als je er op dagelijkse basis zoveel last van hebt. Goed en dapper besluit.

Precies dit! Praat erover, blijf jezelf ontwikkelen en geef jezelf de ruimte om het te verwerken. Dit kunnen we nou eenmaal niet afdwingen, maar moet gewoon gebeuren. 😊

Gisteravond was toch wel weer ff moeilijk. Kwam met m'n vriendin terecht in een best wel emotioneel gesprek, wilde sowieso al wel het een en ander bespreken zodat zij mij ook beter leert kennen.

Maar het kwam dus neer op m'n verleden, inclusief myrthe (veel problemen gehad), thuissituatie, depressie, snijden en m'n ex. En dat ik best wel anders ben geweest dan hoe zij mij nu kent en ziet.

Heb toen dus ook toegegeven dat ik het er soms nog lastig mee heb, vaak aan dingen wordt herinnerd etc. en dat ik het nog steeds lastig vond om normaal te kunnen praten over de dingen die zijn gebeurd. Ze reageerde vooral begripvol, en had ook gevraagd waarom het nou uit was gegaan en hoe wij elkaar hadden ontmoet. Naja 't hele verhaal vertelt over vertrouwensbreuk, 't afspreken met Myrthe toen, ruzie met haar ouders etc. en dat dat uiteindelijk kwam als grootste factor door hoe ik ben opgegroeid, en ten tweede de ontevredenheid over haar soms wat ik achteraf dus niet snapte. En dan het ontmoeten op school en vertellen over Berlijn etc. het dagelijks opstaan voor school maandenlang met de gedachte dat het toch wel weer kut zou zijn en nog veel meer.

Al met al was het dus best wel heftig, en ze had dan overduidelijk ook wel door dat ik er nog mee zat. Gezegd dat 't met haar in ieder geval niet zo zou gebeuren en haar nooit op die manier zou behandelen, maar ze kon al amper geloven dat ik uberhaupt iemand ooit zo heb behandeld en dat ik er ook schuldig aan was dat het uit was. daarnaast vond ze het een goed iets dat ik nog om haar (ex) gaf ondanks alle ruzies etc.

Sinds dat gesprek ben ik aan de ene kant opgelucht, maar aan de andere kant zit ik weer te denken aan alles wat fout ging en waarom en mezelf overtuigen dat dat nooit meer zal gebeuren maar het is raar, want ik snap zelf niet eens meer waarom die dingen zijn gebeurd. En ik zit er nu weer veel te veel over na te denken en afleiding helpt dan ook wel, maar toch.

Als ik structuur heb gaat het meestal goed, maar deze keer gaat het minder. Ik werk, ik doe leuke dingen, ik sport me een ongeluk, spreek vaak af met vrienden, ga naar de baby maar zit toch ff in een sleur, terwijl ik vorige week nergens last van had. En nu vraag ik me dus af of het wel slim was om dit allemaal aan haar te vertellen, gezien ik er nu weer constant aan denk.

[ Bericht 2% gewijzigd door BredeBroeder op 28-07-2016 16:46:03 ]

quote:

Op dinsdag 26 juli 2016 13:44 schreef AlwaysHappy het volgende:
Bij vier maanden is het ook niet heel gek dat je er dan nog heel veel mee zit (op een relatie van 6 jaar). Mijn man had echt een half jaar nodig om echt over zijn eerste relatie heen te komen en die duurde maar een jaar. Wel een heel verstandig besluit om er gewoon met iemand over te praten, helemaal als je er op dagelijkse basis zoveel last van hebt. Goed en dapper besluit.

Eerste sessie van een coach gehad en het lijkt zinvol.
Vooral ook dat ik ongelukkig ben op meerdere fronten. Nu ga ik wel uit en dergelijke maar het voelt meer en meer als afleiding.

Zij begreep dat goed en zei dat iedereen een keer op een punt in zijn leven komt waar je verdieping zoekt. Dat begreep ik goed want ik had dat gevoel al lichtjes toen het nog wel aan was.

Ik ga na (toevallig vandaag op de kop af) 5 maanden mezelf weer even melden hier. Na een bedrijfsongeval zo'n 6 weken geleden, waardoor ik in het ziekenhuis eindigde, is eigenlijk de neerwaartse spiraal begonnen. De avond in het ziekenhuis vertelde ik d'r wat er gebeurd was, omdat ik niet wilde dat ze zoiets via-via moest vernemen. Ze reageerde erg geëmotioneerd en zei dat ze me erg graag wilde zien. Zodoende is ze me dus ook komen opzoeken in het ziekenhuis. Een vreemde gewaarwording; mijn ouders en zus die samen met mijn ex rond mijn bed zitten, kunnen praten alsof er nooit wat gebeurd is. De blik die we uitwisselden toen ze binnenkwam was ook veelzeggend en vol emotie. De dagen en weken daarna, tijdens mijn revalidatie, zocht ze veel contact met me om te vragen hoe het met me ging, hoe mijn herstel ging en gaf me allerlei advies over eventuele slachtofferhulp e.d. voor als ik het mentaal moeilijk met mijn ongeluk had. Kortom, ze was enorm zorgzaam en lief voor me.

Dat heeft ervoor gezorgd dat ik eigenlijk weer herinnerd wordt aan het feit dat ik de hele break-up onnodig vind en de potentie nog steeds zag. Waar ik voor mijn ongeluk eigenlijk best de goede kant op ging (er kwamen stiekem zelfs al dagen voorbij waarin ze niet eens in m'n gedachten voorkwam), is het daarna weer zwaar bergafwaarts gegaan. Bij mijn ongeluk was het laatste wat door m'n hoofd schoot voordat ik out ging, mijn ex. Toen ik bij kwam, was het eerste dat ik in m'n hoofd kreeg, mijn ex.

En ik zie d'r de afgelopen weken foto's op facebook zetten van leuke uitstapjes die ze doet, waar ze bij de ene foto nog mooier eruit ziet dan de ander. Erg frustrerend allemaal. Nu heb ik me wel zo sterk gehouden om niet steeds contact te zoeken, de gesprekken die we hebben komen op haar initiatief (en dan gaat het vaak over mijn fysieke gesteldheid). 2 weken geleden voor het laatst in licht benevelde toestand een ietwat te emotioneel appje gestuurd, waarbij ik de volgende ochtend meteen zelf aangaf dat dat dom was dat we daar maar niet teveel woorden aan vuil moesten maken.

Feit is dat ik me nu wel een beetje begin af te vragen wanneer ik er klaar mee ben. Wanneer kan ik weer verder kijken? Ik zou nog steeds meteen alles uit m'n handen laten vallen als ze me nu zou zeggen dat ze een fout heeft gemaakt door ermee te stoppen. Ergens in mijn hoofd hoop ik nog steeds op dat berichtje. Het helpt niet mee dat mijn hele conclusie over de break-up juist niet is 'dat het beter zo is'. Het was, gezien de situatie op dat moment, een begrijpelijke knoop die ze doorhakte, maar de situatie is inmiddels zo verschrikkelijk veel verbeterd in mijn leven, dat ik zeker weet dat wij weer een goed stel kunnen zijn. Erg frustrerend. Ik zit haar ook niet te indoctrineren om haar van dat idee te overtuigen.

Ik denk niet dat zij dat idee nog gaat krijgen. 90% van mijn hoofd weet dat het gewoon over, finito, basta is. Maar die eigenwijze 10% danst en springt door je hoofd; 'het kan nog, het kan nog, rijd naar haar toe, bel haar, app haar'. Ik geef er niet aan toe, maar mijn gemoedstoestand heeft er inmiddels zwaar onder te lijden.

Hallo Allemaal.

Dit is helemaal nieuw voor mij maar toch zoals vele maar even mijn verhaal kwijt en kijken wat de reacties zijn.
in 2011 heb ik inmiddels mijn ex leren kennen ( ik ben zelf een man van 29). Het begin was geweldig, ze zag me helemaal staan en was alles voor haar, andersom ook ik vond haar geweldig! Ze deed alles voor me, was er altijd voor me en nam het altijd voor me op in welke situatie dan ook. We schelen 11 jaar, ik zit in een rolstoel vanwege beperking aan mijn benen dus je kan je wel voorstellen dat mijn ex her en der wel te horen kreeg ''[moet je dat wel doen iemand in een rolstoel'' is hij niet te oud voor je'' wat moet je met iemand in een rolstoel''.
Ondanks de sommige opmerkingen bleef ze roepen '' ik hou van hem''.

Ook met haar familie klikte het enorm goed! vanaf dag 1 accepteerde ze mij volledig en kwam ik daar bijna elk weekend ( is anderhalf uur rijden). Mijn familie daarintegen was wel een ander verhaal, zij hebben mijn ex nooit zo geaccepteerd, vonden mijn ex te jong voor me en niet goed voor me. Je kunt het afschuiven op ''de bezorgheid van ouders'' maar het kan ook te lang doorgaan of te ver gaan. Afijn, na ruim anderhalf jaar was het contact met mijn familie en die van mijn ex nog niet verbeterd, zelfs na een gezamenlijk gesprek te hebben gehad nog geen resultaat. Wat uiteindelijk resulteerde in flink wat woorden heen en weer, en ik? ik stond er midden in!

mijn eigen familie die me kennelijk wilde of beschermen of behoeden of me niet los konden laten en het niet aan wilde zien dat mijn schoonfamilie me erg graag zag, en aan de andere kant mijn toen schoonfamilie die me volledig in hun harten hadden gesloten en me graag bij hun zag en weer op hun beurt vonden dat mijn familie me te dicht bij hun wilde houden.
Dat ging een tijdje zo door, overigens hadden mijn ex en ik het goed samen, een tijd waarin we samen nieuwe dingen ontdekten, ook met de nodige vallen en opstaan, met name het feit dat het soms lastig voor haar was om met iemand in een rolstoel niet alles te kunnen.

Aangezien het voor mijn ex eigenlijk haar eerste echte serieuze relatie was kwamen op een gegeven moment toch de onvoorkombare breukjes. Ze wilde ''verder kijken'' gaf dit ook bij me aan en hoe stom ik maarja ook lief ik ook was zei ik nog '' nja doe wat je doen moet ik laat je er in vrij''. Dus zo gezegd zo gedaan, mijn ex leerde een andere jongen kennen, mee gezoend enzo en vanaf toen was haar interesse in andere mannen een echte feit. Vanaf toen ging het toch wel bergafwaarts. Hoeveel ik ook van haar hield en haar niet kwijt wilde ik zag haar langzaam tussen mijn vingers wegglippen. Te krampachtig vast willen houden denk ik. Overigens is dat niet volledig aan mij te wijden. Zij had ook zo haar manieren om mij bij haar te houden, chantage en wanneer ik de neiging had te gaan extreem lief doen zodat ik weer omsloeg en toegaf.

Inmiddels heeft ze ook een ander vriendje gehad, en dit allemaal terwijl ze mij ook nog zag! hmm ik denk nu ook wel bij mezelf ik ben toch gek geweest ook! Maar ik hield ergens toch zoveel van haar. Maar goed, zo goed als ik was bleef ik bij haar en achter haar staan. Het deed me veel pijn zeker achteraf gezien. Toen haar relatie na een paar maanden weer over was, omdat ze naar haar eigen zeggen mij niet kon vergeten en toch meer van mij hield, was het weer even Ik die boven aanstond. Wat ik niet wist was dat ze in die tussentijd contact had via internet en soms ook afspraakjes met andere mannen.

Er zijn overigens genoeg mensen in haar omgeving geweest die meerdere malen haar hebben gezegd dat ze op een verkeerde manier bezig was en mensen hiermee kwetst.
Toch ging het zo nog door, ook stom van mezelf maar goed liefde maakt blind!?
Officieel zijn we al geruime tijd uit elkaar maar zijn elkaar nog veel blijven zien.
De laatste maanden ging het steeds slechter. Ook wanneer ik bij haar was, gaf ik haar zelfs aan dat ik haar miste waar ik bij was! ze zat constant op haar telefoon, kennelijk dus met een andere jongen te praten, terwijl ze zelf aangaf niet verliefd te zijn op iemand.

Ik kon hier weinig mee, we zaten niet meer in een relatie dus kon haar ook niet ''dwingen'' om geen contact te hebben met andere mannen, althans niet in de zin van afspraakjes enzo.
Dan is er nog haar familie, zij kunnen mij ook helemaal niet loslaten , ik kreeg regelmatig dan ook de vraag waarom ik niet gewoon vrienden met mijn ex kon zijn, en ik als een vriend van de familie gezien werd.
Je kunt je voorstellen dat dit gewoon bijna onmogelijk is!
afgelopen 2 maanden is er geen contact geweest tussen mij en mijn ex, dit omdat ik zelf aangaf het niet meer aan te kunnen! emotioneel gezien ga ik er aan kapot steeds maar weer aan te horen en soms zelfs zien hoe leuk ze het met een ander heeft.
Waarom kan ze niet gewoon meer van mij houden?? en steeds toch wel weer aandacht van me vragen.

Haar familie snapt niet zo goed of willen niet snappen dat het gewoon niet kan dat ik daar nog over de vloer kom zolang ik nog gevoelens heb voor mijn ex.
de laatste tijd heeft mijn ex veel contact met een jongen, naar haar eigen zeggen stelde het niet veel voor, terwijl het volgens haar moeder wel meer is dan gewoon leuk zeg maar.
De afgelopen 4 weken ging ze op vakantie, ik dacht met haar ouders en broertje, maar nu hoorde ik gisteren dat haar ''vriend'' zoals haar moeder het noemt ook mee was.
Vannacht niet kunnen slapen, hoeveel pijn dat weer doet......

Ik heb haar moeder een bericht gestuurd dat dit totaal niet meer werkt, dus haar gezegd: of we hebben het niet meer over mijn ex of alle contact moet worden verbroken.
reageerde ze terug, het is niet altijd te vermijden haar te noemen, dat moet je begrijpen. Persoonlijk denk ik dat het op deze manier niet werkt. Zou het niet verstandig zijn om in een gesprek met mijn ex je standpunt duidelijk uit te leggen, kunnen jullie daarna verder met je leven.
Tja wat moet ik daar nou weer mee? had ik maar een keer een sorry gekregen van mn ex!?

Maar goed lang verhaal, vele emoties en wilde dit graag even kwijt. eventuele adviezen zijn welkom!

Was even weer vergeten hoe pijnlijk het is om afgewezen te worden. En ook meteen weer geobsedeerd door de jongen waar ze wel gevoelens voor heeft. "Waarom is hij beter dan ik?"

quote:

Op donderdag 11 augustus 2016 11:49 schreef Toto69 het volgende:
Maar interpreteer ik het verkeerd, of... jij bent nu 29, scheelt 11 jaar, dus zij 18, jij was 24 en zij 13 dus in 2011? Met alle respect, maar dan was het ook wel gedoemd om te mislukken wel vervelend al met al en ze had een stuk respectvoller met je om moeten gaan. Sterkte.

waarom zou je als 24 jarige niet een succesvolle relatie met iemand van 13 kunnen hebben dan?

quote:

Op donderdag 11 augustus 2016 12:00 schreef Toto69 het volgende:

[..]

Ik vind zelf dat het gewoon te veel scheelt door de enorm verschillende levensfases. 24, afgestuurd, of bijna afgestuurd en full-time werkend. 13, brugklasser? Misschien zelfs nog groep 8 in het uiterste geval of misschien net een tweede klasser. Net aan de puberteit begonnen meestal. Het verschilt gewoon te veel, maar da's mijn mening.

waarom weet je zo veel over 13 jarige meisjes ;s

quote:

Op donderdag 11 augustus 2016 11:52 schreef zeer het volgende:

[..]

waarom zou je als 24 jarige niet een succesvolle relatie met iemand van 13 kunnen hebben dan?

Het is niet normaal. Een tienermeisje met een volwassen vent .

Laat staan dat t ook nog eens niet legaal is.

Ik blijf er geen fuck van snappen. Vrouwen worden in 1 milliseconde verliefd op een man, maar nooit maar dan ook nooit op mij. Echt, kan van frustratie wel al m'n haar uittrekken.
Elke fucking keer hetzelfde.

Wat een updates. Sterkte allemaal.

Loslaten en "rouwen" om een relatie doe je in je eigen tempo en de manier waarop het tot een einde gekomen is, speelt ook een rol natuurlijk. Praten met een psycholoog is natuurlijk nooit verkeerd! Kan tot veel zelfinzichten leiden.

Denk dat alles behoorlijk moet slijten (dus geen contact meer; geen wonden opentrekken) en dat je op een dag wakker wordt en het allemaal heel anders voelt. Zorg in de tussentijd goed voor jezelf en blijf dingen ondernemen, ook al geniet je er minder van.

Als je merkt dat je op bepaalde types valt die niet op jou vallen; val je dan wel op het juiste type? Val je dan niet onbewust op onbereikbaar? En zodra zo'n vrouw niet verliefd op jou is, het jou zelfbeeld weer bevestigd van: zie je wel, ik ben niet leuk/goed/vul whatever in?

Ik ben nog steeds niet aan daten toe, krijg weer aardig wat aandacht (zit niet op datingssites/apps oid) maar merk dat ik bepaalde types blijf aantrekken die ik liever vermijdt. Voel na kleine periode al meteen red flags. Ben daarnaast wel wantrouwend geworden en mannen kunnen mij mateloos irriteren als zij mij proberen te versieren
Dus denk dat het goed is voor mij om lekker een poos vrijgezel te blijven en niet met kerels bezig te zijn. Weet nu steeds beter wat ik wil, waar ik voor moet waken etc. Focus mij nu om zelf-ontplooing en omscholing.

[ Bericht 4% gewijzigd door MidnightB00m op 14-08-2016 19:06:29 ]

quote:

Op vrijdag 12 augustus 2016 12:18 schreef Fascination het volgende:
Ik blijf er geen fuck van snappen. Vrouwen worden in 1 milliseconde verliefd op een man, maar nooit maar dan ook nooit op mij. Echt, kan van frustratie wel al m'n haar uittrekken.
Elke fucking keer hetzelfde.

Misschien toch weleens en had je het toen niet door?

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 19:03 schreef Friek_ het volgende:
Om nog even voor de triplepost te gaan: een paar dagen nadat ik het had uitgemaakt met mijn ex, kreeg ik te horen dat ik was aangenomen als docent op mijn oude middelbare school. Helemaal euforisch daardoor - het was namelijk een geweldige tijd die ik daar heb gehad. Bizarre wenteling ook ineens. Nu heb ik onlangs de lesmethode mogen ontvangen en ja hoor, wie staat daar op blz. 36 van de vwo-versie?

De oude werkgever van mijn ex. [ afbeelding ]

Oh, the irony. Not really helping Sterkte man.

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 19:16 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Excuus als ik erover heen heb gelezen - er staan hier immers aardige lappen tekst - maar wat maakt precies dat je zo wantrouwend bent? Heeft het met het gedrag van je ex te maken?

No problem, niemand is verplicht om te reageren

Ja, ik heb 1,5 jaar relatie gehad met iemand die mij emotioneel mishandelde, bedroog en vreemdging. Dat is nu bijna twee jaar geleden. Als ik dit zo typ, lijkt het bijna nog onwerkelijk.

Een jaar later kwam ik een oud bekende tegen. Wilde niet daten omdat ik bang en kwetsbaar was (heb ik ook gecommuniceerd zonder inhoud). Hij zijn best doen en was nog nooit zo verliefd geweest. Dacht echt dat dit het was. Maar bleven soort van exclusieve friends with benefits.
Ik wilde meer dan hij kon geven. Bleek ook een viceuze cirkel te zijn waar ik lastig uit kwam (aantrekken/afstoten) en dat brak mijn zelfvertouwen helemaal.

Heb bij beide mannen gelukkig wel voor mijzelf gekozen uiteindelijk. Maar wat was dat moeilijk en wat een pijn. Bij die FWB was het zelfs nog erger dan bij die slechte relatie.

Snapte er geen snars van. Dus heb mij nu flink verdiept in dynamieken, bindings- en verlatingsangt en hechtingsstijlen. Veel geleerd, ook over mijzelf

[ Bericht 1% gewijzigd door MidnightB00m op 14-08-2016 20:22:14 ]

Mijn ex appte me van de week. Met allemaal steunbetuigingen dat hij me nooit zo had mogen behandelen en verdiend om gehaat te worden enzo. Maja ik zei dat haten alleen maar energie kost. En hij zei dat hij het gevoel dat hij moest kiezen tussen een vriend van hem en ik. Maar dat was juist mijn punt als hij alees bij wijze van spreken alles doet voor hem en niet voor mij.
Vriendin hoort belangrijker/even belangrijk te zijn, ik zeg niet dat hij niet met hem mag omgaan dat is zelfs gezond ander contact.

Maar nee niet hoe het ging.
Is trouwens de derde die weer contact opneemt.

[ Bericht 0% gewijzigd door Vimbavimba op 14-08-2016 20:56:22 ]

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 20:25 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Klinkt wel heel naar allemaal. Met emotionele mishandeling doel je denk ik op je kleineren, over je heen lopen en je vertrouwen misbruiken, zoiets?

Hopelijk kun je nog steeds rationeel inzien dat een individueel geval natuurlijk niets zegt over een groep en dat er ook gewoon betrouwbare mannen rondlopen. Maar ja, emotioneel of gevoelsmatig zit dat natuurlijk vele malen lastiger, omdat er allerlei afweermechanismen geactiveerd worden uit zelfbescherming. En die zelfbescherming zit weer in de weg bij het aangaan van nieuwe, intieme contacten.

Ja, vreemd om over te hebben. Maar kleineren, woedeaanvallen, straffen met wel of geen intimiteit als knuffelen en samen slapen, verbaal grond in trappen, dreigen, liegen, slachtoffergedrag, manipuleren en uiteindelijk meerdere keren vreemd gegaan. Dus dat was de druppel Het scheede niet veel of het ging over in lichamelijke mishandeling.

Precies! Ik merkte het toevallig afgelopen week. Heb een collega die zich wat opdringt en qua postuur, lengte, houding en kleding precies lijkt op bovengenoemde ex. Triggert direct een vluchtresponse bij mij.

Maar weet dat er echt nog leuke, lieve, betrouwbare mannen zijn gelukkig! Moet ze nu alleen nog beter leren herkennen

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 21:10 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Wel een stevig pakket aan misdragingen inderdaad! Was hier een aanwijsbare reden/oorzaak voor of zat dit echt in zijn karakter/persoon? Ik heb zelf bij mijn ex ook niet al te florissant gedrag vertoond (als gevolg van een zware combinatie rouwproces en werkloosheid), maar wat jij allemaal opsomt klinkt onderhand als een psychische stoornis of iets in die geest.

Hopelijk kun je er in de loop der tijd simpelweg overheen groeien, in de zin dat je jezelf verder ontwikkeld als persoon en deze afweermechanismen langzaam maar zeker kan loslaten. Maar goed, dat zal zeker niet van de één op de andere dag gebeurd zijn.

Met zijn ex-vriendin was het ook niet goed gegaan (maar daar had hij dus ander verhaal van gemaakt). Nadat ik relatie verbrak, heeft hij hulp gezocht. Hier kwam inderdaad iets uit, maar niet wat je zou denken en dit gedrag maar klein gedeelte verklaard Maar goed, je zoekt altijd dingen om het gedrag goed te praten en te denken "het valt wel mee". Dit ging binnen een maand al niet goed en ik nergeerde alle signalen. Ook werd zijn vader ernstig ziek en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem te verlaten. Was echt een real life soap

Rouwverwerking en (tijdelijke) werkloosheid is inderdaad een pittige combinatie en kan mij goed voorstellen dat je flink van slag kan raken. Een gedeelte van je vaste basis/routine valt weg. Moet heftige tijd voor jou en je ex geweest zijn zeg!


Ja, zo probeer ik het ook te zien! Stiekem heb ik ergens mijn hoop op gezin en kinderen opgegeven. Maar wie weet zijn de wonderen de wereld nog niet uit

Is het gevoel dat je geconfronteerd werd met je ex inmiddels wat afgezakt? En congrats met je nieuwe job dan!

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 20:59 schreef MidnightB00m het volgende:

[..]

Ja, vreemd om over te hebben. Maar kleineren, woedeaanvallen, straffen met wel of geen intimiteit als knuffelen en samen slapen, verbaal grond in trappen, dreigen, liegen, slachtoffergedrag, manipuleren en uiteindelijk meerdere keren vreemd gegaan. Dus dat was de druppel Het scheede niet veel of het ging over in lichamelijke mishandeling.

Precies! Ik merkte het toevallig afgelopen week. Heb een collega die zich wat opdringt en qua postuur, lengte, houding en kleding precies lijkt op bovengenoemde ex. Triggert direct een vluchtresponse bij mij.

Maar weet dat er echt nog leuke, lieve, betrouwbare mannen zijn gelukkig! Moet ze nu alleen nog beter leren herkennen

Kan me in sommige dingen wel herkennen. Hoe lang heb je daar nog last van gehad?

quote:

Op zondag 14 augustus 2016 23:11 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Ja, dat is wel een flink probleem: je gaat als het ware uit medelijden bij iemand blijven en al zijn slechte gedrag goedpraten. Op die manier laat je veel te hard over je heen lopen en besef je achteraf pas wat diegene jou allemaal heeft geflikt. Dit alles onder het mom dat hij het zo zwaar heeft, waarmee de relatie eigenlijk totaal om hem is gaan draaien en absoluut niet meer gelijkwaardig is. Gevaarlijke cocktail.

Volgende stuk even in spoilertags, wegens mogelijke herkenbaarheid:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Nu al de hoop op kinderen en een gezin opgegeven? Ho wacht even, dat is wel heel snel! Je weet niet wat er kan gebeuren in een aantal jaar hè - het leven is veel te grillig voor zulk soort voorspellingen. En hoeveel pijn iets ook doet, moet je je toch blijven realiseren dat je er altijd een sterker en weerbaarder persoon door wordt.

Verder kan ik de confrontaties wel hebben, gelukkig. Het is ook niet zo alsof ik overdag enorm zit te treuren erom. Wel merk ik dat er onderbewust wat rommelt, aangezien ik nu vaak nare dromen heb. Niet echt prettig wakker worden. Meestal ga ik dan maar wat hardlopen om m'n zinnen te verzetten, wat vooralsnog goed werkt. Sport jij ook voldoende?

Die dromen zijn inderdaad hartstikke irritant, na zo'n droom is het ook niet in een keer weg maar blijft 't in je hoofd spoken. Vaak dipjes?

quote:

Op zondag 7 augustus 2016 12:30 schreef Buffell het volgende:
Ik ga na (toevallig vandaag op de kop af) 5 maanden mezelf weer even melden hier. Na een bedrijfsongeval zo'n 6 weken geleden, waardoor ik in het ziekenhuis eindigde, is eigenlijk de neerwaartse spiraal begonnen. De avond in het ziekenhuis vertelde ik d'r wat er gebeurd was, omdat ik niet wilde dat ze zoiets via-via moest vernemen. Ze reageerde erg geëmotioneerd en zei dat ze me erg graag wilde zien. Zodoende is ze me dus ook komen opzoeken in het ziekenhuis. Een vreemde gewaarwording; mijn ouders en zus die samen met mijn ex rond mijn bed zitten, kunnen praten alsof er nooit wat gebeurd is. De blik die we uitwisselden toen ze binnenkwam was ook veelzeggend en vol emotie. De dagen en weken daarna, tijdens mijn revalidatie, zocht ze veel contact met me om te vragen hoe het met me ging, hoe mijn herstel ging en gaf me allerlei advies over eventuele slachtofferhulp e.d. voor als ik het mentaal moeilijk met mijn ongeluk had. Kortom, ze was enorm zorgzaam en lief voor me.

Dat heeft ervoor gezorgd dat ik eigenlijk weer herinnerd wordt aan het feit dat ik de hele break-up onnodig vind en de potentie nog steeds zag. Waar ik voor mijn ongeluk eigenlijk best de goede kant op ging (er kwamen stiekem zelfs al dagen voorbij waarin ze niet eens in m'n gedachten voorkwam), is het daarna weer zwaar bergafwaarts gegaan. Bij mijn ongeluk was het laatste wat door m'n hoofd schoot voordat ik out ging, mijn ex. Toen ik bij kwam, was het eerste dat ik in m'n hoofd kreeg, mijn ex.

En ik zie d'r de afgelopen weken foto's op facebook zetten van leuke uitstapjes die ze doet, waar ze bij de ene foto nog mooier eruit ziet dan de ander. Erg frustrerend allemaal. Nu heb ik me wel zo sterk gehouden om niet steeds contact te zoeken, de gesprekken die we hebben komen op haar initiatief (en dan gaat het vaak over mijn fysieke gesteldheid). 2 weken geleden voor het laatst in licht benevelde toestand een ietwat te emotioneel appje gestuurd, waarbij ik de volgende ochtend meteen zelf aangaf dat dat dom was dat we daar maar niet teveel woorden aan vuil moesten maken.

Feit is dat ik me nu wel een beetje begin af te vragen wanneer ik er klaar mee ben. Wanneer kan ik weer verder kijken? Ik zou nog steeds meteen alles uit m'n handen laten vallen als ze me nu zou zeggen dat ze een fout heeft gemaakt door ermee te stoppen. Ergens in mijn hoofd hoop ik nog steeds op dat berichtje. Het helpt niet mee dat mijn hele conclusie over de break-up juist niet is 'dat het beter zo is'. Het was, gezien de situatie op dat moment, een begrijpelijke knoop die ze doorhakte, maar de situatie is inmiddels zo verschrikkelijk veel verbeterd in mijn leven, dat ik zeker weet dat wij weer een goed stel kunnen zijn. Erg frustrerend. Ik zit haar ook niet te indoctrineren om haar van dat idee te overtuigen.

Ik denk niet dat zij dat idee nog gaat krijgen. 90% van mijn hoofd weet dat het gewoon over, finito, basta is. Maar die eigenwijze 10% danst en springt door je hoofd; 'het kan nog, het kan nog, rijd naar haar toe, bel haar, app haar'. Ik geef er niet aan toe, maar mijn gemoedstoestand heeft er inmiddels zwaar onder te lijden.

Klinkt erg bekend, heb het een tijdje makkelijker gehad maar de achtbaan is weer van start gegaan. Het is vooral het gevoel dat ik de leukste periode van mijn leven nu wel gehad heb.
En ook ik heb absoluut niet het gevoel dat een break up nodig was. In zekere zin ging alles goed.

quote:

Op maandag 15 augustus 2016 09:54 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Ja, klopt. Zo'n droom blijft nog na-ebben de rest van de dag, wat een behoorlijke invloed heeft op je stemming.

Verder vallen m'n dipjes mee, behalve als ik meerdere dagen achter elkaar (zoals nu in mijn vakantie) alleen thuis ben. Dat versterkt echt het gevoel eenzaamheid - het gevoel dat je weer helemaal alleen bent. Heb jij wel voldoende afleiding?

Ja dat wel, maar ik weet niet wat het is. Over 't algemeen als er wat naars gebeurd, of ik heb een dipje dan komt het onderwerp ex ook weer omhoog, soms wat sterker dan de andere keer.

[ Bericht 21% gewijzigd door BredeBroeder op 15-08-2016 15:23:22 ]

Is dan wel weer zo dat m'n ex best wel veranderd is in negatieve zin, en ook niet meer zo'n heilig boontje is, liegen doet ze ook dus dat helpt wel weer mee om even de gedachtes op te frissen

Inmiddels 2 maanden met vriendin en die zie ik vaak zat, en als ik d'r niet zie heb ik het gewoon onwijs druk. Dus we spreken elkaar ook bijna alleen in 't echt en heel weinig via wapp (waar t altijd fout ging)

Weet niet of dit in dit topic thuis hoort aangezien ik niet echt met mijn ex zit op het gebied dat ik aan haar denk of zo.

Nu is het in mijn geval echter zo dat dit de eerste keer (en meteen de laatste) dat ik relatie met een dame had gekregen in de stad waar ik woon. Nu is het dus 2/3 maanden uitgegaan (ik had het uitgemaakt omdat ze best wel naar was).

Anyhow het enige wat mij nu dwars zit is dat zij dus in mijn vriendengroep is gaan mengen met alle gevolgen van dien, de sfeer is dusdanig giftig dat als we beide in de sportschool zijn (zij blijft gaan naar de sportschool waar ik haar heb geintroduceerd) dat we elkaar helemaal negeren, we groeten niet (omdat ik haar had verwijderd van FB en whatsapp omdat ze altijd in de nacht net nadat het uitwas verhalen kwam vertellen met dat ze net had geneukt met een of andere gozer ze probeerde mij gewoon constant pijn te doen).

Maar nu merk ik wel dat op bepaalde dagen in de week waarin in week dat zij gaat sporten ik toch de neiging heb om naar de andere sportschool te gaan om haar te ontwijken omdat ik gewoon weg geen zin heb om haar kop te zien, plus het gevoel dat ze een beetje mijn vrienden aan het kapen is of zo vind ik ook niet echt leuk.

Zo heeft een vriend van mij haar ook uitgenodigd op zijn verjaardag en op dat moment had ik wel zoiets van wtf... ik wil niet meer gaan omdat zij daar is.. maar goed.

Weet niet echt zo goed hoe ik hier mee moet dealen, aan de ene kant wil ik uitwijken als ik weet dat ze daar is, en aan de andere kant wil ik gewoon mijn eigen ding blijven doen en niet speciaal voor haar iets anders gaan doen.

[ Bericht 7% gewijzigd door Just_some_random_dude op 15-08-2016 21:45:16 ]