Het slaan van of door kinderen

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:09 schreef Swetsenegger het volgende:
Nee dat was niet mijn redenatie helder licht.

Tja, die toevoeging van jou lijkt me wat overbodig....

quote:

Allemaal mooi en prachtig, maar wat heb je aan dit idealistische wereldbeeld als je in elkaar getremd wordt op het schoolplein? "Tis niet jouw schuld hoor lieverd. Foei pester!"

Ik vind ook dat zowel pester als gepeste een situatie samen creëren en in standhouden. De gepeste laat zich immers pesten.

Nou, net eens even met de wederhelft de discussie doorgenomen.
Hij vindt dat jonge kinderen onderling niet zo'n last hebben van een tik over en weer. Dat het dan meer de ouders zijn die dat als heftig interpreteren. Dat is denk ik ook wel zo. Ik vond het ook heel genant toen Thies een poos zo aan het duwen was. En ík corrigeerde hem ook, hoewel dat mss niet eens nodig was geweest.
En verder kwamen wij er ook op uit dat een kind heel veel meekrijgt van de ouders, hoe die met situaties omgaan qua assertiviteit. Tenminste, als ik zo in mijn omgeving kijk klopt dat wel. Dus hopelijk hoef ik tzt niet expliciet na te denken over hoe ik vind dat Thies in die speeltuin zou moeten reageren, maar heeft hij mijn verbale assertiviteit en de relaxedheid van zijn vader al geïnternaliseerd.

Ik vind dit wel interessant trouwens. Ik heb voor mezelf nog niet echt bedacht welke lijn ik zelf ga doorvoeren. Ik heb zelf op de lagere school ook aardig wat kinderlijke wreedheid ondergaan zonder ooit wat terug te doen en ik vraag me wel eens af of ik ook niet beter de meest valse het haar uit het hoofd had kunnen trekken.

Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:45 schreef Vivi het volgende:


Weet je wanneer het pesten stopte? Toen ik het spuug en spuugzat was en de aanvoerder van het groepje zo'n enorme oplawaai verkocht dat ze sterretjes zag. _{En alle meelopertjes wilden toen ineens vriendinnetjes met me zijn} .

Maar werkt dat nog steeds zo anno 2009?

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 21:21 schreef k_i_m het volgende:
Ik vind dit wel interessant trouwens. Ik heb voor mezelf nog niet echt bedacht welke lijn ik zelf ga doorvoeren. Ik heb zelf op de lagere school ook aardig wat kinderlijke wreedheid ondergaan zonder ooit wat terug te doen en ik vraag me wel eens af of ik ook niet beter de meest valse het haar uit het hoofd had kunnen trekken.

Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

Interessante discussie trouwens.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 21:21 schreef k_i_m het volgende:
Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

mijn grootste kwelgeest eindigde thuiswonend bij haar (gescheiden) moeder en werkend bij de aldi

maar dit is ook wel weer een beetje in lijn met wat ik bedoel. een enkeling zal met bullebakken, slaan en pesten heus wel wat kunnen maken van zn leven. maar op een dag komt die iemand tegen die het gepest niet pikt en er op een slimme manier tegenin gaat. het kind wat pest heeft net zo goed een sociaal probleem als het kind wat gepest wordt.

Toch wil ik er even het voorbeeld van mijn zusje tegenover zetten. Die werd ook heel erg gepest; eerst op de kleuterschool en later op de lagere school ging dat verder. En die heeft ook een keer enorm uitgehaald en de grootste bullebak een oplawaai gegeven. En zij is daarvan geschrokken en de andere kinderen werden er alleen maar kwader van, en het pesten is de hele lagere schooltijd doorgegaan.

Het terugslaan hoeft dus ook niet altijd het pesten te laten stoppen.

Overigens vind ik dat wel weer een hele andere, en erg moeilijke discussie en ben ik er nog niet over uit hoe ik daarmee om zou gaan.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:24 schreef Moonah het volgende:

Ik vind ook dat zowel pester als gepeste een situatie samen creëren en in standhouden. De gepeste laat zich immers pesten.

Pesters grijpen iedere reden aan om vervelend te kunnen doen, dat kan je haar kleur zijn, je schoenen, je tas noem het maar op en ik ben van mening dat je jezelf of je kind niet 200% hoeft aan te passen om maar vooral niet gepest te worden.
En als je het allemaal correct denkt te willen doen door de leraar erbij te roepen enz is dat nog meer reden om na school de pispaal van de klas achterna te fietsen naar huis.... ik ben van mening dat een tikje hier en daar dan echt de betere oplossing is. En begrijp me niet verkeerd ik ben er absoluut niet voor om maar bij iedere scheet die overdwars zit je mouwen op te stropen maar als zelfs leraren anno 2009 denken dat iemand er om vraagt om gepest te worden of in jouw woorden zich laat pesten... sorry dan valt mijn onderkaak echt een eind naar beneden.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 12:31 schreef Urla het volgende:
Al moet ik zeggen dat ik denk dat het zorgbeleid op scholen tegenwoordig vanuit de regering steeds meer opvoedkundig word, zodat ze in principe verplicht gesteld zijn dit soort problemen mede op te lossen. Hier kun je zelf als ouder ook druk op uit oefenen.

Ik weet niet of het al gezegd is, maar dit valt onder arbo-wetgeving: de veiligheid van de leerling moet door de school gewaarborgd worden omdat die leerling onder die wetgeving valt.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 14:29 schreef debuurvrouw het volgende:
Mijn oudste heeft weerbaarheidstraining gehad. Daar leerden ze 4 stappen plan. Weet niet precies wat de 4 stappen zijn maar wel dat je zegt dat ze moeten stoppen, vertellen wat je gaat doen als ze niet stoppen, en dan ook daadwerkelijk doen wat je beloofd hebt. volgens mij kozen 9 van de 10 voor een knal verkopen.
Het mooie is dat ze leren het eerst op een andere manier op te lossen, maar niet over zich te laten lopen. En die klap komt er vaak niet van. Het idee dat je een oplossing hebt voor een conflict geeft al zoveel zelfvertrouwen dat die conflicten vaak al niet eens meer ontstaan.

Hee, dat klinkt wel goed, met die waarschuwing erbij. Heb pas Myrthe aangeraden een klasgenootje terug te slaan. Die probeerde eerst manier A, zij zei stoppen,luisterde niet, zij naar juf, juf zei stoppen, klasgenootje ging door met manier B (die nog niet verboden was). Ik heb haar gezegd dat ze in zo'n geval best mag terugslaan (als zelfverdediging) en eigenlijk hoop ik dat ze dat dan doet ook.

Maar als je kind een keer een stomp krijgt of geslagen wordt, is dat toch niet gelijk pesten?! Als het regelmatig door hetzelfde kindje gebeurd, dan zou daar sprake van kunnen zijn en dan kan ik me voorstellen dat je tegen je kind zegt dat het wel terug mag slaan. Maar in dat geval is de juf als het goed is al op de hoogte (en is het pest-protocol waarschijnlijk al in werking getreden).
Ik blijf me erover verbazen dat zoveel ouders de kinderen adviezen geven om gelijk terug te slaan! (Maar ik ben nooit gepest, misschien dat ik daarom wat positiever tegen andere mensen en kinderen aankijk?)

Niet meteen, eerst volgens de regels zelf iets ervan zeggen, stap 2 juf/volwassene waarschuwen, stap 3 bij volharden vd zondaar terugslaan. Als ze dat tenminste durft, ze is er te veel van overtuigd dat slaan niet goed is. En dan hoop ik idd dat dat werkt, omdat ik zag dat dat werkte bij ons op de basisschool (en het zelf nooit durfde, waardoor het met praten wel opgelost is maar toen waren we ook 5 jaar verder).

Als ouder sta je verantwoordelijk voor de opvoeding van je kind. Het leren van het goed kunnen oplossen van problemen hoort hier uiteraard bij. Één van deze problemen is pestende kinderen in de vorm van lichamelijk of psychisch geweld. Het is de taak als ouder om ervoor te zorgen dat je kind zich kan afweren van dit soort problemen. Leer hem of haar zelfverdediging, een kind kan op zijn tijd zelf heel goed beseffen wanneer het nodig is en wanneer niet. We leven inderdaad in een redelijk beschaafde wereld, maar dit hoeft niet te zeggen dat iedereen zich hier ook aan houdt en je moet hiervoor voorbereid zijn.

Maar euhm voor de mensen die zeggen dat hun kind niet terug mag slaan. Wat doe je dan als je het ziet gebeuren? Wat zeg je dan tegen je kind?

Want ik heb dat namelijk pas geleden meegemaakt. Ik heb het met Jolie nooit over zulke dingen gehad, het is nooit aan de orde geweest. Dus ik heb het haar niet verboden ofzo er is nooit over gesproken. Het zou niet iets zijn dat ik zou voorstellen om te doen denk ik. Maar ik weet het niet.

Maar er 'spelen' hier in de buurt twee broertjes die niet echt geliefd zijn bij mij, om het subtiel te omschrijven. Omdat ze altijd lopen te vloeken, hangen, slopen enzovoorts (zes en acht jaar) Soms komen ze gewoon de tuin in als Jolie er aan het spelen is. Om met haar te spelen: lees 5 minuten al haar speelgoed bekijken en vervolgens de was van de waslijn aftrekken, Jolie opsluiten in haar tent, uitschelden, bellenblazen leeggooien und so weiter. Die zijn hier dus niet meer welkom en als ze om haar heen lopen te dreinen in de speeltuin komt ze vaak gewoon in de tuin spelen. Maar laatst is ze wel door hen geslagen, met stokken nota bene terwijl ze op de grond lag. In het pad achter ons huis, ik zag het toevallig gebeuren omdat ik de was ophing. Terwijl ik erheen liep was Jolie (en vriendinnetje) inmiddels opgestaan en zag ik hoe ze een schop gaf en het jongetje tegen de muur duwde en vervolgens naar huis wilde rennen.

Tja, wat doe je dan? Ik ben er geen voorstander van en heb ook gezegd dat ze uit de buurt moet blijven en moet zorgen dat ze geen ruzie uitlokt en niet mag schoppen en slaan. Maar ergens, als ik dan zie dat iemand haar pijn doet en zij voor zichzelf opkomt dan voelt het tegenstrijdig met wat ik tegen haar zeg. Een deel zegt dan toch, als jij pijn hebt en geslagen wordt en je doet het terug omdat je boos wordt en weg wil gaan; logisch....

Sjah LB, dat is dus een situatie waarin ik zou 'willen' dat Sara terug zou meppen, omdat woorden daar geen zin hebben (niet dat ik het fijn vindt dat ze zou slaan, maar omdat ik het nog minder fijn vindt wanneer ze zich in elkaar laat slaan zeg maar).

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 23:28 schreef marlieske het volgende:

[..]

Pesters grijpen iedere reden aan om vervelend te kunnen doen, dat kan je haar kleur zijn, je schoenen, je tas noem het maar op en ik ben van mening dat je jezelf of je kind niet 200% hoeft aan te passen om maar vooral niet gepest te worden.
En als je het allemaal correct denkt te willen doen door de leraar erbij te roepen enz is dat nog meer reden om na school de pispaal van de klas achterna te fietsen naar huis.... ik ben van mening dat een tikje hier en daar dan echt de betere oplossing is. En begrijp me niet verkeerd ik ben er absoluut niet voor om maar bij iedere scheet die overdwars zit je mouwen op te stropen maar als zelfs leraren anno 2009 denken dat iemand er om vraagt om gepest te worden of in jouw woorden zich laat pesten... sorry dan valt mijn onderkaak echt een eind naar beneden.

Marlieske, ik zeg nergens dat iemand zich moet aanpassen om het pesten te voorkomen. Ik denk zelfs dat je dat juíst niet moet doen. En je vertaling van mijn opmerking (een gepeste laat zich pesten) vind ik niet correct. Uiteraard vraagt niemand erom, duh. Wellicht klinkt laten pesten cru, maar feitelijk is het wel zo. Beide partijen dragen bij aan de situatie (ook al is er niet om gevraagd). Pas als er één het patroon doorbreekt, zal het anders worden. En als je mijn eerdere posts hebt gelezen weet je dat ik wel eens net doe of ik niet zie als een bepaald kind een klap terug geeft.
Maar ik ben het met Sly eens dat dit een ander issue is dan waar dit topic oorspronkelijk over gaat.

LB, als ik het zo lees denk ik dat Jolie het zelf heel goed heeft opgelost.
Lastige materie dit.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 01:01 schreef Faeroer het volgende:
Als ouder sta je verantwoordelijk voor de opvoeding van je kind. Het leren van het goed kunnen oplossen van problemen hoort hier uiteraard bij. Één van deze problemen is pestende kinderen in de vorm van lichamelijk of psychisch geweld. Het is de taak als ouder om ervoor te zorgen dat je kind zich kan afweren van dit soort problemen. Leer hem of haar zelfverdediging, een kind kan op zijn tijd zelf heel goed beseffen wanneer het nodig is en wanneer niet. We leven inderdaad in een redelijk beschaafde wereld, maar dit hoeft niet te zeggen dat iedereen zich hier ook aan houdt en je moet hiervoor voorbereid zijn.

Een zelfverdedigingscursus is een heel goede manier voor een kind om zelfvertrouwen op te bouwen en weten om te gaan in noodsituaties. M'n zoon staat prima z'n mannetje in 1 op 1 situaties.

Ik ben het er wel mee eens dat pest/agressie situaties altijd een oorzaak hebben. Vaak in gedrag.
Voor de pester is het natuurlijk heerlijk om gewoon die "macht" te hebben dat het kan en stijgt in aanzien en op de populariteitslijst van de medeklasgenoten. Of gewoon ergenissen/karakterbotsingen. En ik denk ook dat de minder weerbaardere kinderen sneller prooi zijn van dit gedrag. Waarom niet dit gedrag proberen te veranderen, zodat er een eind aan de pestcyclus komt dan een tijdelijke oplossing als bv terugmeppen?
ViVi had geloof ik een mooie uitspraak, maar helaas zijn er ook zwakkere kinderen in de maatschappij die dit misschien nooit zullen kunnen evenaren. Moeten hun daar de dupe van worden?
Bovendien vind ik dat een kind wanneer de situatie te complex word, waar wij als volwassenen het al moeilijk vinden om mee om te gaan best hulp mag inroepen zonder een watje te zijn. De kinderen moeten het idd uiteindelijk zelf doen, maar zijn met name op basisschool/jongere leeftijd nog best kneedbaar genoeg om bepaalde gedragingen met een beetje sturing van bovenaf een richting aan te geven. Dat hoeven ze zelf niet eens in de gaten te hebben wanneer er een goede regie achter de schermen afspeelt en het er op een informatieve en speelse manier gedaan word.
Dit kan best zonder geweld/gemep vind ik.
Ik besef dat deze oplossing echter alleen werkt als idd school en ouders bereid zijn om hier ook energie in te steken. Dat is niet overal mogelijk, maar als je in principe de school achter je hebt (Wat ze eigenlijk ook wettelijk moeten uitvoeren, maar ivm tijdgebrek niet altijd doen) kom je al een heel eind, omdat de kinderen van deze "Neanderthalers" toch indirect beinvloed worden of ze willen of niet. School bepaald mede toch een groot deel van de opvoeding. Waarom zou je anders voor een bepaalde school kiezen die bij je past oa cns/vrije/montessori?

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 23:25 schreef miss_sly het volgende:
Toch wil ik er even het voorbeeld van mijn zusje tegenover zetten. Die werd ook heel erg gepest; eerst op de kleuterschool en later op de lagere school ging dat verder. En die heeft ook een keer enorm uitgehaald en de grootste bullebak een oplawaai gegeven. En zij is daarvan geschrokken en de andere kinderen werden er alleen maar kwader van, en het pesten is de hele lagere schooltijd doorgegaan.

Het terugslaan hoeft dus ook niet altijd het pesten te laten stoppen.

Dat zou bij ons op school ook gebeurd zijn. Als het pispaaltje ineens bijdehand was gaan doen en was gaan slaan, dan had hij of zij dat dubbel en dwars teruggekregen.

quote:

Overigens vind ik dat wel weer een hele andere, en erg moeilijke discussie en ben ik er nog niet over uit hoe ik daarmee om zou gaan.

Het lijkt me ook een te abstracte kwestie om je op voor te bereiden totdat die echt aan de orde is. Zelf hoop ik dat het nooit zover komt. Ik had mijn uiterlijk niet bepaald mee in mijn vroege jeugd en ik liet volledig over me heen lopen - als klein kind was ik zo iemand die over het hoofd gezien werd bij de bakker en iedereen voor liet gaan - maar ik ben altijd geaccepteerd omdat ik joviaal en slim was.

Vooralsnog geloof ik niet in terugslaan; ik heb liever een zachtaardige zoon die door veel ouders hier waarschijnlijk als een watje gezien zou worden. Zelf vind ik dat de aangenaamste mensen, de denkers, de stille wateren, de kunstenaars in de dop, het type als-ie-maar-geen-voetballer-wordt-ze-schoppen-hem-misschien-halfdood. De belangrijkste vorm van weerbaarheid is wat mij betreft intellectuele weerbaarheid: zelf bepalen wat goed en kwaad is, je rug rechthouden en niet meelopen met de rest.

Ik vond zelf trouwens als kind van die ouders die op school langskwamen om met leraren te praten altijd tenenkrommend. Je zag hun kinderen ook denken: Pap, mam, doe nou alsjeblieft niet! Bemoei je er niet mee! Ik denk dat ik daar nog minder in geloof dan in terugslaan.

Poeh, moeilijke materie... LB, ik vind dat Jolie het heel goed aangepakt heeft! Hoop dat Isa zoiets niet zal overkomen, maar als ik terugkijk naar mijn eigen jeugd dan denk ik dat het heus zal gebeuren.

Wat ik me trouwens herinner van vroeger is niet alleen het klieren op het schoolplein, maar eerder de rivaliteit tussen basisscholen onderling. Mijn buurmeisje zat op de katholieke school en werd heel vaak opgewacht en gepest door die van mijn school. Heb me daar vaak genoeg tussengegooid... En ik ben nogal een explosieve, dus daar zullen beslist ook wel eens klappen gevallen zijn

Ben in principe van het mondeling oplossen nu ( )... Duidelijk aangeven dat je iets niet fijn vindt en als het niet ophoudt een volwassene erbij halen (tot een bepaalde leeftijd). Vooralsnog is dat ook de methode die Isa toepast, als ik de verhalen van het schoolplein hoor

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:12 schreef Vivi het volgende:
Maar ik had het niet alleen over op school...en het valt me nog steeds op dat de ouders die zo tegen terugslaan zijn, met allerlei wollige alternatieven komen die in de praktijk vaak geen zier uithalen. Ja, zolang er een volwassene staat toe te kijken misschien, maar vaak wordt het dan alleen maar erger zodra die uit zicht is.

Ik ga Dean ook op een verdedigingssport doen zodat hij hopelijk een "don't mess with me"outstraling krijgt
Én ik zal hem leren dat hij nooit als eerste mag slaan. Maar hij hoeft zichzelf ook niet te laten slaan door een ander, lik op stuk, wmb. _{En dan meteen dubbel zo hard, leren ze het meteen af.}

En Jolie vind ik stoer.

Na schooltijd ging het toen eigenlijk ook goed. Ze bleven vaak na schooltijd hutten bouwen.
En verder gewoon op straat niet veel problemen gehad na de weerbaarheids cursus. Hij straalde idd meer zekerheid uit helemaal na dat gedoe op school.
En als hij een vervelend groepje tegenkomt loopt hij er gewoon met een grote boog omheen. Werkt prima, maar dat doe ik zelf tegenwoordig eigenlijk ook na een paar keer problemen te hebben gehad met een groepje hangjongeren met gekleurd tintje.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:21 schreef Claudia_x het volgende:
Ik vond zelf trouwens als kind van die ouders die op school langskwamen om met leraren te praten altijd tenenkrommend. Je zag hun kinderen ook denken: Pap, mam, doe nou alsjeblieft niet! Bemoei je er niet mee! Ik denk dat ik daar nog minder in geloof dan in terugslaan.

Is ook zo. Daarom maakte we vaak afspraken op bv woensdagmiddag 15.00 uur.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:21 schreef Vivi het volgende:

[..]

Maar dat ben ik helemaal met je eens, voor 100 %. Alleen mijn kind mag dus wel terugslaan.
"Je rug rechthouden en niet meelopen" is imo een nogal vaag begrip als je kind onderweg naar school voor de zoveelste keer van zijn fiets wordt afgetrapt. Ik hoop dan toch echt dat ie wat terug doet en niet als een bibberig muisje zijn broodtrommeltje uit de struiken gaat vissen . Ik mis dus nog steeds de praktijkoplossingen.

Ik vind het zo moeilijk om in algemene zin hierover te praten omdat het me volstrekt afhankelijk lijkt van het soort kind dat je hebt. Hoewel ik bijvoorbeeld van die zogenaamde kunstenaars in de dop houd vind ik ouders die hun kinderen als een geitenwollensok naar school sturen onbegrijpelijk. Tegen zo'n ouder zou ik zeggen: stop met naar de Zeeman gaan en geef je kind de Nikes die hij wil.

Maar wat als je ziet dat het nu eenmaal in de aard van je kind zit om een geitenwollensok te zijn? Ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om zo'n kind tegen zijn karakter in te laten slaan. Juist dat is capituleren. (Die redenatie werkt natuurlijk ook de andere kant op: als ik een voetballertje als zoon zou krijgen zou ik dat er niet uit willen werken alleen omdat ik een kunstenaar voor ogen had.)

Ik denk dat dat ons grootste schrikbeeld is, een kind krijgen dat al vroeg ongelukkig is bijvoorbeeld omdat hij gepest wordt. Over een praktijkoplossing zou ik nu absoluut niks kunnen zeggen. Het begint met normen en waarden bijbrengen, en daarna zal pragmatiek het over moeten nemen.

quote:

_{Hoe gaat het met je?}

_{Heel goed!}

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:21 schreef Vivi het volgende:
...als een bibberig muisje zijn broodtrommeltje uit de struiken gaat vissen .

Hoe beeldend!!!

Ik vind Jolie's reactie ook wel stoer en passend. Zonder aansporing (daar zit 't 'm vooral in, vind ik) zélf een effectieve manier gevonden om zich te verweren. Dat verweer-element vind ik wel het criterium ook, dat het nodig is omdat de ander je anders ook fysiek nog meer pijn doet. Als het gepest anders van aard is (schelden, treiteren, weet ik wat), dan vind ik het niet oké om je fysiek te verweren (lees: slaan).
Beetje zoals het wettelijk ook is?
Noodweer
2nood·weer de; v(m) (jur) noodzakelijke verdediging

Ik zou mijn kind denk ik meegeven dat het voor zichzelf moet opkomen. Zo abstract mogelijk dat benoemen. Misschien wel met 10 voorbeelden (waaronder: praten, roepen, iets wat is afgepakt weer terugpakken, wegduwen, een klap geven als de ander je pijn blijft doen, weglopen, ...), maar niet als enkele boodschap: sla nu maar eens terug. Denk ik.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 18:39 schreef Fuente het volgende:
Sara heeft zo'n klein ettertje op het kdv in haar groep (het zal vast niet perse 't ventje zijn schuld zijn, maar inmiddels vind ik 't wel een etter). Hij slaat veel, knijpt, bijt etc. Sara zit bij hem in de groep sinds ze baby was. De leidsters zitten er bovenop, het ventje staat regelmatig in de hoek en zo af en toe wordt hij van groep gewisseld zodat de leidster even rust heeft.
Toen Sara voor de zovelste maal met bijtafdrukken in haar arm thuiskwam, heb ik gezegd dat ze hem de volgende keer een lel mocht verkopen.
Wij slaan hier thuis nooit, maar ik was er zo klaar mee. Zo gezegd, zo gedaan, Sara heeft het kind bij de volgende keer een tik verkocht en sindsdien laat 'ie haar met rust.

Ik ben er niet perse trots op, maar woorden hadden hier gewoon geen effect.

En waarom ben je dr niet trots op? Als je het mij vraagt is het iets om best trots op te zijn. Als het inderdaad echt zo'n etter is dan heeft ie 't gewoon verdiend en heeft ze het keurig opgelost zo. Wie niet horen wil moet maar voelen.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:34 schreef Claudia_x het volgende:
Het begint met normen en waarden bijbrengen, en daarna zal pragmatiek het over moeten nemen.
[..]

\
Opvoeden in een notedop? Ik vind het een hele goede uitspraak. Wij komen daar ook regelmatig op uit, als we het erover hebben hoe we bepaalde dingen zouden willen doen in de opvoeding.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:43 schreef Sugar het volgende:

[..]

Hoe beeldend!!!

Ik vind Jolie's reactie ook wel stoer en passend. Zonder aansporing (daar zit 't 'm vooral in, vind ik) zélf een effectieve manier gevonden om zich te verweren. Dat verweer-element vind ik wel het criterium ook, dat het nodig is omdat de ander je anders ook fysiek nog meer pijn doet. Als het gepest anders van aard is (schelden, treiteren, weet ik wat), dan vind ik het niet oké om je fysiek te verweren (lees: slaan).
Beetje zoals het wettelijk ook is?
Noodweer
2nood·weer de; v(m) (jur) noodzakelijke verdediging

Ik zou mijn kind denk ik meegeven dat het voor zichzelf moet opkomen. Zo abstract mogelijk dat benoemen. Misschien wel met 10 voorbeelden (waaronder: praten, roepen, iets wat is afgepakt weer terugpakken, wegduwen, een klap geven als de ander je pijn blijft doen, weglopen, ...), maar niet als enkele boodschap: sla nu maar eens terug. Denk ik.

Ik vind Jolie ook stoer! Inderdaad zelf opgelost, weliswaar met terugslaan maar daar vroeg de situatie ook om en ze deed het uit zichzelf. ze kwam voor zichzelf op, en dat is goed.

Dat is ook wat me tegenstaat in het principe: ga maar terug en sla maar terug. Het kind heeft dat kennelijk nog niet gedaan, maar de volwassene stuurt het daarom terug. Dat is geen lik op stuk meer, dat is achteraf gedoe en dat werkt niet. Zeker niet als kinderen nog kleiner zijn.

Het abstract benoemen wat je hier zegt, vind ik ook wel een goede, Sugar! En dan zit terugslaan er wel bij als optie, maar zeker niet als voornaamste en wel met restristies (als iemand jou slaat).

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:48 schreef Vivi het volgende:

[..]

Tja, dat is dan idd het verschil in persoonlijkheid, ik loop er (expres ) tussendoor met mijn meest charming glimlach. Omdat het kan .

Ha Ha Wel stoer deed ik eerst heel naïef ook onder het mom van de straat is ook van mij, totdat het zomer werdt en ik alleen een shirtje met spaghettibandjes aanhad. Vonden ze te bloot en erg moeilijk mee om te gaan. En helaas was ik op dat moment niet echt weerbaar genoeg alleen tegen de hele groep en veel hulp van buitenstaanders hoefde ik ook niet te verwachten.
Sindsdien niet meer gedaan.
Dus mijn negatieve ervaring gebruik ik idd in mijn opvoeding geloof ik.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 09:54 schreef Vivi het volgende:
Mijn zoon is een zachtaardig mannetje maar kan best zijn tanden laten zien, alleen weet ie niet zo goed hoe. Hij komt nogal eens huilerig bij me aankloppen omdat een groter kind zijn speelgoedje heeft afgepakt in de zandbak bijvoorbeeld..dan zeg ik dat ie het gewoon terug mag pakken en ga ik het niet voor hem oplossen hoor. En dat doet ie dan ook wel (ondertussen over zijn schoudertje kijkend of ik er nog wel sta I.C.E ).

Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat mijn ouders ooit een probleem voor me opgelost hebben. Ik kon thuis wel overal over praten, maar ze gingen niet naar school toe en ook niet naar andere ouders. Mijn broertje is op school wel gepest, maar dat ging duidelijk met vlagen (het ene moment waren ze vriendjes en het andere moment waren ze met elkaar gebrouilleerd; als mijn ouders zich ermee bemoeid hadden was het alleen nog lastiger geworden om weer vriendjes te worden).

Maar goed, dat is allemaal makkelijk praten als je een kind hebt wiens leven niet zuur gemaakt wordt. Daarom had ik het ook over pragmatiek: een incident is wat anders dan een kind dat structureel gepest wordt. Er wordt hier een nogal scherpe tweedeling geschetst, je pest of je wordt gepest. De werkelijkheid lijkt me wat complexer. (Hierbij moet ik ook denken aan alle ruzietjes die kinderen weer gauw bijlegden maar die levend werden gehouden door de ouders die elkaar in de haren vlogen.)

in mijn ervaring is juist bij stelselmatig treiteren de oorzaak meestal eerder bij de ouders te vinden dan bij het kind. en als dat maar vroeg genoeg begint zitten de kinderen vast in hun rol, zowel de pester als de gepeste.

Ik vind het zo vreemd dat mensen werkelijk nog denken dat er ergens een oorzaak is voor het pesten.

Imo is er geen oorzaak, het gebeurt. Het is een wisselwerking tussen mensen (want het gebeurt ook bij oudere kinderen of zelfs volwassenen) waar in veel gevallen geen verklaring voor is. En zelfs als er een verklaring lijkt te zijn (uiterlijkheden bijv) dan zijn er legio voorbeelden te vinden van mensen met dezelfde uiterlijkheden die neit het slachtoffer worden.

Wat betreft pesters: dat zijn niet altijd bullebakken of slecht opgevoede kinderen. Vaak zijn het mensen waarmee anderen het prima kunnen vinden en die niet als pester aangewezen zouden worden door buitenstaanders.

mwoch. in mijn geval was er best een oorzaak hoor. mijn ouders hun zaak ging failliet en uit angst dat het besmettelijk was ofzo werden wij als gezin gewoon direct zonder pardon in "shun-modus" gezet. mijn moeder bracht me naar school voor het schoolreisje en iedereen keerde zich gewoon om (en trok de kindertjes mee). en toen stond mijn moeder te janken en ging ik op schoolreisje in de bus. alleen. want geen kind wilde met me praten want dat mocht niet van de ouders. kakkineuze krengen. (eindigend bij de aldi ) allemaal keurig opgevoede kindertjes dus.

_{op de school die erop volgde na de verhuizing werd ik juist getreiterd omdat ik er niet uitzag. wat kwam omdat ik zelf ontbeet, aankleede, mijn haar deed en naar school ging. en uit school hetzelfde laken een pak want pa & ma werkten van 7 uur 's ochtends tot 8 uur 's avonds. tsja. dat zit je haar raar en dan heb je geen nafnaf aan. soms zijn dingen dan best voorspelbaar.}

Een beetje offtopic:
Ik denk dat pesten altijd een oorzaak heeft. Ook al kan het gewoon in je gedrag zitten.
Pesten geeft ook een soort van beloning en macht wat goed voelt, waardoor het gedrag is wat lastig is om te laten.
Veel pesters hebben juist een grote vriendenkring. De mens is nu eenmaal een kuddedier wat zich graag aansluit bij de sterkste.

Dat is dus wat ik zeg: er lijken aanwijsbare oorzaken te zijn, maar er zijn dan ook talloze voorbeelden te vinden van mensen/kinderen met dezelfde potentiele oorzaken die niet gepest worden.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 10:56 schreef miss_sly het volgende:
Dat is dus wat ik zeg: er lijken aanwijsbare oorzaken te zijn, maar er zijn dan ook talloze voorbeelden te vinden van mensen/kinderen met dezelfde potentiele oorzaken die niet gepest worden.

oh, tuurlijk. de aard van het kind speelt zeker ook mee! wat iemand al zei: je kan van een bullebak niet zomaar een lieverd maken en van een verlegen introvert kind al evenmin een van zichzelf afbijtende sociaal vaardige slimmerd. moet je kijken naar pesten op de werkvloer. daar was laatst een onderzoek naar gedaan en dat bleek dus ook heel vaak voor te komen. je zou toch verwachten dat volwassen mensen beter zouden weten, maar helaas.

maar slaan is imo geen oplossing, hooguit een middel wat een aardige start is tot een oplossing.

Jah. ik zie gedrag ook als oorzaak. Kan ook gewijzigd worden.
Het hoeft volgens mij niet altijd invloed van buitenaf te hebben, waarom iemand pest.

Ik heb vroeger best wat afgevochten in de basisschool tijd. 5e tegen de 6e. Beetje duwen, stomp in de maag, in de prikkelbosjes gooien. En nooit is er een maatschappelijk werker / ouder / leerkracht geweest die er een hele heisa van maakte. Leraren haalde ons, indien echt nodig, uitelkaar tijdens het speelkwartier en soms mocht je binnen lekker sommen gaan maken. Misschien dat ik daarom wel zo goed was in wiskunde op de middelbare school . Maar dit moet je wel zien als een robbertje vechten, stoeien. We hielden er geen lichamelijk letsel aan over, een enkele schram misschien van de prikkelbosjes, maar dat kreeg je ook met huttenbouwen en boomklimmen (en de combi, boomhutten maken).

Maar na mijn basisschooltijd heb ik nooit meer hoeven vechten en heb me altijd met woorden kunnen redden. 1e jaar middelbare school was best pittig voor mij, kwam in een klas met allemaal zittenblijvers e.d. terecht en moest een keer echt op de strepen staan om van het geklier af te komen. Heel veel verbaal geweld en dreigen met fysiek geweld was voldoende en voor de rest van de schoolperiode niet meer nodig geweest.

Wel veel pesten meegemaakt. Nooit schuldig aan gemaakt, maar ken wel wat jongens die behoorlijk gepest werden op school. Sommige imo terecht, die vroegen er echt om, met gym tegen je poten trappen en achter de leraar gaan staan. Dan moet je idd goed oppassen als de leraar er een keer niet is. Maar ook jongens die er niets aan konden doen, maar door bijv. rode haren een dikke bril altijd de pineut waren.

Oja, ik ben de 30 al even gepasseerd, voor de beeldvorming.

ik leer mijn kind later dat als het geslagen wordt, het een flinke klap terug mag verkopen. Maar alleen uit defensie. Als hij zelf zomaar begint te slaan zal ik daar wat van zeggen.

Wat ik eigenlijk nog het lastigst vind aan dit hele gedoe is dat je je kinderen weerbaar moet maken voor iets wat ze zelf nooit zouden doen. Eigenlijk zijn ze altijd heel redelijk en praten met elkaar. (ik weet dat alle ouders dat zeggen maar het is écht zo ) Dat je ze dus moet wapenen voor mensen "buiten"die dat niet doen is eigenlijk zó jammer. Maar het is nodig om heb zichzelf te kunnen laten zijn.
Pas op het moment dat anderen weten dat ze niet met zich laten sollen kunnen ze in alle rust overleggen. Anders wordt dat als ruimte gezien om "misbruik" daarvan te maken.
Kan het even niet duidelijker uitleggen.

nou, ik snap prima wat je bedoelt hoor debuurvrouw. plenty duidelijk. en idd vind ik dat ook lastig. swets verweet me al een idealistisch wereldbeeld en dat is ook wel zo. maar wat is er mis mee om desondanks toch zelf zo te proberen te leven en je kinderen dat ook proberen bij te brengen?