Dankzij een zeker horrortournament (héérlijk) kwamen o.a. de volgende films voorbij:
Haze (2005, Japan)![]()
Een man van middelbare leeftijd wordt wakker in een donkere, vochtige, benauwde ruimte met hier en daar menselijke resten. Zonder enig idee waarom hij daar zit en waar hij is, gaat ie al kruipend en klimmend, op zoek naar een uitgang, totdat hij een vrouw tegenkomt die die net zo min weet hoe zij daar gekomen is. Tot nu toe klinkt het misschien als de Japanse versie van Oldboy, maar Haze is toch volledig anders. Mysterieuzer, grimmiger, chaotischer en vooral donkerder. De eerste 20 minuten zit je voornamelijk naar korrelige, donkere beelden te kijken, gissend wat het karakter aan het doen is. Ik moet wel eerlijk bekennen dat nu ik nadien enkele screenshots heb bekeken, mijn versie misschien ook niet van de allerbeste kwaliteit was. Het laatste gedeelte van de 45-minuten durende film is erg cryptisch, maar na enkele meningen gelezen te hebben, lijkt mijn verklaring ondersteund te worden.
Night of the Creeps (1986, USA)![]()
In 1959 stort een UFO neer, waarna de buitenaardse levensvorm aan boord een student infecteert. Zijn lichaam wordt bevroren door de wetenschap, maar raakt ontdooit bij een mislukte studentengrap. Slakachtige wezens verspreiden het virus en maken zombies van de lokale bevolking. Een heerlijke eighties horror met humor en redelijke gore. Vooral Tom Atkins is leuk als ondoorgrondbare detective. De film neemt zichzelf nergens serieus, genoeg idiote dialogen en voor de horrorfans zijn er karakternamen als Hooper, Romero, Cronenberg en Raimi. Maar juist deze onzin maakt de film uiterst genietbaar.
Dust Devil (1992, South Africa/UK)![]()
Een geest, door lokale bevolking Dust Devil genoemd, komt uit de woestijn op zoek naar mensen die alle hoop in het leven hebben verloren, om hun leven af te nemen. Wendy heeft het net uitgemaakt met haar vriend en neemt onderweg onwetend de liftende Dust Devil mee. Aanvankelijk vond ik het een sfeervolle film, maar het verhaal bleef maar doorkabbelen verloor na een tijdje mijn aandacht. Daarnaast was ik nou niet echt onder de indruk van het acteerwerk, met Zakes Mokae voorop.
La Sindrome di Stendhal (aka The Stendhal Syndrome) (1996, Italy)![]()
Het Stendhal Syndrome is een voorval, waarbij iemand zodanig door een kunstwerk in de ban raakt, dat deze onwel raakt of gaat hallicuneren. Anna Manni (Asia Argento) speelt een detective, op zoek naar een moordenaar van jonge vrouwen. Na een ontmoeting in een museum valt ze bijna als slachtoffer, maar weet te ontkomen. Haar gedachten nemen echter steeds extremere vormen aan. Niet het beste wat ik tot nu toe van Dario Argento heb gezien, maar toch wel weer de moeite waard. Vooral het psychische verval van Anna wordt mooi gebracht.
Dead End (2003, France/USA)![]()
Een gezin is op weg naar de schoonfamilie voor Kerstavond. Vader heeft besloten om een weg binnendoor te nemen, maar raakt hopeloos verdwaald. Na een bijna-ongeluk staat ineens een vrouw met een baby bij de auto. Ik heb me uitstekend vermaakt bij deze film. De scenes zijn sfeervol en mysterieus gefilmd en bij tijden zelfs beklemmend. Vooral de scene met de kinderwagen is geslaagd. De plottwist is echter een volledige anti-climax en bijna cliché. Jammer.
Phenomena (aka Creepers) (1985, Italy)![]()
Een jong meisje (Jennifer Connelly) belandt op een meisjesinternaat, waar ze ontdekt dat ze een gave heeft om met insecten te communiceren. Ze komt in contact met een professor, welke de plaatselijke politie helpt met zijn kennis over insecten. Door haar kunde om met insecten te kunnen communiceren, vraagt de professor of zij niet wil helpen met een moordonderzoek. Evenals Suspiria heeft Phenomena een hoog sprookjesgehalte. Interessante film, kan er weinig meer over zeggen. Met name het einde is indrukwekkend.