[DAGBOEK] (Keep_Walking) #2

quote:

Op dinsdag 24 maart 2026 09:20 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Mijn tante vertelde laatst dat ze beetje is opgeknapt en dat weer lacht naar haar en oogcontact maakt.

Heb jij geen contact met je moeder?

quote:

Op dinsdag 24 maart 2026 09:20 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Mijn tante vertelde laatst dat ze beetje is opgeknapt en dat weer lacht naar haar en oogcontact maakt.

Maar wanneer heeft ze de diagnose gehad dan?

quote:

Op dinsdag 24 maart 2026 09:48 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik hoop natuurlijk dat een mirakel gebeurd en dat ze geneest en gezond wordt.

Je beseft dat dit niet mogelijk is?
(of de diagnose moet fout zijn)

Wie zorgt er voor je moeder dan?

quote:

Op dinsdag 24 maart 2026 12:17 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Daarom zeg ik: mirakel

Dan is het geen mirakel maar een foute diagnose

quote:

Op maandag 23 maart 2026 14:47 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]
Hoe ik mensen aanvlieg? Ik vind juist dat iedereen mij aanvliegt en dat ik heel rustig en vriendelijk reageer ondanks aanvallen en pogingen om mij te vernederen. Jij noemt mij nu sneu en wanhopig, moet ik dat beschouwen als een aanval?

Je hebt hierin gelijk hoor, laat je niet gaslighten.

Wat betreft je OP: ja, ik geloof je wel. Er is wel meer tussen hemel en aarde. Het universum is zo groot dat alles wat wij ons kunnen voorstellen, of zelfs op spiritueel niveau ervaren, ergens wel een vorm van bestaan zou kunnen hebben. Misschien zijn je hersenen wel bijzonder gevoelig en kunnen ze signalen opvangen van andere bestaansvormen, zoals een radio die op verschillende frequenties kan afstemmen en zo andere zenders ontvangt.

Ja geesten enz, dus: TRU.

quote:

Op dinsdag 24 maart 2026 21:03 schreef Keep_Walking het volgende:
ik geloof dat ieder mens kan leren om hun spirituele gaven te ontwikkelen en contact leggen met de hogere realmen.

Ik geloof wel in geesten maar niet in mediums.

Als ik iets wil zeggen tegen een overleden dierbare, doe ik dat persoonlijk door een brief te schrijven. Vervolgens verbrand ik de brief en als de tekst in vlammen opgaat, komt die aan bij de overleden dierbare. Dat heb ikzelf bedacht. Of het daadwerkelijk de juiste manier is, doet er voor mij eigenlijk niet toe. Een ander persoon steekt een kaars aan ter nagedachtenis van die persoon. Weer iemand anders bezoekt regelmatig het graf en praat dan met de overledene.

Ook al zou ik die persoon heel erg missen; die persoon is dood en ik leef. Leven en dood zijn 2 gescheiden werelden en dat moet ook zo blijven. Ik heb wel zelf persoonlijk in mijn leven ervaren dat ik contact had met mijn oma die destijds precies een jaar terug was overleden. Dat contact was op spiritueel niveau, wat wil zeggen dat ik noch aan mezelf en al helemaal niet aan anderen kan bewijzen of ik daadwerkelijk contact had met haar geest of dat ik eigenlijk contact had met God of dat het wetenschappelijk te verklaren valt dat het met mijn onderbewustzijn te maken had. Wat die ervaring precies inhield, doet er voor mij niet toe. Wat er voor mij wel toe doet, is dat het goed voelde, dat het mij vrede gaf. Nu ruim 30 jaar later denk ik er meer aan terug. Mijn oma wist voordat ze stierf niet dat mijn vader destijds een affaire had gehad met een andere vrouw en daarna van mijn moeder wilde scheiden; ze wist niet hoe emotioneel gebroken haar dochter was - mijn moeder dus - en wist ook niet dat zowel mijn moeder als ik emotioneel mishandeld werden door mijn vader die nogal narcistisch is. Mijn moeder is inmiddels bijna een jaar geleden overleden. Mijn moeder had zeer waarschijnlijk autisme: het lukte haar niet om haar emoties te kunnen begrijpen van een zeer complexe situatie door het gemanipuleer en gekonkel van mijn vader - dat sluit echter niet uit dat mijn moeder daar wel heel erg onder leed. Het zou kunnen dat ook na het overlijden de liefde die een moeder voor haar kind heeft, niet verdwijnt. Dan zou het logischer geweest zijn dat mijn oma contact probeerde te maken met mijn moeder, echter mijn moeder was emotioneel gebroken en er daarom niet ontvankelijk voor - omdat ik daar meer ontvankelijk voor was, zocht ze contact met mij. En dan alleen met de boodschap "Vergeet mij niet".

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij contact kunnen maken met de doden op dezelfde manier zoals wij als levende mensen met elkaar hebben. Dan is het veel veiliger om te geloven dat het flauwekul is: als je leeft, moet jouw aandacht in de eerste plaats gericht zijn op het leven en niet op de dood. Het leven houdt ook in dat je leert omgaan met het verliezen van dierbaren. Dat leer je niet als je naar een medium gaat die tegen jou zegt "Jouw overleden opa doet jou de groetjes!"

Er bestaat geen wetenschappelijk bewijs dat een Ouija-bord gevaarlijk is, maar ik geloof dat iedereen er verstandig aan doet om daar vanaf te blijven. En al helemaal als je psychose-gevoelig bent. Als het jou zou lukken om op die manier contact te maken met geesten, dan zijn het niet de geesten die het goed met je voor hebben. "The Exorcist" is fictie, maar ik denk dat het wel vergelijkbaar is als ervoor kiezen om te gaan met levende mensen waarvan je weet dat ze jou alleen maar zullen kwetsen, zoals bijvoorbeeld elke keer een relatie aangaan met iemand waarbij je van tevoren eigenlijk al weet dat hij/zij alleen maar misbruik van je maakt.

~~~~~~~

@Keep_Walking Je gaat het volgende waarschijnlijk niet van een GGZ-psychiater horen. Maar als je oprecht wilt dat het goed met jou gaat komen, stop dan met je bezighouden met het paranormale. Of het nou wel of geen psychose is: het lijkt mij verschrikkelijk als je demonen ziet. Daarom is het voor mij niet te bevatten dat je zelfs dan pertinent weigert om eigen verantwoordelijkheid te nemen. En je bent behoorlijk hypocriet als je verkondigt dat je kracht zoekt bij God. Hij kan jou niet helpen als je andersom weigert om naar Hem te luisteren. In de Bijbel en waarschijnlijk ook in de Koran staat nadrukkelijk in de 10 Geboden dat God mensen ontmoedigt/verbiedt om zich bezig te houden met afgoderij inclusief paranormale hocus pocus.

Wat je zou kunnen doen, is het volgende. Zeg voor het slapen gaan een simpel gebed op: "Dank U Heer voor het leven wat U mij geeft. Help mij alstublieft om ontvankelijk te worden voor Uw liefde." Ik kan je uiteraard niks garanderen dat het werkt, maar het kan in ieder geval geen kwaad. Als je het een jaar geprobeerd hebt en je merkt geen verandering, verpest het dan niet voor jezelf door kwaad op God te worden dat Hij jou in de steek laat.

Als dit jou gaat lukken, durf ik te hopen dat het ooit goed met jou gaat komen. Als je daarentegen ook dit weer probeert te verdraaien op een manier om ervan te profiteren, om jezelf in een slachtofferrol te zetten en anderen laat opdraaien voor jouw verantwoordelijkheden ... dan zou ik persoonlijk niet weten wie of wat jou zou kunnen helpen.

Ik vind persoonlijk spiritualiteit wel heel erg passen bij psychologie, omdat spiritualiteit een onderdeel is van de menselijke psyche. Het gaat daarbij niet om of het wel of niet bestaat, maar hoe je het ervaart.

Ik denk ook dat hetgeen wat mensen waarnemen tijdens een psychose heel veel zegt over henzelf. Als je bijvoorbeeld in paniek bent omdat je demonen waarneemt, houdt die angst vooral in dat je bang bent voor iets wat jou kwaad wilt doen. Omdat het iets is wat je in de wereld waarin jij leeft niet kent, is het juist om die reden zo beangstigend en overweldigend: je weet niet precies waarmee je te maken hebt, wat de zwakke plekken zijn waar je op moet letten om jezelf te kunnen beschermen - het enige wat je weet, is dat het jou kwaad wilt doen.

Ik denk dat als een goede psycholoog luistert naar wat een client ervaart tijdens een psychose, daar informatie uit kan halen die verband heeft met de kernproblematiek.

Ik was eind 2024 aanwezig bij een presentatie die ging over schizofrenie. (Er werd ook een documentaire getoond waarin 3 mensen met schizofrenie vertelden over hoe zij dat ervaren - ik durf eigenlijk wel met alle zekerheid te stellen dat één van die 3 mensen @Keep_Walking is, ook omdat ik opmerkelijk veel herkende uit de issues die hij ook hier op het forum heeft gedeeld.) Het ging verder ook over hoe je iemand met schizofrenie zou kunnen kunnen. Wat meestal heel averechts werkt - en dat lijkt mij ook logisch - is als je zegt: "Je ziet dingen die er niet zijn en daarom ben je knettergek!" Voor ieder mens is het heel beangstigend als je niet kan vertrouwen op jouw eigen perceptie. Ik denk dat het het beste werkt als je enerzijds eerlijk bent door te zeggen dat jij niet dezelfde ervaringen hebt als die persoon, maar dat je hem of haar niet veroordeelt op wat hij/zij ervaart. Ik denk dat als jij (oprechte) interesse en nieuwsgierigheid toont met vragen zoals "Kan je mij vertellen wat jij ziet of hoort en wat je erbij voelt?" je daarmee kan bereiken dat die persoon ook nieuwsgierig raakt in hoe jij het ervaart en zodoende bij jou houvast en steun kan vinden om weer grip te krijgen op de realiteit.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik dat in de praktijk erg moeilijk vond. Ik probeerde een buurvrouw te helpen die meerdere keren in een psychose zat: ze was daarbij heel overweldigend en drong haar denkbeelden heel stellig aan mij op. Ik had niet de ruimte om haar te kunnen zeggen dat ik het anders zag. Ze ging ook heel erg van de hak op de tak. Ik vond het daarna erg moeilijk om tegen haar te zeggen dat ik weg moest en andere dingen te doen had, maar anders zou ze de hele dag door blijven gaan met bizarre overtuigingen opdringen waar geen touw aan vast te knopen was. Het moeilijkste vond ik daarbij dat ik wel merkte dat ze bang was voor zichzelf. Ze had seroquel voorgeschreven gekregen en dat middel werkte bij haar heel averechts. Ze kon verder nergens terecht en er was ook geen psychiater die snel bereikbaar was. Het was zo van: "Hier heb je pillen en over 3 weken hebben we weer een afspraak en dan vertel je of je er baat bij hebt. Als je die afspraak vergeet zoals de vorige keer, is de daaropvolgende mogelijkheid pas 12 weken later." Heel trieste situatie. Ze ging expres buurtoverlast veroorzaken in de hoop dat er dan politie zou komen en dat er dan naar haar werd omgekeken. Ik had meerdere keren voor haar de huisarts proberen te bellen en dan werd ik door de assistente afgesnauwd "Ze is een volwassen vrouw die zelf ook kan bellen hoor." Ik heb helaas ook vaker van anderen vernomen dat in de zorg heel snel negatief geoordeeld wordt met aannames, terwijl de werkelijke situatie ernstig is.

quote:

Op woensdag 25 maart 2026 13:24 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Ik vind persoonlijk spiritualiteit wel heel erg passen bij psychologie, omdat spiritualiteit een onderdeel is van de menselijke psyche. Het gaat daarbij niet om of het wel of niet bestaat, maar hoe je het ervaart.

Ik denk ook dat hetgeen wat mensen waarnemen tijdens een psychose heel veel zegt over henzelf. Als je bijvoorbeeld in paniek bent omdat je demonen waarneemt, houdt die angst vooral in dat je bang bent voor iets wat jou kwaad wilt doen. Omdat het iets is wat je in de wereld waarin jij leeft niet kent, is het juist om die reden zo beangstigend en overweldigend: je weet niet precies waarmee je te maken hebt, wat de zwakke plekken zijn waar je op moet letten om jezelf te kunnen beschermen - het enige wat je weet, is dat het jou kwaad wilt doen.

Ik denk dat als een goede psycholoog luistert naar wat een client ervaart tijdens een psychose, daar informatie uit kan halen die verband heeft met de kernproblematiek.

Ik was eind 2024 aanwezig bij een presentatie die ging over schizofrenie. (Er werd ook een documentaire getoond waarin 3 mensen met schizofrenie vertelden over hoe zij dat ervaren - ik durf eigenlijk wel met alle zekerheid te stellen dat één van die 3 mensen @:Keep_Walking is, ook omdat ik opmerkelijk veel herkende uit de issues die hij ook hier op het forum heeft gedeeld.) Het ging verder ook over hoe je iemand met schizofrenie zou kunnen kunnen. Wat meestal heel averechts werkt - en dat lijkt mij ook logisch - is als je zegt: "Je ziet dingen die er niet zijn en daarom ben je knettergek!" Voor ieder mens is het heel beangstigend als je niet kan vertrouwen op jouw eigen perceptie. Ik denk dat het het beste werkt als je enerzijds eerlijk bent door te zeggen dat jij niet dezelfde ervaringen hebt als die persoon, maar dat je hem of haar niet veroordeelt op wat hij/zij ervaart. Ik denk dat als jij (oprechte) interesse en nieuwsgierigheid toont met vragen zoals "Kan je mij vertellen wat jij ziet of hoort en wat je erbij voelt?" je daarmee kan bereiken dat die persoon ook nieuwsgierig raakt in hoe jij het ervaart en zodoende bij jou houvast en steun kan vinden om weer grip te krijgen op de realiteit.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik dat in de praktijk erg moeilijk vond. Ik probeerde een buurvrouw te helpen die meerdere keren in een psychose zat: ze was daarbij heel overweldigend en drong haar denkbeelden heel stellig aan mij op. Ik had niet de ruimte om haar te kunnen zeggen dat ik het anders zag. Ze ging ook heel erg van de hak op de tak. Ik vond het daarna erg moeilijk om tegen haar te zeggen dat ik weg moest en andere dingen te doen had, maar anders zou ze de hele dag door blijven gaan met bizarre overtuigingen opdringen waar geen touw aan vast te knopen was. Het moeilijkste vond ik daarbij dat ik wel merkte dat ze bang was voor zichzelf. Ze had seroquel voorgeschreven gekregen en dat middel werkte bij haar heel averechts. Ze kon verder nergens terecht en er was ook geen psychiater die snel bereikbaar was. Het was zo van: "Hier heb je pillen en over 3 weken hebben we weer een afspraak en dan vertel je of je er baat bij hebt. Als je die afspraak vergeet zoals de vorige keer, is de daaropvolgende mogelijkheid pas 12 weken later." Heel trieste situatie. Ze ging expres buurtoverlast veroorzaken in de hoop dat er dan politie zou komen en dat er dan naar haar werd omgekeken. Ik had meerdere keren voor haar de huisarts proberen te bellen en dan werd ik door de assistente afgesnauwd "Ze is een volwassen vrouw die zelf ook kan bellen hoor." Ik heb helaas ook vaker van anderen vernomen dat in de zorg heel snel negatief geoordeeld wordt met aannames, terwijl de werkelijke situatie ernstig is.

Dit slaat echt nergens meer op. Je verkoopt je persoonlijke geloofsovertuigingen alsof het een oplossing is voor psychische problemen.

Je haalt spiritualiteit, religie en psychose compleet door elkaar. Iemand met een psychose heeft geen behoefte aan verhalen over God, demonen of “paranormale hocus pocus”, maar aan professionele hulp.

Daarnaast ben je ook nog eens tegenstrijdig: je waarschuwt voor contact met het paranormale, terwijl je zelf uitgebreid spirituele ervaringen beschrijft en anderen religieuze adviezen geeft.

En dan iemand aanspreken op “eigen verantwoordelijkheid” bij psychische klachten? Dat laat vooral zien dat je niet begrijpt waar je het over hebt.

Hou je overtuigingen bij jezelf en doe niet alsof dit psychologie is.

Het hagelt hier ??

quote:

Op woensdag 25 maart 2026 15:04 schreef Nagelslak het volgende:

[..]
Dit slaat echt nergens meer op. Je verkoopt je persoonlijke geloofsovertuigingen alsof het een oplossing is voor psychische problemen.

Je haalt spiritualiteit, religie en psychose compleet door elkaar. Iemand met een psychose heeft geen behoefte aan verhalen over God, demonen of “paranormale hocus pocus”, maar aan professionele hulp.

Daarnaast ben je ook nog eens tegenstrijdig: je waarschuwt voor contact met het paranormale, terwijl je zelf uitgebreid spirituele ervaringen beschrijft en anderen religieuze adviezen geeft.

En dan iemand aanspreken op “eigen verantwoordelijkheid” bij psychische klachten? Dat laat vooral zien dat je niet begrijpt waar je het over hebt.

Hou je overtuigingen bij jezelf en doe niet alsof dit psychologie is.

Amen.