Hoe is het om plotseling weduwe te worden?

Hier gaat de vlag uit gok ik, ik ben dood veel meer waard dan levend.

Wat een vreemde zaken in je stelling.

Financieel gebeurt er niet zoveel. Fysiek ook niet.
Mentaal en emotioneel zal ik er wel even beroerd aan toe zijn, want ik ben nog steeds dol op mijn man en wil graag nog flink wat jaren samen verder. Maar ik zal ook mijn leven weer oppakken en verder gaan.

Ik hoef geen ander meer, trouwens. Tenzij ik heel toevallig in het wild een leuke tegenkom, maar ik ga niet daten of op zoek.

quote:

Op maandag 8 december 2025 19:57 schreef blomke het volgende:
Stel je bent al jaren getrouwd (> 20 jaar) en je man valt dood neer of is binnen een maand of twee de pijp uit. Hij bracht een inkomen of pensioen in, deed de tuin en was de klusjesman.

Dan is ie er niet meer en als weduwe blijf je of alleen achter (kinderen verhuisd) of met een paar etterbakjes van pubers die binnen de kortste keren ook vertrekken.

Wat overkomt je:

1) Emotioneel en Mentaal
2) Fysiek,
3) Financieel?

Voel je je niet helemaal top Blomke? Heb je plannen om er tussenuit te piepen?

Iedereen verwerkt zo’n verlies op zijn/haar eigen manier. Er bestaan geen vaste drie categorieën waar je het in kunt stoppen. Je weet pas hoe dit voelt en wat het met je doet als je zelf in zo’n situatie terechtkomt.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:06 schreef blomke het volgende:

[..]
Het is ook een vraag aan ervaringsdeskundigen.

En je kunt je er zelf niet een beetje een voorstelling van maken?

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:10 schreef blomke het volgende:

[..]
Stel hij bracht 60% van het gezamelijke inkomen (AOW/Pensioen/Inkomen uit werk) binnen ....

Dit gaat over een specifieke situatie lijkt me. Dit is geen puur hypothetische vraag.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:08 schreef blomke het volgende:

[..]
Nee, enig empathisch vermogen ontbeert mij.

‘Ontbeer ik’ of ‘ontbreekt mij’.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:10 schreef blomke het volgende:

[..]
Stel hij bracht 60% van het gezamelijke inkomen (AOW/Pensioen/Inkomen uit werk) binnen ....

Dan is er een levensverzekering voor afbetaling van de hypotheek en nabestaandenpensioen denk ik.
Mmaar je wil duidelijk een bepaalde kant op.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:16 schreef blomke het volgende:

[..]

Vast wel. Waarom vraag je anders alleen naar hoe dat is voor een weduwe (niet een weduwnaar) en waarom alleen plotseling (en niet na een ziekte)?

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:05 schreef blomke het volgende:

[..]
Nee hoor. Denk dat de kans groter is dat ik weduwnaar wordt, dan mijn partner weduwe.

Dat heb je dan weer helemaal zelf in de hand.

Ik als man zou mij geen raad weten na 38 jaar.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:12 schreef Lienekien het volgende:

[..]
‘Ontbeer ik’ of ‘ontbreekt mij’.

Ja Juf. Ik weet het Juf.

Laat ik maar serieus antwoord geven:

Mijn moeder (achter in de 70) heeft dit meegemaakt en heeft ook fysiek een jasje uitgedaan.
Het leven zonder haar man, mijn vader dus, valt haar zwaar.
Ze is onzekerder, zowel psychisch als lichamelijk. Veel vallen ook en nog maar weinig de deur uit.

Financieel is niet de grootste zorg.
En ze heeft genoeg aanloop en contacten en vrienden om niet vereenzamen.
Maar je steun, je partner, je maatje, een stuk van je leven is weg. Ze waren meer dan 50 jaar getrouwd en eigenlijk ook gewoon heel gelukkig samen.

Ik denk overigens dat het heel persoonlijk is hoe je daar op reageert. Sommige mensen gaan toch weer een nieuwe relatie aan. Sommige mensen blijven liever alleen.

[ Bericht 11% gewijzigd door capricia op 08-12-2025 21:27:40 ]

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:23 schreef blomke het volgende:

[..]
Kijk, now are we getting somewhere.

Ja, want als je levenspartner die je al 20+ jaar hebt 'ineens' weg valt dan heb jij dit topic nodig om duidelijk gemaakt te krijgen dat iemand zich dan geen raad zou kunnen weten? Dat kun jij niet zelf bedenken? Dit topic is er om die open deuren in te trappen?

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe andere mensen dat bij bijvoorbeeld hun ouders hebben ervaren.
Als een van beiden overlijdt.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:32 schreef blomke het volgende:

[..]
Zoiets. Mijn moeder had er niet echt problemen mee, maar mijn vader was al 10 jaar dementerende. Fysiek ging ze er op vooruit, financieel ook (geen zorgkosten voor de instelling meer, wel nabestaandenpensioen). Emotioneel was ze al af van hem.

Tien jaar dementerend is wel heftig ja. Dan neem je emotioneel al steeds meer afscheid.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:28 schreef capricia het volgende:
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe andere mensen dat bij bijvoorbeeld hun ouders hebben ervaren.
Als een van beiden overlijdt.

Mijn ouders waren bijna zestig jaar samen. De laatste vier jaar leefden ze apart n hetzelfde huis en het laatste half jaar waren ze officieel gescheiden, op mijn moeders initiatief. Het vinden van een andere woning wilde maar niet lukken, dus woonden ze nog in hetzelfde huis.
Ondanks dat ze gescheiden waren, was het voor mijn moeder toch een shock toen hij overleed en vertelde ze later dat ze er ook wel wat verdriet over had gevoeld.
Maar get was ook wel een opluchting dat ze nu het huis niet meer hoefde te delen.

quote:

Op maandag 8 december 2025 22:02 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Mijn ouders waren bijna zestig jaar samen. De laatste vier jaar leefden ze apart n hetzelfde huis en het laatste half jaar waren ze officieel gescheiden, op mijn moeders initiatief. Het vinden van een andere woning wilde maar niet lukken, dus woonden ze nog in hetzelfde huis.
Ondanks dat ze gescheiden waren, was het voor mijn moeder toch een shock toen hij overleed en vertelde ze later dat ze er ook wel wat verdriet over had gevoeld.
Maar get was ook wel een opluchting dat ze nu het huis niet meer hoefde te delen.

Ja. Dat verdriet kan ik me zo goed voorstellen. 60 jaar samen is bijna een heel mensenleven voor velen. Ook al ga je uit elkaar, dat wis je niet uit.
Wel fijn dat het ook een opluchting voor haar was, dat zal de rouw minder heftig maken, hopelijk.

quote:

Op maandag 8 december 2025 20:34 schreef miss_sly het volgende:
Wat een vreemde zaken in je stelling.

Financieel gebeurt er niet zoveel.

Dat ligt er toch aan wat je geregeld hebt?

Wij hebben hier een overleidensrisico verzekering, Die een X bedrag uitgekeerd als een van ons overlijdt en de hypotheek nog loopt bv.

Mijn zus haar partner is jaren geleden ook onverwachts ziek geworden en vrij snel overleden. Twee kleine kinderen thuis en de derde onderweg.
Jonge mensen. In hun 20.

En die hadden het financieel niet goed geregeld. En dat is wel drama hoor. Zij is met haar kinderen in de bijstand terecht gekomen, in een sociale huurwoning - gelukkig zonder schulden. En opkrabbelen daaruit is ook best lastig met die kleintjes. (Daar ga ik jullie niet mee vermoeien )
Een nieuwe relatie is ze verders nog niet mee bezig. Die heeft haar handen vol in huis.


Maar ik ben wel blij dat dat sociale vangnet er is. En dan vooral voor de kinderen.

quote:

Op maandag 8 december 2025 22:11 schreef 111210 het volgende:

[..]
Dat ligt er toch aan wat je geregeld hebt?

Wij hebben hier een overleidensrisico verzekering, Die een X bedrag uitgekeerd als een van ons overlijdt en de hypotheek nog loopt bv.

Dat ging over mezelf. En met mij gebeurt er fysiek niet zoveel nee.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:08 schreef blomke het volgende:

[..]
Nee, enig empathisch vermogen ontbeert mij.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:12 schreef Lienekien het volgende:

[..]
‘Ontbeer ik’ of ‘ontbreekt mij’.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:19 schreef Bart2002 het volgende:

[..]
Ja Juf. Ik weet het Juf.

Het kán wel grammaticaal, maar niet zoals je het bedoelde, denk ik.

De man van mijn moeder is ooit dood neergevallen. Het was wel een schijtrelatie, maargoed. Ze zijn wel 12 jaar samen geweest. Praktisch was het onhandig; ze hadden samen een bedrijf en ze moest nieuw personeel regelen. Maar ze had binnen vier maanden een nieuwe relatie, dus emotioneel zal het wel meegevallen zijn.

Daarentegen ken ik ook weer iemand die na een (slechte) relatie van 40 jaar haar man verloor en amper zelfstandig kon functioneren en jarenlang alleen maar in diepe rouw is geweest, terwijl ze al 5x op het punt van scheiden hadden gestaan.

Het zal nogal per persoon verschillen. Zelf kan en wil ik me er echt geen voorstelling bij maken.

quote:

Op zaterdag 13 december 2025 16:01 schreef Horzula het volgende:

[..]
[..]
[..]
Het kán wel grammaticaal, maar niet zoals je het bedoelde, denk ik.

Niet.

Lees: https://taaladvies.net/on(...)aan-of-wij-ontberen/

quote:

Op woensdag 17 december 2025 16:18 schreef Lienekien het volgende:

[..]
Niet.

Lees: https://taaladvies.net/on(...)aan-of-wij-ontberen/

Hangt ervan af of je een Couperus lezer bent of niet.

quote:

Op woensdag 17 december 2025 16:29 schreef Horzula het volgende:

[..]
Hangt ervan af of je een Couperus lezer bent of niet.

Of je Couperus hanteert als maatstaf voor wat grammaticaal is.

quote:

Op woensdag 17 december 2025 16:30 schreef Lienekien het volgende:

[..]
Of je Couperus hanteert als maatstaf voor wat grammaticaal is.

Beter dan die ideeën van die spellings hervormers uit 1995.

quote:

Op woensdag 17 december 2025 16:54 schreef Horzula het volgende:

[..]
Beter dan die ideeën van die spellings hervormers uit 1995.

Spellingshervormers.

Maar de pannenkoek heeft dan weer weinig te maken met ontberen/ontbreken.

Mijn ouders waren 45 jaar getrouwd toen mijn vader onverwachts op 68-jarige leeftijd overleed, daarvoor kwakkelde hij al een beetje met zijn gezondheid en zei mijn moeder altijd dat we ons om haar geen zorgen hoefde te maken als mijn vader ooit weg zou vallen, zij zou zich wel redden. Mijn moeder is altijd een hele sterke vrouw geweest, maar een jaar naar zijn overlijden werd ze heel erg depressief, en is ook nog een tijdje opgenomen geweest en eigenlijk nooit meer de oude geworden totdat zij ook onverwacht overleed toen ze 73 was.

Je weet vooraf dus nooit hoe je op zo'n verlies gaat reageren.

Toevallig zei mijn man afgelopen week dat hij best heel erg bang is om alleen over te blijven. Dat heb ik zelf ook eigenlijk. Geen kinderen, alleen familie van mijn kant. Financieel staan we er niet heel verkeerd voor, maar dat is dan mijn minste zorg. Ik denk dat ik jaren nodig zou hebben om er een beetje bovenop te komen. Als dat al lukt. Een andere relatie, dat hoeft van mij niet. Maar dat zeg ik nu, je weet het gewoon niet hoe het dan loopt.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:26 schreef blomke het volgende:

[..]
Ik ontbeer enig empatisch ...

Wat heeft dat ermee te maken dan? Met logisch nadenken kom je ook wel tot de mogelijke scenario's.

Ik weet alleen hoe mijn oma omging met de dood van mijn opa. Op zijn zachtst gezegd niet zo best. Ze is een jaar of 10 zwaar depressief geweest, roken als een ketter, haar dagen beginnen met een Sherry. Vaak afwezig voor zich uit staren en in huilen uitbarsten als er ook maar iets werd benoemd wat haar herinnerde aan opa.

Maar er ging (gelukkig) na zoveel jaar een knop om, en ineens besloot ze van het een op het andere moment te stoppen met drinken en roken en te genieten van de tijd die ze nog had met de kleinkinderen. En wat heb ik als kleinkind daarvan genoten

Ze heeft vanaf opa zijn dood tot haar eigen dood elke week een bosje rozen gehaald voor bij de foto van opa

-dat kan ook anders gezegd worden -

[ Bericht 80% gewijzigd door Lenny77 op 19-12-2025 13:30:02 ]

Gelukkig kan ik hier uit eigen hand niet over mee praten maar wel uit 2e hand. Een van mijn beste vrienden is ruim 2 jaar geleden overleden, zomaar in zijn slaap. Zijn vriendin en hun dochter (13) hebben het sindsdien heel moeilijk gehad.

Financieel is het gelukkig meegevallen maar emotioneel is ze 2 jaar later nog niet geheeld en logisch natuurlijk. Gelukkig ziet ze zelf nu weer wat meer moois in het leven en heeft onlangs weer eens gesjanst... (wat ze heel erg spannend, maar ook moeilijk vond in de zin richting haar overleden vriend).

Maar tijd heelt, niet alles, maar veel.

Al geloof ik niet dat ze al klaar is voor een relatie, wat komt dat komt.

Ik zie haar weer groeien en beginnen te bloeien en met hun dochter gaat het ook heel goed, op school maar ook privé. Gelukkig heeft mijn vriend een goed netwerk achter gelaten die zich ook bekommeren om deze 2 dames en er altijd voor hun zijn!

Mogen weduwnaren ook reageren?

Ik denk dat het ergens makkelijker is als het in ouderwetse traditionele vorm gebeurt, als er kinderen in het spel zijn.
Dus man werkt, vrouw huishouden.
Als man overlijdt krijg de vrouw meestal een goede nabestaande regeling van de werkgever. Op praktische vlak verandert er voor haar ook weinig ook al zijn de kinderen klein. Emotioneel gezien een totaal ander verhaal natuurlijk.

Maar stel je leeft van 2 inkomens, je partner overlijdt, moet dus blijven werken voor je eigen inkomensdeel maar ook voor de (jonge) kinderen zorgen, wordt het naast emotioneel ook praktisch behoorlijk zwaar.

Co-ouders (50/50) waarbij 1 overlijdt terwijl de ander nog geen partner heeft zal ook wel hard aankomen praktisch.

Emotioneel is het in alles situaties verschrikkelijk lijkt me.

quote:

Op woensdag 31 december 2025 16:24 schreef blomke het volgende:

[..]
Statistisch gezien zijn er veel meer weduwen dan weduwenaars.

Dus???
Jij mankeert zeker weten empatisch vermogen

quote:

Op woensdag 31 december 2025 09:13 schreef Kottnauer het volgende:
Mogen weduwnaren ook reageren?

Ja natuurlijk

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:28 schreef capricia het volgende:
Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar hoe andere mensen dat bij bijvoorbeeld hun ouders hebben ervaren.
Als een van beiden overlijdt.

Dat is ook wel heftig. Mijn moeder is nogal plotseling overleden, nog niet eens 60. Ik had er zelf wel een intens rouwproces van, maar misschien juist daardoor lukte het ook om de draad weer snel op te pakken. Maar goed, dat is natuurlijk erg persoonlijk. Wat mij betreft bestaat daarin geen goed of fout.

Mijn vader had er duidelijk meer moeite mee, heeft echt wel een paar jaar geduurd voordat hij weer de oude was.

Het was voor mij ook wel even puzzelen qua werk omdat ze precies op mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe baan op de intensive care belandde en ook niet meer bij bewustzijn was. Ze overleed een paar dagen later. Maar goed, gelukkig hadden alle stakeholders veel begrip en zijn we er wel uit gekomen. Wat ook niet eens zo vanzelfsprekend was omdat ik toen een uitzendbeding had.

[ Bericht 1% gewijzigd door Daboman op 02-01-2026 23:35:42 ]

quote:

Op woensdag 31 december 2025 16:24 schreef blomke het volgende:

[..]
Statistisch gezien zijn er veel meer weduwen dan weduwenaars.

Dat was de vraag niet.

Raar topic.

Opmerking vooraf richting @Blomke. Ik vind de opmerking van @coolblue helemaal terecht..Je stelt een serieuze vraag..probeer dan ook even niet trots te zijn op je gebrek aan empathie, dat ontmoedigd om te reageren.. maar laten we deze opmerking verder opzij zetten en terug gaan naar je goede vraag. Belangrijk onderwerp toch wel #lospedrosa ..maar het is wel een ongemakkelijk thema!

Ik kan wel wat vertellen, als ervaringsdeskundige. Ik ben weduwnaar.
Wat vooraf ging in een zin: Ik stond tot aan haar 'weggaan' (sterven is zo'n beladen woord geworden) naast haar, lekker stevig in mijn schoenen, leuke baan, vriendenkring etc. We waren domweg samen gelukkig.

Ik had geen idee, wat me te wachten, zou staan, als ze zou overlijden. We hadden onze papierwinkel wel geregeld, verzekeringen, dubbele euthanasieverklaringen, pensioenvoorwaarden bekeken etc., maar verder, dachten we er nauwelijks over na..ik zou toch als eerste gaan, hadden we bedacht, Om ons heen, net als bij jullie, natuurlijk waren er genoeg mensen die overleden. Het leek allemaal nog zo ver weg.Tot die dag in januari, nu 3 jaar geleden.

De eerste maanden, voelde ik me, ondanks enorme verdriet en verlies, ijzersterk. Kon ondanks eigen verdriet, toch ook mijn stiefkinderen, familie en vrienden troosten..en na een paar dagen verlof, gewoon weer werken, zo doen we dat hier, nietwaar? .Wel was ik continu oververmoeid, maar je lijf maakt zoveel adrenaline aan..Prettig is dat, en daarom kan je ook weer door.

En nadat alles afgehandeld is, de rouwkaarten opgeruimd zijn, de nieuwe matras geleverd is..dan wordt het opeens doodstil..Bijna geen appjes meer, geen lieve briefjes op de mat, de kinderen mijden je, die hebben zelf al genoeg verdriet en eigen levens..of gewoon een buurvrouw die even aanwaait..met een pannetje soep..Dat is echt bizar te merken..en ik hoor dat van iedereen, die partner verloren heeft. Toen merkte ik pas hoe wij, als (Nederlandse) samenleving, het thema doodgaan, met zijn allen hier vermijden. Vrienden, buren en collega's, ze beginnen je te ontwijken. Nu 3 jaar later weet ik dat ze gewoon angst hadden. De wereld draait namelijk gewoon door..en ze waren vooral bang voor hun eigen stervelijkheid. Ze hoeven dan ook niet te vragen hoe het met je gaat..Ze willen gewoon niet horen dat je misselijk van verdriet vaak nachtenlang, naar je wekker lag te kijken.

De dood is in andere gemeenschappen als de Hindu's en de Joden en om op je vlaggetje te reageren..maar ook in Gaza, daar is de dood een belangrijk onderdeel van het leven. Men is daardoor dus beter voorbereid en de rituelen en tradities, na overlijden, Deze zijn heel belangrijk en helpen de nabestaanden, met het verdriet en loslaten. Dat.ben ik zelf, dus nu pas, na een paar jaar gaan inzien. Ik vond de reactie van @Halway daarom heel typerend, maar helemaal waar! Mijn leven stond helemaal op zijn kop!
Afgelopen feestdagen kwam de terugslag en niet zo zuinig ook, na 3 jaar doormodderen.

Ik voel nu pas echt de eenzaamheid en het alleen zijn. Drie jaar schijnt een soort mijlpaal te zijn..Ik besef me nu pas echt, dat mijn liefje nooit meer terug komt.en merk ik, dus ook nu pas duidelijk, hoe kleurloos mijn leven geworden is. Gek toch? Dit ondanks de lieve vrienden en begripvolle collega's, nu echt alleen! Iedereen reageert natuurlijk anders op verlies..de verschillen zijn heel groot, kwam ik achter.

Ik wil graag mijn ervaringen delen hier, omdat het zo'n weg gemoffeld onderwerp is. Ik hoef geen medelijden. Het is gewoon een klotesituatie, waar iedereen mee te maken krijgt. Ik ga echt wel door, en wil niet kapot gaan aan liefdesverdriet..of zo'n zielige oude alcoholist worden, want dat gevaar is groot! Het is natuurllijk ook een feit dat het verdriet minder wordt. De emoties( de beruchte golven), die op de meest gekke momenten je bij je strot grijpen, worden natuurlijk, in de loop der tijd minder heftig.

Ik wil graag positief afsluiten door een aantal ervaringen te delen, misschien heb jij en je partner er iets aan.

* Ga met elkaar in gesprek. Vul allebei een Wilsbeschikking in.(gratis te downloaden).Dit is zo belangrijk!! en bespreek deze met elkaar..en om de zoveel jaar weer even doornemen. Voorbeeld: ik wist b.v niet precies hoe ze haar uitvaart wilde vormgeven, welke muziek, geen of wel bloemen en plakje cake of een borrel.Dat is super frustrerend en daar heb je ook geen tijd en energie voor, zo vlak voor crematie.

* Als je huis, bootje, een hypotheek, schulden, kinderen etc. etc. hebt..Ga dan op tijd, samen, naar een notaris.en wees niet te zuinig. Maak een testament en laat je goed voorlichten.

* Zorg dat alle gemaakte afspraken, wensen etc. vast gelegd zijn.

* Probeer te beseffen samen, dat het met 1 klap, afgelopen kan zijn..Heb je alles wel besproken samen? Zijn er geheimen..I know...heel moeilijk en awkward ongetwijfeld, maar na haar of zijn dood..kan je niets meer bespreken.Dit voorkomt mogelijke schuldgevoelens, want die kosten erg veel energie en/of frustraties.

* Kijk samen naar de serie After-Life met Ricky Gervais(Netflix)..Beter kan niemand het je uitleggen..en het is ook vaak enorm grappig..en rauw, maar zo realistisch en mooi gemaakt.
Dit zijn wel de belangrijkste praktische actiepunten...maar ik ben nog niet klaar!

Minstens zo belangrijk....en nu wordt het misschien een beetje tacky. .maar ik ben echt serieus, en denk aan de opmerking van @Halway. Je hebt echt geen idee wat er allemaal op je af gaat komen..Het volgende besef je pas achteraf!

Geniet van jullie liefde en je relatie maar denk ook hoe het moet voelen als jij er niet meer bent..Zeg je wel vaak genoeg hoe leuk, lief en bijzonder zij/hij is?

Jullie banen, hobbies, eventuele kinderen, jullie bedrijf ,vriendenkring en familie..Tuurlijk erg belangrijk, en dat vond ook ik, maar terug kijkend hadden we vaker tijd voor elkaar moeten nemen. Kopje koffie in de eerste lentezon, ipv die belangrijke afspraak...Een weekendje spontaan samen weg. Jullie zijn vast romantischer dan ik was.

Praat over de dood, ook met anderen..maar leer ook hoe je mensen kunt steunen, om je heen, die partner hebben verloren. Dat is ingewikkelder, dan het klinkt hoor ik ook zo vaak van andere lotgenoten.Vooral na een tijdje..dus na een half jaar, de feestdagen..de sterfdag. Zo leer je pas je echte vrienden kennen.

Het is een behoorlijk verhaal geworden..Ik ben zelf ieder geloof in een God verloren. maar stel dat...dan zou ik wensen dat het jullie pas over, zeg maar 50 jaar overkomt...Geniet van elkaar en leef nu..niet uitstellen tot pensioen of zo..want het kan opeens zomaar afgelopen zijn.

[ Bericht 11% gewijzigd door ikvinmaarstom op 25-01-2026 03:50:47 ]

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:08 schreef blomke het volgende:

[..]
Nee, enig empathisch vermogen ontbeert mij.

Dat snappen we gezien je profiel vlag.

quote:

Op maandag 23 februari 2026 19:42 schreef blomke het volgende:

We gaan binnenkort (voor de derde keer) naar de notaris; weer een aantal erfgenamen schrappen .... wel tekenend.

Whut?

Compleet mislukte familie ofzo

Ik kan en wil het mij absoluut niet voorstellen.
Wij zijn nog zeker geen 20 jaar getrouwd, maar heb het nu al.
Als zij een paar dagen naar familie is dan voelt het thuis gewoon leeg.

Laat staan bij de mensen die al 50 jaar bij elkaar zijn. Alles gaat volledig over de kop dan.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:12 schreef Lienekien het volgende:

[..]
‘Ontbeer ik’ of ‘ontbreekt mij’.

Ik maak deze fout ook altijd.

quote:

Op maandag 8 december 2025 20:34 schreef miss_sly het volgende:
Wat een vreemde zaken in je stelling.

Financieel gebeurt er niet zoveel. Fysiek ook niet.
Mentaal en emotioneel zal ik er wel even beroerd aan toe zijn, want ik ben nog steeds dol op mijn man en wil graag nog flink wat jaren samen verder. Maar ik zal ook mijn leven weer oppakken en verder gaan.

Ik hoef geen ander meer, trouwens. Tenzij ik heel toevallig in het wild een leuke tegenkom, maar ik ga niet daten of op zoek.

Er gebeurd zeker wel wat financieel, ligt ook aan de leeftijd.
Maar je gaat altijd minder krijgen.

quote:

Op maandag 8 december 2025 21:06 schreef blomke het volgende:

[..]
Het is ook een vraag aan ervaringsdeskundigen.

Toen ik weduwe werd ben ik zeker wel op achteruit gegaan kwa finacieen..
Fysiek en mentaal is dat natuurlijk voor iedereen anders.
MIjn man was 32 toen hij overleed, dus vrij jong.
Hij werkte net dus nog niet echt een pensioen opgebouwd
Ik kreeg een weduwe pensioen van de SVB omdat ik thuis was met 4 kids en geen baan had.

Dan zit je op bijstandsniveau

IK ben daarna nooit meer gaan samenwonen, wel een latrelatie
ALleen de weekende of er moeten bijzonderheden door de week zijn dan is het anders natuurlijk

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 10:38 schreef Dotteke het volgende:

[..]
Er gebeurd zeker wel wat financieel, ligt ook aan de leeftijd.
Maar je gaat altijd minder krijgen.

Dat ligt er toch aan wat voor werk je zelf doet, bijvoorbeeld? Wat voor leven je leidt, wat voor nabestaandenverzekering er is, levensverzekering, mogelijke aflossing hypotheek, etc. Ik denk dat het niet vanzelfsprekend is dat je minder geld krijgt of te besteden hebt.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 11:40 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Dat ligt er toch aan wat voor werk je zelf doet, bijvoorbeeld? Wat voor leven je leidt, wat voor nabestaandenverzekering er is, levensverzekering, mogelijke aflossing hypotheek, etc. Ik denk dat het niet vanzelfsprekend is dat je minder geld krijgt of te besteden hebt.

Maar het is ook niet zo dat het vanzelfsprekend is dat je hetzelfde houdt
Er zijn mensen die geen eigenhuis hebben he.

Vooral niet als je zo jong al komt te overlijden en je hebt nog niets opgebouwd

Mijn vader is er toch oook op achteruitgegaan, je AOW bijvoorbeeld wordt ook minder als je partner overlijdt
En ben je vrouw dan krijg je ook minder pensioen van je man.
IK heb nog nooit gehoord dat iemand er niet op achteruit is gegaan in iedergeval. Mensen hebben altijd in moeten leveren.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 11:54 schreef Dotteke het volgende:

[..]
Maar het is ook niet zo dat het vanzelfsprekend is dat je hetzelfde houdt
Er zijn mensen die geen eigenhuis hebben he.

Vooral niet als je zo jong al komt te overlijden en je hebt nog niets opgebouwd

Mijn vader is er toch oook op achteruitgegaan, je AOW bijvoorbeeld wordt ook minder als je partner overlijdt
En ben je vrouw dan krijg je ook minder pensioen van je man.
IK heb nog nooit gehoord dat iemand er niet op achteruit is gegaan in iedergeval. Mensen hebben altijd in moeten leveren.

Ik zeg ook niet dat het vanzelfsprekend is. De vraag in de OP was: wat gebeurt er met je?
En met mij zou ik denken dat er financieel niet zoveel gebeuren. Dat zegt niets over anderen, maar dat was ook niet de vraag.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 12:02 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Ik zeg ook niet dat het vanzelfsprekend is. De vraag in de OP was: wat gebeurt er met je?
En met mij zou ik denken dat er financieel niet zoveel gebeuren. Dat zegt niets over anderen, maar dat was ook niet de vraag.

En ik geef mijn eigenervaring, uit eerste hand

Ja ik ben er op achteruitgegaan

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 11:40 schreef miss_sly het volgende:

[..]
Dat ligt er toch aan wat voor werk je zelf doet, bijvoorbeeld? Wat voor leven je leidt, wat voor nabestaandenverzekering er is, levensverzekering, mogelijke aflossing hypotheek, etc. Ik denk dat het niet vanzelfsprekend is dat je minder geld krijgt of te besteden hebt.

Hier zal het financieel ook geen verschil maken als mijn man zou komen te overlijden. Sterker nog ik denk dat ik meer overhoud omdat hij meer uitgeeft Maar weet niet of ik ooit mentaal nog echt uit het dal zou komen

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 12:05 schreef Dotteke het volgende:

[..]
En ik geef mijn eigenervaring, uit eerste hand

Ja ik ben er op achteruitgegaan

Je reageerde op mij met de opmerking dat er zeker wel wat gebeurt op financieel gebied en dat je altijd minder gaat krijgen. Ik reageerde vanuit mezelf en mijn eigen situatie, zoals de vraag was.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 12:09 schreef kwiwi het volgende:

[..]
Hier zal het financieel ook geen verschil maken als mijn man zou komen te overlijden. Sterker nog ik denk dat ik meer overhoud omdat hij meer uitgeeft Maar weet niet of ik ooit mentaal nog echt uit het dal zou komen

Haha, ja, qua uitgaven is dat hier ook wel zo, denk ik

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 14:55 schreef blomke het volgende:

[..]
Veel kosten (wonen, GLW, gemeentelijke belastingen en internet/telefoon) blijven onveranderd. Heeft ie wel een hoog uitgavenpatroon (?)

Blijft niet geheel hetzelfde vanwege levensverzekering, als één van ons nu zou komen te overlijden. En al met al zijn dat sowieso relatief lage kosten in ons geval.

Het financiële aspect maak ik me eigenlijk geen zorgen over, meer hoe ik mentaal verder zou moeten met m'n leven

Ik zie wel eens mensen die op 'jonge' leeftijd hun partner verliezen. Vind het echt bewonderenswaardig hoe die dan hun leven weer op weten te pakken na een tijdje. Hoop dat ik het nooit mee hoef te maken in ieder geval, grootste nachtmerrie.

quote:

Op donderdag 26 februari 2026 19:09 schreef kwiwi het volgende:
Ik zie wel eens mensen die op 'jonge' leeftijd hun partner verliezen. Vind het echt bewonderenswaardig hoe die dan hun leven weer op weten te pakken na een tijdje. Hoop dat ik het nooit mee hoef te maken in ieder geval, grootste nachtmerrie.

Het lijkt me echt afschuwelijk.
Het enige dat me nog erger lijkt, is mijn kind verliezen. Dat hoort gewoon niet, als ouder je kind overleven.

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 20:32 schreef blomke het volgende:

[..]
Nee echt niet. Onze ouders waren overbezorgd ,,, dat heeft ook gevolgen

Hoe bedoel je dat?

quote:

Op vrijdag 27 februari 2026 21:07 schreef blomke het volgende:

[..]
Dat ze ons (3 kinderen) niet loslieten, wilden voorkomen dat we fouten maakten en geen kans gaven om zelfstandig te worden.

Op die manier.
Ik heb dat met mijn ouders niet zo ervaren. En we proberen het nu met onze dochter ook niet zo te doen. Dat lijkt ons belangrijk.

Mooie reacties op mijn verhaal. Ik snap dat jullie over praktische zaken, zoals achteruitgaan in budget, na overlijden nadenken...maar vertrouw me..in de eerste periode na verlies van je lief..ben je hier nauwelijk of niet mee bezig. Later wel natuurlijk.. Ik was de eerste maanden, zo aan het watertrappelen, om boven water te blijven. Ik was al blij als ik 's avonds wist dat de kinderen in bed lagen en ik genoeg rust in mijn donder had..om even te zitten. Je weet gewoon die eerste periode niet wat je is overkomen.

Ter geruststelling.. Je lichaam maakt zoveel adrenaline etc. aan..dat maakt dat je door kunt blijven gaan, met nauwelijks slaap.. Terug kijkend was dat echt bijzonder.