R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Het is niet dat je geen keuze hebt (zoals je zelf zegt), het is dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt en dat heeft gevolgen. Toxic relatie met een vreemdgaande man die niet van he houdt tot aan een toxic werkcultuur. Kies ervoor dat je in positieve omgevingen terechtkomt en be kind to yourself & others. Dan komt het vast goed met de volwassenmensenstruggles.
Ik communiceer dan in juridisch jargon. Werkt beterquote:Op zaterdag 3 januari 2026 00:19 schreef Droopie het volgende:
[..]
Inderdaad, vorige keer was ik echt pissig en boos op mn werkgever.
Toen zei de psych achteraf ook, Droopie niet alles hoeft met de mantel der liefde en glimlach gezegd te worden..
Het is m.i. denken dat ik perfect moet zijn om niet verlatem te worden.quote:Op zaterdag 3 januari 2026 00:50 schreef Cockwhale het volgende:
Het leven van een perfectionist is zwaar. En de stap die je moet maken, loslaten, is een moeilijke. Loslaten van de eisen die je aan jezelf en anderen stelt. Loslaten dat niet alles loopt zoals je zou willen. Vooral je vrije zelf zijn, die niet constant op eierschalen loopt om maar te voldoen aan de wensen van je geïnternaliseerde moeder/familie.
Daarbij, perfectionisten worden vaak als vervelend ervaren, vanwege verschillende reden. Ze komen betweterig over. Ze zijn vaak te functioneel georiënteerd in sociaal contact. Zitten heel erg op de regels en processen, weinig in gevoel en empathie. Praten vaak te veel en luisteren te weinig. Tonen weinig vertrouwen in anderen en zijn vaak controle freaks. Dit allen werkt afstotend, zowel in relaties als op werk. Wat de perfectionist vervolgens gaat doen met de negatieve feedback, is nog perfectionistischer worden. Nog meer op de regels, meer controleren, minder vertrouwen... En zo werkt de perfectionist zichzelf letterlijk de put in, dieper en dieper.
Nu ik het patroon zie kan ik wat doen. Helaas door misdiagnkse jarenlang medicatie geslikt die me brainfog gaf en gedacht dat ik fout was en niet de omgevingen die ik koosquote:
Het is niet dat je geen keuze hebt (zoals je zelf zegt), het is dat je verkeerde keuzes hebt gemaakt en dat heeft gevolgen. Toxic relatie met een vreemdgaande man die niet van he houdt tot aan een toxic werkcultuur. Kies ervoor dat je in positieve omgevingen terechtkomt en be kind to yourself & others. Dan komt het vast goed met de volwassenmensenstruggles.
Kun je misschien voor de duidelijkheid kort, bondig en puntsgewijs de problemen opsommen die je momenteel ervaart? Ik kan nu eigenlijk door de bomen het bos niet meer zien.
De OP is duidelijk genoeg.quote:
Kun je misschien voor de duidelijkheid kort, bondig en puntsgewijs de problemen opsommen die je momenteel ervaart? Ik kan nu eigenlijk door de bomen het bos niet meer zien.
Blijkbaar niet, want deze user vraagt om verduidelijking.quote:
The people who lost my respect will never get a capital letter for their name again.
Like trump...
Like trump...
Ik heb uitgebreid dingen uitgelegd, ik ga niet cateren naar de Tiktokgeneratie die niet wil lezen.quote:
[..]
Blijkbaar niet, want deze user vraagt om verduidelijking.
Ik ben best geduldig, maar met perfectionisten kan ik niet overweg. Het tekort aan realiteitsbesef stoort mij. Maar ook het feit dat het nooit goed genoeg is, het is werk geen fuckin master chef.quote:
Het leven van een perfectionist is zwaar. En de stap die je moet maken, loslaten, is een moeilijke. Loslaten van de eisen die je aan jezelf en anderen stelt. Loslaten dat niet alles loopt zoals je zou willen. Vooral je vrije zelf zijn, die niet constant op eierschalen loopt om maar te voldoen aan de wensen van je geïnternaliseerde moeder/familie.
Daarbij, perfectionisten worden vaak als vervelend ervaren, vanwege verschillende reden. Ze komen betweterig over. Ze zijn vaak te functioneel georiënteerd in sociaal contact. Zitten heel erg op de regels en processen, weinig in gevoel en empathie. Praten vaak te veel en luisteren te weinig. Tonen weinig vertrouwen in anderen en zijn vaak controle freaks. Dit allen werkt afstotend, zowel in relaties als op werk. Wat de perfectionist vervolgens gaat doen met de negatieve feedback, is nog perfectionistischer worden. Nog meer op de regels, meer controleren, minder vertrouwen... En zo werkt de perfectionist zichzelf letterlijk de put in, dieper en dieper.
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
Laat ik het dan zelf proberen op basis van de OP.
• Je wordt door iedereen uitgebuit, maar als je je daartegen verzet wordt je gedumpt.
• Je hebt daardoor steeds problemen op je werk, in je relatie en met je familie.
• Je bent onlangs geopereerd en voelt je ziek worden.
• Je bent jaloers op vrouwen die ondanks hun gebreken wel getrouwd zijn.
• Je wil zelf ook getrouwd zijn maar bent niet in staat een goede man te vinden.
Mis ik nog wat?
• Je wordt door iedereen uitgebuit, maar als je je daartegen verzet wordt je gedumpt.
• Je hebt daardoor steeds problemen op je werk, in je relatie en met je familie.
• Je bent onlangs geopereerd en voelt je ziek worden.
• Je bent jaloers op vrouwen die ondanks hun gebreken wel getrouwd zijn.
• Je wil zelf ook getrouwd zijn maar bent niet in staat een goede man te vinden.
Mis ik nog wat?
Eh, dat is niet wat er staat.quote:
Laat ik het dan zelf proberen op basis van de OP.
• Je wordt door iedereen uitgebuit, maar als je je daartegen verzet wordt je gedumpt.
• Je hebt daardoor steeds problemen op je werk, in je relatie en met je familie.
• Je bent onlangs geopereerd en voelt je ziek worden.
• Je bent jaloers op vrouwen die ondanks hun gebreken wel getrouwd zijn.
• Je wil zelf ook getrouwd zijn maar bent niet in staat een goede man te vinden.
Mis ik nog wat?
Kan het zijn dat foute mannen vaak een masker opzetten en je binnenhalen met leugens?quote:
Kan het zijn dat je zelf voor foute mannen kiest?
Mensen doen dat omdat ze het idee hebben dat hun gemiddelde output slechter is dan dat van anderen. Dat wie zij zijn niet genoeg is en daarom werken ze harder om de ander niet kwijt te raken.quote:
[..]
Ik ben best geduldig, maar met perfectionisten kan ik niet overweg. Het tekort aan realiteitsbesef stoort mij. Maar ook het feit dat het nooit goed genoeg is, het is werk geen fuckin master chef.
Mij raak je kwijt met perfectionisme. Waarom ze het doen weet ik niet, maar als het is omdat ze onzeker zijn of whatever, presenteer mij dan niet de rekening. Neem verantwoordelijkheid en doe dan iets aan je onzekerheid rondom je output, ga mij niet lastig vallen met dat het allemaal perfect moet. Perfect hoort in een museum thuis, ik werk voor de knaken en doe mijn best. Ik wil niet elke week opnieuw een Mona Lisa schilderen.quote:
[..]
Mensen doen dat omdat ze het idee hebben dat hun gemiddelde output slechter is dan dat van anderen. Dat wie zij zijn niet genoeg is en daarom werken ze harder om de ander niet kwijt te raken.
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
1.Mijn jeugd kenmerkte zich door mishandeling en het idee dat wie ik ben niet goed genoeg is en dat alleen topprestaties mij acceptatie en waardering opleveren.
2.Door mijn hoogbegaafdheid loop ik vast op het werk, omdat ik een goed overzicht heb van wat er binnen systeemniveau misgaat en daarnaast te eerlijk ben en te veel openlijk reflecteer op casussen op het werk, waardoor ik steeds word neergezet als iemand die zogenaamd niet kan managen, terwijl ik eigenlijk vaak de enige ben die wel consciëntieus bezig is om haar werk te doen. Op het moment dat anderen hun werk niet doen en ik daarover praat, word ik eigenlijk weggewerkt.
3.Ik wil niet per se trouwen en ik ben ook niet jaloers op vrouwen met een echtgenoot. Het hele punt is dat ik het verdrietig vind dat als ik alles geef en me letterlijk uitsloof voor een man, me gedraag alsof we al vijftig jaar getrouwd zijn terwijl we nog kort aan het daten zijn, ik alsnog niet word gekozen, terwijl andere vrouwen veel minder tot bijna niets hoeven te doen en mannen hebben die achter hen aanjagen.
4.Door verkeerde diagnosticering en daarop volgende niet-helpende therapie kom ik pas nu erachter dat ik geen problemen heb op psychisch vlak, maar dat ik door mijn jeugd en door mijn neurodiversiteit en door mijn hoogbegaafdheid te weinig politieke sensitiviteit heb op werkplekken en te weinig kennis en ervaring heb met machtsrelaties, zowel binnen werk als binnen daten.
5.Ik geef te veel te snel, ik ben onzeker, stel niet goed grenzen en filter niet goed aan de poort. Hierdoor kom ik steeds in soortgelijke situaties terecht, waardoor ik uiteindelijk weer onzeker word en daardoor steeds slechtere partners en slechtere werkplekken heb gehad.
2.Door mijn hoogbegaafdheid loop ik vast op het werk, omdat ik een goed overzicht heb van wat er binnen systeemniveau misgaat en daarnaast te eerlijk ben en te veel openlijk reflecteer op casussen op het werk, waardoor ik steeds word neergezet als iemand die zogenaamd niet kan managen, terwijl ik eigenlijk vaak de enige ben die wel consciëntieus bezig is om haar werk te doen. Op het moment dat anderen hun werk niet doen en ik daarover praat, word ik eigenlijk weggewerkt.
3.Ik wil niet per se trouwen en ik ben ook niet jaloers op vrouwen met een echtgenoot. Het hele punt is dat ik het verdrietig vind dat als ik alles geef en me letterlijk uitsloof voor een man, me gedraag alsof we al vijftig jaar getrouwd zijn terwijl we nog kort aan het daten zijn, ik alsnog niet word gekozen, terwijl andere vrouwen veel minder tot bijna niets hoeven te doen en mannen hebben die achter hen aanjagen.
4.Door verkeerde diagnosticering en daarop volgende niet-helpende therapie kom ik pas nu erachter dat ik geen problemen heb op psychisch vlak, maar dat ik door mijn jeugd en door mijn neurodiversiteit en door mijn hoogbegaafdheid te weinig politieke sensitiviteit heb op werkplekken en te weinig kennis en ervaring heb met machtsrelaties, zowel binnen werk als binnen daten.
5.Ik geef te veel te snel, ik ben onzeker, stel niet goed grenzen en filter niet goed aan de poort. Hierdoor kom ik steeds in soortgelijke situaties terecht, waardoor ik uiteindelijk weer onzeker word en daardoor steeds slechtere partners en slechtere werkplekken heb gehad.
Ik verwacht niet van eem anderdat hij perfect werk levert. Dat is niet wat perfectionisme inhoudt. Dat is veeleisendheid. Ik verwacht dat men zaken tijdig oppakt en voldoende aanpakt.quote:
[..]
Mij raak je kwijt met perfectionisme. Waarom ze het doen weet ik niet, maar als het is omdat ze onzeker zijn of whatever, presenteer mij dan niet de rekening. Neem verantwoordelijkheid en doe dan iets aan je onzekerheid rondom je output, ga mij niet lastig vallen met dat het allemaal perfect moet. Perfect hoort in een museum thuis, ik werk voor de knaken en doe mijn best. Ik wil niet elke week opnieuw een Mona Lisa schilderen.
En ik een taalkundige en ik heb je een samenvatting gegeven.quote:
[..]
Daarom vroeg ik het ook. Blijkbaar is dat wat ik eruit haal. En ik ben een goede lezer.
Neen. Perfectionisme is zien dat anderen er een puinzooi van maken en jij niet zo over wil komen. De omgeving ziet het als perfectionisme, wij zien het als normaal..quote:
[..]
Mensen doen dat omdat ze het idee hebben dat hun gemiddelde output slechter is dan dat van anderen. Dat wie zij zijn niet genoeg is en daarom werken ze harder om de ander niet kwijt te raken.
Heb er zelf ook 'last' van
.Heb inmiddels geleerd om alles wat buiten mijn verantwoordelijkheid ligt maar te laten gaan. Dat helpt.
Dat is gewoon verantwoordelijkheidsgevoel.quote:
[..]
Neen. Perfectionisme is zien dat anderen er een puinzooi van maken en jij niet zo over wil komen. De omgeving ziet het als perfectionisme, wij zien het als normaal..
Heb er zelf ook 'last' van
Mijn punt is: perfectionisme is iets anders dan een verantwoordelijkheidsgevoel of veeleisendheid. Laten we bijvoorbeeld de casus nemen dat jij werkt als kok. Jouw leidinggevende verwacht van jou dat jij een maaltijd maakt voor een event. Iemand die veeleisend is, zal bij zijn collega’s in de keuken continu overal bovenop zitten. Dat is ook wel een micromanager. Hij zal zich de hele tijd bemoeien met de juiste consistenties van het deeg, gaan klagen over of er niet genoeg zout in zit, en eigenlijk alles en iedereen opjagen om zo’n hoog mogelijke output te leveren.
Iemand die verantwoordelijk is, zorgt ervoor dat alles op tijd afkomt, dat op het moment dat een collega bijvoorbeeld uitvalt door ziekte die dag, dat zijn deel dan alsnog wordt opgepakt door het team, en dat eigenlijk de deadline gewoon netjes gehaald wordt.
Een perfectionist is heel onzeker. Hij denkt: mijn collega maakt een quiche, maar als ik een quiche maak, dat wordt niet gezien als genoeg. Want ja, ik ben sowieso niet goed genoeg. Ik moet harder werken. Dus ik maak twee verschillende quiches en ik voeg er nog iets extra’s aan toe. Want mijn quiche zal toch niet worden gezien als goed genoeg. Ik kan me maar beter gewoon laten zien dat ik ook andere dingen kan. Want op die quiche alleen ga ik niet geaccepteerd worden.
Een perfectionist zit zichzelf in de weg, een micromanager zit anderen in de weg, en de verantwoordelijke persoon zorgt er gewoon voor dat de boel blijft draaien.
Wat ik niet zo goed snap uit jouw verhaal is het volgende...quote:
1.Mijn jeugd kenmerkte zich door mishandeling en het idee dat wie ik ben niet goed genoeg is en dat alleen topprestaties mij acceptatie en waardering opleveren.
2.Door mijn hoogbegaafdheid loop ik vast op het werk, omdat ik een goed overzicht heb van wat er binnen systeemniveau misgaat en daarnaast te eerlijk ben en te veel openlijk reflecteer op casussen op het werk, waardoor ik steeds word neergezet als iemand die zogenaamd niet kan managen, terwijl ik eigenlijk vaak de enige ben die wel consciëntieus bezig is om haar werk te doen. Op het moment dat anderen hun werk niet doen en ik daarover praat, word ik eigenlijk weggewerkt.
3.Ik wil niet per se trouwen en ik ben ook niet jaloers op vrouwen met een echtgenoot. Het hele punt is dat ik het verdrietig vind dat als ik alles geef en me letterlijk uitsloof voor een man, me gedraag alsof we al vijftig jaar getrouwd zijn terwijl we nog kort aan het daten zijn, ik alsnog niet word gekozen, terwijl andere vrouwen veel minder tot bijna niets hoeven te doen en mannen hebben die achter hen aanjagen.
4.Door verkeerde diagnosticering en daarop volgende niet-helpende therapie kom ik pas nu erachter dat ik geen problemen heb op psychisch vlak, maar dat ik door mijn jeugd en door mijn neurodiversiteit en door mijn hoogbegaafdheid te weinig politieke sensitiviteit heb op werkplekken en te weinig kennis en ervaring heb met machtsrelaties, zowel binnen werk als binnen daten.
5.Ik geef te veel te snel, ik ben onzeker, stel niet goed grenzen en filter niet goed aan de poort. Hierdoor kom ik steeds in soortgelijke situaties terecht, waardoor ik uiteindelijk weer onzeker word en daardoor steeds slechtere partners en slechtere werkplekken heb gehad.
Diagnoses, therapieën en alles daargelaten. Wat maakt dat als het ergens misging, je niet door trial en error op een gegeven moment leert wat handig is en wat niet.
Neem iets simpels als jij die gaat ventileren in de personeelsruimte na het afhandelen van een crisis. Dat is gewoon echt niet handig. Je bent vaak van baan gewisseld. In principe moet je toch wel steeds meenemen wat handig is en wat niet en hoe het spelletje werkt.
Ook als ik jou hoor zeggen dat je bij confrontaties juridisch jargon gaat gebruiken, daar blaas je mensen mee omver, ze voelen zich onzeker en gaan vanuit bedreiging tegenwerken. Zijn dat dingen die je helemaal niet beseft?
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
quote:
[..]
Dat is gewoon verantwoordelijkheidsgevoel.
Mijn punt is: perfectionisme is iets anders dan een verantwoordelijkheidsgevoel of veeleisendheid. Laten we bijvoorbeeld de casus nemen dat jij werkt als kok. Jouw leidinggevende verwacht van jou dat jij een maaltijd maakt voor een event. Iemand die veeleisend is, zal bij zijn collega’s in de keuken continu overal bovenop zitten. Dat is ook wel een micromanager. Hij zal zich de hele tijd bemoeien met de juiste consistenties van het deeg, gaan klagen over of er niet genoeg zout in zit, en eigenlijk alles en iedereen opjagen om zo’n hoog mogelijke output te leveren.
Iemand die verantwoordelijk is, zorgt ervoor dat alles op tijd afkomt, dat op het moment dat een collega bijvoorbeeld uitvalt door ziekte die dag, dat zijn deel dan alsnog wordt opgepakt door het team, en dat eigenlijk de deadline gewoon netjes gehaald wordt.
Een perfectionist is heel onzeker. Hij denkt: mijn collega maakt een quiche, maar als ik een quiche maak, dat wordt niet gezien als genoeg. Want ja, ik ben sowieso niet goed genoeg. Ik moet harder werken. Dus ik maak twee verschillende quiches en ik voeg er nog iets extra’s aan toe. Want mijn quiche zal toch niet worden gezien als goed genoeg. Ik kan me maar beter gewoon laten zien dat ik ook andere dingen kan. Want op die quiche alleen ga ik niet geaccepteerd worden.
Een perfectionist zit zichzelf in de weg, een micromanager zit anderen in de weg, en de verantwoordelijke persoon zorgt er gewoon voor dat de boel blijft draaien.
En als jij twee quiches maakt, terwijl ik er maar één heb gemaakt, denk ik: 'shit we zouden er maar één maken, nu wordt van mij dadelijk ook verwacht dat ik er twee moet maken.' En zo sleurt de perfectionist mij ook in die klote waanzin, waar ik geen zin in heb.quote:
[..]
Ik verwacht niet van eem anderdat hij perfect werk levert. Dat is niet wat perfectionisme inhoudt. Dat is veeleisendheid. Ik verwacht dat men zaken tijdig oppakt en voldoende aanpakt.
De onzekerheid van de perfectionist wordt extra werk voor mij en de andere. Iemand in de afwas heeft nu extra af te wassen, de mensen die het eten naar voren brengen moeten nu plek maken voor een extra quiche, de mensen die inkopen doen,moeten nu extra gaan inkopen, en zo maar door. Als jij harder gaat werken krijgt de rest ook het gevoel harder te moeten werken. Ik kan als kok niet achterover gaan zitten als een of andere idioot zich niet aan het programma houdt en extra gerechten gaat koken. De perfectionist laat het team eigenlijk in de steek. Wat als die extra ingrediënten voor die tweede quiche ergens anders nodig waren wat de perfectionist niet wist of noem maar op.
Perfectionisten, ik wil er niet mee werken.
Anton-Gaaei-supporter (LET'S GO Anton!)
Nee, want ik had op dat moment CPTSS, brainfog door verkeerde medicatie, en zat in een abusive relatie waardoor ik dacht dat het aan mij en mijn werk lag. Ook omdat ik nooit die feedback kreeg maar steeds ineens hoorde dat er zorgen waren en ik coaching moest, of met iemand praten. Dus dat geloofde ik, ook omdat ik duf was van de medicatie die ik slikte. Ik was meteen gestopt als mij dit verteld was. Nu ging ik me alleen focussen op mijn praktijk en daar tig boeken over lezen. Voor een hb'er is politiek spel vaak vaag en niet iets wat ik uit mezelf speel.quote:
[..]
Wat ik niet zo goed snap uit jouw verhaal is het volgende...
Diagnoses, therapieën en alles daargelaten. Wat maakt dat als het ergens misging, je niet door trial en error op een gegeven moment leert wat handig is en wat niet.
Neem iets simpels als jij die gaat ventileren in de personeelsruimte na het afhandelen van een crisis. Dat is gewoon echt niet handig. Je bent vaak van baan gewisseld. In principe moet je toch wel steeds meenemen wat handig is en wat niet en hoe het spelletje werkt.
Ook als ik jou hoor zeggen dat je bij confrontaties juridisch jargon gaat gebruiken, daar blaas je mensen mee omver, ze voelen zich onzeker en gaan vanuit bedreiging tegenwerken. Zijn dat dingen die je helemaal niet beseft?
Mbt jurist: dat deed ik bij ernstige CAO-breuk en overtredingen als netjes praten niet hielp.
Dit jaar ben ik voorgelogen bij de sollicitatie en wil daarom weg, er zijn al 8 man vertrokken. Hier had ik het niet kunnen redden.
[ Bericht 4% gewijzigd door Ansa op 03-01-2026 09:29:51 ]
Dat snap ik ook. Maar het is aan de manager om een medewerker veilig te laten voelen. Als jij geen quiche bakt en ik word afgerekend op dat er niet 2 quiches staan, neem ik dat over.quote:
[..]
[..]
En als jij twee quiches maakt, terwijl ik er maar één heb gemaakt, denk ik: 'shit we zouden er maar één maken, nu wordt van mij dadelijk ook verwacht dat ik er twee moet maken.' En zo sleurt de perfectionist mij ook in die klote waanzin, waar ik geen zin in heb.
De onzekerheid van de perfectionist wordt extra werk voor mij en de andere. Iemand in de afwas heeft nu extra af te wassen, de mensen die het eten naar voren brengen moeten nu plek maken voor een extra quiche, de mensen die inkopen doen,moeten nu extra gaan inkopen, en zo maar door. Als jij harder gaat werken krijgt de rest ook het gevoel harder te moeten werken. Ik kan als kok niet achterover gaan zitten als een of andere idioot zich niet aan het programma houdt en extra gerechten gaat koken. De perfectionist laat het team eigenlijk in de steek. Wat als die extra ingrediënten voor die tweede quiche ergens anders nodig waren wat de perfectionist niet wist of noem maar op.
Perfectionisten, ik wil er niet mee werken.
Bedankt. Nu is het voor mij wat duidelijker. Intussen had ik ook wat beter door je eerlijk gezegd nogal lange lappen tekst gelezen, waardoor het beeld completer wordt.quote:
1.Mijn jeugd kenmerkte zich door mishandeling en het idee dat wie ik ben niet goed genoeg is en dat alleen topprestaties mij acceptatie en waardering opleveren.
2.Door mijn hoogbegaafdheid loop ik vast op het werk, omdat ik een goed overzicht heb van wat er binnen systeemniveau misgaat en daarnaast te eerlijk ben en te veel openlijk reflecteer op casussen op het werk, waardoor ik steeds word neergezet als iemand die zogenaamd niet kan managen, terwijl ik eigenlijk vaak de enige ben die wel consciëntieus bezig is om haar werk te doen. Op het moment dat anderen hun werk niet doen en ik daarover praat, word ik eigenlijk weggewerkt.
3.Ik wil niet per se trouwen en ik ben ook niet jaloers op vrouwen met een echtgenoot. Het hele punt is dat ik het verdrietig vind dat als ik alles geef en me letterlijk uitsloof voor een man, me gedraag alsof we al vijftig jaar getrouwd zijn terwijl we nog kort aan het daten zijn, ik alsnog niet word gekozen, terwijl andere vrouwen veel minder tot bijna niets hoeven te doen en mannen hebben die achter hen aanjagen.
4.Door verkeerde diagnosticering en daarop volgende niet-helpende therapie kom ik pas nu erachter dat ik geen problemen heb op psychisch vlak, maar dat ik door mijn jeugd en door mijn neurodiversiteit en door mijn hoogbegaafdheid te weinig politieke sensitiviteit heb op werkplekken en te weinig kennis en ervaring heb met machtsrelaties, zowel binnen werk als binnen daten.
5.Ik geef te veel te snel, ik ben onzeker, stel niet goed grenzen en filter niet goed aan de poort. Hierdoor kom ik steeds in soortgelijke situaties terecht, waardoor ik uiteindelijk weer onzeker word en daardoor steeds slechtere partners en slechtere werkplekken heb gehad.
Wat punt 2 betreft: veel mensen zijn op hun werk niet bezig met oplossingen. Ze zitten daar omdat ze elke maand een salaris ontvangen, en willen daar in principe het minimale voor doen. Als jij dan binnenkomt om systeemproblemen op te lossen, maak je het voor hen alleen lastiger.
