Nederlanders in Afganistan [Deel 5]

quote:

'Daar lag Jos Leunissen, aan mijn voeten'
Door JOERI BOOM

TARIN KOWT - ,,Hakken en zagen.'' Zo omschrijft kapitein Larry (38) de gevechtsacties in en rond Chora. ,,Met opbouwwerk had het weinig te maken.’’
Hij leidt een compagnie parachutisten van het regiment stoottroepen uit Assen, onderdeel van de Luchtmobiele Brigade. Eind april kwamen ze de gevaarlijke vallei binnen. De politiepost bij Kalakala was toen al veroverd door de taliban. ,,Wij hebben hem heroverd, samen met Afghaanse strijders. Dat was lastig, we moesten ons een weg omhoog vechten. Daarna is het onrustig gebleven. We werden vrijwel dagelijks beschoten.’’

Toen de taliban afgelopen zaterdagnacht een grote aanval inzetten, had de kapitein maar één devies: ,,Wij hebben de stotersvlag op de white compound gehesen, en die blijft daar wapperen.’’

Wat volgde, was een bikkelharde strijd. Het drama-Srebrenica spookte door het hoofd van kapitein Larry. Maar hier hielden de Nederlandse militairen wel stand. Zijn eenheid rust nu uit op Kamp Holland en gaat binnenkort terug naar Chora. Er heerst geen jubelstemming. De dood van sergeant-majoor Jos Leunissen (44) heeft diepe indruk gemaakt.

,,De ochtend dat het gebeurde lag iedereen achter de wapens,’’ vertelt Larry. ,,We waren teruggedrongen en omsingeld. Er stond een menigte Afghanen voor de poort van de white compound. Ze wilden meevechten en ik kon ze goed gebruiken. Ik heb een rol roodwit afzetlint gepakt en elke strijder een stuk ervan om zijn arm laten doen. Uiteindelijk heb ik de districtschef zo ver gekregen zijn wapenvoorraad aan te spreken. Ik heb hem even geholpen door mijn rechtervoet tegen de deur van de opslagplaats te zetten. Die lag helemaal vol.’’

En toen ging het mis.

,,Toen ik binnen was, hoorde ik een harde klap. Ik kreeg een stuk plafond op mijn hoofd. Oh nee, dacht ik, nu beschieten ze ons met mortieren. Ik liep naar buiten en daar lag Jos Leunissen, aan mijn voeten. Verderop lagen de drie gewonden. Dat was zwaar, dat was verschrikkelijk. Ik had Jos zelf gevraagd zich tijdelijk bij mijn eenheid te voegen als oudste onderofficier. Had ik dat maar nooit gedaan, denk ik nu. Ik bleef stoer. Ik had nog een hele club andere rakkers om me over te bekommeren. Pas dagen later, toen op de landingsstrip van Kamp Holland de kist langs mij kwam, stroomde het over mijn wangen. Ik liep terug langs mijn mannen die in het gelid stonden en ik zag dat ik niet de enige was. We missen hem.’’

Sergeant-1 Sander en soldaat-1 Jeroen van de Bravo-compagnie der Limburgse Jagers vertrokken op 8 juni voor een korte patrouille vanuit patrouillebasis Poentjak. Pas twee weken later, een dag voor ze hun relaas doen, keerden ze terug naar Kamp Holland. De huid van beide mannen is getaand en ze zien er vermoeid uit. Hun peloton werd naar het zuiden van Chora gedirigeerd toen de taliban-aanvallen toenamen.

,,Eerst werden we om de dag beschoten,’’ vertelt Jeroen. ,,Daarna kwamen we meerdere keren per dag onder vuur. Het zwaarste vuurgevecht duurde vijf uur.’’

Hij bedient een 25-mm-kanon op een YPR-pantservoertuig en nam verschillende mortierstellingen onder vuur. ,,Het is wel even schrikken als de raketgranaten vijfentwintig meter voor je inslaan,’’ aldus Jeroen. ,,Ik zag waarvandaan de schutter schoot, en vuurde maximaal terug. Maar hij ging maar door. Ik kreeg er zes om mijn oren, daarna stopte het.’’

Sergeant Sander is groepsleider en staat net als Jeroen bovenluiks. ,,Ik hoorde de kogels langs suizen, maar ik moest blijven waarnemen. Het gekke is dat je eraan gewend raakt.’’ Hij zag de Afghaanse strijders met de roodwitte linten van kapitein Larry om hun arm oprukken waar de taliban het sterkst waren. ,,Die mannen hebben heel hard gevochten. Ik heb daar diep respect voor.’’

Met de term ‘helden’ hebben ze niet veel op. Sergeant Sander: ,,We vechten niet voor Den Haag, we vechten voor elkaar. Het maakt niet uit bij welke eenheid je zit, iedereen moest knokken. Ook de genie vocht keihard mee.’’

,,En met geschiedenis maken zijn we niet bezig,’’ zegt soldaat Jeroen. ,,We doen ons werk, al is het onder zware omstandigheden.’’

quote:

Op zaterdag 23 juni 2007 21:46 schreef __Saviour__ het volgende:
Komt door die laffe taliban. Die verschuilen zich tussen burgers.

quote:

Als een nacht met duizend sterren
Nederlandse militairen komen bij van de gevechten in Chora

„Wij vechten niet voor Den Haag, wij vechten voor elkaar”, zegt sergeant Sander. Hij is een dag voor ons gesprek teruggekomen uit de Afghaanse Choravallei, waar hij twee weken vocht tegen talibanstrijders. „Het maakte niet uit bij welke eenheid je zat. In Chora vocht iedereen zij aan zij. In ons peloton vocht de genie net zo hard als wij, de infanteristen.”

Naast hem, op een ruwhouten bank in de nog altijd snikhete schaduw van een camouflagenet, zit soldaat Jeroen. Hij bedient een 25 millimeterkanon op een YPR-rupsvoertuig en nam verschillende talibanstellingen onder vuur. „Het is wel even schrikken als de raketgranaten 25 meter voor je inslaan. Ik zag waarvandaan de schutter schoot, en vuurde maximaal terug. Maar hij ging maar door. Hij vuurde er zes af, daarna stopte het. Ik kon door de begroeiing niet zien of ik hem geraakt had.”

Op Kamp Holland gonst het van de verhalen. Zo’n 500 militairen van de battlegroup -de infanteristen die de opbouwers beschermen- werden afgelopen week in de strijd geworpen. Vijftienhonderd talibanstrijders hadden zich rond de vallei samengetrokken. In de nacht van zaterdag 16 op zondag 17 juni om vier uur zetten ze een massale aanval in, waarbij politieposten onder de voet werden gelopen en Nederlandse eenheden ingesloten raakten. De Nederlanders antwoordden op dinsdag met een zware tegenaanval waarbij in acht uur tijd de vallei werd schoongeveegd. Het was de grootste Nederlandse aanval in de naoorlogse geschiedenis.

Een deel van hen vocht echter al veel langer in de Choravallei. Sergeant Sander en soldaat Jeroen bijvoorbeeld. Zij behoren tot de Bravocompagnie van de Limburgse Jagers en vertrokken op 8 juni voor wat een korte patrouille had moeten zijn. Pas twee weken later keerden ze terug naar Kamp Holland. Hun huid is getaand en ze zien er vermoeid uit. Hun peloton werd naar het zuiden van Chora gedirigeerd toen de talibanaanvallen toenamen. „Eerst werden we om de dag beschoten”, vertelt Jeroen. „Daarna meerdere keren per dag. Het zwaarste vuurgevecht duurde vijf uur.”

Kloof
Dat er al sinds eind april gevochten werd in de Choravallei, drong niet door tot Nederland. In de nieuwsberichten van Defensie werd sporadisch melding gemaakt van gevechten. Dat de situatie in Chora steeds penibeler werd, bleek daar niet uit. Na de persconferentie van afgelopen vrijdag waarin commandant der strijdkrachten (cds) generaal Dick Berlijn melding maakte van het heroveren van de vallei, volgde kritiek. Waarom verzweeg Defensie de intensiteit van de eerdere gevechten in het gebied?

Op Kamp Holland klinkt her en der smalend dat pas nu er burgerdoden zijn gevallen, wel bekendgemaakt moet worden hoe zwaar er in Chora is gevochten. Dat dit niet eerder gebeurde, zou te maken hebben met Haagse angst. De ISAF-missie, die opbouw hoog in het vaandel heeft, mocht eens gezien worden als een vechtmissie.

Er gaapt een gat tussen de militairen in Uruzgan en de politici in Den Haag, waar de minister en de cds de dienst uitmaken. De kloof lijkt groter te worden, ondanks de bewuste beslissing van de voorlichters hier om het vechten niet te verbloemen. Zij maakten geen bezwaar tegen de rauwe beelden van de zelfmoordaanslag in Tarin Kowt, gefilmd door RTL Nieuws. Eerder kon ook het NOS Journaal beelden uitzenden van een aanval bij patrouillebasis Poentjak en een (licht)gewonde militair. „We moeten voorkomen dat er twee werelden ontstaan”, zegt public information officer majoor Eric Jonkers. Hij doelt op de wereld van de ISAF-militair die in hinderlagen loopt en soms in de aanval moet om de taliban te verdrijven, en de wereld van Nederland, waar gevechtsacties worden gezien als iets wat niet bij een opbouwmissie hoort. Jonkers: „Waarom stuur je dan militairen?”

Dagelijks beschoten
Ook luitenant-kolonel Rob Querido, commandant van de battlegroup van de Taskforce Uruzgan, maakt zich zorgen om het uiteenlopen van de rauwe werkelijkheid van Uruzgan en het gepolijste beeld van een opbouwmissie. Hij gaf, nog vóór de persconferentie van generaal Berlijn, een gedetailleerde opsomming van de gevechten rond Chora vanaf eind april. „Ik wil ons verhaal vertellen, omdat de Nederlanders thuis het niet gewend zijn dat onze militairen de aanval inzetten. Het gaat mij om erkenning en nazorg. Als de mannen en vrouwen die hebben gevochten thuiskomen en over hun ervaringen vertellen, wil ik niet dat mensen zeggen: „Maar dat kan niet waar zijn, wij hebben hier niets over gehoord.””

Kapitein Larry (38) kwam eind april met zijn eenheid de Choravallei binnen. De politiepost bij Kalakala was toen al ingenomen door de taliban. „Wij hebben hem heroverd, samen met Afghaanse strijders. Dat was lastig, we moesten ons een weg omhoog vechten. Daarna is het onrustig gebleven. We werden vrijwel dagelijks beschoten.”

Kapitein Larry leidt een compagnie parachutisten van het regiment stoottroepen uit Assen. De eenheid maakt deel uit van de Luchtmobiele Brigade. „Hakken en zagen” noemt hij de gevechtsacties. „Met opbouwwerk had het weinig te maken.” Toen de grote talibanaanval werd ingezet, had hij maar één devies: „Wij hebben de stotersvlag op het districtskantoor gehesen, en die blijft daar wapperen.”

Om zijn mannen te motiveren diende de leus: „Rave the enclave!” De Luchtmobiele Brigade was Srebrenica nog niet vergeten. Kapitein Larry zelf diende in Dutchbat 3, de eenheid die in de Bosnische enclave was toen de Serviërs er binnentrokken. „Ook Chora is een enclave”, zegt Larry, „het ligt ingeklemd tussen de bergen, net als Srebrenica. Ook hier zagen we vluchtelingenstromen, ook hier vocht een militie.”

De para’s werden teruggedrongen op 2 vierkante kilometer en bleven vechten. „Mijn mannen waren tot het uiterste gemotiveerd. Nu hadden we wel de middelen om keihard terug te slaan en die lui van de mat te vegen. Ik was verbaasd dat ze maar bleven komen. Maar we hielden stand.”

Omsingeld
Zijn eenheid rust nu uit op Kamp Holland en gaat binnenkort terug naar Chora. Er heerst geen jubelstemming. De dood van sergeant-majoor Jos Leunissen tijdens het afvuren van een mortier heeft veel indruk gemaakt. „De ochtend dat het gebeurde lag iedereen achter de wapens”, vertelt Larry. „We waren teruggedrongen en omsingeld. Iedereen was dubbel ingezet. Er stond een menigte Afghanen voor de poort van de white compound, het districtsgebouw van Chora, van waaruit de Nederlandse troepen opereren. Ik had hen nog nooit gezien, maar ze wilden meevechten. Ik kon hen goed gebruiken. Ik heb een rol rood-wit afzetlint gepakt en elke strijder een stuk ervan om zijn arm laten doen, zodat we hen konden onderscheiden van talibanstrijders. Uiteindelijk heb ik de districtschef zo ver gekregen dat hij zijn wapenvoorraad aansprak. Ik heb hem even geholpen door mijn rechtervoet tegen de deur van de opslagplaats te zetten. Die lag helemaal vol. Toen ik binnen was, hoorde ik een harde klap. Ik rende naar buiten en daar lag Jos, aan mijn voeten. Verderop lagen drie gewonden. Dat was zwaar, dat was verschrikkelijk. Ik had Jos zelf gevraagd zich tijdelijk bij mijn eenheid te voegen als oudste onderofficier. Had ik dat maar nooit gedaan, denk ik nu.”

De deur van zijn gepantserde container gaat open. Een van Larry’s officieren komt binnen, een luitenant met een frons tussen de ogen. Hij heeft zojuist doorgekregen wat de commandant der strijdkrachten in Den Haag tijdens de persconferentie heeft verklaard. „Hij zegt dat er dertig taliban zijn gedood.”

Larry kijkt ongelovig. „Waar zijn die lui mee bezig? Ik ben bang dat alleen al de mannen om mij heen er dertig hebben uitgehaald.” De kapitein gaf leiding aan drie pelotons, die elk hun eigen gebied bestreken dat door middel van zware gevechten vrijgehouden moest worden van talibanstrijders.

Hoe het eruitzag? Kapitein Larry valt stil. „Als een nacht met duizend sterren”, zegt hij dan. „We zaten ingesloten. Ik had mijn pelotons zo ver moeten terugtrekken dat ze zich al aan de rand van het stadje bevonden. Ik lag met mijn groep in het districtskantoor en leidde daarvandaan het gevecht. Ik kreeg continu meldingen van wat mijn mensen waarnamen. De aanvallen hoorde je zo wel, daar was geen melding voor nodig. Schotenwisselingen, de hele tijd door. Zeker ’s avonds en ’s nachts was het een en al strijd. Steeds weer zag je lichtflitsen van vliegtuigbommen en mortieren.”

Vlag
Kapitein Larry wil best meewerken aan de opbouw van Uruzgan, maar hij had te maken met politieagenten die al vier of vijf maanden niet betaald waren. „Die waren het wel zat. Waarom zouden ze de posten nog bemannen om de taliban tegen te houden? Wie laat zich nou voor niks voor zijn kop schieten? „Beste Afghaanse autoriteiten”, denk ik dan, „ik sta hier met mijn mannen te hakken en te zagen voor jullie bevolking. Waarom komen er geen centjes? Waarom is Chora jullie niets waard?’”

„Opbouwen als het kan, vechten als het moet” is het motto van de missie. Dick Berlijn herhaalde het maar weer eens tijdens de persconferentie. Inmiddels is duidelijk dat er veel gevochten moet worden om een beetje te kunnen opbouwen. En wat gevreesd werd, is gebeurd: er zijn burgerslachtoffers gevallen. Uit Chora komen berichten van moordpartijen door de taliban. Waarschijnlijk zijn ook in artillerie- en luchtbombardementen burgers gedood. Generaal Berlijn sloot dat niet uit.

De Afghaanse president Karzai zei afgelopen zaterdag dat de NAVO in Uruzgan 52 burgers heeft gedood. Dat aantal wordt op Kamp Holland niet bevestigd; er vindt onderzoek plaats. Als er burgers zijn gedood door ISAF, is dat waarschijnlijk gebeurd tijdens de bombardementen van zaterdagnacht, toen de taliban massaal aanvielen.

Volgens sergeant Sander en soldaat Jeroen werd er goed opgelet of er geen burgers getroffen zouden worden. Sergeant Sander: „Als we beschoten werden vanuit een ”qala” (een ommuurd huis, JB) schoten we terug met alles wat we hadden. We lieten er alleen een bom opgooien als het niet anders kon. Maar de meeste burgers waren al gevlucht, dat weet ik zeker. We hoorden hoe ze met luidsprekers werden opgeroepen naar de bazaar te gaan, die nog in handen was van de para’s.” Soldaat Jeroen: „We mochten vrij vuren in onze sector, maar dat betekent niet dat we schoten op alles wat bewoog. Als ik het niet goed kon zien, vroeg ik een collega in een andere pantserwagen mee te kijken. Is dat wel een strijder? Is het geen boer met een schop over zijn schouder die gaat kijken of zijn huis er nog staat?”

„We hebben alleen doelen aangegeven aan de bommenwerpers waarvandaan we werden bestookt en die een bedreiging vormden”, zegt kapitein Larry. „Ik sluit niet uit dat er burgerslachtoffers zijn gevallen door ons handelen. Maar de vlag wappert nog. De winkels zijn weer open en de kinderen gaan weer naar school.”

Dit artikel is gecontroleerd door Defensie op operationele informatie. Gegevens konden niet worden gecontroleerd bij onafhankelijke Afghaanse bronnen.

quote:

Gepantserde bak op wielen
Bushmaster veiligste voertuig voor Nederlandse militair

Ze ogen vriendelijk, maar veel bescherming bieden de Mercedes-Benzjeeps van de landmacht niet. Tijdens de voorbereidingen voor de missie in Afghanistan ging Defensie daarom halsoverkop op zoek naar een waardige vervanger. Het werd de Bushmaster; het veiligste transportmiddel dat het Nederlandse leger nu in gebruik heeft. Geen overbodige luxe, zo blijkt uit recente gebeurtenissen in Uruzgan.

Zonder begeleiding op pad gaan in oorlogsgebied is er voor de Bushmaster niet bij. Militairen mogen dat trouwens met geen enkel voertuig, maar met de Bushmaster zéker niet. Net als de MB-jeep is hij bedoeld om militair personeel veilig van A naar B te vervoeren. Met een klein wapensysteem op het dak kan het voertuig hooguit de vijand even op afstand houden. De Bushmaster zal nooit zelf tot de aanval overgaan.

Wie de markante verschijning toch alleen wil treffen, moet naar de legerplaats in Oirschot. Twee van de 25 Bushmasters die Defensie in 2006 aankocht, staan daar zodat militairen kunnen leren hoe ze met de 12 ton zware vierwieler moeten omspringen. „Het stelt eigenlijk niet zo veel voor”, zegt rijinstructeur Kevin van Gils. „Het stuur zit rechts en het voertuig heeft een zestrapsautomaat, dat is even wennen. Je moet ook op de snelheid letten, want je rijdt voordat je er erg in hebt meer dan 80 kilometer per uur, de maximaal toegestane snelheid.”

Opvallend aan de Bushmaster is het comfort. Standaard is er plaats voor tien personen, maar Nederland koos voor een optie met zes plaatsen: voor de chauffeur, de voertuigcommandant en vier plaatsen in totaal tegen de beide zijwanden voor de passagiers. Ruimte genoeg dus. De airconditioning, de zachte stoelen en de ramen rondom maken het voertuig nog comfortabeler.

Bodem
De Bushmaster is hoekig, staat hoog op zijn poten en oogt daardoor als een bak op wielen. Het opvallendst is de V-vormige bodem. „Als er onder het voertuig een landmijn ontploft, geleidt de bodem de explosie naar buiten”, legt Van Gils uit. Tot 9 kilo springstof is voor het voertuig ongevaarlijk. Ook de kogels die een gemiddeld machinegeweer afvuurt, deren de Bushmaster niet. En dankzij het zogenaamde runflatsysteem kan het voertuig met lekgeschoten banden gewoon doorrijden, zij het met lagere snelheid. „Maar als er een auto volgeladen met explosieven tegenaan rijdt, is ook de Bushmaster nergens”, aldus de instructeur. „Alles wat met mensenhanden gemaakt is, kan ook door mensenhanden vernield worden.”

De Australische firma ADI-Thales bouwde op de V-vormige bodem vrijwel recht naar boven het voertuig op, zodat er een zwaar gepantserde dichte bak ontstaat. Alles wat waardevol is -personeel met helm, uitrusting en wapen- bevindt zich binnen dit veilige omhulsel. De rest van de bagage zit in bakken rondom het voertuig die er bij een flinke ontploffing van afvliegen. Ook de brandstof- en de olietanks bevinden zich buiten het gepantserde deel, zodat ze geen gevaar kunnen vormen voor de inzittenden.

Nederland heeft de Bushmaster ’van de plank’ gekocht. „Over het algemeen vergt de aankoop van nieuw materieel een lang aanlooptraject, maar de Bushmaster was er al en voldeed aan onze eisen”, zegt majoor Wessels, hoofd van het opleidingscentrum in Oirschot. „Bovendien hebben de Australiërs al acht jaar goede ervaring met het apparaat.”

Toch heeft de bouwer het voertuig op een aantal punten aangepast aan specifieke Nederlandse wensen. Zo is er een intercomsysteem ingebouwd waarmee de bemanning via hoofdtelefoon en microfoon met elkaar kan communiceren en is de bestickering van het voertuig in het Nederlands. Waarom de regering voor een wielvoertuig in plaats van een rupsvoertuig koos, is Wessels niet duidelijk. „Een wielvoertuig is wendbaarder en oogt wat minder afschrikwekkend voor de lokale bevolking. Daar staat tegenover dat een rupsvoertuig beter met obstakels overweg kan.”

Zeker gezien de wielbasis van de Bushmaster -bijna 4 meter- en de V-vormige bodem kunnen obstakels soms voor problemen zorgen, aldus instructeur Van Gils. „Als je niet oplet, blijft het voertuig boven op een smal bergje hangen. Maar om dat te voorkomen, hebben we natuurlijk onze rijopleiding.” Bovendien kan de chauffeur de bandenspanning van binnenuit regelen en zo het voertuig aanpassen aan de terreinsoort. „Vergeet hij echter de snelheid hierop aan te passen, dan geeft het voertuig een waarschuwingssignaal en komt hij uiteindelijk tot stilstand.”

De ervaringen in Afghanistan met de Bushmaster zijn onverdeeld positief. Afgezien van wat kleine problemen met het elektronische systeem -in de stoffige en hete omgeving van Uruzgan een van de gevoeligste onderdelen- is hij tot nu toe gevrijwaard van grote mechanische problemen. En mocht de motor aan een onderhoudsbeurt toe zijn, dan kan die er door een ingenieus kliksysteem binnen drie kwartier geheel uitgehaald worden.

Superkanon in Afghaanse woestijn

Het apparaat geldt als de modernste vuurmond ter wereld. De Nederlandse krijgmacht beschikt intussen over 24 exemplaren van de Pantserhouwitser 2000 (PzH2000). Drie kanonnen trotseren al bijna een jaar stof en hitte in de Afghaanse provincie Uruzgan. Vorige week nog werden ze ingezet in de zware strijd tegen de taliban die het stadje Chora belaagden.

Luitenant kolonel Lemmens, hoofd realisatie & voorbereidingsteam PzH2000, komt superlatieven tekort om de prestaties van de nieuwe houwitser te beschrijven. „De oude M109 was aan vervanging toe. Met de PzH2000 hebben we het geavanceerdste spul in huis waarmee we jaren vooruit kunnen.”
Baanbrekend is volgens Lemmens dat de houwitser bijna volledig door de computer gestuurd wordt. „Bovendien bezit de PzH2000 een hoogwaardig navigatiesysteem dat onder meer is gebaseerd op gps. Daardoor kan hij moeiteloos overal ter wereld worden ingezet. Bij een schietsessie wijst een waarnemer het doel aan. Meestal zit die persoon in een Fennek, een gepantserd verkenningsvoertuig. De waarnemer heeft zicht op de situatie rond het doel en geeft de coördinaten door aan de bemanning van een rekencentrum dat de PzH2000 aanstuurt. De vuursnelheid is met tien schoten per minuut ook formidabel.”

Vluchtbaan
Tussen het moment waarop de doellocatie bekend is en het daadwerkelijke vuren berekent de computer de juiste vluchtbaan van de granaat. „Daarbij houdt hij ook rekening met meteorologische berichten over wind, temperatuur en luchtdichtheid”, zegt Lemmens. „In Afghanistan werken we op gemiddeld 1500 meter hoogte. De lucht is er ijler, dus het kanon kan er verder schieten dan hier.”

Waar de gedateerde M109 nog een schootsbereik had van 18 kilometer, kan de nieuwe houwitser van Duitse makelij doelen bestoken op een afstand van 40 kilometer. Binnenkort komt er volgens Lemmens een systeem beschikbaar waarmee de PzH2000 vijf granaten kort na elkaar op één plaats kan laten inslaan. „Ook dan berekent de computer de richtstanden van het kanon. Bij een doel op 40 kilometer zal de eerste granaat een vluchtbaan hebben met de top op circa 10 kilometer. Het projectiel doet daar zo’n negentig seconden over. De laatste granaat heeft logischerwijs de kortste vlucht, omdat die rechtstreeks op het doel wordt gericht.”

De hoge vuursnelheid van de pantserhouwitser, gecombineerd met zijn geavanceerde computer, maakt hem tijdens gevechten met de tegenstander bijna ongrijpbaar. Lemmens: „De PzH2000 komt eraan rijden, stopt en dan volgen dertig seconden waarin van alles gebeurt. De computer bepaalt het doel en berekent de afstand. De robot laadt de granaten –in de voorraadkamer van de PzH2000 passen er zestig– en er kan gevuurd worden. Ter vergelijking: met de oude M109 duurde dat proces nog een kleine tien minuten. Na een gevechtsactie kan de pantserhouwitser binnen vijftien seconden weer wegrijden. Voordat de vijand het kanon heeft gelokaliseerd en zelf in staat is terug te schieten, is de PzH2000 allang weg. De vuurmond is door artillerie van de tegenstander niet te bestrijden.”

Hoewel het uiterlijk van de pantserhouwitser gelijkenis vertoont met een tank, zijn er grote verschillen, benadrukt Lemmens. „Een tank kan rijdend schieten en vuurt altijd op een doel dat in het zicht is. De PzH2000 moet bij een schietsessie stilstaan en het doel bevindt zich op grotere afstand. De pantserhouwitser heeft ook niet zo’n grote terreinvaardigheid als bijvoorbeeld de Leopardtank.”

Koeling
De ervaringen met de drie houwitsers in Afghanistan zijn goed, zegt Lemmens. „Binnen acht uur na hun aankomst in september vorig jaar werden ze al ingezet voor operatie Medusa. En ook bij de recente zware gevechten rond het stadje Chora kweten ze zich van hun taak. Een motorbeurt hebben ze nog steeds niet gehad en ze doen het nog prima. De computers aan boord hebben wel te lijden van stof en hitte. Daarom sturen we binnenkort koelingsapparatuur die ter plekke eenvoudig gemonteerd kan worden.”

Maar als de computer het begeeft? „Dan is de nood nog niet aan de man”, benadrukt Lemmens. „De apparatuur in de Pzh2000 heeft een groot zelfherstellend vermogen. Bij computerproblemen is schieten nog steeds mogelijk. Als de robot om granaten te laden bijvoorbeeld niet werkt, kan de bemanning eenvoudig overgaan op een handmatig laadproces.”

PzH2000

Fabrikant: Krauss Maffei Wegmann
Lengte: 11,63 meter (met schietbuis)
Breedte: 3,56 meter
Hoogte: 3,46 meter (met mitrailleur en periscoop)
Gewicht: 55 ton
Motor: 8 cilinder diesel
Topsnelheid: 65 kilometer per uur
Actieradius: 420 kilometer
Bemanning: 5 personen
Bewapening: 155 mm L52, boordmitrailleur MAG 2000 en rookgranaatwerpers

Bushmaster

Fabrikant: ADI-Thales
Lengte: 7,18 meter
Breedte: 2,48 meter (exclusief spiegels)
Hoogte: 2,65 meter (exclusief wapensysteem)
Gewicht: 12,5 ton
Motor: 6 cilinder diesel
Topsnelheid: 110 kilometer per uur (begrensd)
Actieradius: 600 kilometer
Bemanning: 6 personen
Bewapening: MAG mitrailleur, kaliber 7,62 x 51 mm

quote:

Op zaterdag 30 juni 2007 16:06 schreef ErwinRommel het volgende:

[..]

Zeg elke dag een andere avatar?

OT:
Nee idd, mij lijkt dat idee ook niet geweldig om de luchtsteun over te laten aan anderen. Beter is om zelf alles in de hand te hebben.
Ik hoop van ganserharte dat het Kabinet geld vrijmaakt en defensie niet ziet als het ondergeschoven kindje of melkkoe.
WE zitten er nu eenmaal, en dus moet men doorzetten.
De Belgen zouden eens hun verantwoordelijkheid moeten nemen door de "Ollanders" gewillig te zijn en te helpen. Ik doel dan op de politiek, want de Belgische militairen willen maar wat graag.