Gelukkiger in het leven met of zonder kinderen?

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 20:11 schreef Droopie het volgende:

[..]
Met een knipoog zeg ik.
Wacht maar tot je kleinkinderen hebt, daar kan je blijkbaar nog veel meer van houden dan je eigen kinderen haha

De eerste paar jaar denk je de schijn hoog te houden, tot je het niet meer kan ontkennen aan je eigen kinderen.

Bij kleinkinderen heeft iemand meer lusten en minder lasten.

Tot mijn 30e nooit gewild; krijsen, stront en veeleisende aandacht. Met andere woorden: altijd kut-kinderen dus. Het krijsen en de stront horen erbij, maar de aandacht die een kind vraagt en die ik geef/krijg vind ik i.t.t. vroeger ge-wel-dig. Ik heb overigens twee kinderen en een derde onderweg (nog een maandje); één jongen van inmiddels 18 en één van 4. De eerste acht maanden zijn onwijs kut, gigantisch kut, daarna wordt het rap leuker; lekker maf doen, dansen, zingen, zwemmen, spelletjes doen, rennen, vliegen, tieren, gillen, knuffelen, verhaaltjes voorlezen, op pad gaan, uitjes, samen een film met popcorn kijken, bouwen, schilderen, of juist haar te zien praten en spelen met Paw Patrol-poppetjes, etc. etc. etc. Het maakt het leven zóveel waardevoller en daarnaast ben ik er zelfverzekerder en verantwoordelijker van geworden, m.n. ook richting werk (beetje gek wel eigenlijk). Vele malen rustiger geworden op een aantal vlakken.

Dan komt de puberteit, m.n. de leeftijd van 14, 15, daar vind ik dan weer geen hol aan; ze denken dat ze heel wat zijn, maar stellen nog geen fluit voor. Huichelachtig gedrag, denken dat ze al o zo volwassen zijn of zelf kunnen, maar ondertussen een week lang in dezelfde smerige onderbroek rondlopen . Maarja, ook eventjes doorheen worstelen.

Vanaf 17/18 is het weer top; de leeftijd van werken en/of studeren, daadwerkelijk een enigszins eigen mening hebben die ook nog ergens op slaat, lekker uitgaan, ouwehoeren, etc. Enig nadeel: ik kan zoon steeds slechter aan, plus als ik hem een stomp geef, krijg ik een evenzo harde stomp terug .

Ja, ik ben gelukkiger met kinderen, ik geniet - meestal - intens. Ja, het slokt veel van je eigen vrije tijd op, maar in overleg met partner is er nog altijd van alles mogelijk. Alleen die ein-de-lo-ze was, och och och

Ik verlang nog wel eens terug naar de jaren dat ik alleen maar over mezelf hoefde na te denken maar eerlijk gezegd, als dat de rest van mijn leven wel zo was geweest was ik daar denk ik geen beter mens van geworden.

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 19:55 schreef dick_laurent het volgende:
Ja hoi

Goed, ik heb dus geen kinderwens en ben aantal jaar terug al geëmigreerd.

Heb wel nog gewoon regelmatig whatsapp contact met mijn (gescheiden) ouders en eerlijk? Eigenlijk is het contact haast diepgaander geworden sinds ik geëmigreerd ben. Mijn vader heeft helaas een zeer broze gezondheid en op het vliegtuig stappen naar Spanje is een flinke uitdaging voor hem, hij heeft het gelukkig wel 1X gedaan maar of het nog een tweede keer er van gaat komen betwijfel ik
Mijn moeder is daarentegen wel nog fit en vitaal en al meerdere keren op bezoek geweest hier. Dan hebben we echt quality time en dat is gewoon heel fijn.

Wat betreft leuker/minder leuk met/zonder kinderen... Tja ik weet wel vrij zeker van mezelf dat ik mijn leven leuker vind zonder. Ik voel totaal geen behoefte om te zorgen en mijn vrijheid in te leveren. Wellicht klinkt het onaardig, maar ik ben er gewoon eerlijk over.

Wat me overigens ook opvalt (en dit kan toeval zijn hoor) is dat een aantal vrouwen in mijn kennissenkring van vroeger inmiddels moeder zijn en pretty much hun totale identiteit ook hebben gebaseerd lijkt het op moeder zijn. Ik zie dan op hun Instagram reels eigenlijk maar één en hetzelfde onderwerp: het kind en het moederschap. Dan denk ik wel van, pfff waar is je persoonlijkheid gebleven...
Maar goed, zoals ik zei, bij verschillende vrouwen in mijn kring zag ik dit gebeuren, dus daarom dat het me opviel. Ik zeg dus niet dat 'alle moeders' zo zijn he.

Wat een mooie, inhoudelijke reactie. Dankjewel voor het delen. En ik snap je wel. Sterkte met je vader ook. Mijn ouders ben ik jaren geleden al verloren. Beide na een lang en intensief proces en beide ook door rotziektes.

Het is voor mij nooit een optie geweest vanwege onvruchtbaarheid. Heb vaak geen zin om tekst en uitleg te geven aan mensen hierover, maar het verantwoording moeten afleggen voor kinderloosheid is nog wel een beetje aanwezig in de maatschappij. Gelukkig neemt het wel af, alhoewel de suggestie van egoïsme en gebrek aan verdieping of oppervlakkigheid altijd aanwezig blijft.

[ Bericht 1% gewijzigd door Housemus op 04-09-2026 22:38:54 ]

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 22:32 schreef Housemus het volgende:
Het is voor mij nooit een optie geweest vanwege onvruchtbaarheid. Heb vaak geen zin om tekst en uitleg te geven aan mensen hierover, maar het verantwoording moeten afleggen voor kinderloosheid is nog wel een beetje aanwezig in de maatschappij. Gelukkig neemt het wel af, alhoewel de suggestie van egoïsme en gebrek aan verdieping of oppervlakkigheid altijd aanwezig blijft.

Ja sommige mensen hebben blijkbaar te weinig voorstellingsvermogen dat er meer mogelijk is om je leven mee te vullen dan enkel of zuipen en feesten danwel brave huisvader worden.

Ik mis de volgende nuance: wat vind het kind ervan? Een kind willen c.q. nemen is natuurlijk een vrij egoistische keuze van een persoon. And..... here we go 🤪

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 01:59 schreef matspontius het volgende:
Ik mis de volgende nuance: wat vind het kind ervan? Een kind willen c.q. nemen is natuurlijk een vrij egoistische keuze van een persoon. And..... here we go 🤪

In de zin van: zijn sommigen wel blíj dat ze überhaupt ooit op de wereld gezet zijn?

Het is zowat een eigen topic waard.

Gelukkiger met of zonder kinderen?
MET! 100 % zeker weten!
Die van ons zijn intussen volwassen, maar we zouden er geen seconde van willen missen!

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 01:59 schreef matspontius het volgende:
Ik mis de volgende nuance: wat vind het kind ervan? Een kind willen c.q. nemen is natuurlijk een vrij egoistische keuze van een persoon. And..... here we go 🤪

De keuze voor wel of geen kind(eren) is beide een egoïstische. Geen kind heeft erom gevraagd geboren te worden, maar in diezelfde hypothetische situatie kun je stellen dat geen kind heeft aangegeven dat het geboren wil worden en de mens in kwestie dat verzoek heeft afgewezen.

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 07:21 schreef miss_sly het volgende:

[..]
De keuze voor wel of geen kind(eren) is beide een egoïstische. Geen kind heeft erom gevraagd geboren te worden, maar in diezelfde hypothetische situatie kun je stellen dat geen kind heeft aangegeven dat het geboren wil worden en de mens in kwestie dat verzoek heeft afgewezen.

Dat riekt naar een heel lastig ethisch vraagstuk! Goed punt wel.

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 07:26 schreef matspontius het volgende:

[..]
Dat riekt naar een heel lastig ethisch vraagstuk! Goed punt wel.

Nou ja, eigenlijk vind ik het geen goed punt.
Het al dan niet kiezen voor een kind heeft alleen te maken met degene die de keuze maakt. Niet met het kind dat vervolgens al dan niet geboren wordt.

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 08:14 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Nou ja, eigenlijk vind ik het geen goed punt.
Het al dan niet kiezen voor een kind heeft alleen te maken met degene die de keuze maakt. Niet met het kind dat vervolgens al dan niet geboren wordt.

De vraag/het vraagstuk op zich is een goed punt ....

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 22:57 schreef TheInnocent het volgende:

[..]
Heb je wel eens een (lange of korte) periode gehad waarin je twijfels had? Je komt erg zeker over van je keuze, wat me persoonlijk heel fijn lijkt!

Niet echt. Toen ik 40 werd heb ik er even een emotionele reactie op gehad. Maar toen heb ik me serieus afgevraagd of het verdriet over een kind ging of over het afsluiten van een mogelijkheid. En voor mij ging het echt over dat laatste.

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 00:52 schreef Hexagon het volgende:

[..]
Ja sommige mensen hebben blijkbaar te weinig voorstellingsvermogen dat er meer mogelijk is om je leven mee te vullen dan enkel of zuipen en feesten danwel brave huisvader worden.

Ben zelf een huismus en vragen krijgen over familie en kinderen hoort erbij. Is ook een stukje interesse. Het gaat mij meer om het veroordelende en suggestieve van sommige opmerkingen. Je voelt je al defect en biologisch tekortschieten en dan voelen dergelijke opmerkingen een beetje als azijn. Daarom klets ik er maar wat omheen.

Het was ook om in dit topic aan te geven dat een keuze kunnen maken ook een voorrecht kan zijn. Ook al voelt die soms beklemmend vanwege de reikwijdte.

Een vriend van mij is medio 40. Leeft in een grote stad. Gaat veel op stap, heeft een goede baan, gaat alleen op vakanties en geniet echt van het leven. Hoe vaak hij niet wordt gevraagd: "Waarom ben jij geen vader" of "wat erg dat je alleen bent en geen geszin kunt stichten". Eigenlijk is dat beschamend. Laat iedereen in zijn haar of zijn keuzes. Zijn keuze is dat hij bewust vrijgezel wilde blijven. Zijn leven zou ik niet meer willen (vroeger zeer zeker, en heb ik dit ook gehad). Maar voor iedereen is het anders.

Lastige vraag want ik weet niet of ik gelukkiger zou zijn als ik geen kinderen zou hebben.
Ik had geen kinderwens maar man wel. Als hij geen kinderwens zou hebben gehad waren ze er waarschijnlijk niet gekomen. Ik zag echt op tegen de verantwoordelijkheid en zelf ook een nare jeugd gehad en twijfelde of ik wel een goede moeder zou zijn.
Kortom, uit compromis ging ik akkoord met één kind. Lang verhaal kort, na 6 jaar bleek ik opnieuw zwanger en hadden we ineens twee kinderen.
Ik heb best lang geworsteld met schuldgevoelens en deed buiten werk niks voor mezelf. Ik werkte 4 dagen en wilde dat de rest van de tijd echt naar de kinderen ging. Gelukkig was man altijd om 15:00 thuis en (schoon)ouders woonden binnen een straal van 1 km dus kinderen kregen op mijn werkdagen genoeg aandacht.


Nu zijn ze 23 en 17 jaar (wat zijn de jaren voorbij gevlogen!) en ik kan niet anders zeggen dat ik gelukkig ben met de keuze om wel kinderen te krijgen. Zoon is net afgestudeerd en bezig met zijn eerste serieuze baan en ik heb genoten om hem hierin te begeleiden. Dochter is net gestart met studeren en ook met haar zal ik veel praten over wat ze allemaal leert en doet. Ik ben zelf net gestart met mijn master dus wie weet zitten we straks tegelijkertijd op de kantoorkamer te studeren😁

Ik vond vooral de babytijd zwaar, van lagere school werd het makkelijker maar vanaf middelbare school werd het pas echt makkelijk al was de pubertijd ook niet altijd een feestje. Maar door altijd te gaan voor het goede gesprek en goed contact houden,zijn we die tijd toch goed doorgekomen.

Ja, het heeft veel vrije tijd, energie en agendaplanning gekost en vooral veel geld (studies, autorijlessen etc) maar het is me alles meegevallen.
Nu ze minder tijd vergen geniet ik dubbel van vrije tijd en vakanties met man.

Maar kinderen krijgen blijft een persoonlijke keuze en je weet nooit hoe dat gaat uitpakken en hoe zwaar of makkelijk het wordt.

Ik ben 53, vrouw, kinderloos uit keuze. Genoeg geld, genoeg tijd, stabiele relatie sinds m’n 21ste.
Heb ik nu alle vrijheid om te gaan en staan waar ik wil? Neuh, daarvoor heb ik teveel beesten. Dus daarvoor heb ik die kindervrijheid niet gebruikt.

Maar met kinderen was mijn relatie vermoedelijk op de klippen gelopen, alsmede grote kans op teveel psychische druk op ons beiden.

Mijn inschatting is dat ik nu een stuk beter af ben dan ik zou zijn geweest met kinders.

Volgens mij is het idee dat je moet kiezen een grote stressfactor. Meer dan de keuze wanneer die gemaakt blijkt te zijn.

De menselijke geest (en cultuur!) is niet goed toebereid voor die keuze want die bestaat alleen maar bij de gratie van medicatie, hulpmiddelen en ingrepen.

Mensen willen neuken en dus komen er kinderen. Of je (een van) beide wou is voor heel veel mensen geen keuzevrijheid.

quote:

Op zaterdag 5 september 2026 11:29 schreef sigme het volgende:
Volgens mij is het idee dat je moet kiezen een grote stressfactor. Meer dan de keuze wanneer die gemaakt blijkt te zijn.

De menselijke geest (en cultuur!) is niet goed toebereid voor die keuze want die bestaat alleen maar bij de gratie van medicatie, hulpmiddelen en ingrepen.

Mensen willen neuken en dus komen er kinderen. Of je (een van) beide wou is voor heel veel mensen geen keuzevrijheid.

Sure, dat en peer pressure van ouders/familie is ook heel vaak een factor. Al helemaal in meer streng gelovige omgevingen (of dat nou Christelijke or Islamitische achtergronden zijn, beiden promoten enorm het zoveel mogelijk baren van kinderen)

Ben overigens wel blij dat mijn ouders me er totaal vrij in hebben gelaten. Ze hebben wel eens laten vallen dat ze het wel leuk hadden gevonden om opa/oma te worden.

Dat begrijp ik heel goed, en ergens vind ik het jammer dat ik ze dat niet heb kunnen geven...maar niet zó jammer dat ik voor hen dan maar besloot om dan toch maar een kind te verwekken.

[ Bericht 0% gewijzigd door dick_laurent op 05-09-2026 13:15:34 ]

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 09:33 schreef Hexagon het volgende:

Bij veel ouders van tegenwoordig heb ik het idee dat ze die kindere enorm micromanagen en er extreem veel tijd e energie in steken. Ook bijvoorbeeld om kinderen bezig te houden en te vermaken. Of ze in bed te krijgen. Daar waren mijn eigen ouders bijvoorbeeld veel makkelijker in. Die hadden zoiets van "daar is je speelgoed en daar wonen je vriendjes, dus bedenk maar wat je gaat doen" en als ik naar bed moest dan moest ik gewoon op mijn kamer blijven of ik nu sliep of niet. En als ze naar een feestje of uit eten gingen regelden ze gewoon een oppas. Iets wat veel ouders tegenwoordig dan weer eng vinden.

Onze buren een paar deuren verderop hebben een meisje van 4, dat kind zit al op hockey. Dan denk ik echt bij mezelf, doe ff normaal.

Zelf leef ik eigenlijk ook wel een beetje met het idee dat ze maar één keer deze leeftijd heeft, dus ik vermaak haar graag. Voor je het weet, gaan ze weer hun eigen gang en schamen ze zich voor je.

Verjaardagsfeestjes ook zoiets; de volwassenen in een kringetje die suffe gesprekken voeren, terwijl ik het liefst op het gras lig te rollebollen met de kinderen.

Dat heeft natuurlijk wel een keerzijde, zoals jij ook benoemt.

Naar bed gaan, maak ik hier geen ding van. Verhaaltje lezen, lamp uit en dan zoekt ze het maar uit.

Ik heb het geluk gehad om kinderen van anderen te mogen opvoeden en ja dat heeft mij heel wat grijze haren bezorgd maar ook veel veel prachtige momenten.

Nu mag ik nog steeds genieten van een van mijn bonus kinderen! al ruim 20 jaar in mijn leven.

Maar nu zonder kinderen (waar ik op moet letten) mis ik het stiekem toch wel een beetje, zorgt er wel voor dat je leven wat meer invulling krijgt (verplicht , dat dan wel weer)

quote:

Op vrijdag 4 september 2026 17:40 schreef Discombobulate het volgende:
Veel mensen hebben gewoon een kinderwens. Een enkeling ook niet.

Wel meer dan 'een enkeling'. En daar is niets mis mee. Ik moet er ook absoluut niet aan denken.

quote:

Op donderdag 3 september 2026 17:45 schreef TheInnocent het volgende:
Wat is jullie ervaring? Altijd al een kinderwens gehad? Gelukkiger in het leven met kinderen en waarom wel/niet?

Nooit. En mijn leven zal echt niet 'gelukkiger' of 'voller' zijn als ik wel kinderen zou nemen. Ik heb rust en vrijheid, dat is mij alles waard.
Ik vind ze vreselijk. Doe mij maar dieren