bedenk wel, het blijft je moeder.. hoe dan ook, je ouders zullen altijd, overal, en onvoorwaardelijk van je blijven houden.. heb het zelf ondervonden toen mijn ouders de scheiding stop zette toen ik het er zo moeilijk mee had 
, tenkoste van henzelf..Ik weet zeker dat je dit met je mams kan bespreken.. Probeer het eens voorzichtig, tast het een beetje af.. vraag haar bv eens wat haar dwars zit, niet meteen in het diepe springen...
Wil de bom niet laten barsten zo vlak voor mijn huwelijk.
Wat er darna gebeurt dat weet ik niet....
Heb hem weer verscheurd, weet zeker dat als ik hem verstuur dat ik het laatste restje band met haar verscheur.
quote:Het klinkt misschien hard, maar misschien is dat wel beter voor je.
Op woensdag 26 juni 2002 12:48 schreef DarkElf het volgende:
Heb eraan zitten denken om mama een brief te sturen en daar dan in uit te leggen wat ik denk en voel en hoe ik alles beleef.Heb hem weer verscheurd, weet zeker dat als ik hem verstuur dat ik het laatste restje band met haar verscheur.
Zolang je een band met haar blijft houden, blijft zij de macht houden om je te kwetsen.
Als jij die brief stuurt, ben je misschien vrij van haar vernederingen.
quote:Het klinkt misschien hard, maar misschien is dat wel beter voor je.
Op woensdag 26 juni 2002 12:48 schreef DarkElf het volgende:
Heb eraan zitten denken om mama een brief te sturen en daar dan in uit te leggen wat ik denk en voel en hoe ik alles beleef.Heb hem weer verscheurd, weet zeker dat als ik hem verstuur dat ik het laatste restje band met haar verscheur.
Zolang je een band met haar blijft houden, blijft zij de macht houden om je te kwetsen.
Als jij die brief stuurt, ben je misschien vrij van haar vernederingen en kun je je leven leiden zonder al die ellende die ze over je uitstort.
quote:Ik weet dat je gelijk hebt alleen ben ik nog niet sterk genoeg om de consequenties ervan te dragen, vrees ik.
Op woensdag 26 juni 2002 12:58 schreef DT het volgende:[..]
Het klinkt misschien hard, maar misschien is dat wel beter voor je.
Zolang je een band met haar blijft houden, blijft zij de macht houden om je te kwetsen.
Als jij die brief stuurt, ben je misschien vrij van haar vernederingen en kun je je leven leiden zonder al die ellende die ze over je uitstort.
quote:Tot het zover is
Op woensdag 26 juni 2002 13:06 schreef DarkElf het volgende:[..]
Ik weet dat je gelijk hebt alleen ben ik nog niet sterk genoeg om de consequenties ervan te dragen, vrees ik.
en een dikke knuffel. probeer het je niet teveel aan te trekken
quote:Dankje
Op woensdag 26 juni 2002 13:09 schreef DT het volgende:[..]
Tot het zover is
probeer het je niet teveel aan te trekken
Ik probeer het langs me heen te laten gaan, geloof me ik doe mijn best......
Ook al heb je hem niet verstuurd? Ik denk overigens dat DT heel erg gelijk heeft. Maar zoiets doe je niet zomaar en ik ben blij dat je het ook niet impulsief gedaan hebt want ik denk dat je er dan wél eens spijt van zou kunnen krijgen.
Maar het lijkt mij zonder meer goed dat je haar wel ooit eens keihard confronteert met hetgeen zij jou heeft aangedaan en nog steeds aandoet. Al wordt ze hartstikke boos en verbreekt het de band, je hebt wel kunnen uiten wat je op het hart ligt.
Succes meissie, mijn steun heb je, dat weet je. En als het niet binnenkort komt, dat moment waarop jij sterk genoeg bent, dan komt het wel over bijvoorbeeld 5 jaar. Overhaast niets en volg je gevoel.
Misschien tot op ICQ?
Ik herken heel veel in jouw verhaal...
mijn vader is overleden toen ik 8 jaar oud was...het ging toen allemaal een beetje langs mij heen en zo'n goede band had ik eigenlijk ook niet met hem...ik kan me nu nog maar weinig van hem herinneren en dat vind ik trouwens ook erg...ik heb geen idee wat zijn ideeen waren en hoe hij in het leven stond, ja alleen van horen zeggen en m'n moeder kan het me niet meer vertellen...
Maar m'n moeder (met wie ik dus wel een goede band had toen ik nog heel klein was...ze knuffelde me, was boos, leerde me lezen, las voor etc etc...) ze zit nu dus al 8 jaar in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik heb meegemaakt hoe ze langzaam zieker en zieker werd...en nu heeft ze geen idee meer hoe oud ik nou ben en al dat soort dingen. Ze is er dan nog wel, maar eigenlijk is ze ook een beetje overleden.
Ik vind het heel erg dat ze niet zal zien waar ik over een paar weken ga wonen met m'n vriend, dat ze geen benul heeft van wat ik doe met school, wat mijn toekomst plannen zijn etc etc...
Vanaf m'n 11e heb ik bij m'n halfzus in huis gewoont tot m'n 17e, toen ging het gewoon niet meer....onze relatie was zooo slecht geworden, dati k het huis uit ben gegaan en we een jaar lang geen contact meer hadden (ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen). Maar nu na ongeveer een jaar dus, hebben we wel contact, via internet zodat het nog lekker veilig is en we heel eerlijk tegen elkaar kunnen zijn over hoe we ons voelen en wat er allemaal is gebeurd.
Als het contact met je moeder wordt verbroken, dan is het volgens mij best goed mogelijk dat jullie na een tijd wel weer contact zullen hebben...dan is er tijd overheen gegaan en kun je misschien alles 'uitpraten'....
heel veel sterkte in ieder geval
Cathy
How much more precious is a little humanity than all the rules in the world.Piaget
quote:
Op woensdag 26 juni 2002 20:06 schreef Soempie het volgende:
Lieve Darkelf,...................
heel veel sterkte in ieder geval
Cathy
Wat een triest verhaal en wat een verdriet en ellende heb je al gekend in je leven.En het feit dat je je weinig kan herinneren van je vader en je moeder je niets meer erover kan vertellen..... Kan niet eens beginnen met voorstellen hoe dat moet zijn.
En buiten dat ben je je moeder ook nog kwijt geraakt. Ze is er nog maar alleen als omhulsel van je moeder, verder ken je haar niet meer. Wat een pijn moet dat doen. Ik heb haar nog maar de situatie bij jou is zo anders..
Ik ben heel blij voor je dat je weer voorzichtig contact hebt met je halfzus, misschien kost het veel tijd en aan allebei de kanten veel moeite maar jullie wagen in ieder geval een poging! Hoop voor je dat het beter blijft gaan.
Wat je schreef van het gemis over dat ze niet zien dat je gaat samenwonen en dat je gelukkig bent met je vriend... Heel erg herkenbaar, in mijn geval alleen zo duidelijk bij mijn vader. Ik zou hem zo graag willen zien en met hem willen praten, van hem horen wat hij van mijn leven denkt en wat hij van Rtificial denkt. Helaas kan dat allemaal niet meer maar ik heb nog een moeder. Eentje die me opbeurt en de grond in stampt, eentje die me naar zich toetrekt en me keihard laat vallen eentje die mij zoveel pijn doet en mij zo ongelooflijk boos kan maken. Maar woede en intense gevoelens heb je alleen als je om iemand geeft en daarom doet het denk ik ook zo zeer dat ook mijn moeder voor me gevoel steeds verder van me wegglijdt.
Ik hoop nog steeds dat de bom niet hoeft te barsten......
Maar kan niet mezelf beloven dat ik altijd maar doorga op deze manier, doorga met incasseren en doorga met toneel spelen.
Jij heel veel geluk met je vriend en het samenwonen!!! En ik hoop voor je dat het contact wat nu zo voorzichtig gelegd is door mag groeien tot een waardevol contact...
Heb een hele tijd op de bank gezeten in het donker.
Zat herinneringen op te halen, alleen.
Voelde goed.
Voel dat het gemis geen scherp verdriet mee brengt.
Vraag me alleen af hoe alles gaat op de bruiloft, ik ga hem zeker laten noemen in de toespraak van de ambtenaar, wil duidelijk laten weten hoe het is voor me, het missen van papa op zo'n dag.
quote:Idem dito!
Op donderdag 23 augustus 2001 21:39 schreef boeltje.nl het volgende:
Tjonge ik zit nu met een brok in mijn keel !
Weet eigenlijk niks meer te zeggen
Allereerst heel veel sterkte.
Ik denk wel dat ik een beetje weet hoe je je voelt.
Ik heb nl. mijn vriendin leren kennen toen ze net 17 was en ze was toen net haar vader verloren, ook aan kanker. Toen ik net jou verhaal las dacht ik dat ik haar verhaal zat te lezen.
Wij zijn nu bijna 4 jaar verder, we hebben 3.5 ontzettend moelijke jaren gehad waarin we ontzettend veel gepraat hebben met elkaar en. Op een gegeven moment (na wat aandringen) besloot ze toch maar professionel hulp te zoeken en toen zag ik haar weer helemaal opbloeien.
Van een depressief meiske tot een spontane meid die zoveel mogelijk op stap wil. Eindelijk zag ik haar helemaal gelukkig.
2 maanden later maakte ze het uit, ze wou meer vrijheid enz, enz.
Sorry, nu ben ik mijn verhaal aan het vertellen terwijl ik deze post neer wou zetten om mijn steun aan je te betuigen.
Heel veel sterkte en probeer er veel over te praten met de mensen die er voor je zijn.
Het ga je goed
Groetjes
quote:Wat goed van je, dat je dat durfde! En wat fijn dat het goed voelde! Dit draagt allemaal bij aan het rouw- en verwerkingsproces. Het gemis zal blijven, maar je zult het een steeds beter plekje kunnen geven.
Op donderdag 27 juni 2002 13:33 schreef DarkElf het volgende:
Heb vannacht naar de manchetknopen van papa zitten kijken.
Heb een hele tijd op de bank gezeten in het donker.Zat herinneringen op te halen, alleen.
Voelde goed.Voel dat het gemis geen scherp verdriet mee brengt.
Vraag me alleen af hoe alles gaat op de bruiloft, ik ga hem zeker laten noemen in de toespraak van de ambtenaar, wil duidelijk laten weten hoe het is voor me, het missen van papa op zo'n dag.
Koester de herinneringen, laat je even meeslepen in de tijd en geniet ervan. Want die mooie herinneringen hebben zeker het recht om er ook te zijn! Laat ze je even vervullen van geluk. Laat ze je er even bij stil doen staan hoe het was toen jouw papa nog leefde. Laat ze je op je bruiloft het gevoel geven dat je vader er ook bij is. Ze symboliseren de aanwezigheid van je vader, via Rtificial, die ze met trots zal dragen.
Een goed idee om de gedachte aan je vader levend te houden door hem te laten noemen in de toespraak van de ambtenaar van de burgerlijke stand! Zo is hij er toch weer een beetje meer bij, wordt hij er ook bij betrokken voor alle aanwezigen maar natuurlijk speciaal voor jou en Rtificial. 
Sterkte, dit wens ik niemand toe
Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen!!
Mijn vriendin is op 14 mei haar moeder verloren op bijna identieke manier...
Dat kwam al keihard aan, en dan is het niet eens mijn eigen moeder.. dus ik kan me enigzins voorstellen wat voor pijn en gemis dit veroorzaakt...
Nu na iets meer dan een maand zie ik hoeveel verdriet mijn vriendin heeft met het niet meer hebben van haar moeder...
Dit gemis en deze pijn zullen voor altijd blijven...
Het laat een diepe wond achter die in de loop van de tijd zich zal vormen naar een litteken, maar wel een litteken die altijd aanwezig zal zijn..
Niets is erger dan een geliefde, dierbare te verliezen...
Sterkte
Ikzelf heb ook afscheid moete nemen van mijn vader zo'n 10 jaar geleden.
Maar zonder afscheid....ik had een fijne middag samen met hem en 's avonds ging de telefoon met de mededeling dat hij was opgenomen in het ziekenhuis en dat hij het waarschijnlijk niet haalde....?
Ik vroeg me af hoe dat mogelijk was? Zij hoofdslagader was gesprongen en zijn aderen waren poreus.
Dus al het bloed dat ze hem toen gaven kwam er even hard weer uit via aderen zijn buik in.
En omdat ze hem continu vocht bleven toedienen was mijn vader enorm opgezwollen. Na zijn dood werd de kist ook gelijk dicht gemaakt en afscheid heb ik nooit genomen.
Zelfs nu na al die jaren lijkt het wel of ik hem bewust of onbewust blijf zoeken.....maar diep in mijn hart weet ik dat dit nooit zal gebeuren dat ik hem ooit zal vinden....:'(
Nog 44 dagen en het gemis groeit elke dag!
Ik mis je zo!
Zie je mij als bruid?
Zie je hoe ik veranderd ben?
Zie je mijn Rtificial?
Zie je de sterke relatie die Rtificial en ik hebben?
Zie je wat een prachtkerel Rtificial is?
Weet je dat ik je vreselijk mis?
Weet je dat ik bijna iedere nacht van je droom?
Weet je dat allemaal??
quote:Als iemand je verlaten heeft die nooit meer terug kan komen doet dit vreselijk zeer, het is iets dat je nooit naast je neer kan leggen omdat het een onderdeel is van het gene wie je bent. Het is knap dat je elke dag de kracht vind en door gaat, ondanks dat je het nog niet hebt, kunnen en durven accepteren. Dit is heel moeilijk. Ik ken dit soort moeilijk situaties en het zal mij waarschijnlijk ook nooit lukken, praten is makkelijk maar doen.???
Op zondag 30 juni 2002 21:17 schreef DarkElf het volgende:
Papa,Nog 44 dagen en het gemis groeit elke dag!
Ik mis je zo!
Sterkte, en veel geluk met je trouwen.
Kus en Knuffel,
Rgrdz,
de belangrijke dag komt steeds dichterbij. En steeds meer wordt jij geconfronteerd met het feit dat degeen die jij het liefst op je trouwdag erbij zou willen hebben, er niet bij zal zijn. Je wilt hem zo graag laten zien wie jij geworden bent, dat je trots bent op Rtificial. Je had hem zo graag laten meedelen in je leven.
Wat een gemis dat dat niet kan, niet mogelijk is. Dat doet jou zoveel pijn en verdriet!
Het enige dat ik kan zeggen is laat andere mensen die om jou geven meedelen in jouw verdriet. Laat mensen luisteren naar hoe erg jij je vader mist, laat mensen weten hoe je vader was en weet dat hij vast heel erg trots is op zijn kleine meisje, daar ben ik van overtuigd.
Geniet van de dag, geniet van de mensen die er speciaal voor jullie zijn, want ook die mensen zijn er op een dag niet meer. Gedenk je vader, neem hem in gedachten mee, laat hem kijken door jouw ogen.
*slikt*
Ik huil met je mee
Ik besefte me weer al te goed hoe fragiel het leven eigenlijk is en dat er maar iets hoeft te gebeuren en het houdt op.
Na het overlijden van papa is mijn verlatingsangst omgeslagen in een "tegenafhankelijke persoonlijkheidstoornis" zoals ze het zo mooi noemen, maar het houdt eigenlijk gewoon in dat ik altijd aan het trappen ben geweest tegen mensen omdat ik me niet meer wilde hechten, want je verliest ze toch maar weer.
Rtificial is degene die hier doorheen heeft weten te breken en daarom kwam denk ik de schok nog harder aan.
Door mijn MDS en alles wat er gebeurt is ben ik iemand die wel vecht en doorgaat maar ook iemand die het niet alleen kan. Niet meer nu ik heb leren houden van iemand ipv iemand wegschoppen.
Mijn angst om hem kwijt te raken is hevig aangewakkerd en doet me realiseren dat ik zo ongelooflijk veel van Rtificial hou dat ik me absoluut geen raad zou weten zonder hem. Hij is mijn alles....
...Onkruid vergaat niet...
wat in zekere zin natuurlijk waar is, ik bedoel, kijk eens naar de ergste vormen van onkruid zoals Osama, Sadam, en zelfs Hitler. Deze laatste heeft zichzelf om het leven moeten brengen, net als echt onkruid dat soms doet.
Maarja, in dat rijtje hoor ik uiteraard niet thuis.
Ik besef me maar al te goed dat een ieders leven in feite aan een zijden draadje hangt.
Anderzijds geloof ik ook dat iedereen in bepaalde mate onsterfelijk is. Zolang mensen aan je denken, ben je er nog...
Ik hoop nog genoeg tijd te hebben om mezelf en mijn ideeen over te brengen op anderen, en ben er van overtuigd dat dat in het geval van DarkElf al gelukt is...
In dit specifieke geval: Zolang je de normen en waarden handhaaft die je meegekregen hebt van je vader, blijft z'n 'spirit' leven.
Ik ben trots op je omdat je er zo open over durft te praten tegenwoordig. Daarmee toon je aan dat je niet alleen meer schopt, maar alles zo langzamerhand een plekje geeft...
quote:Wat mooi.
Op woensdag 03 juli 2002 12:40 schreef Rtificial het volgende:
Ik hoop nog genoeg tijd te hebben om mezelf en mijn ideeen over te brengen op anderen, en ben er van overtuigd dat dat in het geval van DarkElf al gelukt is...In dit specifieke geval: Zolang je de normen en waarden handhaaft die je meegekregen hebt van je vader, blijft z'n 'spirit' leven.
Ik ben trots op je omdat je er zo open over durft te praten tegenwoordig. Daarmee toon je aan dat je niet alleen meer schopt, maar alles zo langzamerhand een plekje geeft...
Je kunt met recht trots op haar zijn en ik hoop dat jullie nog heel erg lang samen gelukkig zullen zijn.
ps. Ik ben blij voor jou en DarkElf dat het goed met je gaat.
quote:Zie je pap? Wat een geweldige man Rtificial is?
Op woensdag 03 juli 2002 12:40 schreef Rtificial het volgende:
Ik besef me maar al te goed dat een ieders leven in feite aan een zijden draadje hangt.
Anderzijds geloof ik ook dat iedereen in bepaalde mate onsterfelijk is. Zolang mensen aan je denken, ben je er nog...
Ik hoop nog genoeg tijd te hebben om mezelf en mijn ideeen over te brengen op anderen, en ben er van overtuigd dat dat in het geval van DarkElf al gelukt is...In dit specifieke geval: Zolang je de normen en waarden handhaaft die je meegekregen hebt van je vader, blijft z'n 'spirit' leven.
Ik ben trots op je omdat je er zo open over durft te praten tegenwoordig. Daarmee toon je aan dat je niet alleen meer schopt, maar alles zo langzamerhand een plekje geeft...
Hoop zo dat je het kan zien....
Hoe goed hij is voor me.
Hoe hij er voor me is en voor me zorgt.
Hoe goed we het samen hebben.
Gisteren was het nog 5 weken voor de bruiloft, spanning begint te komen moet ik zeggen en ondanks dat het geen scherp verdriet is, is het zo enorm aanwezig.
In alles wat we regelen of doen merk ik dat ik aan je denk en dat ik me afvraag wat jij ervan zou vinden...
Overal kom je om de hoek.
Speech in het stadhuis, tafelschikking diner, speeches die gehouden worden (misschien) normaal doet de vader van de bruid de eerste, de opstelling voor de receptie...
mis je zo
Als ik zeg dat ik zeker weet dat je vader er een beetje bij zal zijn dan bedoel ik dat lief,
maar dat maakt het gemis niet minder.
Dan maar een welgemeende knuffel,
iemand moeten missen is gewoon ontzettend moeilijk.
Als het gras naar je voeten graait
Als de wind langs je wangen aait, hier ben ik
quote:* Knuffelt Shmoopy flink
Op woensdag 10 juli 2002 20:27 schreef shmoopy het volgende:
Meissie toch...Als ik zeg dat ik zeker weet dat je vader er een beetje bij zal zijn dan bedoel ik dat lief,
maar dat maakt het gemis niet minder.Dan maar een welgemeende knuffel,
iemand moeten missen is gewoon ontzettend moeilijk.
Ik kan me zo goed voorstellen dat je juist in deze periode je vader extra mist. Het is zo jammer dat hij niet kennis kan maken met Rtificial, jou niet kan bewonderen in je mooie jurk, niet meer trots kan zijn op jou en je lieve bruidegom...
Ik kan helaas niks doen om je pijn te verzachten maar weet dat ik aan je denk en dat ik met je meeleef...
* arm om jou heenslaat en jou lekker vasthoudt...
quote:Lief vriendinnetje
Op woensdag 10 juli 2002 20:43 schreef DuchessX het volgende:
Hé poepie van me, wat een verdriet toch weer!
Ik kan me zo goed voorstellen dat je juist in deze periode je vader extra mist. Het is zo jammer dat hij niet kennis kan maken met Rtificial, jou niet kan bewonderen in je mooie jurk, niet meer trots kan zijn op jou en je lieve bruidegom...Ik kan helaas niks doen om je pijn te verzachten maar weet dat ik aan je denk en dat ik met je meeleef...
* arm om jou heenslaat en jou lekker vasthoudt...
Ik merk de laatste dagen ook dat het niet meer alleen bij verdriet (stil) blijft maar dat ik ook bozer ben dan anders.
Onterecht en heel gemeen vind ik het zelf maar het is er wel.
Verdomme, waarom??
Waarom ging je dood?
Waarom is de man van mijn moeder er wel terwijl JIJ er niet bent?
Waarom??
Soms zou ik wel keihard willen gillen.
Verwarrend allemaal.....
ik weet heel goed hoe je je voelt.
mijn vader werd ziek toen ik 12 was..... na een lange weg werd ook hij weer beter verklaard tot ie in 1993 opnieuw ziek werd.
helaas was er toen niks meer aan te doen en is hij eind 1994 (ik was toen 20) overleden.
ik weet heel goed dat het voor hem beter is, maar ook ik mis hem nog elke dag en zou nog heel veel dingen met hem willen bespreken...
helaas kan dat niet, maar ik weet diep in mijn hart dat ie trots zou zijn op wat wij tot nu toe bereikt hebben
sterkte verder!
mijn vader kwam terug van een feestje kerngezond, acute hartaanval in zijn eigen bed, de doktors zeiden dat ie geen pijn heeft gehad, maar dat ik dat moet geloven dont ask me...
dat is mijn verhaal en ik ben ook eve blij dat ik het eruit kan gooien...
Ik weet niet goed wat ik hierop moet zeggen, ik zit echt met tranen in mijn ogen dit alles door te lezen.
Echt heel knap van je dat je het zo goed weet te verwoorden, en het ook durft uit te spreken.
Ik wil je heel veel sterkte wensen, en ik hoop dat je toch nog van je grote dag kunt genieten!
[Dit bericht is gewijzigd door shmoopy op 10-07-2002 21:11]
quote:Dank je voor je lieve woorden
Op woensdag 10 juli 2002 21:05 schreef ikke_ook het volgende:
Lieve DarkElf,Ik weet niet goed wat ik hierop moet zeggen, ik zit echt met tranen in mijn ogen dit alles door te lezen.
Echt heel knap van je dat je het zo goed weet te verwoorden, en het ook durft uit te spreken.Ik wil je heel veel sterkte wensen, en ik hoop dat je toch nog van je grote dag kunt genieten!
Schrijven is zo vaak makkelijker als uitspreken.
Het kan zo duidelijk in je hoofd zitten maar als je gaat praten verdwijnt alles.
Nu niet gelukkig en ik sla dit topic ook zeker op, kan ik het later teruglezen.
Genieten zal ik zeker, geloof me. 
Als ik 1 ding geleerd heb van het overlijden van papa is het wel genieten zolang je kunt en dat probeer ik ook altijd te doen.
quote:
Op woensdag 10 juli 2002 21:08 schreef DarkElf het volgende:
Genieten zal ik zeker, geloof me.Als ik 1 ding geleerd heb van het overlijden van papa is het wel genieten zolang je kunt en dat probeer ik ook altijd te doen.
quote:Geen Pappa want die echte van mij is een lul van de bovenste plank, wel Opa.
Op woensdag 10 juli 2002 21:08 schreef DarkElf het volgende:
......
DarkElf lees dit maar eens na, misschien dat je er kracht uit kan putten http://frontpage.fok.nl/column.fok?doc=252
sterkte meis
Als je steeds weer aan je vader moet denken, geniet je niet echt "denk ik"
Face it.
het boos worden op je vader, is dat niet een onderdeel van het rouwproces?
Misschien heb je iets aan deze link:
http://www.verlaatverdriet.nl/
Sterkte!
quote:Woede hoort zeker bij het rouwproces.
Op woensdag 10 juli 2002 22:04 schreef DuchessX het volgende:
Meis,het boos worden op je vader, is dat niet een onderdeel van het rouwproces?
Sterkte!
Veel mensen voelen zich vreselijk schuldig als ze boos worden op de overledene, maar het hoort erbij!
De gevoelens van: Hoe kun je mij nu in de steek laten etc...
Tot zelfs de hele moeilijke waarom jij wel en de andere ouder niet???
Klinkt afschuwelijk maar hoort er in veel gevallen ook bij.
Vreselijk, echt vreselijk slopend en moeilijk....
Erg moeilijk, heb die fase(s) ook zeer heftig doorlopen.
Ben nu meer (zinloos maar ja) boos op de situatie.
Hij is er niet en mijn moeder haar man wel???
Klopt niet, zo hoort het niet, zo mag het niet!!! Maar ik kan er niets aan doen! De situatie is zoals hij is.......
Al bijna 10 jaar.....
Mijn god wat is hij al lang weg.
heel mooi verhaal! lijkt me echt **** om je vader te verliezen op zo'n jonge leeftijd!
we hebben zaterdag over jouw papa gepraat. Ik vind het heel fijn om hem via jou een klein beetje te leren kennen.
Ik vond je altijd al een heel sterk en moedig persoon maar na hetgeen je verteld hebt vind ik dat helemaal. Jouw papa was vast ook zo'n vreselijk sterke man en doorzetter als jij nu bent!
quote:Lieve meis,
Op maandag 29 juli 2002 09:17 schreef DuchessX het volgende:
DarkElf,we hebben zaterdag over jouw papa gepraat. Ik vind het heel fijn om hem via jou een klein beetje te leren kennen.
Ik vond je altijd al een heel sterk en moedig persoon maar na hetgeen je verteld hebt vind ik dat helemaal. Jouw papa was vast ook zo'n vreselijk sterke man en doorzetter als jij nu bent!
Soms vind ik het heel moeilijk om over papa echt te praten (schrijven gaat beter) maar met name zijn "donkere" tijden.
Met jullie had ik dat helemaal niet, voelde me veilig en vertrouwd.
En doorzetter? Ben gewoon vreselijk eigenwijs en weiger me te laten verslaan door zoiets doms als de MDS.
Knuf!!!!
quote:Goed zo. Ga zo door.
Op maandag 29 juli 2002 13:46 schreef DarkElf het volgende:
En doorzetter? Ben gewoon vreselijk eigenwijs en weiger me te laten verslaan door zoiets doms als de MDS.
quote:
Op maandag 29 juli 2002 13:46 schreef DarkElf het volgende:[..]
Ben gewoon vreselijk eigenwijs en weiger me te laten verslaan door zoiets doms als de MDS.
Okeeej, eigenwijs en vreselijk lief
Weet je? Je hebt he_le_maal gelijk.
quote:*slik, snotter.
Op donderdag 23 augustus 2001 21:34 schreef DarkElf het volgende:
Papa,
...
Dag Papa, dag eigenwijze man, dag Ik hou van je.
Du Riechst So Gut
Ik had mijn vader ongeveer 5 jaar geleden bijna verloren, echt kantje boord. En elke dag ben ik daar nog steeds blij om. Ik zou niet zonder kunnen.
Knap van je om dit verhaal zo op te schrijven!!
Sterkte
Vandaag ben ik met Rtificial naar het plekje geweest waar we ook je bloemen hebben neergelegd na de crematie plechtigheid.
Op een mooi stil plekje in het bos, waar jij altijd zo graag kwam.
Ik heb een beeld van een Engel voor je meegenomen en die neergezet. In het gras en de mos, gewoon in de natuur.
Ik heb je in gedachten verteld:
dat ik je mis
dat ik vreselijk van je hou
dat ik hoop dat je trots bent op me
en in gedachten heb ik je voorgesteld aan Rtificial.
Wist je dat het zijn idee was om dit te doen?
Juist omdat ik te druk was met andere dingen om het gemis zo erg te voelen?
Zodat ik je erbij kon betrekken op mijn manier?
Niet dat ik niet aan je dacht, maar ik wilde de pijn niet voelen.
Rtificial, die een ander gemis heeft.
Hij heeft geen schoonvader, niemand aan wie hij mijn hand kon vragen, niemand waarmee hij een band mee op kan bouwen.
Ook dat is een gemis.
Rtificial die mijn verdriet ziet, het gemis ziet en weet wat er met mij gebeurt nu, zo vlak voor het trouwen.
Mijn aanstaande man, mijn rots en mijn leven.
God, wat had ik jullie graag aan elkaar voorgesteld in het echt.....
En de Engel?
De Engel is iets wat voor mij veel betekent.
Je weet dat ik niet kerkelijk gelovig ben maar ik geloof wel ergens in.
Die Engel betekent heel veel voor mij en daarom mag jij hem hebben.
Daarom staat die nu, in het mos en gras op een open plekje in het bos.
Jouw plekje voor mijn gevoel.
Het was een mooie dag, een mooi moment en mooie gedachten.
Een mooi iets om gedeeld te hebben met de man van mijn dromen.
Papa, ik weet dat je er dinsdag bent maar dit was speciaal voor jou.
slik...
Wat moet dat ongelovelijk zwaar zijn voor jou, vooral nu deze periode met je huwelijk voor de deur. En toch zul je ook hier weer doorheen moeten. Maar jij bent sterk, dat heb ik uit vele posts van jou wel kunnen opmaken. Dus hier ga jij ook doorheen komen, weliswaar met moeite, maar toch.
Maak er een mooie dag van dinsdag. Vergeet niet dat het een feestdag is, maar ook die feestdag mag een dun zwart randje hebben.
Liefs
Light
Sterkte...
met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen heb ik jouw stukje gelezen.
Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Dit gaat woorden te boven, is zo puur en persoonlijk. En jij deelt dat met ons.
Emoties zitten in de weg, ik ben er even helemaal stil van.
Ik hoop dat het je goed gedaan heeft wat je vanmiddag hebt gedaan. Wat verschrikkelijk moedig en mooi. Ik wens je vrede met de situatie toe. Hoewel dit gevoelsmatig zo afstandelijk en koud klinkt, bedoel ik het niet zo!
Pff meis, ik ben er nog steeds helemaal stil van.
Sorry voor de onsamenhangende tekst, ik kan niet uiten wat er door mij heen gaat, vind het een eer dat je dit deelt met ons.
Sterkte
Dat is alles wat ik je kan geven, ik deel dit gevoel (gelukkig voor mij) niet met je!
Maar je stukjes zijn zo ontroerend, het verdriet is te lezen. Tranen prikken achter mijn ogen, een brok in mijn keel.
Ik hoop dat je het een plekje kan geven en dat je vandaag toch kan genieten van jullie dag!
Je vader kijkt vast en zeker met een glimlach over je schouder mee als je tekent!
Mede door het onvoorstelbare optimisme van mijn vader is hij nu voor de volle 100% procent genezen. Hij is gestopt met werken en geniet van iedere minuut.
En ik geniet iedere minuut van mijn ouders. Want een volgende keer kan het misschien weer heel anders lopen, getuige jouw ontroerende verhaal.
Sorry dat dit meer lijkt of ik alleen mijn eigen verhaal kwijt wil, dat is niet zo. Wat ik eigenlijk alleen wil zeggen: geniet van je familie en vrienden. Iedere dag.
Nogmaals Elf: veel sterkte en toch ook nog plezier vandaag
quote:Ik heb precies hetzelfde ja, maar na het lezen van dit bericht wordt ik toch even heel erg stil....
Op woensdag 14 augustus 2002 12:57 schreef ghostrider het volgende:
Ze zeggen weleens, dat ik moeilijk mijn gevoelens kan uiten. Maar na het lezen van je posting, had ik een brok in m'n keel en tranen in m'n ogen.
Sterkte, kreeg tranen bij het lezen omdat ik een soortgelijk iets heb meegemaakt.
Heb eerst heel lang moeten denken wat ik neer zou zetten.. ik kan wel een heel verhaal verzinnen, maar dat zou niets uitmaken.
sterkte....
Ik weet wat je voelt hoe je je voelt. Ik heb mijn vader een dikke 2 maanden geleden plotseling verloren. Geen ziekte ofzo. (zie: Waarom nou jij??? )
Ik zie er tegen op dat hoe ik me nu voel dat dus kennelijk nog heeeeeel lang gaat duren (bij jou na 9 jaar nog)
Geeft mij weinig hoop voor de toekomst
Heel veel sterkte dus maar
11 jaar sinds ik je voor het laatst zag
11 jaar sinds ik je de laatste keer sprak
11 jaar sinds ik je de laatste keer vertelde dat ik van je hield
11 jaar verder.........
Hoewel de scherpe kanten van het verdriet af zijn mis ik je nog zo verschrikkelijk vaak.
Ik zou zo graag eens met je praten, willen weten wat je van mij vindt, van mijn leven met Rtificial, mijn keuzes en fouten, mijn gekozen pad.
Ik zou zo graag willen laten zien waar ons nieuwe huis gebouwd wordt, waar we gaan wonen, waar ik opnieuw ga beginnen.
Ik zou zo graag eens met je praten over mama, over de problemen tussen haar en mij en wat ik er nou mee moet.
Ik zou zo graag je willen vertellen hoe bang ik soms ben, hoe ik soms lijd (naar, zwaar woord maar wel waar) onder mijn ziekte en wat een problemen het oplevert
Ik mis je, ik mis een vader, een volwassen man in mijn leven met meer levenservaring, die naar mij kan luisteren en me kan helpen.
Ik ben volwassen geworden en alhoewel we verschrikkelijk veel op elkaar lijken, die klote ziekte, lijkt het me dat we nu makkelijker zouden kunnen praten dan toen ik 15 was ....
En zelfs al was dat niet zo....
Ik mis je......
ten eerste, eert het je, dat je de herinnering wakker houdt. Zo leven mensen ook na hun dood nog door.
Ik weet niet hoe het is om je vader met 15 te verliezen , maar ik weet hoe het is om beide ouders met 25 te verliezen.
Auto ongeluk
Moeder metteen dood , vader 2 jaar in een waakkoma waarna hij ook het aardse bestaan achter zich liet.
Niet van mij , maar van mijn vrouw.
Ik weet hoe groot deze wond is.
Wij hebben een huis gebouwd Een schat van een zoon die ook nog op haar vader lijkt.
Geen ouders die op kraam visite waren , op zijn eerste en tweede verjaardag cadeautjes voorbij brachten.
Niemand die haar bijstond in haar zwangerschap, de eerste problemen in de opvoeding.
Niemand om de trots mee te delen .
Ja , ik ben er voor haar. Altijd. Maar dat is niet hetzelfde.
De tijd heelt alle wonden , maar dat litteken is verdomd groot en lelijk.
Het zijn de stille momenten , de momenten waar een gezwegen woord van ma een wereld van verschil betekend , die nu zo leeg zijn. Ik merk hoe zij leidt, maar ben machteloos
quote:Hoewel ik nog niet zo lang samen ben met mijn vriend als jij met je vrouw zal zijn, kan ik nu zeggen dat ik begrijp wat je bedoelt. Mijn vriend is zondag op 21e jarige leeftijd zijn moeder verloren. En de pijn in zijn ogen is echt onbeschrijvelijk. Maar ja, wat zeg je tegen iemand die net zijn moeder heeft verloren. Ik denk dat ik er gewoon maar moet zijn. Anders weet ik het ook echt niet
Op woensdag 29 oktober 2003 16:53 schreef CANARIS het volgende:
Het zijn de stille momenten , de momenten waar een gezwegen woord van ma een wereld van verschil betekend , die nu zo leeg zijn. Ik merk hoe zij leidt, maar ben machteloos
ja dan is het gemis nog groter, mijn bruiloft verleden jaar bijvoorbeeld.
Wat mij hielp is dat ik een brief aan mijn vader heb geschreven toen, met alles wat ik hem wilde zeggen of vragen. Ik weet rationeel dat het slechts een brief is maar gevoelsmatig geeft het een fijn gevoel.
Maar ook om hem er wel bij te laten zijn, de ambtenaar noemde hem in haar speech en familie en vrienden stonden er ook bij stil. Ook dat geeft een fijn gevoel.
maar makkelijk zal het nooit worden.
Schitterend geschreven, dat zet je toch wel aan het denken. Nu maken alle kinders maar ruzie met paps en mams, maar vergeten vaak hoeveel ze van ze houden, heb ik ook. 
Zoiets had ik ook toen mijn broertje was aangereden, en dreigde het niet te gaan halen, bedacht ik me pas hoeveel ik van hem houdt, terwijl je daar in het dagelijks leven nooit zo vaak bij stil staat. Mijn moeder had het er toen ook erg moeilijk mee, maar kon het niet aan haar vader vertellen, omdat die al jaren dement is. Dat is idd heel erg.
Veel sterkte
Sterkte..
Jij bent DE MAN _O_ _O_ _O_
Ik mis je.......
Omdat ik me iets herinner, iets zie wat me aan vroeger doet denken,
omdat ik een liedje hoor waar jij van hield en wat ik echt drie keer niets vond ,
,omdat ik ouder word en ik voel dat je zoveel gemist hebt, omdat ik zo graag nog
eens met je zou willen praten.... raad vragen, steun krijgen, omdat je de liefde van mijn
leven nog nooit ontmoet hebt, omdat jij mijn vader bent en je eigenlijk gewoon niet
weg had mogen gaan...
En gelukkig barst ik tegenwoordig weer van de leuke herinneringen
aan vroeger, aan jou en aan hoe het kon zijn als alles goed ging met jou en met ons...
kan ik weer om de herinneringen aan je ziekte heendenken, zie ik je niet meer alleen zoals
je op het einde was... Maar ben je ook weer gewoon gezonde papa...
Volgend jaar is een vreemde sterfdag: dan heb ik je 15 jaar wel gekend en 15 jaar niet.
Daarna zal ik je langer niet gekend hebben dan wel.... Hoe kan dat nou? Zo hoort dat
helemaal niet.
Tis toch weer meer geworden dan ik gedacht had.... Ach even stilstaan bij iets is soms
gewoon echt even nodig.....
Een kaarsje voor je branden doe ik regelmatig voor je, en ook hier nu even. Omdat
het zo donker en koud kan zijn.... Omdat ik aan je denk.
Je schrijft mooi DarkElf.
Stef Bos is ook een favoriet van je?
Het doet me beseffen hoe graag ik mij ouders en broer en zus zie... Dankjewel
heel goed! Het is soms wel eens vervelend als je, net als ik en TS, je vader hebt verloren en er dan mensen zijn die maar blijven afgeven op hun vader of moeder.quote:Op donderdag 16 november 2006 14:05 schreef jewelsophie het volgende:
Mijn hart breekt bij het lezen van je verdriet. Ik wens je het allerbeste.
Het doet me beseffen hoe graag ik mij ouders en broer en zus zie... Dankjewel
Ik weet wel dat ze het niet beseffen en dat je daar door heen moet prikken maar het is verdomd moeilijk om er niets van te zeggen...
Dan is het fijn dat je door de mooie teksten van TS zo'n reactie krijgt te lezen
Did you know that Ted Bundy's first dog, a collie, was named Lassie, did you know that?
natuurlijk kan je ze soms achter het behang plakken.. ik heb nog een ouder over en die relatie is.. euhm... zeer moeilijk (om het mild uit te drukken ) dus ik snap ook nu nog heus wel hoe het voelt als je helemaal gestoord wordt van ze...
ik besef me alleen wel wat ik wel nog heb en dat is oa een reden om het contact toch niet te verbreken... ik heb er nog maar eentje... laat ik dan maar de wijze proberen te zijn en toch mijn best ervoor blijven doen..
ofzo
Ik kreeg toch tranen in mijn ogen, mede omdat ik 5 jaar geleden ook mijn vader ben verloren.
Dat was dan niet zo'n lijdensweg zoals bij jouw vader, maar plotseling toen die naar zijn werk ging en in de trein een hartstilstand kreeg.
ik heb iig nog afscheid kunnen nemen...
Heel veel sterkte en een dikke
Eehmzz... hoe ik het lees wist iedereen toch al meer dan anderhalf jaar dat het een aflopende zaak was, dus om nou te zeggen "ineens" vind ik een beetje te ver gaanquote:Op donderdag 23 augustus 2001 21:37 schreef Joene het volgende:
ik zou er niet aan moeten denken dat mijn vader of moeder er plots niet meer zou zijn !.
vosss is de naam, met dubbel s welteverstaan.
Om posts uit 2001 te quoten ook welquote:Op donderdag 16 november 2006 19:18 schreef vosss het volgende:
[..]
Eehmzz... hoe ik het lees wist iedereen toch al meer dan anderhalf jaar dat het een aflopende zaak was, dus om nou te zeggen "ineens" vind ik een beetje te ver gaan
vosss is de naam, met dubbel s welteverstaan.
Nog heel eventjes en ik ken je langer niet dan wel. Vreemde gewaarwording.
Ik heb vanmiddag gewandeld op de heide, mooi fris weer en liep wat te mijmeren en toen bedacht
me dat ik al tijden je eigenlijk alleen nog echt herinner van vroeger, basisschool tijd. Blijkbaar is er ergens
onderweg besloten dat die herinneringen meer waard zijn dan de ziekte en ellende herinneringen..
Vind ik wel goed zo. Tijdenlang heb ik je juist alleen ziek voor de geest kunnen halen, niet
echt iets waar een mens vrolijker van wordt kan ik je vertellen. Ik kon in die tijd me niet eens herinneren
dat het ooit anders geweest is dan ellende, ziekte en alles wat erbij komt kijken. Dat het nu anders is,
en waarschijnlijk al een hele tijd, doet me goed.
Ik bedacht me ook dat ik helemaal geen idee meer heb hoe je stem klonk. Waarschijnlijk weet ik
dat al jaren niet meer maar is dat nooit zo opgevallen. Het vreemde is is dat ik me wel geuren kan herinneren.. Je luchtje, hoe je rook als je uit je werk kwam of hoe je naar rode wijn kon ruiken (wat ik toen vies vond maar vanavond zal ik ermee op je proosten
) als je ons op zaterdagavond nog even weltrusten kwam zeggen. Grappig dus hoe herinneringen kunnen verdwijnen en ook kunnen blijven hangen...Kan me ook goed herinneren hoe ik was.. toen 15 jaar terug. Meisje van 15 die het idee had dat de wereld
ophield maar die wel uit alle macht "er moest zijn" voor anderen... En hoe dat zijn effect gehad heeft op mij.
Niet al te positief helaas maar goed, de dingen lopen zoals ze lopen. Nietwaar?
Gelukkig is het leven steeds leuker geworden naarmate is ouder geworden ben. Heb veel geleerd, veel gezien en ontdekt dat er niet alleen ellende is. Sterker nog juist de goeie en leuke dingen kan ik er erg goed uitpikken tegenwoordig en ik denk wel eens dat dat moeilijker is dan stilstaan bij de negatieve dingen. In ieder geval lijkt dat zo. Het leven is niet alleen rozengeur en maneschijn maar als je goed kijkt zijn er toch wel heel veel lichtpuntjes die het allemaal de moeite waard maken.
En zo wilde ik vandaag, 15 jaar na dato, toch even stilstaan bij jou, bij wat zus en ik missen en bij hoe de dingen zijn.... Vanavond zal ik op je proosten, nog even knipogen naar de sterren en een slotje zetten op dit topic. Tis goed zo.
Raar, hoe sommige herinneringen nu pas terugkomen, en hoe ik andere dingen nu opeens vergeten ben. Elke dag voelt het nog alsof ik mijn vader pas verloren ben, en tegelijk voelt het alsof het al eeuwen terug is, soms weet ik niet eens meer hoe het was toen hij nog leefde.
Ik vind het fijn om je post te lezen, voor het stukje herkenning, een stukje erkenning. Sterkte met alles, en wat Rtificial zegt, mooi beschreven, je gaat er imho inderdaad goed mee om. Respect daarvoor
erg herkenbaar...quote:Op donderdag 15 november 2007 16:20 schreef Strychnine het volgende: . Elke dag voelt het nog alsof ik mijn vader pas verloren ben, en tegelijk voelt het alsof het al eeuwen terug is, soms weet ik niet eens meer hoe het was toen hij nog leefde.
