OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Als je haar echt meer wil zien, dan moet je misschien maar een paar jaar wel die vrije weekenden opofferen. Of in ieder geval deels. Tenminste, als jouw ex daar ook voor open staat.quote:Op dinsdag 10 juni 2025 16:55 schreef _pillow_ het volgende:
Hier een weekend vader van een dochter (8).
Ik zie haar om de week. Ik merk nu wel dat hoe ''ouder'' ze wordt, ik telkens meer van haar kan genieten. Maar daar schuilt ook een beetje mijn probleem.
Omdat ik haar maar om de week zie, doet het haar telkens pijn dat ze weer weg moet gaan. Ze wil mij vaker en langer kunnen zien. Helaas lukt het mij door werk niet om haar doordeweeks te kunnen zien en als ik elk weekend met mijn dochter zou besteden, zou ik mijzelf wegcijferen. Ik ben dan bang dat mijn hele vrije leven dan alleen nog om mijn dochter zal draaien. Op een gegeven moment komt ze in de pubertijd en zal ik haar waarschijnlijk minder vaak zien. En dan zit ik dan helemaal alleen.
Aan de andere kant doet het mij veel pijn om haar telkens zo te moeten zien. Ik ben echt gek op haar, als ze er is doen we bijna alles wel samen. Resultaat is dan dat als ze weg is, dat ik dan telkens in een zwart gat beland. Negatieve gedachtes steken dan de kop op waardoor ik alleen maar verdriet heb. Focus op werk is dan moeizaam en de vrije uurtjes voel ik mij zwaar depressief. Dat gaat wel na een paar dagen weer weg, maar dan komt het een week later weer keihard terug. Soms heb ik het idee dat ik in een soort van nachtmerrie zit waar maar geen einde aan komt.
Nee, het leven van een weekendvader gaat zeker niet over rozen.
Ze is nu 8. Dus een jaar of 4 en ze zal afstand gaan nemen. Mijn god, wat zul je dan een spijt hebben vermoed ik.
Die korte tijd die je hebt, die zou ik als ik jou was zoveel mogelijk maximeren.
Simpel: dochter voorrang geven.quote:
[..]
Er heerst voornamelijk veel onbegrip als het over het onderwerp "kinderen" gaat. Ze zijn maar een last, verpesten alles en uiteindelijk zijn ze toch weer weg.
Gevoel wordt veelal gemeden, het helpt niet mee dat ik een binnenvetter ben. Daarnaast vind ik het moeilijk om erover te beginnen. En ik denk dat daar de kern van mijn probleem zit, verlatingsangst. Daar zou ik wat aan moeten doen, maar waar en hoe, echt geen idee.
Mannenvriendschappen zijn ook niet zo broos hoor. Dan ben je een paar jaar wat minder aanwezig. En dan een paar jaar verder ben je er wat meer.
Lijkt mij dat ze gewoon de aandacht zoekt. Wat logisch is omdat ze beperkt tijd heeft met jou.quote:
Zo is A bij mijn ex en mijn ouders erg zelfstandig qua omkleden e.d.. bij mij moet ik haar echt nog sturen, ze probeert dan van alles te rekken om wat later naar bed te gaan. Stoeien, verhalen vertellen, grapjes maken, dingen vragen, ze probeert dan van alles uit de kast te halen. Het kinderlijke komt dan heel erg naar boven.
Ik heb geen idee of het goed is om eraan toe te geven dat ze zich zo nog gedraagd, maar elke keer zou zomaar de laatste keer kunnen zijn. Op een gegeven moment geef ik wel aan dat het klaar is en dan luistert ze wel netjes en zonder kik. De laatste tijd heeft ze ook de behoefte dat ik haar boeken voorlees toen ze nog 3 was. En dan hebben we het erover hoe die tijd toen was en hoe ze wel niet gegroeid is. Dan wordt ze helemaal trots.
8 jaar is groot en tegelijk nog zo klein.. mijn zoon van 8 kruipt (als zn vrienden het niet zien) ook nog graag even tegen mama aan, en voorlezen doe ik nog steeds elke avond aan beide. Dat is echt even een momentje waar we alle 3 terug schakelen..
Jouw dochter heeft die momenten met jou veel minder dus legt daar logischerwijs meer focus op.
Mijn advies: geniet van zondag en ga langzaam eens kijken wat je echt wil, en wat je er evt voor wil inleveren, want als je de regeling omgooit moet je zorgen dat dit voor langere tijd is en vast, dus geen welles nietes... dat is schadelijk voor kinderen en de band die je hebt.
Jouw dochter heeft die momenten met jou veel minder dus legt daar logischerwijs meer focus op.
Mijn advies: geniet van zondag en ga langzaam eens kijken wat je echt wil, en wat je er evt voor wil inleveren, want als je de regeling omgooit moet je zorgen dat dit voor langere tijd is en vast, dus geen welles nietes... dat is schadelijk voor kinderen en de band die je hebt.
S. 2014
J. 2016
J. 2016
"De controle kwijt raken". Dat zal het wel zijn inderdaad. Maar toch, het is niet alleen haar kind. Dat meisje heeft evenveel recht op haar vader als op haar moeder. Helaas zie je wel vaker dat vooral moeders denken dat het kind hun eigendom is en ze er een soort alleenrecht op hebben.quote:
[..]
Het is denk ik ook heel lastig laveren want als hij om iets structureels vraagt, raakt zij controle kwijt en zal ze zo te lezen in eerste instantie meteen nee zeggen.
Sterker nog, je hebt kans dat als hij het nu vraagt hij te horen krijgt van "ik vraag je één keer iets en nu wil je meteen meer, dat doe ik dus niet nog een keer" door haar.
Nu kennen we natuurlijk de historie niet. Zij zal ook wel haar redenen hebben, al dan niet terecht. Het is in elk geval wel belangrijk dat hij structureel tijd heeft en na kan komen wat hij nu wil.
Ongetwijfeld zullen die moeders bestaan, maar als ik lees dat hij schrijft dat hij meer van zijn dochter kan genieten nu ze ouder wordt en dat hij bang is om zichzelf weg te cijferen... dan vermoed ik dat hij zelf de huidige regeling meer dan prima vond eerder.quote:
[..]
"De controle kwijt raken". Dat zal het wel zijn inderdaad. Maar toch, het is niet alleen haar kind. Dat meisje heeft evenveel recht op haar vader als op haar moeder. Helaas zie je wel vaker dat vooral moeders denken dat het kind hun eigendom is en ze er een soort alleenrecht op hebben.
Nu kennen we natuurlijk de historie niet. Zij zal ook wel haar redenen hebben, al dan niet terecht. Het is in elk geval wel belangrijk dat hij structureel tijd heeft en na kan komen wat hij nu wil.
Dan vind ik het ook niet zo gek dat zijn ex niet zomaar akkoord gaat met minder weekenden. Al was het maar omdat doordeweeks totaal anders is dan weekend. Dan kun je namelijk leuke dingen doen samen.
Draai het eens om: jij mag alleen de weekdagen doen, ex krijgt de weekenden. Dat zou je denk ik ook niet leuk vinden, toch? Ik in ieder geval niet.
Dus als ik hem was zou ik eens vragen hoe zijn ex er tegenaan kijkt en ook dochter erin betrekken. Want die heeft vast ook een mening.
Zoals ik al schreef: we kennen de historie natuurlijk niet. Misschien gaf hij eerder niet thuis. Dan is het logisch dat ze iets heeft van het is prima zoals het nu is. Maar dat is speculeren. Wat mij opviel was wel dat hij eerder schreef dat hij hard werkt voor een eigen kamer voor zijn dochter en dat van die vrienden. Daar heb ik ook mijn mening over gegeven in reacties.quote:
[..]
Ongetwijfeld zullen die moeders bestaan, maar als ik lees dat hij schrijft dat hij meer van zijn dochter kan genieten nu ze ouder wordt en dat hij bang is om zichzelf weg te cijferen... dan vermoed ik dat hij zelf de huidige regeling meer dan prima vond eerder.
Dan vind ik het ook niet zo gek dat zijn ex niet zomaar akkoord gaat met minder weekenden. Al was het maar omdat doordeweeks totaal anders is dan weekend. Dan kun je namelijk leuke dingen doen samen.
Draai het eens om: jij mag alleen de weekdagen doen, ex krijgt de weekenden. Dat zou je denk ik ook niet leuk vinden, toch? Ik in ieder geval niet.
Dus als ik hem was zou ik eens vragen hoe zijn ex er tegenaan kijkt en ook dochter erin betrekken. Want die heeft vast ook een mening.
Dat ligt er eigenlijk maar aan. Het is ook net hoe de situatie is, wat voor afspraken je kunt maken. Het is in elk geval beter dan één weekend in de twee weken. Het heeft voors en tegens. Belangrijke tegen is dat kinderen dan één ouder hebben die de 'moetjes' allemaal doet en het vertier eigenlijk vooral bij de andere ouder. En het wordt vervelend als dan in de vertierweekenden alle remmen los gaan qua schermtijd, bedtijd, eten, eigen troep opruimen, aan tafel eten, etc.
Een tegen is ook dat als je die weekenden gaat delen of als doordeweekse ook een weekend per maand pakt, het contact met de andere ouder wel heel minimaal wordt.
Nou ja, zoals ik het lees, en ik kan het heel erg mis hebben, wil hij gewoon structureel die ene weekend per maand houden.
Want iets anders is lastig met vrienden en werk.
En daar omheen gewoon wat losse daagjes als het hem uitkomt. Komt het niet uit, dan niet. In elk geval niets structureels.
Dus een soort feest-ouder.
Lijkt me schadelijk voor het kind.
En ook niet fair naar de andere ouder toe.
En persoonlijk vind ik 2 dagen uit 14 ook wel heel weinig. Dat is een logeerpartijtje.
Ik denk dat je hier later heel veel spijt van gaat krijgen. Je maakt bijna niets wezenlijks mee van je kind.
Maar ieder zijn keuze.
Want iets anders is lastig met vrienden en werk.
En daar omheen gewoon wat losse daagjes als het hem uitkomt. Komt het niet uit, dan niet. In elk geval niets structureels.
Dus een soort feest-ouder.
Lijkt me schadelijk voor het kind.
En ook niet fair naar de andere ouder toe.
En persoonlijk vind ik 2 dagen uit 14 ook wel heel weinig. Dat is een logeerpartijtje.
Ik denk dat je hier later heel veel spijt van gaat krijgen. Je maakt bijna niets wezenlijks mee van je kind.
Maar ieder zijn keuze.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Ik denk dat we het wel grosso modo eens zijn met elkaar.quote:
[..]
Zoals ik al schreef: we kennen de historie natuurlijk niet. Misschien gaf hij eerder niet thuis. Dan is het logisch dat ze iets heeft van het is prima zoals het nu is. Maar dat is speculeren. Wat mij opviel was wel dat hij eerder schreef dat hij hard werkt voor een eigen kamer voor zijn dochter en dat van die vrienden. Daar heb ik ook mijn mening over gegeven in reacties.
Dat ligt er eigenlijk maar aan. Het is ook net hoe de situatie is, wat voor afspraken je kunt maken. Het is in elk geval beter dan één weekend in de twee weken. Het heeft voors en tegens. Belangrijke tegen is dat kinderen dan één ouder hebben die de 'moetjes' allemaal doet en het vertier eigenlijk vooral bij de andere ouder. En het wordt vervelend als dan in de vertierweekenden alle remmen los gaan qua schermtijd, bedtijd, eten, eigen troep opruimen, aan tafel eten, etc.
Een tegen is ook dat als je die weekenden gaat delen of als doordeweekse ook een weekend per maand pakt, het contact met de andere ouder wel heel minimaal wordt.
Hij zal gewoon met zijn ex om tafel moeten gaan en dan zullen beiden eerst en vooral vanuit het belang van dochter moeten kijken.
Dat kan ook inhouden dat hij b.v. van de 6 weken vakantie hij er vier gebruikt om de doordeweekse zorg te doen. 1 week per kwartaal. Niet veel. Maar wel een andere manier om meer tijd met dochter te hebben waarmee hij zijn ex ook wat kan ontlasten, al is het maar een klein beetje.
Volgens mij gaf zijn ex dit nu uit zichzelf aan, zonder dat hij erom had gevraagd?quote:Op donderdag 12 juni 2025 21:38 schreef capricia het volgende:
Nou ja, zoals ik het lees, en ik kan het heel erg mis hebben, wil hij gewoon structureel die ene weekend per maand houden.
Want iets anders is lastig met vrienden en werk.
En daar omheen gewoon wat losse daagjes als het hem uitkomt. Komt het niet uit, dan niet. In elk geval niets structureels.
Dus een soort feest-ouder.
Lijkt me schadelijk voor het kind.
En ook niet fair naar de andere ouder toe.
En persoonlijk vind ik 2 dagen uit 14 ook wel heel weinig. Dat is een logeerpartijtje.
Ik denk dat je hier later heel veel spijt van gaat krijgen. Je maakt bijna niets wezenlijks mee van je kind.
Maar ieder zijn keuze.
Aan "twee weekenden per maand en meld me wel als het uitkomt" heb je als andere ouder niks. En voor het kind is het waarschijnlijk ook niks. Net zoals dat "jij twee weekenden per maand en verder als het mij uitkomt" is niks is.
2 dagen is niks. Dat is zaterdag ophalen. Wat leuks gaan doen. En zondag zit je alweer aan te hikken tegen het wegbrengen. En dan is het "tot over 12 dagen".
Soms is het inderdaad door een voorgeschiedenis, soms is een ex gewoon zo. En soms is het wat van allebei.quote:
[..]
"De controle kwijt raken". Dat zal het wel zijn inderdaad. Maar toch, het is niet alleen haar kind. Dat meisje heeft evenveel recht op haar vader als op haar moeder. Helaas zie je wel vaker dat vooral moeders denken dat het kind hun eigendom is en ze er een soort alleenrecht op hebben.
Nu kennen we natuurlijk de historie niet. Zij zal ook wel haar redenen hebben, al dan niet terecht. Het is in elk geval wel belangrijk dat hij structureel tijd heeft en na kan komen wat hij nu wil.
Maar goed, pillow geeft zelf aan flink met zichzelf bezig geweest te zijn. De situatie kan ook gewoon veranderen natuurlijk. Dat is niet raar. Het kind wordt groter, de situatie van de ouders verandert meestal ook na verloop van tijd (nieuwe partner, woonruimte, werk). Het is natuurlijk niet zo dat je iets ooit besluit en dan nooit meer anders kan.
Een aantal jaar geleden zou ik nog zonder meer gezegd hebben dat mijn ex als mij iets overkwam het over zou kunnen nemen, dat ik niet iets moest regelen. Bij een vriendin van me ging het andersom. Haar ex ging van uithangbord van weaponized incompetence naar een vader die het echt beter ging doen. Dus daar ging het van om het weekend naar 3 dagen per week.
Ja. Helemaal eens.quote:
[..]
Volgens mij gaf zijn ex dit nu uit zichzelf aan, zonder dat hij erom had gevraagd?
Aan "twee weekenden per maand en meld me wel als het uitkomt" heb je als andere ouder niks. En voor het kind is het waarschijnlijk ook niks. Net zoals dat "jij twee weekenden per maand en verder als het mij uitkomt" is niks is.
2 dagen is niks. Dat is zaterdag ophalen. Wat leuks gaan doen. En zondag zit je alweer aan te hikken tegen het wegbrengen. En dan is het "tot over 12 dagen".
En vooral heel droevig voor het meisje. Daar breekt je hart toch van. 'Tot over 12 dagen'.
Ik hoop zo dat ze het anders kunnen regelen. Zelfs in detentieprogramma's is er eens per week ruimte om je kind te zien. Dubbel zo vaak dus qua frequentie.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Ik mag hopen vrijdag begin van de avond... Anders is het anderhalve dag.quote:
[..]
Volgens mij gaf zijn ex dit nu uit zichzelf aan, zonder dat hij erom had gevraagd?
Aan "twee weekenden per maand en meld me wel als het uitkomt" heb je als andere ouder niks. En voor het kind is het waarschijnlijk ook niks. Net zoals dat "jij twee weekenden per maand en verder als het mij uitkomt" is niks is.
2 dagen is niks. Dat is zaterdag ophalen. Wat leuks gaan doen. En zondag zit je alweer aan te hikken tegen het wegbrengen. En dan is het "tot over 12 dagen".
Ja, dat moet ten koste gaan van de band tussen ouder en kind. Dat kan eigenlijk niet anders.quote:
[..]
Ja. Helemaal eens.
En vooral heel droevig voor het meisje. Daar breekt je hart toch van. 'Tot over 12 dagen'.
Ik hoop zo dat ze het anders kunnen regelen. Zelfs in detentieprogramma's is er eens per week ruimte om je kind te zien. Dubbel zo vaak dus qua frequentie.
Toen A 2/3 jaar oud was woonde ik eindelijk weer op mijzelf en had ik haar elke week. Vrij-za om vrij-zo. Op die leeftijd vraagt ze heel veel energie. Daar ging ik bijna aan onderdoor, ik redde het net, maar door extra factoren (overlast winkel onder mij) werd het mij teveel. Ik liet mij niet kennen, ging door totdat de negatieve gedachtes overheersten. Ik kreeg bij de psych de keuze voor vrijwillig of gedwongen opname.quote:
[..]
Zoals ik al schreef: we kennen de historie natuurlijk niet. Misschien gaf hij eerder niet thuis. Dan is het logisch dat ze iets heeft van het is prima zoals het nu is. Maar dat is speculeren. Wat mij opviel was wel dat hij eerder schreef dat hij hard werkt voor een eigen kamer voor zijn dochter en dat van die vrienden. Daar heb ik ook mijn mening over gegeven in reacties.
Ik koos voor vrijwillig. Er zat een wachttijd van een paar weken, in die tussentijd moest uk doordeweeks bij huidige vrienden wezen slapen en de weekenden met mijn dochter en ouders. Puur voor de angst dat er wat zou gebeuren. Daar is mijn ex van geschrokken. Logisch ook. Sindsdien houd ze vast aan de “regels zijn regels”. Desondank dat mijn vrienden niks van kinderen moeten hebben, ben ik ze wel zeer dankbaar voor wat ze voor mij over hebben gehad. Die wil ik nooit kwijt raken.
Nu is A ouder en kost het minder energie om met haar tijd door te brengen. Ik denk dan ook (puur gissen) dat de impact van toen dusdanig groot was dat mijn ex niet wil dat ik wederom een terugval zal krijgen. Zeker weten doe ik niet, dat komt hopelijk zondag.
De stellingen die hier worden neergezet helpen niet echt mee, ben als de dood om mijn dochter kwijt te raken door die twee weekenden per maand zoals jullie schrijven. Maar ik weet echt gewoon niet of ik het echt kan volhouden om haar wekelijks te zien. De angst om haar te verliezen is ook enorm. Het helpt natuurlijk nu ook niet mee dat ik nu niet echt geheel stabiel ben.
Ik weet dat ik hierop negatieve reacties op zal krijgen, ben bewust van mijzelf dat ik verre van perfect ben. Ik had ook nooit kinderen gewild vanwege mijn problematiek (erfelijkheid), maar nu is ze er en ze heeft er ook niet voor dit leven gekozen. Heb veel fouten gemaakt, al dan niet bewust, maar wil het nu wel goed doen.
Vrijdag 15 uur tot zo 16 uur.quote:
[..]
Ik mag hopen vrijdag begin van de avond... Anders is het anderhalve dag.
Ik kan niet oordelen over jouw mentale situatie. Maar zowel voor jouw dochter als voor jou zelf raad ik je aan om met je ex te kijken of er meer kan.quote:
[..]
Toen A 2/3 jaar oud was woonde ik eindelijk weer op mijzelf en had ik haar elke week. Vrij-za om vrij-zo. Op die leeftijd vraagt ze heel veel energie. Daar ging ik bijna aan onderdoor, ik redde het net, maar door extra factoren (overlast winkel onder mij) werd het mij teveel. Ik liet mij niet kennen, ging door totdat de negatieve gedachtes overheersten. Ik kreeg bij de psych de keuze voor vrijwillig of gedwongen opname.
Ik koos voor vrijwillig. Er zat een wachttijd van een paar weken, in die tussentijd moest uk doordeweeks bij huidige vrienden wezen slapen en de weekenden met mijn dochter en ouders. Puur voor de angst dat er wat zou gebeuren. Daar is mijn ex van geschrokken. Logisch ook. Sindsdien houd ze vast aan de “regels zijn regels”. Desondank dat mijn vrienden niks van kinderen moeten hebben, ben ik ze wel zeer dankbaar voor wat ze voor mij over hebben gehad. Die wil ik nooit kwijt raken.
Nu is A ouder en kost het minder energie om met haar tijd door te brengen. Ik denk dan ook (puur gissen) dat de impact van toen dusdanig groot was dat mijn ex niet wil dat ik wederom een terugval zal krijgen. Zeker weten doe ik niet, dat komt hopelijk zondag.
De stellingen die hier worden neergezet helpen niet echt mee, ben als de dood om mijn dochter kwijt te raken door die twee weekenden per maand zoals jullie schrijven. Maar ik weet echt gewoon niet of ik het echt kan volhouden om haar wekelijks te zien. De angst om haar te verliezen is ook enorm. Het helpt natuurlijk nu ook niet mee dat ik nu niet echt geheel stabiel ben.
Ik weet dat ik hierop negatieve reacties op zal krijgen, ben bewust van mijzelf dat ik verre van perfect ben. Ik had ook nooit kinderen gewild vanwege mijn problematiek (erfelijkheid), maar nu is ze er en ze heeft er ook niet voor dit leven gekozen. Heb veel fouten gemaakt, al dan niet bewust, maar wil het nu wel goed doen.
Wat denk je b.v. over wat ik hierboven opper: eens in het kwartaal een week vrij nemen en dan ook doordeweeks voor haar zorgen. Want dat is toch totaal anders. Zo zie je het schoolplein (weer?) eens. Kan je wellicht eens een optreden van haar zien (op scholen is het gebruikelijk dat ze dat soort dingen organiseren). Kan ze eens een keer afspreken met een vriendinnetje bij jou.
En het lijkt mij sowieso behapbaar.
Maar goed, het is maar een idee. Er zijn zoveel andere mogelijkheden. Maar doe in ieder geval je best.
Als over 10 jaar jouw dan volwassen dochter aan jou vraagt waarom je er zo vaak niet was, dan is het toch een stuk beter om een goede reden te hebben en niet: ja, ik was bang dat het teveel zou zijn voor mij.
Hoe is het voor jouw ex om haar zo vaak wel te hebben? Trekt zij dat wel? Misschien zit zij ook wel op de grens van haar kunnen, maar is voor haar doorbikkelen de enige optie...
Dat van een week vrij nemen is niet zo’n gek idee. Meen ik oprecht. Maarja, dan is er nog steeds weinig structuur.quote:
[..]
Ik kan niet oordelen over jouw mentale situatie. Maar zowel voor jouw dochter als voor jou zelf raad ik je aan om met je ex te kijken of er meer kan.
Wat denk je b.v. over wat ik hierboven opper: eens in het kwartaal een week vrij nemen en dan ook doordeweeks voor haar zorgen. Want dat is toch totaal anders. Zo zie je het schoolplein (weer?) eens. Kan je wellicht eens een optreden van haar zien (op scholen is het gebruikelijk dat ze dat soort dingen organiseren). Kan ze eens een keer afspreken met een vriendinnetje bij jou.
En het lijkt mij sowieso behapbaar.
Maar goed, het is maar een idee. Er zijn zoveel andere mogelijkheden. Maar doe in ieder geval je best.
Als over 10 jaar jouw dan volwassen dochter aan jou vraagt waarom je er zo vaak niet was, dan is het toch een stuk beter om een goede reden te hebben en niet: ja, ik was bang dat het teveel zou zijn voor mij.
Hoe is het voor jouw ex om haar zo vaak wel te hebben? Trekt zij dat wel? Misschien zit zij ook wel op de grens van haar kunnen, maar is voor haar doorbikkelen de enige optie...
Ex heeft overigens al een tijdje een partner en samen hebben ze nog een kind gekregen van nu 3, A is dus grote zus.
Dat is wel heftig, ja.quote:
[..]
Toen A 2/3 jaar oud was woonde ik eindelijk weer op mijzelf en had ik haar elke week. Vrij-za om vrij-zo. Op die leeftijd vraagt ze heel veel energie. Daar ging ik bijna aan onderdoor, ik redde het net, maar door extra factoren (overlast winkel onder mij) werd het mij teveel. Ik liet mij niet kennen, ging door totdat de negatieve gedachtes overheersten. Ik kreeg bij de psych de keuze voor vrijwillig of gedwongen opname.
Ik koos voor vrijwillig. Er zat een wachttijd van een paar weken, in die tussentijd moest uk doordeweeks bij huidige vrienden wezen slapen en de weekenden met mijn dochter en ouders. Puur voor de angst dat er wat zou gebeuren. Daar is mijn ex van geschrokken. Logisch ook. Sindsdien houd ze vast aan de “regels zijn regels”. Desondank dat mijn vrienden niks van kinderen moeten hebben, ben ik ze wel zeer dankbaar voor wat ze voor mij over hebben gehad. Die wil ik nooit kwijt raken.
Nu is A ouder en kost het minder energie om met haar tijd door te brengen. Ik denk dan ook (puur gissen) dat de impact van toen dusdanig groot was dat mijn ex niet wil dat ik wederom een terugval zal krijgen. Zeker weten doe ik niet, dat komt hopelijk zondag.
De stellingen die hier worden neergezet helpen niet echt mee, ben als de dood om mijn dochter kwijt te raken door die twee weekenden per maand zoals jullie schrijven. Maar ik weet echt gewoon niet of ik het echt kan volhouden om haar wekelijks te zien. De angst om haar te verliezen is ook enorm. Het helpt natuurlijk nu ook niet mee dat ik nu niet echt geheel stabiel ben.
Ik weet dat ik hierop negatieve reacties op zal krijgen, ben bewust van mijzelf dat ik verre van perfect ben. Ik had ook nooit kinderen gewild vanwege mijn problematiek (erfelijkheid), maar nu is ze er en ze heeft er ook niet voor dit leven gekozen. Heb veel fouten gemaakt, al dan niet bewust, maar wil het nu wel goed doen.
Goed in elk geval dat je oorzaken hebt aangepakt. Ik snap de loyaliteit aan je vrienden, maar zij mogen wel iets meer begrip hebben voor jouw situatie.
Ik snap ook wel de voorzichtigheid bij je ex. Ze wil natuurlijk ook niet nu iets afspreken, wat straks teveel blijkt te zijn. Da's vervelend voor jou, vervelend voor haar en vooral voor je dochter.
Misschien daarom beginnen met één extra dag? Bijvoorbeeld de woensdag. Dan zie je je dochter in elk geval elke week.
Na een super dag te hebben gehad met A, op het einde het gesprek toch durven aan te gaan.
Ex is van mening dat door het verleden ze liever niet heeft dat er vaste dagen komen. Waarom werd mij niet echt duidelijk gemaakt. “Ze moet ook met vriendinnetjes kunnen spelen”. Toen ik voorstelde dat het prima is als ze bij mij komen spelen, begon ze te lachen en keek mij onnozel aan. “Alsof moeders het prima vinden dat hun dochter bij een vreemde man gaan spelen.” Was haar reactie erop.
Ik was toen helemaal verbouwereerd, klapte helemaal dicht. Ze sloot de deur en dat was dat.
Ik moet bekennen dat ze een goed argument heeft. Ben eenmaal een vrijgezelle man, er zijn genoeg kratenartikels over ellende hierover geschreven.
Ik zie het, mede ook door de scenario’s die hierboven zijn geschreven, dan ook somber in hoe de toekomst zal gaan.
Ex is van mening dat door het verleden ze liever niet heeft dat er vaste dagen komen. Waarom werd mij niet echt duidelijk gemaakt. “Ze moet ook met vriendinnetjes kunnen spelen”. Toen ik voorstelde dat het prima is als ze bij mij komen spelen, begon ze te lachen en keek mij onnozel aan. “Alsof moeders het prima vinden dat hun dochter bij een vreemde man gaan spelen.” Was haar reactie erop.
Ik was toen helemaal verbouwereerd, klapte helemaal dicht. Ze sloot de deur en dat was dat.
Ik moet bekennen dat ze een goed argument heeft. Ben eenmaal een vrijgezelle man, er zijn genoeg kratenartikels over ellende hierover geschreven.
Ik zie het, mede ook door de scenario’s die hierboven zijn geschreven, dan ook somber in hoe de toekomst zal gaan.
Wat is dit nou voor een onzin.quote:
Na een super dag te hebben gehad met A, op het einde het gesprek toch durven aan te gaan.
Ex is van mening dat door het verleden ze liever niet heeft dat er vaste dagen komen. Waarom werd mij niet echt duidelijk gemaakt. “Ze moet ook met vriendinnetjes kunnen spelen”. Toen ik voorstelde dat het prima is als ze bij mij komen spelen, begon ze te lachen en keek mij onnozel aan. “Alsof moeders het prima vinden dat hun dochter bij een vreemde man gaan spelen.” Was haar reactie erop.
Ik was toen helemaal verbouwereerd, klapte helemaal dicht. Ze sloot de deur en dat was dat.
Ik moet bekennen dat ze een goed argument heeft. Ben eenmaal een vrijgezelle man, er zijn genoeg kratenartikels over ellende hierover geschreven.
Ik zie het, mede ook door de scenario’s die hierboven zijn geschreven, dan ook somber in hoe de toekomst zal gaan.
Wie dit leest is een lezer van dit
Ze heeft nog niet de schijn van een goed argument.quote:
Na een super dag te hebben gehad met A, op het einde het gesprek toch durven aan te gaan.
Ex is van mening dat door het verleden ze liever niet heeft dat er vaste dagen komen. Waarom werd mij niet echt duidelijk gemaakt. “Ze moet ook met vriendinnetjes kunnen spelen”. Toen ik voorstelde dat het prima is als ze bij mij komen spelen, begon ze te lachen en keek mij onnozel aan. “Alsof moeders het prima vinden dat hun dochter bij een vreemde man gaan spelen.” Was haar reactie erop.
Ik was toen helemaal verbouwereerd, klapte helemaal dicht. Ze sloot de deur en dat was dat.
Ik moet bekennen dat ze een goed argument heeft. Ben eenmaal een vrijgezelle man, er zijn genoeg kratenartikels over ellende hierover geschreven.
Ik zie het, mede ook door de scenario’s die hierboven zijn geschreven, dan ook somber in hoe de toekomst zal gaan.
Jij bent dadelijk geen vreemde man, maar de vader van het vriendinnetje. Als die voor het eerst komen spelen, vraag je de ouder die het kind haalt of brengt even binnen voor een kop thee of koffie en maakt kennis met elkaar. Einde 'vreemde man'.
Het is echt niet zo dat meisjes alleen bij hun vriendinnetje spelen als de moeder thuis is.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Wat een onzin. Mijn ex had in het begin vaker vriendinnetjes van dochters mee naar huis dan ik. Nu nog steeds volgens mij.
Dankjulliewel voor de reacties. Dat betekent veel voor mij. Ik vind het onderwerp zelf wel nog erg gevoelig. Je hoort en leest de meest vreemde verhalen over dit onderwerp dat er echt een beeld in mijn hoofd is ontstaan dat het echt not-done is.
Ik weet alleen echt niet hoe ik erop moet reageren en wat nu te doen. Ik ken wel een paar namen van vriendinnetjes, maar dat is het dan ook.
Ik zit te denken om mijn ex een bericht te sturen dat ik A vrijdag op ga halen van school (normaal haal ik haar van huis op), en dan proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje. Maargoed, geheid dat zij er ook zal staan waardoor er waarschijnlijk een conflict zal komen. Daar ben ik echt bang voor.
Ik weet alleen echt niet hoe ik erop moet reageren en wat nu te doen. Ik ken wel een paar namen van vriendinnetjes, maar dat is het dan ook.
Ik zit te denken om mijn ex een bericht te sturen dat ik A vrijdag op ga halen van school (normaal haal ik haar van huis op), en dan proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje. Maargoed, geheid dat zij er ook zal staan waardoor er waarschijnlijk een conflict zal komen. Daar ben ik echt bang voor.
Dan doet ze dat maar, ze heeft geen poot om op te staan. Niet zo bang zijn voor haar.quote:
Dankjulliewel voor de reacties. Dat betekent veel voor mij. Ik vind het onderwerp zelf wel nog erg gevoelig. Je hoort en leest de meest vreemde verhalen over dit onderwerp dat er echt een beeld in mijn hoofd is ontstaan dat het echt not-done is.
Ik weet alleen echt niet hoe ik erop moet reageren en wat nu te doen. Ik ken wel een paar namen van vriendinnetjes, maar dat is het dan ook.
Ik zit te denken om mijn ex een bericht te sturen dat ik A vrijdag op ga halen van school (normaal haal ik haar van huis op), en dan proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje. Maargoed, geheid dat zij er ook zal staan waardoor er waarschijnlijk een conflict zal komen. Daar ben ik echt bang voor.
Wie dit leest is een lezer van dit
En dan moet dat vriendinnetje met jou mee in de auto?
Want je woont op een kwartier rijden.
Waarom moet ze perse een vriendinnetje mee eigenlijk? Ik zou het gewoon natuurlijk laten verlopen.
Want je woont op een kwartier rijden.
Waarom moet ze perse een vriendinnetje mee eigenlijk? Ik zou het gewoon natuurlijk laten verlopen.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Ik zou mijn 8 of 9 jarige dochter niet zomaar bij een vreemde man vanaf het schoolplein in zijn auto laten stappen.quote:Op maandag 16 juni 2025 09:01 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Ze heeft nog niet de schijn van een goed argument.
Jij bent dadelijk geen vreemde man, maar de vader van het vriendinnetje. Als die voor het eerst komen spelen, vraag je de ouder die het kind haalt of brengt even binnen voor een kop thee of koffie en maakt kennis met elkaar. Einde 'vreemde man'.
Het is echt niet zo dat meisjes alleen bij hun vriendinnetje spelen als de moeder thuis is.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Niet bij een vreemde man. Wel samen met een vriendinnetje bij de vader van het vriendinnetje in de auto.quote:
[..]
Ik zou mijn 8 of 9 jarige dochter niet zomaar bij een vreemde man vanaf het schoolplein in zijn auto laten stappen.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Het is de vader van het vriendinnetje van je dochter. Eens moet toch de eerste keer zijn dat je die vader ontmoet?quote:
[..]
Ik zou mijn 8 of 9 jarige dochter niet zomaar bij een vreemde man vanaf het schoolplein in zijn auto laten stappen.
Of moeder, als het altijd de vader is die op het schoolplein is en de moeder 'nooit'.
Op een kwartier rijden, bij een man die ik niet ken? Nee.quote:
[..]
Het is de vader van het vriendinnetje van je dochter. Eens moet toch de eerste keer zijn dat je die vader ontmoet?
Ik zou zelf brengen en halen. En daar een kop koffie als kennismaking doen.
Maar dan moet je als ouder natuurlijk wel een auto tot je beschikking hebben om je kind te brengen.
Maar zomaar in de auto stappen bij een vreemde man? Nee.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Doe je dat ook als de moeder op een kwartier rijden woont?quote:
[..]
Op een kwartier rijden, bij een man die ik niet ken? Nee.
Ik zou zelf brengen en halen. En daar een kop koffie als kennismaking doen.
Maar dan moet je als ouder natuurlijk wel een auto tot je beschikking hebben om je kind te brengen.
Maar zomaar in de auto stappen bij een vreemde man? Nee.
Ik rijd ook het liefste zelf, maar dat heeft niks met man/vrouw te maken.
Dat is toch een vreemde man? Hij ziet zijn kind eens per twee weken in het weekend. Hoe moet ik als ouder die man kennen dan?quote:
[..]
Niet bij een vreemde man. Wel samen met een vriendinnetje bij de vader van het vriendinnetje in de auto.
Ik begrijp sws niet waarom er perse een vriendinnetje mee moet.
Laat het gewoon organisch verlopen. En niet "proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje".
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Sws niet bij vreemde mensen in de auto stappen. Man of vrouw maakt niet uit. Dat is toch wat iedereen zijn kind meegeeft?quote:
[..]
Doe je dat ook als de moeder op een kwartier rijden woont?
Ik rijd ook het liefste zelf, maar dat heeft niks met man/vrouw te maken.
Al is er een grote kans dat als het vriendinnen zijn en ze vaker samen spelen, dat die moeder (of de zorgende ouder om het correct te zeggen) mij wel bekend is, en in mijn telefoon staat.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Je bent toch zelf op dat schoolplein om je kind te begeleiden?quote:
[..]
Sws niet bij vreemde mensen in de auto stappen. Man of vrouw maakt niet uit. Dat is toch wat iedereen zijn kind meegeeft?
Al is er een grote kans dat als het vriendinnen zijn en ze vaker samen spelen, dat die moeder (of de zorgende ouder om het correct te zeggen) mij wel bekend is, en in mijn telefoon staat.
Het is toch niet dat ze uit school komen en bij een random ouder in de auto stappen zonder dat je het weet.
Dat sowieso 100%. Daar viel ik ook over. Dat komt vanzelf een keer. Je hoeft dat nu bij de eerste keer niet meteen die kant op te sturen. En ik hoop ook niet dat dat zo tegen ex gezegd is, want dan snap ik haar reactie wel.quote:
[..]
Dat is toch een vreemde man? Hij ziet zijn kind eens per twee weken in het weekend. Hoe moet ik als ouder die man kennen dan?
Ik begrijp sws niet waarom er perse een vriendinnetje mee moet.
Laat het gewoon organisch verlopen. En niet "proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje".
Ik ken die man toch helemaal niet? En mijn dochter ook niet. Ze kan niet eens zelfstandig naar huis, als ze het daar niet leuk vindt. Bovendien hebben 8 of 9 jarigen vaak helemaal geen telefoon, als ze weg zou willen.quote:
[..]
Je bent toch zelf op dat schoolplein om je kind te begeleiden?
Het is toch niet dat ze uit school komen en bij een random ouder in de auto stappen zonder dat je het weet.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Heh? Dat hebben/kunnen jongere kinderen toch ook niet? Je wisselt toch gegevens uit met die ouder?quote:
[..]
Ik ken die man toch helemaal niet? En mijn dochter ook niet. Ze kan niet eens zelfstandig naar huis, als ze het daar niet leuk vindt. Bovendien hebben 8 of 9 jarigen vaak helemaal geen telefoon, als ze weg zou willen.
Als ze de eerste keer bij iemand gaan spelen kennen ze die ouder(s) toch ook niet?
Denk je echt zo moeilijk of doe je het er om?
9 jarigen gaan hier ook wel zelfstandig naar huis, als ze elkaar goed kennen en het is dichtbij.quote:
[..]
Heh? Dat hebben/kunnen jongere kinderen toch ook niet? Je wisselt toch gegevens uit met die ouder?
Als ze de eerste keer bij iemand gaan spelen kennen ze die ouder(s) toch ook niet?
Denk je echt zo moeilijk of doe je het er om?
Maar goed, ik begrijp dat jij het anders ziet.
Ik zou mijn kind ieg niet bij een vreemde man in de auto zetten die aan het schooieren naar evt een vriendinnetje is.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Dat schooieren, wat ik ook nogal een vreemd iets vind, stond niet in de eerste post.quote:
[..]
Dat is toch een vreemde man? Hij ziet zijn kind eens per twee weken in het weekend. Hoe moet ik als ouder die man kennen dan?
Ik begrijp sws niet waarom er perse een vriendinnetje mee moet.
Laat het gewoon organisch verlopen. En niet "proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje".
Hoe ik het zie: ik ben zelf op het schoolplein om mijn kind op te halen. Mijn kind komt met vriendinnetje bij me om te vragen of ze bij vriendinnetje mag spelen. Ik vraag of de vader of moetder van het vriendinnetje dat goed vindt, en loop samen met de meiden even naar de andere ouder toe. Daar wisselen we telefoonnummers en adres uit en spreken we af hoe laat ik mijn kind weer kom halen. Alleen bij een heel unheimisch gevoel zou ik dan een uitvlucht zoeken, maar anders vertrouw ik mijn kind, het vriendinnetje en de andere ouder en gaat mijn kind gewoon mee.
Zo ging het bij mijn kind altijd. En ja, daar waren dan wel eens ouders die je nog niet kende. Maar ja, er waren ook ouders die mij of mijn man niet kenden en die hun kind toch meegaven aan mij of mijn man.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Dan loopt het dus organisch. En niet zoals de betreffende user het nu beschrijft.quote:
[..]
Dat schooieren, wat ik ook nogal een vreemd iets vind, stond niet in de eerste post.
Hoe ik het zie: ik ben zelf op het schoolplein om mijn kind op te halen. Mijn kind komt met vriendinnetje bij me om te vragen of ze bij vriendinnetje mag spelen. Ik vraag of de vader of moetder van het vriendinnetje dat goed vindt, en loop samen met de meiden even naar de andere ouder toe. Daar wisselen we telefoonnummers en adres uit en spreken we af hoe laat ik mijn kind weer kom halen. Alleen bij een heel unheimisch gevoel zou ik dan een uitvlucht zoeken, maar anders vertrouw ik mijn kind, het vriendinnetje en de andere ouder en gaat mijn kind gewoon mee.
Zo ging het bij mijn kind altijd. En ja, daar waren dan wel eens ouders die je nog niet kende. Maar ja, er waren ook ouders die mij of mijn man niet kenden en die hun kind toch meegaven aan mij of mijn man.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Dat deed hij in eerste instantie niet.quote:
[..]
Dan loopt het dus organisch. En niet zoals de betreffende user het nu beschrijft.
Ik denk dat hij best een onzekere man is in de relatie naar zijn dochter, omdat hij haar nog vrij weinig ziet en de moeder dat maar al te graag zo in stand houdt. Hij heeft zeker nog wat te leren, maar het bij hem thuis laten spelen van zijn dochter met een vriendinnetje lijkt me alleen maar een stap in de goede richting. En met een korte kennismaking op het schoolplein en uitwisseling van adres en telefoonnummers ben je al een aardig eind op weg. Je moet ergens beginnen om een ander te vertrouwen.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Lees dit nog eens:quote:
[..]
Dat deed hij in eerste instantie niet.
Ik denk dat hij best een onzekere man is in de relatie naar zijn dochter, omdat hij haar nog vrij weinig ziet en de moeder dat maar al te graag zo in stand houdt. Hij heeft zeker nog wat te leren, maar het bij hem thuis laten spelen van zijn dochter met een vriendinnetje lijkt me alleen maar een stap in de goede richting. En met een korte kennismaking op het schoolplein en uitwisseling van adres en telefoonnummers ben je al een aardig eind op weg. Je moet ergens beginnen om een ander te vertrouwen.
Waarom gaat hij zijn dochter niet sws wat vaker van school ophalen, zodat hij die andere ouders ook leert kennen? Hij doet dat kennelijk helemaal nooit.quote:Ik zit te denken om mijn ex een bericht te sturen dat ik A vrijdag op ga halen van school (normaal haal ik haar van huis op), en dan proberen te schooieren naar evt een vriendinnetje.
Nu komt het over alsof hij haar van school haalt omdat er een vriendinnetje mee moet.
Vind dit echt een naar gevoel geven.
I am not omniscient, but I know a lot.
- Goethe, “Faust”
- Goethe, “Faust”
Ook enkel als ik die mensen goed ken. Ja, een keer moet de eerste keer zijn, maar dat is dan niet vanaf het schoolplein in hun auto.quote:
[..]
Niet bij een vreemde man. Wel samen met een vriendinnetje bij de vader van het vriendinnetje in de auto.
Mijn dochters spelen weleens bij andere huishoudens, maar die mensen ken ik dan goed.
Van de moeder van het dochtertje van Pillow is het een onzinnig argument. Ze kan ook prima vriendinnetjes maken bij Pillow in de buurt.
Inderdaad.quote:
[..]
Lees dit nog eens:
[..]
Waarom gaat hij zijn dochter niet sws wat vaker van school ophalen, zodat hij die andere ouders ook leert kennen? Hij doet dat kennelijk helemaal nooit.
Nu komt het over alsof hij haar van school haalt omdat er een vriendinnetje mee moet.
Vind dit echt een naar gevoel geven.
En los daarvan: hij ziet zijn dochter al zo weinig. Juist dan is één op één tijd erg belangrijk.
Ik heb al aangegeven dat ik dat schooieren ook een vreemd iets vind. Ik denk wel te snappen waar het vandaan komt, maar daar moet hij zelf aan werken.quote:
[..]
Lees dit nog eens:
[..]
Waarom gaat hij zijn dochter niet sws wat vaker van school ophalen, zodat hij die andere ouders ook leert kennen? Hij doet dat kennelijk helemaal nooit.
Nu komt het over alsof hij haar van school haalt omdat er een vriendinnetje mee moet.
Vind dit echt een naar gevoel geven.
Het ging in eerste instantie puur om het in de auto stappen bij de vader van een vriendinnetje.
Verstandig als hij haar eens wat vaker van school ophaalt en op die manier de andere ouders wat beter leert kennen. Maar dan nog: stel dat je altijd de moeder van een bepaald vriendinnetje ziet, en net de dag dat ze samen bij het vriendinnetje gaan spelen komt de vader haar ophalen. Hoezo is dat dan ineens een probleem?
Ik denk dat het juist óók belangrijk is dat het een meer gewone situatie wordt. Dus niet maar soms en dan uitsluitend een-op-een omdat ze elkaar al zo weinig zien. Hij wil zelf zijn kind ook vaker zien en dan horen vriendinnetjes die komen spelen daar gewoon bij. En ook dat zij bij een vriendinnetje gaat spelen, ook als hij haar eigenlijk op zou halen. Dan doet hij dat later bij het vriendinnetje.quote:
[..]
Inderdaad.
En los daarvan: hij ziet zijn dochter al zo weinig. Juist dan is één op één tijd erg belangrijk.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
@_pillow_, kun je geen professionele, praktische steun hierbij zoeken? Je lijkt vast te zitten in denken vanuit de huidige situatie, maar die zou je misschien wel kunnen veranderen.
Mijn ervaring als niet-gescheiden ouder is dat je regelmatig je levenskeuzes in heroverweging neemt vanwege je gezin. Zo ben ik ooit van carrière veranderd om meer tijd met mijn kinderen door te kunnen brengen. Als je een partner hebt, heb je iemand met wie je hiermee van gedachten kunt wisselen, iemand die je een spiegel voorhoudt of - wat natuurlijk niet altijd leuk is - van je eist dat je een compromis sluit. Het lijkt me zwaar als gescheiden ouder om het allemaal zelf te moeten bedenken..
Iemand die je advies geeft, kan je ook meehelpen om dit bespreekbaar te maken bij je ex. Ik snap haar heel goed: zij zal het welzijn van het kind voorop stellen. Als je vandaaruit met haar het gesprek aangaat, ontstaat er misschien wél een opening. Als zij zich bijvoorbeeld zorgen maakt om ritme en regelmaat, dan zul je haar het vertrouwen moeten geven dat je dat met een aangepaste regeling kunt bieden. Omdat je nogal onzeker overkomt en je plan niet heel doordacht klinkt, kan ik me voorstellen dat je haar er niet mee overtuigt. Maar dat kan veranderen als je een beter, realistisch plan voorstelt waarin je haar zorgen serieus neemt. En misschien heb je hier meerdere goede gesprekken met elkaar voor nodig. Het is niet niks, maar je wens om meer tijd met je dochter door te brengen is legitiem en is ook in het belang van je dochter.
Mijn ervaring als niet-gescheiden ouder is dat je regelmatig je levenskeuzes in heroverweging neemt vanwege je gezin. Zo ben ik ooit van carrière veranderd om meer tijd met mijn kinderen door te kunnen brengen. Als je een partner hebt, heb je iemand met wie je hiermee van gedachten kunt wisselen, iemand die je een spiegel voorhoudt of - wat natuurlijk niet altijd leuk is - van je eist dat je een compromis sluit. Het lijkt me zwaar als gescheiden ouder om het allemaal zelf te moeten bedenken..
Iemand die je advies geeft, kan je ook meehelpen om dit bespreekbaar te maken bij je ex. Ik snap haar heel goed: zij zal het welzijn van het kind voorop stellen. Als je vandaaruit met haar het gesprek aangaat, ontstaat er misschien wél een opening. Als zij zich bijvoorbeeld zorgen maakt om ritme en regelmaat, dan zul je haar het vertrouwen moeten geven dat je dat met een aangepaste regeling kunt bieden. Omdat je nogal onzeker overkomt en je plan niet heel doordacht klinkt, kan ik me voorstellen dat je haar er niet mee overtuigt. Maar dat kan veranderen als je een beter, realistisch plan voorstelt waarin je haar zorgen serieus neemt. En misschien heb je hier meerdere goede gesprekken met elkaar voor nodig. Het is niet niks, maar je wens om meer tijd met je dochter door te brengen is legitiem en is ook in het belang van je dochter.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik denk dat zoiets natuurlijk moet groeien. Ik zou eerst gaan voor één op één tijd met dochter. En bv. spelen met leeftijdsgenootjes kan ook als je naar de speeltuin gaat, naar de Ballorig of weet ik wat. Misschien kan hij dan ook wat contact maken met andere ouders.quote:
Ik denk dat het juist óók belangrijk is dat het een meer gewone situatie wordt. Dus niet maar soms en dan uitsluitend een-op-een omdat ze elkaar al zo weinig zien. Hij wil zelf zijn kind ook vaker zien en dan horen vriendinnetjes die komen spelen daar gewoon bij. En ook dat zij bij een vriendinnetje gaat spelen, ook als hij haar eigenlijk op zou halen. Dan doet hij dat later bij het vriendinnetje.
Nu komt het allemaal wat geforceerd over eigenlijk. En dat allemaal omdat de moeder van dochter het als smoes gebruikt om de omgangsregeling voor hem niet uit te willen breiden.
Ik snap wel dat ze gezien de historie huiverig is, maar dit was natuurlijk wel een hele slechte smoes.
|
|
