Liever een wetenschapper die zichzelf onderschat dan eentje die zichzelf overschat, imo. De acceptatie van ondersteuning voor hypotheses hangt daar enigzins mee samen. Niet tevreden zijn met positieve resultaten ("te makkelijk", "te simpel") is een uitstekende eigenschap voor wetenschap, maar niet per se een handig instelling voor een fabriek waar "kennis" geproduceerd wordt. En dat is helaas wel het huidige dominante idee, drogredenering of niet.
quote:
Op woensdag 30 mei 2012 05:29 schreef Lyrebird het volgende:[..]
Dat ben ik natuurlijk met je eens. Maar vergelijk de huidige situatie met die van zeg 50 jaar geleden. Als je met oude PhDers praat, dan wordt al snel duidelijk dat die mensen
echt gestudeerd hebben. Dat waren supersterren. Die zaten in de top 0.00001% (of zo) van hun jaar, doorliepen fluitend hun studie en als ze dan gingen promoveren dan vonden ze een nieuw deeltje uit, of ze ontdekte een geheel nieuwe theorie. Binnen no time hadden ze dan ook nog een professor positie en dan gingen ze boeken schrijven, of deden ze iets anders, zoals een atoombom uitvinden.
De PhD van nu is de MS van 50 jaar geleden. Misschien dat dit het beste als PhD-inflatie kan worden bestempeld. Dat lijkt me geen goede zaak.
Diploma inflatie bestaat inderdaad in de zin dat de arbeidsmarkt minder positief reageert op diploma's. Echter, dat maakt het geen reëel verschijnsel wat iets zegt over de kwaliteit van diploma's, studenten, en zo verder.
Ik ben van mening dat je een hoop van je voorgangers overschat op hun echte kwaliteiten en dat dan ook nog eens doet zonder de twee situaties in een historische context te plaatsen. Je hoeft geen genie te zijn om een opleiding te volgen, een theorie te vormen of zelfs maar een deeltje te ontdekken. Dat laatste is zelfs vrij simpel, gegeven dat deze simpelweg in de empirische realiteit bestaat en dus door iedereen ontdekt had kunnen worden. Het is ook vrij eenvoudig om te denken dat voorgangers beter waren omdat zij konden ontdekken wat er te ontdekken viel, als je er geen rekening mee houdt dat dit een stuk moeilijker is geworden en daarmee aanzienlijk hogere eisen stelt aan mensen die datzelfde zouden willen doen. Zie Haushofer's opmerking over het vastzitten van zijn veld. (wat dan in zowel micro als macro niveau is)
Oppenheimer, Einstein en andere gerelateerde figuren waar je met de atoombom naar verwijst, zijn echter de werkelijke zeldzamen, in de zin dat we ze ware genieën kunnen noemen. Echter, ook hier is de ontwikkeling van dat genie vooral afhankelijk van de context waarin we hen vinden. In hun tijd was er geen onderwijs zoals wij dat nu kennen, en daar zouden ze beide ook absoluut in verdort en vergeten zijn.
Om maar over het gegeven te zwijgen dat de sociale netwerken van deze genieën bestonden uit andere genieën en deze netwerken enorm waren. De ironie van opmerken dat "de wereld kleiner is geworden", is dat dit ook lijkt op te gaan voor onze netwerken en de diepte / betekenis die we daar uit kunnen halen.
Nou ben ik de eerste om toe te geven dat ook dit dan weer een simpele sociologische 'sleigh of hand' is, waarbij phenomenen op een zogenaamd causale historische structuur worden geplaatst, maar het ging mij om het creëren van helden terwijl die uiteindelijk niet bestaan. Dat je dit uit eerbeid en / of respect wilt geloven is aan jouzelf natuurlijk, maar ik geloof dat in elk geval niet.
Maar goed, ik heb geeneens een BSc, dus
who cares? Misschien kan ik nog een brevet van ongevraagde bemoeienis halen, dat lijkt me wel aardige titel die bij me kan passen.
custom menu
