[PlayStation #181] Banger after banger

Afgelopen weekend de Castlevania Requiem collectie geplat, platinum #99.

Deze bundel bevat twee games: Castlevania: Rondo of Blood (uit 1993, TurboGrafx-16) & Castlevania: Symphony of the Night (uit 1997, PlayStation 1).

• Castlevania: Rondo of Blood
Een klassieke 16-bit 2D side-scrollers uit 1993 en was uitgebracht op de TurboGrafx-16 (ook wel PC Engine genoemd). Deze game bracht mij linea recta terug naar de moeilijk (en vaak frustrerende) side scroll dagen van de SNES en SEGA Megadrive. De gameplayloop is ouderwets en simpel: je loopt van links naar rechts en er komen verschillende vijanden op je af en aan het einde van het level heb je een boss. Je hebt de keuze uit twee personages: Richter Belmont en Maria Renard (je moet haar wel eerst vinden). Waar het kiezen van Maria de game een stuk makkelijker maakt want het is, vooral als Richter door zijn beperkte moveset, de eerste paar uren erg moeilijk. De truc is om patronen te leren en weten hoe vaak je vijanden moet raken voordat ze dood zijn en de verschillende power ups te leren kennen. Het heeft een hoge replay value want elk level kan je op meerdere manieren uitspelen waardoor je alternatieve routes kan vinden en je uiteindelijk extra levels oplevert. Lang verhaal kort kan deze side scroller anno 2026 nog heel goed mee. Grafisch top en de soundtrack is echt fantastisch.

Totale speelduur voor 100%: ±8 uur
Cijfer: 9/10

• Castlevania: Symphony of the Night
De hele reden waarom ik deze collectie ben gaan spelen. Als groot Metroidvania liefhebber komt deze game constant terug in mijn algoritme als een klassieker die je gespeeld móet hebben. Toen ik erachter kwam dat deze game gewoon te spelen is op moderne hardware (>PS4) en als bundel met Rondo of Blood maar ¤6,99 kost (sale) op PlayStation was de keuze snel gemaakt. En wat een goede keuze is dat geweest.

Symphony of the Night is de eerste game in de franchise die de klassieke 2D-side scroll mechanics uitbreid met full exploration dat anno 2026 nog steeds enorm populair is, hence de naam Metroidvania). Symphony of the Night is van origine een PlayStation 1 game en combineert de 16-Bit graphics met nieuwe flitsende 3D animaties (ook wel 2.5D). Koji Igarashi heeft ook gewerkt aan deze game (tegenwoordig maakt hij de Bloodstained games). Het is een direct vervolg op Rondo of Blood en de eerste momenten van Symphony zijn de laatste momenten van Rondo dus je ziet direct de extra kracht van de nieuwe generatie consoles, ik vond dit heel tof om te zien. Je speelt als Alucard, de zoon van de antagonist van de vorige game: Dracula. Wat mij direct opviel was het uitgebreide arsenaal aan wapens en equipment: je hebt meer dan 100 verschillende wapens en je kan de uitrusting aanpassen (helm, armor, schild, cape) ook zijn de bekende power ups weer van de partij. Het spel beschikt over een een levelling systeem waardoor backtracken geen straf is want hoe meer vijanden je killed hoe meer XP en geld je krijgt. Backtracken is sowieso geen straf want ook deze game heeft weer een FANTASTICHE soundtrack. Qua moeilijkheid is de game nagenoeg perfect: het is niet moeilijk om het moeilijk willen zijn en de meeste bosses had ik binnen een keer of 2 wel neer en als het niet lukte was dit altijd mijn eigen schuld, vaak door ongeduld. Een terechte klassieker binnen het genre die anno 2026 nog steeds als een van de beste mee kan.

Totale speelduur voor 100%: ±20 uur
Cijfer: 9,5/10

De volgende game van Koji Igarashi, Bloodstained: The Scarlet Engagement, en de volgende Castlevania, Castlevania: Belmont's Curse, moeten dit jaar nog uitkomen en ik kan niet wachten op deze te spelen. GTA VI wie?

[ Bericht 0% gewijzigd door Drankster op 11-05-2026 12:38:12 ]

edit: al beantwoord.

Ik ben nu bezig met Saros. Er is verteld dat de game wat toegankelijker is voor nieuwelingen maar in biome 3 aankomen met maar 5 deaths is wat mij betreft wel iets te toegankelijk. Ook vind ik de variatie in wapens een achteruitgang.