Helemaal de
laptop erbij gepakt omdat ik een gedachte had over
@Tele en B.
Ik zei van de week iets over dat B niet lief klinkt, en dat is ook zo als je alleen naar de huidige verhalen kijkt, maar we vergeten collectief dat B jaren met A is geweest. Volgens mij vertelde jij Tele daar altijd over dat B lief en flexibel en ondersteunend was voor A en zelden aan zichzelf toekwam omdat A zo wispelturig en veeleisend was. Die B heeft dus als ik het goed interpreteer jaren achter de rug van zichzelf wegcijferen, meebuigen met A's grillen en zich voortdurend aanpassen aan hoe de pet van zijn partner stond, volledig los van zijn eigen wensen en behoeftes.
Ik kan me bijna niet voorstellen dat dat geen sporen achtergelaten heeft bij B. Zou B niet (onbewust) uit die relatie hebben meegenomen dat hij stevig voor zichzelf moet opkomen omdat hij anders ondergesneeuwd wordt?
Dit rondje psychologie van de koude grond omdat ik er eraan moest denken dat ik er zelf eentje gehad heb die er eigenlijk ten diepste van overtuigd was dat overleg, je flexibel opstellen, compromissen proberen te sluiten en al dat soort volwassen vaardigheden inzetten alleen maar leidt tot volledig ondergesneeuwd worden en jezelf min of meer verliezen. Die overlegde dus ook nooit iets. Alles werd zonder overleg gedaan of besloten. Beter doen en (onoprecht) sorry zeggen dan overleggen en altijd de deksel op de neus krijgen. Tot we er na de 387e ruzie achter kwamen dat die overtuiging er dus onder lag.
En toen was er nog wat tijd en een dosis therapie nodig om het echt te veranderen, maar het hielp wel al dat we wisten waar het vandaan kwam.
quote:
Op zondag 14 juni 2026 22:51 schreef Tele6 het volgende:[..]
Uiteindelijk is hij degene die last heeft van mij. Ik ben vooral degene die zich niet aan afspraken houdt (kijk maar naar vandaag met dat we naar die vriendin zouden gaan) en hij zei dat dat hem in de war maakt.
En jij hebt nergens last van? Jij vindt het niet lastig om niet te eten als je honger hebt, om zonder overleg klusbijeenkomsten voor anderen in je schoenen geschoven te krijgen, om het gevoel te hebben dat je je aanstelt, om het gevoel te hebben dat jouw belang minder telt dan het belang van niet alleen je partner maar ook dat van zijn familie, vrienden en weet ik wie?
Ik hou mijn sarcastische opmerkingen bij deze vraag verder binnen. Ik kán het wel
quote:
Maar ik ben hier degene waar iets mis mee is. Ik ben de autist met alle stomme gevoeligheden.
Hoe jij over jezelf praat

En dan te bedenken dat ik al op mijn donder kreeg als ik zei dat ik dom was geworden...
Maar, laten we even uitgaan van jouw stelling en mijn hypothese hierboven.
Jij bent een autist met allerlei stomme gevoeligheden.
Jij hebt dus een gebruiksaanwijzinkje. Als de ander dat kent en daar rekening mee houdt, ben jij prima te pruimen en functioneer je ook top. Jij weet dit van jezelf, dus kunt misschien ook wel helder uitleggen wat je nodig hebt?
Hij is iemand die heeft geleerd dat ie zijn eigen wensen en behoeftes op de voorgrond moet zetten en zo min mogelijk moet afstemmen met een partner want afstemmen staat gelijk aan het onderspit delven.
Dat klinkt dan alsof hij ook een gebruiksaanwijzing heeft. Eentje waar hij zich zelf mogelijk helemaal niet bewust van is. En een waarvan jij misschien ook nog niet zo door had dat het een forse gebruiksaanwijzing is en geen normaal gedrag voor een relatief verse samenwoner.
Je zegt dat je hem niet kunt vragen om te veranderen omdat je zelf niet perfect bent. Maar wie is dat wel?
Jullie willen samenwonen. Dat betekent per definitie dat je je allebei moet aanpassen. Maar dan moet je ook jezelf en elkaar zien, juist met alle imperfecties, zodat je kunt bespreken wie wat waar zou kunnen aanpassen, wat wel en niet binnen ieders mogelijkheden ligt, wat harde grenzen zijn en waar misschien wel wat rek in zit. En ook hoe je gaat communiceren als het even niet vanzelf gaat.
Bij sommige mensen gaat dat vanzelf (meestal saaie mensen denk ik

), sommige mensen ontdekken pas na jaren dat ze misschien eens hadden moeten praten over hun behoeften en verwachtingen en hoe ze samen het best functioneren, sommigen (zoals jullie) zijn er lekker vroeg bij en hebben daarom, hoera!, de kans om er samen iets aan te doen voor er duizend disfunctionele patronen zijn ingesleten.
Ook als mijn hypothese niet klopt, is het imo duidelijk dat jullie probleem niet zozeer een samen eetprobleem is, of een afspraken maken voor elkaar, maar vooral een communicatieprobleem. Zou het niet helpen als jullie je onderliggende behoeftes en grenzen bespreken, zodat je ook samen een meer generieke aanpak kunt bedenken voor de patronen waar jullie in dreigen te vervallen in plaats van steeds acteren op incidenten?
En als je denkt dat je dat gesprek niet goed met zijn tweeën kunt voeren, kun je er altijd hulp bij halen, niet?
[ Bericht 0% gewijzigd door Vanyel op 15-06-2026 13:07:51 ]