Team uit-elkaar-vallen. Ik heb eigenlijk altijd wel pijn en in ieder geval sinds mijn 15e rugklachten. Een jaar of 10 geleden kwam ik op een punt waarop ik me steeds beperkter voelde, ik aan het over- of onderbelasten was en vooral heel verdrietig werd van mijn beperkingen. Ik heb toen een intake voor een revalidatietraject gedaan, niet voor gekozen maar wel een geweldige fysio aan over gehouden. Die me ten eerste voor een deel van de klachten afhielp en me vooral enorm outcallde op mijn bullshit waarom ik dan niet gewoon de oefeningen ging doen. Dat duurde een paar maanden maar toen kwam er een omslag.
De afgelopen 10 jaar ben ik sterds beter geworden in merken wat voor me werkt en dat is in ieder geval een aantal keer per week rechttoe rechtaan krachttraining. De wetenschap dat dat de beste bescherming bied tegen osteoporose motiveert me sinds mijn 40e nog maar. Ik ben gaan hardlopen uit trots. Omdat ik het gewoon wilde kunnen. Interessant genoeg blijkt het de allerbeste remedie tegen de rugpijn en het eerste sinds mijn hernia's wat werkte tegen het krachtverschil in mijn benen. Ik vind het nog steeds stom, maar het kan ook zonder zin, zoals we elkaar hier thuis motiveren.

als ik bedenk hoe ik jaren heb lopen klooien met de beperkingen die ervaarde, is zo'n cadeau dat ik nu prima functioneer, mijn lijf begrijp en nog maar 2-3 keer per jaar twee consulten bij de fysio nodig heb. Dat maakt de routine die ik inmiddels heb (2x per week hardlopen, 1x krachttraining thuis, 1x fit20, 1x bootcamp) prima vol te houden. Ik baal dat er twee dagen zijn waarop ik 'niets' doe (hoewel 1 vd 2 wel 30 km elektrisch fietsen) maar ik krijg dat met mijn hufige schema nog niet echt aangepast.