Depressie - hoe ga je ermee om

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 12:09 schreef Burdie het volgende:

[..]

Herkenbaar, heel herkenbaar. Als ik me echt rot voel, ga ik vaak ook gewoon de stad in om mezelf helemaal van de wereld te zuipen. En ik ga blowen. Niet dat het helpt, maar niks helpt eigenlijk. Ik zit zelf voor mijn gevoel nu in een 'interlude', maar weet niet waar het naartoe gaat. Ofwel naar stabiliteit, danwel naar de afgrond en dan maak ik mezelf van kant. En aangezien ik nauwelijks nog in stabiliteit kan geloven op dit moment, denk ik er maar niet al te veel over na .

Hoop dat je een beetje vertrouwen in de hulpverlening hebt, of gaat krijgen

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 12:48 schreef Lotjeb het volgende:

[..]

Hoop dat je een beetje vertrouwen in de hulpverlening hebt, of gaat krijgen

het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?

quote:

Op vrijdag 13 april 2007 23:02 schreef Natural_Mystic het volgende:
Ik heb ook lang gedacht dat ik ook een depressie had. Bij mij is het echter zo dat het niet constant is...het is echt met ups en downs. Nu zul je denken dat iedereen dat wel heeft, maar bij mij zijn ze nogal heftig. Zoals eergisteren in de kroeg; het ene moment voel ik me prima...niks aan de hand...en de volgende secondes vliegen er zelfmoordgedachtes door mijn hoofd. Doordat het zo wisselt weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Mensen zullen het misschien bestempelen als dipjes, maar bij mij zijn ze emotioneel nogal heftig dat soms uitmondt in zelfbeschadiging, spullen kapot maken, egoistisch gedrag etc. Ik weet nog dat ik als kind zijnde mijn hoofd tegen de muur sloeg als ik boos op mezelf was, en ik denk dat het hierdoor ook genetisch is omdat ik eigenlijk nog nooit lang gelukkig ben geweest.

Ik heb ook af en toe gedacht aan een manische depressie, maar het is natuurlijk veel te voorbarig om iemand als manisch depressief te bestempelen zonder behulp van een psycholoog. Ik heb echter wel periodes in maanden gehad waarin in heel uitbundig was, veel verschillende sekspartners...maar op de één of andere manier is dat nu omgeslagen en heb ik al 8 maanden geen seks meer gehad...simpwelweg omdat ik geen zin heb. Bij mij wisselen zulke periodes zich dus af. Dan een paar maanden extreem doen, en dan een paar maanden helemaal niets. Ik denk echter niet dat ik mezelf kan en mag diagnosticeren als manisch depressief omdat ik er te weinig over afweet en omdat bij mij mijn stemmingswisselingen sneller gaan denk ik.

Héél herkenbaar. Als je er toch mee zit kun je het beste met een hulpverlener gaan praten. Die kan misschien een diagnose stellen, misschien ook niet. Bij mij is de diagnose dus anders maar of het er werkelijk zoveel toe doet.. Zelf heb ik verward naar allerlei namen voor mezelf gezocht maar het is zulke onzin, echt probeer er niet teveel over te denken en laat een ander oordelen. Hoewel het voor de psychologen net zo moeilijk is en zij alle definities ook maar uit een boekje halen

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 12:50 schreef Burdie het volgende:

[..]

het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?

Tja... daar denk ik zelf anders over maar dit is niet het topic om dat te bespreken.

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 12:50 schreef Burdie het volgende:

[..]

het heeft weinig met de hulpverlening te maken, maar meer met het leven zelf. Het heeft toch geen zin, dus waarom zou je dan nog veel moeite gaan doen ervoor?

Hoi Burdie

Dat gevoel heb / had ik ook heel erg. Ik heb hulp gezocht onder het motto, als dat ook niet helpt, dan geef ik het op want zo is het niets meer. Ik zit nog aan het begin van het behandeltraject en gebruik nu antidepressiva. De bijwerkingen zijn er wel, maar begin het idee te krijgen dat het ook wat begint te werken. Dat depri gevoel wordt veroorzaakt door stofjes die je tekort komt. Ik denk dat het echt uitmaakt of je die voldoende hebt, en met wat hulp komt het misschien toch nog goed. Ik weet niet of dit je wat helpt. Ik hoop dat je snel wat gelukkiger wordt in ieder geval.

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 13:04 schreef Dale het volgende:

[..]

Hoi Burdie

Dat gevoel heb / had ik ook heel erg. Ik heb hulp gezocht onder het motto, als dat ook niet helpt, dan geef ik het op want zo is het niets meer. Ik zit nog aan het begin van het behandeltraject en gebruik nu antidepressiva. De bijwerkingen zijn er wel, maar begin het idee te krijgen dat het ook wat begint te werken. Dat depri gevoel wordt veroorzaakt door stofjes die je tekort komt. Ik denk dat het echt uitmaakt of je die voldoende hebt, en met wat hulp komt het misschien toch nog goed. Ik weet niet of dit je wat helpt. Ik hoop dat je snel wat gelukkiger wordt in ieder geval.

Klopt . Maar ik gebruik al een tijdje AD, heb me in het begin wel stabiel gevoeld, maar nu helemaal niet meer. Misschien dat de dosering veranderd moet worden, maar daarvoor ga ik volgende week naar de psychiater. Oja, ik post trouwens ook op fok onder mijn andere username Christine .

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 13:13 schreef Burdie het volgende:

[..]

Klopt . Maar ik gebruik al een tijdje AD, heb me in het begin wel stabiel gevoeld, maar nu helemaal niet meer. Misschien dat de dosering veranderd moet worden, maar daarvoor ga ik volgende week naar de psychiater. Oja, ik post trouwens ook op fok onder mijn andere username Christine .

christine ik had je al gemist

ik probeer de laatste 1,5 week ofzo wat meer te bewegen
lopen fietsen
minder met de auto
het helpt wel na het fietsen voel ik me meestal wel ok
dat gevoel zakt vrij rap daarna weer maar ik ga het volhouden
bewegen maar serrotine aan in je hersenen en daar voel je je gelukkiger bij. misschien wil je het ook proberen als je nu weinig beweegt, ik ga het in ieder geval nog een tijdje vol proberen te houden om te zien of het verschil maakt.

blij dat ik christine weer terug heb gevonden

tvp

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 13:33 schreef Misanthroopia het volgende:
tvp

tvp's zijn verboden

heb jezelf depressieve klachten?

Aha, Burdie = Christine... zo worden weer dingen duidelijk

Hier gaat het redelijk op het moment. Vandaag mijn verjaardag voor de familie gevierd en dat ging me stukken beter af dan verwacht. Maar toen net m'n broertje belde of ie nog langs mocht komen voor 'het feest' heb ik toch maar gezegd dat dat me even te veel wordt. Ben nu toch wel echt heel moe!
Slaap nog steeds heel slecht. Heb nu eindelijk mijn potje melatonine op m'n kussen gelegd zodat ik ze vanavond niet weer vergeet te nemen. Ben benieuwd hoe aankomende nacht zal gaan!

Het gaat hier ineens enorm slecht. Ik zak steeds weg en zie weinig hoop meer. .

quote:

Op zondag 15 april 2007 22:04 schreef Burdie het volgende:
Het gaat hier ineens enorm slecht. Ik zak steeds weg en zie weinig hoop meer. .

Sorry om wéér op de autoritaire tour te moeten gaan, maar gelieve het 'dagboek'-gehalte wat te minderen.
Tot nu toe ging het prima, maar houd het echt bij bruikbare tips in zulke situaties. Heeft iedereen uiteindelijk het meest aan.

Naar buiten gaan. Wandelen, doen. Maak een lijst van dingen die je wil doen. Ook kleine dingen zoals een nieuwe broek kopen of een boterham met pindakaas eten. Schrijf zo eens 100 zaken op en begin ermee. Ik heb er wel baat bij. Als je ziet dat je kleine zaken kunt doen word je weer wat positiever.

[ Bericht 0% gewijzigd door cora4034 op 16-04-2007 12:29:08 (haastige spoed is zelden goed) ]

Burdie, probeer wel dingen te blijven doen! En eventueel aan de bel trekken bij huisarts of behandelaar hoor! Sterkte.

quote:

Op zondag 15 april 2007 22:04 schreef Burdie het volgende:
Het gaat hier ineens enorm slecht. Ik zak steeds weg en zie weinig hoop meer. .

Je gaat toch volgende week voor het eerst naar een psychiater? Er is nog zoveel wat een psychiater (veel meer dan je huisarts) kan doen voordat je de hoop op mag kan geven.
Je ziet het nu waarschijnlijk anders, maar eigenlijk zou je ervan uit moeten gaan dat je je binnenkort een stuk beter zult voelen.

quote:

Op zaterdag 14 april 2007 11:26 schreef kims_mama het volgende:

[..]

Dat ga ik maandag doen, vind het wel eng. Maar dat zal ze wel begrijpen.

Verstandig.
Hoe ging het?

quote:

Op maandag 16 april 2007 17:20 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Verstandig.
Hoe ging het?

Niet. De afspraak is verzet naar volgende week. Ze was ziek.

Je treft het niet met je hulpverleners he kims_mama... Hopelijk heb je volgende week dan wel je afspraak en kan je het vragen!

quote:

Op maandag 16 april 2007 20:29 schreef Nijna het volgende:
Je treft het niet met je hulpverleners he kims_mama... Hopelijk heb je volgende week dan wel je afspraak en kan je het vragen!

Dat lukt zeker wel. Dit was de 1e keer dat het niet doorging. Morgen bellen voor een nieuwe afspraak

Een spv'er doet naar mijn weten niet de behandeling zelf, maar is meer een 'doorspeelpersoon' die je zo snel mogelijk naar de juiste hulpverlener door kan verwijzen. Het is trouwens helemaal niet gek of eng om te vragen hoe de behandeling (en alles wat erbij komt kijken) nu precies in zijn werk zal gaan, dat heb ik zelf ook (meerdere keren) gedaan. Het is toch jouw behandeling en jouw leven?! Als iets onduidelijk is, moet je het gewoon vragen hoor . Een beetje mondigheid doet niemand kwaad.

quote:

Op maandag 16 april 2007 20:38 schreef Burdie het volgende:
Een spv'er doet naar mijn weten niet de behandeling zelf, maar is meer een 'doorspeelpersoon' die je zo snel mogelijk naar de juiste hulpverlener door kan verwijzen. Het is trouwens helemaal niet gek of eng om te vragen hoe de behandeling (en alles wat erbij komt kijken) nu precies in zijn werk zal gaan, dat heb ik zelf ook (meerdere keren) gedaan. Het is toch jouw behandeling en jouw leven?! Als iets onduidelijk is, moet je het gewoon vragen hoor . Een beetje mondigheid doet niemand kwaad.

Ik heb nu alleen gesprekken met de spv-er. Verder niks, vandaar dat ik het me afvraag.

Waarschijnlijk is dat om inzicht te krijgen in je problematiek, zodat ze je gericht kan doorverwijzen? Hier in Utrecht (en ook in Den Haag - waar ik hiervoor woonde) 'mogen' patiënten maximaal 6 gesprekken hebben met de spv'er. Indien een langere/intensievere therapie noodzakelijk is, wordt je zo snel mogelijk doorverwezen.

Volgens mij is een spv-er soms ook voor begeleiding, dacht ik.

quote:

Op maandag 16 april 2007 23:48 schreef Burdie het volgende:
Waarschijnlijk is dat om inzicht te krijgen in je problematiek, zodat ze je gericht kan doorverwijzen? Hier in Utrecht (en ook in Den Haag - waar ik hiervoor woonde) 'mogen' patiënten maximaal 6 gesprekken hebben met de spv'er. Indien een langere/intensievere therapie noodzakelijk is, wordt je zo snel mogelijk doorverwezen.

Het is iig voor langere tijd. Meer dan 6x iig. Ik schrijf mijn vragen nu op, anders ben ik bang dat ik het vergeet te vragen. Ze is echt heel lief en aardig, daar neit van. Maar zoals Nijna zegt, voor de begeleiding.
Hmmm, raak een beetje de weg kwijt zo. Maar voel me vandaag wel goed gelukkig.

Hey allemaal

Ik ben een jongen van 19 jaar.

Ik zit nu al een uurtje aandachtig de verschillende 'depressie' topics door te lezen.
Misschien omdat ik me vandaag weereens 'anders dan normaal' voel.

Ik heb geen zin om nu 'even' mijn hele levens verhaal te gaan vertellen, maar wilde toch even wat kwijt.

Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren aardig wat 'dips' heb gehad, sommige met wat relevante redenen andere juist zonder reden.(iig wat ik denk) Je zou het ook gewoon depressies kunnen noemen.

Maargoed... ik wil even vertellen dat als het 'eens' niet meezit en je denkt dat er voor jou niks meer te halen valt in dit leven... Plz, denk eens goed na wat jou veel rust (mentaal) geeft.

Probeer hiernaar te leven, en denk eens goed na over de positieve dingen in het leven, het 'bestaan' bestaat niet alleen maar uit nadelen.

Scherm nadelen af (niet op zo'n manier dat de je de positieve dingen in de weg gaat zitten.) Maar 'doe' er alles aan om de enige dingen die je nog rust en plezier geven op te zoeken.

Ik ben slecht in mezelf verwoorden dus beter dan dit zal het ook niet worden, maar probeer er alles aan te doen de positieve dingen weer in werking te krijgen.

Zelf heb ik altijd een soort van onbewust 'mechanisme' gehad dat in werking trad wanneer ik zo depressief was dat ik er lichamelijk (vele aspecten) op achteruit ging. Ik ging dan meestal opeens weer een soort van opbloeien en ging dingen ondernemen waar ik normaal de neiging niet voor had.

Uiteindelijk komt er op neer dat je gewoon dingen weer moet proberen op te pakken en gewoon iets te gaan 'doen'.

Want met steeds meer injezelf te gaan zitten denken over de nadelen van je leven schiet je echt niks op (en dat weet je).

Het leven is niet nutteloos, het is wat je er zelf van maak.


Ik stop maar weer want ik heb het gevoel dat ik een beetje doordraaf (ook al heb ik nog veel meer te vertellen).

(als je wat kwijt wil, aarzel niet me te PMen )

Welterusten, ik ga slapen.

quote:

Op donderdag 19 april 2007 00:39 schreef farseer het volgende:
Hey allemaal

Ik ben een jongen van 19 jaar.

Ik zit nu al een uurtje aandachtig de verschillende 'depressie' topics door te lezen.
Misschien omdat ik me vandaag weereens 'anders dan normaal' voel.

Ik heb geen zin om nu 'even' mijn hele levens verhaal te gaan vertellen, maar wilde toch even wat kwijt.

Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren aardig wat 'dips' heb gehad, sommige met wat relevante redenen andere juist zonder reden.(iig wat ik denk) Je zou het ook gewoon depressies kunnen noemen.

Maargoed... ik wil even vertellen dat als het 'eens' niet meezit en je denkt dat er voor jou niks meer te halen valt in dit leven... Plz, denk eens goed na wat jou veel rust (mentaal) geeft.

Probeer hiernaar te leven, en denk eens goed na over de positieve dingen in het leven, het 'bestaan' bestaat niet alleen maar uit nadelen.

Scherm nadelen af (niet op zo'n manier dat de je de positieve dingen in de weg gaat zitten.) Maar 'doe' er alles aan om de enige dingen die je nog rust en plezier geven op te zoeken.

Ik ben slecht in mezelf verwoorden dus beter dan dit zal het ook niet worden, maar probeer er alles aan te doen de positieve dingen weer in werking te krijgen.

Zelf heb ik altijd een soort van onbewust 'mechanisme' gehad dat in werking trad wanneer ik zo depressief was dat ik er lichamelijk (vele aspecten) op achteruit ging. Ik ging dan meestal opeens weer een soort van opbloeien en ging dingen ondernemen waar ik normaal de neiging niet voor had.

Uiteindelijk komt er op neer dat je gewoon dingen weer moet proberen op te pakken en gewoon iets te gaan 'doen'.

Want met steeds meer injezelf te gaan zitten denken over de nadelen van je leven schiet je echt niks op (en dat weet je).

Het leven is niet nutteloos, het is wat je er zelf van maak.


Ik stop maar weer want ik heb het gevoel dat ik een beetje doordraaf (ook al heb ik nog veel meer te vertellen).

(als je wat kwijt wil, aarzel niet me te PMen )

Welterusten, ik ga slapen.

Rationeel heb je vast gelijk. Als je al een tijdje depressief bent of gevaarlijk voor jezelf / omgeving, is het toch echt wel nuttig om hulp te gaan zoeken. 1 van de problemen is dat als je depressief bent je vaak juist geen zin hebt in die dingen. Dat je dingen moet gaan doen heb je gelijk in, maar vaak lukt dat niet in je uppie. Een stuk begeleiding enzo is dan erg zinvol.

hoe je met een depressie omgaat>? negeren dan gaat het vanzelf weg

quote:

Op donderdag 19 april 2007 16:59 schreef Dale het volgende:

[..]

Rationeel heb je vast gelijk. Als je al een tijdje depressief bent of gevaarlijk voor jezelf / omgeving, is het toch echt wel nuttig om hulp te gaan zoeken. 1 van de problemen is dat als je depressief bent je vaak juist geen zin hebt in die dingen. Dat je dingen moet gaan doen heb je gelijk in, maar vaak lukt dat niet in je uppie. Een stuk begeleiding enzo is dan erg zinvol.

Bovendien werkt het vaak averechts als je leuke dingen gaat doen wanneer je depressief voelt. Die leuke dingen kan je rationeel dan wel leuk vinden maar je gevoel kan heel anders zijn. En dat verschil, tussen weten en voelen maakte vaak dat ik me alleen maar ellendiger voel. Als ik me niet goed voel geef ik daar meestal gewoon even aan toe en dan trek ik veel sneller bij dan wanneer ik "leuke" dingen ga doen

Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.

_{Ik bedoel dit serieus}

quote:

Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.

_{Ik bedoel dit serieus}

Helpt mij ook veel.

quote:

Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.

_{Ik bedoel dit serieus}

Hier ook.

quote:

Op donderdag 19 april 2007 19:27 schreef Monus het volgende:
Voor mij helpt niets beter dan de zon maar dat is dan ook een probleem in nederland.

_{Ik bedoel dit serieus}

Heeft dat trouwens een rol gespeeld bij je besluit in het zuiden van Spanje te gaan wonen?

Zon of geen zon, bij mij maakt dat dan weer niet zoveel uit.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 09:08 schreef Halinalle het volgende:

[..]

Heeft dat trouwens een rol gespeeld bij je besluit in het zuiden van Spanje te gaan wonen?

Nee, niet echt. Het is meer een bijkomstigheid die ik de laatste paar jaar ontdekt hebt. Ik wist dat de zon invloed op je humeur heeft, maar wist niet dat het zoveel is. De hele lente, zomer, en herfst ben ik nu vrolijk, meer open, en veel positiever en alleen in de winter voel ik mij soms depri.

In nederland was ik nog wel eens depri en zag veel dingen zwart in. Ik denk als ik nu weer terug moet naar nederland dat ik echt in een zwart gat val.

Lichtbaktherapie kan helpen dan.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 10:47 schreef MissBliss het volgende:
Lichtbaktherapie kan helpen dan.

Heb ik ook aan lopen denken idd. Maar afgelopen tijd genoeg zon. (ben nu alleen wel depressief).

Denken jullie trouwens dat het kan komen door stress?

Ja, het kan veroorzaakt worden door stress. Door heel veel dingen eigenlijk.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 11:18 schreef Koewam het volgende:

[..]

Heb ik ook aan lopen denken idd. Maar afgelopen tijd genoeg zon. (ben nu alleen wel depressief).

Denken jullie trouwens dat het kan komen door stress?

Veel en langdurige stress kan leiden tot een depressie. Als je gevoelig bent voor depressies, dan moet je voorzichtig zijn met stress.

--Lap tekst alert--

Misschien een beetje zweverig wat ik hieronder post, maar misschien dat jullie er toch dingen uit kunnen halen die zouden kunnen helpen.

"Gedachten en hun kracht

Gedachten zijn dingen, volgens Napoleon Hill. Dat waaraan we het meest denken, dat krijgen we ook. Je kent zeker de uitspraak: dat waar je bang voor bent, dan krijg je.. (self fulfilling prophecy). Dat komt omdat onze gedachten als een soort magneet werken, die mensen en omstandigheden aantrekken die overeenkomen met onze dominerende gedachten.Als je ervan overtuigd bent dat je voor een dubbeltje bent geboren en nooit een kwartje wordt, dan zul je juist door deze vooringenomen houding altijd in de positie blijven van degene die geen geld heeft of krijgt. Het geloof dat je iets wel kunt of niet kunt, dat bepaalt voor een groot deel of je je doel bereikt. Dat gedachten zo’n kracht hebben, kan beangstigend of juist bemoedigend zijn. Immers: als je meer gaat kiezen en denken aan positieve zaken, zullen deze zich ook eerder manifesteren in je eigen wereld.

Kiezen voor positieve of negatieve gedachten

Zelfcontrole en zelfbeheersing zijn aspecten van emotionele intelligentie. Niet toegeven aan nare gedachten, jezelf dwingen om aan iets anders te denken. Omdat negatieve gedachten je kracht afbreken. Zodat je minder het eigen heft in handen kunt nemen. Optimistisch en positief denken is ook een onderdeel van emotionele intelligentie. Maar vaak vinden mensen enkel negatief denken realistisch en positief denken onrealistisch. Waarom eigenlijk. S. Jeffert schrijft dat 90% van dat waar we ons zorgen over maken nooit gebeurt.. en toch hebben wij geleerd te geloven dat negatief gelijk is aan realistisch, en positief aan onrealistisch. Dit idee weerhoudt ons om ons werkelijk in te zetten voor positief denken."

Interessant onderwerp, ik heb nog niet alles doorgelezen, maar bij mij is het ook wel eens het geval. Afgelopen 3 dagen weer behoorlijk in de put gezeten. Het lijkt nu vandaag weer weg te trekken, maar soms zie ik het gewoon dagen achter elkaar echt niet meer zitten. Bij mij gaat het vooral gepaard met een gevoel van waardeloosheid, ik voel me niet goed genoeg in de dingen die ik doe.

Ik ben een aantal keren bij een psycholoog geweest en die hielden elke keer een feel-good verhaaltje. Ze bedoelen het goed, maar bij mij lijkt het gewoon niet echt te werken. Ik heb enorm veel last van stemmingswisselingen, gevoeligheid, beinvloedbaarheid, prikkelbaarheid en vooral tijdens depressievere periodes voel ik me gewoon vet verrot.

Ik heb hier eigenlijk pas last van sinds m'n 22e/23e ongeveer. Daarvoor was ik altijd onuitputbaar. Heb heel veel dingen ondernomen, aangepakt en leuke dingen gedaan (hobbies enzo). De laatste tijd ben ik daar wat minder in geinteresseerd omdat ik zo'n gevoel heb van 'waar doe ik het allemaal voor'.

Stukje achtergrond kan misschien van belang zijn, maar ik wil voorzichtig zijn met hieruit conclusies te trekken: Mijn opa had een extreme vorm van manische depressiviteit. Dat heb ik zelf ook nooit echt geweten, maar mijn pa is erachter gekomen nadat bleek dat hij zelf ook extreem instabiel was (heb ik tijdens mijn jeugd maar deels meegekregen). Ik ben allemaal bang dat zich bij mij iets soortgelijks ontwikkelt of er al is, al is het maar een lichte vorm, maar ik weet niet goed wat ik ermee aan moet

Mijn motivatie om verder te gaan daalt de laatste paar jaar zienderogen... Mijn studentenleven is relatief geflopt, de motivatie om het af te maken begint sterk af te nemen (terwijl ik helemaal niet lang meer moet) en ik zie mijn werk-toekomst eigenlijk al helemaal niet zitten.

Kortom: ik heb ergens motivatie en/of hulp vandaan nodig... maar niet bij de psychologen, hoe goed ze het ook bedoelen, het helpt niet! Niet op de lange termijn iig

Ik merk dat ook maar bij het minste of geringste stress ik al niet meer zo veel zin heb in dingen (leven?)

Dit kwelt mij echt. Ik wil dit niet. Zucht.

BttD

Misschien de psychiatrie iets?

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 13:12 schreef Koewam het volgende:
BttD

Misschien de psychiatrie iets?

Daarvoor zijn de klachten te vaag vrees ik. Ik moet ook eerlijk zeggen dat als ik me weer goed/super voel ik niet echt meer weet waarom ik in een depressieve periode me erg verrot voelde. Ik heb het wel eens eerder gehoord van iemand, maar ik durf er eigenlijk niet heen, omdat ik denk dat er niet gemakkelijk een diagnose gesteld kan worden. Het rare is dat het bij mij vrij extreme uitschieters zijn en vaak duren ze kort. Ik heb een tijdje geblowd, hierdoor werd ik wel stabieler voor mijn gevoel (ik maakte me minder zorgen), maar mijn energie ging achteruit.

Ik wil binnenkort er eens mee naar de huisarts, maar ik blijf het moeilijk vinden omdat ik nooit exact kan beschrijven wat er misgaat en waarom. Het zijn telkens weer andere dingen en telkens weer andere klachten. Gisteren heb ik een uur op de grond gelegen omdat echt helemaal niks meer wilde. Vandaag gaat het wat beter, maar ik heb het gevoel dat het nog maar net een beetje weg is. Het kan van het ene op het andere moment switchen.

Goed, dat heb ik ook. Tijdens m'n depressies kan ik 10 redenen opnoemen waarom ik me zo voel, maar als ik een dag later weer gelukkig ben kan ik me het eigenlijk niet meer herinneren. Of dan vind ik het een futiele reden. Behandeling acht ik dan ook niet direct nodig.

Maar als ik depressief ben vind ik mezelf heel hulpbehoevend en lamlendig. Erg kut is dat, want ik zie het als een gezwel. Iets wat er niet hoort. Ik ben niet zo. Ik ben vrolijk. Althans... Vroeger.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 13:24 schreef Koewam het volgende:
Goed, dat heb ik ook. Tijdens m'n depressies kan ik 10 redenen opnoemen waarom ik me zo voel, maar als ik een dag later weer gelukkig ben kan ik me het eigenlijk niet meer herinneren. Of dan vind ik het een futiele reden. Behandeling acht ik dan ook niet direct nodig.

Maar als ik depressief ben vind ik mezelf heel hulpbehoevend en lamlendig. Erg kut is dat, want ik zie het als een gezwel. Iets wat er niet hoort. Ik ben niet zo. Ik ben vrolijk. Althans... Vroeger.

Exact hetzelfde hier. Vroeger was ik ook altijd vrolijk en zorgeloos, maar de laatste tijd staan zoveel dingen me gewoon tegen. Ik heb er gewoon geen zin meer in om leuke dingen te ondernemen, ik schiet er toch geen zak mee op...

"Het leven is zinloos?"

Sja. Ik zat ook eens te denken. Ik durf geen relatie aan te gaan of verliefd te worden... dat maakt m'n afhankelijkheid te groot. Dat zou dan m'n enige geluk zijn. Stel dat het uitgaat of zo? Ik weet niet of ik voor mezelf in kan staan of het kan verwerken... heb jij dat ook?

En wanneer voel je je gelukkig? Met vrienden? Tijdens het uitgaan? Autorijden? Tijdens zonnige dagen?

En ben je ook zo leeg als je depressief bent? Dwz dat je minder weet te vertellen tegen andere mensen...

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 13:32 schreef Koewam het volgende:
"Het leven is zinloos?"

Dat gevoel heb ik af en toe inderdaad. Meer het "Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor, laat ze maar mooi opsodemieteren".

quote:

Sja. Ik zat ook eens te denken. Ik durf geen relatie aan te gaan of verliefd te worden... dat maakt m'n afhankelijkheid te groot. Dat zou dan m'n enige geluk zijn. Stel dat het uitgaat of zo? Ik weet niet of ik voor mezelf in kan staan of het kan verwerken... heb jij dat ook?

Dat is bij mij niet zozeer het grootste probleem. Ik werd wel heel gedemotiveerd van het feit dat ik nooit eens aansluiting kon vinden bij een meid. Het werkt vrij frustrerend, sta je daar met je goede bedoelingen en je aardige bakkes. Tja, daar zijn meiden gewoon niet naar op zoek. Bij mij is het vooral de realisatie dat je toch niet goed genoeg bent voor een relatie (sociaal kan ik het blijkbaar niet aan, vrouwen interesseren zich niet voor me) die me op het moment erg raakt. Jammer dat ik daarin waarschijnlijk nooit gelukkig kan worden.

quote:

En wanneer voel je je gelukkig? Met vrienden? Tijdens het uitgaan? Autorijden? Tijdens zonnige dagen?

Ik voel mezelf gelukkig zodra ik niet nadenk. Nou ja, specifieker: Toen ik bijvoorbeeld 'regelmatig' blowde (1 joint op een dag voor het slapen gaan zodat ik eindelijk eens snel kon gaan slapen) maakte ik me minder zorgen en maakte het me allemaal minder uit. De zorgen maakten eerder plaats voor apathie. Beide houdingen komen me gewoon duur te staan op de lange termijn dus daar heb ik ook relatief weinig aan gehad. Ik heb een heleboel goede bekenden, leuke vrienden, ga graag uit in de stad, ga graag een keer op vakantie maar af en toe heb ik gewoon het gevoel dat ik sociaal, karakter technisch en hobby technisch gewoon waardeloos ben.

quote:

En ben je ook zo leeg als je depressief bent? Dwz dat je minder weet te vertellen tegen andere mensen...

Heel erg, gisteren zou ik uitgaan met iemand die ik onlangs heb leren kennen, goeie kerel en ik had er in het begin echt zin in, en halverwege de dag sloeg mijn stemming helemaal om en had ik totaal geen zin meer. Ik ben nog 3 biertjes gaan pakken maar ik had weinig te melden. Zijn huisgenoten hebben het merendeel zitten kletsen, ik was zelf totaal niet bereikbaar. Terwijl ik op normale momenten juist lekker open en vrolijk ben. Op het moment dat ik mentaal inzak krijg je niet veel meer uit me, en dan heb ik het idee dat ik die momenten dat ik vrolijk was eigenlijk ook niets voor elkaar had...

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 13:19 schreef BttD het volgende:

[..]

Daarvoor zijn de klachten te vaag vrees ik. Ik moet ook eerlijk zeggen dat als ik me weer goed/super voel ik niet echt meer weet waarom ik in een depressieve periode me erg verrot voelde.

Ik vind dat je het hier juist heel duidelijk beschrijft! En bovendien zijn psychische klachten vaak moeilijk te beschrijven en de hulpverleners verwachten dan ook niet dat je meteen met een helder verhaal komt.

quote:

Op vrijdag 20 april 2007 14:10 schreef Lotjeb het volgende:

[..]

Ik vind dat je het hier juist heel duidelijk beschrijft! En bovendien zijn psychische klachten vaak moeilijk te beschrijven en de hulpverleners verwachten dan ook niet dat je meteen met een helder verhaal komt.

Mee eens. Zeker omdat (manisch-)depressiviteit in de familie zit, zou BttD aanraden om een afspraak te maken met de huisarts en misschien al gelijk naar een doorverwijzing vragen. Hoe eerder je er bij bent en behandeld wordt, hoe beter de prognose.