Het gaat slecht

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 22:19 schreef Ansa het volgende:
Hahaha. Ik date voorlopig ff niet.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 22:19 schreef Ansa het volgende:

[..]
Dan moet ik eerst verlengd worden.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 12:15 schreef Ansa het volgende:
Veel mensen begrijpen hoogbegaafdheid niet. Het dominante beeld is dat hoogbegaafde mensen het alleen maar makkelijk hebben. Dat hun schoolcarrière vanzelf gaat. Dat ze weinig hoeven te doen en toch hoge cijfers halen. Dat ze klassen overslaan, jong gaan studeren, meerdere masters halen en dat het er op papier allemaal fantastisch uitziet.

Wat mensen missen, is de andere kant. Het voortdurende gevoel van niet goed genoeg zijn. Van er niet bij horen. Van anderen niet begrijpen en zelf niet begrepen worden. Dat is ook waarom hoogbegaafde vrouwen met trauma zo vaak gemisdiagnosticeerd worden met autisme. Autisme komt voort uit rigiditeit en het niet begrijpen van sociale signalen. Hoogbegaafdheid zit juist vaak in het te snel zien van patronen, het eerder herkennen van waar het schuurt, en in politieke onhandigheid. Veel hoogbegaafde mensen hebben een sterk moreel kompas en willen dat dingen eerlijk verlopen.

Jarenlang ging ik er te naïef van uit dat het benoemen van problemen escalatie zou voorkomen. Dat het gezien zou worden als professioneel. Dat ik gewaardeerd zou worden omdat ik mijn werk serieus neem. Maar in omgevingen die structureel onveilig zijn, waar geweld of grensoverschrijdend gedrag speelt, wil management vaak niet dat je dat benoemt. Ze willen dat het onder het tapijt verdwijnt. Dáár zit de schuring.

Het probleem is niet dat ik mijn werk niet goed uitvoer. Niet dat mijn resultaten slecht zijn. Niet dat ik voortdurend conflicten heb. Het probleem is dat ik dingen benoem die niet goed gaan, juist omdat ik weet dat ik er anders later alsnog verantwoordelijk voor word gehouden. Tegelijkertijd wordt er van mij verwacht dat ik problemen oplos die niet binnen mijn mandaat liggen. Structurele gedragsproblematiek die al jaren speelt, waarvoor ik opeens de eigenaar word gemaakt. Soms zelfs terwijl ik op het moment dat het gedrag ontstond niet eens aanwezig was op de werkplek.

Ik word binnengehaald als oplossing. Als redder. Jarenlang lukt het een organisatie niet om iets te doen. Dan nemen ze iemand aan met universitaire scholing en ervaring, en die moet het ineens allemaal oplossen. En zodra ik basale vragen stel, over inwerken, over processen, over wie waarvoor verantwoordelijk is, word ik neergezet als te intens. Als iemand die te veel vraagt. Terwijl anderen eindeloos fouten mogen maken zonder consequenties. Anderen mogen lage resultaten halen. Anderen mogen escaleren. Maar bij mij is de eerste probleemsignalering al voldoende om te zeggen dat ik niet kan managen.

Meerdere coaches hebben expliciet gezegd dat het niet aan mijn werkpraktijk ligt. Dat mijn resultaten en mijn professionaliteit op orde zijn. Wat mij struikelt, is politieke positionering. Het gebrek aan politieke sensitiviteit. Dingen benoemen zoals ze zijn, zonder spelletjes, zonder framing, zonder omwegen. Dat is precies waar veel hoogbegaafde mensen op vastlopen.
Ik zie politieke spelletjes als kinderachtig. Als puberaal. Niet omdat ik bot ben of onbeleefd. Niet omdat ik mensen in hun gezicht dom noem of hun werk afbrand. Maar omdat ik een sterk moreel kompas heb. Ik vind het niet oké als zaken structureel schade veroorzaken en vervolgens worden weggemoffeld.

In relaties zie ik exact hetzelfde patroon. Ik geloofde mannen te lang op hun woord. Ik gaf te snel mijn kaarten weg. Ik was vanaf het begin duidelijk over exclusiviteit en verwachtte dat ook terug. Mannen zeiden dat ze dat wilden, om zich vervolgens terug te trekken zodra ze hadden gekregen wat ze nodig hadden. Ik heb financieel geïnvesteerd in mannen. Schulden afbetaald. Hen geholpen hun leven op orde te krijgen. Waardering kreeg ik daar niet voor. Ik werd gezien als instrument.

Mijn hoogbegaafdheid speelt daarin een grote rol. Ik ben snel. Ik ben secuur. Ik werk hard. Ik heb een extreem hoge werkethiek. En ik hang mijn identiteit sterk op aan mijn werk. Dat maakt mij de perfecte persoon om uitgebuit te worden, zowel relationeel als professioneel.

Hoogbegaafdheid is niet alleen het beeld van een briljant wonderkind met een glanzende wetenschapscarrière. Ik ben niet briljant. Ik heb een IQ ergens tussen de 130 en 140. Ik ben geen raketgeleerde. Ik ben te hoogbegaafd om moeiteloos in de gemiddelde maatschappij te passen, maar niet hoogbegaafd genoeg om als uitzonderlijk talent te worden gezien.

Daardoor voel ik me eigenlijk altijd anders. Elke dag. Er zijn dingen die andere mensen prikkelen en fascineren die ik nooit heb begrepen. Bungeejumpen. Drugsgebruik. De nieuwjaarsduik. Dat soort sensatie zegt mij niets. En dat is maar een klein voorbeeld. Op de basisschool had ik geen vriendinnen. Pas op het VWO kreeg ik voor het eerst echte vrienden, omdat ik daar mensen ontmoette die een beetje op mij leken.

Dit is waarom hoogbegaafdheid geen walhalla is. Het is een voortdurende spagaat tussen te veel zien en te weinig ruimte krijgen. Tussen verantwoordelijkheid dragen en nooit echt erkend worden. Tussen moreel handelen en afgerekend worden op het ontbreken van politieke spelvaardigheid.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 23:07 schreef Ansa het volgende:

[..]
Wat een quatsch. Ik heb met meerdere mensen goede gesprekken nav dit topic in de dm. Meerdere mensen delen hun ervaringen. Alleen jij bent hier zuur.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 18:36 schreef Ansa het volgende:
Mijns inziens gebeurt het altijd op het moment dat ik mijn eerste goede beoordeling krijg. Het begint nooit van op het begin. In het begin ben ik vrij onzeker en ik ben er niet in bedaan om geframed te worden. Dat betekent dat ik als eerst vrij rustig en onzeker ben. Ik ben bang dat ik weer geframed word. Ik hou mijn mond. Ik ben gewoon rustig mijn werk aan het doen. En tot dan toe gebeuren er soms wel kleine escalaties, maar niks. Na week 2 begin ik wat opener te zijn. Ik werk vaker mijn mond open op het moment dat dingen niet kloppen. Ik doe mijn ding, maar signaleer ook als ik ergens bij vastloop. En, misschien dom, maar ik geef in de lunchpauze vaak mijn mening over casussen. Ik denk dat dit hetgeen is wat mij dan voorzorgt dat ik gesaboteerd word. Ik laat namelijk openlijk senioriteit zien waar mensen ongemakkelijk van worden. En daarnaast ben ik iemand die gewoon open is, zelfverzekerd is en heel sociaal is. De dingen waar ik voor word aangenomen, mijn senioriteit, mijn ervaring, mijn intelligentie, worden dan ineens een bedreiging. En dan gaan mensen lopen snitchen, dingen lopen verdraaien, misschien wel expres hun werk niet doen. Dat is denk ik het hele probleem.

Ik zie dit ook in relaties met mannen. Mannen die mij liken op datingapps zeggen vaak ja, er komt heel rustig over, een beetje verlegen. Ik ben absoluut niet verlegen. Maar dat is duidelijk wel wat mijn cultuur laat zien. Ik heb alleen maar foto's van mezelf terwijl ik hobby's aan het doen ben en in een restaurant zit. Dus aan zich komt niet heel verlegen over vind ik. Maar mensen die verwachten van mij dat ik een rustig type ben. Ik ben mezelf altijd bij sollicitaties. Ik ben open, sociaal, stevig handdruk. Want ik wil niet dat mensen dat van mij denken. Maar toch op de een of andere manier ben ik wat onzeker bij sollicitaties. Ik denk dat zij denken dat ze een onzeker iemand hebben aangenomen die zichzelf overal de schuld van geeft. En dank daarvan hebben ze iemand aangenomen die haar mond overdrekt op het moment dat dingen niet kloppen. Die het opneemt voor degenen die het niet kunnen opnemen voor zichzelf. Die ook gewoon eerlijk zegt van hey, dit is fout gegaan. Dit is mijn deal, maar dit is wat hier al speelde. En dan word ik gesaboteerd. Dan wordt er ineens, letterlijk was er dit jaar, binnen twee weken van oh je doet het hartstikke goed, we zijn super blij met je. Nou, we maken ons zorgen. In twee weken. Het enige wat was gebeurd was dat er een crisis was waar ik stevig heb opgetreden. En alles volgens het boekje heb gedaan. Maar ik heb er daarna wel vol frustratie over gepraat in de personeelsruimte. En dat is denk ik wat mijn finis is geweest. Anders weet ik het ook niet.

quote:

Op vrijdag 2 januari 2026 23:57 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Het is natuurlijk niet handig in de personeelsruimte gefrustreerd te gaan ventileren. Dan zet je ook een beeld van jezelf neer, dat andere als bedreigend kunnen ervaren.

Ik werk ook met mensen, en help ook mensen in crisis, en mensen kotsen zich helemaal leeg bij mij, maar ik ga nergens ventileren. Alleen bij directe, directe collega's, die dezelfde functie als mij hebben. Mocht ik iets hebben meegemaakt wat te heftig is voor mij, of problemen hebben met een manager. En ja ik moet soms ook managers op de vinger tikken, maar ik gebruik altijd de roos van Leary, en ga daar altijd zeer diplomatiek te werk. En wanneer het echt niet vlot, laat ik los, dan is het jammer zo, dan krijgt de organisatie maar een klacht aan de broek. Zal mij worst wezen.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:02 schreef Droopie het volgende:

[..]
Tnx voor de tip, nog nooit van gehoord. Ik ben er zelf ook wel eens debet aan, ga ik me eens in verdiepen.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:13 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ik ben nu mobiel dus even snel en chaotisch:

Als je dat interessant vindt er is ook iets genaamd: geweldloze communicatie door Marshall Rosenberg.

Je kan je er eens over inlezen. Het gaat bij geweldloze communicatie erom dat je je focust op een feitelijke waarneming dus geen interpretatie.

Dus bijvoorbeeld stel een collega komt boos aan van: jij zou die tafel opruimen, en je hebt dat nog niet gedaan.

Dan ga ik terug naar de feitelijke waarneming: 'de tafel is inderdaad rommelig.' vervolgens ga ik het gevoel van die ander gissen: 'ik kan me voorstellen dat je je nu in de steek gelaten voelt door mij'.

Zo kom je uit het hele Welles nietjes spelletje en breng je het terug naar iemand zijn of haar gevoel. Het kan wel heel veel werk zijn, en ik ben er niet goed in, ik gebruik heel soms een beetje er van. Dus mijn uitleg zal ook wel niet perfect zijn.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:15 schreef Droopie het volgende:

[..]
Nou dat boek heb ik dus, geweldloze communicatie

Van mijn psycholoog gekregen.
Sterker nog, ze raadde me aan om die naam te gebruiken met chatgtp als ik wil sparren

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:18 schreef Hetekip het volgende:

[..]
Ah ja, ik vind het wel interessant, maar ik ben er niet de beste in. Het is vermoeiend, maar er zijn mensen die er echt een hele levensstijl van maken. Die ademen geweldloze communicatie.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:38 schreef Ansa het volgende:

[..]
Leary ken ik wel. Ik ga te vaak onder samen zitten bij managers en mannen, tot ik het zat ben dan boven tegen (wel beleefd).

Maar ik ga niks meer delen in teamruimtes. Anderen deden dat ook bij mij maar het werd tegen me gebruikt.

Op het huidige werk niet ingewerkt dus ik moest wel veel vragen daar stellen. Maar die hele werkplek is een zinkend schip.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 06:28 schreef Ansa het volgende:

[..]
De OP is duidelijk genoeg.

quote:

Op zaterdag 3 januari 2026 00:50 schreef Cockwhale het volgende:
Het leven van een perfectionist is zwaar. En de stap die je moet maken, loslaten, is een moeilijke. Loslaten van de eisen die je aan jezelf en anderen stelt. Loslaten dat niet alles loopt zoals je zou willen. Vooral je vrije zelf zijn, die niet constant op eierschalen loopt om maar te voldoen aan de wensen van je geïnternaliseerde moeder/familie.

Daarbij, perfectionisten worden vaak als vervelend ervaren, vanwege verschillende reden. Ze komen betweterig over. Ze zijn vaak te functioneel georiënteerd in sociaal contact. Zitten heel erg op de regels en processen, weinig in gevoel en empathie. Praten vaak te veel en luisteren te weinig. Tonen weinig vertrouwen in anderen en zijn vaak controle freaks. Dit allen werkt afstotend, zowel in relaties als op werk. Wat de perfectionist vervolgens gaat doen met de negatieve feedback, is nog perfectionistischer worden. Nog meer op de regels, meer controleren, minder vertrouwen... En zo werkt de perfectionist zichzelf letterlijk de put in, dieper en dieper.