Hij weet dat ik geen kinderwens heb en zegt “ik hoor het wel als je het wilt”. Mijn man heeft sowieso een veel te romantisch beeld ervan gehad. Zijn vrienden hebben een vrouw die al het huishouden doet en de zorg voor het kind op zich neemt, ook ouders en schoonouders die oppassen en ik vind dat eigenlijk best zwaar klinken. Hij probeert het wel positief te brengen van joh kijk die en die lukt het ook, zij werken er ook bij en het gaat goed allemaal. En dan denk ik: weet jij veel of het goed gaat? We hebben de moeders in kwestie niet gesproken. Ook vind ik niemand te vergelijken omdat we allemaal andere persoonlijkheden hebben en van verschillende dingen gelukkig worden en ook in verschillende maten dingen kunnen handelen (emotioneel of fysiek). Zowel als man en vrouw zijnde.quote:
Jij hebt duidelijk geen kinderen. Hoe ouder ze worden, hoe meer gedoe.quote:Op donderdag 3 september 2026 18:09 schreef Jahr00n het volgende:
De eerste twee jaar is een beetje behelpen. Daarna wordt het rap makkelijker.
^ Ditquote:Op donderdag 3 september 2026 18:09 schreef Jahr00n het volgende:
De eerste twee jaar is een beetje behelpen. Daarna wordt het rap makkelijker.
Hier hebben we al behoorlijk veel diepgaande gesprekken over de oerknal, het universum, het ontstaan van het leven, religie en veel andere dingen!quote:Op donderdag 3 september 2026 18:45 schreef Ridocar het volgende:
Ik ben veel gelukkiger met kinderen. Ze zijn nu 7 en 10, volgens mij nu de leeftijd dat je ze nog kunt knuffelen en gek doen zonder dat het awkward wordt. Later zul je vast meer diepgaande gesprekken mee kunnen voeren, maar voorlopig is het nog leuk en simpel.
Wacht maar tot ze gaan puberen, dan beginnen de problemen meestal pasquote:
Mee eens. Heb wel een relatie gehad met iemand die kinderen had. Niet ideaal.quote:Op donderdag 3 september 2026 19:01 schreef Joopklepzeiker het volgende:
Ik wil best kinderen maar geen stief kinderen.
Dat geloof ik wel, ja.quote:Op donderdag 3 september 2026 19:04 schreef nelaeryn het volgende:
[..]
Wacht maar tot ze gaan puberen, dan beginnen de problemen meestal pas
Als het niet uit mijn zak komt word er ook niet uit mijn zak voor betaald.quote:Op donderdag 3 september 2026 19:05 schreef ToT het volgende:
[..]
Mee eens. Heb wel een relatie gehad met iemand die kinderen had. Niet ideaal.
Ik heb sinds een halfjaar kinderen, maar vond juist mensen met kinderen altijd zo’n leeg bestaan hebbenquote:Op donderdag 3 september 2026 18:15 schreef C64 het volgende:
Ik vind dat mensen zonder kinderen altijd zo'n leeg bestaan lijkten te hebben
Tegelijk zijn kinderen duur, tijdrovend en ontzettend ingewikkeld in een ingewikkelde wereld dus ik begrijp helemaal dat je er geen zin in zou hebben.
Ik had een super leuke klik met die koters, maar het blijft een gedoe van dat je hun echte vader niet bent.quote:Op donderdag 3 september 2026 19:06 schreef Joopklepzeiker het volgende:
[..]
Als het niet uit mijn zak komt word er ook niet uit mijn zak voor betaald.
quote:Op donderdag 3 september 2026 17:55 schreef miss_sly het volgende:
Als je voor het één kiest, zul je nooit weten of je met de andere keuze gelukkiger zou zijn geworden.Daar zit naar mijn idee wel de kern, dus eigenlijk is vraag van TS niet beantwoordbaar.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Het is en blijft een sprong in het duister, waarbij zowel veel pro's als contra's genoemd kunnen worden, die ik hier niet ga oplepelen. Eén ding is zeker: je leven verandert drastisch als je een kind krijgt. Veel mensen onderschatten dat, ik heb dat zelf ook onderschat.
Verder wil ik zeggen dat een kind niet kan voorzien in zingeving aan je leven. Dat is een romantische fictie waarmee het kind tekort wordt gedaan.
Als je een kind van jezelf zou willen begeleiden in het worden van een zelfstandig, onafhankelijk individu, dan kan je paradoxaal genoeg, daar wel weer een doel en een zin aan ontlenen.
Sorry, makkelijker of duidelijker kan ik het niet maken.And it's only the giving
That makes you
What you are
Om dat zo te stellen vind ik vrij simpel. Misschien bij jou, maar misschien bij anderen niet. Geen kind is hetzelfde.quote:Op donderdag 3 september 2026 18:09 schreef Jahr00n het volgende:
De eerste twee jaar is een beetje behelpen. Daarna wordt het rap makkelijker.
Ik neem aan dat je ook bewust was van de pro’s en contra’s van een leven met een kind (ik ben daar zelf iig erg bewust van en het maakt me juist angstig omdat een onomkeerbare situatie ontstaat waar je de rest van je leven aan verbonden bent).quote:Op donderdag 3 september 2026 19:23 schreef OllieA het volgende:
[..]
Daar zit naar mijn idee wel de kern, dus eigenlijk is vraag van TS niet beantwoordbaar.
Het is en blijft een sprong in het duister, waarbij zowel veel pro's als contra's genoemd kunnen worden, die ik hier niet ga oplepelen. Eén ding is zeker: je leven verandert drastisch als je een kind krijgt. Veel mensen onderschatten dat, ik heb dat zelf ook onderschat.
Verder wil ik zeggen dat een kind niet kan voorzien in zingeving aan je leven. Dat is een romantische fictie waarmee het kind tekort wordt gedaan.
Als je een kind van jezelf zou willen begeleiden in het worden van een zelfstandig, onafhankelijk individu, dan kan je paradoxaal genoeg, daar wel weer een doel en een zin aan ontlenen.
Sorry, makkelijker of duidelijker kan ik het niet maken.
Ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb dat gevoel ook. Het leven van mijn collega’s en vrienden is niet het leven wat ik zelf zou willen hebben. Het is niet dat ze erg ongelukkig zijn, want ze houden zielsveel van hun kinderen, maar het is ook absoluut niet dat ze gelukkig zijn. Het lijkt op een opoffering van iemands leven. Ouders met kinderen die voor de rest van hun leven zorg nodig hebben, die zijn getekend voor de rest van hun leven. Het is een soort acceptatie van status quo. Ik denk dat ik er niet voor gemaakt ben en ik ben ook niet iemand die kampeert en genoegen neemt met een koude pasta salade. Ik wil echt een feestje van mijn leven maken met veel aandacht voor goed en lekker eten, reizen, gaan en staan waar ik wel en vooral een leven met zo min mogelijk stress.. en toch vraag ik me af wat moederschap me zou brengen? Zou ik de uitdagingen ook als een reis zien die ik niet zou willen missen?quote:Op donderdag 3 september 2026 21:58 schreef TigerXtrm het volgende:
Ik kan met gerust hart zeggen dat ik niet gelukkig zou zijn geweest met kinderen, en ook zeker niet gelukkiger zou zijn als ik nu nog aan kinderen zou beginnen. Het lijkt mij de pure incarnatie van de hel.
Dat gezegd, ik ga inmiddels richting de 40, heb alles en kan alles doen wat ik maar wil, en heb gemiddeld genomen een erg fijn leven. Maar zo nu en dan bekruipt de vraag me; 'is dit het nou? Wat wil ik nou verder nog doen in het leven?' Absoluut geen wens om alsnog aan kinderen te beginnen, maar soms ervaar ik wel iets van leegte.
Wanneer je kinderen hebt geeft dat toch een soort van zin aan het leven waarvoor je iedere dag toch maar weer om 7 uur je nest uit komt, naar die saaie kantoorbaan gaat, je door die routine heen sleurt, je vrije zaterdagen opoffert, en elke avond doodmoe op bed ploft. Ik kan me ergens wel voorstellen dat als je zo'n braaf burgerlijk bestaan lijdt, kinderen je ten minste nog het gevoel geven dat je het ergens voor doet.
Je stelt hier vragen die je alleen zelf kan beantwoorden.quote:Op donderdag 3 september 2026 23:00 schreef TheInnocent het volgende:
[..]
Ik begrijp wat je bedoelt. Ik heb dat gevoel ook. Het leven van mijn collega’s en vrienden is niet het leven wat ik zelf zou willen hebben. Het is niet dat ze erg ongelukkig zijn, want ze houden zielsveel van hun kinderen, maar het is ook absoluut niet dat ze gelukkig zijn. Het lijkt op een opoffering van iemands leven. Ouders met kinderen die voor de rest van hun leven zorg nodig hebben, die zijn getekend voor de rest van hun leven. Het is een soort acceptatie van status quo. Ik denk dat ik er niet voor gemaakt ben en ik ben ook niet iemand die kampeert en genoegen neemt met een koude pasta salade. Ik wil echt een feestje van mijn leven maken met veel aandacht voor goed en lekker eten, reizen, gaan en staan waar ik wel en vooral een leven met zo min mogelijk stress.. en toch vraag ik me af wat moederschap me zou brengen? Zou ik de uitdagingen ook als een reis zien die ik niet zou willen missen?
Je had ook gewoon een puppy kunnen nemenquote:Op vrijdag 4 september 2026 00:05 schreef kun_bbongal het volgende:
Lig nu met 10 weken oude baby op de bank, of ik gelukkiger ben? Geen verschil voor mij. Zonder baby heb je vrijheid om te doen en gaan, lagere kosten, en meer tijd voor elkaar.
Met baby heb je natuurlijk dat het heel schattig is, de band die je maakt, ze langzaam zie veranderen en groeien. Een deel van jezelf en diegene van wie je houdt in een schattig pakket. Je zit wel met de zorg 24/7 en wij hebben geen familie in de buurt dus staan er zelf voor.
Ben zelf 39 en vrouw is 43 nu dus was wel op het laatste moment.
Nee dankje, dan moet ik met deze hitte naar buitenquote:Op vrijdag 4 september 2026 00:32 schreef TigerXtrm het volgende:
[..]
Je had ook gewoon een puppy kunnen nemen
Dit heeft mijn oma ook met 3 kinderen en 9 kleinkinderen, zijn allemaal naar het buitenland vertrokken. En nu voelt ze zich nóg meer alleen zegt ze, omdat ze weet dat ze kinderen en kleinkinderen heeft maar ze zelden ziet.quote:Op vrijdag 4 september 2026 01:36 schreef Kottnauer het volgende:
Als je ervoor kiest geen kinderen te krijgen, dan kies je er meteen voor om ook geen kleinkinderen te krijgen. Sommige mensen krijgen last van eenzaamheid op latere leeftijd. Je partner overlijdt of vertrekt. Daar zit je dan “moederziel” alleen in je mooie woning met al je gespaarde geld, zonder dat er iemand is die zich voor je interesseert. Een leeg bestaan.
Maak er hier tweewekelijks van, eerder in dit decennium, en op bescheidener schaal ben ik opnieuw 'in de molen' beland. Toegegeven - de extra steun was best lekker geweest.quote:Op vrijdag 4 september 2026 07:12 schreef Discombobulate het volgende:
Denk als je elke dag aan het chemo-infuus moet in het ziekenhuis je echt wel iets van kinderen mist als je ze nooit hebt gehad.
Het gevoel alsof je andere mensen onbedoeld tot last bent.quote:Op vrijdag 4 september 2026 07:23 schreef cinderloom het volgende:
Lange tijd een vrij leven gehad en nul behoefte aan kinderen en trouwen.
Eind 20 de liefde leren kennen en paar jaar later kinderen gekregen. Een bewuste keuze. In een andere levensfase. Het is heel anders maar een gezin is ook fijn.
Ik ben nu echter chronisch ziek en er komt heel veel van het gezin op de schouders van mijn partner. En dat vind ik verschrikkelijk. Andersom had ik het ook gedaan maar toch wil je het samen doen
Je kan natuurlijk ook een sociaal leven opbouwen. Ook als je oud bent.quote:Op vrijdag 4 september 2026 01:36 schreef Kottnauer het volgende:
Als je ervoor kiest geen kinderen te krijgen, dan kies je er meteen voor om ook geen kleinkinderen te krijgen. Sommige mensen krijgen last van eenzaamheid op latere leeftijd. Je partner overlijdt of vertrekt. Daar zit je dan “moederziel” alleen in je mooie woning met al je gespaarde geld, zonder dat er iemand is die zich voor je interesseert. Een leeg bestaan.
Hoewel ik kleine kinderen leuk vind, denk ik van poepluiers uitmesten en snottebellen afvegen niet de geestelijke voldoening te kunnen krijgen die ik uit boeken, docu's en podcasts haal dus ik ben wel een beetje nieuwsgierig naar jouw definitie van een leeg bestaan?quote:Op donderdag 3 september 2026 18:15 schreef C64 het volgende:
Ik vind dat mensen zonder kinderen altijd zo'n leeg bestaan lijkten te hebben
Tegelijk zijn kinderen duur, tijdrovend en ontzettend ingewikkeld in een ingewikkelde wereld dus ik begrijp helemaal dat je er geen zin in zou hebben.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |