Het slaan van of door kinderen

Ik zou een kind niet aanleren dat slaan dé oplossing is. Zelf heb ik altijd geleerd dat weglopen of negeren de beste oplossing is. Als kind hoor je niet na de eerste de beste vervelende actie van een ander kind geweld te gebruiken. Daar ben ik heilig van overtuigd. Ik had ook kinderen in mijn klas die van hun ouders geleerd hadden te mogen slaan en die sloegen vaak veel te snel. Die kinderen konden helemaal niets hebben en begonnen dus bij het minste probleem al gelijk te vechten. Dat werden dus ook al snel de kinderen waar de anderen zich tegen moesten verdedigen.

Een andere extreme is het pispaaltje van de klas. Altijd maar afdruipen en nooit zijn of haar eigen grenzen aangeven. Op fluisterende toon aangeven dat je iets niet kan waarderen komt niet echt sterk over. De pestkoppen achtervolgen het pispaaltje op een gegeven moment ook gewoon als ze zien dat hij toch niets terug durft te doen. Vervolgens word de juffrouw erbij gehaald of komt moeders het probleem wel even oplossen. Dit zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat de pesters weer een reden hebben om achter het pispaaltje aan te gaan. Pesten is niet per definitie alleen de 'schuld' van de pester. Een kind dat zich als een zachtgekookt ei gedraagt en constant een moeder bij zich heeft om een handje vast te houden vraagt er als het ware om om gepest te worden. Kinderen zien daar nou eenmaal een easy target in. Daar heb je als ouder rekening mee te houden in de opvoeding.

Een kind hoort niet direct bij elk wissewasje beginnen te slaan, maar wel moet duidelijk zijn dat er bepaalde grenzen zijn. Slaan is in sommige gevallen een uitstekende oplossing om het pesten te stoppen. Het is een signaal aan de pesters dat ze er niet meer ongestoord mee weg komen. Hetzelfde effect heeft goed uit je slof schieten waar iemand eerder hier het al over had.

Kinderen moeten leren dat ze voor zichzelf op moeten komen. Je kan niet altijd terecht bij moeders of de juffrouw.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 17:58 schreef Moonah het volgende:

[..]

Jij chargeerde mijn 'niet fysieke weerbaarheid'.
Ik vind (nog steeds) dat de insteek verbaal zal moeten zijn. En dat mag gewoon stevig beginnen als "Hou eens op, dat wil ik niet." Als er niet naar geluisterd wordt mag daar best een wat bozere toon aan gegeven worden, desnoods gepaard gaande met woorden als 'opzouten'. Gaat een kind dan nóg door, dan versterking roepen (als in mama, papa of juf).
En als er in de zandbak een speeltje wordt afgepakt, dan pakt mijnventje het gewoon terug, hard en boos "Thies!" roepend. Hij heeft een poosje geduwd (toen hij jonger was), maar dat mocht hij niet van mij. Vooralsnog gaat het goed.

Maar als ze 12,13 of 14 zijn dan werkt dat toch niet? Sterker nog, ik denk dat het de zaak van mijn 9 jarige geen goed doet als hij uit de speeltuin komt om zijn moeder te halen. Als je al niet gepest werd dan gebeurd het nu alsnog.....
En natuurlijk ga je voor een verbale oplossing en eventueel weglopen maar ze hoeven ze niet te laten wegjagen natuurlijk. Ze mogen ook op een schommel of speeltoestel wél voor zichzelf opkomen. Anders heeft de treiter alsnog zijn zin. Nou hebben mijn jongens nog nooit "slaande"ruzie gehad maar de tot nu toe aangedragen oplossingen zie ik niet zo 1,2,3 toepasbaar bij de wat oudere jeugd.

Sara heeft zo'n klein ettertje op het kdv in haar groep (het zal vast niet perse 't ventje zijn schuld zijn, maar inmiddels vind ik 't wel een etter). Hij slaat veel, knijpt, bijt etc. Sara zit bij hem in de groep sinds ze baby was. De leidsters zitten er bovenop, het ventje staat regelmatig in de hoek en zo af en toe wordt hij van groep gewisseld zodat de leidster even rust heeft.
Toen Sara voor de zovelste maal met bijtafdrukken in haar arm thuiskwam, heb ik gezegd dat ze hem de volgende keer een lel mocht verkopen.
Wij slaan hier thuis nooit, maar ik was er zo klaar mee. Zo gezegd, zo gedaan, Sara heeft het kind bij de volgende keer een tik verkocht en sindsdien laat 'ie haar met rust.

Ik ben er niet perse trots op, maar woorden hadden hier gewoon geen effect.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 18:11 schreef Vivi het volgende:
Ben blij dat er nog iets menselijk in je schuilt .

Nou weet je, ik heb wel een aureooltje boven mijn hoofd.

quote:

Maar soms is er niet altijd versterking he, en om op je 10e nog je mammie te gaan roepen..tja .. .

(ik vind trouwens net als jij dat de insteek verbaal zou moeten zijn, in eerste instantie.)

Jajaja, daar was ik (tijdens het koken Koosje ) ook over aan het nadenken.
Ik ben er nog niet over uit. Ik heb alleen ervaring met jongere kinderen...

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 18:28 schreef debuurvrouw het volgende:
Nou hebben mijn jongens nog nooit "slaande"ruzie gehad maar de tot nu toe aangedragen oplossingen zie ik niet zo 1,2,3 toepasbaar bij de wat oudere jeugd.

Ik vond de manier die jouw zoon op de weerbaarheidstraining heeft geleerd wel een hele goede hoor. Grens aangeven, daarna nog een keer met "Als - dan".

_{Zo, nu eten.}

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 18:28 schreef debuurvrouw het volgende:

[..]

Maar als ze 12,13 of 14 zijn dan werkt dat toch niet? Sterker nog, ik denk dat het de zaak van mijn 9 jarige geen goed doet als hij uit de speeltuin komt om zijn moeder te halen. Als je al niet gepest werd dan gebeurd het nu alsnog.....
En natuurlijk ga je voor een verbale oplossing en eventueel weglopen maar ze hoeven ze niet te laten wegjagen natuurlijk. Ze mogen ook op een schommel of speeltoestel wél voor zichzelf opkomen. Anders heeft de treiter alsnog zijn zin. Nou hebben mijn jongens nog nooit "slaande"ruzie gehad maar de tot nu toe aangedragen oplossingen zie ik niet zo 1,2,3 toepasbaar bij de wat oudere jeugd.

Ja dat eigenlijk wel, ik denk dat de juf of je moeder roepen echt maar tot een bepaalde (jonge) leeftijd het gewenste effect heeft. Daarna zal het ten eerste voor de reputatie van het kind weinig zin meer maar ergens vind ik ook dat je daarmee het signaal afgeeft dat een ander (een volwassene) het wel komt oplossen voor je als het te moeilijk wordt. Natuurlijk moeten ze het verbaal af kunnen en niet gelijk erop los meppen. Maar ik twijfel of een volwassene erbij roepen voor oudere kinderen ook het gewenste effect heeft.
Voor jongere kinderen duidelijk wel natuurlijk.

oh enne Moonah

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 17:26 schreef simmu het volgende:

[..]

het is jouw redenatie hoor ik trek het enkel eventjes wat door.

Ja... klootzakken in de maatschappij zijn even onwaarschijnlijk om tegen te komen als een uitwisselingsprogramma met Thaise weeskindjes

Nee dat was niet mijn redenatie helder licht.

quote:

als je nu eens daadwerkelijk leest wat ik typte over pesten? in de herhaling dan, ik zal proberen het wat beter uit te leggen. wanneer je een gepest kind op e.o.a. cursus of judo of wat dan ook zet om dat kind weerbaarder te maken terwijl je verder niets doet aan het gedrag van de pester geef je dus de boodschap mee aan het gepeste kind dat het allemaal zijn of haar schuld is. het kind wat gepest wordt moet van alles doen om daar een einde aan te maken terwijl het kind wat pest gewoon zn gang kan gaan. en dat ook zal doen trouwens. zelfs als de gepest(t?)e de pester zover zal krijgen dat het pesten ophoudt zal de pester heus wel een ander kind te grazen nemen. en dan heb ik het nog niet over dat kindpesters uitgroeien tot volwassenen die nog steeds gewoon doorgaan met pesten.

Allemaal mooi en prachtig, maar wat heb je aan dit idealistische wereldbeeld als je in elkaar getremd wordt op het schoolplein? "Tis niet jouw schuld hoor lieverd. Foei pester!"

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 18:54 schreef Vivi het volgende:

[..]

Dat gebeurt al veel te veel, de generatie onder mij bestaat grotendeels uit ambitie en passieloze lamballen die verwachten dat een ander hun problemen wel zal oplossen .


Maar dat is een andere discussie .

haha daar zit wat in ja.

Inderdaad een andere discussie maar ik vraag me nu wel ineens af of dat misschien inderdaad toch een beetje met het soort opvoeding te maken heeft gehad. Misschien te soft ofzo en niet gewend om door te pakken en verantwoording te nemen.

Maar goed, dat was idd niet het onderwerp hier

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:09 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Ja... klootzakken in de maatschappij zijn even onwaarschijnlijk om tegen te komen als een uitwisselingsprogramma met Thaise weeskindjes

Nee dat was niet mijn redenatie helder licht.
[..]

Allemaal mooi en prachtig, maar wat heb je aan dit idealistische wereldbeeld als je in elkaar getremd wordt op het schoolplein? "Tis niet jouw schuld hoor lieverd. Foei pester!"

nou, niks doen en roepen dat zo'n kind maar moet wennen aan de harde werkelijkheid helpt al zeker niet iig. maar er is vast een topic speciaal over pesten. hier ging het over slaan en of pesten ophoudt als er geslagen wordt door de gepest(t?)e. mijn bijdrage in de discussie is enkel dat pesten heus niet zomaar ophoudt onafhankelijk van slaan of niet (in het beste geval gaat de pester gewoon door naar een nieuw pispaaltje) dus waarom zou je? er zijn betere methodes.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:09 schreef Swetsenegger het volgende:
Nee dat was niet mijn redenatie helder licht.

Tja, die toevoeging van jou lijkt me wat overbodig....

quote:

Allemaal mooi en prachtig, maar wat heb je aan dit idealistische wereldbeeld als je in elkaar getremd wordt op het schoolplein? "Tis niet jouw schuld hoor lieverd. Foei pester!"

Ik vind ook dat zowel pester als gepeste een situatie samen creëren en in standhouden. De gepeste laat zich immers pesten.

Nou, net eens even met de wederhelft de discussie doorgenomen.
Hij vindt dat jonge kinderen onderling niet zo'n last hebben van een tik over en weer. Dat het dan meer de ouders zijn die dat als heftig interpreteren. Dat is denk ik ook wel zo. Ik vond het ook heel genant toen Thies een poos zo aan het duwen was. En ík corrigeerde hem ook, hoewel dat mss niet eens nodig was geweest.
En verder kwamen wij er ook op uit dat een kind heel veel meekrijgt van de ouders, hoe die met situaties omgaan qua assertiviteit. Tenminste, als ik zo in mijn omgeving kijk klopt dat wel. Dus hopelijk hoef ik tzt niet expliciet na te denken over hoe ik vind dat Thies in die speeltuin zou moeten reageren, maar heeft hij mijn verbale assertiviteit en de relaxedheid van zijn vader al geïnternaliseerd.

Ik vind dit wel interessant trouwens. Ik heb voor mezelf nog niet echt bedacht welke lijn ik zelf ga doorvoeren. Ik heb zelf op de lagere school ook aardig wat kinderlijke wreedheid ondergaan zonder ooit wat terug te doen en ik vraag me wel eens af of ik ook niet beter de meest valse het haar uit het hoofd had kunnen trekken.

Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:45 schreef Vivi het volgende:


Weet je wanneer het pesten stopte? Toen ik het spuug en spuugzat was en de aanvoerder van het groepje zo'n enorme oplawaai verkocht dat ze sterretjes zag. _{En alle meelopertjes wilden toen ineens vriendinnetjes met me zijn} .

Maar werkt dat nog steeds zo anno 2009?

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 21:21 schreef k_i_m het volgende:
Ik vind dit wel interessant trouwens. Ik heb voor mezelf nog niet echt bedacht welke lijn ik zelf ga doorvoeren. Ik heb zelf op de lagere school ook aardig wat kinderlijke wreedheid ondergaan zonder ooit wat terug te doen en ik vraag me wel eens af of ik ook niet beter de meest valse het haar uit het hoofd had kunnen trekken.

Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

Interessante discussie trouwens.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 21:21 schreef k_i_m het volgende:
Maargoed, uiteindelijk is zij dik en lelijk geworden en ik alleen maar dik, dus wie heeft er nou gewonnen .

mijn grootste kwelgeest eindigde thuiswonend bij haar (gescheiden) moeder en werkend bij de aldi

maar dit is ook wel weer een beetje in lijn met wat ik bedoel. een enkeling zal met bullebakken, slaan en pesten heus wel wat kunnen maken van zn leven. maar op een dag komt die iemand tegen die het gepest niet pikt en er op een slimme manier tegenin gaat. het kind wat pest heeft net zo goed een sociaal probleem als het kind wat gepest wordt.

Toch wil ik er even het voorbeeld van mijn zusje tegenover zetten. Die werd ook heel erg gepest; eerst op de kleuterschool en later op de lagere school ging dat verder. En die heeft ook een keer enorm uitgehaald en de grootste bullebak een oplawaai gegeven. En zij is daarvan geschrokken en de andere kinderen werden er alleen maar kwader van, en het pesten is de hele lagere schooltijd doorgegaan.

Het terugslaan hoeft dus ook niet altijd het pesten te laten stoppen.

Overigens vind ik dat wel weer een hele andere, en erg moeilijke discussie en ben ik er nog niet over uit hoe ik daarmee om zou gaan.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 19:24 schreef Moonah het volgende:

Ik vind ook dat zowel pester als gepeste een situatie samen creëren en in standhouden. De gepeste laat zich immers pesten.

Pesters grijpen iedere reden aan om vervelend te kunnen doen, dat kan je haar kleur zijn, je schoenen, je tas noem het maar op en ik ben van mening dat je jezelf of je kind niet 200% hoeft aan te passen om maar vooral niet gepest te worden.
En als je het allemaal correct denkt te willen doen door de leraar erbij te roepen enz is dat nog meer reden om na school de pispaal van de klas achterna te fietsen naar huis.... ik ben van mening dat een tikje hier en daar dan echt de betere oplossing is. En begrijp me niet verkeerd ik ben er absoluut niet voor om maar bij iedere scheet die overdwars zit je mouwen op te stropen maar als zelfs leraren anno 2009 denken dat iemand er om vraagt om gepest te worden of in jouw woorden zich laat pesten... sorry dan valt mijn onderkaak echt een eind naar beneden.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 12:31 schreef Urla het volgende:
Al moet ik zeggen dat ik denk dat het zorgbeleid op scholen tegenwoordig vanuit de regering steeds meer opvoedkundig word, zodat ze in principe verplicht gesteld zijn dit soort problemen mede op te lossen. Hier kun je zelf als ouder ook druk op uit oefenen.

Ik weet niet of het al gezegd is, maar dit valt onder arbo-wetgeving: de veiligheid van de leerling moet door de school gewaarborgd worden omdat die leerling onder die wetgeving valt.

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 14:29 schreef debuurvrouw het volgende:
Mijn oudste heeft weerbaarheidstraining gehad. Daar leerden ze 4 stappen plan. Weet niet precies wat de 4 stappen zijn maar wel dat je zegt dat ze moeten stoppen, vertellen wat je gaat doen als ze niet stoppen, en dan ook daadwerkelijk doen wat je beloofd hebt. volgens mij kozen 9 van de 10 voor een knal verkopen.
Het mooie is dat ze leren het eerst op een andere manier op te lossen, maar niet over zich te laten lopen. En die klap komt er vaak niet van. Het idee dat je een oplossing hebt voor een conflict geeft al zoveel zelfvertrouwen dat die conflicten vaak al niet eens meer ontstaan.

Hee, dat klinkt wel goed, met die waarschuwing erbij. Heb pas Myrthe aangeraden een klasgenootje terug te slaan. Die probeerde eerst manier A, zij zei stoppen,luisterde niet, zij naar juf, juf zei stoppen, klasgenootje ging door met manier B (die nog niet verboden was). Ik heb haar gezegd dat ze in zo'n geval best mag terugslaan (als zelfverdediging) en eigenlijk hoop ik dat ze dat dan doet ook.

Maar als je kind een keer een stomp krijgt of geslagen wordt, is dat toch niet gelijk pesten?! Als het regelmatig door hetzelfde kindje gebeurd, dan zou daar sprake van kunnen zijn en dan kan ik me voorstellen dat je tegen je kind zegt dat het wel terug mag slaan. Maar in dat geval is de juf als het goed is al op de hoogte (en is het pest-protocol waarschijnlijk al in werking getreden).
Ik blijf me erover verbazen dat zoveel ouders de kinderen adviezen geven om gelijk terug te slaan! (Maar ik ben nooit gepest, misschien dat ik daarom wat positiever tegen andere mensen en kinderen aankijk?)

Niet meteen, eerst volgens de regels zelf iets ervan zeggen, stap 2 juf/volwassene waarschuwen, stap 3 bij volharden vd zondaar terugslaan. Als ze dat tenminste durft, ze is er te veel van overtuigd dat slaan niet goed is. En dan hoop ik idd dat dat werkt, omdat ik zag dat dat werkte bij ons op de basisschool (en het zelf nooit durfde, waardoor het met praten wel opgelost is maar toen waren we ook 5 jaar verder).

Als ouder sta je verantwoordelijk voor de opvoeding van je kind. Het leren van het goed kunnen oplossen van problemen hoort hier uiteraard bij. Één van deze problemen is pestende kinderen in de vorm van lichamelijk of psychisch geweld. Het is de taak als ouder om ervoor te zorgen dat je kind zich kan afweren van dit soort problemen. Leer hem of haar zelfverdediging, een kind kan op zijn tijd zelf heel goed beseffen wanneer het nodig is en wanneer niet. We leven inderdaad in een redelijk beschaafde wereld, maar dit hoeft niet te zeggen dat iedereen zich hier ook aan houdt en je moet hiervoor voorbereid zijn.

Maar euhm voor de mensen die zeggen dat hun kind niet terug mag slaan. Wat doe je dan als je het ziet gebeuren? Wat zeg je dan tegen je kind?

Want ik heb dat namelijk pas geleden meegemaakt. Ik heb het met Jolie nooit over zulke dingen gehad, het is nooit aan de orde geweest. Dus ik heb het haar niet verboden ofzo er is nooit over gesproken. Het zou niet iets zijn dat ik zou voorstellen om te doen denk ik. Maar ik weet het niet.

Maar er 'spelen' hier in de buurt twee broertjes die niet echt geliefd zijn bij mij, om het subtiel te omschrijven. Omdat ze altijd lopen te vloeken, hangen, slopen enzovoorts (zes en acht jaar) Soms komen ze gewoon de tuin in als Jolie er aan het spelen is. Om met haar te spelen: lees 5 minuten al haar speelgoed bekijken en vervolgens de was van de waslijn aftrekken, Jolie opsluiten in haar tent, uitschelden, bellenblazen leeggooien und so weiter. Die zijn hier dus niet meer welkom en als ze om haar heen lopen te dreinen in de speeltuin komt ze vaak gewoon in de tuin spelen. Maar laatst is ze wel door hen geslagen, met stokken nota bene terwijl ze op de grond lag. In het pad achter ons huis, ik zag het toevallig gebeuren omdat ik de was ophing. Terwijl ik erheen liep was Jolie (en vriendinnetje) inmiddels opgestaan en zag ik hoe ze een schop gaf en het jongetje tegen de muur duwde en vervolgens naar huis wilde rennen.

Tja, wat doe je dan? Ik ben er geen voorstander van en heb ook gezegd dat ze uit de buurt moet blijven en moet zorgen dat ze geen ruzie uitlokt en niet mag schoppen en slaan. Maar ergens, als ik dan zie dat iemand haar pijn doet en zij voor zichzelf opkomt dan voelt het tegenstrijdig met wat ik tegen haar zeg. Een deel zegt dan toch, als jij pijn hebt en geslagen wordt en je doet het terug omdat je boos wordt en weg wil gaan; logisch....

Sjah LB, dat is dus een situatie waarin ik zou 'willen' dat Sara terug zou meppen, omdat woorden daar geen zin hebben (niet dat ik het fijn vindt dat ze zou slaan, maar omdat ik het nog minder fijn vindt wanneer ze zich in elkaar laat slaan zeg maar).

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 23:28 schreef marlieske het volgende:

[..]

Pesters grijpen iedere reden aan om vervelend te kunnen doen, dat kan je haar kleur zijn, je schoenen, je tas noem het maar op en ik ben van mening dat je jezelf of je kind niet 200% hoeft aan te passen om maar vooral niet gepest te worden.
En als je het allemaal correct denkt te willen doen door de leraar erbij te roepen enz is dat nog meer reden om na school de pispaal van de klas achterna te fietsen naar huis.... ik ben van mening dat een tikje hier en daar dan echt de betere oplossing is. En begrijp me niet verkeerd ik ben er absoluut niet voor om maar bij iedere scheet die overdwars zit je mouwen op te stropen maar als zelfs leraren anno 2009 denken dat iemand er om vraagt om gepest te worden of in jouw woorden zich laat pesten... sorry dan valt mijn onderkaak echt een eind naar beneden.

Marlieske, ik zeg nergens dat iemand zich moet aanpassen om het pesten te voorkomen. Ik denk zelfs dat je dat juíst niet moet doen. En je vertaling van mijn opmerking (een gepeste laat zich pesten) vind ik niet correct. Uiteraard vraagt niemand erom, duh. Wellicht klinkt laten pesten cru, maar feitelijk is het wel zo. Beide partijen dragen bij aan de situatie (ook al is er niet om gevraagd). Pas als er één het patroon doorbreekt, zal het anders worden. En als je mijn eerdere posts hebt gelezen weet je dat ik wel eens net doe of ik niet zie als een bepaald kind een klap terug geeft.
Maar ik ben het met Sly eens dat dit een ander issue is dan waar dit topic oorspronkelijk over gaat.

LB, als ik het zo lees denk ik dat Jolie het zelf heel goed heeft opgelost.
Lastige materie dit.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2009 01:01 schreef Faeroer het volgende:
Als ouder sta je verantwoordelijk voor de opvoeding van je kind. Het leren van het goed kunnen oplossen van problemen hoort hier uiteraard bij. Één van deze problemen is pestende kinderen in de vorm van lichamelijk of psychisch geweld. Het is de taak als ouder om ervoor te zorgen dat je kind zich kan afweren van dit soort problemen. Leer hem of haar zelfverdediging, een kind kan op zijn tijd zelf heel goed beseffen wanneer het nodig is en wanneer niet. We leven inderdaad in een redelijk beschaafde wereld, maar dit hoeft niet te zeggen dat iedereen zich hier ook aan houdt en je moet hiervoor voorbereid zijn.

Een zelfverdedigingscursus is een heel goede manier voor een kind om zelfvertrouwen op te bouwen en weten om te gaan in noodsituaties. M'n zoon staat prima z'n mannetje in 1 op 1 situaties.

Ik ben het er wel mee eens dat pest/agressie situaties altijd een oorzaak hebben. Vaak in gedrag.
Voor de pester is het natuurlijk heerlijk om gewoon die "macht" te hebben dat het kan en stijgt in aanzien en op de populariteitslijst van de medeklasgenoten. Of gewoon ergenissen/karakterbotsingen. En ik denk ook dat de minder weerbaardere kinderen sneller prooi zijn van dit gedrag. Waarom niet dit gedrag proberen te veranderen, zodat er een eind aan de pestcyclus komt dan een tijdelijke oplossing als bv terugmeppen?
ViVi had geloof ik een mooie uitspraak, maar helaas zijn er ook zwakkere kinderen in de maatschappij die dit misschien nooit zullen kunnen evenaren. Moeten hun daar de dupe van worden?
Bovendien vind ik dat een kind wanneer de situatie te complex word, waar wij als volwassenen het al moeilijk vinden om mee om te gaan best hulp mag inroepen zonder een watje te zijn. De kinderen moeten het idd uiteindelijk zelf doen, maar zijn met name op basisschool/jongere leeftijd nog best kneedbaar genoeg om bepaalde gedragingen met een beetje sturing van bovenaf een richting aan te geven. Dat hoeven ze zelf niet eens in de gaten te hebben wanneer er een goede regie achter de schermen afspeelt en het er op een informatieve en speelse manier gedaan word.
Dit kan best zonder geweld/gemep vind ik.
Ik besef dat deze oplossing echter alleen werkt als idd school en ouders bereid zijn om hier ook energie in te steken. Dat is niet overal mogelijk, maar als je in principe de school achter je hebt (Wat ze eigenlijk ook wettelijk moeten uitvoeren, maar ivm tijdgebrek niet altijd doen) kom je al een heel eind, omdat de kinderen van deze "Neanderthalers" toch indirect beinvloed worden of ze willen of niet. School bepaald mede toch een groot deel van de opvoeding. Waarom zou je anders voor een bepaalde school kiezen die bij je past oa cns/vrije/montessori?

quote:

Op donderdag 18 juni 2009 23:25 schreef miss_sly het volgende:
Toch wil ik er even het voorbeeld van mijn zusje tegenover zetten. Die werd ook heel erg gepest; eerst op de kleuterschool en later op de lagere school ging dat verder. En die heeft ook een keer enorm uitgehaald en de grootste bullebak een oplawaai gegeven. En zij is daarvan geschrokken en de andere kinderen werden er alleen maar kwader van, en het pesten is de hele lagere schooltijd doorgegaan.

Het terugslaan hoeft dus ook niet altijd het pesten te laten stoppen.

Dat zou bij ons op school ook gebeurd zijn. Als het pispaaltje ineens bijdehand was gaan doen en was gaan slaan, dan had hij of zij dat dubbel en dwars teruggekregen.

quote:

Overigens vind ik dat wel weer een hele andere, en erg moeilijke discussie en ben ik er nog niet over uit hoe ik daarmee om zou gaan.

Het lijkt me ook een te abstracte kwestie om je op voor te bereiden totdat die echt aan de orde is. Zelf hoop ik dat het nooit zover komt. Ik had mijn uiterlijk niet bepaald mee in mijn vroege jeugd en ik liet volledig over me heen lopen - als klein kind was ik zo iemand die over het hoofd gezien werd bij de bakker en iedereen voor liet gaan - maar ik ben altijd geaccepteerd omdat ik joviaal en slim was.

Vooralsnog geloof ik niet in terugslaan; ik heb liever een zachtaardige zoon die door veel ouders hier waarschijnlijk als een watje gezien zou worden. Zelf vind ik dat de aangenaamste mensen, de denkers, de stille wateren, de kunstenaars in de dop, het type als-ie-maar-geen-voetballer-wordt-ze-schoppen-hem-misschien-halfdood. De belangrijkste vorm van weerbaarheid is wat mij betreft intellectuele weerbaarheid: zelf bepalen wat goed en kwaad is, je rug rechthouden en niet meelopen met de rest.