Depressie & Angst #20

kingtoppie, ik ben niet zo van het vergelijken. Je bent geen aansteller!

lvl26, ik denk dat ik altijd al niet lekker in mn vel zit, maar mede daarvoor zijn we nu dus ook verder aan het kijken qua diagnostiek. En daar laat ik het voor nu even bij.

quote:

Op woensdag 4 juli 2012 22:32 schreef Nijna het volgende:
kingtoppie, ik ben niet zo van het vergelijken. Je bent geen aansteller!

lvl26, ik denk dat ik altijd al niet lekker in mn vel zit, maar mede daarvoor zijn we nu dus ook verder aan het kijken qua diagnostiek. En daar laat ik het voor nu even bij.

Het is heel goed mogelijk dat het iets erfelijks is (waardoor je hersenen altijd al weinig neurotransmitters aanmaakt en vervolgens depressief voelt). Goed van je dat je in ieder geval bezig bent met het kijken naar je mogelijkheden.
Kan ik uit je post opmaken dat je er verder niet op in wil gaan?

Erfelijkheid heb ik geen twijfel over, dat kan haast niet anders dan dat het zo is. En nu duik ik gauw mn mandje in. Ik denk dat ik sowieso inhoudelijk het hier voor nu bij laat.

quote:

Op woensdag 4 juli 2012 22:00 schreef Nijna het volgende:
Je bent een optimist, dat scheelt een hoop... ik ben een pessimist.

Meh, mijn standpunt is dat het twee zijden van dezelfde medaille zijn. Beide maken onderverdeling in wat is, van negatief tot positief. Beide zijn nodig denk ik.

quote:

Bewust van mn gedachten: check en ik kan bedenken dat het niet klopt, ik kan zelfs bedenken wat ik zou moeten denken en toch landt dat niet...

Tsja, gedachten hebben over gedachten... Als vuur met vuur bestrijden. Het is even lastig als denken dat je niet moet denken. Lukt je nooit.

quote:

Het scheelt denk ik ook als periodes dat je je depressief voelt, afwisselen met periodes dat het beter of misschien zelfs wel goed gaat. Voor mijn gevoel is mijn stemming altijd onder 0, ook al heel lang.

Dan is het misschien een kwestie van je baseline verleggen. Dat werkte voor mij iig, omdat ik toen besefte dat de enige reden is dat ik me rot voelde, was omdat ik heb ervaren wat niet rot voelde, ofwel goed.
Niets duurt voor altijd, en dus gaat ook dat rotte gevoel weer weg.

quote:

Op woensdag 4 juli 2012 22:17 schreef level26 het volgende:

[..]

Ik denk dat ik in mijn vorige post niet helemaal duidelijk ben geweest hierin. Ik kan heel goed begrijpen dat je de dingen niet meer als leuk ervaart wanneer je depressief bent én dat is juist het punt. Maar uit mijn eigen ervaring weet ik, dat dit me meer helpt dan wanneer ik het mezelf nog ellendiger maak. Ik heb zelf mijzelf aangeleerd om mijn eigen gedachten om te vormen. Momenten waarop ik het mijzelf zo ellendig kan maken in mijn hoofd, dat ik tegen mijzelf zeg 'stop hier nu mee, dit helpt niet'

Wanneer je last hebt van depressieve gevoelens, zie je het allemaal niet meer zitten. Maar ALTIJD is er een stemmetje in je hoofd aanwezig, die precies weet hoe het zit. Je weet heel goed wat je voelt, waarom, wanneer, hoe. Ook weet je wat je nodig hebt.
Je moet de controle over je leven weer terug nemen. Accepteren wat nou eenmaal niet veranderd kan worden en accepteren dat je recht hebt om je goed te voelen.
Heb je wel eens geprobeerd om op te schrijven wat je wel een goed gevoel geeft?

Het is niet mijn bedoeling om te spreken voor anderen. Wat ik beschrijf is slecht hoe ik er zelf over denk. En aangezien ik ik ben, kan ik niet weten hoe een ander zich voelt. Wel kan ik een beetje een idee hebben ervan door mijn eigen ervaring erbij te nemen.

Ik begrijp je helemaal en ben het helemaal met je eens, al zou ik het zelf iets anders verwoord hebben. Maar dat is niet belangrijk, want het gaat om de intentie en bedoeling van je verhaal.

Mijn ervaring is dat depressie een schild is voor onverwerkt leed; leed dat nog niet een plaats gekregen heeft.
Het accepteren van depressie was voor mij een eerste stap.
Het treuren om de 'ik' die in het verleden pijn geleden heeft om later tot een depressie te komen was een tweede stap.
De derde stap was het besef dat het verleden altijd deel zou zijn van die gepijnigde ik, maar niet langer het heden hoeft te bepalen. Alsof je een huilende geliefde troost: "Kalmeer maar. Ik voel met je mee."

Nu kan ik treurig voelen zonder treurig te zijn. Heel veel beter kan ik het helaas op dit moment niet uitleggen.

quote:

Op woensdag 4 juli 2012 21:48 schreef Quickie_Brat het volgende:

[..]

schematherapie wordt veel gebruikt bij borderline toch? Weet niet of jij dat ook hebt.

T wordt gebruikt bij persoonlijkheidsstoornissen in het algemeen, daar is borderline er een van. Ik heb geen borderline, maar zo'n daar kun je niks mee restgroep ps

Voor borderline specifiek heb je ook nog linehan en de vers-training. Die eerste lijkt volgens mij een beetje op schematherapie.

quote:

Op woensdag 4 juli 2012 21:33 schreef Sylvana het volgende:

[..]

Tja, ik zat dus in de onderzoekende fase met die psychotherapeute om te kijken of dat ook wat voor mij zou zijn. Maar nu ik dus met haar gestopt ben, is dat hele onderzoek dus ook gestopt.

Probeer het onderwerp bij je nieuwe behandelaar weer aan te snijden. Ik ben echt fan van schematherapie. Haha. Mits de oorzaak voor je depressies in je jeugd ligt enzo. Anders slaat het nergens op denk ik.

quote:

Op donderdag 5 juli 2012 08:49 schreef Murmeli het volgende:

[..]

T wordt gebruikt bij persoonlijkheidsstoornissen in het algemeen, daar is borderline er een van. Ik heb geen borderline, maar zo'n daar kun je niks mee restgroep ps

Voor borderline specifiek heb je ook nog linehan en de vers-training. Die eerste lijkt volgens mij een beetje op schematherapie.

Aha juist ik snap het. Mag ik vragen welke persoonlijkheidsstoornis je dan hebt? Hoeft niet als je het niet wil vertellen . Je zult het misschien ook al wel verteld hebben hier, maar om alle delen door te spitten

quote:

Op donderdag 5 juli 2012 08:51 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Probeer het onderwerp bij je nieuwe behandelaar weer aan te snijden. Ik ben echt fan van schematherapie. Haha. Mits de oorzaak voor je depressies in je jeugd ligt enzo. Anders slaat het nergens op denk ik.

Nu word ik steeds nieuwsgieriger naar schematherapie

Zit nu deze site te lezen http://www.ccgt.nl/schematherapie.htm klinkt erg goed!

Persoonlijkheidsstoornis nao.
Schijnt vooral in het angstcluster te zitten. Maar heb ook begrepen dat ik kenmerken heb van borderline en narcistische ps.
Lekker vaag dus.

Als je je motivatie weer hebt gevonden gewoon eens navragen dan bij je behandelaar. Heb jij zelf ook een.persoonlijkheidsstoornis?

quote:

Op donderdag 5 juli 2012 10:23 schreef Murmeli het volgende:
Persoonlijkheidsstoornis nao.
Schijnt vooral in het angstcluster te zitten. Maar heb ook begrepen dat ik kenmerken heb van borderline en narcistische ps.
Lekker vaag dus.

Als je je motivatie weer hebt gevonden gewoon eens navragen dan bij je behandelaar. Heb jij zelf ook een.persoonlijkheidsstoornis?

ja. Ik heb een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Ook angstcluster.

Nou, dat was de wenweek. My god, dat gaat wat worden hoor. Zie er echt enorm tegenop toch nog steeds al is het wel fijn om al even kennisgemaakt te hebben met de groep.
Vandaag ook het rooster ontvangen en het is een druk programma! Maar gelukkig ook genoeg ruimte voor wat adempauze en lekker naar buiten te gaan ofzo met iemand.

Nu nog drie dagen extreem genieten van m'n eigen plek.

Succes Nyota, you can do it!!!

Thanks girls

Geniet van je laatste weekendje thuis en heel veel succes

Wordt spannend Nyota! maar het gaat vast wel goedkomen! je kunt het meis!
en dan kom je herboren terug hoop ik

Dit topic volg ik even. #anker plaatsen#

4 jaar lang een paniekstoornis met agorafobie gehad. Gaat anno 2012 een heel stuk beter, maar nog niet voor de volle 100% opgeknapt. Tevens loop ik met een PTST rond. Zit sinds februari in de ziektewet om het allemaal aan te pakken. Trok het niet meer. Bleef maar doorgaan.

Mijn grootste probleem op het moment zijn mijn slaapproblemen. Doordat ik overdag daardoor extra angstig ben. Wat agorafobie versterkt e.d.

Lang verhaal!

Nou ik heb een gesprek met mn zoco gehad en besloten om geen psychotherapie te gaan doen. We hebben afgesproken dat ik 1 keer in de maand een gesprek met hem zal hebben. En vriendlief gaat als alarmsysteem fungeren, als hij ziet dat het niet goed gaat maar ik zelf niet bel, dan moet hij bellen en dan komt zoco of naar mij of vriendlief brengt mij naar hem (aangezien kans groot is dat ik niet uit mezelf ga dan) Voor nu erg blij met deze afspraken, even rust, maar toch niet helemaal aan mijn lot overgelaten

Klinkt ok Sylvana! En je kan het altijd weer veranderen als blijkt dat dit niet werkt toch?!

Ja precies

Ik ben echt benieuwd hoe het met Nyota gaat bij de kkp.

Nijna, gaat het inmiddels alweer wat beter thuis?

Hier al een paar dagen een somber gevoel. Doe wel gewoon de dingen die ik moet doen, doe zelfs leuke dingen als een taart maken, maar steeds met die sombere sluier eroverheen zeg maar.

quote:

Op vrijdag 6 juli 2012 01:02 schreef AverageJoe het volgende:
Dit topic volg ik even. #anker plaatsen#

4 jaar lang een paniekstoornis met agorafobie gehad. Gaat anno 2012 een heel stuk beter, maar nog niet voor de volle 100% opgeknapt. Tevens loop ik met een PTST rond. Zit sinds februari in de ziektewet om het allemaal aan te pakken. Trok het niet meer. Bleef maar doorgaan.

Mijn grootste probleem op het moment zijn mijn slaapproblemen. Doordat ik overdag daardoor extra angstig ben. Wat agorafobie versterkt e.d.

Lang verhaal!

Heb je al eens slaappillen gekregen?

Sylvana, het valt nog niet mee hier... en me dat realiseren is k*t.
Goed dat je wel leuke dingen doet, jammer van de grauwe sluier, hoop dat die gauw weer wat optrekt!

quote:

Op woensdag 11 juli 2012 20:28 schreef Nijna het volgende:
Sylvana, het valt nog niet mee hier... en me dat realiseren is k*t.
Goed dat je wel leuke dingen doet, jammer van de grauwe sluier, hoop dat die gauw weer wat optrekt!

Dankjewel en ik hoop het ook. Weet even niet meer of je thuis nog ondersteuning hebt in de vorm van thuiszorg/PIT-verpleegkundige ofzo?

Yup, thuiszorg idd en wellicht krijgt ik iets van PIT straks om de tijd tussen mn intake en de therapie te overbruggen oid... Maar neem aan dat ik dat volgende week bij t adviesgesprek/diagnosegesprek wel zal horen. Het is een beetje langs me heen gegaan van de week allemaal.

quote:

Op woensdag 11 juli 2012 20:59 schreef Nijna het volgende:
Yup, thuiszorg idd en wellicht krijgt ik iets van PIT straks om de tijd tussen mn intake en de therapie te overbruggen oid... Maar neem aan dat ik dat volgende week bij t adviesgesprek/diagnosegesprek wel zal horen. Het is een beetje langs me heen gegaan van de week allemaal.

Oké hoop voor je dat je dan genoeg ondersteuning kunt krijgen zodat je het thuis weer wat beter ziet zitten Heb je wel steun van je man?

quote:

Op woensdag 11 juli 2012 20:08 schreef Exaltatie het volgende:

[..]

Heb je al eens slaappillen gekregen?

Ja, Temazepam. Maar die mag je hooguit 2 weken slikken. 1 week is al veel eigenlijk.
Melatonine mag je altijd slikken, maar dat werkt bij mij niet zo goed als Temazepam. Slaapproblemen heb ik met name als ik de volgende morgen ergens moet zijn. Bang niet te kunnen slapen + als ik weinig geslapen heb, de angst overdag. Heel irritant ;-)

Gisteren voor het eerst EMDR gehad. Ik weet nog niet of ik er iets aan ga hebben. Even afwachten nog. Heeft iemand EMDR gehad?

Sylvana, ja wel steun van mn man.
Gewoonmezelf, dank je.

AverageJoe, geen ervaring met emdr

Ik heb wel ervaring met EMDR. Kan prima werken als je 1 traumatische gebeurtenis moet verwerken. Maar in mijn geval hielp het niet omdat ik meerdere trauma's had en er maar 12 sessies vergoed werden.

Ik heb zo intakegesprek voor mn nieuwe opleiding en ben best een beetje zenuwachtig

Succes Sylvana!!!

Bij mij is het de laatste maanden echt ups en downs, heb nu een paar gesprekken gehad met een psycholoog, wat opzich fijn is en waar ik momenten positiever van ben geworden, maar voorderest blijf ik toch een beetje steken. Mijn psycholoog is niet heel diepgaand, maar wel fijn om mee te praten. Ik hoor gedeeltelijk hetzelfde als hier op het forum, alleen dan irl, waar het natuurlijk wel iets beter overkomt. Op momenten dat ik slecht gaat, gaat het overigens wel echt heel slecht, dan heb ik geen controle meer over mezelf, vaak is dat als ik iets zie of hoor wat ik als confronterend opvat. Als ik me minder slecht voel kan ik wel eerder iets positiefs vinden, dat is toch het nut geweest van een psycholoog.

Heel belangrijk is het om mezelf te accepteren, zowel innerlijk als uiterlijk, maar de laatste tijd is daar toch een onder onderdeel bij gekomen. Ik krijg steeds meer de indruk dat ik homo ben, of in ieder geval bi. En dat brengt nogal wat onzekerheid met zich mee. 2 jaar geleden had ik voor het eerst seks met een jongen waarmee ik eerst veel heb gemsnt. Maar wel puur als scharrel en niet als relatie. Heb daarna nog meerdere scharrels gehad, waarbij het dus eigenlijk nooit om gevoelens ging. Terwijl ik een keer met een meisje heb gedate en verliefd op ben geworden, maar die zag mij uiteindelijk niet staan. Maar verder heb ik nooit contact met meiden en lijk ik daar ook zelden in geinteresseerd, op een enkeling na misschien. Ik heb altijd gedacht dat het onzekerheid naar meiden toe was en dat ik het daarom maar met jongens deed, maar daar begin ik steeds meer aan te twijfelen. De seks vind ik fijn met een jongen, ik kan er ook goede gesprekken mee hebben en er kan een band ontstaan, maar ik weet niet of ik er ook verliefd op kan worden.

Op zich geen probleem om jezelf nog te moeten ontdekken, maar ik hou wel van duidelijkheid en dat voel ik niet, ik wil er ook niet teveel over vertellen aan anderen omdat ik het niet zeker weet. Ik heb mijn broer vertelt dat ik waarschijnlijk bi ben en dat was geen probleem, van hem kreeg ik ook te horen dat het aan bepaalde dingen wel te zien was. Ik heb een beetje het gevoel dat het een ontkenningsfase is. Alsof er iets in me zit dat het niet wil accepteren. Ik kreeg vroeger ook weleens te horen van vrienden dat ze vonden dat ik wat homo trekjes had, maar dat nam ik nooit serieus. Maar als ik erover nadenk ben ik wel altijd opvallend weinig met meiden bezig geweest.

Maargoed, ik worstel daar al een tijdje mee, voorderest is het niet heel veel veranderd, ik ben wel wat meer aan het ondernemen. Tennistoernooitje, fesitvals, wat vaker een boekje lezen of naar de winkel. Ik mis alleen nog altijd de contacten en daarnaast heb ik vaak dwanggevoelens, dat ik eigenlijk vind dat ik iets anders moet doen dan dat ik aan het doen ben. Ik ben vooral bezig met mezelf te accepteren en iets aan mijn gedachten en bezigheden te doen, maar mijn psycholoog zei ook dat dat een verdomd lang proces is en er nog wel een tijdje overheen kan gaan.

quote:

Op donderdag 12 juli 2012 14:27 schreef Nijna het volgende:
Succes Sylvana!!!

Dankje, ik ben aangenomen!!!

Vrijdag 7 september introdag en de maandag erna beginnen

Patrick, sterkte. Kan je bij de psycholoog zeggen dat je diepgang mist misschien? Eens kijken of jullie daar samen uitkomen?

Sylvana yesssss

quote:

Op donderdag 12 juli 2012 12:38 schreef AverageJoe het volgende:

[..]

Ja, Temazepam. Maar die mag je hooguit 2 weken slikken. 1 week is al veel eigenlijk.
Melatonine mag je altijd slikken, maar dat werkt bij mij niet zo goed als Temazepam. Slaapproblemen heb ik met name als ik de volgende morgen ergens moet zijn. Bang niet te kunnen slapen + als ik weinig geslapen heb, de angst overdag. Heel irritant ;-)

Gisteren voor het eerst EMDR gehad. Ik weet nog niet of ik er iets aan ga hebben. Even afwachten nog. Heeft iemand EMDR gehad?

Lastig joh

ik heb ooit EMDR gehad, maar het heeft mij niet heel veel geholpen. Wat Sylvana eerder al zei: ik denk dat als je 1 specifiek iets hebt aan trauma, dan kan het wel helpen denk ik. Maar als het vanalles wat is en er niet 1 specifieke gebeurtenis is die je voor je geest kan halen, werkt het misscchien minder.

Maar goed, het werkt voor iedereen anders, dus nog even afwachten voor jou dus.

Ik weet het niet zeker. Het is tamelijk vaag wat dat betreft. Sinds de zomer van 2008 heb ik een paniekstoornis. De agorafobie is zo goed als verdwenen. Maar ben altijd nog zenuwachtig als ik een supermarkt in moet stappen. Maar dat heeft meer te maken met het slecht slapen, waarvan de psychologen zeggen dat dit komt door een Post-Traumatisch Stress Stoornis. In 2010 opgelicht en uiteindelijk overvallen. Maar ik betwijfel zelf of mijn slaapproblemen daar uit voort komen.

Dat zou wel heel goed kunnen hoor dat je slaapproblemen daardoor komen. En denk dat jij bij EMDR dan alleen die overvalsituatie voor de geest hoeft te halen. Wel een heftige situatie lijkt me dat! Succes ermee!

Peter is vanmiddag mee geweest naar Dimence om de afspraak die ik bij mn behandelaar heb gemaakt ook met hem kort te sluiten. Als hij dus merkt dat het slechter met me gaat of gewoon een vreemd voorgevoel heeft, dan moet Peter dus met hem bellen. Alhoewel ik natuurlijk wel gewoon zelf verantwoordelijk blijf. En ga sowieso 1 keer in de maand nog naar hem toe om te bespreken hoe het gaat.

Op zich gaat het nu wel redelijk, nog steeds wel erg vlak en het lukt nog niet om op tijd mn bed uit te komen. Maar zodra ik wakker ben dan doe ik wel gewoon wat ik moet doen en ben ik niet heel erg somber ofzo

Klinkt idd best redelijk Sylvana, hoop dat t nog wat verbeterd en het uit bed komen ook beter gaat lukken!

Dankjewel en ik hoop het ook Als het nou eens wat beter weer werd dan heb ik er een stuk minder moeite mee om mn bed uit te komen.

Heb jij inmiddels al intake gehad voor ambulant?

Twee gesprekken gehad, morgen diagnose gesprek en dan hoor ik denk ik ook hoe verder en wat de wachttijd is... oh joy de wachttijden...

quote:

Op maandag 16 juli 2012 21:33 schreef Nijna het volgende:
Twee gesprekken gehad, morgen diagnose gesprek en dan hoor ik denk ik ook hoe verder en wat de wachttijd is... oh joy de wachttijden...

Ik ben benieuwd en hoop dat de wachttijd meevalt

Ik vind wel dat je op de goede weg bent sylvana. Als het overdag gewoon al lukt om dingen te doen.
dat uit bed komen is de volgende stap.

heb je nu ook geen last meer van stemmen enzo?

quote:

Op dinsdag 17 juli 2012 13:50 schreef Murmeli het volgende:
Ik vind wel dat je op de goede weg bent sylvana. Als het overdag gewoon al lukt om dingen te doen.
dat uit bed komen is de volgende stap.

heb je nu ook geen last meer van stemmen enzo?

Dankjewel en nee daar heb ik gelukkig al een tijdje geen last meer van Slik ook geen Risperdal meer

quote:

Op donderdag 12 juli 2012 16:26 schreef Nijna het volgende:
Patrick, sterkte. Kan je bij de psycholoog zeggen dat je diepgang mist misschien? Eens kijken of jullie daar samen uitkomen?

Sylvana yesssss

Op zich volg ik met de psycholoog wel de goede weg, we hebben het veel over gedachten, uitstraling, mijn verleden enzo en gaan steeds een stapje verder. Maar ik kom voor mezelf gewoon steeds nieuwe dingen tegen waar ik tegenaan loop, waardoor het steeds weer een chaos word in mijn hoofd.

Stoornis in t autistisch spectrum... maar nu kunnen ze wel gerichter gaan kijken wat nodig is, dus ik hoop dat ik daarmee weer wat verder kan komen...

quote:

Op dinsdag 17 juli 2012 16:57 schreef Nijna het volgende:
Stoornis in t autistisch spectrum... maar nu kunnen ze wel gerichter gaan kijken wat nodig is, dus ik hoop dat ik daarmee weer wat verder kan komen...

Fijn dat je nu wat meer duidelijkheid hebt en ik hoop dat ze een gerichte behandeling voor je hebben!

Fijn topic

Ben jarenlang depressief geweest en mijn verhaal kan ik hier misschien nog weleens kwijt maar dat is nu niet de eerste prioriteit Wel heb ik advies nodig over het volgende:

Ik heb al een aantal jaren last van, ja ik weet niet wat het is eigenlijk, ik denk paniek-aanvallen. En dat is vooral op, laten we het maar even medisch, gebied noemen. De voornaamste symptomen die ik krijg zijn: zweten, mijn gedachte niet focussen op wat anders, misselijkheid, en bijna flauwvallen. Het is raar maar ik ben er nog nooit echt flauw van gevallen maar altijd op het randje van, misschien komt dat ook wel omdat ik bang ben om flauw te vallen.

Ik zal even een aantal voorbeelden geven waarop dat gebeurd:

Als ik een bloedneus heb, ik heb verleden jaar een aantal keer gehad in de zomer dat ik er 1 kreeg en ik word daar het meest eng van. Ik flip hem dan echt serieus erg.. maar ook als andere er 1 hebben en in mindere mate als ik er 1 zie op tv o.i.d.. Laatst was het zelfs zo erg dat ik het kreeg terwijl een klasgenoot van me er 1 kreeg maar die zag ik niet eens ;s ik wist het alleen.

Mijn moeder heeft een jaar geleden haar ribben gekneusd, en op het moment dat zij thuis kwam, merkte ik nog niks aan haar, hoorde ik nog geen enge verhalen, maar heb ik gewoon overgegeven omdat ik blijkbaar ook eng daarvan werd.. Dit heb ik bijvoorbeeld ook met gebroken armen/polsen etc. etc.

Het is dus niet alleen het zien, het is ook het horen, het voelen..het lijkt soms wel alsof ik me zo erg kan inleven in het `slachtoffer'' dat ik het zelf zo ervaar ofzo.. Ik ben ook hooggevoelig dus ik weet niet of dat misschien verband ermee kan hebben?

Ik hoop dat er mensen zijn die wat advies voor me hebben, Ik heb jarenlang professionele hulp gehad dus ik zit daar niet echt heel erg op te wachten om eerlijk te zijn.