R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Voor mij werkt het heel erg goed om mijn gevoelens van me af te schrijven, zeker op het moment als ik in een depressie zit. Ik voel me daarna dan vaak een stuk rustiger en in vind het fijn om alles zwart op wit op een rijtje te hebben.
Ik kan het iedereen aanraden om ook te gaan schrijven!!!
Ik kan het iedereen aanraden om ook te gaan schrijven!!!
Wat voor onderzoek bedoel je precies? Twijfel je aan je diagnose of aan andere dingen?quote:Op vrijdag 13 april 2007 00:10 schreef MissPink het volgende:
Nog een dysthyme stoornis meldt zich 'Officieel' vanaf mijn 15e, maar denk zelf dat het er al veel eerder was. En regelmatig komt er nog een gewone depressie bovenop. Momenteel gaat het wel even redelijk, maar de psycholoog vind alweer dat ik achteruit ga, dus moet goed op mezelf letten nu.
Ohja, ik krijg eindelijk het psychologisch onderzoek waar ik al zo lang om vroeg Tenminste, ik sta op de wachtlijst, naar verwachting ben ik in het begin van de herfst aan de beurt.
'Officieel' vanaf mijn 15e, maar denk zelf dat het er al veel eerder was. En regelmatig komt er nog een gewone depressie bovenop. Momenteel gaat het wel even redelijk, maar de psycholoog vind alweer dat ik achteruit ga, dus moet goed op mezelf letten nu. 
Tenminste, ik sta op de wachtlijst, naar verwachting ben ik in het begin van de herfst aan de beurt. 
Dat vraag ik me ook af . Ook waarom het zo lang zou moeten duren... ik heb zelf net een psychologisch onderzoek ingevuld (persoonlijkheidsanalyse) en zo kunnen ze kijken waar het psychologisch gezien 'mis' gaat of zou kunnen gaan. Daarnaast gaat de psychiater volgende week dus kijken wat er medisch/fysiek mis gaat.quote:Op vrijdag 13 april 2007 17:12 schreef Noodly het volgende:
[..]
Wat voor onderzoek bedoel je precies?
. Ook waarom het zo lang zou moeten duren... ik heb zelf net een psychologisch onderzoek ingevuld (persoonlijkheidsanalyse) en zo kunnen ze kijken waar het psychologisch gezien 'mis' gaat of zou kunnen gaan. Daarnaast gaat de psychiater volgende week dus kijken wat er medisch/fysiek mis gaat.Ik kon overigens overal echt heel snel terecht; bij zowel de psycholoog als de psychiater kon ik binnen 2 weken terecht.
Het is een uitgebreid psychologisch onderzoek, met interview en testen. Ik heb erom gevraagd omdat ik inmiddels ruim 10 jaar last heb van depressies en andere klachten, en ik vind het wel eens tijd om uit te zoeken waar het vandaan komt en of er nog meer aan de hand is dan depressie/dysthymie. Helaas is er een wachtlijst van 3-4 maanden, maar dat vind ik niet zo erg.quote:Op vrijdag 13 april 2007 17:12 schreef Noodly het volgende:
Wat voor onderzoek bedoel je precies? Twijfel je aan je diagnose of aan andere dingen?
Ook een tvptje.
Ben paar jaar lang depressief geweest, paniekstoornis, paniekaanvallen en de hele mikmak erbij. Medicatie voor gehad, maar sinds gister aan het afbouwen ^^
Ben paar jaar lang depressief geweest, paniekstoornis, paniekaanvallen en de hele mikmak erbij. Medicatie voor gehad, maar sinds gister aan het afbouwen ^^
Ik heb ook lang gedacht dat ik ook een depressie had. Bij mij is het echter zo dat het niet constant is...het is echt met ups en downs. Nu zul je denken dat iedereen dat wel heeft, maar bij mij zijn ze nogal heftig. Zoals eergisteren in de kroeg; het ene moment voel ik me prima...niks aan de hand...en de volgende secondes vliegen er zelfmoordgedachtes door mijn hoofd. Doordat het zo wisselt weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Mensen zullen het misschien bestempelen als dipjes, maar bij mij zijn ze emotioneel nogal heftig dat soms uitmondt in zelfbeschadiging, spullen kapot maken, egoistisch gedrag etc. Ik weet nog dat ik als kind zijnde mijn hoofd tegen de muur sloeg als ik boos op mezelf was, en ik denk dat het hierdoor ook genetisch is omdat ik eigenlijk nog nooit lang gelukkig ben geweest.
Ik heb ook af en toe gedacht aan een manische depressie, maar het is natuurlijk veel te voorbarig om iemand als manisch depressief te bestempelen zonder behulp van een psycholoog. Ik heb echter wel periodes in maanden gehad waarin in heel uitbundig was, veel verschillende sekspartners...maar op de één of andere manier is dat nu omgeslagen en heb ik al 8 maanden geen seks meer gehad...simpwelweg omdat ik geen zin heb. Bij mij wisselen zulke periodes zich dus af. Dan een paar maanden extreem doen, en dan een paar maanden helemaal niets. Ik denk echter niet dat ik mezelf kan en mag diagnosticeren als manisch depressief omdat ik er te weinig over afweet en omdat bij mij mijn stemmingswisselingen sneller gaan denk ik.
Ik heb ook af en toe gedacht aan een manische depressie, maar het is natuurlijk veel te voorbarig om iemand als manisch depressief te bestempelen zonder behulp van een psycholoog. Ik heb echter wel periodes in maanden gehad waarin in heel uitbundig was, veel verschillende sekspartners...maar op de één of andere manier is dat nu omgeslagen en heb ik al 8 maanden geen seks meer gehad...simpwelweg omdat ik geen zin heb. Bij mij wisselen zulke periodes zich dus af. Dan een paar maanden extreem doen, en dan een paar maanden helemaal niets. Ik denk echter niet dat ik mezelf kan en mag diagnosticeren als manisch depressief omdat ik er te weinig over afweet en omdat bij mij mijn stemmingswisselingen sneller gaan denk ik.
Hier ook een tvp. Heb nu 2 wekelijks gesprekken met een spv-er en heb 75mg 2x per dag ad. Vraag me af of dit nu de therapie is.
Hoi Natural Mysticquote:Op vrijdag 13 april 2007 23:02 schreef Natural_Mystic het volgende:
Ik heb ook lang gedacht dat ik ook een depressie had. Bij mij is het echter zo dat het niet constant is...het is echt met ups en downs. Nu zul je denken dat iedereen dat wel heeft, maar bij mij zijn ze nogal heftig. Zoals eergisteren in de kroeg; het ene moment voel ik me prima...niks aan de hand...en de volgende secondes vliegen er zelfmoordgedachtes door mijn hoofd. Doordat het zo wisselt weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Mensen zullen het misschien bestempelen als dipjes, maar bij mij zijn ze emotioneel nogal heftig dat soms uitmondt in zelfbeschadiging, spullen kapot maken, egoistisch gedrag etc. Ik weet nog dat ik als kind zijnde mijn hoofd tegen de muur sloeg als ik boos op mezelf was, en ik denk dat het hierdoor ook genetisch is omdat ik eigenlijk nog nooit lang gelukkig ben geweest.
Misschien is het wat om er eens met je huisarts over te gaan praten? Voor mezelf heeft het heel veel tijd gekost voor ik zover was om deze stap te zetten, maar ben wel blij dat ik hem gezet heb en spijt dat ik er zolang mee heb gewacht.
Wat versta je precies onder zelfbeschadiding? En heeft niemand door dat dit gebeurt?
Zelfbeschadiging op vele manieren: veel drankgebruik (vrijwel iedere dag), veel roken (meer dan een pakje per dag), drugsgebruik (blowen 3 a 4 keer in de week, en sinds vorige week ben ik begonnen met cocaine...en sinds afgelopen vrijdag heb ik 3 dagen coke gebruikt), en zelfbeschadiging op de manier dat ik mezelf in woede uitbarstingen steek met een pen, kras met een pincet, mijn hoofd ergens tegen aanknal etc. Uit pure woede. Verder rommel ik al lang met mijn eetpatroon. Het zijn gewoon heel veel dingen bij elkaar.
Wat het drugsgebruik betreft, ik weet dat het heel slecht is maar het interesseert me allemaal geen moer meer. Ik stort me ergens in en denk niet aan de gevolgen.
[ Bericht 16% gewijzigd door Natural_Mystic op 13-04-2007 23:40:52 ]
Wat het drugsgebruik betreft, ik weet dat het heel slecht is maar het interesseert me allemaal geen moer meer. Ik stort me ergens in en denk niet aan de gevolgen.
[ Bericht 16% gewijzigd door Natural_Mystic op 13-04-2007 23:40:52 ]
En dat vraag je niet aan die spv-er zelf?quote:Op vrijdag 13 april 2007 23:07 schreef kims_mama het volgende:
Hier ook een tvp. Heb nu 2 wekelijks gesprekken met een spv-er en heb 75mg 2x per dag ad. Vraag me af of dit nu de therapie is.
Ik heb er wel iets voor, maar als de depressie een gevolg is van geldproblemen dan kan ik je niet helpen.
Als je in de blauwe hemel kijkt, is het dieper dan je kan zien...
weet je eenmaal in een mallemolen terecht gekomen zal men je vooral wijzen op je negatieve kanten en zijn
en dan neem jij pillekes aan en dan ben jij de lul
je bent het zoveelste proefkonijn
en dat wil je niet slikken dat het zo is maar toch is het zo!
Je bent genaaid man!
wordt eens volwassen en grow up en be yourself
dat geleuter van die geitewollen sokken fuck off man!
Denk zelf na en laat je kop niet gek maken door geouwehoer en gezeik van anderen je moet het zelf doen je bent alleen!
Met alles wat je doet maak geen fucking moer uit!@
life sucks so what? de tsunami raakte je fucking family niet dus alles nog beter dan!
RELATIVEER AUB
aub en slik dat proefkonijnenvoer niet aub het haalt je uit je ziel geest spirit whatever
Wat altijd helpt met denken is.......
HET KAN ALTIJD ERGER DAN DIT
onthou dat
en waardeer je zelf eens aub wees eens lief voor je zelf
als een ander dit niet doet doe het dan voor jezelf
en dan neem jij pillekes aan en dan ben jij de lul
je bent het zoveelste proefkonijn
en dat wil je niet slikken dat het zo is maar toch is het zo!
Je bent genaaid man!
wordt eens volwassen en grow up en be yourself
dat geleuter van die geitewollen sokken fuck off man!
Denk zelf na en laat je kop niet gek maken door geouwehoer en gezeik van anderen je moet het zelf doen je bent alleen!
Met alles wat je doet maak geen fucking moer uit!@
life sucks so what? de tsunami raakte je fucking family niet dus alles nog beter dan!
RELATIVEER AUB
aub en slik dat proefkonijnenvoer niet aub het haalt je uit je ziel geest spirit whatever
Wat altijd helpt met denken is.......
HET KAN ALTIJD ERGER DAN DIT
onthou dat
en waardeer je zelf eens aub wees eens lief voor je zelf
als een ander dit niet doet doe het dan voor jezelf
//Jij bent een user waar er meer van zouden moeten zijn, zhe devilll // Ik dacht dat je schreef Hitler ofzo//Huillie is mine!
Heb je ooit wel eens medicatcie geslikt of ben je depri geweest?quote:Op zaterdag 14 april 2007 03:13 schreef zhe-devilll het volgende:
weet je eenmaal in een mallemolen terecht gekomen zal men je vooral wijzen op je negatieve kanten en zijn
en dan neem jij pillekes aan en dan ben jij de lul
je bent het zoveelste proefkonijn
en dat wil je niet slikken dat het zo is maar toch is het zo!
Je bent genaaid man!
wordt eens volwassen en grow up en be yourself
dat geleuter van die geitewollen sokken fuck off man!
Denk zelf na en laat je kop niet gek maken door geouwehoer en gezeik van anderen je moet het zelf doen je bent alleen!
Met alles wat je doet maak geen fucking moer uit!@
life sucks so what? de tsunami raakte je fucking family niet dus alles nog beter dan!
RELATIVEER AUB
aub en slik dat proefkonijnenvoer niet aub het haalt je uit je ziel geest spirit whatever
Wat altijd helpt met denken is.......
HET KAN ALTIJD ERGER DAN DIT
onthou dat
en waardeer je zelf eens aub wees eens lief voor je zelf
als een ander dit niet doet doe het dan voor jezelf
Bedankt voor dit betoog, ben spontaan genezenquote:Op zaterdag 14 april 2007 03:13 schreef zhe-devilll het volgende:
weet je eenmaal in een mallemolen terecht gekomen zal men je vooral wijzen op je negatieve kanten en zijn
en dan neem jij pillekes aan en dan ben jij de lul
je bent het zoveelste proefkonijn
en dat wil je niet slikken dat het zo is maar toch is het zo!
Je bent genaaid man!
wordt eens volwassen en grow up en be yourself
dat geleuter van die geitewollen sokken fuck off man!
Denk zelf na en laat je kop niet gek maken door geouwehoer en gezeik van anderen je moet het zelf doen je bent alleen!
Met alles wat je doet maak geen fucking moer uit!@
life sucks so what? de tsunami raakte je fucking family niet dus alles nog beter dan!
RELATIVEER AUB
aub en slik dat proefkonijnenvoer niet aub het haalt je uit je ziel geest spirit whatever
Wat altijd helpt met denken is.......
HET KAN ALTIJD ERGER DAN DIT
onthou dat
en waardeer je zelf eens aub wees eens lief voor je zelf
als een ander dit niet doet doe het dan voor jezelf
Wilde trouwens zeggen dat het me echt goed doet om hier de verhalen te lezen van mensen die waarschijnlijk ook als kind depressief zijn geweest. Bij mij gaat het namelijk het namelijk ook heel ver terug. Het viel wel op dat ik wat anders was dan andere kinderen maar dat werd afgedaan als gewoon rustig, verlegen, in mezelfsgekeerd en zelfs als een "makkelijk kind" Mijn ouders die zich zorgen maakten hebben mij in de loop van de jaren naar meerdere therapeuten gebracht maar die zagen alleen een meisje dat niet gepest werd, gewoon contacten maakte en geen verstoord zelfbeeld had en dus konden ze niets met me En ondertussen voelde ik me verdrietig en somber... Pas toen ik 18 was en ik steeds dieper wegzakte is de diagnose depressie gesteld.
Mijn ouders die zich zorgen maakten hebben mij in de loop van de jaren naar meerdere therapeuten gebracht maar die zagen alleen een meisje dat niet gepest werd, gewoon contacten maakte en geen verstoord zelfbeeld had en dus konden ze niets met me 
En ondertussen voelde ik me verdrietig en somber... Pas toen ik 18 was en ik steeds dieper wegzakte is de diagnose depressie gesteld.
Als ik het zo terugkijk heb ik ongeveer hetzelfde gehad. Wel een medische historie ook die me geen standaard jeugd heeft gegeven. Lastig kind, bijdehand, zo achteraf bezien.quote:Op zaterdag 14 april 2007 10:50 schreef Lotjeb het volgende:
[..]
Bedankt voor dit betoog, ben spontaan genezen
Wilde trouwens zeggen dat het me echt goed doet om hier de verhalen te lezen van mensen die waarschijnlijk ook als kind depressief zijn geweest. Bij mij gaat het namelijk het namelijk ook heel ver terug. Het viel wel op dat ik wat anders was dan andere kinderen maar dat werd afgedaan als gewoon rustig, verlegen, in mezelfsgekeerd en zelfs als een "makkelijk kind" Mijn ouders die zich zorgen maakten hebben mij in de loop van de jaren naar meerdere therapeuten gebracht maar die zagen alleen een meisje dat niet gepest werd, gewoon contacten maakte en geen verstoord zelfbeeld had en dus konden ze niets met me En ondertussen voelde ik me verdrietig en somber... Pas toen ik 18 was en ik steeds dieper wegzakte is de diagnose depressie gesteld.
Volgens de psycholoog lopen de depressieve klachten al heel lang. Ze zijn wat lichter dan bij een echte depressie. Alhoewel ik de laatste weken wel steeds meer depri werd, ook door al die confrontaties vanwege de gesprekken en de tests.
Dit is niet het "Paranoia - hoe ga je er mee om"-topicquote:Op zaterdag 14 april 2007 03:13 schreef zhe-devilll het volgende:
weet je eenmaal in een mallemolen terecht gekomen zal men je vooral wijzen op je negatieve kanten en zijn
en dan neem jij pillekes aan en dan ben jij de lul
je bent het zoveelste proefkonijn
en dat wil je niet slikken dat het zo is maar toch is het zo!
Je bent genaaid man!
wordt eens volwassen en grow up en be yourself
dat geleuter van die geitewollen sokken fuck off man!
Denk zelf na en laat je kop niet gek maken door geouwehoer en gezeik van anderen je moet het zelf doen je bent alleen!
Met alles wat je doet maak geen fucking moer uit!@
life sucks so what? de tsunami raakte je fucking family niet dus alles nog beter dan!
RELATIVEER AUB
aub en slik dat proefkonijnenvoer niet aub het haalt je uit je ziel geest spirit whatever
Wat altijd helpt met denken is.......
HET KAN ALTIJD ERGER DAN DIT
onthou dat
en waardeer je zelf eens aub wees eens lief voor je zelf
als een ander dit niet doet doe het dan voor jezelf
Dit is niet het "Paranoia - hoe ga je er mee om"-topic
Dat ga ik maandag doen, vind het wel eng. Maar dat zal ze wel begrijpen.quote:Op zaterdag 14 april 2007 00:46 schreef Luchtbel het volgende:
[..]
En dat vraag je niet aan die spv-er zelf?
Herkenbaar, heel herkenbaar. Als ik me echt rot voel, ga ik vaak ook gewoon de stad in om mezelf helemaal van de wereld te zuipen. En ik ga blowen. Niet dat het helpt, maar niks helpt eigenlijk. Ik zit zelf voor mijn gevoel nu in een 'interlude', maar weet niet waar het naartoe gaat. Ofwel naar stabiliteit, danwel naar de afgrond en dan maak ik mezelf van kant. En aangezien ik nauwelijks nog in stabiliteit kan geloven op dit moment, denk ik er maar niet al te veel over na .quote:Op vrijdag 13 april 2007 23:23 schreef Natural_Mystic het volgende:
Zelfbeschadiging op vele manieren: veel drankgebruik (vrijwel iedere dag), veel roken (meer dan een pakje per dag), drugsgebruik (blowen 3 a 4 keer in de week, en sinds vorige week ben ik begonnen met cocaine...en sinds afgelopen vrijdag heb ik 3 dagen coke gebruikt), en zelfbeschadiging op de manier dat ik mezelf in woede uitbarstingen steek met een pen, kras met een pincet, mijn hoofd ergens tegen aanknal etc. Uit pure woede. Verder rommel ik al lang met mijn eetpatroon. Het zijn gewoon heel veel dingen bij elkaar.
Wat het drugsgebruik betreft, ik weet dat het heel slecht is maar het interesseert me allemaal geen moer meer. Ik stort me ergens in en denk niet aan de gevolgen.
Hoop dat je een beetje vertrouwen in de hulpverlening hebt, of gaat krijgenquote:Op zaterdag 14 april 2007 12:09 schreef Burdie het volgende:
[..]
Herkenbaar, heel herkenbaar. Als ik me echt rot voel, ga ik vaak ook gewoon de stad in om mezelf helemaal van de wereld te zuipen. En ik ga blowen. Niet dat het helpt, maar niks helpt eigenlijk. Ik zit zelf voor mijn gevoel nu in een 'interlude', maar weet niet waar het naartoe gaat. Ofwel naar stabiliteit, danwel naar de afgrond en dan maak ik mezelf van kant. En aangezien ik nauwelijks nog in stabiliteit kan geloven op dit moment, denk ik er maar niet al te veel over na .
het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?quote:Op zaterdag 14 april 2007 12:48 schreef Lotjeb het volgende:
[..]
Hoop dat je een beetje vertrouwen in de hulpverlening hebt, of gaat krijgen
Héél herkenbaar. Als je er toch mee zit kun je het beste met een hulpverlener gaan praten. Die kan misschien een diagnose stellen, misschien ook niet. Bij mij is de diagnose dus anders maar of het er werkelijk zoveel toe doet.. Zelf heb ik verward naar allerlei namen voor mezelf gezocht maar het is zulke onzin, echt probeer er niet teveel over te denken en laat een ander oordelen. Hoewel het voor de psychologen net zo moeilijk is en zij alle definities ook maar uit een boekje halenquote:Op vrijdag 13 april 2007 23:02 schreef Natural_Mystic het volgende:
Ik heb ook lang gedacht dat ik ook een depressie had. Bij mij is het echter zo dat het niet constant is...het is echt met ups en downs. Nu zul je denken dat iedereen dat wel heeft, maar bij mij zijn ze nogal heftig. Zoals eergisteren in de kroeg; het ene moment voel ik me prima...niks aan de hand...en de volgende secondes vliegen er zelfmoordgedachtes door mijn hoofd. Doordat het zo wisselt weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Mensen zullen het misschien bestempelen als dipjes, maar bij mij zijn ze emotioneel nogal heftig dat soms uitmondt in zelfbeschadiging, spullen kapot maken, egoistisch gedrag etc. Ik weet nog dat ik als kind zijnde mijn hoofd tegen de muur sloeg als ik boos op mezelf was, en ik denk dat het hierdoor ook genetisch is omdat ik eigenlijk nog nooit lang gelukkig ben geweest.
Ik heb ook af en toe gedacht aan een manische depressie, maar het is natuurlijk veel te voorbarig om iemand als manisch depressief te bestempelen zonder behulp van een psycholoog. Ik heb echter wel periodes in maanden gehad waarin in heel uitbundig was, veel verschillende sekspartners...maar op de één of andere manier is dat nu omgeslagen en heb ik al 8 maanden geen seks meer gehad...simpwelweg omdat ik geen zin heb. Bij mij wisselen zulke periodes zich dus af. Dan een paar maanden extreem doen, en dan een paar maanden helemaal niets. Ik denk echter niet dat ik mezelf kan en mag diagnosticeren als manisch depressief omdat ik er te weinig over afweet en omdat bij mij mijn stemmingswisselingen sneller gaan denk ik.
Tja... daar denk ik zelf anders over maar dit is niet het topic om dat te bespreken.quote:Op zaterdag 14 april 2007 12:50 schreef Burdie het volgende:
[..]
het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?
Hoi Burdiequote:Op zaterdag 14 april 2007 12:50 schreef Burdie het volgende:
[..]
het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?
Dat gevoel heb / had ik ook heel erg. Ik heb hulp gezocht onder het motto, als dat ook niet helpt, dan geef ik het op want zo is het niets meer. Ik zit nog aan het begin van het behandeltraject en gebruik nu antidepressiva. De bijwerkingen zijn er wel, maar begin het idee te krijgen dat het ook wat begint te werken. Dat depri gevoel wordt veroorzaakt door stofjes die je tekort komt. Ik denk dat het echt uitmaakt of je die voldoende hebt, en met wat hulp komt het misschien toch nog goed. Ik weet niet of dit je wat helpt. Ik hoop dat je snel wat gelukkiger wordt in ieder geval.
Klopt . Maar ik gebruik al een tijdje AD, heb me in het begin wel stabiel gevoeld, maar nu helemaal niet meer. Misschien dat de dosering veranderd moet worden, maar daarvoor ga ik volgende week naar de psychiater. Oja, ik post trouwens ook op fok onder mijn andere username Christine .quote:Op zaterdag 14 april 2007 13:04 schreef Dale het volgende:
[..]
Hoi Burdie
Dat gevoel heb / had ik ook heel erg. Ik heb hulp gezocht onder het motto, als dat ook niet helpt, dan geef ik het op want zo is het niets meer. Ik zit nog aan het begin van het behandeltraject en gebruik nu antidepressiva. De bijwerkingen zijn er wel, maar begin het idee te krijgen dat het ook wat begint te werken. Dat depri gevoel wordt veroorzaakt door stofjes die je tekort komt. Ik denk dat het echt uitmaakt of je die voldoende hebt, en met wat hulp komt het misschien toch nog goed. Ik weet niet of dit je wat helpt. Ik hoop dat je snel wat gelukkiger wordt in ieder geval.
christine ik had je al gemistquote:Op zaterdag 14 april 2007 13:13 schreef Burdie het volgende:
[..]
Klopt . Maar ik gebruik al een tijdje AD, heb me in het begin wel stabiel gevoeld, maar nu helemaal niet meer. Misschien dat de dosering veranderd moet worden, maar daarvoor ga ik volgende week naar de psychiater. Oja, ik post trouwens ook op fok onder mijn andere username Christine .
ik had je al gemistik probeer de laatste 1,5 week ofzo wat meer te bewegen
lopen fietsen
minder met de auto
het helpt wel na het fietsen voel ik me meestal wel ok
dat gevoel zakt vrij rap daarna weer maar ik ga het volhouden
bewegen maar serrotine aan in je hersenen en daar voel je je gelukkiger bij. misschien wil je het ook proberen als je nu weinig beweegt, ik ga het in ieder geval nog een tijdje vol proberen te houden om te zien of het verschil maakt.
blij dat ik christine weer terug heb gevonden
tvp's zijn verbodenquote:Op zaterdag 14 april 2007 13:33 schreef Misanthroopia het volgende:
tvp
heb jezelf depressieve klachten?
Aha, Burdie = Christine... zo worden weer dingen duidelijk
Hier gaat het redelijk op het moment. Vandaag mijn verjaardag voor de familie gevierd en dat ging me stukken beter af dan verwacht. Maar toen net m'n broertje belde of ie nog langs mocht komen voor 'het feest' heb ik toch maar gezegd dat dat me even te veel wordt. Ben nu toch wel echt heel moe!
Slaap nog steeds heel slecht. Heb nu eindelijk mijn potje melatonine op m'n kussen gelegd zodat ik ze vanavond niet weer vergeet te nemen. Ben benieuwd hoe aankomende nacht zal gaan!
Hier gaat het redelijk op het moment. Vandaag mijn verjaardag voor de familie gevierd en dat ging me stukken beter af dan verwacht. Maar toen net m'n broertje belde of ie nog langs mocht komen voor 'het feest' heb ik toch maar gezegd dat dat me even te veel wordt. Ben nu toch wel echt heel moe!
Slaap nog steeds heel slecht. Heb nu eindelijk mijn potje melatonine op m'n kussen gelegd zodat ik ze vanavond niet weer vergeet te nemen. Ben benieuwd hoe aankomende nacht zal gaan!
Miauw
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
.
quote:Op zondag 15 april 2007 22:04 schreef Burdie het volgende:
Het gaat hier ineens enorm slecht. Ik zak steeds weg en zie weinig hoop meer. .
Ziggy played guitar
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
Sorry om wéér op de autoritaire tour te moeten gaan, maar gelieve het 'dagboek'-gehalte wat te minderen.
Tot nu toe ging het prima, maar houd het echt bij bruikbare tips in zulke situaties. Heeft iedereen uiteindelijk het meest aan.
Tot nu toe ging het prima, maar houd het echt bij bruikbare tips in zulke situaties. Heeft iedereen uiteindelijk het meest aan.
º¤ø„¸Hardcore ¸„ø¤º°
„ø¤º°¨UNITED!!``°º¤
from albania.
„ø¤º°¨UNITED!!``°º¤
from albania.
Naar buiten gaan. Wandelen, doen. Maak een lijst van dingen die je wil doen. Ook kleine dingen zoals een nieuwe broek kopen of een boterham met pindakaas eten. Schrijf zo eens 100 zaken op en begin ermee. Ik heb er wel baat bij. Als je ziet dat je kleine zaken kunt doen word je weer wat positiever.
[ Bericht 0% gewijzigd door cora4034 op 16-04-2007 12:29:08 (haastige spoed is zelden goed) ]
[ Bericht 0% gewijzigd door cora4034 op 16-04-2007 12:29:08 (haastige spoed is zelden goed) ]
Dat is eens wat anders...
Burdie, probeer wel dingen te blijven doen! En eventueel aan de bel trekken bij huisarts of behandelaar hoor! Sterkte.
Fake it till you make it...
Je gaat toch volgende week voor het eerst naar een psychiater? Er is nog zoveel wat een psychiater (veel meer dan je huisarts) kan doen voordat je de hoop op mag kan geven.quote:Op zondag 15 april 2007 22:04 schreef Burdie het volgende:
Het gaat hier ineens enorm slecht. Ik zak steeds weg en zie weinig hoop meer. .
Je ziet het nu waarschijnlijk anders, maar eigenlijk zou je ervan uit moeten gaan dat je je binnenkort een stuk beter zult voelen.
Verstandig.quote:Op zaterdag 14 april 2007 11:26 schreef kims_mama het volgende:
[..]
Dat ga ik maandag doen, vind het wel eng. Maar dat zal ze wel begrijpen.
Hoe ging het?
Je treft het niet met je hulpverleners he kims_mama... Hopelijk heb je volgende week dan wel je afspraak en kan je het vragen!
Fake it till you make it...
Dat lukt zeker wel. Dit was de 1e keer dat het niet doorging. Morgen bellen voor een nieuwe afspraakquote:Op maandag 16 april 2007 20:29 schreef Nijna het volgende:
Je treft het niet met je hulpverleners he kims_mama... Hopelijk heb je volgende week dan wel je afspraak en kan je het vragen!
Een spv'er doet naar mijn weten niet de behandeling zelf, maar is meer een 'doorspeelpersoon' die je zo snel mogelijk naar de juiste hulpverlener door kan verwijzen. Het is trouwens helemaal niet gek of eng om te vragen hoe de behandeling (en alles wat erbij komt kijken) nu precies in zijn werk zal gaan, dat heb ik zelf ook (meerdere keren) gedaan. Het is toch jouw behandeling en jouw leven?! Als iets onduidelijk is, moet je het gewoon vragen hoor . Een beetje mondigheid doet niemand kwaad.
Ik heb nu alleen gesprekken met de spv-er. Verder niks, vandaar dat ik het me afvraag.quote:Op maandag 16 april 2007 20:38 schreef Burdie het volgende:
Een spv'er doet naar mijn weten niet de behandeling zelf, maar is meer een 'doorspeelpersoon' die je zo snel mogelijk naar de juiste hulpverlener door kan verwijzen. Het is trouwens helemaal niet gek of eng om te vragen hoe de behandeling (en alles wat erbij komt kijken) nu precies in zijn werk zal gaan, dat heb ik zelf ook (meerdere keren) gedaan. Het is toch jouw behandeling en jouw leven?! Als iets onduidelijk is, moet je het gewoon vragen hoor . Een beetje mondigheid doet niemand kwaad.
Waarschijnlijk is dat om inzicht te krijgen in je problematiek, zodat ze je gericht kan doorverwijzen? Hier in Utrecht (en ook in Den Haag - waar ik hiervoor woonde) 'mogen' patiënten maximaal 6 gesprekken hebben met de spv'er. Indien een langere/intensievere therapie noodzakelijk is, wordt je zo snel mogelijk doorverwezen.
Het is iig voor langere tijd. Meer dan 6x iig. Ik schrijf mijn vragen nu op, anders ben ik bang dat ik het vergeet te vragen. Ze is echt heel lief en aardig, daar neit van. Maar zoals Nijna zegt, voor de begeleiding.quote:Op maandag 16 april 2007 23:48 schreef Burdie het volgende:
Waarschijnlijk is dat om inzicht te krijgen in je problematiek, zodat ze je gericht kan doorverwijzen? Hier in Utrecht (en ook in Den Haag - waar ik hiervoor woonde) 'mogen' patiënten maximaal 6 gesprekken hebben met de spv'er. Indien een langere/intensievere therapie noodzakelijk is, wordt je zo snel mogelijk doorverwezen.
Hmmm, raak een beetje de weg kwijt zo. Maar voel me vandaag wel goed gelukkig.
Maar voel me vandaag wel goed gelukkig.
Hey allemaal
Ik ben een jongen van 19 jaar.
Ik zit nu al een uurtje aandachtig de verschillende 'depressie' topics door te lezen.
Misschien omdat ik me vandaag weereens 'anders dan normaal' voel.
Ik heb geen zin om nu 'even' mijn hele levens verhaal te gaan vertellen, maar wilde toch even wat kwijt.
Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren aardig wat 'dips' heb gehad, sommige met wat relevante redenen andere juist zonder reden.(iig wat ik denk) Je zou het ook gewoon depressies kunnen noemen.
Maargoed... ik wil even vertellen dat als het 'eens' niet meezit en je denkt dat er voor jou niks meer te halen valt in dit leven... Plz, denk eens goed na wat jou veel rust (mentaal) geeft.
Probeer hiernaar te leven, en denk eens goed na over de positieve dingen in het leven, het 'bestaan' bestaat niet alleen maar uit nadelen.
Scherm nadelen af (niet op zo'n manier dat de je de positieve dingen in de weg gaat zitten.) Maar 'doe' er alles aan om de enige dingen die je nog rust en plezier geven op te zoeken.
Ik ben slecht in mezelf verwoorden dus beter dan dit zal het ook niet worden, maar probeer er alles aan te doen de positieve dingen weer in werking te krijgen.
Zelf heb ik altijd een soort van onbewust 'mechanisme' gehad dat in werking trad wanneer ik zo depressief was dat ik er lichamelijk (vele aspecten) op achteruit ging. Ik ging dan meestal opeens weer een soort van opbloeien en ging dingen ondernemen waar ik normaal de neiging niet voor had.
Uiteindelijk komt er op neer dat je gewoon dingen weer moet proberen op te pakken en gewoon iets te gaan 'doen'.
Want met steeds meer injezelf te gaan zitten denken over de nadelen van je leven schiet je echt niks op (en dat weet je).
Het leven is niet nutteloos, het is wat je er zelf van maak.
Ik stop maar weer want ik heb het gevoel dat ik een beetje doordraaf (ook al heb ik nog veel meer te vertellen).
(als je wat kwijt wil, aarzel niet me te PMen )
Welterusten, ik ga slapen.
Ik ben een jongen van 19 jaar.
Ik zit nu al een uurtje aandachtig de verschillende 'depressie' topics door te lezen.
Misschien omdat ik me vandaag weereens 'anders dan normaal' voel.
Ik heb geen zin om nu 'even' mijn hele levens verhaal te gaan vertellen, maar wilde toch even wat kwijt.
Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren aardig wat 'dips' heb gehad, sommige met wat relevante redenen andere juist zonder reden.(iig wat ik denk) Je zou het ook gewoon depressies kunnen noemen.
Maargoed... ik wil even vertellen dat als het 'eens' niet meezit en je denkt dat er voor jou niks meer te halen valt in dit leven... Plz, denk eens goed na wat jou veel rust (mentaal) geeft.
Probeer hiernaar te leven, en denk eens goed na over de positieve dingen in het leven, het 'bestaan' bestaat niet alleen maar uit nadelen.
Scherm nadelen af (niet op zo'n manier dat de je de positieve dingen in de weg gaat zitten.) Maar 'doe' er alles aan om de enige dingen die je nog rust en plezier geven op te zoeken.
Ik ben slecht in mezelf verwoorden dus beter dan dit zal het ook niet worden, maar probeer er alles aan te doen de positieve dingen weer in werking te krijgen.
Zelf heb ik altijd een soort van onbewust 'mechanisme' gehad dat in werking trad wanneer ik zo depressief was dat ik er lichamelijk (vele aspecten) op achteruit ging. Ik ging dan meestal opeens weer een soort van opbloeien en ging dingen ondernemen waar ik normaal de neiging niet voor had.
Uiteindelijk komt er op neer dat je gewoon dingen weer moet proberen op te pakken en gewoon iets te gaan 'doen'.
Want met steeds meer injezelf te gaan zitten denken over de nadelen van je leven schiet je echt niks op (en dat weet je).
Het leven is niet nutteloos, het is wat je er zelf van maak.
Ik stop maar weer want ik heb het gevoel dat ik een beetje doordraaf (ook al heb ik nog veel meer te vertellen).
(als je wat kwijt wil, aarzel niet me te PMen )
Welterusten, ik ga slapen.
"Always pushing up the hill. Searching for the thrill of it."
Rationeel heb je vast gelijk. Als je al een tijdje depressief bent of gevaarlijk voor jezelf / omgeving, is het toch echt wel nuttig om hulp te gaan zoeken. 1 van de problemen is dat als je depressief bent je vaak juist geen zin hebt in die dingen. Dat je dingen moet gaan doen heb je gelijk in, maar vaak lukt dat niet in je uppie. Een stuk begeleiding enzo is dan erg zinvol.quote:Op donderdag 19 april 2007 00:39 schreef farseer het volgende:
Hey allemaal
Ik ben een jongen van 19 jaar.
Ik zit nu al een uurtje aandachtig de verschillende 'depressie' topics door te lezen.
Misschien omdat ik me vandaag weereens 'anders dan normaal' voel.
Ik heb geen zin om nu 'even' mijn hele levens verhaal te gaan vertellen, maar wilde toch even wat kwijt.
Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren aardig wat 'dips' heb gehad, sommige met wat relevante redenen andere juist zonder reden.(iig wat ik denk) Je zou het ook gewoon depressies kunnen noemen.
Maargoed... ik wil even vertellen dat als het 'eens' niet meezit en je denkt dat er voor jou niks meer te halen valt in dit leven... Plz, denk eens goed na wat jou veel rust (mentaal) geeft.
Probeer hiernaar te leven, en denk eens goed na over de positieve dingen in het leven, het 'bestaan' bestaat niet alleen maar uit nadelen.
Scherm nadelen af (niet op zo'n manier dat de je de positieve dingen in de weg gaat zitten.) Maar 'doe' er alles aan om de enige dingen die je nog rust en plezier geven op te zoeken.
Ik ben slecht in mezelf verwoorden dus beter dan dit zal het ook niet worden, maar probeer er alles aan te doen de positieve dingen weer in werking te krijgen.
Zelf heb ik altijd een soort van onbewust 'mechanisme' gehad dat in werking trad wanneer ik zo depressief was dat ik er lichamelijk (vele aspecten) op achteruit ging. Ik ging dan meestal opeens weer een soort van opbloeien en ging dingen ondernemen waar ik normaal de neiging niet voor had.
Uiteindelijk komt er op neer dat je gewoon dingen weer moet proberen op te pakken en gewoon iets te gaan 'doen'.
Want met steeds meer injezelf te gaan zitten denken over de nadelen van je leven schiet je echt niks op (en dat weet je).
Het leven is niet nutteloos, het is wat je er zelf van maak.
Ik stop maar weer want ik heb het gevoel dat ik een beetje doordraaf (ook al heb ik nog veel meer te vertellen).
(als je wat kwijt wil, aarzel niet me te PMen )
Welterusten, ik ga slapen.
Bovendien werkt het vaak averechts als je leuke dingen gaat doen wanneer je depressief voelt. Die leuke dingen kan je rationeel dan wel leuk vinden maar je gevoel kan heel anders zijn. En dat verschil, tussen weten en voelen maakte vaak dat ik me alleen maar ellendiger voel. Als ik me niet goed voel geef ik daar meestal gewoon even aan toe en dan trek ik veel sneller bij dan wanneer ik "leuke" dingen ga doenquote:Op donderdag 19 april 2007 16:59 schreef Dale het volgende:
[..]
Rationeel heb je vast gelijk. Als je al een tijdje depressief bent of gevaarlijk voor jezelf / omgeving, is het toch echt wel nuttig om hulp te gaan zoeken. 1 van de problemen is dat als je depressief bent je vaak juist geen zin hebt in die dingen. Dat je dingen moet gaan doen heb je gelijk in, maar vaak lukt dat niet in je uppie. Een stuk begeleiding enzo is dan erg zinvol.
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.
Ik bedoel dit serieus
Ik bedoel dit serieus
Helpt mij ook veel.quote:Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.
Ik bedoel dit serieus
Hier ook.quote:Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.
Ik bedoel dit serieus
Heeft dat trouwens een rol gespeeld bij je besluit in het zuiden van Spanje te gaan wonen?quote:Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.
Ik bedoel dit serieus
Zon of geen zon, bij mij maakt dat dan weer niet zoveel uit.
Tof! Ik ben net op tijd voor de gnoes!
Let's plant a tree
Let's plant a tree
Nee, niet echt. Het is meer een bijkomstigheid die ik de laatste paar jaar ontdekt hebt. Ik wist dat de zon invloed op je humeur heeft, maar wist niet dat het zoveel is. De hele lente, zomer, en herfst ben ik nu vrolijk, meer open, en veel positiever en alleen in de winter voel ik mij soms depri.quote:Op vrijdag 20 april 2007 09:08 schreef Halinalle het volgende:
[..]
Heeft dat trouwens een rol gespeeld bij je besluit in het zuiden van Spanje te gaan wonen?
In nederland was ik nog wel eens depri en zag veel dingen zwart in. Ik denk als ik nu weer terug moet naar nederland dat ik echt in een zwart gat val.
Lichtbaktherapie kan helpen dan.
Ziggy played guitar
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
Op donderdag 23 maart 2006 18:21 schreef Zhenar het volgende:
De gedachte alleen al om in de sig van MissBliss te staan maakt mij bronstig als een everzwijn bij volle maan :9~
Heb ik ook aan lopen denken idd. Maar afgelopen tijd genoeg zon. (ben nu alleen wel depressief).quote:Op vrijdag 20 april 2007 10:47 schreef MissBliss het volgende:
Lichtbaktherapie kan helpen dan.
Denken jullie trouwens dat het kan komen door stress?
Veel en langdurige stress kan leiden tot een depressie. Als je gevoelig bent voor depressies, dan moet je voorzichtig zijn met stress.quote:Op vrijdag 20 april 2007 11:18 schreef Koewam het volgende:
[..]
Heb ik ook aan lopen denken idd. Maar afgelopen tijd genoeg zon. (ben nu alleen wel depressief).
Denken jullie trouwens dat het kan komen door stress?
--Lap tekst alert--
Misschien een beetje zweverig wat ik hieronder post, maar misschien dat jullie er toch dingen uit kunnen halen die zouden kunnen helpen.
"Gedachten en hun kracht
Gedachten zijn dingen, volgens Napoleon Hill. Dat waaraan we het meest denken, dat krijgen we ook. Je kent zeker de uitspraak: dat waar je bang voor bent, dan krijg je.. (self fulfilling prophecy). Dat komt omdat onze gedachten als een soort magneet werken, die mensen en omstandigheden aantrekken die overeenkomen met onze dominerende gedachten.Als je ervan overtuigd bent dat je voor een dubbeltje bent geboren en nooit een kwartje wordt, dan zul je juist door deze vooringenomen houding altijd in de positie blijven van degene die geen geld heeft of krijgt. Het geloof dat je iets wel kunt of niet kunt, dat bepaalt voor een groot deel of je je doel bereikt. Dat gedachten zo’n kracht hebben, kan beangstigend of juist bemoedigend zijn. Immers: als je meer gaat kiezen en denken aan positieve zaken, zullen deze zich ook eerder manifesteren in je eigen wereld.
Kiezen voor positieve of negatieve gedachten
Zelfcontrole en zelfbeheersing zijn aspecten van emotionele intelligentie. Niet toegeven aan nare gedachten, jezelf dwingen om aan iets anders te denken. Omdat negatieve gedachten je kracht afbreken. Zodat je minder het eigen heft in handen kunt nemen. Optimistisch en positief denken is ook een onderdeel van emotionele intelligentie. Maar vaak vinden mensen enkel negatief denken realistisch en positief denken onrealistisch. Waarom eigenlijk. S. Jeffert schrijft dat 90% van dat waar we ons zorgen over maken nooit gebeurt.. en toch hebben wij geleerd te geloven dat negatief gelijk is aan realistisch, en positief aan onrealistisch. Dit idee weerhoudt ons om ons werkelijk in te zetten voor positief denken."
Misschien een beetje zweverig wat ik hieronder post, maar misschien dat jullie er toch dingen uit kunnen halen die zouden kunnen helpen.
"Gedachten en hun kracht
Gedachten zijn dingen, volgens Napoleon Hill. Dat waaraan we het meest denken, dat krijgen we ook. Je kent zeker de uitspraak: dat waar je bang voor bent, dan krijg je.. (self fulfilling prophecy). Dat komt omdat onze gedachten als een soort magneet werken, die mensen en omstandigheden aantrekken die overeenkomen met onze dominerende gedachten.Als je ervan overtuigd bent dat je voor een dubbeltje bent geboren en nooit een kwartje wordt, dan zul je juist door deze vooringenomen houding altijd in de positie blijven van degene die geen geld heeft of krijgt. Het geloof dat je iets wel kunt of niet kunt, dat bepaalt voor een groot deel of je je doel bereikt. Dat gedachten zo’n kracht hebben, kan beangstigend of juist bemoedigend zijn. Immers: als je meer gaat kiezen en denken aan positieve zaken, zullen deze zich ook eerder manifesteren in je eigen wereld.
Kiezen voor positieve of negatieve gedachten
Zelfcontrole en zelfbeheersing zijn aspecten van emotionele intelligentie. Niet toegeven aan nare gedachten, jezelf dwingen om aan iets anders te denken. Omdat negatieve gedachten je kracht afbreken. Zodat je minder het eigen heft in handen kunt nemen. Optimistisch en positief denken is ook een onderdeel van emotionele intelligentie. Maar vaak vinden mensen enkel negatief denken realistisch en positief denken onrealistisch. Waarom eigenlijk. S. Jeffert schrijft dat 90% van dat waar we ons zorgen over maken nooit gebeurt.. en toch hebben wij geleerd te geloven dat negatief gelijk is aan realistisch, en positief aan onrealistisch. Dit idee weerhoudt ons om ons werkelijk in te zetten voor positief denken."
Smart went Crazy....
Interessant onderwerp, ik heb nog niet alles doorgelezen, maar bij mij is het ook wel eens het geval. Afgelopen 3 dagen weer behoorlijk in de put gezeten. Het lijkt nu vandaag weer weg te trekken, maar soms zie ik het gewoon dagen achter elkaar echt niet meer zitten. Bij mij gaat het vooral gepaard met een gevoel van waardeloosheid, ik voel me niet goed genoeg in de dingen die ik doe.
Ik ben een aantal keren bij een psycholoog geweest en die hielden elke keer een feel-good verhaaltje. Ze bedoelen het goed, maar bij mij lijkt het gewoon niet echt te werken. Ik heb enorm veel last van stemmingswisselingen, gevoeligheid, beinvloedbaarheid, prikkelbaarheid en vooral tijdens depressievere periodes voel ik me gewoon vet verrot.
Ik heb hier eigenlijk pas last van sinds m'n 22e/23e ongeveer. Daarvoor was ik altijd onuitputbaar. Heb heel veel dingen ondernomen, aangepakt en leuke dingen gedaan (hobbies enzo). De laatste tijd ben ik daar wat minder in geinteresseerd omdat ik zo'n gevoel heb van 'waar doe ik het allemaal voor'.
Stukje achtergrond kan misschien van belang zijn, maar ik wil voorzichtig zijn met hieruit conclusies te trekken: Mijn opa had een extreme vorm van manische depressiviteit. Dat heb ik zelf ook nooit echt geweten, maar mijn pa is erachter gekomen nadat bleek dat hij zelf ook extreem instabiel was (heb ik tijdens mijn jeugd maar deels meegekregen). Ik ben allemaal bang dat zich bij mij iets soortgelijks ontwikkelt of er al is, al is het maar een lichte vorm, maar ik weet niet goed wat ik ermee aan moet
Mijn motivatie om verder te gaan daalt de laatste paar jaar zienderogen... Mijn studentenleven is relatief geflopt, de motivatie om het af te maken begint sterk af te nemen (terwijl ik helemaal niet lang meer moet) en ik zie mijn werk-toekomst eigenlijk al helemaal niet zitten.
Kortom: ik heb ergens motivatie en/of hulp vandaan nodig... maar niet bij de psychologen, hoe goed ze het ook bedoelen, het helpt niet! Niet op de lange termijn iig
Ik ben een aantal keren bij een psycholoog geweest en die hielden elke keer een feel-good verhaaltje. Ze bedoelen het goed, maar bij mij lijkt het gewoon niet echt te werken. Ik heb enorm veel last van stemmingswisselingen, gevoeligheid, beinvloedbaarheid, prikkelbaarheid en vooral tijdens depressievere periodes voel ik me gewoon vet verrot.
Ik heb hier eigenlijk pas last van sinds m'n 22e/23e ongeveer. Daarvoor was ik altijd onuitputbaar. Heb heel veel dingen ondernomen, aangepakt en leuke dingen gedaan (hobbies enzo). De laatste tijd ben ik daar wat minder in geinteresseerd omdat ik zo'n gevoel heb van 'waar doe ik het allemaal voor'.
Stukje achtergrond kan misschien van belang zijn, maar ik wil voorzichtig zijn met hieruit conclusies te trekken: Mijn opa had een extreme vorm van manische depressiviteit. Dat heb ik zelf ook nooit echt geweten, maar mijn pa is erachter gekomen nadat bleek dat hij zelf ook extreem instabiel was (heb ik tijdens mijn jeugd maar deels meegekregen). Ik ben allemaal bang dat zich bij mij iets soortgelijks ontwikkelt of er al is, al is het maar een lichte vorm, maar ik weet niet goed wat ik ermee aan moet
Mijn motivatie om verder te gaan daalt de laatste paar jaar zienderogen... Mijn studentenleven is relatief geflopt, de motivatie om het af te maken begint sterk af te nemen (terwijl ik helemaal niet lang meer moet) en ik zie mijn werk-toekomst eigenlijk al helemaal niet zitten.
Kortom: ik heb ergens motivatie en/of hulp vandaan nodig... maar niet bij de psychologen, hoe goed ze het ook bedoelen, het helpt niet! Niet op de lange termijn iig
Internetjosti!
Ik merk dat ook maar bij het minste of geringste stress ik al niet meer zo veel zin heb in dingen (leven?)
Dit kwelt mij echt. Ik wil dit niet. Zucht.
Dit kwelt mij echt. Ik wil dit niet. Zucht.
Daarvoor zijn de klachten te vaag vrees ik. Ik moet ook eerlijk zeggen dat als ik me weer goed/super voel ik niet echt meer weet waarom ik in een depressieve periode me erg verrot voelde. Ik heb het wel eens eerder gehoord van iemand, maar ik durf er eigenlijk niet heen, omdat ik denk dat er niet gemakkelijk een diagnose gesteld kan worden. Het rare is dat het bij mij vrij extreme uitschieters zijn en vaak duren ze kort. Ik heb een tijdje geblowd, hierdoor werd ik wel stabieler voor mijn gevoel (ik maakte me minder zorgen), maar mijn energie ging achteruit.quote:
Ik wil binnenkort er eens mee naar de huisarts, maar ik blijf het moeilijk vinden omdat ik nooit exact kan beschrijven wat er misgaat en waarom. Het zijn telkens weer andere dingen en telkens weer andere klachten. Gisteren heb ik een uur op de grond gelegen omdat echt helemaal niks meer wilde. Vandaag gaat het wat beter, maar ik heb het gevoel dat het nog maar net een beetje weg is. Het kan van het ene op het andere moment switchen.
Internetjosti!
Goed, dat heb ik ook. Tijdens m'n depressies kan ik 10 redenen opnoemen waarom ik me zo voel, maar als ik een dag later weer gelukkig ben kan ik me het eigenlijk niet meer herinneren. Of dan vind ik het een futiele reden. Behandeling acht ik dan ook niet direct nodig.
Maar als ik depressief ben vind ik mezelf heel hulpbehoevend en lamlendig. Erg kut is dat, want ik zie het als een gezwel. Iets wat er niet hoort. Ik ben niet zo. Ik ben vrolijk. Althans... Vroeger.
Maar als ik depressief ben vind ik mezelf heel hulpbehoevend en lamlendig. Erg kut is dat, want ik zie het als een gezwel. Iets wat er niet hoort. Ik ben niet zo. Ik ben vrolijk. Althans... Vroeger.
Exact hetzelfde hier. Vroeger was ik ook altijd vrolijk en zorgeloos, maar de laatste tijd staan zoveel dingen me gewoon tegen. Ik heb er gewoon geen zin meer in om leuke dingen te ondernemen, ik schiet er toch geen zak mee op...quote:Op vrijdag 20 april 2007 13:24 schreef Koewam het volgende:
Goed, dat heb ik ook. Tijdens m'n depressies kan ik 10 redenen opnoemen waarom ik me zo voel, maar als ik een dag later weer gelukkig ben kan ik me het eigenlijk niet meer herinneren. Of dan vind ik het een futiele reden. Behandeling acht ik dan ook niet direct nodig.
Maar als ik depressief ben vind ik mezelf heel hulpbehoevend en lamlendig. Erg kut is dat, want ik zie het als een gezwel. Iets wat er niet hoort. Ik ben niet zo. Ik ben vrolijk. Althans... Vroeger.
Internetjosti!
"Het leven is zinloos?"
Sja. Ik zat ook eens te denken. Ik durf geen relatie aan te gaan of verliefd te worden... dat maakt m'n afhankelijkheid te groot. Dat zou dan m'n enige geluk zijn. Stel dat het uitgaat of zo? Ik weet niet of ik voor mezelf in kan staan of het kan verwerken... heb jij dat ook?
En wanneer voel je je gelukkig? Met vrienden? Tijdens het uitgaan? Autorijden? Tijdens zonnige dagen?
En ben je ook zo leeg als je depressief bent? Dwz dat je minder weet te vertellen tegen andere mensen...
Sja. Ik zat ook eens te denken. Ik durf geen relatie aan te gaan of verliefd te worden... dat maakt m'n afhankelijkheid te groot. Dat zou dan m'n enige geluk zijn. Stel dat het uitgaat of zo? Ik weet niet of ik voor mezelf in kan staan of het kan verwerken... heb jij dat ook?
En wanneer voel je je gelukkig? Met vrienden? Tijdens het uitgaan? Autorijden? Tijdens zonnige dagen?
En ben je ook zo leeg als je depressief bent? Dwz dat je minder weet te vertellen tegen andere mensen...
Dat gevoel heb ik af en toe inderdaad. Meer het "Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor, laat ze maar mooi opsodemieteren".quote:Op vrijdag 20 april 2007 13:32 schreef Koewam het volgende:
"Het leven is zinloos?"
Dat is bij mij niet zozeer het grootste probleem. Ik werd wel heel gedemotiveerd van het feit dat ik nooit eens aansluiting kon vinden bij een meid. Het werkt vrij frustrerend, sta je daar met je goede bedoelingen en je aardige bakkes. Tja, daar zijn meiden gewoon niet naar op zoek. Bij mij is het vooral de realisatie dat je toch niet goed genoeg bent voor een relatie (sociaal kan ik het blijkbaar niet aan, vrouwen interesseren zich niet voor me) die me op het moment erg raakt. Jammer dat ik daarin waarschijnlijk nooit gelukkig kan worden.quote:Sja. Ik zat ook eens te denken. Ik durf geen relatie aan te gaan of verliefd te worden... dat maakt m'n afhankelijkheid te groot. Dat zou dan m'n enige geluk zijn. Stel dat het uitgaat of zo? Ik weet niet of ik voor mezelf in kan staan of het kan verwerken... heb jij dat ook?
Ik voel mezelf gelukkig zodra ik niet nadenk. Nou ja, specifieker: Toen ik bijvoorbeeld 'regelmatig' blowde (1 joint op een dag voor het slapen gaan zodat ik eindelijk eens snel kon gaan slapen) maakte ik me minder zorgen en maakte het me allemaal minder uit. De zorgen maakten eerder plaats voor apathie. Beide houdingen komen me gewoon duur te staan op de lange termijn dus daar heb ik ook relatief weinig aan gehad. Ik heb een heleboel goede bekenden, leuke vrienden, ga graag uit in de stad, ga graag een keer op vakantie maar af en toe heb ik gewoon het gevoel dat ik sociaal, karakter technisch en hobby technisch gewoon waardeloos ben.quote:En wanneer voel je je gelukkig? Met vrienden? Tijdens het uitgaan? Autorijden? Tijdens zonnige dagen?
Heel erg, gisteren zou ik uitgaan met iemand die ik onlangs heb leren kennen, goeie kerel en ik had er in het begin echt zin in, en halverwege de dag sloeg mijn stemming helemaal om en had ik totaal geen zin meer. Ik ben nog 3 biertjes gaan pakken maar ik had weinig te melden. Zijn huisgenoten hebben het merendeel zitten kletsen, ik was zelf totaal niet bereikbaar. Terwijl ik op normale momenten juist lekker open en vrolijk ben. Op het moment dat ik mentaal inzak krijg je niet veel meer uit me, en dan heb ik het idee dat ik die momenten dat ik vrolijk was eigenlijk ook niets voor elkaar had...quote:En ben je ook zo leeg als je depressief bent? Dwz dat je minder weet te vertellen tegen andere mensen...
Internetjosti!
Ik vind dat je het hier juist heel duidelijk beschrijft! En bovendien zijn psychische klachten vaak moeilijk te beschrijven en de hulpverleners verwachten dan ook niet dat je meteen met een helder verhaal komt.quote:Op vrijdag 20 april 2007 13:19 schreef BttD het volgende:
[..]
Daarvoor zijn de klachten te vaag vrees ik. Ik moet ook eerlijk zeggen dat als ik me weer goed/super voel ik niet echt meer weet waarom ik in een depressieve periode me erg verrot voelde.
Mee eens. Zeker omdat (manisch-)depressiviteit in de familie zit, zou BttD aanraden om een afspraak te maken met de huisarts en misschien al gelijk naar een doorverwijzing vragen. Hoe eerder je er bij bent en behandeld wordt, hoe beter de prognose.quote:Op vrijdag 20 april 2007 14:10 schreef Lotjeb het volgende:
[..]
Ik vind dat je het hier juist heel duidelijk beschrijft! En bovendien zijn psychische klachten vaak moeilijk te beschrijven en de hulpverleners verwachten dan ook niet dat je meteen met een helder verhaal komt.
Zou het verstandig zijn om drugsgebruik ten behoeve van symptoombestrijding te melden bij de huisarts? Ik vermoed namelijk dat je dan een moralistische preek krijgt... Ik ben inmiddels weer gestopt en nog geen 3 dagen naderhand is het weer terug...
Nog wat tips die misschien kunnen helpen, bij mij hielpen ze slechts gedeeltelijk of niet (sommige maakten het alleen erger):
- Ga alleen leuke dingen doen als je denkt dat het daarmee weg gaat (dwz als je ervoor open staat). Als je depressief bent en je gaat uit ga je jezelf alleen nog maar verrotter voelen weet ik uit ervaring. Komt omdat iedereen om je heen vet plezier heeft en jij niet of veel minder.
- Drugs, ik ben er allerminst trots op maar ik heb er een half jaartje mee geëxperimenteerd en voor een deel beviel dat wel, maar het loste niets daadwerkelijk op. Prestaties leden er meer onder en in plaats van blij en vrolijk werd ik eigenlijk meer apatisch. Het hielp eigenlijk vooral in het 'gedachten op nul zetten' en kunnen slapen, waar ik toch al heel slecht in ben van nature. Ik raad het iedereen af omdat het slecht is voor je gezondheid.
- Deze is specifiek op mij van toepassing maar wellicht geldt het voor andere mensen net zo goed: Ik had heel veel afleiding aan muziek (maken). Ben veel met gitaar spelen bezig en op momenten dat ik het echt niet zie zitten pak ik een paar CD's van m'n favoriete artiesten er bij (op het moment bijvoorbeeld Bert Jansch). Gitaar spelen bij de band (elektrisch), voor mezelf (akoestisch) en luisteren is wat mij op het moment vooral op de been houdt.
- Praten met anderen erover. Deze gebruik ik zelf bijna niet omdat ik het gevoel heb dat ik anderen alleen maar tot last ben, zij schieten er niks mee op en ik schiet er niks mee op. Vandaar dat ik die zo min mogelijk gebruik. De enige met wie ik er nog wel serieus over kan praten is m'n pa, aangezien die ook dergelijke problemen heeft.
- Op de grond gaan liggen. Het klinkt waarschijnlijk extreem debiel, maar dit doe ik soms wel eens als ik op m'n kamer zit, er niemand anders is en ik overrompeld wordt door een extreem machteloos gevoel. Het kan dan na een uurtje of wat vanzelf weg trekken. Niet teveel nadenken op zo'n moment...
Zo zijn er nog wel meer dingen, maar kan ze nu niet allemaal bedenken. De meeste hebben wisselend succes... Toch moet ik zeggen dat ik ondanks alles niet als oorzaak of gevolg heb dat ik in een sociaal isolement zit, buitengesloten wordt, geen sociaal leven heb, dagelijkse activiteiten eronder lijden... misschien alleen in beperkte mate... en toch keert het regelmatig terug.
Nog wat tips die misschien kunnen helpen, bij mij hielpen ze slechts gedeeltelijk of niet (sommige maakten het alleen erger):
- Ga alleen leuke dingen doen als je denkt dat het daarmee weg gaat (dwz als je ervoor open staat). Als je depressief bent en je gaat uit ga je jezelf alleen nog maar verrotter voelen weet ik uit ervaring. Komt omdat iedereen om je heen vet plezier heeft en jij niet of veel minder.
- Drugs, ik ben er allerminst trots op maar ik heb er een half jaartje mee geëxperimenteerd en voor een deel beviel dat wel, maar het loste niets daadwerkelijk op. Prestaties leden er meer onder en in plaats van blij en vrolijk werd ik eigenlijk meer apatisch. Het hielp eigenlijk vooral in het 'gedachten op nul zetten' en kunnen slapen, waar ik toch al heel slecht in ben van nature. Ik raad het iedereen af omdat het slecht is voor je gezondheid.
- Deze is specifiek op mij van toepassing maar wellicht geldt het voor andere mensen net zo goed: Ik had heel veel afleiding aan muziek (maken). Ben veel met gitaar spelen bezig en op momenten dat ik het echt niet zie zitten pak ik een paar CD's van m'n favoriete artiesten er bij (op het moment bijvoorbeeld Bert Jansch). Gitaar spelen bij de band (elektrisch), voor mezelf (akoestisch) en luisteren is wat mij op het moment vooral op de been houdt.
- Praten met anderen erover. Deze gebruik ik zelf bijna niet omdat ik het gevoel heb dat ik anderen alleen maar tot last ben, zij schieten er niks mee op en ik schiet er niks mee op. Vandaar dat ik die zo min mogelijk gebruik. De enige met wie ik er nog wel serieus over kan praten is m'n pa, aangezien die ook dergelijke problemen heeft.
- Op de grond gaan liggen. Het klinkt waarschijnlijk extreem debiel, maar dit doe ik soms wel eens als ik op m'n kamer zit, er niemand anders is en ik overrompeld wordt door een extreem machteloos gevoel. Het kan dan na een uurtje of wat vanzelf weg trekken. Niet teveel nadenken op zo'n moment...
Zo zijn er nog wel meer dingen, maar kan ze nu niet allemaal bedenken. De meeste hebben wisselend succes... Toch moet ik zeggen dat ik ondanks alles niet als oorzaak of gevolg heb dat ik in een sociaal isolement zit, buitengesloten wordt, geen sociaal leven heb, dagelijkse activiteiten eronder lijden... misschien alleen in beperkte mate... en toch keert het regelmatig terug.
Internetjosti!
En dat met "de klachten te vaag"... kopieer wat je hebt geschreven in dit topic en geef het aan je psych. Ik heb ook gewoon spontaan wat opgeschreven en ingeleverd. Werd erg op prijs gesteld, en zo konden gerichtere vragen gesteld worden. Zoals "doe je jezelf weleens pijn".
Ik snij nooit in m'n polsen! Absoluut niet. Maar heel m'n bovenarmen zitten onder de littekens omdat ik puistjes uitknijp... kan er niet gemakkelijk mee stoppen (met korte mouwen aan). Is dit ook een vorm van automutilatie?
Ik snij nooit in m'n polsen! Absoluut niet. Maar heel m'n bovenarmen zitten onder de littekens omdat ik puistjes uitknijp... kan er niet gemakkelijk mee stoppen (met korte mouwen aan). Is dit ook een vorm van automutilatie?
Soms als ik depri ben dan wil ik niks anders dan slapen. Gewoon in slaap vallen en hopen dat het morgen over is. Of de dag beginnen omdat ik me kut voel wanneer ik wakker word. Wat ik dan probeer te doen is om bezig te zijn. Als is het maar iets oppervlakkigs.quote:Op vrijdag 20 april 2007 15:19 schreef BttD het volgende:
- Praten met anderen erover. Deze gebruik ik zelf bijna niet omdat ik het gevoel heb dat ik anderen alleen maar tot last ben, zij schieten er niks mee op en ik schiet er niks mee op. Vandaar dat ik die zo min mogelijk gebruik. De enige met wie ik er nog wel serieus over kan praten is m'n pa, aangezien die ook dergelijke problemen heeft.
[quote]
Hmm ja... "anderen tot last zijn". Heb je geen mensen waarmee je een intieme vriendschappelijke relatie hebt? Ik ben er vrij open over, en vertel mensen er gewoon over. Ze kunnen het raar vinden maar dat interesseert me geen fuck (vroeger wel). Ik merk dat sinds ik opener hierover ben dat ik mensen hun vertrouwen win, en dat ik meer vriendschappelijke relaties heb. Op het medelijden is? Neh, denk 't niet.
[quote]
- Op de grond gaan liggen. Het klinkt waarschijnlijk extreem debiel, maar dit doe ik soms wel eens als ik op m'n kamer zit, er niemand anders is en ik overrompeld wordt door een extreem machteloos gevoel. Het kan dan na een uurtje of wat vanzelf weg trekken. Niet teveel nadenken op zo'n moment...
Kun je je concentreren?
Deed ik vroeger ook, is niets ergs aan denk ik. Vind ik geen mutilatie, ik vond het altijd nogal bevrijdend om die dingen kapot te duwen . Heb er nu al 10 jaar geen last meer van van die dingen, maar uitknijpen lijkt me niet zo vreselijk.quote:Op vrijdag 20 april 2007 19:25 schreef Koewam het volgende:
Ik snij nooit in m'n polsen! Absoluut niet. Maar heel m'n bovenarmen zitten onder de littekens omdat ik puistjes uitknijp... kan er niet gemakkelijk mee stoppen (met korte mouwen aan). Is dit ook een vorm van automutilatie?
. Heb er nu al 10 jaar geen last meer van van die dingen, maar uitknijpen lijkt me niet zo vreselijk.
Internetjosti!
Juh, heb ik ook wel eens, maar niet zo heel heftig, ik blijf redelijk scherp omdat het moet, maar ik heb mezelf ook wel eens in de nesten gewerkt doordat ik dingen niet afmaakte (voor studie bv.). Meestal blijf ik behoorlijk helder om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval mijn studie kan afmaken. Ondanks dat ik geen idee heb wat ik ermee moet straks en ik helemaal geen motivatie heb om te werken wil ik het wel heel graag halen. Soort prestatiedrang ofzo. Eerder had ik altijd heel veel motivatie, studeerde ik vrij veel, deed heel veel leuke dingen ernaast en ben ook nog vrij actief geweest op allerlei gebieden (bestuur bijvoorbeeld). Toen maakte ik soms wel weken van 60 uur voor studie/werk en dan moest ik ook nog leuke dingen plannen. Had er toen echt zin in, tegenwoordig dus niet zo veel meer. Ben eigenlijk doorgaans afgeleid en ga met andere dingen bezig omdat ik toch het idee heb dat ik nutteloos bezig ben.quote:Op vrijdag 20 april 2007 19:30 schreef Koewam het volgende:
[..]
Soms als ik depri ben dan wil ik niks anders dan slapen. Gewoon in slaap vallen en hopen dat het morgen over is. Of de dag beginnen omdat ik me kut voel wanneer ik wakker word. Wat ik dan probeer te doen is om bezig te zijn. Als is het maar iets oppervlakkigs.
Meestal wel. Op een dag zoals gisteren helemaal niet en dan doe ik ook geen zak. Concentratie is bij mij niet het grootste probleem, wel ben ik zo verdomde jaloers op mensen die wanneer ze maar willen kunnen slapen. Ik slaap zo nerveus/zenuwachtig dat ik nauwelijks fatsoenlijk rust krijg.quote:Kun je je concentreren?
Internetjosti!
Overigens tref je me op een moment dat het nog vers in m'n geheugen zit omdat het de afgelopen drie dagen is geweest en vandaag een beetje. Volgende week zul je zien dat ik geen idee meer heb waarom ik me zo voelde...
Internetjosti!
Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.
Ik ben donderdag terug geweest bij de psych. Ze had de testuitslagen dus die hebben we voor een groot deel behandeld. Ik scoorde verhoogd op depressie, moeite met sociale contacten, wraakzucht, lusteloosheid, moeite met vertrouwen, gevoeligheid en nog wat van dat soort dingen. Voornamelijk dingen die ik herkende en die ook 'vertrouwd' klonken. Volgende week gaan we de tests verder bespreken en als het goed is een behandelplan bedenken. Wel zal ik een andere psych krijgen omdat deze er per 1 juni mee ophoudt.
Moet zeggen dat de afleiding van werken me heel erg goed doet. Ik ben 's avonds wel kapot van me een hele dag inspannen (niet dat ik zwaar werk heb hoor) maar toch ben ik dan goed de dag door gekomen. Dit weekend vier ik m'n verjaardag voor vrienden dus daar kijk ik ook erg naar uit!
Ik hobbel gewoon maar verder, 't schommelt nogal hoe het gaat.
Ik ben donderdag terug geweest bij de psych. Ze had de testuitslagen dus die hebben we voor een groot deel behandeld. Ik scoorde verhoogd op depressie, moeite met sociale contacten, wraakzucht, lusteloosheid, moeite met vertrouwen, gevoeligheid en nog wat van dat soort dingen. Voornamelijk dingen die ik herkende en die ook 'vertrouwd' klonken. Volgende week gaan we de tests verder bespreken en als het goed is een behandelplan bedenken. Wel zal ik een andere psych krijgen omdat deze er per 1 juni mee ophoudt.
Moet zeggen dat de afleiding van werken me heel erg goed doet. Ik ben 's avonds wel kapot van me een hele dag inspannen (niet dat ik zwaar werk heb hoor) maar toch ben ik dan goed de dag door gekomen. Dit weekend vier ik m'n verjaardag voor vrienden dus daar kijk ik ook erg naar uit!
Ik hobbel gewoon maar verder, 't schommelt nogal hoe het gaat.
Miauw
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
Op dinsdag 21 juni 2011 21:42 schreef Jajong het volgende: I stand corrected; ik zou nooit vreemdgaan, behalve als mijn vriendin zo dom zou zijn als Lips.
Ja, de psychologe vertelde mij toen echter dat manische depressiviteit veel ergere symptomen kent, zoals roekeloos met geld omgaan in manische periodes en extreme leegheid in depressieve periodes. Toch vertrouw ik het zaakje gewoon niet. Ik functioneer wel redelijk (zeg 75%) op sociaal en studietechnisch gebied, maar het gaat met horten en stoten eigenlijk.quote:Op vrijdag 20 april 2007 20:03 schreef Lips het volgende:
Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.
Laat ik er ook even aan toevoegen dat het me altijd 'overkomt', het is een beetje vergelijkbaar met fysieke aandoeningen zoals verkoudheid en griep, die loop je op. Ik dacht altijd dat mensen die psychische ziektebeelden hadden dit wel konden oplossen door anders te gaan denken. Nu zal dat voor een deel ook wel zo zijn, maar ik denk dat het toch iets is dat gewoon niet goed zit in je hersenen ofzo, in plaats van dat het verkeerd denken is.
Deels herkenbaar inderdaad...quote:Ik ben donderdag terug geweest bij de psych. Ze had de testuitslagen dus die hebben we voor een groot deel behandeld. Ik scoorde verhoogd op depressie, moeite met sociale contacten, wraakzucht, lusteloosheid, moeite met vertrouwen, gevoeligheid en nog wat van dat soort dingen. Voornamelijk dingen die ik herkende en die ook 'vertrouwd' klonken.
Leuk dat je afleiding kunt vinden in je werk. Ik had dat ook altijd met studie, hoewel ik het toendertijd ook niet zo erg had als nu af en toe. Op het moment zit ik TOTAAL niet te wachten op de verplichting van werken helaas. Ik wil die motivatie/energie van 2/3 jaar terug weer hebben!!quote:Volgende week gaan we de tests verder bespreken en als het goed is een behandelplan bedenken. Wel zal ik een andere psych krijgen omdat deze er per 1 juni mee ophoudt.
Moet zeggen dat de afleiding van werken me heel erg goed doet. Ik ben 's avonds wel kapot van me een hele dag inspannen (niet dat ik zwaar werk heb hoor) maar toch ben ik dan goed de dag door gekomen. Dit weekend vier ik m'n verjaardag voor vrienden dus daar kijk ik ook erg naar uit!
Hmm herkenbare uitspraak, ik zou graag stabieler zijn, ik ben een periode wel stabieler geweest omdat het me gewoon niet zoveel kon schelen (zoals ik hierboven ook al beschreef), maar toen was ik niet extreem productief. Nu dat weg is zit ik weer in m'n oude energie/stemmingsschommelingen patroon maar ik ben m'n lichaam iig niet aan het slopenquote:Ik hobbel gewoon maar verder, 't schommelt nogal hoe het gaat.
Internetjosti!
Even een algemene waarschuwing: symptoom-benoemen doen we hier niet.quote:Op vrijdag 20 april 2007 20:03 schreef Lips het volgende:
Als ik zo lees wat je schrijft zie ik toch wel degelijk symptomen BttD! Ook omdat je schrijft dat je tijdens 'betere' perioden niet inziet waarom je depressief was, dat is volgens mij tekenend voor manisch.
Prima om je hart uit te storten, maar diagnoses als manische depressie zijn makkelijk, heel gemakkelijk aangepraat. Zoals al gezegd werd, als het je niet lukt om duidelijk onder woorden te brengen wat je scheelt: schrijf het op, of print uit wat je hier neer hebt gezet. Maar lees ná wat je hebt geschreven, als alles wat lekkerder loopt. Geeft je de mogelijkheid om dingen te nuanceren, en geen eenzijdig beeld te geven van de situatie. Desnoods in de vorm van aantekeningen of voetnoten.
Overigens is het heel normaal om niet in te zien waarom je eerder zo down was. Niemand's gemoedsrust is stabiel, iedereen kent schommelingen. Als ik een weekje heb waar alles even mee zit, zie ik ook de wolken niet, die achter de zon verscholen zitten.
º¤ø„¸Hardcore ¸„ø¤º°
„ø¤º°¨UNITED!!``°º¤
from albania.
„ø¤º°¨UNITED!!``°º¤
from albania.
Ik ben al zowat heel m,n fucking leven depri door shit. en hou al die shit voor me want niemand wil ECHT luisteren. elke dag is een oorlog en ik probeer me er elke dag doorheen te slaan. en wat ik Doe om het door te komen ? gewoon een masker opzetten naar de buitenwereld. en gewoon veel Gamen, film kijken en muziek luisteren. LIFE IS WAR !
