Dat komt bij mij ook heel erg bekend voor (helaas). Vooral als je achter een groep fietsende pubers fietst. Dan heb je toch de neiging om een andere route te gaan fietsen.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:35 schreef summer2bird het volgende:
[..]
Mijn angst voor pubers en tieners blijf ik wel houden helaas. Wel een stuk minder dan vroeger, maar het is er wel.
Het is ook iets wat ik waarschijnlijk levenslang zal houden. Maar met medicatie + therapie zijn de scherpe randjes er wat af te halen.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:37 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Daar was mijn therapeut het niet mee eens, mijn huisarts overigens ook niet. Ik heb zelf ook wel irrationele angsten gehad. De manier waarop ik daar met mijn therapeut aan heb gewerkt is cognitieve therapie. Waar zit de angst? En dat qua zo veel mogelijk stappen uit werken en zo kwam ik er wel achter dat de stappen die leiden richting de angst, nergens op gebasseerd zijn. Met andere woorden, confronteer de angst en dan merk je, dit is echt onzinnig.
Als je ergens angstig voor bent, probeer het te rationalizeren. Als dat niet werkt, confronteer het. Als dat niet werkt blijf je mijn inziens tot de rest van je leven er last van houden. Maar dit is ook wat ik tijdens mijn therapie hoor.
Voorbeeld? Vriendin die altijd een zak bij haar had voor een eventuele paniek aanval in publieke ruimtes zodat ze tot rust kon komen. Specifiek eens die zak weggehaald en op het moment dat je ver van huis was, merkte dat ze die zak niet had. Die dag geen aanval gehad, en merkte, wat een onzin eigenlijk ook. Het zit echt tussen de oren, en confrontatie is de enige oplossing. Medicijnen etc. is pure onderdrukking.
Wat voor medicatie had je? In wezen onderdrukt het alleen maar bepaalde gevoelens in je hoofd.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:35 schreef summer2bird het volgende:
[..]
Niet alle angst.
Ik merk zelf dat ik door mijn medicatie mijn angst heel goed onder controle kan houden.
Maar laatst was ik bij mijn ouders, en daar had ik ineens een enorme angst.
Ik heb wel mijn ding gedaan en ben uiteindelijk ook zelfstandig naar bed gegaan, maar toch blijf ik in dat huis met die angsten van vroeger zitten.
Dit komt bij mij denk ik ook doordat ik met mijn autisme, de werkelijkheid en mijn fantasie niet altijd zo geweldig gescheiden kan houden![]()
Mijn angst voor pubers en tieners blijf ik wel houden helaas. Wel een stuk minder dan vroeger, maar het is er wel.
Heb je overigens ook een diagnosis?quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:38 schreef Purplesparks het volgende:
[..]
Het is ook iets wat ik waarschijnlijk levenslang zal houden. Maar met medicatie + therapie zijn de scherpe randjes er wat af te halen.
Och de verzamelnaam PDD NOS. Zoals ik het zie de lichtere vorm van het klassieke autisme.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:41 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Heb je overigens ook een diagnosis?
Mja, ik denk wel dat als je specifieke diagnoses hebt waarin duidelijk is dat de hersens bepaald anders ontwikkeld zijn medicatie etc. wel goed zou werkenquote:Op donderdag 2 mei 2013 13:42 schreef Purplesparks het volgende:
[..]
Och de verzamelnaam PDD NOS. Zoals ik het zie de lichtere vorm van het klassieke autisme.
Ben ik ook van mening, vooral ook omdat het soortgelijke problemen in m'n hele familie voortkomt. Soort biologische afwijking hoe je het maar noemen wil, die basis is als eerste het beste aan te pakken met medicatie, alleen de juiste medicatie vinden is alleen tijdrovend.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:45 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Mja, ik denk wel dat als je specifieke diagnoses hebt waarin duidelijk is dat de hersens bepaald onderontwikkeld zijn medicatie etc. wel goed zou werken.
Ik krijg cymbalta en depakine, omdat ik onlangs ontzettend veel last van extreme buien had.quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:40 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Wat voor medicatie had je? In wezen onderdrukt het alleen maar bepaalde gevoelens in je hoofd.
Kijk, als je autistisch bent zitten er problemen in je limbisch systeem. Dat is neurologisch waar je gewoon op de 'rationele manier' niet kunt oplossen en alleen met pillen enigszins naar normaliteit kunt sturen. Dan is hetgeen wat ik hier loop te vertellen natuurlijk totaal niet relevant en zelfs onzinnig.
Ik ben kortgeleden gestopt met de Cymbalta, nu overgegaan op paroxetine. Zoveelste middel al.quote:Op donderdag 2 mei 2013 14:50 schreef summer2bird het volgende:
[..]
Ik krijg cymbalta en depakine, omdat ik onlangs ontzettend veel last van extreme buien had.
De medicatie helpt enorm, mijn hoofd is rustig, ik heb structuur en alles loopt nu een stuk beter
Vind je je werk niet leuk?quote:Op donderdag 2 mei 2013 17:01 schreef Andromache het volgende:
ik zit hier apathisch en met mijn hoofd in mijn handen op mijn werk. ik voel me kut.
Je loopt nu al voor de zoveelste keer in een paar weken tijd tegen je grenzen aan te hikken, zou je niet alsnog een afspraak maken?quote:Op donderdag 2 mei 2013 17:08 schreef Andromache het volgende:
nee. ik ben totaal niet op de plek in mijn leven waar ik wil zijn maar ik voel ook niet de kracht en mis het geloof in mezelf om het te veranderen.
Dat gevoel heeft iedereen wel eens, belangrijk dat je dat gevoel niet te lang laat doorgaan.quote:
Dat ben je alleen nietquote:
Wordt vergoed als je naar GGZ gaat.quote:Op donderdag 2 mei 2013 17:49 schreef Andromache het volgende:
hoe moet ik in godsnaam een psycholoog betalen.
Vertel eens wat over waar je nu bent en waar je graag zou willen zijn. Daar ben ik wel benieuwd naar.quote:Op donderdag 2 mei 2013 17:08 schreef Andromache het volgende:
nee. ik ben totaal niet op de plek in mijn leven waar ik wil zijn maar ik voel ook niet de kracht en mis het geloof in mezelf om het te veranderen.
Dat is wel herkenbaar. Ik ben bang voor het donker, fietsen in het donker gaat nog wel..Maar ik durf absoluut niet zonder licht te slapen. Raar he? En dat herken ik inderdaad wel van mijn autisme..quote:Op donderdag 2 mei 2013 13:35 schreef summer2bird het volgende:
[..]
Niet alle angst.
Ik merk zelf dat ik door mijn medicatie mijn angst heel goed onder controle kan houden.
Maar laatst was ik bij mijn ouders, en daar had ik ineens een enorme angst.
Ik heb wel mijn ding gedaan en ben uiteindelijk ook zelfstandig naar bed gegaan, maar toch blijf ik in dat huis met die angsten van vroeger zitten.
Dit komt bij mij denk ik ook doordat ik met mijn autisme, de werkelijkheid en mijn fantasie niet altijd zo geweldig gescheiden kan houden![]()
Mijn angst voor pubers en tieners blijf ik wel houden helaas. Wel een stuk minder dan vroeger, maar het is er wel.
Had ik ook een tijdje, Tussen de perioden door wanneer ik niet aan de medicatie zat.quote:Op donderdag 2 mei 2013 20:30 schreef Catnip het volgende:
[..]
Dat is wel herkenbaar. Ik ben bang voor het donker, fietsen in het donker gaat nog wel..Maar ik durf absoluut niet zonder licht te slapen. Raar he? En dat herken ik inderdaad wel van mijn autisme..
Ben er zelf nog een, maar die angst heb ik ook heel erg gehad..nu nog trouwens.
Welke ad?quote:Op donderdag 2 mei 2013 20:18 schreef Catnip het volgende:
Vandaag gestart met ad, ben benieuwd of het na een aantal weken gaat werken. Zou wel wenselijk zijn..Maarja komt vast wel goed
Ben begonnen met fluoxetine een lage dosis van 10 mg. Wat uiteindelijk naar de 20 mg gaat..(na 1 of 2 weken). En dan kijken of dat werkt..quote:
Ik had na 3-4 dagen de ergste bijwerkingen.. Soort van derealisatie had ik.quote:Op donderdag 2 mei 2013 20:52 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ben begonnen met fluoxetine een lage dosis van 10 mg. Wat uiteindelijk naar de 20 mg gaat..(na 1 of 2 weken). En dan kijken of dat werkt..
Vast wel..ben wel heel erg benieuwd.quote:Op donderdag 2 mei 2013 21:49 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Ik had na 3-4 dagen de ergste bijwerkingen.. Soort van derealisatie had ik.
Daarna ging dat weg maar werd ik wel echt gewoon slecht.. Dus daar ben ik vanaf gestapt, maar dat zegt niks over hoe het bij jou werkt natuurlijkHoop dat het goed komt.
Mwah, doe maar wat.quote:Op donderdag 2 mei 2013 22:10 schreef Catnip het volgende:
[..]
Vast wel..ben wel heel erg benieuwd.
Eneeh hoe gaat het nu verder met je?
Ja.. Ben zo'n beetje ingestort de laatste weken. Rare gedachtes gehad..Ben volgens de dokter dus ook depressiefquote:Op donderdag 2 mei 2013 22:11 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Mwah, doe maar wat.
Eerste keer aan een AD?
Idem hier, vooral die laatste zin. Het gaat echt nergens meer over.quote:Op donderdag 2 mei 2013 22:15 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ja.. Ben zo'n beetje ingestort de laatste weken. Rare gedachtes gehad..Ben volgens de dokter dus ook depressiefWeet niet wat ik daarvan moet vinden. Ik kan mezelf er aan de ene kant wel heel goed in vinden..het is ook al veel langer bezig dan die afgelopen weken. Dus ben eigenlijk wel blij dat er nu iets aan gedaan word! Want zelf durf ik het niet zo goed aan te geven, en ik ben bang dat mensen me als een aansteller gaan zien.
Kan je uitleggen waarom je bang bent dat mensen je een aansteller vinden?quote:Op donderdag 2 mei 2013 22:15 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ja.. Ben zo'n beetje ingestort de laatste weken. Rare gedachtes gehad..Ben volgens de dokter dus ook depressiefWeet niet wat ik daarvan moet vinden. Ik kan mezelf er aan de ene kant wel heel goed in vinden..het is ook al veel langer bezig dan die afgelopen weken. Dus ben eigenlijk wel blij dat er nu iets aan gedaan word! Want zelf durf ik het niet zo goed aan te geven, en ik ben bang dat mensen me als een aansteller gaan zien.
Ik vind het maar lastig om mezelf als depressief te zien. Het overvalt me ineens toch wel eeb beetje. Best raar..quote:Op donderdag 2 mei 2013 22:22 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Kan je uitleggen waarom je bang bent dat mensen je een aansteller vinden?
Ik weet niet hoor maar jij hebt het zwaarder dan hen, jij bent depressief, laat ze lekker de tering krijgen en de tifus erbij
Maar als jij er totaal geen zin meer in hebt ben je wel depressief... Waarom weet je niet wat je ervan moet vinden?
Als jij de definitie of punten van depressie door leest herken jij jezelf daar totaal niet in?quote:Op donderdag 2 mei 2013 22:58 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ik vind het maar lastig om mezelf als depressief te zien. Het overvalt me ineens toch wel eeb beetje. Best raar..
Jawel.. Maar het is gewoon lastig om te accepteren.quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:01 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Als jij de definitie of punten van depressie door leest herken jij jezelf daar totaal niet in?
Ik accepteerde het pas na een jaar oid...quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:05 schreef Catnip het volgende:
[..]
Jawel.. Maar het is gewoon lastig om te accepteren.
Ik loop al wel redelijk lang er mee rond. Maar juist dat maakt het moeilijk. Ik ben het gaan zien als iets dat bij mijn leven hoort. Maar accepteren als zo'n dokter dat zegt..nee hoor..quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:11 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Ik accepteerde het pas na een jaar oid...
Waarom zou je niet willen accepteren dat je depressief bent?quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:05 schreef Catnip het volgende:
[..]
Jawel.. Maar het is gewoon lastig om te accepteren.
Jij bent dat, en nu zegt de dokter tegen jou dat je persoonlijkheid helemaal niet echt is maar dat je depressief bent ofzo? Ben je daar bang voor oid?quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:14 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ik loop al wel redelijk lang er mee rond. Maar juist dat maakt het moeilijk. Ik ben het gaan zien als iets dat bij mijn leven hoort. Maar accepteren als zo'n dokter dat zegt..nee hoor..
ik heb een uitzichtloze callcenterbaan. ik ben pas oud afgestudeerd (nou ja, bijna dan, deze zomer) in een vakgebied waar veel te veel mensen in afstuderen en ik moet concurreren met 22-jarig grut. ik heb niet echt de mensen om mij heen die gelijke interesses hebben. mijn leven inspireert me niet meer. en ik mis liefde en liefkozing.quote:Op donderdag 2 mei 2013 17:56 schreef Comp_Lex het volgende:
[..]
Vertel eens wat over waar je nu bent en waar je graag zou willen zijn. Daar ben ik wel benieuwd naar.
quote:Op vrijdag 3 mei 2013 00:40 schreef Andromache het volgende:
[..]
ik heb een uitzichtloze callcenterbaan. ik ben pas oud afgestudeerd (nou ja, bijna dan, deze zomer) in een vakgebied waar veel te veel mensen in afstuderen en ik moet concurreren met 22-jarig grut. ik heb niet echt de mensen om mij heen die gelijke interesses hebben. mijn leven inspireert me niet meer. en ik mis liefde en liefkozing.
ik zou graag een betere en vooral leukere baan willen hebben waarmee ik meer verdien zodat ik meer leuke dingen kan doen. ik wil naar een nieuwe fysieke en sociale omgeving. ergens anders wonen. nieuwe mensen leren kennen en ander dingen doen. maar alles hangt vast op die stomme studie. en ik kan het gewoon allemaal niet. relatie is helemaal onhaalbaar. ze gaan toch altijd weer weg.
Ja..dat klopt.quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:33 schreef kingtoppie het volgende:
[..]
Jij bent dat, en nu zegt de dokter tegen jou dat je persoonlijkheid helemaal niet echt is maar dat je depressief bent ofzo? Ben je daar bang voor oid?
Als je er niet tevreden mee bent, dan is het misschien beter om een plan van aanpak op te stellen.quote:Op vrijdag 3 mei 2013 00:40 schreef Andromache het volgende:
[..]
ik heb een uitzichtloze callcenterbaan. ik ben pas oud afgestudeerd (nou ja, bijna dan, deze zomer) in een vakgebied waar veel te veel mensen in afstuderen en ik moet concurreren met 22-jarig grut.
Heb je het hier dan alleen over de mensen in de callcenter?quote:ik heb niet echt de mensen om mij heen die gelijke interesses hebben. mijn leven inspireert me niet meer. en ik mis liefde en liefkozing.
Denk je niet dat het heel belangrijk is om je studie af te ronden, zodat je een volgende stap in je leven kan maken? Is het niet belangrijk om het gewoon af te maken, zodat je op z'n minst meer bewegingsvrijheid zal hebben?quote:ik zou graag een betere en vooral leukere baan willen hebben waarmee ik meer verdien zodat ik meer leuke dingen kan doen. ik wil naar een nieuwe fysieke en sociale omgeving. ergens anders wonen. nieuwe mensen leren kennen en ander dingen doen. maar alles hangt vast op die stomme studie. en ik kan het gewoon allemaal niet. relatie is helemaal onhaalbaar. ze gaan toch altijd weer weg.
Ik vond het eigenlijk wel fijn om te horen dat er een label op geplakt kon worden. Na een label kan je eindelijk werken aan een oplossing. En op het moment dat je de kenmerken van iets leest en je daarin kunt vinden kun je toch aan de oplossing werken?quote:Op donderdag 2 mei 2013 23:14 schreef Catnip het volgende:
[..]
Ik loop al wel redelijk lang er mee rond. Maar juist dat maakt het moeilijk. Ik ben het gaan zien als iets dat bij mijn leven hoort. Maar accepteren als zo'n dokter dat zegt..nee hoor..
Ik vond het ook wel fijn om mijn labels te weten. het is alleen wel zaak om je te realiseren dat de stempels je helpen om een geschikte behandeling te vinden en dat ze verder niet een constante/blijvende factor hoeven te zijn. Zeker zoiets als depressie, dat kan gewoon over gaan.quote:Op vrijdag 3 mei 2013 10:24 schreef sitting_elfling het volgende:
[..]
Ik vond het eigenlijk wel fijn om te horen dat er een label op geplakt kon worden. Na een label kan je eindelijk werken aan een oplossing. En op het moment dat je de kenmerken van iets leest en je daarin kunt vinden kun je toch aan de oplossing werken?
Ik ben wel van mening dat alles op te lossen is, en met rationeel cognitieve therapie kom je een heel eind. Je denkt kut over jezelf? Nou, gooi dat gedachten patroon in tig tal stappen en kijk waar het 'mis' gaat. En daar dan aan werken
Probeer jezelf eens niet te labelen.quote:Op vrijdag 3 mei 2013 00:05 schreef geenvetzak het volgende:
Ik weet niet of het een serieuze aandoening is, maar ik ben af en toe ontzettend humeurig.
Ik ben niet echt goed in de omgang met mensen, maar ik heb dagen dat ik van het onbenulligste commentaar al in een negatieve spiraal van gedachten duik, waardoor ik het liefst de rest van de dag in bed blijf liggen.
Dan heb ik ook weer dagen dat het me echt geen flikker kan schelen wat mensen over me zeggen, en ik kan ook beter dan normaal van me af bijten. Ik voel me dan de hele dag gewoon goed, maar dan is contact met anderen meer een gunstige bijkomstigheid.
Ik ben "bezig" met het verbeteren van mijn zelfvertrouwen, maar mijn humeur staat me hierbij vreselijk in de weg. De ene keer wil ik graag contact met mensen, maar dan ben ik gevoelig voor het minste of geringste commentaar op mij. De andere keer kan m'n dag niet stuk, maar boeit dat contact me eigenlijk helemaal niet.
Volgens mij kom ik hierdoor heel afstandelijk en vreemd over op anderen, en doen anderen dus ook afstandelijk en "beleefd" tegen mij, of ik wordt het pispaaltje van mensen omdat ik kwetsbaar overkom.
Kan iemand hier een (al dan niet professionele) diagnose op stellen? Ik baal er flink van dat ik maar niet "normaal" in de omgang kan zijn, voor zover dat kan.
Ik denk dat de betere momenten juist heel natuurlijk zijn btw.quote:Op maandag 6 mei 2013 14:55 schreef Senor__Chang het volgende:
De laatste dagen val ik weer erg hard naar beneden, ik zit momenteel met tranen in mijn ogen. Het is zo moeilijk om het een plek te geven als je het gevoel hebt dat dit normaal is en dat de wat betere momenten onnatuurlijk zijn en altijd slechts zeer tijdelijk zullen zijn.
De slechte momenten zijn net zo goed natuurlijk als de goede momentenquote:Op maandag 6 mei 2013 14:55 schreef Senor__Chang het volgende:
De laatste dagen val ik weer erg hard naar beneden, ik zit momenteel met tranen in mijn ogen. Het is zo moeilijk om het een plek te geven als je het gevoel hebt dat dit normaal is en dat de wat betere momenten onnatuurlijk zijn en altijd slechts zeer tijdelijk zullen zijn.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |