abonnement bol.com Unibet Coolblue
  woensdag 3 maart 2010 @ 04:32:16 #153
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78668185
quote:
Op donderdag 4 februari 2010 08:56 schreef Lastpost het volgende:
Ik heb wel veel met de plek, maar ik denk dat het puur komt door de emotie die daar te plekke is geweest en het feit dat je toch weet dat degene waar je van houdt daar ligt.
Ze (M'n vorige vriendin) ligt zelf begraven in een andere stad, waar ze tevens woonde en ik voel me wel inmiddels heerlijk ontspannen als ik daar rondloop terwijl ik de eerste maanden steeds volschoot bij het zien van bepaalde dingen waar we zelf geregeld heen gingen, desondanks ga ik niet al te vaak naar haar graf toe, puur omdat ik me over het algemeen niet lekker voel als ik daar rondloop.

Soms ook weer wel, dan heb ik er gewoon een goed gevoel bij en dan ga ik even buurten, neem ik een bloemetje mee, zing ik wat en ouwehoer ik tegen d'r en ga ik daarna even richting het strand dat vrijwel om de hoek ligt (Den Haag) om even uit te waaien.
Het is nu alweer bijna 2 jaar geleden en er zijn nu af en toe dagen bij dat ik me nog beroerder voel dan in het begin en er gaat nog steeds geen dag voorbij dat ik niet aan d'r denk.
M'n huidige vriendin heeft het dar dan logischerwijs wel weer lastig mee en blijft toch altijd in d'r achterhoofd houden dat ik waarschijnlijk niet met haar zou zijn als ze nog leefde en dat kan ik ook moeilijk ontkennen want ik was nog nooit z verliefd geweest (en gebleven haha) op iemand en dat ook nog eens wederzijds.

Al met al gaat het wel beter, maar er zijn zo van die dagen dat ik me echt kut voel, begin ik ineens te twijfelen aan m'n huidige relatie zonder dat er een aanleiding voor is, trek ik me terug of ga ik een stuk wandelen met de hond.
Aangezien ik normaliter altijd druk, opgewekt en hyper ben heeft ze het gelukkig vrij snel door als ik me even wat minder voel en inmiddels is een blik voldoende om door te hebben dat ik er even niet over wens te praten.
herkenbaar wat jouw huidige vriendin af en toe kan voelen... het is niet echt makkelijk om de vriendin te zijn van iemand waar zijn vorige partner van is overleden. Ik voel me vaak 'bij gebrek aan het beste'. Ondanks dat hij overduidelijk van mij houdt. Maar ik zal nooit eerste keus zijn geweest....
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
  woensdag 3 maart 2010 @ 04:38:15 #154
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78668196
en wat ik ook mis is om er met iemand over te kunnen praten. Iedere vriendin heeft alleen maar ex-en, niemand heeft een vriend waar de vorige partner van is overleden. Niet op deze leeftijd.
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
pi_78668322
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 04:38 schreef SeaOfLove het volgende:
en wat ik ook mis is om er met iemand over te kunnen praten. Iedere vriendin heeft alleen maar ex-en, niemand heeft een vriend waar de vorige partner van is overleden. Niet op deze leeftijd.
Ik heb de laatste paar jaar meerdere malen vroegtijdijg afscheid moeten nemen, ook van mijn vader nadat ik dacht het na verlies van vrienden wel gehad te hebben.

Als je er over wil praten sta ik er voor open. Kom maar op.
  woensdag 3 maart 2010 @ 09:29:40 #156
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_78670500
Hier is het vandaag precies 2 jaar geleden dat m'n vorige vriendin is overleden, blijft op dit soort dagen toch een stuk lastiger om er mee om te gaan merk ik.
Ga zo nog wel werken, maar daarna lekker even naar het strand om gewoon even tot rust te komen en daarna door richting haar graf, even een plantje erbij zetten en een praatje maken.

Op vrijwel alle andere dagen heb ik er wel vrede mee, maar op zo'n dag als vandaag, net als bij haar verjaardag blijft dat positieve gevoel niet hangen en is het allemaal ineens weer net zo als in de eerste weken/maanden na haar verlies.
Ook al die momenten rondom haar overlijden flitsen dan geregeld terug, vanacht niet normaal in slaap kunnen komen en ik hoop dat ik er straks een beetje bij blijf met m'n koppie.

Al met al gaat het wel wat beter qua emotie-control als vorig jaar, maar toch ..
  woensdag 3 maart 2010 @ 09:46:24 #157
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_78671023
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 04:32 schreef SeaOfLove het volgende:

[..]

herkenbaar wat jouw huidige vriendin af en toe kan voelen... het is niet echt makkelijk om de vriendin te zijn van iemand waar zijn vorige partner van is overleden. Ik voel me vaak 'bij gebrek aan het beste'. Ondanks dat hij overduidelijk van mij houdt. Maar ik zal nooit eerste keus zijn geweest....
Excuus dat ik dit nu pas lees.
Datzelfde is hier het geval en dan probeer ik het af en toe wel wat te relativeren door te zeggen dat ze de jongen waar zij vor mij verliefd op was ook nooit had laten gaan als ie haar niet had bedrogen met een ander, maar terwijl ik zoiets zeg voel ik natuurlijk al dat het totaal iets anders is.
Al is het maar het feit dat je gewoon uit elkaar gehaald wordt door de dood en het op dat moment allemaal nog geweldig en mooi was, wie weet had ik anders nu ook al een tijd een ander gehad omdat ik me was gaan irriteren aan zaken, maar dt is nou eenmaal niet het geval en zodoende lijkt het een beetje op een sprookje zonder happy-end en dat ze dan maar 2e keus is geworden omdat de 1ste niet meer beschikbaar is.

Lijkt me bijzonder lastig om mee om te gaan, heb zelf ook meerdere malen (en vele maanden nadat we iets kregen) ineens de twijfels gehad of ik nog wel verder moest gaan omdat het gevoel minder/anders was, er ruzies waren die ik met haar nooit had of zaken die me verboden werden die de ander toestond, al ga je dat met zoveel verschillende emoties die elkaar af en toe overlappen ook gewoon denken, zonder dat het waar hoeft te zijn dat het toen allemaal mooier en beter was.
Heb het zelf ook wel moeilijk met de situatie zoals ie is, als ik aan haar toon dat ik ermee zit begint zij ineens te twijfelen aan van alles, voelt ze zich klote omdat ze niet weet hoe ze ermee om moet gaan en dan heb ik over het algemeen de neiging om die confrontatie uit de weg te gaan en dan loop ik wat met de hond buiten en praat ik dan maar wat in het luchtledige.

Juist dat overlijden tijdens de zware verliefdheid, zonder enige ruzie, zoveel lol en weinig problemen maakt het nu allemaal moeilijker voor haar.
Als het nou al uitgegaan was en het was dan gebeurd had ik er ook flink mee gezeten, maar dan benvloed het de nieuwe relatie een stuk minder, nu heeft zij het gevoel alsof ze tegen het cijfer 10 en de perfectie moet strijden en al is niemand perfect, zo voelde het wel ten tijden van de relatie en dan kun je nog zoveel praten met elkaar, dat gevoel van 2e keus en slechts alternatief zijn voor die grote liefde zal denk ik altijd bij haar blijven.

M'n vriendin is hier trouwens ook lid, mocht je eens met haar willen spreken om wat voor reden dan ook moet je maar eens een PM sturen naar me, dan pass ik de juiste username wel door.
  woensdag 3 maart 2010 @ 12:12:39 #158
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78676348
lastpost, tnx voor je reactie, ik reageer later even, moet echt wat gaan doen Veel sterkte vandaag
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
pi_78693250
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 04:32 schreef SeaOfLove het volgende:

[..]

herkenbaar wat jouw huidige vriendin af en toe kan voelen... het is niet echt makkelijk om de vriendin te zijn van iemand waar zijn vorige partner van is overleden. Ik voel me vaak 'bij gebrek aan het beste'. Ondanks dat hij overduidelijk van mij houdt. Maar ik zal nooit eerste keus zijn geweest....
Ik kan me dat wel voorstellen. Ik heb zelf de afgelopen 2 jaar moeten oppassen voor het niet op een voetstuk zetten van vriend. Toen hij net overleden was zei ik dat ik gedroomd had dat hij de ware was voor mij. Zijn broer zei toen 'ik hoop voor jou van niet, op je 33e moet je niet n gescheiden zijn n de ware op zo'n klote manier verliezen'.

Wat natuurlijk waar is, mijn situatie schrikt mensen (mannen) enorm af. Ik zie mezelf nog altijd niet met iemand anders, al is er nu wel iemand die een plek in mijn hart heeft. Het zal niets worden denk ik, dat geeft niet. Ik weet dat hij precies denkt wat jij hier nu neergezet heb. Het is een ingewikkeld verhaal Maar het geeft me, op een of andere aparte manier, hoop voor de toekomst. Ik ben echt 2 jaar lang volledig gesloopt geweest, het is fijn om te merken dat mijn hart nog open kan staan voor iets anders. Ofzoiets
  woensdag 3 maart 2010 @ 20:07:33 #160
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78697243
miracle en natuurlijk lastpost, ik hoop vanavond even de rust te vinden om te reageren, lukt het me niet dan reageer ik later. zijn serieuze posts en daar wil ik echt even voor gaan zitten. ik doe internet via foon, echt heel praktisch is dat niet, dus forgive me van het ontbreken van hoofdletters en emoticons, dat zijn een hoop handelingen nl. en het gaat al niet zo vlot dus
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
pi_78697474
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 20:07 schreef SeaOfLove het volgende:
miracle en natuurlijk lastpost, ik hoop vanavond even de rust te vinden om te reageren, lukt het me niet dan reageer ik later. zijn serieuze posts en daar wil ik echt even voor gaan zitten. ik doe internet via foon, echt heel praktisch is dat niet, dus forgive me van het ontbreken van hoofdletters en emoticons, dat zijn een hoop handelingen nl. en het gaat al niet zo vlot dus
Sterkte SOL!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  woensdag 3 maart 2010 @ 20:15:29 #162
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78697744
en dat te bedenken dat ik alleen maar even wilde lurken om een geheel andere reden
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
pi_78697881
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 20:15 schreef SeaOfLove het volgende:
en dat te bedenken dat ik alleen maar even wilde lurken om een geheel andere reden
Och het leven en je hoofd zitten soms raar in elkaar he......
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_78697954
Vorige week was het exact 2 jaar geleden dat mijn vader het ongeluk had. Enkele dagen ervoor voelde ik me slecht, maar de dag zelf niet echt.
Net zoals vorig jaar een bloemetje gaan leggen op de plaats van het ongeluk en daarna samen gezellig iets gaan eten.
Ik merk wel dat het verdriet tijdens deze periode (er zit een maand tussen het ongeval en zijn overlijden) aanwezig is en ik vraag me af hoe de ik me zal voelen de dag dat hij 2 jaar geleden stierf, maar voorlopig probeer ik daar zo weinig mogelijk aan te denken.

Maarja, ondanks de slechte momenten zien ik de toekomst rooskleurig in
pi_78698416
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 20:18 schreef StephenP het volgende:
Vorige week was het exact 2 jaar geleden dat mijn vader het ongeluk had. Enkele dagen ervoor voelde ik me slecht, maar de dag zelf niet echt.
Net zoals vorig jaar een bloemetje gaan leggen op de plaats van het ongeluk en daarna samen gezellig iets gaan eten.
Ik merk wel dat het verdriet tijdens deze periode (er zit een maand tussen het ongeval en zijn overlijden) aanwezig is en ik vraag me af hoe de ik me zal voelen de dag dat hij 2 jaar geleden stierf, maar voorlopig probeer ik daar zo weinig mogelijk aan te denken.

Maarja, ondanks de slechte momenten zien ik de toekomst rooskleurig in
Da's mooi Stephen!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  woensdag 3 maart 2010 @ 20:44:40 #166
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78699507
ik weet nu al dat ik het niet voor elkaar krijg te reageren. hopelijk heb ik morgen even de tijd om achter een echte comp te zitten, anders zaterdag of maandag. wil gewoon alinea's kunnen maken enzo.
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
  woensdag 3 maart 2010 @ 20:54:25 #167
144335 SeaOfLove
icon by murp:*
pi_78700101
oh, en lastpost, pm maar de naam van je huidige vriendin, of laat haar mij pm-en, wie weet dat we wat voor elkaar kunnen betekenen. heeft ze daar geen zin in dan is dat ook helemaal prima hoor. ik ben niet heel erg van het praterige, maar door dit topic en vooral jouw post ( ) waar ik op reageerde kwam het toch wel weer even naar boven.
make cookies, not war O+ J'adore hardcore :9
  donderdag 4 maart 2010 @ 08:34:42 #168
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_78718040
quote:
Op woensdag 3 maart 2010 20:54 schreef SeaOfLove het volgende:
oh, en lastpost, pm maar de naam van je huidige vriendin, of laat haar mij pm-en, wie weet dat we wat voor elkaar kunnen betekenen.
Heb het doorgegeven.
Gisteren uiteindelijk toch nog redelijk afgesloten, was al tamelijk moe (fysiek en mentaal) toen ik daar aankwam in Den Haag (woon zelf in R'dam) en voelde me tamelijk opgefokt sinds ergens in de middag, zal vast een combinatie zijn van woede, frustratie en emoties maar toen ik eenmaal bij haar begraafplaats aankwam was dat gevoel al snel weg, deed me goed om er te zijn en ik voelde me er ook op me gemak en dat is ook wel dagen anders geweest.

Kwam ook nog wat vriendinnen van haar tegen daar, maar echt veel zin om te praten had ik toen niet, ben uiteindelijk ook maar even in een bos in de buurt een rondje gaan lopen met de hond aangezien ik altijd tegen d'r sta te lullen, wat zing en dat soort ongein en dat voelt dan toch niet helemaal normaal als andere dat zien en horen.
Na afloop op Scheveningen nog even wat gedronken en de vis gedeeld met de hond en toen maar weer met de trein terug, wat lekker eten gehaald voor die avond en een toffe film, m'n huidige vriendin had de datum in kwestie niet door trouwens gisteren terwijl ze er vorig jaar de dagen ervoor al over begon, doet me gek genoeg goed dat soort details omdat het voor me gevoel betekend dat ze er niet meer dusdanig mee bezig is en zich meer richt op het nu en de toekomst.

Dit jaar komt er tevens een boek uit over de afgelopen periode, was niet bepaald mijn idee maar ik kwam gek genoeg op de begraafplaats zelf in contact met een uitgever, toen ik bij haar graf aan het schrijven was over de gevoelens en de emoties.
Heeft nogal wat gevolgen gehad, haar ouders die het niet zagen zitten en zelfs een rechtzaak wilde aanspannen voor een publicatieverbod maar uiteindelijk is het allemaal in orde gekomen.
Dat schrijven heeft mij sowieso veel geholpen (denk ik) in het gehele proces, al kun je dat nooit met zekerheid stellen aangezien ik het alternatief niet geprobeerd heb.
pi_78783936
quote:
Op donderdag 4 maart 2010 08:34 schreef Lastpost het volgende:

[..]

Heb het doorgegeven.
Gisteren uiteindelijk toch nog redelijk afgesloten, was al tamelijk moe (fysiek en mentaal) toen ik daar aankwam in Den Haag (woon zelf in R'dam) en voelde me tamelijk opgefokt sinds ergens in de middag, zal vast een combinatie zijn van woede, frustratie en emoties maar toen ik eenmaal bij haar begraafplaats aankwam was dat gevoel al snel weg, deed me goed om er te zijn en ik voelde me er ook op me gemak en dat is ook wel dagen anders geweest.

Kwam ook nog wat vriendinnen van haar tegen daar, maar echt veel zin om te praten had ik toen niet, ben uiteindelijk ook maar even in een bos in de buurt een rondje gaan lopen met de hond aangezien ik altijd tegen d'r sta te lullen, wat zing en dat soort ongein en dat voelt dan toch niet helemaal normaal als andere dat zien en horen.
Na afloop op Scheveningen nog even wat gedronken en de vis gedeeld met de hond en toen maar weer met de trein terug, wat lekker eten gehaald voor die avond en een toffe film, m'n huidige vriendin had de datum in kwestie niet door trouwens gisteren terwijl ze er vorig jaar de dagen ervoor al over begon, doet me gek genoeg goed dat soort details omdat het voor me gevoel betekend dat ze er niet meer dusdanig mee bezig is en zich meer richt op het nu en de toekomst.

Dit jaar komt er tevens een boek uit over de afgelopen periode, was niet bepaald mijn idee maar ik kwam gek genoeg op de begraafplaats zelf in contact met een uitgever, toen ik bij haar graf aan het schrijven was over de gevoelens en de emoties.
Heeft nogal wat gevolgen gehad, haar ouders die het niet zagen zitten en zelfs een rechtzaak wilde aanspannen voor een publicatieverbod maar uiteindelijk is het allemaal in orde gekomen.
Dat schrijven heeft mij sowieso veel geholpen (denk ik) in het gehele proces, al kun je dat nooit met zekerheid stellen aangezien ik het alternatief niet geprobeerd heb.
Wow! Een boek!
Dan denk ik dat je echt wel iets te zeggen hebt, ze geven niet zomaar een boek uit.
En ik denk ook dat het je vast geholpen heeft om het op te schrijven. Ik kon het goed vertellen en had ook genoeg mensen die luisterden. Maar niet iedereen kan dat of kent zulke mensen.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  vrijdag 5 maart 2010 @ 18:50:51 #170
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_78784880
quote:
Op vrijdag 5 maart 2010 18:30 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Wow! Een boek!
Dan denk ik dat je echt wel iets te zeggen hebt, ze geven niet zomaar een boek uit.
En ik denk ook dat het je vast geholpen heeft om het op te schrijven. Ik kon het goed vertellen en had ook genoeg mensen die luisterden. Maar niet iedereen kan dat of kent zulke mensen.
Dat zal ik niet zo snel over mezelf zeggen, maar ik ben nogal iemand met een verhaal en blijkbaar vond ze dat dat verhaal verteld moest worden.
Ik ben vooral blij dat ik de kans heb gekregen om het gewoon te mogen vertellen zoals ik het zelf heb ervaren, niet politiek correct of een bepaalde hoek ingedreven omdat dat misschien net even wat beter kan verkopen maar puur zoals ik het beleefde op die momenten maar wel met een Rotterdams tintje, met wat zelfspot, humor en positieve impulsen en dat moet ook kunnen al is niet iedereen in m'n omgeving het daar mee eens met een dergelijk onderwerp, maar so be it.

Overigens kon ik het op dat moment prima kwijt bij anderen, alleen voelde het zo leeg en nutteloos omdat je toch geen reactie krijgt waar je iets mee kunt en ik in ieder geval op die momenten
In iedere hoek van het land had ik wel vrienden en vriendinnen en al hadden ze allemaal normaliter de grootste mond, heerlijk adrem en de mooiste woorden, op dat moment zijn ze stil op de momenten dat je wilt dat ze wat zeggen, willen ze praten over de dingen waar je niet ng een keer over wilt uitwijden en dan houdt het al snel op en met schrijven kun je ook echt zeggen wat je denkt, wat je voelt en wilt zonder dat men geschokt raakt, hooguit achteraf als het echt in de boekhandel terecht komt.

Ik was op die momenten (logischerwijs) ook totaal niet de vrolijke, drukke en hyperactieve jongen die altijd alles positief bekeek, die ze gewend waren te zien maar een hoopje zonder hoop.
Vanaf het moment dat ik de intensive care moest verlaten en toen al wist dat ze niet lang meer te leven had, zag ik er echt beroerd uit, ging met het openbaar vervoer richting een vriendin die ik toen pas enkele maanden kenden maar waarbij ik me beter voelde dan m'n ouders of jeugdvrienden en juist op dt moment trof ik een RET (vervoersbedrijf metro Rotterdam) kaartcontroleteam bij het overstappen, zelfs die zagen dat er iets dusdanig mis was dat ik gewoon door mocht lopen terwijl ik geen kaartje had en dat zegt hier in de regio wel wat.
pi_78785448
Ik kende dus andere mensen dan jij, ik kon gewoon mijn ei kwijt, mensen luisterden echt en vroegen ook de goeie dingen zeg maar.
Ze acepteerden ook dat ik op dat moment anders dan anders was en bv heel erg over herinneringen aan mijn zus wilde praten.
Maar wat heerlijk dat je gewoon je verhaal kon schrijven en dat de uitgeverij er niks anders van wilde maken!
Zie je het misschien ook een beetje als een ding zodat je vriendin niet vergeten wordt? Of is het meer dat je het zelf kwijt kon?
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_78998985
Wat gaat de tijd toch snel... het is nu 3 maanden geleden.
  donderdag 11 maart 2010 @ 18:44:25 #173
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79027341
Tijd gaat ontzettend snel, hier is het al 1 jaar en 2 maanden...
En nog steeds momenten dat je denkt om eens te bellen of op bezoek te gaan en dan plots besef van de harde realiteit dat je al zo lang alleen verder gaat.
pi_79028131
quote:
Op donderdag 11 maart 2010 18:44 schreef Jack. het volgende:
Tijd gaat ontzettend snel, hier is het al 1 jaar en 2 maanden...
En nog steeds momenten dat je denkt om eens te bellen of op bezoek te gaan en dan plots besef van de harde realiteit dat je al zo lang alleen verder gaat.
Herkenbaar
pi_79322582
Volgens mij stond dit topic ook huisdieren toe toch?

Vandaag is mijn hond overleden; 16 jaar - 1 week is ze geworden. We hadden haar genomen nadat mijn vader was overleden; ik was toen 9, en mijn moeder wou wat afleiding voor ons.
Vandaag na vele maanden van achteruitgang hadden we besloten om haar een spuitje te laten geven omdat ze te slecht was geworden. Ze had nauwelijk meer trek, en kon ook maar moeilijk eten binnen houden de afgelopen dagen, dus het was tijd.
Na de dood van mijn vader heb ik mijn leven altijd in tweeen gedeeld, mijn leven met hem, en na hem, maar ik heb nog geen idee hoe/waar ik de dood van haar een plaats moet geven. Ik heb het afgelopen jaar eindelijk de dood van mijn vader verwerkt en een plaats gegeven. Eindelijk kwam er geen waterval van emoties meer als ik aan hem dacht, maar nu door de dood van mijn hond (zijn vervanger, so to speak) voel ik de oude pijn nu nog een keer,alsof ik weer 9 ben....
Het enigste wat ik nu weet is dat ik mijn hond waarmee ik 2/3 van mijn leven heb doorgebacht enorm ga missen.


I hoorde dit in een liedje van Alicia Keys vandaag op tv:
quote:
So tonight I'm gonna find a way to make it, without you.
Ik hoop dat ik er in slaag...
Some people should be around your entire life; others should just make an appearance.
  vrijdag 19 maart 2010 @ 09:15:32 #176
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79324743
Sterkte ari_zahav!
Het gaat misschien in eerste plaats over jouw hond, maar onrechtstreeks zeker ook wel over je vader, dus ik denk dat je bericht zonder meer welkom is hier. Op je 9de je vader verliezen is niet makkelijk volgens mij. Ik was zelf 22 en dat vond ik al erg jong. Ik hecht mezelf niet zo bijzonder veel aan huisdieren, maar ik denk dat het gewoon een andere manier is van met een verlies omgaan. Ik heb het zelf geprojecteerd op mijn buurman die ik als vervanger ben gaan zien, maar die ben ik vorig jaar ook verloren...

Mooie zin trouwens, ik probeer het al meer dan een jaar en het is verdomd niet eenvoudig
Ik hoop alleen dat het geen 16 jaar gaat duren.

Nogmaals, sterkte (ook aan de anderen) !
  vrijdag 19 maart 2010 @ 11:15:39 #177
67064 Quoi
Mama said be cool
pi_79329009
Moet hier effe wat kwijt.

Wat is een menserende dood? Wat als je nu gewoon maar ouder en ouder wordt en maar niet sterft. Waar ga je dan aan dood? Ook als je door een beroerte erbij ligt als een pop, maar intussen doorademt. Je eet en drinkt niks. De artsen en familie besluiten je wat te helpen bij je "staking" en er wordt gekozen voor geen sondevoeding en geen infuus. Resultaat: je "versterft".

Dit is het verhaal van mijn 98-jarige oma, van wie ik gisteravond afscheid heb genomen (geen idee of ze iets hoorde, maar beter de gok nemen, niet?). Allemaal kunnen we er min of meer vrede mee hebben, ze had dit niet gewild en een sondevoeding/infuus had het slechts een weekje kunnen rekken. Maar ze ligt er f*cking mensonterend bij!! Snelle benauwde ademhaling, ogen af en toe open, traantje. Je bent 98 en je hebt een lang leven achter de rug. Ik denk aan alle jonge mensen die sterven. De vergelijking is waardeloos, doodgaan is niet leuk.

Conclusie: ook al denk je dat je voor een stokoud iemand een juiste beslissing hebt genomen, het valt me vies tegen. Ik wil dat ze snel lekker gaat slapen.
pi_79341628
Mijn oma is verleden week (zaterdag) overleden, op een voor mij en man heel belangrijke dag. Ik kon die dag ook niet echt verdrietig zijn, Ik moest lachen en wilde het niet laten merken. De crematie had mijn moeder (het was haar moeder) zoveel verdriet dat ik weer niet kon huilen.En dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan.

Oma is in december opgenomen in het ziekenhuis,na een hersenbloeding,Ze was verlamd en daarna heeft ze nog eentje gehad. Vier weken geleden werd ze naar zo'n tehuis overgebracht (kon niet meer lopen, niet meer praten) en toen ging het alleen maar bergaf, en zaterdag is ze dus overleden.

Ik merk aan mezelf dat ik "opgelucht"ben, Ik mis haar verschrikkelijk maar de laatste weken waren slopend (elke dag langsgaan, en de laatste week echt elke dag acht uur) en ik ben blij dat ze nu rust heeft. Ik ben een heel emotioneel persoon, normaal jank ik overal om maar dat heb ik nu tot op de dag van vandaag nog niet gedaan. niet in het mortuarium, Niet bij het sluiten van de kist, niet toen ze net overleden was, en ook niet bij de crematie.

Mensen zeggen maar steeds "je mag best huilen hoor"en dat wil ik ook wel,maar dat kan ik niet.Voel me bijna slecht dat ik niet huil.

Lieve Quoi, jou stukje had het mijne kunnen zijn, Mijn oma was dan "pas"77 maar die lag er de laatste dagen wel hetzelfde bij.Dikke knuffel.Mijn oma kreeg ook niets meer, geen sonde, geen medicijnen meer, ze kon niet meer slikken, kon niets meer zelf.Wij hebben zeven keer of zo afscheid genomen. Elke keer gedacht "Nu kan het de laatste keer zijn"........Sterkte.
  vrijdag 19 maart 2010 @ 17:35:45 #179
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79344586
Er is niks mis mee als je niet moet huilen. Dat moet ieder voor zich uitmaken.
Ik heb bij m'n vader welgeteld 1x gehuild en dat was het dan, en al helemaal niet als anderen erbij waren.
Bij m'n buurman die voor mij de plaats van m'n vader innam heb ik verschillende keren en zelfs maanden nadien nog gehuild, maar ook nooit als anderen erbij waren.

Niks om je slecht over te voelen dus.
  zaterdag 20 maart 2010 @ 16:33:52 #180
67064 Quoi
Mama said be cool
pi_79376110
quote:
Op vrijdag 19 maart 2010 16:25 schreef Tammymara het volgende:

Lieve Quoi, jou stukje had het mijne kunnen zijn, Mijn oma was dan "pas"77 maar die lag er de laatste dagen wel hetzelfde bij.Dikke knuffel.Mijn oma kreeg ook niets meer, geen sonde, geen medicijnen meer, ze kon niet meer slikken, kon niets meer zelf.Wij hebben zeven keer of zo afscheid genomen. Elke keer gedacht "Nu kan het de laatste keer zijn"........Sterkte.
Dankje voor je berichtje, Tammymara.

Gister een verschrikkelijke dag ook. Gisteravond is ze overleden. Het gevoel dat overheerst is opluchting, merk ik. Ik ben zo blij dat ze daar niet meer alleen ligt te strijden (er kwamen veel mensen, maar ze lag natuurlijk ook wel eens een paar uur alleen).

Nu met het uitzoeken van muziek, gedichtje, speech etc etc, komen er fijne herinneringen boven. Ben eigenlijk in staat om naar haar huis te rijden en dat ze daar nog zit. Maar ze is er niet meer, en dat gemis zal nog wel komen. Maar he, 98 jaar. Dankbaar haar zolang in ons midden te hebben gehad. Nu het laatste doen dat we nog kunnen: een mooie dienst verzorgen.

En Tammymara, ik heb ook nog geen traan gelaten. Die heb ik gister allemaal al gelaten gedurende de dag, op het strand, in haar ouwe buurtje waar ik even doorheen ben gewandeld. Ik heb mezelf toen al met de volle lading geconfronteerd, waardoor het nu lijkt mee te vallen. We -pa en ik- hebben eigenlijk vooral veel gelachen bij het uitzoeken van alles (ze was nogal 'uitgesproken' in alles, dus zou toch overal commentaar op hebben gehad).

Het is goed zo.

wow, wat een openhartigheid op Fok!
pi_79377967
Het is nu.. 3 maanden geleden dat de vader van mijn vriendin is overleden. Plotseling, uit het niets. Was een hele goede man, heeft vd zomer nog ons huis verbouwd en deed geen ene vlieg kwaad. Mij rijst de vraag op waarom hij, en niet een oorlogsmisdadiger van 80+ die zijn hele leven mensen gedood heeft.

Vriendin + schoonmoeder zijn er helemaal kapot van en ik probeer wat te ondersteunen waar mogelijk.. en daarnaast mijn eigen verdriet een plaatsje geven. Denk nog regelmatig terug aan 'het telefoontje'.. en de eerste dagen erna.. brrrrrrrr
pi_79380036
Sterkte av-zahav, Quoi en Tammymara!

Ik heb zelf niet gehuild op sommige begrafenissen. En dat was inderdaad omdat ik voor die tijd allang gehuild had..... Wat Jack ook zegt, het is maar net wat er bij jou past.

Sport-life, ik ken die waarom? vraag.
Op die vraag krijg ik nooit antwoord, dus ik stel hem niet. Ik vraag me af: Wat kan ik van die persoon leren?
Sterkte!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  zaterdag 20 maart 2010 @ 18:30:09 #183
271890 Dzjenn.
en koffie vind ik vies
pi_79380195
Ik ben er (nog) niet aan toe mijn eigen verhaal hier te posten, maar lees wel mee en veel posts zijn erg herkenbaar. Dat geeft wel een zekere mate van troost.

Sterkte allemaal. Het is hard werken.
pi_79380335
quote:
Op zaterdag 20 maart 2010 18:30 schreef Dzjenn. het volgende:
Ik ben er (nog) niet aan toe mijn eigen verhaal hier te posten, maar lees wel mee en veel posts zijn erg herkenbaar. Dat geeft wel een zekere mate van troost.

Sterkte allemaal. Het is hard werken.
Sterkte Dzjenn!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_79386028
Ah...
Gecondoleerd Quoi...
Misschien omdat het hier nog allemaal "vers"is , Maar het is zo herkenbaar.
Veel sterkte de komende dagen.
pi_79624110
vandaag exact 2 jaar...
en weer wordt je met de neus op de feiten gedrukt
het verdriet dat niet slijt, dat je je hele leven meesleurt
maar toch, het doet deugd om bepaalde (karakter)eigenschappen van hem in jezelf terug te vinden

en de dag sluiten we af, met een prachtig leidje:
pi_79624206
quote:
Op vrijdag 26 maart 2010 20:42 schreef StephenP het volgende:
vandaag exact 2 jaar...
en weer wordt je met de neus op de feiten gedrukt
het verdriet dat niet slijt, dat je je hele leven meesleurt
maar toch, het doet deugd om bepaalde (karakter)eigenschappen van hem in jezelf terug te vinden

en de dag sluiten we af, met een prachtig leidje:

Mooi StephenP!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_79624267
quote:
Op vrijdag 26 maart 2010 20:42 schreef StephenP het volgende:
vandaag exact 2 jaar...
en weer wordt je met de neus op de feiten gedrukt
het verdriet dat niet slijt, dat je je hele leven meesleurt
maar toch, het doet deugd om bepaalde (karakter)eigenschappen van hem in jezelf terug te vinden

en de dag sluiten we af, met een prachtig leidje:
mooi is dat het, iemand die je mist op een bepaalde manier terugzien in jezelf

sterkte
♥ ♥ 13-08-2002 ♥ ♥
  vrijdag 26 maart 2010 @ 21:14:15 #189
25865 Bill_E
vijf plus 98!
pi_79625584
vandaag, bijna een half jaar na het overlijden van mijn vader ( zie OP van topic 1 ) de kist van de opa van mijn vriendin dicht gemaakt en morgen de crematie.. Het gekke is, dit doet me niets..
Hij is 86 geworden en had toch al de wens om te sterven.. Prima toch ? Ik heb vorige week vrijdag afscheid van hem genomen toen hij het laatste sacrament kreeg. Ik heb hem bedankt voor alles en een goede reis gewenst. En verteld dat hij het rustig aan moest doen. Hier heb ik weinig emotie over, ik kende de man dan ook nog maar 5 jaar maargoed.

Dit staat gewoon in zoon ander contrast dan me vader.

Morgen eens kijken of ik bij de crematie nog emotie's heb.
Verder sterkte aan iedereen hierboven, ik post niet veel maar lees alle verhalen!
pi_79625721
Is toch niet zo gek? Het is heel anders dan je vader.Mooi dat je zo afscheid heb kunnen nemen.
Sterkte morgen!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  zaterdag 27 maart 2010 @ 06:50:50 #191
211016 Cocktailprikker
Cocktailprikker
pi_79636299
Mij doet een recent overlijden van een "vreemde" wel weer iets... Motorrijder uit een topic waar ik ook veel kom, 19, is eergister doodgereden door een verkeerd inhalende automobilist. Ken hem niet persoonlijk, maar stond een leuke rit op de planning.

En nu kunnen we woensdag de laatste eer bewijzen
  zaterdag 27 maart 2010 @ 10:48:35 #192
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79638240
quote:
Op vrijdag 26 maart 2010 21:14 schreef Bill_E het volgende:
vandaag, bijna een half jaar na het overlijden van mijn vader ( zie OP van topic 1 ) de kist van de opa van mijn vriendin dicht gemaakt en morgen de crematie.. Het gekke is, dit doet me niets..
Hij is 86 geworden en had toch al de wens om te sterven.. Prima toch ? Ik heb vorige week vrijdag afscheid van hem genomen toen hij het laatste sacrament kreeg. Ik heb hem bedankt voor alles en een goede reis gewenst. En verteld dat hij het rustig aan moest doen. Hier heb ik weinig emotie over, ik kende de man dan ook nog maar 5 jaar maargoed.

Dit staat gewoon in zoon ander contrast dan me vader.

Morgen eens kijken of ik bij de crematie nog emotie's heb.
Verder sterkte aan iedereen hierboven, ik post niet veel maar lees alle verhalen!
Lijkt me erg normaal. Je stond veel dichter bij je vader dan bij deze man die je uiteindelijk "maar" 5 jaar gekend hebt. Er is z'n aardige leeftijd, het feit dat je nog maar net afscheid hebt moeten nemen van je eigen vader, ... Dingen die gewoon meespelen en invloed hebben hoe je hiermee omgaat. Ik denk dat het in dit geval vooral belangrijk is dat je er bent voor je vriendin als ze daar nood aan heeft.
Bij mij was het eerder omgekeerd. Ik heb veel meer emoties gehad bij het overlijden van m'n buurman dan dat ik bij m'n vader had. En dat simpelweg omdat ik veel dichter bij m'n buurman stond qua gevoel dan bij m'n vader.

Cocktailprikker, sterkte! Ik geloof best dat het raar doet om dat mee te maken, ook al kende je hem niet (in het echte leven). Misschien dat je die rit nog wel kan doen als een soort eerbetoon aan hem (of is dat wat je gaat doen woensdag) ?
  zaterdag 27 maart 2010 @ 17:27:14 #193
211016 Cocktailprikker
Cocktailprikker
pi_79647723
Nee, woensdag wordt hij begraven, en er komt een erehaag van motoren als hij binnen komt. De rit komt er zeer waarschijnlijk nog wel
pi_79679538
quote:
Op zaterdag 27 maart 2010 17:27 schreef Cocktailprikker het volgende:
Nee, woensdag wordt hij begraven, en er komt een erehaag van motoren als hij binnen komt. De rit komt er zeer waarschijnlijk nog wel
Oh, een erehaag van motoren, dat is zo mooi! Zorg dat je een zakdoek bij de hand hebt Cocktail!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  woensdag 31 maart 2010 @ 12:51:51 #195
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79784186
Heb afgelopen weekend een paasboom gezet op het kerkhof.
Enkel wilden de geschilderde plastic paaseitjes niet echt meewerken toen het begon te regenen (wat een gore troep is dat zeg) De houten dingetjes houden het vooralsnog, op een paar uitzonderingen na, wel goed uit.

Dus volgend jaar maar een keer op zoek naar waterbestendig materiaal om erin te hangen
  woensdag 31 maart 2010 @ 14:19:26 #196
211016 Cocktailprikker
Cocktailprikker
pi_79787977
quote:
Op zondag 28 maart 2010 19:59 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Oh, een erehaag van motoren, dat is zo mooi! Zorg dat je een zakdoek bij de hand hebt Cocktail!
Het was heel erg mooi, en emotioneel. Familie en vrienden waren erg blij met de opkomst van bijna 30 motoren
pi_79837828
quote:
Op woensdag 31 maart 2010 12:51 schreef Jack. het volgende:
Heb afgelopen weekend een paasboom gezet op het kerkhof.
Enkel wilden de geschilderde plastic paaseitjes niet echt meewerken toen het begon te regenen (wat een gore troep is dat zeg) De houten dingetjes houden het vooralsnog, op een paar uitzonderingen na, wel goed uit.

Dus volgend jaar maar een keer op zoek naar waterbestendig materiaal om erin te hangen
Of nu alvast kopen en een laag blanke lak erover doen?
Leuk dat je dat doet zo'n boom!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
pi_79844849
quote:
Op woensdag 31 maart 2010 14:19 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

Het was heel erg mooi, en emotioneel. Familie en vrienden waren erg blij met de opkomst van bijna 30 motoren
Hmmm, ik moet het even kwijt.
Mijn zus was een biker en overleed door een motorongeluk.
Nu ik het zo lees, komt het weer terug, die motoren bij haar crematie enzo.....
Mijn ouders gaven niks om motoren, maar ze konden het erg waarderen, al die motoren.
Fijn dat het mooi was Cocktail!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  zondag 4 april 2010 @ 19:27:02 #199
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79942118
quote:
Op donderdag 1 april 2010 17:41 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Of nu alvast kopen en een laag blanke lak erover doen?
Leuk dat je dat doet zo'n boom!
Ach, er hangen genoeg van die houten spulletjes in, dus 't is niet dat hij kaal staat nu ofzo
Ik ben daarstraks nog eens gaan kijken en hij staat er nog mooi bij, ook de bloemen errond staan mooi in bloem. Leuk om dat te zien.

Over twee weken is hij jarig, en ik de dag nadien jarig. Dat wordt alweer de 2de keer dat ik het zonder hem moet vieren
Vorig jaar heb ik me die 2 dagen ontzettend druk zitten maken omdat ik het maar niet kon vatten dat ik dat niet meer samen kon vieren...
pi_79942187
quote:
Op zondag 4 april 2010 19:27 schreef Jack. het volgende:


Over twee weken is hij jarig, en ik de dag nadien jarig. Dat wordt alweer de 2de keer dat ik het zonder hem moet vieren
Vorig jaar heb ik me die 2 dagen ontzettend druk zitten maken omdat ik het maar niet kon vatten dat ik dat niet meer samen kon vieren...
Same here, op de 19e zou vriendlief 30 geworden zijn.. Ik heb het die dag ontzettend druk en daar ben ik nu al blij om
pi_79942195
Mijn moeder is vorig jaar juni overleden.
Het gaat met mij wel goed opzich, want ik heb het er heel moeilijk mee gehad. Hulp enzv. Hielp allemaal niets. Maar nu gaat 't wel beter. Maar erover praten blijft toch moeilijk.
  zondag 4 april 2010 @ 19:38:01 #202
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79942394
quote:
Op zondag 4 april 2010 19:29 schreef Miracle_Drug het volgende:

[..]

Same here, op de 19e zou vriendlief 30 geworden zijn.. Ik heb het die dag ontzettend druk en daar ben ik nu al blij om
Ik hoop dat ik het die dag ook druk genoeg zal hebben. Voor 's avonds heb ik iig wel al een etentje op restaurant vastgelegd met m'n buren. Zij hebben ongeveer dezelfde leeftijd als m'n overleden buurman, en ze weten heel goed hoe moeilijk het afgelopen jaar en het afscheid was/is voor mij. Dus is ook een beetje als dank naar hen toe, en ik heb de gezochte afleiding, dus perfecte planning zo
  zondag 4 april 2010 @ 19:47:35 #203
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_79942672
quote:
Op zondag 4 april 2010 19:30 schreef Say-Ahh het volgende:
Mijn moeder is vorig jaar juni overleden.
Het gaat met mij wel goed opzich, want ik heb het er heel moeilijk mee gehad. Hulp enzv. Hielp allemaal niets. Maar nu gaat 't wel beter. Maar erover praten blijft toch moeilijk.
Hulp is ook niet the magic word ofzo. Dat helpt enkel als je er zelf ook voor open staat, en er ook gebruik van wil maken. Ik heb er ook een tijd aan gedacht om een psycholoog ofzo te raadplegen omdat ik met mezelf geen blijf meer wist. Ik heb dat uiteindelijk niet gedaan omdat ik niet overtuigd was dat zo iemand mij op dat moment kon helpen, omdat ik er oa gewoon niet voor open stond. Ik ben nadien nog een eind dieper gezakt tot ik mezelf voor een keuze stelde, en op dat moment waren er mensen die me eruit gehaald hebben. Inmiddels enkele maanden verder, ben ik blij dat ik die evolutie heb doorgemaakt.

Ik kan er ook lang niet met iedereen goed over praten, maar ik heb wel mensen waarmee ik dat nu kan. Ik denk dat dat het belangrijkste is, dat je iemand hebt waarmee je de juiste klik hebt om er vrij over te kunnen praten. Voor sommigen kan dat professionele hulp zijn, voor anderen zoals mezelf werkt het beter als dit iemand uit je eigen omgeving is (iemand die op de juiste momenten de juiste dingen zegt/doet). Soms moet je die persoon ook ontdekken. Ik had voordien nooit gedacht dat ik mezelf zo open zou kunnen geven tov de mensen waar ik nu grote steun aan heb, dus dat was een erg fijne vaststelling.
  woensdag 7 april 2010 @ 20:02:02 #204
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_80056275
Heb vanacht over hem gedroomd, heb er maar een fractie van onthouden toen ik wakker werd, maar dat was ook wel het merkwaardigste stuk denk ik. De details hou ik wel voor mezelf, het was gewoon raar, maar het gaf zo'n ontzettend gelukzalig gevoel toen ik wakker werd, maar op hetzelfde moment ook neerslachtig

Verder voel ik me al heel de week kut, als ik een nummer op de radio hoor dat hem typeerde dan zakt er een loodzwaar gevoel in m'n maag. Ik kan druk met iets bezig zijn op m'n werk en dan plots aan hem denken, en vervolgens is m'n motivatie om nog wat te doen die dag compleet verdwenen. Net nu het zo'n mooi lenteweer wordt, en iedereen vrolijk is... nog zoiets waar hij ook erg opgewekt van kon worden.
Lijkt wel of ik me nu al zit op te werken dat ik over twee weken 2 verjaardagen alleen moet vieren
pi_80061410
quote:
Op woensdag 7 april 2010 20:02 schreef Jack. het volgende:
Heb vanacht over hem gedroomd, heb er maar een fractie van onthouden toen ik wakker werd, maar dat was ook wel het merkwaardigste stuk denk ik. De details hou ik wel voor mezelf, het was gewoon raar, maar het gaf zo'n ontzettend gelukzalig gevoel toen ik wakker werd, maar op hetzelfde moment ook neerslachtig

Verder voel ik me al heel de week kut, als ik een nummer op de radio hoor dat hem typeerde dan zakt er een loodzwaar gevoel in m'n maag. Ik kan druk met iets bezig zijn op m'n werk en dan plots aan hem denken, en vervolgens is m'n motivatie om nog wat te doen die dag compleet verdwenen. Net nu het zo'n mooi lenteweer wordt, en iedereen vrolijk is... nog zoiets waar hij ook erg opgewekt van kon worden.
Lijkt wel of ik me nu al zit op te werken dat ik over twee weken 2 verjaardagen alleen moet vieren
Dat ken ik wel, dat je bij bepaalde data een dip hebt. Ik vind dat na 8 jaar nog moeilijk. Het voordeel vind ik dat ik het nu herken. Vroeger dacht ik dat niet door de datum kwam.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  woensdag 7 april 2010 @ 21:47:22 #206
211016 Cocktailprikker
Cocktailprikker
pi_80062061
Werd vanochtend heel vroeg ook wakker huilend om mijn ma, terug denkend aan wat we door hebben moeten maken Gaat echt geen dag voorbij dat ik er niet aan denk..
  vrijdag 9 april 2010 @ 00:42:28 #207
199256 kwiwi
de enige echte.
pi_80109305
even een tvp.

mijn opa ligt op sterven.. zo ineens hoorden we het slechte nieuws over maagkanker en leek het alsof ze nog misschien iets konden doen, en nu 2 weken later gaat hij weer naar huis (vanuit het ziekenhuis) om in principe te sterven ik kan het niet goed bevatten dat het nog maar 1 of max. 2 weken (zoals het er nu uitziet) duurt zo is ie nog gewoon opa en gezellig en normaal en actief, en ineens bijna uit het niks gaat het enorm slecht en kan hij nog niet eens meer fatsoenlijk z'n glaasje drinken vasthouden..
  vrijdag 9 april 2010 @ 01:01:05 #208
112545 Muck
Meine Sprache: International
pi_80109738
Wat ontzettend rot voor je kwiews
Sterkte
It's al boa it's all good it's all bueno benne bon, let's go!
  vrijdag 9 april 2010 @ 06:35:35 #209
132993 TJDoornbos
#TeamToekNip
pi_80111368
kwiwi sterkte
  vrijdag 9 april 2010 @ 08:57:24 #210
67064 Quoi
Mama said be cool
pi_80112615
quote:
Op vrijdag 9 april 2010 00:42 schreef kwiwi het volgende:
even een tvp.

mijn opa ligt op sterven.. zo ineens hoorden we het slechte nieuws over maagkanker en leek het alsof ze nog misschien iets konden doen, en nu 2 weken later gaat hij weer naar huis (vanuit het ziekenhuis) om in principe te sterven ik kan het niet goed bevatten dat het nog maar 1 of max. 2 weken (zoals het er nu uitziet) duurt zo is ie nog gewoon opa en gezellig en normaal en actief, en ineens bijna uit het niks gaat het enorm slecht en kan hij nog niet eens meer fatsoenlijk z'n glaasje drinken vasthouden..
Kwiwi sterkte. Zeg vooral alles dat je wilt zeggen tegen hem. Mij heeft dat enorm geholpen, het actief afscheid nemen.
  vrijdag 9 april 2010 @ 09:00:05 #211
67064 Quoi
Mama said be cool
pi_80112679
Wat anders: we zijn nu bezig met het verdelen van de erfenis en spullen. Dit gaat gelukkig heel harmonieus en ik kan ook zeggen dat ik met sommige dingen ZO blij ben! We hebben toch wel speciale momentjes in haar huisje waar we herinneringen ophalen nav haar spulletjes. Ook als 4 kleinkinderen (we zagen elkaar de laatste jaren niet meer) komen we vanavond bij elkaar om wat dingetjes te verdelen en samen te gaan eten om gewoon eens wat verhalen uit te wisselen. Dit helpt allemaal zo goed bij het verwerken.
  vrijdag 9 april 2010 @ 11:45:30 #212
199256 kwiwi
de enige echte.
pi_80117675
quote:
Op vrijdag 9 april 2010 08:57 schreef Quoi het volgende:

[..]

Kwiwi sterkte. Zeg vooral alles dat je wilt zeggen tegen hem. Mij heeft dat enorm geholpen, het actief afscheid nemen.
Ja dat is zoiets waar ik dus steeds over na zit te denken. Heb wel gezegd dat ik van hem hou enzo, al was dat op een kaartje geschreven bij de knuffelbeer die ik hem gaf. Maar ik zou ook zo graag willen zeggen dat ik hem ga missen. Alleen weet ik niet goed wanneer ik dat moet doen, want als ik dat ineens ga zeggen lijkt het misschien voor hem alsof ik al weet dat hij er morgen niet meer gaan zijn en hij nog niet. Nu zeg ik altijd: 'tot (over)morgen', alsof het niet anders is nu ineens dan normaal.

Dit is ook allemaal heel nieuw voor me want mijn vorige opa is vorig jaar ook overleden, maar daar had ik niet zoveel contact mee. Deze opa (en oma) kwam ik ontzettend vaak bij over de vloer, al helemaal als kind en toen ik nog dichtbij woonde. En voor de rest ben ik nog nooit iemand kwijt geraakt eigenlijk.
  vrijdag 9 april 2010 @ 12:33:19 #213
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_80119380
quote:
Op vrijdag 9 april 2010 11:45 schreef kwiwi het volgende:

[..]

Ja dat is zoiets waar ik dus steeds over na zit te denken. Heb wel gezegd dat ik van hem hou enzo, al was dat op een kaartje geschreven bij de knuffelbeer die ik hem gaf. Maar ik zou ook zo graag willen zeggen dat ik hem ga missen. Alleen weet ik niet goed wanneer ik dat moet doen, want als ik dat ineens ga zeggen lijkt het misschien voor hem alsof ik al weet dat hij er morgen niet meer gaan zijn en hij nog niet. Nu zeg ik altijd: 'tot (over)morgen', alsof het niet anders is nu ineens dan normaal.

Dit is ook allemaal heel nieuw voor me want mijn vorige opa is vorig jaar ook overleden, maar daar had ik niet zoveel contact mee. Deze opa (en oma) kwam ik ontzettend vaak bij over de vloer, al helemaal als kind en toen ik nog dichtbij woonde. En voor de rest ben ik nog nooit iemand kwijt geraakt eigenlijk.
Zeg gewoon dat je hem zal missen mocht hij er plots niet meer zijn. Hij weet zelf ook wel waar hij voor staat, dus ik denk dat het voor hem niet overkomt alsof je definitief afscheid neemt ofzo. Nadien kan je nog altijd zeggen tot straks/morgen/overmorgen, daarmee laat je zien dat je hoopvol bent en dat hij er dan ook nog is. Toen ik afscheid heb genomen (definitief) zei ik ook tot morgen, terwijl ik heel goed wist dat het de laatste keer was dat ik hem zag.

Ik weet niet hoe lichamelijk je met hem bent, maar geef hem anders ook eens een dikke knuffel als je zegt dat je hem zal missen. Misschien dat hij dat wel heel erg kan waarderen. Voor hem is het ook zwaar om te beseffen dat hij er binnenkort niet meer zal zijn. Ik doe dat nu elke keer bij m'n grootvader en hij wordt er telkens emotioneel van. Hij heeft geen ziekte ofzo, maar hij heeft zijn leeftijd en door de recente verliezen ben ik wat dat betreft wel een stuk aanhankelijker geworden bij bepaalde mensen.

Verwacht ook niet dat je een mooi afgerond afscheid kan nemen. Ik heb ook nog dingen die ik graag gezegd had, terwijl ik op zich wel een mooi afscheid heb gehad, maar er zijn altijd dingen die je nadien ook nog graag had verteld. Een afscheid is wat dat betreft nooit "compleet".

Sterkte kwiwi!
  vrijdag 9 april 2010 @ 13:50:17 #214
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_80122118
Dat actief afscheid nemen had ik ook voor getekend, ging in mijn geval alleen niet aangezien ze zelf nog niet wist hoe erg het allemaal was op dat moment.
Mindfucking experience zal ik het maar noemen, je complete familie, de doktoren en je vriend weten al dat je er over enkele uren niet meer bent en zelf niet beter weten dan dat je in goede handen bent en denkend dat je binnen enkele dagen wel weer van die afdeling af kan.
Het is frustrerend dat je niet alles hebt kunnen zeggen wat je wilde zeggen, die kleine dingen, die paar woorden, het uiten van je emoties en dat alles puur door de omstandigheden.
Anderzijds denk ik maar zo, al heb ik het toen niet kunnen zeggen, gevoeld heeft ze het altijd al en geweten ook en ik had dan weer het geluk haar toch nog te kunnen zien en aanraken in haar laatste uren en dat is ook wat waard.

Ik zou er ook niet teveel over nadenken, laat je gevoel gewoon spreken, uit je emoties, pak hem eens beet, geef 'm een kus en laat je gevoel je leiden, dat komt nooit verkeerd over.
Het kan nog weken duren, misschien wel enkele dagen en wie weet ben je straks wel te laat en blijf je met het gevoel zitten van 'had ik maar' en 'als/dan' en daar help je jezelf ook niet mee.
Ga gewoon naar hem toe en doe je ding, een perfect moment is er toch niet als het om dit soort droevige dingen gaat.
pi_80163800
Sterkte Kwiwi!
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  donderdag 15 april 2010 @ 00:59:56 #216
62197 Ravenous
Carpe Noctem
pi_80330436
Mijn moeder en ik zijn altijd heel close. We bellen zowat elke dag en niet 10 minuten, nee altijd een half uur tot een uur. Ik kan mij geen dag zonder haar voorstellen. Ik ben dan ook altijd heel bang geweest haar te verliezen. Als er in mijn omgeving iemand zijn/haar moeder verloor dan realiseerde ik mij, dat ook mijn moeder niet voor altijd mee zou gaan en werd ik al gek van angst bij het idee dat ik ooit zonder haar verder zou moeten gaan. Tegelijkertijd zorgde dat ervoor dat ik altijd heel bewust met haar ben omgegaan. Dit kwam misschien ook doordat zij zelf op jonge leeftijd haar eigen moeder verloor. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar ik meende altijd iets in haar stem te horen waaruit ik kon opmaken dat zij spijt heeft gehad van bepaalde dingen die ze nooit meer kon terugdraaien.

Vorige week werd ik gebeld dat ik werd opgehaald om naar het ziekenhuis te gaan. Mama had waarschijnlijk een beroerte gehad en zij was met de ambulance op weg naar het ziekenhuis. Iedereen werd opgetrommeld en vol zorgen en tranen werden wij in een familiekamer bij elkaar gezet. Wij mochten bij haar en zagen dat ze gelukkig in goede handen was. Ze was bij en helder. Ze sprak en gaf antwoord op vragen die wij niet aan de dokter konden beantwoorden. We hebben haar gestreeld en vastgehouden. We waren geschrokken en verdrietig, omdat ze pijn had en misschien blijvende schade zou oplopen.
We moesten terug naar de familiekamer, omdat ze onderzoeken gingen doen.

Wat waren we bezorgd....maar wat waren we geschrokken toen een verpleegster kwam vertellen dat het niet zo goed ging. Even later kwamen specialisten binnen en het enige wat ik nog hoorde was dat hij helaas geen goed nieuws had. Ze hebben haar 3 kwartier lang geprobeerd te reanimeren na een zware hartaanval. Helaas zonder succes. Hier waren wij niet op voorbereid.

We mochten bij haar en namen afscheid. Ik zag haar liggen, maar het leek alsof ze sliep.

Samen met mijn zus heb ik haar twee dagen daarna aangekleed. Haar lievelingsjurk en haar lievingspumps, mooie make-up, sieraadjes en haren gestyled.

De crematie werd druk bezocht. Over de 200 mensen wilden graag afscheid nemen. De dag erna was ik jarig. Dat was gisteren. En nu weet ik even niet meer hoe ik verder moet. Ik mis haar zo ontzettend en alles wat ik doe associeer ik met haar. Soms lijk ik het even te vergeten om een moment later als in een shock te realiseren dat ze er echt niet meer is. Ik had nog zoveel willen doen met en voor haar. Mijn ergste nachtmerrie is werkelijkheid geworden.
Nothing else matters †
  donderdag 15 april 2010 @ 01:29:05 #217
111829 MissBliss
Godin van SHO
pi_80330785
Och ravenous... Het is ook zo moeilijk. Sterkte
Ziggy played guitar
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
  donderdag 15 april 2010 @ 08:48:26 #218
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_80332446
Je gevoel van angst om die bepaalde persoon te verliezen en daar heel bewust mee omgaan herken ik heel goed. Het zorgt ervoor dat je meer en closer met die persoon omgaat, maar in mijn geval verdrukte ik ook wel het idee dat er een moment zou komen dat ik alleen achter bleef. De gedachte was er wel, maar ik wilde er zo weinig mogelijk aan denken.

Iedereen ervaart het anders, dus ik kan me alleen maar voorstellen wat voor een klap dit voor jou moet zijn. Hopelijk kan je steun vinden in de grote groep mensen die bij de crematie was, dat vond ik iig wel fijn om te zien dat zoveel mensen de moeite doen om aanwezig te zijn.
Vermits jullie zo close waren denk ik dat je moeder wel wist dat je nog veel voor/met haar had willen doen/zeggen, en ze zal er altijd wel bij zijn op momenten dat je dat graag wil, maar dan op een andere manier.

Sterkte!
pi_80332493
heel veel sterkte Ravenous!

ik herken wat je beschrijft, en heb het nu ook, dat nu ik dit lees, ik besef dat de mijne er ook niet voor altijd zal zijn.
We zijn/waren best close, maar sinds ik een eind verderop woon hebben we niet zoveel contact meer. Mailtje hier en daar en eens in de zoveel tijd gaan we naar Den Haag of komt zij naar Nijmegen, maar dat is door drukte beider kanten ook maar 1 keer per 3 maanden ofzo... en als ik dit zo lees, dan is dat echt te weinig... besef ik me dan..

Nou ja, weet niet wat 't bijdraagt, dit, maar nogmaals: sterkte... ik hoop dat de crematie een mooi afscheid is geweest en dat de grote opkomst jullie heeft gesterkt
Ja doei.
  donderdag 15 april 2010 @ 11:19:50 #220
199256 kwiwi
de enige echte.
pi_80336572
Pff, wat een verhaal Ravenous. Heel erg veel sterkte!
pi_80336713
Ravenous, heel erg veel sterkte
"Wie niet gelooft in wonderen, is geen realist."
  donderdag 15 april 2010 @ 21:01:29 #222
199256 kwiwi
de enige echte.
pi_80359098
Met m'n opa gaat het ineens heel erg snel achteruit. In een dag of 4 is de morfine al verdriedubbelt. En hij eet en drinkt niet meer ivm met de maagkanker, en heeft geen infuus meer dus iedereen heeft het over een kwestie van 'dagen'. Maar m'n vader moet uit Amerika overkomen en dat gaat nu nog een probleem lijken te worden met die aswolk uit IJsland en het vliegverkeer dat stil ligt de komende dagen
  vrijdag 16 april 2010 @ 09:10:28 #223
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_80372910
Kwiwi, ik weet niet of je opa het nog kan, maar kan je pa eventueel telefoneren vanop het vliegveld, zodat hij hem toch nog een keer heeft kunnen spreken en misschien al bepaalde dingen zeggen?

Ik zou al haatgevoelens gaan ontwikkelen tov ijsland hierdoor...

Misschien dat hij naar een luchthaven in Frankrijk of Oostenrijk ofzo kan vliegen, en van daaruit met de trein?
Is ontzettend omslachtig en vermoeiend, maar als het gaat om je vader nog net wel of net niet meer zien... Het klote is natuurlijk dat je niet weet wanneer ze weer gaan vliegen. Straks is hij 48u onderweg, terwijl hij 2u later ook gewoon een rechtstreekse vlucht kan nemen. Ik heb vanmorgen op de radio gehoord dat het vliegverbod mogelijk nog wel verlengd zal worden, en dat de wolk misschien wel een paar dagen blijft hangen door het uitblijven van wind.
  zondag 18 april 2010 @ 15:58:10 #224
233797 FckFame
Impulsief Arrogantje
pi_80447650
Natuurlijk valt het mij ook zwaar als er een dierbare overlijd, helemaal als het erg dichtbij komt.
Heeft me in het verleden ook best een flinke knal gegeven.

Tegenwoordig zie ik het heel anders:
Als IK mij klote voel, een dierbare is komen te overlijden en IK mis die gene of IK wil me niet voorstellen die persoon niet meer te zien of te spreken. Dat zou puur egoistisch van me zijn omdat het helemaal om mijn gevoel draait.
Natuurlijk betekend dat niet dat het mij niet raakt, maar is een uitstekend goed werkend copingsmechanisme** voor mij.


** Coping (betekenis) : De manier waarop iemand omgaat met problemen en gebeurtenissen, alsmede omgaat met hevige gedachten of gevoelens.
Don't worry, it only seems kinky the first time (-;
pi_80452585
quote:
Op zondag 18 april 2010 15:58 schreef FckFame het volgende:
Natuurlijk valt het mij ook zwaar als er een dierbare overlijd, helemaal als het erg dichtbij komt.
Heeft me in het verleden ook best een flinke knal gegeven.

Tegenwoordig zie ik het heel anders:
Als IK mij klote voel, een dierbare is komen te overlijden en IK mis die gene of IK wil me niet voorstellen die persoon niet meer te zien of te spreken. Dat zou puur egoistisch van me zijn omdat het helemaal om mijn gevoel draait.
Natuurlijk betekend dat niet dat het mij niet raakt, maar is een uitstekend goed werkend copingsmechanisme** voor mij.

** Coping (betekenis) : De manier waarop iemand omgaat met problemen en gebeurtenissen, alsmede omgaat met hevige gedachten of gevoelens.
Maar wat je voelt draait toch ook om jouw gevoel? Als je verdriet voelt, is dat gewoon zo.
Pas als je dat verdriet je leven laat bepalen is het verkeerd.
Am I evil? Yes I am!
Am I evil? I am man!
  zondag 18 april 2010 @ 19:29:09 #226
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_80454622
quote:
Op zondag 18 april 2010 15:58 schreef FckFame het volgende:
Als IK mij klote voel, een dierbare is komen te overlijden en IK mis die gene of IK wil me niet voorstellen die persoon niet meer te zien of te spreken. Dat zou puur egoistisch van me zijn omdat het helemaal om mijn gevoel draait.
Natuurlijk betekend dat niet dat het mij niet raakt, maar is een uitstekend goed werkend copingsmechanisme** voor mij.
Dat klote gevoel langzaamaan ombuigen naar een positief gevoel, dat gemis langzaamaan veranderen in leren verder gaan zonder, die voorstelling (angst) aanvaarden omdat je vroeg of laat toch alleen verder moet.

Zoals krakkemieke zegt, ervoor zorgen dat bovenstaande gevoelens, gemis, ideen je leven niet gaan bepalen op een negatieve manier.
Dat is ook een manier om ermee om te gaan, toch ?
pi_80469640
De beste vriend van mijn moeder, waar ze echt heel intensief mee omging, is niet lang geleden overleden aan kanker. Ze is de anderhalf jaar dat hij ziek was meegegaan naar iedere chemokuur, bleef dan altijd slapen, was er altijd voor hem, etc.. En nu hij overleden is valt ze natuurlijk echt in het welbekende gat.
ik wil er voor haar zijn, natuurlijk. Ik doe gewoon wat voelt dat goed is, erover praten, dat soort dingen, maar ik merk dat het best wel lastig is. Het verdriet is natuurlijk zo groot dat ik er wel voor haar kan zijn, maar aan het verdriet niets kan veranderen.
Mijn moeder is een vrij gesloten type.
Nouja, het komt erop neer dat ik er graag voor haar wil zijn maar ook niet precies weet hoe.. Het is lastig, en extra lastig omdat het pijndoet om je ouders verdriet te zien hebben. Hoe zijn jullie hiermee omgegaan?
And the sex
and the drugs
and the complications
  maandag 19 april 2010 @ 11:03:01 #228
233797 FckFame
Impulsief Arrogantje
pi_80473624
quote:
Op zondag 18 april 2010 18:28 schreef krakkemieke het volgende:

[..]

Maar wat je voelt draait toch ook om jouw gevoel? Als je verdriet voelt, is dat gewoon zo.
Pas als je dat verdriet je leven laat bepalen is het verkeerd.
Mmm ik weet niet.. ben sowieso niet zo van de emoties. Lekker nuchter alles beetje relativeren. Werkt het beste voor mij. voel ik me het beste bij.

Daarom heb ik ook een grafhekel aan verliefd zijn, is echt het enige moment waarop ik niet lekker nuchter kan denken hehe..
Don't worry, it only seems kinky the first time (-;
abonnement bol.com Unibet Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')