Mijn leven in puin

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 23:50 schreef INTJ het volgende:
Ja, maar het probleem is: investeren in sterke punten is rendabeler dan investeren in zwakke punten en ik heb al zoveel aandacht besteed aan mijn sociale vaardigheden, maar het wordt er kennelijk niet veel beter op.

Dat is onzin. Het rendabelst is investeren in dingen die je wil, die je voldoening brengen en die je geluk schenken.

Je bent enorm tegenstrijdig bezig. Zo blijf je jezelf maar vast zetten.

Eerst wil je graag vrienden, steun, een goede band, maar dan wil je vervolgens er niets voor doen want: "mensen maken misbruik van me", "ik kan het toch niet", "ik wil niet veranderen", "de mensen die ken hebben enorme andere interesses", "ik kom bot over" etc. etc.

Dan wil je graag hulp, want je weet dat je het niet alleen kan en dat er eigenlijk wel wat moet veranderen, maar vervolgens kan dat niet want: "niemand weet toch hoe de wereld in elkaar zit", "die psycholoog doet alleen maar praten", "ik moet het toch alleen zelf doen".

Als je in dit patroon blijft hangen, zit je over 10 jaar nog in hetzelfde schuitje.

Het lijkt mij een goed idee om eens te investeren in wat meer zelfbewustzijn en te bekijken welke van je redenaties en analogieen echt kloppen, want ik zie echt bizarre dingen staan in je verhaal.

Soms wordt je negatieve toekomstbeeld een soort van selffulfilling prophecy.

Dat is eigenlijk alles wat ik erover te zeggen heb.

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 22:52 schreef INTJ het volgende:
Ik weet dat ik een veel genialere communicatiestrategie heb dan mijn leidinggevende, maar die maakt wel de dienst uit, dat untermensch is wel degene die mij de les gaat lezen en ik heb maar ja te knikken wat hij/zij betaalt mijn salaris. Ik vreet me zo echt op.

Begrijp je dan niet dat dit precies de houding is waardoor mensen je niet waarderen, misbruik van je maken en je niet gelukkig bent? Wat zou je zelf doen als iemand met bovenstaande attitude jou zou aanspreken? Juist, zo iemand komt bot (en arrogant) over. Face it kid: iemand van 23 is nog een heel jong broekie. Kijk eens naar iemand van 12. Zie je niet dat jij enorm veel meer levenservaring hebt? Denk je dan eens in hoe iemand van 50 naar jou kijkt. precies zo! Je hebt dus nog heel veel te leren. Op sociaal vlak, maar ook gewoon qua levenservaring. Geniale plannen worden elke dag bedacht, de uitvoering is juist vaak het lastigst. Als jij goed werk aflevert is je baas tevreden met je en zal je promotie maken. Zolang je dat niet doet maar blijft klagen dat je eigenlijk beter verdient ben je gewoon niet slim bezig (want dan ga je niet hogerop komen). Dus kiezen of ontslag nemen, of niet klagen maar presteren.

quote:

Op vrijdag 17 juni 2011 15:58 schreef INTJ het volgende:
...ten eerste het werk te doen wat ik wil doen en daarbij het geld, de macht, de status en de onafhankelijkheid te verkrijgen. Dan ben ik voldaan en gelukkig.

...ten tweede het perfecte trainingspatroon, voedingspatroon en herstelpatroon te ontwikkelen met als gevolg dat mijn spiermassa stijgt en mijn vetpercentage daalt tot een niveau waarop ik boven andere mensen sta. Op basis van deze lichamelijke ontwikkeling zal ik wedstrijden winnen en voldoen aan het ideale lichaamsbeeld dat in de media wordt gerepresenteerd. Dan ben ik voldaan en gelukkig.

Kortom je stelt jezelf enorm veel onmogelijke eisen om gelukkig te worden. Je geeft aan dat je leven in puin is; dan lijkt het me duidelijk dat je daar iets aan wil doen. Oplossing: geluk zoeken in realistische doelen stellen in plaats van onrealistische doelen die je alleen maar ongelukkig maken. Alles wat je een negatief gevoel geeft gaat je sowieso niet verder helpen in je leven.

quote:

Op vrijdag 17 juni 2011 15:58 schreef INTJ het volgende:
Dus zijn mensen voor mij wel een middel, maar niet een doel. Dat is geen tegenstrijdigheid. Ik wil wel hulp in de vorm van een middel dat mij in staat stelt mijn doelen te bereiken, maar ik wil geen hulp dat mijn doel niet dient.

Een hamer zal echter niet zonder wrok sterven als hij zijn leven besteedt aan het draaien van schroeven.

Dan ben je behoorlijk egoistisch bezig, maar dat mag op zich natuurlijk. Zo zijn meer mensen. Besef alleen dat je zonder die mensen in je omgeving nooit ergens zal komen. Je moet inderdaad niet als hamer schroeven gaan draaien maar zoeken hoe je het best de spijker op zijn kop kan tikken. Dus wederom; presteren in plaats van klagen. Wat kan je doen om je doelen te bereiken (niet: welke rationeel-verantwoorde-excuusjes-die-eigenlijk-ontwijkgedrag-zijn kan ik bedenken?)

Denk maar niet dat Bill Gates 20 jaar zich heeft zitten verbijten aan hoe geniaal hij was zonder dat de wereld hem accepteerde. De man stak zijn handen uit de mouwen en ging aan 't werk.

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 23:38 schreef BIGGI het volgende:

[..]

Analytisch denken = Poker

Gratis beginnen met $50 : http://nl.pokerstrategy.com/u5F2LL

Affiliate link spam

Om de een of andere reden doen al jouw verhalen, kijk op de wereld/'t leven, tegenspraak en smoezen me denken aan iemand met autisme.

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 23:16 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is zo ongeveer wat mijn psycholoog ook zei. Hoe dan vroeg ik. Door het te doen en te ervaren is het antwoord. Een psycholoog kan dat dus niet voor mij doen en daarmij kwam ik tot de conclusie dat ik er toch alleen voorsta. En dan doe ik mijn best, dat doe ik al heel lang, eigenlijk altijd al, maar toch mislukt het op dat vlak steeds. Dan kun je je afvragen of ik het wel in me heb. Immers, studievaardigheden kun je ook trainen, maar niet iedereen heeft de intelligentie om naar de universiteit te gaan. Misschien heb ik de sociale intelligentie gewoon niet en moet ik niet in de illusie verkeren dat alles maakbaar is.

Wat is dat toch met mensen die verwachten dat iemand anders hun gezeik oplost!? Tuurlijk moet je het zelf doen. Dat het allemaal niet lukte met een psycholoog komt door jou zelf. omdat je niks wil accepteren van anderen. geen kritiek, geen advies. terwijl dat juist de dingen zijn die je in je op moet nemen en wat mee moet doen.

oh en dit:

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 06:29 schreef Solomon het volgende:
Je geeft zelf al aan waar het precies foutgegaan is, je bent een studie gaan doen waarbij sociale en communicatieve vaardigheden superbelangrijk zijn, maar dat is niet waar je passie ligt aangezien je veel introverter bent.

Mijn advies zou zijn: gooi het om, ga geld lenen bij DUO en ga een opleiding doen die wel bij je past (wiskunde/informatica/natuurkunde), daar lopen veel meer mensen als jij rond, voel je je wellicht meer thuis en vind je ook een baan waar allemaal mensen met dezelfde eigenschappen als jij werken (introverter, geen feestbeest, enz.). Daar voel je je veel meer thuis en ben je veel gelukkiger.

Ik studeer zelf Natuurkunde aan de TU/e, ben precies het tegenovergestelde van jou, maar ik ben me er wel bewust van dat hier tientallen mensen rondlopen die precies zo in het leven staan als jij! Een nieuwe studie beginnen betekent inderdaad dat je je bij DUO flink in de schulden gaat steken, maar dat is wel een lening die redelijk flexibel afgelost kan worden (afhankelijk van je salaris). Als je er dan nog een baantje bij zoekt voor 10 uur in de week kom je al een heel eind. Je bent 23, dat is echt nog niet te laat om opnieuw te beginnen! Sterkte!

je beschouwt jezelf als superieur en anderen als untermench. tsja. dan moet je niet vreemd opkijken als anderen niks met je te maken willen hebben. wat dacht je nou? dat die anderen die houding van je niet meekrijgen?

quote:

Op zaterdag 18 juni 2011 01:02 schreef WAHRHEIT het volgende:

[..]

Affiliate link spam

Het is wel goed bedoeld, als ik de verhalen van deze jongen lees dan acht ik de kans vrij groot dat hij de potentie heeft om een winnende pokerspeler te zijn!

Waarom zou je iets geven om wat anderen denken? Je zet zelf je stappen van doel naar doel, en dan kom je er wel. Het is gruwelijk naïef om te denken dat de wereld wel even buigt voor jouw wensen.

Het probleem, of eigenlijk de verzameling daarvan, zal tijd nodig hebben. Er is geen "magic fix". Zelfs als je morgen ineens de opleiding doet van je dromen. Dan heb je tijdelijk euforie, maar dan zullen sommige problemen zich heel snel weer aandienen omdat die problemen fundamenteler zijn.

Je leven is overigens nog LANG niet voorbij, je bent nog heel jong. Dus al die dromen kunnen nog makkelijk, fixeer je wat minder op je huidige situatie en het verleden en richt je meer op geloven in jezelf en stappen zetten.

All the best!

Dude, man up, lukt het je niet gespierder te worden van sporten?
Stop dan of ga door omdat je het lekker vindt te knallen en iets te doen waar je goed in bent.
Heb je weinig geld en denk je daardoor burgers te moeten flippen tot je 30e?
Ga geld lenen voor een studie of werk 60 uur in de week om volgend jaar te kunnen beginnen met je master.
Krijg je geen aanspraak in de onderwerpen die jij interessant vindt?
Spreek dan eens wat vaker over dingen die je omgeving boeit.

quote:

Op donderdag 16 juni 2011 19:33 schreef Bioflap het volgende:
Je hoopt dat je onderweg naar de supermarkt wordt aangereden door een dronken automobilist.. Hoe achterlijk is dat?
Omdat jij je eigen leven wilt verzieken, moet dat ook bij een ander gebeuren?

Kijk eerst eens naar jezelf voordat je gaat klagen over hoe anderen zijn..

Verschil is alleen dat je met een dronken automobilist geen medelijden hoeft te hebben. Als die zijn leven verziekt door een eigen verkeersfout, heeft ie gewoon pech.

TS is pas 23, ik geef toe dat zijn situatie niet gemakkelijk is omdat hij geen familie heeft om op terug te vallen. Ik denk ook dat hij professionele hulp en begeleiding nodig heeft. Zelf ben ik anders ook veel te laat begonnen met werken en qua persoonlijke ontwikkeling (niet alleen werk) loop ik bijna 10 jaar achter.

quote:

Op zaterdag 18 juni 2011 14:44 schreef INTJ het volgende:
1.Maar van realistische doelen word ik ook niet gelukkig.

2. Ik heb eerder het idee dat mensen helemaal niet willen dat ik wat bereik. Dan zouden ze me meer salaris en verantwoordelijkheid moeten geven en dat houden ze liever voor zichzelf. Die misgunnende houding van anderen heb ik ook al kunnen merken in de sportschool toen ik sterker dan anderen begon te worden of wanneer ik hogere cijfers haalde dan anderen.

3. En ik denk niet dat mensen mijn arrogante houding merken. Ik kies namelijk zelf hoe ik mij aan anderen presenteer en ik geloof niet in zesde-zintuig-voedoe.

1. Helaas dat wordt je wel . Er is geen mens bestand tegen het goede gevoel van het halen van doelen en leveren van prestaties. Daar wordt je gelukkig van en de reden dat je nu ongelukkig bent is dat je geen doelen bereikt (want ze zijn onhaalbaar).
2. Natuurlijk zijn er mensen om je heen jaloers of proberen je onderuit te halen. Maar je denkfout is dat iedereen zo zou zijn. De gemiddelde baas is blij met iemand die problemen oplost en van meerwaarde is voor het bedrijf. Maar inderdaad, en daarom is de theorie makkelijker dan de praktijk: er zijn altijd kapers op de kust die ten koste van alles van je willen winnen. Daarom is de weg naar de top hard en ga je het met briljante plannen, maar zonder sociale ervaringen, niet redden. Veranderen dus!
3. Ja, dat merken ze wel. Dat geven je collega's namelijk zelf aan en bovendien heb je het gevoel dat niemand waardeert. Kortom je merkt het zelf ook. Oplossing: goed werk gaan leveren voor de mensen van wie je weet/denkt dat ze dat kunnen waarderen. Krijg je geen waardering? Andere baas zoeken of kijken of de fout niet bij jou ligt (dat is namelijk ook gewoon vaak het geval. Je bent nog jong dus maakt veel fouten)

Ik hoop dat er langzaam al wat belletjes gaan rinkelen om een ander pad op te gaan met je leven...

quote:

Maar hey joh, ik moet me gewoon niet aanstellen. Emoties zijn voor mietjes en de oplossing is simpel: gewoon een verhuiswagen bestellen 's avonds om 11 uur, of je nodigt gewoon een huur Sinterklaas uitm zit je niet alleen met de feestdagen. Simpel toch?

In plaats van op zo'n toon de schuld bij anderen te leggen dat jij geen familie hebt, zou je ook gewoon heel vriendelijk op zoek kunnen gaan naar die oude schoolvriend die met sinterklaasavond ook vaak alleen zit. Of waarom niet jezelf gaan verhuren als hulpsinterklaas? Elke vrijdagavond vrijwillerswerk doen in een jeugdcentrum?

Het is wel duidelijk dat je warmte, liefde en mensen om je heen nodig hebt ja. Maar zie je niet welke reden het zou kunnen hebben dat je dat niet hebt? OK, je situatie is ellendig, maar wat ga jij daar aan doen? Oprah Winfrey werd gewoon tot haar 16e sexueel misbruikt hoor, naast het feit dat ze geen familie had. En waar is zij terecht gekomen?

Het enige wat jij doet is je passief opstellen (de wereld moet maar dingen voor mij doen en mij topsalarissen en status geven, en mensen gebruik ik alleen als ik ze nodig heb). Zie je dan niet in dat juist dát de reden is dat je ook in dit topic meteen al wordt afgesnauwd en belachelijk wordt gemaakt door sommigen?

Je wil een grote broer, een mentor, maar bijna alle tips van mensen hier doe je af als dingen die niet waar kunnen zijn of worden afgesnauwd. Hoe zou jij het vinden een grote broer te zijn die constant niet serieus genomen wordt? Al die mensen hier die je tips geven worden weggeschoven dus die reageren logischerwijs ook niet meer. Welke parallel met je echte leven zou er zijn?

[ Bericht 30% gewijzigd door EenDroom op 19-06-2011 10:01:48 ]

intj, je bent heus de enige niet met ouders from hell hoor. leven is nu eenmaal ook een hoop shit. life sucks. get a fucking helmet!

quote:

Op zondag 19 juni 2011 01:06 schreef INTJ het volgende:

[..]

Hoe doe je dan? Jezelf vermannen? Hoe schakel je het gevoel van ongeluk uit als je stopt met sporten? Hoe schakel je het gevoel van ongeluk uit als je doorgaat met sporten maar geen resultaten krijgt en dat steeds pijnlijk duidelijk wordt ook al geniet je ook ondertussen van het ''lekker knallen''? Hoe spreek je over dingen die je omgeving boeit als die dingen niet eens in je opkomen? Hoe werk je 60 uur in de week als je steeds wordt afgewezen?

INTJ, ik zal nooit een profvoetballer worden, ik zal nooit de ballen vanuit elke willekeurige hoek in het net schieten en ik heb weinig geluk op de halfpipe. Dat weerhoudt mij er echter niet van lekker te gaan sporten, met wat vrienden tegen een bal te trappen of op wintersport te gaan.

Dat gevoel van ongeluk krijg je enkel als je sporten ziet ten gunste van het afvallen. Als je sporten ziet als een heerlijke vrijetijdsbesteding en niet tegen je eigen lichaam vecht, maar tegen de gewichten of tegen elkaar, is het toch prima? De bouw van je lichaam is nu eenmaal zo, ieder mens heeft dingen die hij of zij graag aan zijn of haar lichaam zou veranderen en we hebben niet allemaal de aanleg om kabels van armen te krijgen van wat liften, maar dat moet jouw doel dus ook niet zijn. Mijn doel van voetbal is ook niet Messi worden, maar gewoon wat lol trappen met elkaar.

Je kruipt nu in de positie "ook al sta ik elke dag om 08:00 op en let ik elke dag op wat ik eet, ik val niet af". Dat is natuurlijk heel erg jammer, maar kijk wat je meer waard is; de pret die je krijgt van het sporten of het nadeel dat je ondervindt aan het gezond eten en het vroege opstaan. Als ik elke ochtend om 08:00 zou opstaan en 3 uur zou gaan dribbelen, ben ik bang dat ik tot dezelfde conclusie kom als jij, maar dan zal ik ook de afweging maken tussen de verkregen resultaten en de gedane inspanningen.

quote:

Het is makkelijk praten als je bent opgegroeid in een warme knusse omgeving met veel liefde van ouders en familie die je bij alles hebben geholpen. Ik zie het hier dagelijks hoe pappa en mamma hun zoon of dochter helpen bij het verhuizen met een aanhanger en een auto en het sjouwen van allerlei spullen...Hoe ze 's avonds gezellig voor de open haard zitten en cadeaus uitpakken met Sinterklaas.

Oh, ik ben gaan verhuizen toen mijn ouders 2 maanden op vakantie waren en uiteindelijk is ook alles goed gekomen. Natuurlijk, je hebt het zwaar en je hebt een kutjeugd gehad, maar dat weten we al en dat hoeven we hier in dit topic niet te herhalen. Je kan wel blijven kijken naar de papa's en mama's die hun zoon of dochter helpen, maar blijkbaar wekt dat enkel jaloezie en afgunst, dus dan pijnig je slechts jezelf. Again, net zoals voor het sporten geldt, stel jezelf geen onrealistische doelen en wordt niet boos als je dingen niet kan halen, want daar kan je toch niets aan veranderen.

Je hebt weinig steun van ouders gehad, maar daardoor ben je wel een stuk zelfstandiger dan die mama's-kindjes die van toeten noch blazen weten. Kijk naar hoe volwassen je bent geworden en wat je allemaal geleerd hebt van je moeilijke periodes. Pas als je negatieve ervaringen kunt ombuigen in positieve lessen voor de toekomst, zal je hier uit komen. Wij kunnen vanachter het beeldscherm je geen nieuw lichaam of nieuwe ouders cadeau doen.

quote:

Heerlijk om zo te praten. Zeg ik ook altijd tegen zwervers: niet aanstellen, je kan ook gewoon gaan werken. Tegen gehandicapten zeg ik dat ook: wat nou niet kunnen lopen, je kan toch ook gewoon met die rolstoel je dagelijkse dingen doen? Je kan zelfs topsporter worden bij de Paralympics, niet zo dramatisch doen.

Je bent toch niet gehandicapt? Wees blij dat je gezond en intelligent bent.
Je bent toch geen zwerver? Wees blij dat je in staat bent een eigen woninkje te betrekken die je volledig naar eigen inzicht kan indelen en waar je eigen baas bent. Heb je nog niet vaak genoeg het Kinderen in Afrika argument gehoord? Je hoeft geen honger te lijden, je hebt geen ziekte of gebrek, je bent in een ontzettend welvarend land geboren en pak de kansen dan die jou geboden worden.

quote:

Echt...godverdomme zeg. Nee wat ik nodig heb is iemand die mij heel even aan de hand meeneemt door het leven tot ik weer zonder zijwieltjes kan fietsen. Een mentor, een grote broer, een voorbeeld. Iemand die ''daar'' is geweest en het nu gemaakt heeft.

Volgens mij weet je helemaal niet wat jij nodig hebt en je reageert hier ontzettend fel op gewone users die je niet met de fluwelen handschoentjes aanpakken zoals je gehoopt had, maar als je op zoek bent naar een lotgenoot, iemand die eveneens een periode van zelfkwijnend zelfmedelijden heeft gekend en daar nu bovenop is gekomen, zul je nog even verder moeten zoeken.

Ik begrijp in ieder geval niet wat er erg is, vreselijk of onrechtvaardig aan het lot dat jou heeft getroffen, buiten dan dat je nu in een pessimistische vicieuze cirkel bent doorgeschoten die je niet vooruit gaat helpen. Kijk eens naar de dingen die je wel kan, kijk eens naar het papiertje dat je alsnog hebt weten te behalen en kijk eens naar de dingen die jou vrolijk en gelukkig maken.

Het grootste probleem is gwn dat je niet jezelf durft te zijn. Hierdoor kan jij geen vriendschappen opbouwen omdat jij met verkeerde mensen(lees: andere interesses) omgaat.

Behalve je werk heb je niks in het leven. Als je in je vrije tijd niks doet dan heb je ook niks te vertellen. Je bent niet interessant en dus kan je geen vrienden maken. Met je collega's praat je voornamelijk over werk en focus je attentie volledig daarop. Ook al speel je toneel je collega's weten gwn dat je levenloos bent, maar dat zullen niet tegen jou zeggen. Aangezien jij je werk goed doet. Echter buiten werktijd zal jij nooit met jouw collega's leuke activiteiten doen aangezien jij de serieuze gast is en in t weekend dingen doet waar niemand zich aan relateren.= jouw masker.

Dus je weet wat er te doen staat als je uit dit vicieuze cirkeltje wil stappen.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 11:45 schreef Mekkalomp het volgende:
Echter buiten werktijd zal jij nooit met jouw collega's leuke activiteiten doen aangezien jij de serieuze gast is en in t weekend dingen doet waar niemand zich aan relateren.= jouw masker.

Dus je weet wat er te doen staat als je uit dit vicieuze cirkeltje wil stappen.

Hard oneens, tenminste als je bedoelt dat serieus zijn een masker zou zijn. "af en toe eens los gaan", "de beest uithangen" en dat soort dingen; er zijn ook zat mensen te vinden die daar niet van houden. Ik heb inmiddels ook ontdekt dat er velen zijn die denken dat je jezelf niet durft bloot te geven als je niet af en toe de bloemetjes buiten zet.

Je hebt idd gelijk volgens mij dat TS zichzelf niet durft te zijn, maar bij mij kwam dat bijvoorbeeld doordat veel mensen niet beseffen dat je op vrijdag en zaterdag klemzuipen niet iets is dat iedereen doet. Dat er ook mensen zijn met andere hobby's en interesses dan 'stappen'. Ik heb mezelf dat ook veel te lang aan laten praten; grootste fout van mij leven. Dus niet dingen gaan doen waarmee je vrienden krijgt, maar dingen gaan doen die je interesseren zodat je vrienden krijgt.

[ Bericht 18% gewijzigd door EenDroom op 19-06-2011 12:44:00 ]

quote:

Op zondag 19 juni 2011 12:33 schreef EenDroom het volgende:

[..]

Hard oneens, tenminste als je bedoelt dat serieus zijn een masker zou zijn. "af en toe eens los gaan", "de beest uithangen" en dat soort dingen; er zijn ook zat mensen te vinden die daar niet van houden. Ik heb inmiddels ook ontdekt dat er velen zijn die denken dat je jezelf niet durft bloot te geven als je niet af en toe de bloemetjes buiten zet.

Je hebt idd gelijk volgens mij dat TS zichzelf niet durft te zijn, maar bij mij kwam dat bijvoorbeeld doordat veel mensen niet beseffen dat je op vrijdag en zaterdag klemzuipen niet iets is dat iedereen doet. Dat er ook mensen zijn met andere hobby's en interesses dan 'stappen'. Ik heb mezelf dat ook veel te lang aan laten praten; grootste fout van mij leven. Dus niet dingen gaan doen waarmee je vrienden krijgt, maar dingen gaan doen die je interesseren zodat je vrienden krijgt.

met masker bedoelde ik: ts doet zich voor als een extravagante persoon en probeert zijn levensloosheid te verhullen door serieus te zijn in zijn werkomgeving. Ik dacht dat ik ergens te gelezen hebb dat hij zijn weekendavonturen verzint.

Wat ik ff wil zeggen is dat ik het mooi vind dat iedereen hier jou probeerd te motiveren.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 13:16 schreef INTJ het volgende:

[..]

Nu stel je het wel heel zwart wit. Er is een verschil tussen profvoetballer worden en winnaar worden van je regionale competitie. Er is een verschil tussen een gewichtheffen op de Olympische Spelen en een lichaam hebben waarmee je je in het plaatselijke zwembad durft te vertonen. Als zelfs de laatste dingen je niet lukken, dan is het niet zozeer dat je geen talent hebt, maar dat je je helemaal aan de bodem van de genenpoel bevindt. wel. Dan heb je gewoon de slechtste kaarten gehad die je maar bedeeld kon krijgen en vind ik het een erg misselijke grap van moeder de natuur dat ze mij de ambitie geeft om meer te zijn dan ik kan zijn. Dat is voor mij heel moeilijk te accepteren en ik blijf dan ook zoeken naar trainingsmethoden etc. Maargoed, ik hoop inderdaad dat er een dag komt dat ik het puur voor mijn plezier kan doen.

Kinderen die van toeten noch blazen weten zullen dat waarschijnlijk ook nooit hoeven. Het is ook niet zo dat ik alles en iedereen afsnauw, dat blijkt zeker niet uit mijn postgeschiedenis. Alleen mensen die met gemakzucht praten kunnen rekenen op felle reacties.

Je laakt het feit dat je ambitie hebt? Of dat je graag de beste wilt zijn in de dingen die je doet?
Het is juist lovenswaardig dat je die kwaliteiten hebt en buig deze dan ook om ten gunste van jezelf. Maar ga dan voor de punten waar je goed in bent. Leen voor je studie, werk hard en solliciteer nog harder. Vertrouw op je eigen wilskracht en kwaliteiten, dan maakt het uiterlijk niet uit.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 13:16 schreef INTJ het volgende:
Er is een verschil tussen een gewichtheffen op de Olympische Spelen en een lichaam hebben waarmee je je in het plaatselijke zwembad durft te vertonen. Als zelfs de laatste dingen je niet lukken, dan is het niet zozeer dat je geen talent hebt, maar dat je je helemaal aan de bodem van de genenpoel bevindt. wel. Dan heb je gewoon de slechtste kaarten gehad die je maar bedeeld kon krijgen en vind ik het een erg misselijke grap van moeder de natuur dat ze mij de ambitie geeft om meer te zijn dan ik kan zijn. Dat is voor mij heel moeilijk te accepteren en ik blijf dan ook zoeken naar trainingsmethoden etc.

Wederom laat je zien dat je gewoon verkeert denkt. Niet je uiterlijk, maar wat je ermee doet bepaalt je leven. Je moet je zwakke punten accepteren en ermee leren leven in plaats van er je hele leven tegen blijven vechten.

Ik heb ook een vriend die zijn hele leven al onzeker is over zijn uiterlijk en zichzelf niet knap genoeg vindt (en idd hij is niet moeders mooiste); terwijl andere vrienden die toch zeker niet knapper zijn er niet over inzitten en binnen no time altijd een nieuw meisje aan de haak slaan. Alles wat ik maar wil zeggen is dat je simpelweg altijd positieve kanten hebt vanwaar je de situatie kan beoordelen. Zeker uiterlijk is voor mannen iets dat heel veel te maken heeft met nonchalance en zelfvertrouwen en veel minder met spierballen. Je hebt je intelligentie; gebruik dat dus!

quote:

Het is ook niet zo dat ik alles en iedereen afsnauw, dat blijkt zeker niet uit mijn postgeschiedenis. Alleen mensen die met gemakzucht praten kunnen rekenen op felle reacties.

nou kan je me veel verwijten, maar niet dat ik met gemakzucht praat. ik heb mijn eigen portie leven ook weet je.

je claimt zo goed te zijn en beter dan al die anderen, terwijl je je tegelijk zo tekortgedaan voelt. een soort tegenstrijdige mega-arrogantie gecombineerd met een hoop onzekerheid. en niets van de problemen komen door jou. het is allemaal de schuld van anderen. tsja. niemand kan jouw leven leuker maken behalve jijzelf. vooralsnog is de grootste hobbel daarin je eigen houding denk ik.

Probeer nog iets lager in te zetten.
Studentenbijbanen, vakantiewerk en je daar dan dusdanig bewijzen dat je een vast contract kan krijgen. Voldoende werk in de verzekeringsmarkt en de callcenters.

Edit: antwoord was al gegeven door TS.

[ Bericht 89% gewijzigd door Webschip op 19-06-2011 16:03:58 ]

Maar als je één jaartje hard werkt, kun je makkelijk genoeg verdienen om een masterjaar te volgen.

Dat komt wel goed, ik denk dat je gewoon een keer tegen een stel leuke mensen aan moet lopen en wat geluk moet hebben, dan kom je vast en zeker op de plek waar je jezelf gelukkig voelt

quote:

Op zondag 19 juni 2011 01:06 schreef INTJ het volgende:
Weet je hoe ik verhuisd ben? Met alleen een matras en een plastic tas vol kleding in een vuilniszak 's avondsrond 22.30 toen ik de deur uitgeschopt ben en iedereen me op straat na stond te kijken terwijl ik met mijn matras aan het zeulen was. Weet je hoe mijn Sinterklaas is geweest? Twee schreeuwende ouders die mij de schuld geven van hun ruzie.

Maar hey joh, ik moet me gewoon niet aanstellen. Emoties zijn voor mietjes en de oplossing is simpel: gewoon een verhuiswagen bestellen 's avonds om 11 uur, of je nodigt gewoon een huur Sinterklaas uitm zit je niet alleen met de feestdagen. Simpel toch?

Rot toch op.

Oja je kunt ook gewoon met een psycholoog praten over die onverwerkte emoties. Nee je moet niet verwachten dat die je problemen gaat oplossen. Het is volstrekt normaal dat je geld betaalt voor iemand die geen fuck om je geeft en je na drie kwartier de deur uit schopt ongeacht wat je net allemaal voor vreselijke dingen hebt besproken. Maar stel je niet zo aan INTJ, dan zoek je maar gewoon een andere.

Echt...godverdomme zeg. Nee wat ik nodig heb is iemand die mij heel even aan de hand meeneemt door het leven tot ik weer zonder zijwieltjes kan fietsen. Een mentor, een grote broer, een voorbeeld. Iemand die ''daar'' is geweest en het nu gemaakt heeft.

Ik heb met je te doen, hoor (de ziekte van Crohn is een bijzonder nare ziekte), maar je werkt jezelf tegen. Kijk maar: je houdt vast aan nare herinneringen. Je besluit dat professionele hulpverleners niet werkelijk om je geven en je zou willen dat iemand je aan de hand zou meevoeren. Zo'n mentor dient zich niet zomaar aan; tot die tijd ben je echt het beste af bij een gediplomeerd psycholoog.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 16:30 schreef INTJ het volgende:

[..]

I know, I know, maar wanneer dan, vraag ik mij altijd af, ik wacht al zo lang en ben bang dat ik zoveel aan het missen ben. Wou dat ik ook op mijn veertiende met knikkende knieen hoi moest zeggen tegen de schoonouders van mijn vriendin, of met blozende wangen condooms kopen bij de drogist, of blowen op een camping in verweggistan...

En dan vervolgens op je 16e in de haven kan werken en op je 19e een of andere oppervlakkige truus te hebben bezwangerd, waardoor je hele jeugd definitief verpest is?

Nee hoor jongen, je hebt geluk dat je man bent, jij kan op je 35e als single kiezen uit de meest gewillige single-dames die geen man meer uit te kiezen hebben met ratelende biologische klokjes.

Grootste probleem is hier obviously het denkpatroon. Het is ongelovelijk hoeveel invloed dat heeft op het gedrag. Kijk maar eens:

Situatie A:
1. Op een vereniging kun je in contact komen met mensen
2. Je denkt: daar is voor mij niets te vinden
3. Je krijgt een slecht gevoel bij het gaan naar verenigingen.
4. Je gaat niet naar de vereniging.
5. Er verandert niets.

Situatie B:
1. Op een vereniging kun je in contact komen met mensen
2. Je denkt: misschien kan ik daar heen
3. Je krijgt een gevoel van spanning bij het gaan naar een vereniging
4. Je twijfelt of je moet gaan naar de vereniging.
5. Resultaat is onzeker.

Situatie C:
1. Op een vereniging kun je in contact komen met mensen
2. Je denkt: gaaf, daar kan ik mensen ontmoeten
3. Je krijgt een goed gevoel bij het gaan naar een vereniging.
4. Je gaat naar de vereniging en komt in contact met mensen.
5. Er verandert daadwerkelijk iets.

Op stap 2 heb je veel invloed. Je zou je analytische vermogen eens kunnen aanspraken om de feiten en gedachtes uit elkaar te trekken. Vervolgens kun je jezelf trainen in het krijgen van de juiste gedachte die tot het gewenste resultaat zal leiden. Verwacht alleen niet direct resultaat, want denkbeelden zijn vaak ook een automatisme. Soms gaat het zo onbewust of snel dat je stap 2 niet eens meer merkt en dus alleen op stap 3 komt. Lees de situaties eens zonder stap 2 te lezen.

Wat enorm mooi is is dat wanneer je stap 2 verandert, stap 3 en 4 dus mee zullen veranderen. Dan krijg je dus echt te maken met een andere realiteit.

NLP coaching is een goede manier om dit te trainen imo. Het kan ook op eigen kracht, maar waarschijnlijk gaat het sneller met behulp van een coach.

[ Bericht 100% gewijzigd door Daboman op 19-06-2011 20:32:07 (dubbel) ]

Kerel, ik heb je OP gelezen en ik denk dat je gas terug moet nemen en intensieve psychische hulp nodig hebt.

Je stelt veel te hoge eisen aan jezelf en als je die niet kan waarmaken, roep je dat je faalt. En waarom stel je je die eisen? Volgens mij denk je gelukkig te kunnen worden als je een superstrak lijf hebt en een topbaan waarmee je bakken met geld verdient. Maar ben je gelukkig als je een patserig arrogant mannetje wordt die het helemaal 'gemaakt' heeft in het leven? Als je denkt dat vrouwen voor zo'n iemand in de rij staan, ben je behoorlijk naïef. Misschien dat je daarmee types scoort die je ook ziet in Take Me Out of Dames In De Dop, maar de meeste vrouwen gaan voor iemand met zelfrespect die leuk in de omgang is. Als ze een relatie willen, zoeken ze iemand op waarvan ze denken dat ze een leuke tijd met die jongen kunnen hebben. En natuurlijk trekt een goeduitziende gozer die het helemaal gemaakt heeft wel hun aandacht. Maar als ze erachter komen dat hij een arrogante blaaskaak is zonder respect voor zichzelf en anderen, lopen ze snel weer weg.

Je laat al weten dat je behoefte hebt aan affectie, aan aandacht, acceptatie en respect. Dat bereik je op deze manier nooit.

Ik denk dat een gewone psycholoog waar je 1x in de zoveel tijd een uurtje mee praat, idd niks gaat helpen. Ik denk dat je persoonlijkheidsproblemen hebt en dat je daarvoor hulp moet gaat zoeken die intensiever is en erop gericht dat je dingen anders leert aan te pakken.

En wat je leeftijd betreft. Je hebt je leven nog voor je. En je leert ervan te gaan genieten als je jezelf gaat waarderen. Staar je niet blind op de dingen die allemaal mis gegaan zijn in het verleden, want het leven verloopt voor iedereen anders dan ze in eerste instantie hadden gewild. Iedereen maakt fouten en iedereen kan daarvan leren.

Ook al zie je het nu niet, er zijn vast dingen die ook jouw leven de moeite waard maken. Als je je beter gaat voelen, ben je ook beter in de omgang met andere mensen en kom je vanzelf mensen tegen die je wel waarderen. Dat is veel belangrijker dan een strak lijf en een baan op niveau.

En nog één ding. Als je ouders met de rest van de familie hebben gebroken, betekent het niet dat jij dat ook moet doen.

quote:

Op zaterdag 18 juni 2011 14:44 schreef INTJ het volgende:
En ik denk niet dat mensen mijn arrogante houding merken. Ik kies namelijk zelf hoe ik mij aan anderen presenteer en ik geloof niet in zesde-zintuig-voedoe.

Ik bied je op een presenteerblaadje aan dat mensen dat wel degelijk merken. Ik durf er zelfs een wedje om te leggen. Dat heeft niks te maken met zesde-zintuig-voedoe, dat heet non-verbale communicatie. Die heb jij ook en die kun je niet volledig sturen. Of je bent een topacteur, maar eerlijk gezegd heb ik niet de indruk van jou dat je typisch acteur bent. Maar daar kan ik uiteraard naast zitten.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 14:39 schreef INTJ het volgende:

Ik sta boven anderen, want ik heb meer kennis van wetenschappen dan anderen. Ik sta boven anderen, want ik heb meer discipline met betrekking tot studeren, werken, eten, bewegen en slapen dan anderen. Ik sta boven anderen, want ik leef alleen en zij niet.

Maar mijn arrogantie is niet op zijn plaats, want ik heb geen hogere cijfers dan anderen, niet meer geld dan anderen, niet minder vet dan anderen en niet meer spier dan anderen. Dat maakt mij onzeker. Toch ben ik in de veronderstelling dat ik, dankzij de eigenschappen die mij boven anderen plaatsen, in het het lichaam van Arnold Schwarzenegger meer spiermassa heb dan hij van durft te dromen en dat ik in het lichaam van Mark Rutte de staatsschuld lager maak dan hij van durft te dromen. Daarom voel ik mij tekortgedaan. Ik ben een gevangene van mijn lichaam.

Als anderen mensen met meer discipline zouden studeren, werken, eten, trainen en slapen zouden ze zoveel moois bereiken. Maar ze gooien er met de pet naar. Ik zoie het dagelijks in de sportschool. Gasten die maar wat aanrommelen en zuipen en snuiven en doen en toch nog een mooi lichaam kweken. Kan je nagaan wat ze zouden bereiken als ze zouden zijn zoals ik. Maar ze verprutsen hun talent. Daarom kijk ik op ze neer. Ze krijgen de beste kaarten en doen er niks mee en bereiken van alles. Ik probeer het beste van mijn slechte kaarten te maken en ik bereik niks. Haat is het gevolg. Pure haat.

Maar nergens heb ik gezegd dat ik met de vinger naar anderen wijs. Ik kijk wel naar anderen, maar geef ze niet de schuld. Ik zeg bijvoorbeeld dat ik niet overeenkom met andere mensen en dat ze mij niet begrijpen. Misschien interpreteer jij dat als de schuld op anderen schuiven, maar ik zie het als een voorbeeld van hoe ik zelf niet in staat ben om mij aan te passen aan de rest van de wereld.

Mijn interpretatie van wat ik hier lees, is dat jij veel vergelijkt. Mijn vraag is wat je hieruit haalt. Wat levert het je op om met anderen te vergelijken? Geeft het je bijvoorbeeld een beter zelfbeeld om overal een competitie van te maken?
Wat zou er gebeuren als je andere mensen gewoon zou zien als mensen, zonder er een label als "beter dan ik" of "minder goed dan ik"? Wat zou er gebeuren als je het oordelen iets achterwege zou laten? Dat geldt niet alleen voor mensen, maar ook voor activiteiten, banen, studies, etc. In plaats daarvan zou je eens kunnen proberen alles objectief (en eventueel subjectief zonder oordeel) te beschrijven. Dus niet: "ik ben socialer dan mijn baas", maar "mijn baas heeft geen opleiding communicatie afgerond" of "mijn baas kan goed omgaan met alle collega's"

quote:

I know, I know, maar wanneer dan, vraag ik mij altijd af, ik wacht al zo lang en ben bang dat ik zoveel aan het missen ben. Wou dat ik ook op mijn veertiende met knikkende knieen hoi moest zeggen tegen de schoonouders van mijn vriendin, of met blozende wangen condooms kopen bij de drogist, of blowen op een camping in verweggistan

Eerlijk gezegd denk ik dat dat pas gebeurt wanneer je openstaat voor anderen. Je kunt nog zo beweren dat je zelf je presentatie bepaalt, maar zoals ik hierboven al schreef: mensen leiden uit je non-verbale communicatie wel af dat je een oordeel over wie dan ook hebt. Dat schrikt mensen echt af.

Daar komt bij dat er overduidelijk een paradox in je denken zit: je wilt affectie, maar met je gedrag ("ik voel me beter dan...") stoot je mensen af. Vervolgens wordt het een self-fulfilling prophecy, omdat mensen inderdáád niet naar je toe komen en jij denkt: "zie je wel, ik krijg nooit affectie".

Het belangrijkste voor jou is dat je leert weer controle te nemen over zulk soort dingen. Indirect probeer je dat, door te streven naar een goed betalende baan, naar een strak lichaam, door je te bedenken dat jij een strak eetregime hebt. Helaas is dat schijncontrole, waar je de echte controle laat liggen. Het is te vergelijken met een eetstoornis, qua denkwijze. De echte controle zit 'm in het feit dat jij kunt leren dat ook jij de moeite waard bent, maar pas als je ervoor openstaat. Zoals een paar posts hierboven (over NLP en die 3 scenario's) werd aangegeven: met je denken of op z'n minst het doen (want denken en doen zullen zeker in het begin niet altijd overeenkomen) kun je best dingen sturen. Door te oefenen kun je leren andere kanten van mensen te zien dan de vergelijkende kant. Door complimenten te gaan tellen (en opschrijven) kun je leren dat mensen jou wel degelijk complimenten kunnen/zullen geven.

Zelfde geldt voor die baan: wil jij een baan waarin jij je ei kwijt kunt, dan kun je zorgen voor een goede opleiding. Je echte bevlogenheid zal mensen aantrekken, veel meer dan je eigendunk.
Echter, is rijk worden je hoofddoel, val je al snel door de mand. De bevlogenheid is er dan gewoon niet, om de simpele reden dat rijk worden extrinsieke motivatie om te werken is, terwijl bevlogenheid intrinsieke motivatie is. Dat heeft gevolgen voor prestaties, maar daarmee zal ik je niet vervelen.

Hoewel je hier op het forum (en op diverse andere websites) voldoende tips zult kunnen vinden om hiermee aan de slag te gaan, biedt een psycholoog in zoverre meerwaarde dat hij of zij op jou kan toespitsen. Verder is hij (voor het gemak, lees: hij/zij) gespecialiseerd in dergelijke problemen. Het zeggen dat een psycholoog jou snel de deur uitschopt voor veel geld, tja, dát zou een vorm van extrinsieke motivatie zijn. Echter, ik hoop voor je dat jij een psycholoog tegenkomt die het uit liefde voor het vak en zijn cliënten doet. Precies dát wat jij zelf zegt over je baan, daar beticht jij een psycholoog ook van. Ze zullen er zijn, absoluut. Maar de meeste psychologen hebben wel degelijk een plekje in hun hart voor wat hun cliënten bezighoudt. Zij hebben ook moeten leren om het af te sluiten, anders blijven ze thuis doormalen. Het betekent echt niet dat ze er ook niet voor 100% voor jou zijn op het moment dat je daar binnen zit.

Zoek je echter een moeder-/vaderfiguur zul je die inderdaad niet vinden in een psycholoog. Dat is ook niet hun functie. Ze kunnen een stukje met je meelopen op je levensweg, ze kunnen je een stukje begeleiden in het op de rit zetten van je leven, maar het zijn geen ouders of wat ook. Een vervanging voor je eigen ouders vinden is niet zo gemakkelijk. Het is ook de vraag of je dat moet willen. Waarschijnlijk is dat voor jou altijd een pijnlijke plek en kun je een klein stukje van het gemis opvullen met liefde van anderen. Echter: moeder- en vaderliefde zul je alleen kunnen krijgen van een vader of moeder.

Hoewel ik het ook logisch vind, denk ik dat het bij jou stukken dieper zit dan wat je hier op het forum etaleert. Ik zie stukken pijn, ik zie stukken verdriet, ik zie stukken boosheid, maar je kunt er niet veel mee. En dat heb je waarschijnlijk wel nodig om verder te kunnen. Niet om jouw ziekte van Crohn hieraan te linken, maar opgekropte emotie zorgen voor een bepaalde vorm van stress, die gezondheid bijzonder negatief kan beïnvloeden en die zelfs ziek kan maken.

Misschien is de inhoud van dit bericht niet zo leuk voor je, maar realiseer je dat het wel geschreven is met de bedoeling om jou een stukje verder te helpen. Verwerp het, neem het in je op, doe er wel of niets mee: het is voor jou.

quote:

Bedankt, maar het scenario is als volgt.

Verleden tijd
1. Op een vereniging kun je in contact komen met mensen
2. Je denkt: daar is voor mij niets te vinden
3. Je krijgt een slecht gevoel bij het gaan naar verenigingen.
4. Je gaat toch naar de vereniging.
5. Maar er verandert niets.

Tegenwoordige tijd
1. Op een vereniging kun je in contact komen met mensen
2. Je denkt: gaaf, daar kan ik mensen ontmoeten
3. Je krijgt een goed gevoel bij het gaan naar een vereniging.
4. Je gaat naar de vereniging en komt in contact met mensen.
5. Maar er verandert niets.

Ik heb gisteravond nog een sociale gelegenheid bezocht, nota bene op uitnodiging van anderen. Aanvankelijk wilde ik niet gaan: ik zou liever een film kijken, gamen, een sollicitatiebrief schrijven of gewoon gaan slapen. Het wordt toch nooit wat. Ik realiseerde me dat het een gedachtepatroon is dat doorbroken moet worden, want gisteravond zou zomaar eens het tegendeel kunnen bewijzen, ook al zijn vele avonden daarin niet geslaagd. Met goede moed stap ik op de fiets, kom daar binnen, zeg iedereen gedag en probeer een gesprek aan te knopen maar...iedereen laat mij gewoon links liggen. Ik wilde meteen naar huis gaan, maar bedacht me dat er toch nog leuke dingen te doen waren op die avond en ik besloot me daar op te richten en van te genieten. Toch heb ik geen aansluiting kunnen vinden bij anderen.

Dus ik kom thuis, ik vind het zonde van mijn avond omdat ik net zo goed lekker op tijd had kunnen slapen of film kijken etc...Maar besef me dat ik toch een leuke avond heb gehad ondanks anderen, niet dankzij anderen. Zo gaat dat de laatste tijd heel vaak. Ik ga vol goede moed ergens heen, maar val keihard op me bek. Ik word dus gestraft voor mijn positieve instelling. Dat terwijl ik het net zo goed naar mijn zin had gehad als ik gewoon alleen uit was geweest en dan had ik niet de negatieve sociale ervaring gehad.

Gevolg, voortaan draai ik het om: ik ga lekker alleen uit eten, of alleen naar de bioscoop, of alleen zwemmen, of alleen bowlen, dan heb ik het goed naar mijn zin en als anderen mensen mij willen leren kennen doen ze maar hun best voor mij. Zo niet, ook prima, heb ik toch een leuke avond gehad. Maar niet meer andersom, niet meer dat ik eerst mijn best moet doen om anderen te leren kennen in de hoop dat ze mij accepteren en als me dat niet lukt me maar richten op de leuke activiteit op de avond, daar word ik doodongelukkig van het is ook nog eens verschrikkelijk vernederend om zo aan de kant gezet te worden.

Ik heb dus het idee dat het niet dankzij mijn instelling is dat beloftes zichzelf waarmaken, maar ondanks mijn instelling.

Je vervalt dus na enige tijd toch weer in je oude denkpatroon. Je legt dan geen contact meer omdat je denkt dat dat geen zin heeft. Je denkt namelijk dat mensen jou maar moeten benaderen in het zwembad e.d. Daaruit volgt dat je (na een paar missers) geen mensen benadert. Daarmee houd je opnieuw je eigen realiteit in stand. Het kan best dat het type mensen waar jij goed mee klikt zich ergens anders bevindt. Mijn voorbeeld was alleen om het idee te illustreren. Door je denkpatroon sta je maar tijdelijk open voor nieuwe contacten.

TS, ik denk dat je een stuk verder gaat komen als je gaat inzien dat je dingen op een andere manier moet gaan benaderen.

Zoals jij dingen beschrijft, maak ik op dat de wereld voor jou heel bedreigend is, dat je niemand kan vertrouwen en dat je moet streven om de beste en de sterkste te zijn omdat je anders een loser bent.

En als ik ook lees dat er door je ouders voortdurend werd gescholden en dat je vervolgens het huis bent uitgetrapt en over straat zwerft met een matras, kan ik wel begrijpen dat je de wereld op zo'n manier ziet. Logisch dat je problemen hebt met vertrouwen. Als je in zo'n omgeving bent opgegroeid, ga je de wereld bedreigender en negatiever beleven dan iemand die wel in een liefdevol en harmonieus gezin is opgegroeid. Je gaat jezelf harden en afsluiten. Maar ondertussen ben je heel ongelukkig, omdat je - net als ieder mens - toch behoefte hebt aan affectie.

Ik raad je toch aan om psychische hulp te gaan zoeken. Geef het een kans, ondanks dat je nu het idee hebt dat psychologen mensen zijn die profiteren van jouw problemen. Natuurlijk verdienen ze geld aan je, want het is hun werk. Maar dat betekent niet dat ze daarom niet betrokken met jou zijn en je oprecht willen helpen.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 23:10 schreef INTJ het volgende:

[..]

Ja dat zie ik wel in, maar de pijn van continu je best doen en afgewezen te worden weegt zwaarder dan de pijn van af en toe eenzaam zijn. Het is voor mij hetzelfde als arm zijn en maar geld blijven gooien in een fruitautomaat in de hoop dat ik een keer de jackpot win, voor mijn geld op is. Dan blijf ik liever arm en ga ik zuinig met mijn geld om. Dan maar het defecte, maar wel zelfbeschermende gedachtepatroon.

Hier zeg je dus eigenlijk dat je gewoon niet wil veranderen. Maar ik vind het onzin. Ik heb vaak genoeg gehad dat ik mensen heb ontmoet gewoon simpelweg via internet waarbij het contact voorbij het internet gegroeid is. Maar als je echt wil vereist dat wel enig initiatief.

Waarom wil je trouwens de jackpot winnen? dat is heel wat anders dan affectie. JIj wil direct het toppunt. De meeste mensen hebben met niet meer dan 6 anderen een diepgaande relatie. Al het andere is dus oppervlakkig. Daarnaast moet je natuurlijk goed beseffen dat je niet in 1 dag een diepgaande relatie met iemand opbouwt.

Je denkt te veel na over dit alles.

Ik ben trouwens ook een intj
voor de rest heb ik je topic nog niet gelezen

quote:

Op zondag 19 juni 2011 23:34 schreef INTJ het volgende:

[..]

Weet ik Wicked, ik denk te veel na inderdaad en daarmee vergroot ik mijn problemen. Maar als ik niet denk, dan ben ik weer stuurloos. Ik moet strategie bepalen. Weten hoe ik mijn leven wil sturen. Kansen en bedreigingen in kaart brengen, oplossingen in kaart brengen, in kaart brengen wat ik wil en hoe ik het kan bereiken etc.

Ja logisch, dat doe ik ook, maar er moet een moment zijn dat je die dingen die je hebt bepaald ook gaat gebruiken. En niet alleen bij denken laat.
Enige wat ik nog wil zeggen is: Creëer geen obstakels voor jezelf.

Zo zag ik de wereld ook heel lang. "Only the strongest will survive."

Maar als je zo in het leven staat, is alles heel negatief en ga je je nooit beter voelen en durf je nooit iemand te vertrouwen.

Maar probeer eens te bedenken waarom veel mensen wél makkelijker contact maken, vrienden en een relatie hebben en populair zijn. Komt dat omdat ze sterker zijn dan jou? Of kijken ze heel anders tegen dingen aan?

Er gaan pas dingen veranderen als je objectief gaat onderzoeken waarom jij elke keer problemen hebt. En vervolgens kan je leren hoe je het op een andere manier kan aanpakken.

Hoe slim en intelligent ook bent, je kan dit niet alleen. Je hebt andere mensen daarvoor nodig, omdat andere mensen jou altijd op een andere manier zien dan jij dat zelf doet. Je kan jezelf niet zien, dus je weet daarom niet goed hoe je non-verbaal op andere mensen overkomt.

En daarom ben je in eerste instantie het best af bij psychologen. Zij hebben gestudeerd, dus zij kunnen objectiever kijken dan bij wijze van spreke je buurvrouw.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 23:34 schreef INTJ het volgende:

[..]

De jackpot voor mij is 1 goede vriend en 1 vriendin. Ik zeg ook inderdaad dat ik op dit moment niet wil veranderen en geef daar een goede reden voor.

Weet ik Wicked, ik denk te veel na inderdaad en daarmee vergroot ik mijn problemen. Maar als ik niet denk, dan ben ik weer stuurloos. Ik moet strategie bepalen. Weten hoe ik mijn leven wil sturen. Kansen en bedreigingen in kaart brengen, oplossingen in kaart brengen, in kaart brengen wat ik wil en hoe ik het kan bereiken etc.

Dan begrijp ik niet wat je met dit topic wil en sluit ik me aan bij Wicked.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 16:30 schreef INTJ het volgende:
Wou dat ik ook op mijn veertiende met knikkende knieen hoi moest zeggen tegen de schoonouders van mijn vriendin

De schoonouders van je vriendin zijn meestal jouw ouders.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 16:30 schreef INTJ het volgende:

[..]

I know, I know, maar wanneer dan, vraag ik mij altijd af, ik wacht al zo lang en ben bang dat ik zoveel aan het missen ben. Wou dat ik ook op mijn veertiende met knikkende knieen hoi moest zeggen tegen de schoonouders van mijn vriendin, of met blozende wangen condooms kopen bij de drogist, of blowen op een camping in verweggistan...

Zorg eerst dat je mensen leert waarderen. Je haat mensen die er met de pet naar gooien. Ik gooi er ook met de pet naar maar ben wel leuk in de omgang. Je zou mij dus al afschrijven op basis van je jaloersheid. Doe dat niet en respecteer iedereen zoals ie is . Wie goed doet die goed ontmoet, zo ging dat spreekwoord toch?

quote:

Op maandag 20 juni 2011 09:23 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Wie goed doet die goed ontmoet, zo ging dat spreekwoord toch?

Helaas gaat dat niet altijd op zoals je dat zou willen.
Voor de rest heb je gelijk natuurlijk.
Het gaat erom dat je van binnen vrede hebt met mensen die er met de pet naar gooien, dat zou al wat relaxter maken.
Ik heb daar ook last van gehad dat, mensen die niet alles uit het leven haalde ging ik meteen tegenin waarom ze dat wel zouden moeten doen.
Maar daar ben ik mee gestopt en dat heeft hele fijne 'relaties' gemaakt tussen mij en mijn vrienden en omgeving.

ik begrijp eerlijk gezegd om te beginnen niet goed waarom het storend voor iemand is als iemand anders niet "alles eruit haalt wat er in zit" eigenlijk. waarom boeit het je wat een ander doet? het is een val eerste klas. je kan namelijk andere mensen niet veranderen. en andere mensen zijn nu eenmaal geen perfecte mensen want perfecte mensen bestaan niet.

als ik me zou moeten storen aan iedereen die imho iets doms/stoms/lomps doet, dan zou ik geen leven meer hebben. en hier niet zo reageren, dat ook al

het stoort mij dat ts niet duidelijk aangeeft wat hij wil... ja alles, maar hij geeft niet aan wat hij nou van ons wil?

één of andere oplossing voor alles wat je een beetje vervelend vindt? tja die hebben we niet, maar er zijn wel tips gegeven om er te komen.
Je wil er gewoon niks van weten. Iedereen is niet hetzelfde als jij dus die mensen kun je maar beter negeren/ontwijken.
je zit in een neerwaartse spiraal maar je wil er (toch) niks aan doen anders had je dat al lang gedaan.
Je verwacht dat mensen alles voor je doen, maar je wilt niks terug doen.
Je denkt dat je het allemaal zelf wel beter kan, maar het is 100% duidelijk dat je daar enorm in faalt.
je weet het bovenstaande zelf allemaal ook wel, maar bent in ontkenning want dan zal je moeten toegeven dat je toch niet zo geweldig bent als je zou willen zijn.

trouwens:

quote:

. Zeg ik ook altijd tegen zwervers: niet aanstellen, je kan ook gewoon gaan werken. Tegen gehandicapten zeg ik dat ook: wat nou niet kunnen lopen, je kan toch ook gewoon met die rolstoel je dagelijkse dingen doen?

Als je een zwerver de kans biedt om idd iets te doen en je zegt.. stel je niet aan, ga werken dan zou die dat doen tenzij hij net als jij smoesjes gaat verzinnen: pech rot dan maar op.
Heb zelf met gehandicapten gewerkt en je zegt wel dat soort dingen tegen ze. als ze zelf hun rug kunnen krabben, ga ik dat toch echt niet voor ze doen hoor!
eruit halen wat erin zit! geen gezeik.

dus wat wil je nou?

quote:

Op zondag 19 juni 2011 16:30 schreef INTJ het volgende:

[..]

I know, I know, maar wanneer dan, vraag ik mij altijd af, ik wacht al zo lang en ben bang dat ik zoveel aan het missen ben. Wou dat ik ook op mijn veertiende met knikkende knieen hoi moest zeggen tegen de schoonouders van mijn vriendin, of met blozende wangen condooms kopen bij de drogist, of blowen op een camping in verweggistan...

Ik herken mezelf wel een beetje in jouw OP TS. Ik leef ook met een chronische ziekte (maar ik heb die al van kinds af aan, dus ik weet eigenlijk niet beter) en herken de beperkingen die het met zich mee brengt. Ik heb ook vaak het gevoel gehad achter mijn leeftijdsgenoten aan te moeten rennen en dat zij me niet begrepen.

Toen ik ging puberen heb ik me er omwijs tegen afgezet om rekening te moeten houden met mijn ziekzijn. Ik wilde leven en doen wat mijn leeftijdsgenoten deden, dus ik dronk, ik blowde, nahjah, noem het maar op, ik heb het geprobeerd om maar het gevoel te hebben "er bij te horen". Uiteraard ging dat niet, ik werd steeds zieker en dat resulteerde uiteindelijk in een langdurige ziekenhuisopname.

Inmiddels ben ik 24. In de jaren die volgden heb ik me een leefwijze aangeleerd die gestructureerd is, maar waarmee ik fysiek gezien goed kan functioneren. Drank en korte nachtjes zijn dingen die daar niet in passen. Uiteraard krijg je daar wel is een opmerking links of rechts over, maar die heb ik leren negeren; ik weet waarvoor ik me aan mijn structuur moet halen.

Ik herken echt jouw boosheid en je gevoel van onmacht, maar dat moet je gaan loslaten. Accepteer eerst is wie jij bent en wat jij kan en ga van daaruit verder, want zo blijf je hangen in die negatieve spiraal...

quote:

Op zondag 19 juni 2011 21:23 schreef Pinklady89 het volgende:
Eerlijk gezegd denk ik dat dat pas gebeurt wanneer je openstaat voor anderen. Je kunt nog zo beweren dat je zelf je presentatie bepaalt, maar zoals ik hierboven al schreef: mensen leiden uit je non-verbale communicatie wel af dat je een oordeel over wie dan ook hebt. Dat schrikt mensen echt af.

Daar komt bij dat er overduidelijk een paradox in je denken zit: je wilt affectie, maar met je gedrag ("ik voel me beter dan...") stoot je mensen af. Vervolgens wordt het een self-fulfilling prophecy, omdat mensen inderdáád niet naar je toe komen en jij denkt: "zie je wel, ik krijg nooit affectie".

Hier ben ik het heel erg mee eens. Ook uit mijn eigen ervaring weet ik dat affectie een verdomd lastig iets is. Als je arrogant doet (ook al heb je zelf niet in de gaten dat je dat doet), krijg je nu eenmaal arrogantie terug. Ik heb zelf veel last gehad van het feit dat sommige dingen mij nu eenmaal makkelijker af gingen dan veel anderen, waardoor je al snel het stempel betweter opgedrukt krijgt. Dat is heel lastig, omdat je je zeker als kind van geen kwaad bewust bent als je bijv. ontevreden bent met een 8. Pas nu (26) leer ik steeds meer om me voorzichtig hierin uit te drukken omdat het op anderen heel anders kan overkomen dan ik bedoel. Dat betekent dus ook bijv. terughoudend zijn in het geven van het goede antwoord of je briljant uitgewerkte masterplan. Andere mensen maken met veel pijn en moeite veel slechtere plannen dan jij, dus logischerwijs zullen ze niet blij met je zijn als jij fluitend een beter product inlevert met de boodschap dat ze niet zoveel moeten zuipen en meer hun best moeten doen. Doe dat dan dus ook niet zo!

En INTJ, je zal zien, dat je wanneer je op bovenstaande manier met mensen omgaat, je veel minder tegen reacties krijgt vanuit je omgeving. Accepteer dat je sociaal niet sterk bent en benoem dat ook tegenover andere mensen door bijv. hulp te vragen hoe je een lastige situatie oplost. Dan zal je bemerken dat zelfs de meest ver van je af staande mensen zoals de vreemdeling op straat bereid zal zijn je belangeloos te helpen.

[ Bericht 2% gewijzigd door EenDroom op 20-06-2011 18:38:38 ]

Hier komt geen einde aan.
Althans niet door ons.

quote:

Op maandag 20 juni 2011 23:32 schreef INTJ het volgende:

[..]

Nee, wie goed doet, stelt zich kwetsbaar op en mag hopen geen schop na te krijgen. Ik nam het op voor kinderen die gepest werden. Weet je wat gevolg daar van was? De slachtoffers dachten dat ik de draak met ze stak en de misdadigers hadden een nieuw doelwit gevonden. Dat is hoe mijn leven werkt, maar kennelijk leef ik in een andere wereld, een vreemde wereld, die misschien daarom op zoveel onbegrip stuit bij anderen.

Luister, wie goed doet die goed ontmoet dat werkt ook omgekeerd. Als iemand je loopt te beflikkeren staat het je vrij om met gelijke munt terug te betalen. Ik ben ook gepest vroeger; de oplossing: Iedereen keihard in elkaar beuken.

quote:

Op zondag 19 juni 2011 20:34 schreef Pulzzar het volgende:

En nog één ding. Als je ouders met de rest van de familie hebben gebroken, betekent het niet dat jij dat ook moet doen.

1 van de slimste conclusies in dit topic

Zolang jij koppig blijft en de instelling blijft houden die je nu hebt, geef ik je op een briefje dat je leven er niet beter op gaat worden.

Je kan je blijven blindstaren dat het leven voor jou onrechtvaardig is. Je kan andere mensen de schuld blijven geven dat ze je niet behandelen op de manier die jij verdient en dat je daarom het recht hebt je arrogant op te stellen.Maar daar los je niks mee op!

Ook al heb je de ziekte van Crohn en heb je nooit liefde van je ouders gehad, het betekent niet dat je leven waardeloos is. Ook dan kan je nog steeds een gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen opbouwen. En als dat begint te komen, gaat het je makkelijker af vrienden te maken en een leuk meisje op te zoeken. Dan vinden mensen het leuker om met je om te gaan en word je minder snel afgewezen. Dat je je nu vaak afgewezen voelt, heeft te maken met dat je geen vertrouwen hebt in mensen en vanuit je negatieve houding steeds bevestiging zoekt voor het idee dat mensen idd niet te vertrouwen zijn. Je zal waarschijnlijk eerder denken "het zijn allemaal klootzakken" dan "wat kan ik doen om meer respect te krijgen voor andere mensen". Je saboteert jezelf en daardoor kom je steeds dezelfde problemen tegen.

De keus is aan jou. Geef je het op of ga je proberen het beste van je leven te maken?

quote:

Op maandag 20 juni 2011 23:25 schreef INTJ het volgende:

[..]

Ik kan het ook maar gedeeltelijk verklaren. Ik heb ook enorm de neiging om mensen te verbeteren. Niet met taalfouten en dingen, maar bijvoorbeeld als ik ze dingen met een kromme rug zie tillen of volstrekt aantoonbaar onzinnige statements maken. Ik kan niet aanzien hoe iemand zijn rug verneukt of een Sonja Bakker dieet aanraadt aan iemand anders.

En afgunst natuurlijk. Het is gewoon oneerlijk dat ''zij-wel-en-ik-niet''. Volstrekt normaal ook, lees de Donald Duck maar. Hoe vaak Donald keihard werkt en geen stuiver verdient en hoe vaak Guus Geluk de lui klootzak uithangt en een verdwaalde portemonnee vindt. Zelfs Donald Duck wordt daar woedend om.

Genoeg arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees lopen er rond die overal lekker hun lul in kunnen stoppen...Maar als ik geen succes heb op sociaal vlak dan ligt het aan mijn houding, of aan mijn uiterlijk, of dit, of dat. Dat snap ik ook niet. Dat irriteert mij ja, lijkt me niet vreemd.

Dat jij dat niet hebt...tja iedereen is anders.

je afgunst is waarlijk misplaatst. dat garandeer ik je. iedereen heeft zo zn shit. wil je met mij ruilen? zou ik onder geen beding willen. want hoe ellendig en miserabel mijn leven soms ook is, het is me dierbaar en ik ben dankbaar voor wat ik wel heb.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

weet je wat; ik wordt erg boos als ik je posts lees. je zegt dat je niks hebt en dat is domweg niet zo. je sport, je hebt een opleiding, een leven. en op deze manier gooi je vanalles weg uit onvrede en afgunst naar anderen toe. je zou je moeten schamen

Bezoek eens een arm land (nee, geen hip-ontwikkelingswerk in Malawi o.i.d.) - dan ga je wel beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.

quote:

Op maandag 20 juni 2011 23:25 schreef INTJ het volgende:

[..]


En afgunst natuurlijk. Het is gewoon oneerlijk dat ''zij-wel-en-ik-niet''. Volstrekt normaal ook, lees de Donald Duck maar. Hoe vaak Donald keihard werkt en geen stuiver verdient en hoe vaak Guus Geluk de lui klootzak uithangt en een verdwaalde portemonnee vindt. Zelfs Donald Duck wordt daar woedend om.

Genoeg arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees lopen er rond die overal lekker hun lul in kunnen stoppen...Maar als ik geen succes heb op sociaal vlak dan ligt het aan mijn houding, of aan mijn uiterlijk, of dit, of dat. Dat snap ik ook niet. Dat irriteert mij ja, lijkt me niet vreemd.

Dat jij dat niet hebt...tja iedereen is anders.

Die afgunst is nou precies wat je is los moet laten. Het is soms niet eerlijk, maar zo is het wel en daar moet je t mee doen. Ik had ook liever geen chronische ziekte gehad, maar het is zo, kan ik niks aan veranderen en jij ook niet. En wat je familie betreft; mss zijn. Er nog wel een opa en oma die veel aan je denken. Pak een telefoon of schrijf een brief. Mss kom je van een koude kermis thuis, maar dan heb je t geprobeerd en ben je niet slechter af dan nu. Het conflict van jouw ouders met de rest vd familie is t jouwe niet.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 09:07 schreef ThePianoMan het volgende:
Bezoek eens een arm land (nee, geen hip-ontwikkelingswerk in Malawi o.i.d.) - dan ga je wel beseffen hoe goed je het eigenlijk hebt.

Of hoe goed zij het hebben terwijl ze niets hebben.

quote:

Op maandag 20 juni 2011 23:25 schreef INTJ het volgende:
Genoeg arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees lopen er rond die overal lekker hun lul in kunnen stoppen...

Laat ik je eerst uit je droom helpen dat degene die zulk soort bewoordingen gebruikt nóóit een haar beter is.
Wat denk jij dat je uitstraalt als je zo denkt?
Wat maakt het jou beter als je zo denkt?

Je gaf ergens aan gewoon tips te willen. Maar dan zal ik je uit die droom helpen: er bestaan cursussen social skills waar je dat soort dingen leert. Echter, dé recepten voor een grandioos sociaal leven/afgetraind lichaam/etc. bestaan niet. En die zul je hier op het forum dan ook niet vinden.

Overigens merk ik hier in het forum dat mensen een beetje moedeloos worden. Ze lopen tegen een keiharde muur van afweer op. De reactie is dan dat ze zeggen dat jij jezelf zielig vindt of wat dan ook.

Net zoals jij je spiegelt aan allerlei anderen, zou het een goed idee zijn als jou ook eens een spiegel van jezelf voorgehouden wordt. Dat is exact wat sommigen hier doen. En wat gebeurt er? Je slaat de spiegel aan diggelen nog voor je erin gekeken hebt.
Dat je zegt dat je niet wilt veranderen (of iets dat daarop lijkt), is omdat dit je overlevingsmechanisme is en je nog geen vervanging hebt om het aan de kant te zetten. Dat snap ik ook wel. Ik heb de oplossing wat dat betreft ook niet, behalve dat ik hoop dat er professionals zijn die je wel kunnen helpen. Geen geld betekent prioriteiten stellen. Geld sparen. Naast de eigen bijdrage wordt een hoop vergoed.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook tegen die muur oploop. Of wat zeg ik? Jij hebt een burcht om je heen gebouwd. Ik kom er niet doorheen en hoewel ik je graag zou willen helpen, denk ik dan ook: je laat je niet helpen. Ik vraag me echt af wie jou mag helpen en hoe dat dan mag.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 00:23 schreef W1ckeDxt het volgende:
Hier komt geen einde aan.
Althans niet door ons.

Slimste post van heel dit topic
Het heeft heel weinig zin om iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis _{(Natuurlijk is )het onmogelijk om dat vast te stellen via dit topic maart alles in wat ik lees van INTJ wijst daarop} proberen te helpen, die niet geholpen wil worden.
O Fuck nu krijg ik waarschijnlijk een tirade van INTJ over me heen.

Je bent pas 23. Ook al denk je misschien dat je alwetend bent, dat is niet zo. Misschien denk je dat je slimmer bent dan iedereen die hier in dit topic heeft gereageerd en dat je daarom geen reet aan de adviezen hebt die je krijgt. Maar als dat zo is, dan hou je jezelf voor de gek.

Niemand is perfect en niemand zal t ooit worden. Iedereen blijft op elke leeftijd fouten maken. Maar van fouten leer je en zodoende blijf je je als mens ontwikkelen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat je je meer open moet stellen voor de feedback van anderen. Zodoende kan je daar dingen uit oppikken die je voorheen nog niet wist of begreep. Soms word je niks wijzer, maar soms ook weer wel.

Als je bang bent dat mensen je problemen niet erkennen of je niet serieus nemen; als dat zo was, had ik de moeite niet genomen te reageren. En dat geldt voor de meesten hier en je hebt een hele reeks serieuze en zinnige reacties gekregen.

Ik denk allereerst dat je het issue met je ouders nog niet hebt verwerkt en dat je daarmee aan de slag moet. Logisch dat je zo kwaad bent. De manier waarop je ouders je opvoeden, heeft veel impact op wie je later als volwassene bent. En als je bent opgegroeid in een onveilige en haatdragende omgeving, ga je de wereld ook zo zien.

Maar misschien is je overige familie wel anders en kan je van hen wel affectie verwachten. Probeer ze te benaderen. Misschien ben je bang dat je ook in hen teleurgesteld gaat worden, maar laat die angst je niet weerhouden stappen te ondernemen.

Als je het van je familie niet moet hebben; er lopen op deze wereld absoluut mensen rond die wél om je geven. Je hebt de pech gehad dat je ze nog niet bent tegengekomen. Maar als je je blijft afsluiten, kom je ze ook niet tegen.

Ten tweede, probeer te veranderen hoe je tegen dingen aankijkt en hoe je met mensen in contact staat. Als je je blijft opstellen als een arrogante blaaskaak, zullen mensen je uit de weg gaan. Leer jezelf kennen en maak voor jezelf duidelijk wat je goede en minder goede karaktereigenschappen zijn. Benadruk de goede, zodat die meer gaan opvallen. En wees je bewust van je slechte eigenschappen.

Het klinkt makkelijk gezegd, maar dat is het niet. Bouw het op in kleine stapjes en geef jezelf de tijd. Laat je niet ontmoedigen als je op je bek gaat, want dat hoort erbij.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

En die mensen die na het sporten veel bier drinken dan waar je in de OP zo negatief over praat?

quote:

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Je bent zwak als je hier geen oplossing voor weet.

quote:

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Dude, JE HEBT NOOIT EEN VRIENDIN GEHAD. Ik zou nooit dit, ik zou nooit dat. Ja lekker hypothetisch allemaal.

quote:

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

En zo gedraag je je ook, waardoor die anderen zoiets hebben van flikker op .

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 13:56 schreef Lonewolf2003 het volgende:


[..]

Slimste post van heel dit topic
Het heeft heel weinig zin om iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis _{(Natuurlijk is )het onmogelijk om dat vast te stellen via dit topic maart alles in wat ik lees van INTJ wijst daarop} proberen te helpen, die niet geholpen wil worden.
O Fuck nu krijg ik waarschijnlijk een tirade van INTJ over me heen.

Ik herken er ook narcisme in. Maar dat wil niet zeggen dat TS daarom per definitie niet geholpen kan worden.

De ergste narcisten zijn vind ik degenen die vroeger als kind in de watten werden gelegd en zodoende gaan denken dat ze beter zijn dan anderen. Die mensen verwachten dat je ze als koningen behandelt en hebben nooit geleerd rekening te houden met anderen. Ze komen in eerste instantie charmant en interessant over, vandaar dat het hun vaak lukt weg te komen met hun fouten.

In TS herken ik eerder iemand die zo vaak teleurgesteld is dat hij zich een narcistische houding heeft aangeleerd om te voorkomen door anderen hem de grond intrappen. Hij wil het risico niet nemen dat nog vaker mee te maken. Maar juist dat maakt dat zijn idee dat mensen niet te vertrouwen zijn, keer op keer wordt bevestigd.

nee. je staat helemaal niet boven anderen ts. jij bent ook gewoon maar een mens zoals wij allemaal. siert je niet om zo stellig jezelf verheven boven anderen te voelen.

denk nou eens een keer door dan. als jij zo boven anderen staat, dan heb je toch niet al die problemen? die los je dan toch in een handomdraai op?


damn, ik zou toch inmiddels echt beter moeten weten dan in discussie gaan met een narcist

Wauw, er straalt me toch een air van arrogantie van je posts af waar ik bang van word. Nog erger, de manier waarop je het verwoord is gewoon al eng. Jij voelt je de man, de perfectie van hoe een mens zou moeten leven en alle anderen die begrijpen het niet en die zijn dom en die leven hun leven verkeerd.

Stap eens uit je bubbel.

Het leven is niet zo simpel dat, wie goed doet, goed ontmoet. Het leven is bevolkt door mensen, mensen die allemaal imperfect zijn, mensen die voornamelijk voor zichzelf kiezen. Jouw sociale isolement is iets wat je jezelf hebt opgelegd. Verlaag je eens naar het niveau van de untermenschen, de "arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees die rond lopen en die overal lekker hun lul in kunnen stoppen".

Geloof me, het is een stuk gezelliger hier.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Ja, iedereen heeft copingsmechanismes nodig om. Maar die van jouw werken duidelijk niet (meer). Je hebt of anderen nodig. Of je hebt ze, je gevoel van superioriteit om er mee om te kunnen gaan, zover doorgevoert dat je er meer last dan baat mee hebt lijkt het. Welke er dan wel werken voor jou vind ik te moeilijk om aan te geven via een internetforum. Maar het iets laten varen en relativeren van je ontzettende narcistische houding zal al kunnen helpen misschien.

quote:

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

Gast wie denk je echt wel dat je bent?
Jij mag zo over anderen praten? Jij hebt meer recht op een vriendin? Jij staat boven anderen?
Ja, het is zeer bewonderenswaardig dat je niet mee roddelt achter die vrouws rug. Maar dat maakt je nou ook weer niet als een ubermensch die boven de rest staat. Als ik bij jou zou werken zou ik respect voor je hebben doordat je niet meedoet aan dat gepraat, (zelfs als ik daardoor m'n eigen zwaktes wel aan meedoe,) Maar als je daar meteen zo'n arrogante houding aan verbindt zou ik geen vrienden met je willen zijn. Waardoor je niet populair bent.

Dat bedoel ik hierboven met relativeren. Dat je het niet eens bent met een actie van iemand maakt zo'n iemand niet meteen meteen tot een minderwaardig en mezelf tot een beter mens. Iedereen heeft zo z'n tekortkomingen. Ik ben het ook niet altijd eens met acties van vrienden. Maar als ik die tekortkomingen niet zou leren accepteren dan hield ik geen vriend meer over.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:37 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Ik herken er ook narcisme in. Maar dat wil niet zeggen dat TS daarom per definitie niet geholpen kan worden.

De ergste narcisten zijn vind ik degenen die vroeger als kind in de watten werden gelegd en zodoende gaan denken dat ze beter zijn dan anderen. Die mensen verwachten dat je ze als koningen behandelt en hebben nooit geleerd rekening te houden met anderen. Ze komen in eerste instantie charmant en interessant over, vandaar dat het hun vaak lukt weg te komen met hun fouten.

In TS herken ik eerder iemand die zo vaak teleurgesteld is dat hij zich een narcistische houding heeft aangeleerd om te voorkomen door anderen hem de grond intrappen. Hij wil het risico niet nemen dat nog vaker mee te maken. Maar juist dat maakt dat zijn idee dat mensen niet te vertrouwen zijn, keer op keer wordt bevestigd.

Narcisten kunnen natuurlijk best geholpen worden. Maar narcisten helpen, die niet geholpen willen worden is uitermate lastig. Omdat ze door dat superioriteitsgevoel het extra moeilijk voor ze maakt om hun eigen zwaktes te zien en hun hulp te aanvaarden.

[ Bericht 6% gewijzigd door Lonewolf2003 op 21-06-2011 15:07:39 ]

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:38 schreef simmu het volgende:
damn, ik zou toch inmiddels echt beter moeten weten dan in discussie gaan met een narcist

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

Je ziet het allemaal veel te zwartwit. Je hoeft geen keuze te maken tussen arrogantie en kwetsbaarheid.

Het lijkt erop dat je er vanuit gaat dat mensen je hoe dan ook afwijzen, no matter hoe je je opstelt. En dat is niet waar. Als je ernaar streeft mensen met respect en sympathie te benaderen, krijg je dat ook terug. Hoe andere mensen op jou reageren, is een spiegel van hoe je je naar hen opstelt. Je wordt over het algemeen behandeld zoals je anderen behandelt.

INTJ je zult nooit een diplomaat worden, daarvoor heb je niet de benodigde sociale vaardigheden.
Stel je voor dat je bij moslimleiders zo uit de hoogte doet als je nu bij ons doet .
En dat is bij jou zo verwrongen dat je het ook niet kunt trainen. In dat opzicht is het leven inderdaad niet maakbaar.
Maakt niet uit hoor, iedereen heeft dromen die niet uit komen. Ik word ook nooit profvoetballer.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:55 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Je ziet het allemaal veel te zwartwit. Je hoeft geen keuze te maken tussen arrogantie en kwetsbaarheid.

Het lijkt erop dat je er vanuit gaat dat mensen je hoe dan ook afwijzen, no matter hoe je je opstelt. En dat is niet waar. Als je ernaar streeft mensen met respect en sympathie te benaderen, krijg je dat ook terug. Hoe andere mensen op jou reageren, is een spiegel van hoe je je naar hen opstelt. Je wordt over het algemeen behandeld zoals je anderen behandelt.

Helemaal correct. Ik snap wel dat INTJ zo denkt. Als ik de wereld zou zien als een "dog eat dog" wereld bestaand uit unter- en ubermenschen zou ik ook bang zijn constant om gekwetst te worden of misbruik van me gemaakt te worden.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 15:01 schreef Lonewolf2003 het volgende:

[..]

Helemaal correct. Ik snap wel dat INTJ zo denkt. Als ik de wereld zou zien als een "dog eat dog" wereld bestaand uit unter- en ubermenschen zou ik ook bang zijn constant om gekwetst te worden of misbruik van me gemaakt te worden.

volgens mij is dat nog een vrij optimistische opvatting van hoe ts de wereld ziet. hij ziet zichzelf (ubermensch) en de rest van de mensheid (untermenschen) lijkt wel

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:46 schreef HostiMeister het volgende:
Wauw, er straalt me toch een air van arrogantie van je posts af waar ik bang van word. Nog erger, de manier waarop je het verwoord is gewoon al eng. Jij voelt je de man, de perfectie van hoe een mens zou moeten leven en alle anderen die begrijpen het niet en die zijn dom en die leven hun leven verkeerd.

Stap eens uit je bubbel.

Het leven is niet zo simpel dat, wie goed doet, goed ontmoet. Het leven is bevolkt door mensen, mensen die allemaal imperfect zijn, mensen die voornamelijk voor zichzelf kiezen. Jouw sociale isolement is iets wat je jezelf hebt opgelegd. Verlaag je eens naar het niveau van de untermenschen, de "arrogante, lelijke, nerderige, stinkende, moddervette, medogeloze, ijskoude, zielige excuses voor stukken vlees die rond lopen en die overal lekker hun lul in kunnen stoppen".

Geloof me, het is een stuk gezelliger hier.

quote:

Op dinsdag 21 juni 2011 14:26 schreef INTJ het volgende:

[..]

Dat is de spijker op de kop ja, maar zonder die muur heb ik geen copingsmechanisme meer en een ieder mens heeft toch wel een copingsmechanisme nodig. Wat moet er dan voor in de plaats komen? Als jij mij kan vertellen hoe je jezelf kan beschermen als je je open stelt wil ik dat wel van je aannemen. Maar open stellen op zich is geen oplossing. Je stelt je open, maar je wordt gekwetst. Hoe ga je daarmee om? Waar haal je de energie vandaan om naar iedere val weer op te staan? Waar haal je de energie vandaan om met pijn in je buik en slappen benen te werken? Geef me een gezond copingsmechanisme.

Overigens mag ik ''zo'' over anderen spreken omdat niet alleen zeg wat ik doe maar ook doe wat ik zeg met het hart op de goede plaats.

Bijvoorbeeld, een collega op mijn werk is ''van de kerk'' en daar wordt achter de rug om gelachen. Dan vragen collega's met een grijns op hun gezicht: wat vindt jij nou van die collega? Dan antwoord ik dat ze wel aardig is. Dan krijg ik een verbaasde reactie terug: ja, ze is wel aardig, maar...heb je gezien hoe ze zich kleed? Dan antwoord ik met: ja, so what? Nou ze is nogal van de kerk, is het antwoord dan. En dan antwoord ik weer dat het niet uitmaakt. Ondertussen maakt een andere collega weer een flauwe opmerking over die collega en kan er weer gelachen worden. Maar niet door mij, ik accepteer mensen en praat niet achter hun rug om.

Dat maakt mij een beter mens dan zij. Wie goed doet goed ontmoet? Welnee, want door niet mee te lachen met andere collega's maak je jezelf niet populair. Maar lach je wel mee dan ben je weer niet jezelf en een meeloper. Wie lost deze complexe puzzel op?

Mensen hangen ook hele verhalen op over alle negatieve kanten van hun vriend of hun vriendin. Maar ik zou nooit het priveleven van mijn vriendin aan de grote klok hangen. Dat maakt mij beter dan zij. Dat maakt zelfs dat ik meer recht heb op een vriendin dan zij.

Ik kan zo wel even doorgaan. Jazeker sta ik boven anderen.

och ja wat is je leven kut.
Maar als je dat er zelf zo van maakt (en dat doe je voor een groot deel ook) moet je ook niet lopen zeiken dat het zo is.
Dingen als een chronische ziekte is kut, maar kun je (leren) accepteren.
de rest is up to you.

TS is aantoonbaar een idioot. Hij voelt zich beter dan anderen, maar zegt tegelijkertijd indirect dat hij heel zwak is. Iets waar andere mensen, die volgens hem minder zijn dan hem, geen last van lijken te hebben. Dat is zeer inconsistent. Verder lijkt hij te stellen dat, door de zaken in te kaderen met termen als 'beter' en 'slechter', er zoiets bestaat als absoluut goed en slecht. Hieraan ontleent hij zijn schijnbaar recht zichzelf beter te voelen dan alle anderen. Maar laat iedereen nu zijn/haar eigen idee hebben van wat écht goed en écht slecht is, en daarmee het eigen gedrag beoordelen. Jouw criteria zijn even relevant voor al die anderen als hun individuele criteria voor jou zijn: Niet.

Verder doet TS zijn naam schande aan, indien het een resultaat is van een MBTI.

TS geeft zelf al aan dat hij medelijden wenst, gevolgd door perspectief(hoewel wij allemaal ook onwaardige anderen zijn, dus wat kunnen onze woorden nu waard zijn? Nouja...). Welnu, ik heb medelijden met je, TS. Je zit gevangen in je capabele edoch zelf-limiterende geest. Maar joh, als je dat los kan laten dan kun je nog best ergens komen!

Je lijkt het contact met je gevoel compleet verloren te zijn. Enig zins herken ik dit wel maar dan om andere redenen dan jij hebt (vermoed ik).

Hoe cliché dit ook mag klinken maar als je stopt met naar je gevoel luisteren en alles volledig rationeel probeert te behandelen zal je nooit voldoening uit het contact met andere mensen halen. En dat is waar je voornamelijk problemen mee lijkt te hebben. Wat jij ziet als "minderwaardige mensen" zijn waarschijnlijk mensen die veel meer volgens hun gevoel leven en vanuit hun gevoel hun leven indelen. Ja, misschien komt dat omdat zij rationeel minder sterk zijn. En die mogelijke "rationele/intellectuele" "tekort koming" daar lijkt jij je op te focussen.

Waarschijnlijk denk je daarom alleen voldoening te halen uit externe/materiële dingen omdat je onbekend bent met je gevoelswereld.

Je hebt eigenlijk een gedachtegang die ik erg kenmerkend vindt voor een depressie. Je ben dan ook totaal je gevoel kwijt, het enige wat je voelt is leegte,angst, somberheid.
Ik denk dat het goed voor je zal zijn al zou je je onderdompelen tussen die mensen waar jij zo op neer kijkt. En eens gezelligheid, vriendschap, liefde als doel te hebben. Waarschijnlijk wordt je pas echt gelukkig al ga je eens (dronken) met die "minderwaardige" mensen rond hangen.

Ik denk dat bij jouw de standaard tips als "ga op een teamsport" juist werken. Je zit veel te veel in je hoofd, dat is niet nodig. Ook als je stopt met constant nadenken is er een wereld om in te leven. Er bestaat ook iets als ervaren en voelen.

Ook lijkt het me dat al zijn al die "minderwaardige"mensen wel gelukkig en jij niet dat er iets fout gaat bij jou en niet bij hen.
Weet je zeker niet depressief te zijn?