Nogmaals, problemen met vriend en schoonmoeder..wat te doen?

Ik zie trouwens nu een TS huilend rondstampen: "IK WIL MIJN ZIN IK WIL MIJN ZIN EN WAAROM ZIJN ZE HET NIET MET ME EENS!! IK BEN CALIMERO EN DE HELE WERELD IS TEGEN MIJ *HUIL* *HUIL*".

Echt serieus, grow up

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:06 schreef Chickiewickie het volgende:

En mensen begrijp me niet verkeerd, iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar een beetje begrip zou toch wel fijn zijn geweest.

Begrip hebben voor iemand die het leven van 2 andere mensen verwoest? Willen en wetens omdat ze haar zin niet krijgt?

Echt serieus, je moet naar een dokter. Want een psychose is de volgende fase...

Nog even over dat zijn moeder hem behandelt alsof hij 15 is, mijn moeder doet dat af en toe ook nog wel eens, tja, je blijft toch altijd een kind in de ogen van je moeder. Als hij zich niet als een kind gedraagt, maakt het toch niet uit verder?

Brrr... ik bel niet dagelijks met m'n moeder maar zo'n dwingend wicht als Chickiewickie vind ik een absolute turn-off.

Ik snap heel goed dat een schoonmoeder het geluk tussen jou en je vriend enigszins kan bederven.. Echter moet je niet vergeten dat zij (je vriend (ex?) en zijn moeder) dit ook al jaren zo gewend zijn..

Geloof me, ik weet hoe lastig en frustrerend het kan zijn, maar zorg ervoor dat hij niet het gevoel heeft om te moeten kiezen tussen jou en zijn moeder. Wellicht durft/kan hij niet echt zijn moeder tegenspreken.. Misschien vindt hij het andersom ook maar vreemd hoe weinig jij je ouders spreekt.. Ik zou eerlijk tegen hem blijven, maar wel rustig blijven. Fel worden zal bij hem ook alleen maar weerstand tegen jou opbouwen..

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:09 schreef Scorpie het volgende:

[..]

Ik heb geen begrip voor mensen die zo narrow-minded, egocentrisch en bekrompen zijn als ze hun zin niet krijgen.

Gaat niet aankomen, het is de hele wereld tegen haar. Zij is de enige waar het om moet draaien in het leven. Daarvoor moet alles wijken.

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:12 schreef Chickiewickie het volgende:

[..]

Weet je wat het is..hij vind zelf ook dat het wel wat veel is en onnodig is..maar hij ''durft/kan'' dus inderdaad niet tegen haar ingaan, omdat het allemaal draait om het geluk van mammie. Maar at ik zo vreemd vind, is dat hij vertelde dat vroeger toen hij rond de 18 was altijd de telefoon wegdrukte als ze belde en hij zat te chillen met vrienden omdat hij geen zin had in dat ''gezeik''..ik snap niet waarom hij dat dan nu niet kan als hij weet hoe vervelend ik het vind.

Hoe kan ik hem het gevoel geven niet te moeten kiezen, als ik alleen maar vraag iets minder te bellen? thanks voor je reactie anyway..

Toen ie 18 was, was hij puberaal en wou hij stoer doen tegenover zijn vrienden. Met je mama knuffelen en bellen is niet stoer natuurlijk. Nu beseft hij vast hoeveel zijn moeder voor hem betekend heeft en ziet hij ook hoe vergankelijk het leven is omdat hij zelf ouder wordt.. Dat zou een verklaring kunnen zijn waarom hij haar niet durft aan te spreken. Ook zal hij zijn moeder niet het gevoel willen geven dat ze dingen fout doet..

Ik heb niet alles gelezen, dus sorry als het al ergens anders staat maar: waar is zijn vader in dit geval?

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:03 schreef Chickiewickie het volgende:

En is 1x per dag telefoneren dan niet MEER dan zat met de vrouw die je op de wereld heeft gebracht?

Voor mij is één keer per week met mijn moeder bellen doorgaans al genoeg. Voor jouw vriend en zijn moeder blijkbaar niet. Zoveel mensen, zoveel belgewoontes.

quote:

Ik heb je nou al voor de 2e keer uitgelegd waarom het me kwetst..typ ik in het chinees ofzo? En dat is helemaal mooi..nou ben IK degene die egocentrisch is. Ik heb zo'n beetje alles geprobeerd om uit dit probleem te komen, in tegenstelling tot mijn vriend, en dan ben IK de egoist?

Omdat je je achtergesteld voelt bij zijn moeder dus. Puhlease. Je hebt een heleboel volwassen worden voor de boeg.
Wat ik lees dat jij hebt geprobeerd om uit je zelfgecreëerde probleemsituatie te komen, is hem dwingen het op jouw manier doen. Ja, dat is egoïstisch en nee, dat is niet constructief.

Wat maakt jou in hemelsnaam zo onzeker dat je hiervoor zelfs al in therapie moet gaan?

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:13 schreef Chickiewickie het volgende:

[..]

Ik had het niet anders kunnen doen..ik heb geprobeerd het opzij te zetten, ik ben zelf in therapie gegaan om dit probleem met schoonmoeder op te lossen..maar het wil niet als ik een klein beetje hulp van mijn vriend daarin krijg..

Ieder kind is van nature loyaal aan zijn/haar ouders dus het is moeilijk daar tegenin te gaan.. Maar ik snap dat het belangrijk is dat je vriend alleen maar eventjes zegt 'ik begrijp je'..

quote:

Op maandag 30 maart 2009 15:13 schreef Chickiewickie het volgende:

[..]

Ik had het niet anders kunnen doen..ik heb geprobeerd het opzij te zetten, ik ben zelf in therapie gegaan om dit probleem met schoonmoeder op te lossen..maar het wil niet als ik een klein beetje hulp van mijn vriend daarin krijg..

Sorry, maar je kan beter fulltime in therapie. Er zit echt iets niet goed. Als je in therapie moet omdat iemand met zijn moeder belt, dan wil ik niet weten hoe je op echt belangrijke dingen reageert

Al die mensen die hier zo stoer lopen te roepen dat TS niet moet zeuren, wens ik van harte een dergelijke schoonmoeder toe.

Ik heb er zo eentje...
Die belt rustig 's avonds om 10 uur (als wij allang in bed liggen) om de dag door te nemen. Ik schrik me wezenloos, want iemand belt midden in de nacht (voor mij), dus ik denk dat er wat is en sta al half aangekleed langs het bed. Ook 's ochtends om half 8 komt wel eens voor. Zondagochtend, 9.00u...
En inderdaad, de hele handel en wandel van mijn partner volgen. Constant bellen over alles wat los en vast zit, bellen vanuit één of ander oord dat ze opgehaald moet worden, dat soort dingen.

Het graaien in privéspullen en keukenkastjes heb ik er nou zo'n beetje uit, maar ik stoor me ook vreselijk aan dat gebel. Vooral dat gebel om niks. Als het nou nog ergens over ging, maar het gaat gewoon nergens om. Het lijkt wel verveling van haar kant.

Het allerlergste in dit verhaal (van TS) is dat haar vriend zegt/laat blijken dat het hem niks kan schelen wat TS er van vindt. Hij zet duidelijk TS niet op de eerste plaats.
Met wat voor oorzaak dan ook.
En dat doet heel erg pijn, en daar wordt TS twee keer per dag mee geconfronteerd. Dat lijken mensen hier maar normaal te vinden, of dat TS dat maar naast zich neer moet leggen. Dat kan dus niet, want ze wordt er elke keer mee geconfronteerd.

Mijn partner geeft tenminste nog toe dat het zo gegroeid is, dat ze het zo gewend is, en ze met haar moeder daar gewoon geen afspraken over kan maken. Met periodes gaan we gewoon op vakantie, gaat de stekker van de telefoon er uit, of nemen we andere maatregelen.
Maar mijn partner maakt wél duidelijk dat ik nummer 1 ben, maar ze gewoon een enorm loyaliteitsconflict heeft.

TS, als je niet heel erg hartverscheurend verliefd bent, ging ik die strijd niet meer aan. Ik woon al bijna 10 jaar samen, en ik heb er al heel vaak ruzie over gemaakt. De weg is echt heel lang hoor.
Je moet wel echt heel erg van hem houden als je hier nog in wilt investeren.
Laat hem. Hij komt er nog wel ooit achter.

"Achter elke deur is weer een andere deur" zong Klein Orkest ooit

TS doet een paar dingen niet goed, je laat je veel te veel opnaaien door een aantal posters hier.
En zo maak je het jezelf alleen maar moeilijker want dit is jou persoonlijk probleem, niet die van de posters.

Je legt een verhaal voor wat heel erg diep gaat voor jou, en mensen moeten het doen met het beetje informatie wat jij hen geeft. De kans dat er dan snel in jou ogen foute conclusie's worden getrokken word dan wel heel erg groot. Niemand weet hier wat jullie deden savond's, of wanneer er gebelt werd.
Behalve dan een tijdstip.

Maar dat terzijde, Jij hebt je vriend geconfronteerd met jou probleem en hij heeft meer dan duidelijk aangegeven dat hij daar niks aan gaat doen. Daarna heeft hij het uitgemaakt, denk dan bij jezelf na of jij het wel de moeite vind om deze strijd aan te gaan. Want als jullie weer met elkaar verzoenen gaat hij echt niet hak op de tak niet meer met ze moeder bellen. En wat denk je hoe jij zelf gaat reageren als hij weer belt met ze moeder?

Zolang jij zijn zoon/moeder band niet kan accepteren zal de relatie die jij voor ogen hebt nooit gaan werken.
Het is misschien lullig voor jou dat je deze ''strijd'' verliest maar je weet dan wel waar je aan toe bent.
Gaat hier niet om veranderen, gaat hier om acceptatie. Jij accepteerd het niet hoe hij met zijn moeder omgaat en jij vind het niet normaal.
Dat is je goed recht jou mening, maar accepteer dan ook dat het zo niet gaat werken tussen jullie en neem je verlies.