Fatale herkeuring WAO

quote:

Op donderdag 28 april 2005 02:22 schreef machteld het volgende:

[..]

Je hebt een psychisch sterke constellatie wanneer je dat 10 jaar kunt volhouden.
Succes ermee

Vroeger hadden mensen niet de kans om te leren en hielden ze het met een hoog iq ook jarenlang vol in simpele baantjes

Ik weet dat je van je werk ziek kan worden.
Ik vind het echter wel de eigen verantwoording om dat bij jezelf te ontdekken en daar actie op te ondernemen. Maw ik vind het erg dom om 10 jaar werk te blijven doen wat je niet leuk vindt of waar je zelfs ziek van wordt.
Bovendien kan ik me niet voorstellen dat je dan in de WAO terechtkomt; ziek van je werk is een tijdelijk iets, daar knap je van op zodra je er niet meer werkt, en dan kun je ergens anders gaan werken.

Ik denk dat een tijdje onder je niveau werken niet zo erg is. Ik heb me vanwege mijn psychische stoornis bij de wsw aangemeld, en daar zal ik in het begin ook werk moeten doen waar ik niet echt van droomde toen ik van de havo afkwam. Maar ik vind toch dat ik iets moet proberen, omdat ik gewoon jaren te passief ben geweest.
Als mensen (Ik bedoel deskundigen/artsen etc) jaren tegen je zeggen dat je niet kan werken, en je hebt toch al geen zelfvertrouwen dan geloof je het. Dat is mijn bezwaar tegen de herkeuringen. Eerst zeggen ze dat je niet kan werken, want je bent te ziek, labiel etc. ,en dan moet je opeens binnen een paar maanden weer 100% functioneren. Dat is niet eerlijk.

Maar als je al je gezondheid kwijt bent - en dat kan iedereen overkomen door een stom ongeluk -
en je wordt door het onmenselijke herkeuringsbeleid van dit kabinet ook nog eens opgejaagd en als een profiteur beschouwd, dan wordt je toch wel even dubbel gepakt. Een ziekte kun je op den duur nog accepteren - en dan praat ik echt niet over een griepje of een zere arm or whatever, maar over iets wat heel je leven beheerst - maar dat je daardoor ook nog eens uitgekotst wordt door een hork van een verzekeringsarts die totaal geen invoelingsvermogen bezit ( wordt je ook niet op ge-examineerd he), en door minister de Geus die slechts oog heeft voor kille cijfers en niet voor de mens achter het sofinummer, dan voel je je echt wel de melaatsen van tegenwoordig in deze maatschappij. En natuurlijk zal verreweg het merendeel van de mensen die helaas in de WAO of andere regeling zitten, er alles aan doen om daaruit te komen, want je wilt toch op de eerste plaats je gezondheid terug ?? Wie wil dat niet, dan zou je wel echt psychisch gestoord zijn toch.Ik begrijp de meningen van degenen die een wat hardere lijn voorstaan, maar ik vraag jullie ook te beseffen dat je pas echt een gefundeerde mening over dit soort zaken kunt vormen als je zelf ooit of in je directe omgeving met ziekte te maken hebt gehad, wat voor enorme impact dat heeft op je sociale leven en op je geestelijke gesteldheid.

groetjes, Philip

Niemand wordt blij van "onder zijn niveau werken", maar als iemand er zo ziek van wordt dat hij erdoor thuis komt te zitten en dat zo lang laat voortslepen dat hij in de WAO terechtkomt ligt dat m.i. eerder aan zijn gebrekkige sociale vermogens en aan zijn gebrekkige ondernemingszin dan aan zijn te hoge niveau.

quote:

Op donderdag 28 april 2005 16:25 schreef DoctorPhil het volgende:
En natuurlijk zal verreweg het merendeel van de mensen die helaas in de WAO of andere regeling zitten, er alles aan doen om daaruit te komen, want je wilt toch op de eerste plaats je gezondheid terug ??

Doe me een lol, en lees eens wat over "ziektewinst"

ik ken de term "ziektewinst" die je aanvoert, maar ik vraag me af over hoeveel procent van de arbeidsongeschikten we dan praten. Zou me niets verbazen als dat slechts om een geringe groep mensen gaat. En dat zijn dan waarschijnlijk wel de mensen die relatief geringe klachten hebben en die horen, ook naar mijn mening, niet in ed WAO. Maar je gaat me niet wijsmaken dat iemand die elke dag pijn heeft van de reuma daar niet heel erg graag van af zou willen. En tegen de professoren die dan spreken over "onbewuste" drijfveren bij de zgm "ziektewinst, zijn er evenveel gefundeerde meningen in te brengen die dat weer naar het rijk der fabelen verwijzen.

groetjes, Philip

quote:

Op donderdag 28 april 2005 16:26 schreef thaleia het volgende:
Niemand wordt blij van "onder zijn niveau werken", maar als iemand er zo ziek van wordt dat hij erdoor thuis komt te zitten en dat zo lang laat voortslepen dat hij in de WAO terechtkomt ligt dat m.i. eerder aan zijn gebrekkige sociale vermogens en aan zijn gebrekkige ondernemingszin dan aan zijn te hoge niveau.

Maar van gebrekkige sociale vermogens kan je echt wel ziek worden (en instorten). En niet omdat iemand niet wil veranderen, maar omdat hij/zij het gewoon niet kan.
Ik persoonlijk denk dat je er niet bij moet neerleggen en moet blijven proberen (op naar de volgende sova cursus ), maar soms is het echt ongelooflijk frustrerend.

quote:

Op donderdag 28 april 2005 16:27 schreef thaleia het volgende:

[..]

Doe me een lol, en lees eens wat over "ziektewinst"

Ik zou het verlies aan inkomen voor lief nemen als mijn gezondheid goed genoeg was om een bijbaantje te nemen. Was een genot mijn oude bijbaantje en voelde ook goed het loon dat ik voor mijn werk kreeg. Heb er 6 maanden over gedaan om eindelijk het WAO formulier in te vullen en op te sturen omdat ik er zo tegen op keek om dat te doen (en ondertussen meer dan 1000 euro aan spaargeld opgemaakt om vaste lasten mee te bekostigen).

Zelf ben ik nog niet een patient tegengekomen die misbruik maakt van de WAO of die zo berekend is om zoiets als ziektewinst te gebruiken (ben actief in 2 patienten organisaties). Men wil daarvoor te graag gezond en vooral een baan hebben. Wel is het zo dat iedereen het gedoe rond de WAO in de gaten houdt omdat het je op een directe manier beinvloed (je inkomen). En dan wil men wel eens van zich afbijten.
Ik heb eigenlijk maar een iemand gezien op een voorlichtingsavond over de nieuwe WAO waarvan ik het vermoed dat er misschien sprake is van jouw genoemde ziektewinst. Maar daar ben ik ook niet helemaal zeker van omdat ik haar voor die voorlichtingsavond nog nooit gezien had en ik het totaalplaatje niet ken (ik ga op het moment alleen af op een paar reacties en trek daaruit deze mogelijkheid).
In het algemeen wil men zo min mogelijk afhankelijk zijn van de WAO en zoveel mogelijk zelf werken. En vaak zie ik mensen die daardoor eigenlijk te veel willen doen en uiteindelijk van hun artsen of hun lichaam op hun donder krijgen (behoor ik zelf ook toe...).

Misschien hangt dat ook een beetje van het soort mensen dat naar patientenverenigingen komt af?

De meeste WAO'ers zijn voortreffelijke acteurs... En als je daar als arts al slecht door slaapt dan had je toch een ander beroep moeten kiezen.

quote:

Op donderdag 28 april 2005 17:51 schreef MouseOver het volgende:
Misschien hangt dat ook een beetje van het soort mensen dat naar patientenverenigingen komt af?

Kan heel goed.
Het zijn nogal ziektes waar je veel kennis voor nodig hebt om kwaliteit van leven te hebben. En daar zijn die patienten verenigingen heel goed voor (heb er zelf nogal wat performance aan mijn kant kunnen verbeteren, tot aan het kamikaze toe ).

Maar ik ken er ook een enkeling buiten patientenverenigingen om (ze zijn zelf ook geen lid van patientenverenigingen) en daar is een uitkering niet het eerste waar men aan denkt. Wist er zelf ook pas het bestaan van af 2,5 jaar geleden.

Ik twijfel er niet aan dat er mensen zijn die misbruik maken van de WAO, ik twijfel alleen aan het beeld dat het er verschrikkelijk veel zijn.

quote:

De meeste WAO'ers zijn voortreffelijke acteurs... En als je daar als arts al slecht door slaapt dan had je toch een ander beroep moeten kiezen.

De artsen slapen slecht, omdat ze bijvoorbeeld net een psychiatrisch patient hebben goedgekeurd, die zich even later voor de trein gooit. Of een hartpartient goedkeurt, en deze even later overlijd aan zijn of haar hartziekte. Ik kan me heel goed voorstellen, dat zo'n keuringsarts radeloos wordt, als hij een partner. ouder, familie aan de lijn krijgt met de melding dat de zoon, dochter, partner is overleden na de keuring.

Dat is de reden dat keuringsartsen slecht slapen. Dat brengt ze in gewetensnood. De herkeuring is simpelweg te streng. Het 'functiefilter' staat te strak afgesteld, waardoor er ernstig zieke mensen doorheen glippen.

Deze herkeuring gaat ook niet lang goed meer, over een paar maanden zijn er zoveel ernstige gevallen, dat ze het keuringsbeleid wel aan moeten passen. En niet te vergeten, als iemand ziek wordt, dan maakt hij of zij zo goed als geen kans meer op een WAO uitkering. Maar dat probleem zien we over 2 jaar wel, als mensen masaal beginnen te roepen waarom ze nog WAO premie betalen, en toch geen gebruik kunnen maken van de WAO.

Velen weten simpelweg nog niet hoe streng de keuring is. Daar moet eerst een paar jaar over heen gaan, zodat men begint te beseffen, dat men alleen nog maar aanspraak kan maken op de bijstand als men ziek is. En zelfs daar heerst een dwangarbeidregimne.
En dan komt pas echt het protest tegen het strenge WAO beleid. Maar dan is het te laat en onomkeerbaar.

[ Bericht 1% gewijzigd door Poldermodel op 28-04-2005 19:02:19 ]

quote:

Op donderdag 28 april 2005 18:51 schreef Poldermodel het volgende:

[..]

De artsen slapen slecht, omdat ze bijvoorbeeld net een psychiatrisch patient hebben goedgekeurd, die zich even later voor de trein gooit. Of een hartpartient goedkeurt, en deze even later overlijd aan zijn of haar hartziekte. Ik kan me heel goed voorstellen, dat zo'n keuringsarts radeloos wordt, als hij een partner. ouder, familie aan de lijn krijgt met de melding dat de zoon, dochter, partner is overleden na de keuring.

Die psychiatrische patient had zich hoe dan ook wel voor de trein gegooid. Door een kleine tegenslag kon dat al gebeuren. Omdat hij weer aan het werk moet of omdat zijn/haar hond is overleden.

Een hartpatient zou hoe dan ook wel doodgegaan zijn. Omdat hij weer werkt of omdat hij toch even die bijzettafel naar de zolder wou dragen.

Een keuringsarts dient dat zeker in te zien, als er mensen kunnen relativeren dan zijn dat artsen en als ze dat niet kunnen dan zijn ze ook niet als arts in de wieg gelegd.

quote:

Die psychiatrische patient had zich hoe dan ook wel voor de trein gegooid. Door een kleine tegenslag kon dat al gebeuren. Omdat hij weer aan het werk moet of omdat zijn/haar hond is overleden

Maar juist bij mensen die weinig tegenslagen kunnen hebben, zoals psychiatrische patienten. moet je extra voorzichtig zijn. Stel dat deze mensen zich nog prima konden redden in hun gestructureerde thuissituatie, maar door de herkeuring en het verplichten tot arbeid, helemaal wanhopig zijn geworden met alle gevogen van dien.

Het moet toch niet zo zijn, dat het uitgangspunt is: Deze mensen plegen toch wel zelfmoord, dus kunnen we ze wel goedkeuren. Eigenlijk zeg je dan dat dwangarbeid voor psychiatrische patienten weer ingevoerd moet worden. En wie niet mee kan komen, die krepeert maar, of pleegt maar zelfmoord.

Als dat de trent gaat worden, dan denk ik weer van, voer dan op z'n minst de pil van Drion in, zodat deze mensen op een 'menselijkere manier' een einde aan hun leven kunnen maken. Als ze dan toch geen keuze hebben.

Het lijkt mij verschrikkelijk als het uitgangspunt zou worden van: Hij zou anders ook wel doodgegaan zijn, dus kan ik als arts eigenlijk zonder verantwoording medogenloos handelen. Ik kan altijd zeggen. Hij of zij zou toch wel sterven.

quote:

Op donderdag 28 april 2005 20:35 schreef Xebrozius het volgende:

[..]

Die psychiatrische patient had zich hoe dan ook wel voor de trein gegooid. Door een kleine tegenslag kon dat al gebeuren. Omdat hij weer aan het werk moet of omdat zijn/haar hond is overleden.

Een hartpatient zou hoe dan ook wel doodgegaan zijn. Omdat hij weer werkt of omdat hij toch even die bijzettafel naar de zolder wou dragen.

Een keuringsarts dient dat zeker in te zien, als er mensen kunnen relativeren dan zijn dat artsen en als ze dat niet kunnen dan zijn ze ook niet als arts in de wieg gelegd.

Dan zijn ze dus toch ziek, en geen "voortreffelijke acteurs". Wat je trouwens ook niet kunt onderbouwen (die paar uitzonderingen daargelaten).

quote:

Op donderdag 28 april 2005 20:51 schreef Poldermodel het volgende:
Het moet toch niet zo zijn, dat het uitgangspunt is: Deze mensen plegen toch wel zelfmoord, dus kunnen we ze wel goedkeuren.

Hallo zeg, dat zegt hier toch niemand Xebro geeft alleen maar aan dat je zo'n keuringsarts de zelfdoding van een toch al labiele persoon niet kunt verwijten, en gelijk heeft ie. Sterker nog: iemand die labiel is kan ook op een "meneer, ik als keuringsarts heb het idee dat u (nog) niet kunt werken" reageren met een: "zie je wel, ik ben mislukt, hij vindt dat ik niks kan, vaarwel wrede wereld". Is het dan ook de schuld van de keuringsarts?

quote:

Op vrijdag 29 april 2005 13:16 schreef machteld het volgende:
Xebro... schrijft: "Die psychiatrische patient had zich hoe dan ook wel voor de trein gegooid."

Ja, dat is toch ook zo? Was het niet door een ongewenste keuringsuitslag, dan wel door een botte medewerker in een supermarkt, of een verbroken liefdesrelatie, of door een vriend die je laat stikken.

Maar deze discussie is in het begin van dit topic al gevoerd.